Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Μετά από δημοσιεύματα στο εξωτερικό περί κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», και σε συνέχεια δημοσιευμάτων στον ελληνικό αστικό τύπο, ήρθαν οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών του αστικού μνημονιακού μπλοκ, να αναδείξουν τις ενδόμυχες ελπίδες τόσο των ίδιων όσο και των «εταίρων» για μια τέτοια εξέλιξη.

Μετά τη χθεσινή παρέμβαση του Ε. Βενιζέλου (σ.σ. λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;) για νέα κυβερνητική πλειοψηφία, χωρίς εκλογές, αλλά και τις χαρακτηριστικές χθεσινές δηλώσεις του προέδρου του «Ποταμιού» Στ. Θεοδωράκη ο οποίος τόνισε ότι θα ψηφίσουμε όποια συμφωνία έρθει, τη σκυτάλη της δήθεν «εθνικής ενότητας» παρέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς, με δήλωσή του στην εφημερίδα "Αγορά". «Προτείνουμε τη μεγάλη συνεννόηση για να υπάρξει συμφωνία», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Τη θέση αυτή ανέλυσε διεξοδικά και σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στο ρ/σ Real fm ο βουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κουμουτσάκος.

Πάντως, ενδιαφέρον (!) παρουσιάζουν και οι σημερινές νέες δηλώσεις του Προέδρου του «Ποταμιού», ο οποίος σχολίασε ότι «Το σενάριο της ρήξης είναι ένα σενάριο τριτοκοσμικό για τη χώρα. Άρα θα έπρεπε η κυβερνητική πλειοψηφία χωρίς κομματική πειθαρχία να ταυτιστεί με την προσπάθεια της χώρας, με την προσπάθεια του Πρωθυπουργού για να έχουμε μια ευρωπαϊκή πορεία».

Είναι φανερό ότι τόσο οι ξένες πολιτικο-οικονομικές ελίτ όσο και η «τρόικα εσωτερικού» απεργάζονται τέτοια σενάρια με σκοπό τη δημιουργία μιας κυβέρνησης των ... «προθύμων», χωρίς ενοχλητικά «αριστερίστικα βαρίδια» και φυσικά χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση όπως το συνηθίζουν (βλ. και κυβέρνηση Παπαδήμου). Κι όλα αυτά , μόλις, τέσσερις μήνες μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές.

Η κυβέρνηση αυτή, φυσικά, δεν θα απηχεί τη λαϊκή εντολή για κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων και θα έχει ως μόνη αποστολή την ικανοποίηση των συμφερόντων των δανειστών.

Είναι πασιφανές ότι τόσο οι ευρωατλαντικές ελίτ , όσο και οι εγχώριες μνημονιακές δυνάμεις, ψάχνουν «κυβέρνηση Παπαδήμου» με μαϊντανό τον ΣΥΡΙΖΑ!

Το βέβαιο είναι ότι μια τέτοιου τύπου κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» δεν θα προσέφερε τίποτα το θετικό ούτε για τη χώρα, ούτε για την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Η μόνη χρησιμότητά της θα ήταν να οδηγήσει τον ελληνικό λαό και τον τόπο σε μια νέα μνημονιακή κηδεμονία ακόμα χειρότερη, πιθανότατα, από τις προηγούμενες.

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ καθώς και το «Ποτάμι» αποτελούν λόγω των δυνάμεων που κυριαρχούν σε αυτά μια αδίστακτη «πέμπτη φάλαγγα» , η οποία διαθέτει στη φαρέτρα της και έναν ολόκληρο προπαγανδιστικό μηχανισμό, ο οποίος στηρίζει μεθοδικά τον στραγγαλισμό της χώρας από τους «Θεσμούς», οι οποίοι έχουν αναλάβει με τη σειρά τους τον ρόλο υπερασπιστή των συμφερόντων των δανειστών.

Πάντως, τα σενάρια αυτά, αποδεικνύουν τον πανικό, την αδυναμία, τον φόβο και την έλλειψη εναλλακτικών λύσεων όσων τα διακινούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται να ενδώσουν σε τέτοιου τύπου σενάρια και πολύ περισσότερο να εγκαταλείψουν, τη ριζοσπαστική τους πορεία, που αποτελεί μοναδική ευκαιρία και προϋπόθεση για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Οι όποιοι σχεδιασμοί του εγχώριου και ξένου κατεστημένου για κυβερνήσεις , δήθεν, «εθνικής ενότητας» από μνημονιακές δυνάμεις και τον ΣΥΡΙΖΑ είναι και θα αποδειχθούν στην πράξη «όνειρα θερινής νυκτός»...

*Ο Χρήστος Κασίμης είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ Βόρειας Αθήνας

πηγη: iskra.gr

ΤουΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ* 

Το τελευταίο διάστημα προβάλλονται τα πλέον αντιφατικά σενάρια για τις μελλοντικές εξελίξεις που συμπυκνώνονται στις φράσεις «κωλοτούμπα ΣΥΡΙΖΑ», νέες εκλογές, δημοψήφισμα, κ.ο.κ. Όλα έχουν ως αφετηρία την πιθανή έκβαση των διαπραγματεύσεων με τους «θεσμούς» (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) που η πορεία τους θυμίζει«σκωτσέζικο ντουζ».Τα συστημικά «ΜΜΕ.» εντείνουν την παραπληροφόρηση και κινδυνολογία με στόχο τον εκφοβισμού του λαού για την αναγκαιότητα «σκληρών μέτρων» προκειμένου να εξασφαλισθεί η«πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνηκαι το ευρώ. Το πολιτικόμνημονιακό κατεστημένο Σαμαρά-Βενιζέλουκαι από κοντά το«Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη σε συγχορδία με τηνεγχώρια οικονομική ελίτκάνουν ότι μπορούν για να πετύχουν την«αριστερή παρένθεση»στη διακυβέρνηση της χώρας.

