Πρώτον: Η Ε.Ε. σε πολιτικό επίπεδο, αναδεικνύεται σε κατεξοχήν ολοκληρωτικό μόρφωμα. Μέσω της επερχόμενης ομοσπονδιοποίησης καταργείται κάθε έννοια δημοκρατίας, λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Οι λαοί που με τους αγώνες τους, μπορούσαν να επηρεάσουν τα εθνικά τους κοινοβούλια, να ανατρέψουν πολιτικές και κυβερνήσεις, σήμερα βρίσκονται με την πλάτη στο τοίχο, θεατές της ίδιας τους της ζωής. Η φωνή τους «δεν ακούγεται»   από την ελεγχόμενη (από τις πολυεθνικές, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, την Γερμανία) διορισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελών. Το πεδίο της Ε.Ε., πολύ περισσότερο της ζώνης του ευρώ, αποτελεί αρνητικό πεδίο πάλης για τους λαούς και ευνοϊκό για το μεγάλο κεφάλαιο και τα ισχυρά κράτη. Η διάλυση της Ε.Ε., η επιστροφή των αγώνων για δημοκρατία και κοινωνικά δικαιώματα, σε εθνικό επίπεδο, θα ανατρέψει τον σημερινό συσχετισμό. Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, αποτελεί μονόδρομο για τις ζωντανές λαϊκές δυνάμεις, κύρια σε περιφερειακές χώρες όπως η πατρίδα μας. Θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα της γερμανόδουλης, παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ που για να έχει τις «πλάτες» του ξένου παράγοντα, απέναντι   στον ελληνικό λαό, παρέδωσε την πατρίδα, άνευ όρων.

Δεύτερον: Η Ε.Ε. σε οικονομικό επίπεδο, και ιδιαίτερα ο σκληρός πυρήνας της, η ζώνη του ευρώ, ως μια ένωση άνισων και ανομοιογενών οικονομιών (Βορρά-Νότου), χωρίς σχεδιασμό και διορθωτικούς μηχανισμούς (που θα απαιτούσαν τεράστιες μεταβιβάσεις πόρων από τον Βορρά προς το Νότο), και απαγορεύοντας την εθνική «ενίσχυση», «δουλεύει» για τους ισχυρούς, για αυτούς που έχουν απόλυτο πλεονέκτημα ανταγωνισμού σε ανοικτά σύνορα (για το εμπόριο, το κεφάλαιο κλπ) και ελεύθερη διεθνή αγορά, διαμορφώνοντας κέντρο και εξαρτημένη-περιφέρεια. Η Ελλάδα με την συμμετοχή της στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε., δέχτηκε μεγάλο πλήγμα στην βιομηχανία της, ενώ αποδυναμώθηκε σημαντικά και ο πρωτογενής της τομέας. Από ότι απέδειξε η ζωή, η πατρίδα μας δεν μπορεί να αναπτυχθεί συνολικά, να ασκήσει οποιαδήποτε εμπορική και βιομηχανική πολιτική μέσα στα ευρωπαϊκά δεσμά. Η Ε.Ε., σε μια χώρα ναυτική, μας έκλεισε ακόμη και τα ναυπηγεία.

Τρίτον: Το ευρώ και η ΟΝΕ. Αν η είσοδος στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε., επιβεβαίωσε την ιστορική αγόρευση στη βουλή του 1962, του Η. Ηλιού, για «τον λάκκο των λεόντων», η απόφαση για συμμετοχή στον σκληρό πυρήνα της, στην ζώνη του ευρώ, οδήγησε σε μια πραγματικά νέα Μικρασιατική καταστροφή (προς το παρόν οικονομικού μόνο τύπου). Η χώρα παρέδωσε εκτός από την εμπορική της πολιτική, την νομισματική, συναλλαγματική και τέλος την δημοσιονομική της πολιτική. Στερήθηκε έτσι κάθε εργαλείο για την ρύθμιση της οικονομίας της. Τα «χρυσά» χρόνια του ευρώ, η Ελλάδα, επικεφαλής μιας σειράς περιφερειακών χωρών, γνώρισε την προσωρινή και πλαστή ευμάρεια για την μεσαία τάξη, ενώ η οικονομία της στρεβλωνόταν όλο και περισσότερο, με την στροφή της σε μη-διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά και την δημιουργία τεράστιων εξωτερικών-εμπορικών ελλειμμάτων.

Η Ελλάδα βρέθηκε στη δεινή θέση να ανταγωνίζεται εντός της ΖΕ με πιο προηγμένες οικονομίες από αυτήν, ενώ εκτός της ΖΕ να χρησιμοποιεί το πιο σκληρό νόμισμα του κόσμου. Η δε νομισματική πολιτική της Ε.Κ.Τ. ασκήθηκε με βάση τον γερμανικό οικονομικό κύκλο και αντίθετα με τις ελληνικές ανάγκες, οδηγώντας και εδώ (όπως και στην Ισπανία), σε φούσκα ακινήτων και σε τραπεζική κατάρρευση που φορτώθηκε στο δημόσιο χρέος, δηλαδή στο λαό.

