Εργοδοτικά εγκλήματα

Σε επίπεδα ρεκόρ ανήλθαν το 2023 οι θάνατοι εργατών στους χώρους δουλειάς, ξεπερνώντας και την προηγούμενη αρνητική «επίδοση» του 2022. Πρόκειται για μία ακόμα αιματοβαμμένη απόδειξη ότι για το κεφάλαιο και το κράτος η ζωή των εργαζόμενων είναι απλώς ένα λογιστικό έξοδο που πρέπει να περιορίζεται, γι’ αυτό και διαρκώς περικόπτεται το λεγόμενο «μη μισθολογικό κόστος» που συνεπάγονται τα προληπτικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.

Ακόμα και τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου η μακάβρια λίστα δε σταμάτησε να μεγαλώνει, ούτε άλλωστε και οι ρυθμοί εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης και έκθεσής της σε κάθε είδους κίνδυνο προκειμένου να μετουσιωθεί σε αυξημένο ποσοστό κέρδους για το κεφάλαιο.

Προπαραμονή Χριστουγέννων, στο Ρέθυμνο Κρήτης, ένας 35χρονος εργάτης σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών σε εργοτάξιο της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης καθώς χτυπήθηκε θανάσιμα από σκαπτικό μηχάνημα. Μία ημέρα νωρίτερα ένας 55χρονος μετανάστης χειριστής γερανού σκοτώθηκε στη Θεσσαλονίκη όταν καταπλακώθηκε από μάρμαρα στην επιχείρηση που δούλευε. Μέσα στον Δεκέμβριο το Πέραμα θρήνησε άλλον έναν νεκρό στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, εν ώρα εργασίας σε πλωτή δεξαμενή. Ακόμα και μέσα στην πρεσβεία των ΗΠΑ θρηνήσαμε νεκρό εργάτη! Τα «δρακόντεια» μέτρα ασφαλείας προφανώς περιορίζονται στους… διαδηλωτές, εκτός, και όχι στους εργάτες, εντός της πρεσβείας!

Για να ανατραπεί η κατάσταση αυτή, απαιτείται η θεσμοθέτηση αυστηρών μέτρων πρόληψης στους χώρους δουλειάς, η ίδρυση ενός ενιαίου κέντρου εκτίμησης εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών και βέβαια οι εργοδότες να υποχρεωθούν να πληρώσουν για μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Να επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις που θα ρυθμίζουν και τέτοια θέματα, να αυξηθούν ριζικά οι μισθοί, να μειωθούν οι ώρες εργασίας και η εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς, να καταργηθεί η ελαστική εργασία και οι υπεργολαβίες. Να ενισχυθεί σημαντικά η Επιθεώρηση Εργασίας με προσωπικό, να γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι, να τιμωρούνται αυστηρά οι παραβατικοί εργοδότες.

Ένας νεκρός εργάτης κάθε δύο ημέρες! Με αυτόν τον τραγικό –και σίγουρα υποεκτιμημένο– απολογισμό έκλεισε το 2023 για τα θύματα του ακήρυχτου πολέμου που κλιμακώνεται τα τελευταία χρόνια στους χώρους δουλειάς στην Ελλάδα, ειδικά μετά το «άνοιγμα» που ακολούθησε την περίοδο της πανδημίας. Η εργοδοσία, όπως δείχνει η «μαύρη» στατιστική, είναι ασύδοτη, επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή εκμετάλλευση, δεν πληρώνει για μέτρα πρόληψης και όταν συμβεί το κακό, κατηγορεί τα θύματα για «αμέλεια» ή την «κακή στιγμή».