ΟΙ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» ΚΑΙ ΤΟ «ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ»

Με τη δημιουργία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έγινε η πρώτη δοκιμαστική αναμέτρηση με τους «θεσμούς», η οποία κατάληξε στη συμφωνία της 20^ηςΦλεβάρη. Μια συμφωνία με πολλέςυποχωρήσεις από τις «κόκκινες γραμμές» των προγραμματικών δηλώσεων και πολύ περισσότερες από το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Στη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση αποκαλύφθηκαν οι σοβαρές ανεπάρκειες, τόσο λόγω απειρίας, όσο και εξ’ αιτίας ταλαντεύσεων και απουσίας σαφούς στρατηγικής και τακτικής της «διαπραγματευτικής ομάδας».

Η απροσδιοριστία του όρου «έντιμη συμφωνία» και η «δημιουργική ασάφεια» του διαπραγματευτικού πλαισίου, έπαιξαν το ρόλο τους στην αποδυνάμωση των διαπραγματευτικών θέσεων της ελληνικής πλευράς. Από την άλλη οι επικοινωνιακές «ατάκες» και τα αλλεπάλληλα «πέρα-δώθε» με τους «θεσμούς», το μόνο που έδειξαν ήταν το έλλειμμα προετοιμασίας της ελληνικής πλευράς, καθώς η υποκρισία της «γαλατικής ευγένειας» και η ωμή εκβιαστική πρακτική των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΩΝ «ΘΕΣΜΩΝ»

Με βάση την ως τώρα εμπειρία, χρειάζεται με «κρύο μυαλό», να κάνουμε μια εκτίμηση της στρατηγικής και τακτικής των «θεσμών», από οικονομική, κοινωνική και κυρίως πολιτική άποψη. Στη βάση της συγκεκριμένης εκτίμησης θα μπορούσαμεέστω και την «τελευταία στιγμή» να χαράσσαμε πιο αποτελεσματική στρατηγική και τακτική απέναντι στους δανειστές. Συγκεκριμένα έχει πλέον διαφανεί ότι αυτό που κυρίως επιδιώκουν οι «θεσμοί» σεπολιτικό επίπεδο,είναι να πετύχουν ακύρωση του «αριστερού παραδείγματος» στην Ελλάδα, ώστε να μη γίνει μοντέλο μίμησης για άλλες χώρες, κυρίως της περιφέρειας.

Παράλληλα σεοικονομικό επίπεδοεπιδιώκουν να εξασφαλίσουν την απόλυτη πειθαρχία στα νεοφιλελεύθερα δόγματα της ευρωζώνης και των «πυλώνων» στήριξης της (ΕΚΤ-ευρώ, δημοσιονομικό σύμφωνο, τραπεζική ενοποίηση, εξάμηνα συντονισμού, κά), καθώς και την «επίλυση» του τεράστιου χρέους της με πολύμορφη δήμευση του ελληνικού εισοδήματος λαού και της δημόσιας περιουσίας.

Τέλος σεκοινωνικό επίπεδοεπιδιώκουν να επιβάλουν το μοντέλο της πλήρους κατάργησης του «κράτους πρόνοιας» και της ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, ως μοντέλο για όλη την ευρωζώνη. Η τακτική τους είναι η μέθοδος της «καταπόνησης» του αντιπάλου και της οικονομικής «εξουθένωσης», προβάλλοντας σε κάθε βήμα νέες απαιτήσεις, μέχρι να φέρουν την ελληνική πλευρά στα όρια τουe-mail Χαρδούβελη, δηλαδή ενόςτρίτου Μνημονίου, που αυτή τη φορά θα εφαρμοστείαπό μια αριστερή κυβέρνηση.! Έτσι απαξιώνεται και ακυρώνεται πρακτικά όχι μόνο η ιδέα της αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα, αλλά και η προοπτική της Αριστεράς τις άλλες χώρες της ΕΕ.!

Εδώ ίσως προβληθεί το ερώτημα: Άραγε δεν υπολογίζουν οι «θεσμοί» το κόστος μιας ενδεχόμενης φυγής της Ελλάδας από το ευρωσύστημα; Επίσης ο αμερικάνικος παράγοντας μένει αδιάφορος στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξέλιξης; Σύμφωνα με δημόσιες τοποθετήσεις βασικών παραγόντων της ευρωζώνης (πχ Σόϊμπλε) όχι μόνο δεν αποκλείουν το Grexit αλλά είναι προετοιμασμένοι για «παν ενδεχόμενο», παρ’ ότι δεν το επιθυμούν, ενώ από την άλλη έχουν ήδη προτείνει διευκόλυνση της Ελλάδας για αποδέσμευση. Άρα ηαπειλή «αποχώρησης» ως διαπραγματευτικό χαρτί,δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρό από ελληνικής πλευράς, πολύ περισσότερο που η επίσημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ. Όσον αφορά τιςΗΠΑ αυτό που πρωτίστως επιδιώκουν είναι η διασφάλιση της επικυρίαρχης θέσης τους στον ελλαδικό χώρο και δευτερευόντως η παραμονή ή μη της χώρας στην ευρωζώνη.