Τα εξωτερικά-εμπορικά ελλείμματα που διόγκωσε σε απίστευτο βαθμό το ευρώ, καλύφτηκαν, με εξωτερικό δανεισμό (δημόσιο και ιδιωτικό) και δημιούργησαν την υπερχρέωση της χώρας. Το δημόσιο χρέος άλλαξε χέρια και από εσωτερικό μετατράπηκε σε εξωτερικό και σε ξένο νόμισμα. Μόνο στην οκταετία 2001 - 2009 το 92% του δημόσιου δανεισμού εξανεμιζόταν στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Το 2008 το 80% του δημόσιου χρέους ήταν σε χέρια ξένων πιστωτών, έναντι μόλις 10% το 1993, όταν άρχισε η εφαρμογή της συνθήκης του Μάαστριχτ, που μεταξύ άλλων απαγόρευσε το εκδοτικό προνόμιο του ελληνικού κράτους.

Χωρίς να αθωώνεται το ντόπιο οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, το ευρώ και η ΟΝΕ (που ήταν άλλωστε και κύρια επιλογή του) αποτέλεσε τον βασικό συντελεστή της παραγωγικής και δημοσιονομικής χρεοκοπίας της χώρας. Αντί, μάλιστα το 2010 να επιλεγεί η   «άρνηση» του χρέους, και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, μια στάση απελευθέρωσης ανάλογη της Αργεντινής, μας οδήγησαν βαθιά στην υποδούλωση, μας μετέτρεψαν σε δουλοπαροικία του χρέους μέσω της παραμονής στο ευρώ και άσκησαν καθεστώς κατοχής μέσω των επαχθών δανειακών συμβάσεων, που «άλλαξαν» και το δίκαιο του χρέους για τη χώρα. Θα έρθει όμως η στιγμή που θα λογοδοτήσουν ενώπιον του λαού μας.

Τέταρτο: η Ελλάδα ως προτεκτοράτο.Καθώς μέσα στην ζώνη του ευρώ εντείνεται η κυριαρχία του κέντρου και του Βερολίνου πάνω στην περιφέρεια, όσο πιο μικρή οικονομία διαθέτει κανείς, τόσο περισσότερο ισοπεδώνεται. Η Ελλάδα που είναι πραγματικά χώρα μεγάλων αγώνων και φυσικά εθνικοαπελευθερωτικών, χτυπήθηκε μαζί με την Κύπρο περισσότερο από όλους, από τις ερπύστριες των σύγχρονων Πάντσερ, των μηχανισμών της ευρωζώνης. Η Ελλάδα μετατρέπεται μέσω του χρέους και των μηχανισμών του ευρώ, σε γερμανικό προτεκτοράτο, γερασμένο από την μετανάστευση, φτωχό και παρηκμασμένο, αδύναμο στο μέλλον να απαντήσει και σε εξωτερικές-στρατιωτικές απειλές.

Πέμπτον: Η απόλυτη εξουσια της Ε.Κ.Τ. και η (εντός ευρώ) αδυναμία διαπραγμάτευσης.   Η Ε.Κ.Τ. διαθέτει το δικαίωμα παροχής ρευστότητας, σε όλες τις τράπεζες του ευρω-συστήματος. Με απόφαση των 2/3 του Δ.Σ. της (των κεντρικών τραπεζιτών+6 διορισμένων μελών) μπορεί να κλείνει τις τράπεζες μιας χώρας αν θεωρεί ότι η χώρα χρεοκόπησε η ίδια (π.χ., αυτή σταματάει να πληρώνει τοκοχρεολύσια στους δανειστές της) ή   το τραπεζικό της σύστημα.

Το 2010 ο Τρισέ απείλησε την Ιρλανδία με αυτό το χαρτί, και την έβαλε στο μνημόνιο. Με τον ίδιο τρόπο προειδοποίησαν ακόμη και τον άνθρωπό τους τον Παπανδρέου. Με κυνικό τρόπο το έπραξαν στην Κύπρο γονατίζοντας το λαό της, μια που το πολιτικό σύστημα του νησιού, δεν είχε ετοιμαστεί για επιστροφή στη Λίρα.

Η Ελλάδα λοιπόν, παρά τα όσα ισχυρίζονται κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, όσο δηλώνει πρόθυμη να παραμείνει στο ευρώ, όσο δεν προετοιμάζεται για έξοδο, όσο δεν έχει απάντηση στην διακοπή της ρευστότητας που είναι το ισχυρό όπλο των δανειστών, τόσο ενισχύει την άλλη πλευρά, το Βερολίνο, το Δ.Ν.Τ και τις δυνάμεις κατοχής της χώρας. Τα περί σκληρών διαπραγματεύσεων, αποτελούν φληναφήματα για να διασκεδαστεί η ελληνική τραγωδία-παράδοση του τόπου και του λαού.