Με βάση τη στατιστική του θανάτου που κρατά η ομοσπονδία ΟΣΕΤΕΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζόμενων στις Τεχνικές Επιχειρήσεις) και με όσα δήλωσε στο Πριν ο πρόεδρός της και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία (EU OSHA) Ανδρέας Στοϊμενίδης, οι νεκροί ανέρχονται περίπου στους 180 το 2023, σχεδόν διπλάσιοι από το 2022 που ανήλθαν σε 104. Διπλάσιος είναι και ο αριθμός των σοβαρά τραυματισμένων που υπολογίζονται σε 283 το 2023 έναντι 140 το 2022, εκ των οποίων πολλοί νοσηλεύτηκαν σε ΜΕΘ και κάποιοι από αυτούς πιθανότατα κατέληξαν λίγο καιρό αργότερα. Για να έχουμε μια εικόνα της ραγδαίας κλιμάκωσης των εργοδοτικών «εγκλημάτων» στους χώρους δουλειάς αρκεί να δούμε τη σχετική λίστα από το 2018, όπου είχαμε 46 νεκρούς, 51 το 2019, 41 το 2020 και 31 το 2021 –χρονιές της πανδημίας– και πώς τριπλασιάστηκαν το 2022 φτάνοντας τους 104 νεκρούς. «Οι αριθμοί αυτοί είναι ελάχιστοι» σχολίασε ο Α. Στοϊμενίδης, εξηγώντας ότι ο πραγματικός απολογισμός μαζί με όσα εργατικά ατυχήματα δεν φτάνουν στη δημοσιότητα και δεν μετριούνται από τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές κινείται υψηλότερα.

Όσον αφορά στους κλάδους όπου παρατηρούνται τα περισσότερα δυστυχήματα, ο Νο1 ξαφνιάζει από πρώτη άποψη. Ο αγροτικός τομέας είναι ο πιο «φονικός» για το 2023, καθώς σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ, καταγράφηκαν 41 νεκροί και 8 σοβαρά τραυματίες. Είναι αξιοσημείωτο ότι, όπως εξήγησε ο Α. Στοϊμενίδης, «δεν καταγράφονται επισήμως οι ανατροπές τρακτόρων ούτε η εμπλοκή μηχανημάτων σε ατυχήματα με θύματα εργάτες γης», ενώ τόνισε πως υπάρχει απουσία εκπαίδευσης και επιμόρφωσης στον χειρισμό γεωργικών μηχανημάτων.

Άλλοι κλάδοι με μεγάλη συμμετοχή στη μαύρη λίστα είναι οι κατασκευές-τεχνικά έργα, η βιομηχανία, οι ΟΤΑ (όπου από το 2014 έως το 2022 έχουν καταγραφεί 64 θάνατοι και 102 βαρείς τραυματισμοί), τα ναυπηγεία και ο ΟΣΕ όπου το 2023 μετρήθηκαν 13 θάνατοι με το έγκλημα στα Τέμπη. Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, έχει δημιουργηθεί ωστόσο και μια νέα μακάβρια λίστα, και το 2023 καταγράφηκαν 21 νεκροί εργαζόμενοι, εκ των οποίων 14 από θερμική καταπόνηση σε περίοδο καύσωνα, πέντε νεκροί από πυρκαγιές (πυροσβέστες και κτηνοτρόφοι) και δύο νεκροί από πλημμύρες.