Ο «ΚΟΜΠΟΣ» ΕΧΕΙ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΟ «ΧΤΕΝΙ»

Αν η παραπάνω εκτίμηση για τη στρατηγική και τακτική των αντιπάλων, ιδιαίτερα των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελών-Βερολίνου, είναι σωστή, τότε η ουσία της πολιτικής τους στο ελληνικό ζήτημα δεν αλλάζει, ακόμα και αν δεχτούν κάποιες επουσιώδεις οριακές διαφοροποιήσεις στο τελικό σχέδιο της απόφασης, που ζητούν να γίνει δεκτό από την ελληνική κυβέρνηση. Κατά συνέπειαη κυρίαρχη αντίθεση μεταξύ ελληνικού λαού από τη μια και της εγχώριας ελίτ μαζί και των υπερεθνικών «θεσμών» από την άλλη, επιζητά την επίλυση της.Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο. Θα συνεχιστούν ή θα ανατραπούν οριστικά οι μνημονιακές πολιτικές, ώστε να ανοίξει ο δρόμος στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία; Ο χρόνος δουλεύει αντίστροφα για την Ελλάδα. Ο λαός έχει εξαντληθεί από την πληρωμή των τεράστιων τοκοχρεολυσίων, τα δημόσια ταμεία είναι άδεια, η ανεργία εξαθλιώνει εκατομμύρια πολίτες, το κλίμα διάψευσης των προσδοκιών από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρχίζει να απλώνεται. Η απόσταση από το «Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος» της γνωστής Βιβλικής ρήσης, έως το…. «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν»… δεν είναι μεγάλη.

Θα πει κάποιος, ότι «είναι προτιμότερη μια κυβέρνηση της Αριστεράς που κάνει έστω και λίγα, σε σχέση με μια κυβέρνηση της δεξιάς που κάνει …ότι θέλει».! Ίσως η ιδέα να ήταν αποδεκτή αν οι όποιες υποχωρήσεις δεν υπερέβαιναν τις «κόκκινες γραμμές» τουλάχιστον των προγραμματικών δηλώσεων και αν όχι του προγράμματος της ΔΕΘ. Ο κατώτατος μισθός, οι συντάξεις, οι επαχθείς φόροι, θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, η μείωση της ανεργίας, η παραγωγική ανασυγκρότηση, κά αποτελούν τη ψυχή της εναλλακτικής αριστερής πρότασης.Όταν οι συνεχείς υποχωρήσεις φθάνουν στο σημείο της αποδοχής ενός νέου Μνημονίου που δεν θα διαφέρει ουσιαστικά από εκείνο του e-mailΧαρδούβελη, τότε η «αριστερή κυβέρνηση» αυτο-ακυρώνεται από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγοντας πρακτικά το δρόμο για την «αριστερή παρένθεση».Εκατομμύρια πολίτες (εργατουπάλληλοι, αγρότες, επαγγελματίες, μικρο-ιδιοκτήτες, άνεργοι νέοι, κλπ), που ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές ΣΥΡΙΖΑ, θα στραφούν ενεργητικά η παθητικά, στην αναζήτηση άλλης πολιτικής έκφρασης, όχι απαραίτητα προς την Αριστερά από την οποία διαψεύστηκαν, με ότι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους αλλά και τη χώρα.

Η ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Υπό τις παρούσες συνθήκες προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα. Μήπως παρά τις υποχωρήσεις ακόμα και από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, υπάρχει δυνατότητα με κάποιες προσωρινές θυσίες να ξανακερδίσουμε το χαμένο έδαφος όταν ομαλοποιηθεί η κατάσταση στο μέλλον; Είναι ερώτημα που θέτει την τελευταία γραμμή άμυνας. Η απάντηση είναι ότι οι υφεσιακές πολιτικές Μνημονίου δοκιμάστηκαν και μας έφεραν σε αυτό το σημείο. Η συνέχιση τους δεν φέρνει μελλοντική βελτίωση αλλά διαιώνιση του φαύλου κύκλου λιτότητας, ανεργίας, «λουκέτων», παραγωγικής αποδιάρθρωσης, φτωχοποίησης, κοκ. Η κατάργηση των υφεσιακών πολιτικών, η τόνωση της «ενεργού ζήτησης» (καταναλωτικής και επενδυτικής, δημόσιας και ιδιωτικής), ηαθέτηση πληρωμής των τοκοχρεολυσίωντουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα και η απομείωση τουχρέους, η διασφάλιση τωνσυντάξεων, η προστασία θεμελιωδώνεργασιακών δικαιωμάτων,κά, αποτελούν βασικό όρο για τηνεπανεκκίνηση της οικονομίας.

Μια τέτοια πολιτική, από τη στιγμή που δεν μπορεί να εξασφαλιστεί στα πλαίσια της ευρωζώνης, η αποδέσμευση από αυτήν δίνει ελπιδοφόρα προοπτική. Μάλιστα η συγκεκριμένη επιλογή θα έχει λιγότερα προβλήματα αν εξασφαλιστούνδύο προϋποθέσεις.

Πρώτον,η αποδέσμευση να γίνει συμφωνημένα με τους «εταίρους» καιδεύτερον,να υπάρξει έστω και την τελευταία στιγμή κατάλληλη οργανωτικο-τεχνική και πολιτική προετοιμασία. Η ύπαρξη μιας αριστερής κυβέρνησης, η ενημέρωση και ενεργοποίηση του λαού, το συγκροτημένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, η αξιοποίηση των δυνατοτήτων ισότιμης διεθνούς οικονομικής συνεργασίας, κά, μπορούν να περιορίσουν στο ελάχιστο τα όποια προβλήματα προκύψουν κατά τον πρώτο χρόνο μετάβασης στη νέα κατάσταση.