Έκτον: Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει Εθνικό-Νόμισμα. Πέρα από την ανάγκη απάντησης στη κλείσιμο των τραπεζών της που έχει η πατρίδα μας στο βαθμό που σταματήσει να πληρώνει με το αίμα της τοκοχρεολύσια, το εθνικό νόμισμα είναι αναγκαίο για να ανακτηθούν τα οικονομικά εργαλεία που είναι απαραίτητα για την έξοδο από την κρίση και αποτελεί καταλυτικό εργαλείο για την άσκηση εθνικής κυριαρχίας. Σήμερα η Ελλάδα που βιώνει την μεγαλύτερη οικονομική κρίση ανεπτυγμένης χώρας στην ιστορία, δεν διαθέτει μέσα οικονομικής πολιτικής για να βγει από αυτήν, αφού όλα έχουν εκχωρηθεί στην Ε.Ε. και στην ευρωζώνη. Η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας μέσω της ανάκτησης των μέσων εθνικής οικονομικής πολιτικής και η έξοδος από την κρίση παίρνουν ταυτόσημο χαρακτήρα.

Άλλωστε η ΟΝΕ και οι συνθήκες της ευρωζώνης παραπέμπουν σε αιώνια λιτότητα για όλους, πολύ βέβαια μεγαλύτερη για την Ελλάδα που αποτελεί μακράν την πιο υπερχρεωμένη χώρα και αυτήν που δέχεται την μεγαλύτερη μανία του Βερολίνου. Η ίδια η συμμετοχή στην ΟΝΕ αποτελεί από μόνης της ένα «μνημόνιο».

Έβδομον: Πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση,-Λαϊκή Κυριαρχία, Εθνική Ανεξαρτησία στην πορεία δημιουργίας ενός δημοκρατικού – πατριωτικού πόλου.

Είναι αναγκαία σήμερα παρά ποτέ η συμπόρευση, η κοινή δράση, των πολιτικών, κοινωνικών, επιστημονικών και ζωντανών δυνάμεων του λαού μας, που κατανοούν ότι το σπάσιμο των δεσμών του προτεκτοράτου και η μετατροπή της Ελλάδας σε κυρίαρχη, δημοκρατική και ευημερούσα χώρα, με κοινωνικό κράτος και πλήρη απασχόληση, οδηγεί σε αλλαγή των ευρωπαϊκών συντεταγμένων της. Είναι αναγκαίο να ενισχυθεί η κοινή δράση όλων των απελευθερωτικών δυνάμεων, αλλά να ξεκινήσει και μια κοινή πολιτική πρωτοβουλία-καμπάνια απέναντι στο συνεχές: χρέος-χρέη-ευρώ-Δ.Ν.Τ-Ε.Ε.., που να σταθεί απέναντι σε μια κυβέρνηση «υποτιθέμενης εθνικής ενότητας», μόνο και μόνο για να παραμείνει η Ελλάδα κι ο λαός της δέσμιοι στο χωνευτήρι της ομοσπονδιοποίησης, της νέας φεουδαρχίας των τραπεζών. Είναι αδήριτη η ανάγκη για την δημιουργία ενός Δημοκρατικού – Πατριωτικού πόλου για την ενότητα του λαού και του έθνους από την πλευρά των συμφερόντων του λαού και των δυνάμεων της εργασίας.

Σήμερα που ο λαϊκός παράγοντας φαίνεται να έχει υποχωρήσει, να έχει εγκαταλείψει τις κινητοποιήσεις, σήμερα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η προβολή ενός σχεδίου-προτάγματος για την ελληνική χειραφέτηση. Άλλωστε σύντομα και οι νέες από τις (αιώνιες) διαπραγματεύσεις για το χρέος, από όποια κυβέρνηση και αν γίνουν (είτε ΣΥΡΙΖΑ, είτε Ν.Δ.) θα οδηγήσουν σε ψίχουλα και στην διαπίστωση ότι η παραμονή στην ευρωζώνη   δεν είναι βιώσιμη, η καλύτερα σημαίνει αβίωτο, αν όχι αφανισμό για λαό και έθνος. Το ζήτημα χρέους- ευρώ πρέπει να (και θα) τεθεί με μεγάλη ένταση.

Ο λαός μας μπορεί και πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις, στην παραγωγική δυνατότητα του τόπου του, στην Ιστορία του, να χαράξει και να σχεδιάσει το μέλλον του. Πρέπει όμως να μην παραδοθεί, πρέπει όπως έκανε πάντα να πολεμήσει. Η ελευθερία, η εθνική μας κυριαρχία, η δημοκρατία, το δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην εκπαίδευση, δεν θα μας χαριστούν από τους ξένους, πρέπει να τα κατακτήσουμε και να τα δημιουργήσουμε μόνοι μας.