Το περίπλοκο «τοπίο» που υπάρχει στη διαδικασία της καταγραφής διευκολύνει το φαινόμενο της υποκαταγραφής και της εμφάνισης επίσημων στατιστικών που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Στη διαδικασία εμπλέκονται μια σειρά από φορείς και αρχές με το μακρύ χέρι του κράτους εδώ να μην έχει ασχοληθεί με τη… γραφειοκρατία για την οποία ομνύει σε πλήθος άλλων περιπτώσεων προκειμένου να λάβει αντεργατικές αποφάσεις (π.χ. ασφαλιστικό). Στη διαδικασία εμπλέκονται η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας, που καταγράφει τις αναγγελίες εργατικών ατυχημάτων που συλλέγει από τις περιφερειακές υπηρεσίες· ο ΕΦΚΑ που καταγράφει τα περιστατικά τα οποία επιδοτήθηκαν για αποχή από την εργασία τους· η ΕΛΣΤΑΤ η οποία καταγράφει τα εργατικά ατυχήματα στους ασφαλισμένους του ΕΦΚΑ και τους ελεύθερους επαγγελματίες του τέως ΟΑΕΕ· τα υπουργεία Εμπορικής Ναυτιλίας, Ανάπτυξης και Υποδομών και Μεταφορών που καταγράφουν ατυχήματα σε ναυτιλία, μεταλλεία-λατομεία και μεταφορές αντίστοιχα. Αυτή η πανσπερμία φορέων καταγραφής δυσχεραίνει την πραγματική αποτύπωση του προβλήματος όπως βέβαια και η υποστελέχωσή τους. Σύμφωνα με την Eurostat, η υποκαταγραφή στην Ελλάδα προσδιορίζεται περίπου στο 31%, δηλαδή 1 στα 3 ατυχήματα «χάνονται» από την επίσημη στατιστική! Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι δεν γίνεται η παραμικρή καταγραφή των εργατικών δυστυχημάτων στον γεωργοκτηνοτροφικό τομέα τα οποία συνήθως θεωρούνται… τροχαία!

Όσον αφορά στην υποστελέχωση των ελεγκτικών αρχών, οι αριθμοί αποτυπώνουν μια εικόνα διάλυσης. Σύμφωνα με τον Α. Στοϊμενίδη, στην Επιθεώρηση Μεταλλείων υπάρχουν μόλις δέκα μηχανικοί για τη διενέργεια προληπτικών ελέγχων στα λατομεία και μεταλλεία όλης της χώρας! Η Επιθεώρηση Εργασίας αρκείται στη «διαφήμιση» των ελέγχων που διενεργεί αλλά δεν ανακοινώνει, εδώ και χρόνια, απολογισμό σε εργατικά «ατυχήματα», νεκρούς και τραυματίες στους χώρους εργασίας. Σήμερα υπηρετούν 200 εργαζόμενοι όταν πριν από 10-12 χρόνια ήταν περίπου 400, δηλαδή 50% λιγότεροι. Ενώ και η κατανομή τους είναι ανορθολογική. Όπως σημειώνει ο Α. Στοϊμενίδης, η Τεχνική Επιθεώρηση σε πολλούς νομούς δεν έχει καν τμήμα, όπως π.χ. στη Ρόδο, πρωτεύουσα Περιφέρειας Δωδεκανήσων όπου οι ελεγκτές ξεκινούν από τον… Πειραιά για να κάνουν το έργο τους ή στην Κομοτηνή (Ροδόπη).
Ανασταλτικά λειτουργεί και η αργή διαδικασία έκδοσης των πορισμάτων με αποτέλεσμα την τεράστια ταλαιπωρία των οικογενειών των θυμάτων, ενώ και οι εισαγγελικές αρχές δεν δίνουν στη δημοσιότητα τα πορίσματα έως ότου ολοκληρωθούν οι δικαστικές υποθέσεις με αποτέλεσμα «να χάνεται η πληροφορία από ένα σημείο και μετά», όπως είπε ο κ. Στοϊμενίδης.

Μια άλλη παράμετρος που αναδεικνύει την ελλιπέστατη ύπαρξη μέτρων πρόληψης είναι και η ανυπαρξία τεχνικών ασφαλείας και γιατρών εργασίας σχεδόν στο 98% (!) των χώρων δουλειάς καθώς όρος για την τοποθέτησή τους σε μια επιχείρηση είναι να απασχολεί πάνω από 50 εργαζόμενους. Ωστόσο στη χώρα μας η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων απασχολούν λιγότερους άρα απαλλάσσονται αυτής της υποχρέωσης.