Το βασικό πλεονέκτημα μιας τέτοια επιλογής, βρίσκεται στηνανάκτηση του εθνικού ελέγχου επί των βασικών οικονομικών εργαλείων χάραξης και εφαρμογής αριστερής οικονομικής πολιτικής(δημοσιονομικής, νομισματικής, συναλλαγματικής, εισοδηματικής, αναπτυξιακής κλπ), που είναι ταυτόχρονα και ουσιαστικό στοιχείο άσκησης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Οι ιστορικές εμπειρίες της αποχώρησης χωρών από νομισματικές ενώσεις, επιβεβαιώνουν τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας επιλογής και τονίζουν ότι οι όποιες προσωρινές δυσκολίες είναι ασύγκριτα μικρότερες από τα πλεονεκτήματα και τιςελπιδοφόρες προοπτικέςπου ανοίγονται στη χώρα και στον λαό, πολύ περισσότερο όταν επικεφαλής της προσπάθειας είναι αριστερή κυβέρνηση.! Κατά συνέπεια η πλατιά ενημέρωση του λαού, συσπείρωση και κινητοποίηση του σε ένα τέτοιο σχέδιο, είναικρίσιμος παράγοντας ώστε να αποτρέψουμε διάφορους εκβιασμούς και πιέσεις των κυρίαρχων ελίτ εντός και εκτός της χώρας,για να ελέγξουν σε όφελος τους τις πολιτικές εξελίξεις.

* Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Με πρωτοβουλία της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ και με την αντιπροσωπευτική παρουσία και συμμετοχή δεκάδων Ναυτικών που βρίσκονται σε πολύμηνη επίσχεση εργασίας στα πλοία της Ναυτιλιακής εταιρείας Λέσβου, πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας στην Βουλή με σκοπό να τεθεί σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο το πρόβλημα της απλήρωτης Ναυτικής εργασίας που απασχολεί εκατοντάδες Ναυτικούς σε πλοία της Ακτοπλοΐας και διάφορων Πορθμειακών γραμμών.

Στην σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε εκ μέρους του Πρωθυπουργού συμμετείχε ο Διευθυντής του γραφείου του κ. Δημήτρης Τζανακόπουλος στον οποίο το Προεδρείο της ΠΕΝΕΝ ανέλυσε την κατάσταση και τα προβλήματα με τους απλήρωτους Ναυτικούς και επισήμανε την ευθύνη της κυβέρνησης και του αρμόδιου Υπουργού Ναυτιλίας οι οποίοι έως και τώρα κωφεύουν, αδρανούν και ολιγωρούν στην λήψη των απαιτούμενων μέτρων που επιβάλλεται να ληφθούν για να αντιμετωπισθεί η εφοπλιστική αυθαιρεσία.

Ταυτόχρονα υπογράμμισαν ότι η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στο Ακτοπλοϊκό Συγκοινωνιακό δίκτυο της χώρας μας και παρατηρούνται φαινόμενα πολυήμερου αποκλεισμού νησιών με σοβαρές αρνητικές συνέπειες που διαμορφώνονται για τους κατοίκους και τους παραγωγικούς φορείς.

Επισήμαναν τις δεκάδες κινητοποιήσεις και παραστάσεις που έχουν γίνει ως τώρα με τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας με πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ και τους απλήρωτους Ναυτικούς, οι οποίες όλες κατέληγαν σε αδιέξοδο αφού από πλευράς κυβέρνησης δεν αναλαμβάνονται εκείνες οι πρωτοβουλίες τις οποίες έχει προτείνει το Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για ουσιαστική επίλυση του προβλήματος.

Ειδική αναφορά έγινε για την Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου η οποία βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης και εκατοντάδες Ναυτικοί σε αυτήν βρίσκονται υπό ένα ιδιόμορφο καθεστώς εγκατάλειψης ενώ ταυτόχρονα η πολύμηνη καθυστέρηση στην εξόφληση των μισθών τους έχει διαμορφώσει για τους ίδιους και τις οικογένειές τους μια πρωτοφανή ανασφάλεια.

Στα πλοία που είναι ναυτολογημένοι οι Ναυτικοί αυτοί, οι συνθήκες έχουν επιδεινωθεί δραματικά αφού επαναλαμβανόμενα παρουσιάζονται ελλείψεις σε καύσιμα αλλά και στην διατροφή τους.

Οι Ναυτικοί επί σειρά μηνών με τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις τους εκπέμπουν SOS χωρίς ωστόσο η κυβέρνηση να έχει πάρει ως τώρα κανένα ουσιαστικό μέτρο και απόφαση για το πρόβλημα.

Στην συνέχεια πήραν τον λόγο και μέλη πληρωμάτων των πλοίων της ΝΕΛ και του «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝΟΥ» και εξέθεσαν αναλυτικά τις δύσκολες και τραγικές συνθήκες που βιώνουν και απαίτησαν να ληφθούν άμεσα αποφάσεις και να δοθεί λύση στο πρόβλημα.

Η ΠΕΝΕΝ κατέθεσε αναλυτικό υπόμνημα αλλά και τις προτάσεις της για την συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Στην απάντησή του ο κ. Δημήτρης Τζανακόπουλος αναγνώρισε την σοβαρότητα του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι απλήρωτοι Ναυτικοί και δήλωσε ότι θα ενημερώσει σχετικά τον Πρωθυπουργό και ταυτόχρονα όρισε νέα συνάντηση προκειμένου να είναι παρών ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας κ. Θ. Δρίτσας.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΘΕΣΕ Η ΠΕΝΕΝ

Παραθέτουμε στην συνέχεια το υπόμνημα που κατέθεσε η αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ και των απλήρωτων Ναυτικών στον Διευθυντή του Πρωθυπουργού κ. Δημήτρη Τζανακόπουλο:

ΥΠΟΜΝΗΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΛΗΡΩΤΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Τα τελευταία τρία χρόνια ένα μεγάλο μέρος των Ναυτικών που απασχολείται στον χώρο της Ακτοπλοΐας αλλά και διαφόρων Πορθμειακών γραμμών βιώνει μια πρωτοφανή κατάσταση με την συστηματική καθυστέρηση στην καταβολή και εξόφληση των δεδουλευμένων μισθών από τις Ναυτιλιακές εταιρίες στις οποίες εργάζονται και είναι ναυτολογημένοι.