πηγη: sxedio-b.gr

Έξοδος από ευρωζώνη, επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, Κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο τώρα, για να σταματήσει η καταστροφή της χώρας

« Δεν έχει πόσιμη σημασία να σταλάζουμε τσιγγούνικες

αλήθειες και σταγονίδια βεβαιότητας» (Ν. Καρούζος)

•           4 μήνες κυβέρνησης Σύριζα και τα αδιέξοδα της πολιτικής είναι φανερά σ’ όλους: Τα μνημόνια δεν μπορούν να καταργηθούν μέσα στην ευρωζώνη. Το χρέος δεν μπορεί να πληρωθεί και, χωρίς παύση πληρωμών και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, το τρίτο μνημόνιο είναι στα σκαριά. Οι πιέσεις, για να μείνει η χώρα στην ευρωζώνη, εντείνονται όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά και από κυβερνητικά στελέχη, με σενάρια περί καταστροφής, αν επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα, προετοιμάζοντας έτσι την αναγκαιότητα νέας δανειακής σύμβασης — νέου μνημονίου. Καμία σημασία δεν έχει αν ονομασθεί «μνημόνιο» ή «ενδιάμεση συμφωνία», όπως δεν είχε καμία απολύτως σημασία η μετονομασία της «τρόικας» σε «θεσμούς», παρά μόνο ότι προσέθεσε κι ένα στοιχείο προσπάθειας εξαπάτησης του λαού και γελοιότητας.

•           Η πολιτική της τρόικας εξακολουθεί να εφαρμόζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ — ΑΝΕΛ: Λιτότητα, μείωση μισθών και συντάξεων, διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, Νοσοκομεία υπό κατάρρευση, διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, ανεργία, πλήρης απουσία αναπτυξιακής πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την πεπατημένη της ΔΗΜΑΡ, δηλαδή άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας με αντίτιμο την υποχώρηση από τα προγραμματικά αιτήματα και τις αξίες της αριστεράς.

•           Η όλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά στηρίχθηκε στη διαβεβαίωση ότι θα συνδυάσει δύο αντίθετα πράγματα, την πλήρη κατάργηση της λιτότητας και την παραμονή στην Ευρωζώνη. Μια κοινωνία, πληγωμένη από τα μνημόνια και τη λιτότητα, θεώρησε το συνδυασμό αυτά λυτρωτικό και ιδανικό.

•           Το Σχέδιο Β, με όσες δυνάμεις είχε, τόνιζε ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως αδύνατο και ότι ο λαός είχε να επιλέξει είτε ευρώ και λιτότητα είτε επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και ανάπτυξη, χωρίς μνημόνια και λιτότητα. Όλο αυτό τα διάστημα, μετά τις εκλογές βιώνουμε κάθε στιγμή αυτό το μεγάλο ψεύδος της κατάργησης των μνημονίων εντός της ευρωζώνης και προετοιμάζεται έντεχνα η επιβολή ενός τρίτου μνημονίου, παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις του ΤΣΙΠΡΑ στον Ομπάμα ή στον Υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ για μεσολάβηση ή στη Μέρκελ για κατανόηση, στυλοβάτη της πολιτικής της λιτότητας εντός της Ε.Ε.

•           Η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη – δέσμευση προεκλογική της κυβέρνησης του Σύριζα - συνεπάγεται παράταση της εξαθλίωσης των εργαζομένων και συνταξιούχων, ανεργία, λιτότητα, φτώχεια. Το ΣΧΕΔΙΟ Β παραμένει σταθερά προσηλωμένο στη συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου για ανατροπή της πολιτικής αυτής. Και καλεί σε συστράτευση σε ένα τέτοιο Μέτωπο όσους παραμένουν πιστοί στα ιδανικά της αριστεράς και είναι αποφασισμένοι να μη συνεργήσουν σε αυτή την κακοποίηση του ελληνικού λαού και τον εξευτελισμό των αξιών της.

•           Για το ΣΧΕΔΙΟ Β το κύριο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι να ανοίξουν μαζικά οι θέσεις εργασίας. Να καταπολεμηθεί η ανεργία και να σταματήσει η αιμορραγία των παιδιών μας στο εξωτερικό. Να έρθουν τα εισοδήματα σε ένα επίπεδο αξιοπρέπειας. Να υπάρξει χρήμα στην αγορά Να εκκινήσουν μεγάλα έργα ανασυγκρότησης μιας βαριά τραυματισμένης οικονομίας Για να γίνουν αυτά χρειάζονται: πρώτο, άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές. Δεύτερο, άμεση χρηματοδότηση για να κινηθεί η οικονομία στη βάση μιας οργανωμένης αναπτυξιακής πολιτικής και όχι να εξαρτιόμαστε μια μισθούς και συντάξεις από την ευσπλαχνία του Σόιμπλε και να ζητιανεύουμε από δω κι από κει, όπως βλέπουμε να γίνεται αυτούς τους μήνες με τρόπο προσβλητικό για το λαό μας. Αυτό σημαίνει έξοδο από ευρωζώνη, άμεση προσφυγή σε εθνικό νόμισμα.