Οι απώλειες στον αγροτικό τομέα δεν καταγράφονται στην επίσημη στατιστική παρότι το 2023 σημειώθηκαν 41 θάνατοι

Μιλώντας σχετικά με αυτό στο Πριν ο Νίκος Ταλαχούπης, μέλος του ΔΣ του συνδικάτου Οικοδόμων Λάρισας, υπογράμμισε τον ρόλο που έπαιζαν μέχρι πριν αλλάξει το νομικό πλαίσιο με την έλευση των μνημονίων, τα μεικτά κλιμάκια ελέγχου στις κατασκευές και τις οικοδομές στα οποία συμμετείχαν και συνδικαλιστές. Αυτές οι επιτροπές παλιότερα λειτουργούσαν, έκαναν συχνά ελέγχους χωρίς ωστόσο να έχουν την αρμοδιότητα να επιβάλλουν πρόστιμα, βελτίωναν κάπως την κατάσταση με λήψη μέτρων. Επίσης επισήμανε ότι από όταν η Επιθεώρηση Εργασίας έγινε «Ανεξάρτητη Αρχή», με τον νόμο Χατζηδάκη, μαζί με την υποστελέχωσή της, έγινε ακόμα πιο δυσκίνητη, ενώ τα όποια πρόστιμα επιβάλει λειτουργούν κυρίως επικοινωνιακά. Ο Α. Στοϊμενίδης πρόσθεσε ότι η Επιθεώρηση δεν λειτουργεί, χάθηκε ο κοινωνικός έλεγχος και λογοδοτεί στη βουλή και όχι στους εργαζόμενους και την κοινωνία.

Εντατικοποίηση, χαμηλοί μισθοί και ανυπαρξία ΣΣΕ δολοφονούν

Η εντατικοποίηση και η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που επιτείνονται τα τελευταία χρόνια με τους αλλεπάλληλους αντεργατικούς νόμους που έχουν ψηφιστεί, με την αύξηση των υπερωριών/υπερεργασίας σε έναν εργοδότη και τις 13 ώρες την ημέρα σε δύο εργοδότες (νόμος Γεωργιάδη), αποτελούν κρίσιμους παράγοντες που αυξάνουν τους θανάτους εν ώρα εργασίας. Όπως και οι συμβάσεις μηδενικών ωρών που επιβάλλονται χωρίς συγκεκριμένους όρους, με τους εργαζόμενους να ενημερώνονται ότι θα εργαστούν μόλις λίγες ώρες νωρίτερα. Επίσης κάποιες ρυθμίσεις που έχουν προωθηθεί μέσω ΚΥΑ (2022), όπως η δυνατότητα ανειδίκευτοι εργάτες να μπορούν να χειρίζονται χωρίς ειδική άδεια μηχανήματα έως 2 τόνους (π.χ. κλαρκ), ή ανειδίκευτοι ηλεκτρολόγοι να εργάζονται σε ηλεκτρολογικά έργα, αυξάνουν τις πιθανότητες «εργατικών ατυχημάτων» σε κρίσιμους κλάδους όπως οι κατασκευές και τα logistics/μεταφορές.

«Η ασφάλεια μετράει πολύ λίγο στα εργοτάξια», σημείωσε ο Ν. Ταλαχούπης, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Έφερε ως παράδειγμα μια αρχαιολογική ανασκαφή στη Λάρισα όπου ένα έργο που στον ιδιωτικό τομέα θα «έπρεπε» να γίνει σε μία μέρα, «εμείς το κάναμε σε τρεις μέρες και δεν είχαμε ούτε γρατσουνιά». Αυτό που μετράει στα ιδιωτικά έργα είναι η ταχύτητα εκτέλεσής τους. «Όσο αυξάνεται η ένταση της εργασίας τόσο αυξάνονται οι απώλειες και τα ατυχήματα στις κατασκευές», πρόσθεσε.