Η οικονομική κρίση, οι λαθεμένες επιχειρηματικές επιλογές των Ναυτιλιακών Ακτοπλοϊκών εταιριών, η μείωση της επιβατικής κίνησης ως αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής, όπως επίσης και η μείωση του μεταφορικού έργου στην Ακτοπλοΐα (οχήματα κ.λπ) σε συνδυασμό με την εκτίναξη των καυσίμων οδήγησε μια σειρά Ακτοπλοϊκές εταιρίες σε οικονομική κατάρρευση και τελικά σε χρεοκοπία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πλοιοκτήτες αυτών των εταιριών πτώχευσαν…..

Το νομοθετικό πλέγμα προστασίας των Ναυτικών από αφερέγγυους πλοιοκτήτες όπως επανειλημμένα έχουμε επισημάνει είναι τραγικά ανεπαρκές και αναποτελεσματικό, πράγμα που οδηγεί στο φαινόμενο της γενικευμένης απλήρωτης ναυτικής εργασίας που σήμερα αφορά πάνω από το 60% των ακτοπλοϊκών εταιριών που παρουσιάζεται πολύμηνη καθυστέρηση στην εξόφληση των μισθών.

Παρά τους αγώνες, τις κινητοποιήσεις της ΠΕΝΕΝ και των Ναυτικών τα τελευταία χρόνια γύρω από αυτό το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις ούτε η τωρινή έχει αναλάβει, όπως τεκμηριωμένα έχουμε προτείνει, συγκεκριμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των Ναυτικών που το βασικότερο είναι η διασφάλιση και η καταβολή των μισθών τους.

Είναι τόσο τραγικά τα κενά της νομοθεσίας όπου, παρά το γεγονός ότι έχουμε προσφύγει ακόμη και σε πλήθος δικαστικών ενεργειών δεν έχει προκύψει έως τώρα κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Αντίθετα οι εκπρόσωποι των αφερέγγυων ναυτιλιακών εταιριών κυκλοφορούν προκλητικά ελεύθεροι, η απλήρωτη ναυτική εργασία αυξάνεται και γιγαντώνεται και οι Ναυτικοί βάζουν πλάτη για να μην καταρρεύσει το Ακτοπλοϊκό δίκτυο και η σύνδεση της ηπειρωτικής χώρας με το νησιωτικό σύμπλεγμα.

Το φαινόμενο αυτό έχει προκαλέσει σημαντικά προβλήματα και έχει διαταράξει επανειλημμένα την ομαλή σύνδεση με διάφορα νησιά της χώρας που οι κάτοικοι και οι φορείς εντελώς δικαιολογημένα εκφράζουν την έντονη διαμαρτυρία τους για τις συνθήκες και τα προβλήματα που έχουν προκύψει από την αναξιοπιστία συγκεκριμένων ναυτιλιακών εταιριών αλλά και την πρωτοφανή ανικανότητα και έλλειψη πολιτικής βούλησης από κυβερνητικής πλευράς στην λήψη των κατάλληλων και ενδεικνυόμενων μέτρων που έχει προτείνει η ΠΕΝΕΝ και άλλοι φορείς του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Όπως σημειώνουμε παραπάνω από το 60 % των Ακτοπλοϊκών εταιριών είναι συστηματικά ασυνεπείς ως προς τις υποχρεώσεις τους απέναντι στα δικαιώματα των Ναυτικών με κυρίαρχο την μη καταβολή των δεδουλευμένων μισθών τους.

Το θέμα ετέθη ως κυρίαρχο στις συναντήσεις που είχε η ΠΕΝΕΝ με την νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας.

Κατατέθηκαν προτάσεις και λύσεις οι οποίες δυστυχώς μένουν έως τώρα στο συρτάρι του Υπουργείου, ενώ νομοθετική διάταξη που δόθηκε με πρωτοβουλία του Υπουργείου στην δημοσιότητα, παρ’ ότι είναι σε θετική κατεύθυνση, δεν αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος και δεν δίνει λύση και διέξοδο στο ακανθώδες αυτό πρόβλημα.

Ταυτόχρονα παρατηρείται εκ μέρους του Υπουργείου Ναυτιλίας μια απαράδεκτη και αδικαιολόγητη ολιγωρία στην υλοποίηση στοιχειωδών μέτρων που θα διασφαλίζουν, τουλάχιστον σε ότι αφορά τις επιδοτούμενες από το Δημόσιο ναυτιλιακές εταιρίες που τα πλοία τους εκτελούν δημόσια υπηρεσία στις λεγόμενες άγονες γραμμές, τα χρήματα αυτά να αποδίδονται με απόλυτη προτεραιότητα στους Ναυτικούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα εισπραττόμενα ποσά από το Δημόσιο που αντιστοιχούν στην εκτέλεση των δρομολογίων της άγονης γραμμής να πηγαίνουν στην τσέπη των πλοιοκτητών και τα χρήματα που φθάνουν τελικά στους Ναυτικούς να είναι ελάχιστα.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε τους τελευταίους μήνες και μπροστά στο οικονομικό, κοινωνικό αδιέξοδο και την απόγνωση που περιήλθαν οι Ναυτικοί με πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ σε πολλά πλοία τα πληρώματα προχώρησαν σε επισχέσεις εργασίας διεκδικώντας τα δικαιώματά τους.