πηγη: sxedio-b.gr

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΝ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΜΑΪΟΥ 2015

Όσο κυλάει ο χρόνος προς τον Ιούνιο, η χώρα βρίσκεται όλο και περισσότερο εγκλωβισμένη σε ένα καθοδικό σπιράλ ασφυξίας, έλλειψης οικονομικών πόρων και αδυναμίας χάραξης μιας κυρίαρχης πολιτικής, όπως θα αντιστοιχούσε στην πολιτική εντολή που έδωσε ο λαός στον ΣΥΡΙΖΑ την 25η Ιανουαρίου. Χωρίς να θέλει κανείς να μηδενίσει τις πραγματοποιημένες ήδη νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης (ανθρωπιστική κρίση, 100 δόσεις, αποκατάσταση των αδικιών στο Δημόσιο, κατάργηση τω φυλακών Γ’ κ.α. ) και να αποδώσει κάποιες a priori αρνητικές προθέσεις, είναι απολύτως σαφές ότι το σημαντικότερο τμήμα του εκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ (Πρόγραμμα της ΔΕΘ), ο πυρήνας του όσον αφορά τις αντιμνημονιακές αλλαγές στα εργασιακά, στην κοινωνική ασφάλιση, στην φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας και το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων έχει «παγώσει» και κινδυνεύει να ματαιωθεί εν όψει της πολύ πιθανής επικείμενης συμφωνίας με τους δανειστές και την ηγεσία της ευρωζώνης. Αντίθετα, μάλιστα, προχωράει η επιβολή ορισμένων αντιλαϊκών μέτρων όπως η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, των λιμανιών και των αεροδρομίων της χώρας και πιθανότατα θα υπάρξει αύξηση του ΦΠΑ ακόμη και σε είδη βασικής ανάγκης. Επίσης, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει ήδη από την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη σε σημαντικές υποχωρήσεις, όπως ιδίως το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων, οι δανειστές και ιδίως η πιο επιθετική τους πτέρυγα, όπως αυτή εκφράζεται από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επιδιώκουν μια ακόμη πιο αρνητική, πιο αμείλικτη και πιο ταπεινωτική για την ελληνική κυβέρνηση συμφωνία, μια πλήρη παράδοση. Ή εναλλακτικά, μια χρεοκοπία της Ελλάδας εντός του ευρώ.  

Ποια μπορεί να είναι η πολιτική διέξοδος από αυτήν την κατάσταση; Σίγουρα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η υπογραφή μιας «ανέντιμης» και ταπεινωτικής συμφωνίας. Τίθεται, εδώ, το ερώτημα αν όντως μπορεί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να επιτύχει μια «έντιμη συμφωνία», μια επωφελή συμφωνία και μια λύση του τύπου win-win. Από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Ακόμη και αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, δέχονται ρητώς πλέον ότι συνάψαμε την 20^η Φλεβάρη συμφωνία χωρίς καμία χρηματοδοτική κάλυψη/πρόνοια και ότι η κυβέρνηση έκανε τουλάχιστον λάθη χειρισμών. Όμως, το πρόβλημα είναι πολύ οξύτερο από ένα λάθος χειρισμών . Και γίνεται ακόμη οξύτερο με κινήσεις όπως η σχετική απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ, όπου διαπιστώνεται ο χαρακτήρας της 20^ης Φλεβάρη ως θετική βάση για μια επόμενη συμφωνία και όπου υποστηρίζεται ότι εμείς εφαρμόσαμε την συμφωνία, ενώ οι δανειστές μας την «έφεραν». Τίποτε αναληθέστερο. Η συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη έδεσε τα χέρια της κυβέρνησης ως προς την νομοθέτηση των δικών της κόκκινων γραμμών και παρέτεινε την ασφυξία ως μηχανισμό εκβιασμού προς την κατεύθυνση μιας συμφωνίας υποταγής στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.   