Μάστιγα αποτελούν επίσης και οι επαγγελματικές ασθένειες, που σε πολλές περιπτώσεις ευθύνονται για θανάτους εργατών. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΟΣΕΤΕΕ, περίπου 3.000-5.000 είναι τα θύματα στην Ελλάδα ετησίως με τις καρδιακές προσβολές και το εργασιακό στρες να κυριαρχούν. Να σημειωθεί ότι ούτε καν η Covid-19 δεν θεωρήθηκε επαγγελματική ασθένεια για το υγειονομικό προσωπικό! Σύμφωνα με στοιχεία της ILO (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας) οι εργατοώρες που έχουν χαθεί στην Ελλάδα υπολογίστηκαν για το 2021 σε 159.013 εκ των οποίων οι 17.727 (11%) αντιστοιχούν σε μετανάστες εργάτες και οι 141.286 σε Έλληνες, ενώ το 2020 χάθηκαν 139.523 εργατοώρες εκ των οποίων οι 12.877 (9,2%) αντιστοιχούν σε μετανάστες εργάτες.

Αξίζει να επισημανθεί ότι σχεδόν 3.000.000 εργαζόμενοι πεθαίνουν κάθε χρόνο διεθνώς λόγω εργατικών ατυχημάτων και ασθενειών, σημειώνοντας αύξηση 5% σε σύγκριση με το 2015. Το 86,6% αυτών των θανάτων προέρχεται από ασθένειες που σχετίζονται με την εργασία. Οι ασθένειες του κυκλοφορικού συστήματος, τα κακοήθη νεοπλάσματα και οι παθήσεις του αναπνευστικού κατατάσσονται μεταξύ των τριών κορυφαίων αιτιών θανάτου λόγω εργασίας. Μαζί, αυτές οι τρεις κατηγορίες συμβάλλουν περισσότερο από τα τρία τέταρτα της συνολικής θνησιμότητας λόγω εργασίας.

 

Πηγή: prin.gr

Ρεκόρ διανυκτερεύσεων στη χώρα μας το «δυνατό» -λόγω εποχικότητας- γ’ τρίμηνο του 2023 με +17,2% έναντι του 2022 και +55,6% έναντι του 2019. Τα στοιχεία παρέχουν οι ίδιες οι πλατφόρμες στην E.E.

Ρυθμούς αύξησης που ξεπερνούν τόσο το μέσο όρο της Ε.Ε. όσο και πολλές από τις μεγάλες ευρωπαϊκές τουριστικές αγορές σημειώνει η βραχυχρόνια μίσθωση στην Ελλάδα, όπως προκύπτει με βάση τα επίσημα στοιχεία από τις μεγαλύτερες διεθνείς πλατφόρμες.

Το «θερμό», λόγω εποχικότητας, γ’ τρίμηνο του 2023, καταγράφηκαν κοντά στα 22,8 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις στους ελληνικούς προορισμούς, σημειώνοντας άνοδο κατά 17,2% σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2022 αλλά και κατά 55,6% σε σχέση με το γ’ τρίμηνο του 2019, προ πανδημίας. Τα νούμερα είναι ενδεικτικά της αυξητικής πορείας της αγοράς τα τελευταία χρόνια με την Ελλάδα να ξεπερνά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο: Συνολικά στην Ε.Ε. το γ’ τρίμηνο του 2023, για την περίοδο Ιουλίου- Σεπτεμβρίου, σημειώθηκαν 309,38 εκατ. διανυκτερεύσεις στο κομμάτι της βραχυχρόνιας μίσθωσης, νούμερο αυξημένο κατά 13,4% έναντι του γ’ τριμήνου του 2022 και κατά 34,3% έναντι του γ’ τριμήνου του 2019.

Τα στοιχεία προκύπτουν από τα δεδομένα που παρέχουν στην Eurostat οι μεγάλες πλατφόρμες (Airbnb, Booking, Expedia Group και TripAdvisor) για τις κρατήσεις σε βραχυχρόνιες μισθώσεις που πραγματοποιούνται μέσα από τα δίκτυά τους, στο πλαίσιο της σχετικής συμφωνίας που έχουν κάνει με την Ε.Ε. ήδη από το 2020.