Δυστυχώς η νέα κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας επιδεικνύουν αδράνεια, ολιγωρία και έλλειψη βούλησης για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Επισημαίνουμε ότι το σύνολο των πλοίων της ΝΕΛ που είχε προγραμματιστεί για εκτέλεση δρομολογίων (6 πλοία) εξ αιτίας της απαράδεκτης στάσης της διοίκησης της εταιρείας είναι στην ουσία σε καθεστώς εγκατάλειψης και οι Ναυτικοί βιώνουν περισσότερο από ποτέ την αδιαφορία και αναλγησία της εταιρείας. Σε ορισμένα από αυτά τα πλοία δεν τους παρέχει πλέον τροφή, δεν έχουν ηλεκτροδότηση με αποτέλεσμα οι συνθήκες να έχουν επιβαρυνθεί δραματικά ενώ οι οφειλόμενοι μισθοί ξεπερνούν τους 10 μήνες!!

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το πλοίο «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝΟΥ» πλοιοκτησίας Β. Βεντούρη που επί σειρά μηνών οι ναυτικοί ήταν απλήρωτοι και εγκαταλειμμένοι και τελικά οδηγήθηκαν και στην τυπική εγκατάλειψη προκειμένου να πάρουν ένα μικρό μέρος των αποδοχών τους σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την νομοθεσία μέσω του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ).

Με την σημερινή παράσταση διαμαρτυρίας στο γραφείο του Πρωθυπουργού θέλουμε να θέσουμε σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο το πρόβλημα της απλήρωτης ναυτικής εργασίας και να απαιτήσουμε λύσεις εδώ και τώρα για το στοιχειώδες και αυτονόητο δικαίωμα των εργαζομένων να τους καταβληθούν οι δεδουλευμένοι μισθοί και αποδοχές τους. Επίσης θέλουμε με την παρουσία μας να εκφράσουμε την καθολική θέληση και βούληση των Ναυτεργατών να παρθούν κατεπειγόντως τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα που έχουμε προτείνει με σκοπό την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Τέλος η παράστασή μας έχει και τον χαρακτήρα να αποδοκιμάσουμε και να καταγγείλουμε την ως τώρα ολιγωρία της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Ναυτιλίας, για την οποία οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ο τρόπος που διαχειρίζεται έως τώρα το πρόβλημα της απλήρωτης ναυτικής εργασίας είναι ενάντια στα δικαιώματα και τα συμφέροντα του Ναυτεργατικού μας κόσμου και στην ουσία με την τακτική της επιτείνει το αδιέξοδο και διαιωνίζει το πρόβλημα αυτό αντί όπως όφειλε να το αντιμετωπίσει και να δώσει ταχύτατα τις κατάλληλες λύσεις.

Καλούμε τον πρωθυπουργό να πάρει σχετικές πρωτοβουλίες όπως προβλέπεται από το αξίωμά του και να δώσει επιτέλους λύση στο πρόβλημα της απλήρωτης ναυτικής εργασίας.

Δηλώνουμε ότι η ΠΕΝΕΝ, τα πληρώματα – Ναυτικοί που είναι απλήρωτοι θα συνεχίσουν τους αγώνες τους έως την τελική δικαίωσή τους.

Μαζί με το Υπόμνημά μας σας επισυνάπτουμε τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει ως ΠΕΝΕΝ και τις αντίστοιχες της ΠΝΟ για το πρόβλημα αυτό.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Η μετεκλογική περίοδος με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βρίσκει το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα σε αποτελμάτωση, αδράνεια, αμηχανία, έλλειψη σχεδιασμού και συνολικής παρέμβασης καθώς κυριαρχούν οι αντιλήψεις της αναμονής, της ανάθεσης, της απογοήτευσης ακόμη και της αβεβαιότητας για τα βήματα, τον προσανατολισμό και την στρατηγική του στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν στην χώρα μας μετά την επιτυχία και την ανάδειξη της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.

Ο λόγος προφανώς δεν γίνεται για τις ηγετικές ομάδες στην ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και πολλών δευτεροβάθμιων οργανώσεων οι οποίες συνέβαλαν καθοριστικά με την στάση και τις επιλογές τους τα τελευταία χρόνια στην υποχώρηση του κινήματος και των αγώνων των εργαζομένων και στην ουσία έβαλαν πλάτη στην υλοποίηση των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών της κυβέρνησης και της τρόικα. Η αναφορά γίνεται για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους οι οποίοι όλη την προηγούμενη περίοδο παρά την υπονομευτική και διαλυτική στάση των ηγεσιών σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ κ.λπ. Βγήκαν επανειλημμένα στους δρόμους και στον αγώνα παλεύοντας ενάντια στις μισθολογικές περικοπές, στην σφαγή των συντάξεων και των επικουρικών, την κατάργηση της ΕΣΣΕ και των κατώτερων μισθών, των απολύσεων, των ελαστικών μορφών απασχόλησης, της ανεργίας, της απλήρωτης εργασίας αλλά και στα κοινωνικά μέτωπα όπως είναι η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική πρόνοια.

Η εργατική τάξη και ευρύτερα λαϊκά στρώματα (παρά τις δυσκολίες και αδυναμίες) έδωσαν τα χρόνια της μνημονιακής περιόδου δείγματα υψηλής αγωνιστικότητας ταξικής ενότητας, συσπείρωσης και αλληλεγγύης. Οι αγώνες αυτοί είχαν διάρκεια, ένταση, φαντασία και πρωτοτυπία παρά την άθλια και συκοφαντική δυσφήμιση που συνάντησαν από τις υποτακτικές κυβερνήσεις, την τρόικα και με τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ.

Η ανάπτυξη των αγώνων των εργαζομένων και του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος συνέβαλαν αποφασιστικά στην ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής συνείδησης και συμπεριφοράς ευρύτατων τμημάτων της κοινωνίας και του λαού.