Όμως και η συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη πρέπει να αντιμετωπισθεί ως απόρροια ενός προγενέστερου στρατηγικού σφάλματος του ΣΥΡΙΖΑ. Της άποψης, δηλαδή, ότι μπορεί να επιτευχθεί ένας θετικός συμβιβασμός στα όρια της ευρωζώνης με θετική μετατόπιση των πολιτικών της ευρωζώνης λόγω της πίεσης των λαών στην Ελλάδα και την Ευρώπη και λόγω του δήθεν εύκαμπτου, μεταρρυθμίσιμου και προσαρμόσιμου χαρακτήρα της ευρωζώνης και της Ε.Ε. . Η μεν ιδέα της Διεθνούς Συνδιάσκεψης για το χρέος ναυάγησε την επομένη των εκλογών μετά τις αρνήσεις των κυβερνήσεων του Νότου, και από τις αρχές Φλεβάρη η κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι θα καλύψει στο ακέραιο τις δανειακές της υποχρεώσεις. Προκύπτει, έτσι, ότι η εγκατάλειψη της προοπτικής διαγραφής του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους, ακόμη και αν μένει στην ατζέντα το ζήτημα κάποιας σταδιακής «αναδιάρθρωσης του χρέους», καθίσταται κομβικό ζήτημα , αφού το χρέος αποτελεί βασικό μέσο για την νομιμοποίηση της λιτότητας και των μνημονιακών πολιτικών και διαρκή βρόγχο για την παραμονή στα όρια του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της ευρωζώνης. Σε μια φάση όπου εντείνεται η δομική κρίση της ευρωζώνης, όλα τα βασικά κέντρα εξουσίας, εθνικά και υπερεθνικά, παρά τις διαφορές τους, ζητούν την διατήρηση της υπαγωγής στο χρέος και τα μνημόνια και την αντιδημοκρατική ακύρωση της λαϊκής εντολής.  

Συνεπώς, το δίλημμα «έντιμη συμφωνία» ή ρήξη είναι το απόλυτο ψευτοδίλημμα. Υποκαθιστά το πραγματικό δίλημμα «μη έντιμη υποχώρηση» ή ρήξη. Ακόμη και μια απομονωμένη άρνηση πληρωμής μιας δόσης, όπως φαίνεται να παρουσιάζεται στην χτεσινή απόφαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, με την θέση ότι θα προτιμήσουμε να καλύψουμε τις κοινωνικές ανάγκες έναντι του χρέους, δεν είναι καθόλου επαρκής. Αντίθετα, μάλιστα, μια απομονωμένη μη καταβολή δόσης χωρίς συνολική αμφισβήτηση του χρέους, χωρίς μια πιο γενική στάση πληρωμών και χωρίς να αμφισβητηθεί το όριο του ευρώ κινδυνεύει να οδηγήσει σε μια πολιτική τραγωδία : σε μια εξέλιξη όπως της Κύπρου το 2013, όπου μια αρχικά περήφανη στάση ακολουθήθηκε από τεράστια υποχώρηση με αποτέλεσμα την ριζική απομείωση της κυπριακής καπιταλιστικής οικονομίας και την ρίψη των βαρών στους εργαζόμενους.  

Αυτό που οι εργαζόμενοι, οι υποτελείς τάξεις και η κοινωνία έχουν ανάγκη είναι ένα πολιτικό εναλλακτικό σχέδιο που μπορεί να μην φέρνει τον σοσιαλισμό αύριο αλλά οδηγεί στην ανάκτηση της νομισματικής και δημοσιονομικής κυριαρχίας, συνδέεται με μέτρα ταξικής αναδιανομής και κοινωνικού και εργατικού ελέγχου στις τράπεζες και τις στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας, ανατρέπει την λιτότητα και εγκαινιάζει ένα αριστερό ριζοσπαστικό μεταβατικό πρόγραμμα. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Επίσης, δεν ισχύει καθόλου η αφήγηση ότι μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη διαχείριση εντός της ευρωζώνης όπου θα φορολογήσουμε τους πλούσιους, θα περάσουμε φιλεργατικά μέτρα και θα στριμώξουμε τους καπιταλιστές. Αυτή η αφήγηση, την οποία υποστηρίζει εντός του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως η τάση των 53, είναι παραπλανητική. Κατά πρώτον επειδή η ηγεσία της ευρωζώνης δεν θα εγκαταλείψει στρατηγικά τα ταξικά της στηρίγματα, ακόμη και αν αυτά κάπως επιβαρυνθούν . Κατά δεύτερον, επειδή καμία αναδιανομή δεν μπορεί να γίνει υπό τον βρόγχο του χρέους, της δημοσιονομικής σταθερότητας, των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της χρηματοδοτικής ασφυξίας από την ευρωζώνη και την ΕΚΤ. Κατά τρίτον, επειδή η ρήξη με τους δανειστές . πέραν του ότι χρειάζεται και τα νομισματικά και δημοσιονομικά μέσα, δεν μπορεί να σταθεί μόνο στην φορολόγηση ως μηχανισμό ταξικής αναδιανομής. Όπως είχε υποστηρίξει ο σ. Μηλιός στο 1^ο τεύχος του περιοδικού «Θέσεις» το 1982, καμία σημαντική σύγκρουση με το κεφάλαιο δεν μπορεί έστω και αρχικά να περιορισθεί στο πεδίο της διανομής. Και γενικά και ακόμη περισσότερο σήμερα στον στρόβιλο της κρίσης της ευρωζώνης και σε συνθήκες ενίσχυσης της χρηματιστικοποίησης, πρέπει ιδίως ως προς τις τράπεζες και τις στρατηγικές επιχειρήσεις να παρέμβεις με έναν τρόπο που θα ακουμπά τις ίδιες τις παραγωγικές σχέσεις και την φύση του κρατικού μηχανισμού και μάλιστα από την αρχή εφαρμογής του μεταβατικού προγράμματος. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, με απόλυτο έλεγχο του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού στην ελληνική οικονομία και με αποδοχή του πλαισίου της Ε.Ε. για τα ελλείμματα, το χρέος, τον πληθωρισμό και άλλα μεγέθη (Σύμφωνα) , όχι μόνο δεν μπορείς να κάνεις ρήξη με το κεφάλαιο αλλά αυτήν την στιγμή δεν μπορείς να εφαρμόσεις ούτε ένα μετριοπαθές μίνιμουμ φιλολαϊκό πρόγραμμα, όπως αυτό της ΔΕΘ. Συνεπώς, η άποψη για καταπολέμηση της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού εντός των δομών ευρωζώνης-ΕΕ και εντός των στρατηγικών ορίων που θέτουν οι δανειστές και ο κεφάλαιο είναι μια , ανεξάρτητα από προθέσεις, απολογητική τοποθέτηση, της οποίας τελική κατάληξη στις σημερινές συνθήκες δεν είναι καν μια ανδρεϊκή σοσιαλδημοκρατία του ’80 αλλά ο ήπιος νεοφιλελευθερισμός. Αυτό που ακούγεται ως «ταξική μεροληψία» , είναι στην πραγματικότητα ταξική υποχώρηση.  