Συνολικά για το 2023 για την περίοδο Ιανουαρίου- Σεπτεμβρίου, σε όλη την Ε.Ε. οι συνολικές κρατήσεις βραχυχρόνιων μισθώσεων αντιστοιχούν σε 546,2 εκατ. διανυκτερεύσεις: Πρόκειται για μεγάλη αύξηση, σε διψήφιο ποσοστό, σε σύγκριση με την ίδια περίοδο το 2022 (488,6 εκατ. διανυκτερεύσεις, +11,8%) και νούμερα που ξεπερνούν κατά πολύ τα προ πανδημίας επίπεδα (423,7 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις το εννεάμηνο του 2019, +28,9%), γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει τη σαφή μεγέθυνση της αγοράς πανευρωπαϊκά.

Ειδικά για την ελληνική αγορά το αντίστοιχο νούμερο για το εννεάμηνο του 2023 διαμορφώνεται στα 32,1 εκατ., με τη μερίδα του λέοντος να αντιστοιχεί, όπως είναι εύλογο στην περίοδο Ιουλίου- Σεπτεμβρίου (22,79 εκατ.) λόγω και της υψηλής εποχικότητας του ελληνικού τουρισμού. Οι πλατφόρμες παρέχουν στοιχεία και για τις πιο «δυνατές» αγορές στο κομμάτι της βραχυχρόνιας μίσθωσης στη χώρα μας που συνδέονται με κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς και φυσικά την ελληνικήν πρωτεύουσα, όπου παρατηρείται και μεγάλη προσφορά καταλυμάτων βραχυχρόνιας μίσθωσης. Οι περιοχές λοιπόν με τις περισσότερες κρατήσεις στην ελληνική αγορά αφορούν την Αττική, τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου, την Κρήτη και τα Ιόνια νησιά.

Οι πρώτες αγορές στην Ε.Ε.

Σε επίπεδο Ε.Ε., η Γαλλία και η Ισπανία έχουν την πρωτιά από πλευράς συνόλου διανυκτερεύσεων το γ’ τρίμηνο, του καλοκαιριού με πάνω από το 1/3 επί του συνόλου: Ειδικότερα για την καλοκαιρινή περίοδο του 2023 οι κρατήσεις σε καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης στη Γαλλία άγγιξαν τα 65,5 εκατ. διανυκτερεύσεις με άνοδο κατά 7,4% σε σύγκριση με το γ’ τρίμηνο του 2022, ενώ σε σχέση με την περίοδο προ πανδημίας, το γ’ τρίμηνο του 2019 η άνοδος είναι εντυπωσιακή, στο 45,9%.

Αντίστοιχα στην πολύ ισχυρή ισπανική αγορά το σύνολο των διανυκτερεύσεων του γ’ τριμήνου ήταν κοντά στα 56 εκατ., στο +12,7% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο και +25,1% έναντι του 2019.

Πηγή: newmoney.gr

Και ένα ασφαλές συμπέρασμα: ο Νετανιάχου και μια ομάδα γύρω του διεξάγουν απέλπιδα μάχη προσωπικής επιβίωσης.