Οι αγώνες αυτοί έστω και αν σε πολλά στάδια και φάσεις ήταν αναντίστοιχοι της σφοδρής επίθεσης Τρόϊκας – Μεγάλου κεφαλαίου – Κυβερνητικών πολιτικών, είναι φανερό ότι έβαλαν την σφραγίδα τους για την καταδίκη, την αποδοκιμασία και τελικά την απόρριψη του νεοφιλελεύθερου μοντέλου των πολιτικών των κυβερνήσεων Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ.

Η αντίσταση της εργατικής τάξης και μεγάλου τμήματος των λαϊκών στρωμάτων όλη την προηγούμενη περίοδο εκφράστηκε με σαφήνεια και στις βουλευτικές εκλογές στις 25/1/2015 όπου ο λαός με την ψήφο του ανέτρεψε την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και έστειλε σαφές μήνυμα στους τοκογλύφους δανειστές και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού (Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ - Ε.Ε) ότι πρέπει να τερματισθεί η πολιτική της εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ισοπέδωσης της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά αναδείχθηκαν κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας και με την λαϊκή εντολή σχηματίστηκε κυβέρνηση στην χώρα μας με κορμό και βασική δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι προεκλογικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ όπως αυτές έγιναν γνωστές στην Διεθνή Έκθεση στην Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του 2014 είναι σαφές ότι συνιστούν μέτρα που δεν θίγουν το βάθρο του καπιταλιστικού συστήματος, δεν αμφισβητούν τους στρατηγικούς προσανατολισμούς της χώρας μας (ΝΑΤΟ – Ε.Ε) και το κυριότερο, το πρόγραμμα αυτό δεν θίγει τα συμφέροντα και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου και του μεγάλου πλούτου. Πρόκειται για μέτρα και ρυθμίσεις τα οποία (χωρίς να υποτιμούμε την σημασία τους) από την μια αποκαθιστούν μερικώς ορισμένες από τις πιο ακραίες πολιτικές επιλογές των μνημονιακών κυβερνήσεων όπως η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η επαναφορά των κατώτερων μισθών, η 13^η σύνταξη, το αφορολόγητο κάτω από τα 12.000 ευρώ, η ρύθμιση των κόκκινων δανείων, η αντιμετώπιση της φτώχειας, της ανθρωπιστικής κρίσης κ.λπ. από την άλλη είναι φανερό ότι η πολιτική αυτή δεν ξηλώνει και δεν καταργεί το σύνολο των μνημονιακών μέτρων και πολιτικών που βιώνουν οι εργαζόμενοι και ο λαός την τελευταία 5ετία.

Έχει ενδιαφέρον τόσο η προεκλογική όσο και για ορισμένο διάστημα μετά τις εκλογές η αφήγηση του ΣΥΡΙΖΑ, η αισιοδοξία, τα συνθήματα και η ρητορική την περίοδο που στηρίχθηκε και επενδύθηκε επικοινωνιακά ότι θα έπειθε με τις θέσεις και τις προτάσεις του τους δανειστές και «συμμάχους» για την ανάγκη της εφαρμογής του προγράμματός του, την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και η νίκη της Αριστεράς θα σηματοδοτούσε την ελπίδα, την προοπτική για την αλλαγή της Ευρώπης!!!

Η πίστη και η αποδοχή της θέσης «πάση θυσία στο ευρώ» και μέσα από αυτό εφαρμόζουμε το πρόγραμμά μας, ακυρώνουμε και καταργούμε τα μνημόνια, ήρθαν από την πρώτη στιγμή αντιμέτωπα με την σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα.

Στην Ε.Ε και την ευρωζώνη των πολυεθνικών και των μονοπωλιακών ομίλων δεν ταιριάζει κανένα αριστερό εγχείρημα που αμφισβητεί την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της συμπίεσης του εργατικού κόστους, των κοινωνικών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους.

Η προσγείωση στην πραγματικότητα για την ηγεσία και τα στελέχη που ήταν πρωταγωνιστές στην στρατηγική της διαπραγμάτευσης στην Ευρώπη «των αξιών και της αλληλεγγύης» μάλλον θα πρέπει να ήταν εξαιρετικά ανώμαλη και λίγο ενδιαφέρει η εκ των υστέρων ομολογία τους ότι δεν περίμεναν τις απειλές, τους εκβιασμούς και τα τετελεσμένα των τοκογλύφων δανειστών και των γερακιών του νεοφιλελευθερισμού.

Μπροστά στην ωμή πραγματικότητα που διαμορφωνόταν στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, οι επιλογές που είχε η κυβέρνηση ήταν δύο 1) συμβιβασμός, υποταγή και συμφωνία – ακύρωσης των προεκλογικών δεσμεύσεων και ταυτόχρονα υιοθέτηση αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων και πολιτικών που οδηγούν στην ταπείνωση και την ακύρωση του όποιου αριστερού εγχειρήματος και 2) η επιλογή της σύγκρουσης, της ρήξης και ενός εναλλακτικού σχεδίου το οποίο μεσοπρόθεσμα μπορεί να διαμορφώσει ευνοϊκότερες συνθήκες για τα λαϊκά, κοινωνικά και εργατικά συμφέροντα και την ίδια την χώρα.

Η ηγεσία του κόμματος και της κυβέρνησης μπροστά στην ωμή πραγματικότητα (αγνοώντας τον λαϊκό παράγοντα και το εργατικό κίνημα τους οποίους παραγκώνισαν) επέλεξε την λύση την οποία ονόμασε «έντιμο συμβιβασμό» και «κοινό τόπο» και προχώρησε σε διαδοχικές υποχωρήσεις τόσο προς τον ακραίο μερκελισμό και τους θεσμούς τους όσο και προς το ντόπιο κατεστημένο, την οικονομική ολιγαρχία και το μεγάλο κεφάλαιο.