Όμως, υπάρχει και το επιχείρημα ότι ο λαός δεν θέλει κάτι τέτοιο, ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για μια ρήξη χωρίς ρήξη, για την άρση των μνημονίων οπωσδήποτε εντός του ευρώ, τελικά για μια ευκολία ως προς την αντιπαράθεση. Αυτό ψυχαναλυτικά λέγεται «προβολή». Ο λαός μας ψήφισε για την άρνηση των μνημονιακών πολιτικών και εμείς του είπαμε ότι αυτό είναι εφικτό εντός του ευρώ. Επί μήνες τον διαβεβαιώνουμε ότι αυτό είναι εφικτό, παρά την τροπή των εξελίξεων, και συμβαίνει δημοσκοπικά μια ιδιόμορφη λήψη του ζητουμένου. Παρ’όλα αυτά, υπάρχει ένα ορφανό 30 % που αναζητά λύσεις εκτός ευρωζώνης. Υπάρχει η γλώσσα της αλήθειας, η οποία αν ασκηθεί συστηματικά έστω και στον λίγο χρόνο που έχουμε, μπορεί να ανατρέψει τον κοινωνικό συσχετισμό και να οδηγήσει στην ριζοσπαστική ερμηνεία και εφαρμογή της λαϊκής εντολής. Αντίθετα, μια πολιτική που θα οδηγήσει σε εκλογές ή σε δημοψήφισμα με παραπλανητικά διλήμματα του τύπου «ευρώ ή καταστροφή» θα είναι εκείνη που θα παραχαράξει την λαϊκή εντολή και θα μετατρέψει πραγματικά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε «αριστερή παρένθεση».  

Ένα ασθενές σημείο της αριστερής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και γενικότερα της αντισυστημικής Αριστεράς στην Ελλάδα ( με την εξαίρεση πιθανόν του Σχεδίου Β’) είναι το ζήτημα ότι πρέπει να προβάλουμε έντονα και να εξειδικεύσουμε το εναλλακτικό σχέδιο, να περιγράψουμε τουλάχιστον τα αρχικά βήματά του και την αντιμετώπιση των πρώτων δυσκολιών στην αρχική φάση του, να χαρτογραφήσουμε τα αχαρτογράφητα νερά. Αυτό δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά την πλήρη οικονομοτεχνική του διατύπωση αλλά την περιγραφή των εκδηλώσεων και της μορφοποίησης μιας τέτοιας πολιτικής στρατηγικής. Μια τέτοια στρατηγική έχει κατά την γνώμη μου δύο συμμετρικούς κινδύνους. Ο ένας κίνδυνος είναι να προσδιορίσεις τόσο έντονα την ταξικότητα αυτής της επιλογής ώστε να την ταυτίσεις ουσιαστικά με την ολοκλήρωση της επαναστατικής ρήξης και την εξουσία των εργαζομένων. Είναι το «αριστερό» λάθος του ΚΚΕ και ορισμένων οργανώσεων της Άκρας Αριστεράς, οι οποίοι εγκαταλείπουν ουσιαστικά το έδαφος του μεταβατικού προγράμματος. Το συμμετρικό «δεξιό» λάθος είναι το να μιλήσεις μόνο για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της χώρας χωρίς ταξικό πρόσημο στον έλεγχο των βασικών πλουτοπαραγωγικών πηγών και χωρίς την καίρια έννοια του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, ως να μπορείς πράγματι να υλοποιήσεις έναν πλήρως λειτουργικό καπιταλισμό εκτός ευρωζώνης και μάλιστα αδιαφορώντας για το ζήτημα του εργατικού διεθνισμού. Πράγματι, το ζήτημα του εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου συνδυάζει το ταξικό με το εθνικό υπό την επικυριαρχία, όμως, του ταξικού σε τελική καθοριστική ανάλυση. Πρόκειτια για μια αντίληψη η οποία συγκροτεί απέναντι στο έθνος του ευρώ ένα εναλλακτικό έθνος των υποτελών τάξεων, η ηγεμονία του οποίου και μόνο μπορεί να νοηματοδοτήσει και να προχωρήσει την πολιτική που προανέφερα:  