Οποιος παρακολουθεί τα εγκλήματα του Ισραήλ τις τελευταίες ημέρες σε τρίτες χώρες (Συρία, Ιράκ, Λίβανο), σε συνδυασμό με όσα γίνονται στη Γάζα και ειδικότερα την απόσυρση χερσαίων δυνάμεών του και τη βιασύνη του να προπαγανδίσει ανύπαρκτες ή στην καλύτερη περίπτωση αμφισβητούμενες νίκες στο πεδίο της μάχης, καταλήγει με αρκετή ασφάλεια στα εξής συμπεράσματα: ο Νετανιάχου και μια ομάδα γύρω του διεξάγουν απέλπιδα μάχη προσωπικής επιβίωσης. Θεωρούν ότι η ελπίδα τους να επιβιώσουν προσωπικώς μπορεί να έλθει μέσα από επέκταση του πολέμου και σε άλλα μέτωπα. Νιώθουν ότι η υποστήριξη προς τους ίδιους σε Ευρώπη και Αμερική φθίνει, εξ ου και προσπαθούν να σύρουν τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν. Για να τα πετύχουν όλα αυτά, προσπαθούν να προβοκάρουν τη Χεζμπολάχ σε πρώτη φάση και το Ιράν σε δεύτερη, σε μια τόσο μεγάλης έντασης στρατιωτική δράση εναντίον του Ισραήλ, ώστε ο Μπάιντεν να μπορεί να δικαιολογήσει στρατιωτική δράση (ή και να πειθαναγκαστεί σε τέτοια δράση).

Το ίδιο το κατεστημένο του Ισραήλ ως τέτοιο είναι διχασμένο και φοβισμένο, διότι ο πόλεμος δεν τους «βγαίνει». Έχουν χρησιμοποιήσει πραγματικά πρωτοφανή στρατιωτική ισχύ εναντίον της παλαιστινιακής αντίστασης, αλλά δεν την κάμπτουν. Τα δε οικονομικά και στρατιωτικά προβλήματα για το ίδιο το Ισραήλ εξακολουθούν να σωρεύονται. Έχουμε μια επανάληψη δηλαδή γεγονότων και καταστάσεων συνηθισμένων σε αποικιοκρατικά, εκφασισμένα κράτη, στη φάση της αδυναμίας τους.
Η Χεζμπολάχ και το Ιράν έχουν λοιπόν μια δύσκολη εξίσωση μπροστά τους. Να ελέγξουν υπέρ τους την κίνηση της κλιμάκωσης που θα έλθει, όπως όλα δείχνουν, στον πόλεμο αυτό, ώστε αφενός να πλήξουν καίρια το Ισραήλ και να το οδηγήσουν στην ήττα, αφετέρου να εξουδετερώσουν την πιθανή παρέμβαση των ΗΠΑ.

Τι συμφέρει λοιπόν όπως φαίνεται και με βάση όσα γνωρίζουμε τον άξονα της αντίστασης; Η κλιμάκωση με αυτοσυγκράτηση (ό,τι περίπου δηλαδή βλέπουμε μέχρι τώρα) με τρεις αστερίσκους ως προς πιθανές εκπλήξεις.
Κλιμάκωση με αυτοσυγκράτηση σημαίνει ότι το πυραυλικό οπλοστάσιο που χρησιμοποιεί η Χεζμπολάχ θα αναβαθμίζεται, προκαλώντας ολοένα ουσιαστικότερη καταστροφή κρισίμων υποδομών του Ισραήλ και αυξανόμενο αριθμό θυμάτων, σε ολοένα μεγαλύτερο βάθος, με αποτέλεσμα να διευρύνεται η ουδέτερη ζώνη μέσα στην ισραηλινή επικράτεια. Η στρατιωτική και οικονομική ζημιά για το Ισραήλ λειτουργεί σωρευτικώς και διαβρωτικώς, ιδίως μάλιστα με δεδομένο ότι ο «Σιδερένιος Θόλος» και τα λοιπά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας δεν μπορούν να σταματήσουν μια σειρά πυραυλικών συστημάτων της Χεζμπολάχ. Η τελευταία διατηρεί τη δυνατότητα να πλήξει στοιχεία του ισραηλινού ναυτικού, ενώ δεν γνωρίζουμε αν και τι αντιαεροπορικά συστήματα διαθέτει ή υπάρχει περίπτωση να αποκτήσει (μέσα ή έξω από το Λίβανο). Είναι πολύ πιθανό ότι διεξάγεται μια άτυπη διαπραγμάτευση μεταξύ Χεζμπολάχ, Ιράν και ΗΠΑ, ως προς το πότε οι τελευταίες θα παρέμβουν πιο ενεργά. Τα όρια όλων τεστάρονται.