Ήδη η κατεύθυνση του έντιμου συμβιβασμού και της απόρριψης κάθε ιδέας για σύγκρουση με τους εταίρους είχε διαφανεί από την ίδια την συγκρότηση της κυβέρνησης, από τον συνωστισμό σε αυτήν κεντροαριστερής και συντηρητικής κατεύθυνσης προσώπων, την στελέχωση του κρατικού μηχανισμού ακόμη και με ξεφωνημένα άτομα του μνημονιακού μπλοκ, την επιλογή του Πρ. Παυλόπουλου στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, την απαράδεκτη, επιζήμια και ετεροβαρή συμφωνία κυβέρνησης – EUROGROUP στις 20/2/2015, συμφωνία που απετέλεσε μια ποιοτική και καθοριστική στροφή της κυβέρνησης με την εναρμόνισή της με τους στόχους και τις επιδιώξεις των συμμάχων και εταίρων.

Το επόμενο βήμα της κυβέρνησης ήταν η υποχώρησή της στις απαιτήσεις των θεσμών στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων (ΟΛΠ – ΟΛΘ – Αεροδρόμια – ΤΡΑΙΝΟΣΕ κ.λπ) αλλά και αυτού του ΦΠΑ τα οποία ήταν έως τότε ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές άμυνας της κυβέρνησης οι οποίες και αυτές με την σειρά τους υπέστησαν οβιδιακή μεταμόρφωση…..

Παρά ταύτα υπάρχουν στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος πολλών αποχρώσεων που συμπλέουν και ταυτίζονται με δυνάμεις του κατεστημένου και του συστήματος και πέρασαν πλέον απροκάλυπτα στην αντίπερα όχθη και πετροβολούν κάθε απόπειρα, προσπάθεια και πρωτοβουλία για έξοδο από το ευρώ, την οποία πλέον διαβάλουν και την θεωρούν καταστροφή! Ισχυρίζονται μάλιστα ότι ήταν λάθος και αυτές οι ελάχιστες προεκλογικές δεσμεύσεις οι οποίες κινδυνεύουν να παγώσουν και τελικά να αποσυρθούν κάτω από το βάρος των πιέσεων και των εκβιασμών των συμμάχων και της οικονομικής ασφυξίας που έχουν επιβάλει στην χώρα εδώ και 4 μήνες.

Μπροστά στην κινδυνολογία, την καταστροφολογία και το απόλυτο χάος που καλλιεργούν μεθοδικά ντόπιο και ξένο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, ορισμένοι αριστεροί δείχνουν διατεθειμένοι να υιοθετήσουν θέσεις και απόψεις της εσωτερικής τρόικα (Ν.Δ – ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ).

Είναι φανερό ότι οι επιμέρους ως τώρα υποχωρήσεις της κυβέρνησης οδηγούν με βεβαιότητα σε μια συμφωνία η οποία θα αντιστρατεύεται τα συμφέροντα της χώρας, του λαού και των εργαζομένων, θα ακυρώνει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και θα οδηγεί την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ στην ήττα, με αναπαλαίωση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στο ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, στις ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.

Μια πολιτική η οποία απέρριψε με την ψήφο του ο ελληνικός λαός, μια πολιτική που οδήγησε σε εκτεταμένα και οξύτατα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Στις εξαιρετικά κρίσιμες συνθήκες που διαμορφώνονται στην χώρα μας, οι δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς και του εργατικού κινήματος που διαβλέπουν τους κινδύνους που διαγράφονται για τον λαό και τους εργαζομένους από μια συμφωνία παγίδα, οφείλουν να πάρουν άμεσα σημαντικές και ουσιαστικές πρωτοβουλίες σε πανελλαδικό επίπεδο για την ενημέρωση, την πληροφόρηση και την κινητοποίηση των λαϊκών και εργατικών δυνάμεων.

Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη, έστω και στο παρά ένα, να σχεδιασθεί, να οργανωθεί η ενημέρωση του λαού, να διατυπωθεί πλήρως και αναλυτικά ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα υπηρετεί τον λαό και τους εργαζόμενους και το οποίο θα αποτελεί την απάντηση, την διέξοδο στον μονόδρομο του ευρώ και της Ε.Ε.

Ανάλογες πρωτοβουλίες πρέπει να πάρουν οι ζωντανές ταξικές και πρωτοπόρες δυνάμεις των Συνδικάτων, των κινημάτων και των κοινωνικών συλλογικοτήτων που αφουγκράζονται την αγωνία και τους προβληματισμούς του λαού και των εργαζομένων. Είναι προφανές ότι η παρέμβαση του εργατικού κινήματος, η διατύπωση, η προβολή και η ανάδειξη ενός εναλλακτικού σχεδίου από το ταξικό κίνημα αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα όπως επίσης και οι αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε αυτήν την κατεύθυνση.

Το εργατικό κίνημα πρέπει να δράσει και να αντιπαρατεθεί με τον μονόδρομο του ευρώ που συνιστά επιλογή του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, των πολιτικών τους εκφραστών και του ελεγχόμενου μιντιακού κατεστημένου.

Να αναδείξει ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα στοχεύει:

• Στην διαγραφή του χρέους
• Στο ξήλωμα και την σταδιακή κατάργηση των αντιλαϊκών και αντεργατικών μνημονιακών μέτρων
• Την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
• Την παύση πληρωμών στους δανειστές
• Την έξοδο από την ευρωζώνη και την Ε.Ε

Ο Αντώνης Νταλακογεώργος είναι

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού,

Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΝΟ

και Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "ΠΑΝΤΙΕΡΑ" στις 28/5/2015