Συνεπώς, θέλουμε την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας αλλά με έναν τρόπο που θα υποτιμά τα ποσοστά κέρδους και όχι το εργατικό εισόδημα. Θέλουμε μια έξοδο που θα οργανώνει συμμαχίες κυρίως με τους λαούς και τους εργαζόμενους και δευτερευόντως- αν και ίσως αναγκαία- με τους ανταγωνιστικούς προς την Ε./Ε. καπιταλιστικούς ομίλους. Δεν θέλουμε να σώσουμε τα αεροδρόμια από τους Γερμανούς για να τα πουλήσουμε στους Κινέζους. Δεν θέλουμε να σώσουμε την ενέργεια και τις επικοινωνίες από τα μονοπώλια της ΕΕ για να τα εκχωρήσουμε στην Ρωσία ή το Αζερμπαιτζάν. Επίσης, πρέπει να πούμε την αλήθεια ότι η αρχική περίοδος είναι όχι μόνο πολύ δύσκολη αλλά και αχαρτογράφητη. Η συνέχεια θα δείξει. Ο άλλος , όμως, δρόμος, είναι χαρτογραφημένος. Είναι ο δρόμος του ατελείωτου και όλο και πιο βάρβαρου νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού Μεσαίωνα.

Παρακολουθήστε παρακάτω ολόκληρο το βίντεο από την εισήγηση του Δημήτρη Μπελάντή στην εκδήλωση του Κοmmon(25/5):

πηγη: iskra.gr

ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ «ΕΤΑΙΡΩΝ» Η ΠΛΗΡΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗ  

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ* ΣΤΟΝ Ρ/Σ 9.84

«Εδώ που φτάσαμε είναι προφανές ότι η όποια συμφωνία θα σημαίνει τρίτο επώδυνο για την κοινωνία μνημόνιο και πλήρης ακύρωση της πολιτικής ισχύος της κυβέρνησης και της λαϊκής εντολής που πήρε στις 25 Ιανουαρίου για ακύρωση μνημονίων και λιτότητας μέσα στη Ευρωζώνη.

Είναι προφανές πλέον ότι αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει, οι «εταίροι» και δανειστές δεν ενδιαφέρονται καν για ένα έντιμο συμβιβασμό και μας οδηγούν σε πλήρη υποταγή όπως κι αν ονομάσουμε τη νέα συμφωνία».

Αυτά τόνισε μεταξύ άλλων, μιλώντας στον ρ/σ 9.84 και τον Γιώργο Σαχίνη, ο καθηγητής στο Κings College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Στάθης Κουβελάκης.

«Η λύση είναι στάση πληρωμών προς τους δανειστές και ρήξη αλλά με προετοιμασία και καλά ενημερωμένο λαό. Οι δανειστές μας πιέζουν μέχρι τέλη Ιουνίου για συμφωνία που θα είναι νέο μνημόνιο γιατί ξέρουν ότι στάση πληρωμών στο ΔΝΤ από πλευράς μας τεχνικά θα είναι πιο δύσκολη για την Ελλάδα αφού το ΔΝΤ έχει νομικές πρόνοιες δέσμευσης μας για να πάρει τη δόση σε αντίθεση με την Ευρωζώνη που τυχόν στάση στις δόσεις της Ιούλιο και Αύγουστο δεν έχει τις ίδιες πρόνοιες να μας τα αποσπάσει».

Γι αυτό- επισήμανε ο Στ. Κουβελάκης- «η Γερμανία θέλει μέσα στη συμφωνία οπωσδήποτε το ΔΝΤ». Σε κάθε περίπτωση , εκτίμησε ότι «χρειάζεται προσφυγή σε εκλογές αφού η εντολή του λαού ναι μεν δεν είναι ρήξη με την ευρωζώνη αλλά ούτε και υποταγή σε νέο μνημόνιο».

πηγη: iskra.gr