Σε κάθε περίπτωση, μέσα από κλιμάκωση με αυτοσυγκράτηση, η Χεζμπολάχ μπορεί να συνεχίσει να προκαλεί αιμορραγία (ίσως και μέχρι «θανάτου») στο Ισραήλ, χωρίς το τελευταίο να μπορεί να επικαλεστεί ένα εντυπωσιακό (ή δραματικό) εις βάρος του πλήγμα για να σύρει τις ΗΠΑ σε άμεσο πόλεμο με το Ιράν. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν σε αυτήν την περίπτωση να ενισχύουν το Ισραήλ καταλυτικώ τω τρόπω, αλλά δεν θα είναι καθόλου εύκολο να αποφασίσουν μια ενεργή πολεμική προσπάθεια, όπως αυτή την οποία επιδιώκει ο Νετανιάχου.
Φυσικά, και πέρα από την αβεβαιότητα των προβλέψεών μας, τα παραπάνω μπορεί να ανατραπούν, είτε γιατί το Ισραήλ θα παραβιάσει κάποια ακόμα κόκκινη γραμμή, είτε γιατί ο άξονας της αντίστασης έχει έτοιμες εκπλήξεις που δεν τις περιμένουμε.

Η πρώτη πιθανή έκπληξη συνίσταται στο να δούμε μια εμβάθυνση των σχέσεων Ιράν και Αιγύπτου. Ακούστηκε περισσότερο ως φήμη παρά ως είδηση, ωστόσο, αν συμβεί, θα σηματοδοτήσει μια γιγάντια ανατροπή στο σχεδιασμό του Ισραήλ.

Η δεύτερη και συναρτώμενη της πρώτης, έκπληξη, έχει να κάνει με δηλώσεις αξιωματούχων των κρατών του άξονα της αντίστασης περί μελλοντικής απόκτησης αντιαεροπορικών συστημάτων από την παλαιστινιακή αντίσταση στη Γάζα. Είναι βέβαιο ότι αυτό δεν ειπώθηκε κατά τύχη, ούτε αφορά το απομακρυσμένο μέλλον, διότι δεν θα έχει νόημα τότε. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει κάποια μορφή ανοχής από την Αίγυπτο (άρα ενδεχομένως την πρώτη εξέλιξη) ή μεγάλους βεληνεκούς αντιαεροπορικά σε άλλη γειτονική χώρα. Ένα τέτοιο πλήγμα στο Ισραήλ θα αποτελέσει πραγματικό σοκ. (Στην πραγματικότητα φορητά αντιαεροπορικά όπλα έχουν ήδη δοκιμαστεί εναντίον Ισραηλινών ελικοπτέρων).

Μια τρίτη έκπληξη μπορεί να είναι ένα χειρουργικό χτύπημα μέσα στο Ισραήλ, είτε εις βάρος προσώπων της ηγεσίας του, είτε εις βάρος εγκαταστάσεων στρατηγικής σημασίας.
Το σημαντικότερο όμως συμπέρασμα είναι ότι ακριβώς η ανάγκη του Ισραήλ να προβοκάρει τους εχθρούς του δίνει και προδίδει το μέτρο της αδυναμίας του. Δεν θέλουν όλοι μέσα στο κατεστημένο της Ουάσιγκτον να «βάλουν χαλινάρι» στις προβοκάτσιες του Νετανιάχου. Δεν θέλουν όμως και να καταστούν έρμαιά του. Η αδυναμία του Ισραήλ στο πεδίο των μαχών αντικατοπτρίζεται στη διπλωματική αδυναμία των ΗΠΑ. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι ιστορικώς κανένα κράτος δεν έχει κερδίσει πολέμους με τέτοιες τακτικές.

Πηγή: kosmodromio.gr