Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*

Η απάντηση στην «ύβριν» των δανειστών δεν μπορεί να είναι η «νέμεσις» των 47 σελίδων, που ξαναφέρνουν από το παράθυρο το μνημόνιο που βγάλαμε δήθεν από την πόρτα.

Η Γαλ­λία ως αστι­κό κρά­τος δέ­χθη­κε μέσα στο 19ο αιώνα δύο σκλη­ρές και τα­πει­νω­τι­κές ήττες. Στις 18 Ιου­νί­ου 1815, ο Να­πο­λέ­ων, που είχε απο­κα­τα­στή­σει την εξου­σία του στη Γαλ­λία γυρ­νώ­ντας από την αιχ­μα­λω­σία του στην Έλβα, και μετά από 100 μέρες δια­κυ­βέρ­νη­σης, νι­κή­θη­κε από τον ενω­μέ­νο στρα­τό των Βρε­τα­νών του δούκα του Γου­έ­λιγ­κτον και των Πρώ­σων του Μπλί­χερ, στο Βα­τερ­λό του Βελ­γί­ου στις 18 Ιου­νί­ου 1815. Η ήττα του Βα­τερ­λό υπήρ­ξε μια με­γά­λη στρα­τη­γι­κή ήττα και για τον επε­λαύ­νο­ντα φι­λε­λεύ­θε­ρο-δη­μο­κρα­τι­κό γαλ­λι­κό αστι­σμό της πε­ριό­δου 1792-1815 καθώς και για τη Γαλ­λία ως με­γά­λη πε­ρι­φε­ρεια­κή ηγε­μο­νι­κή δύ­να­μη στην Ευ­ρώ­πη. Ο μεν δη­μο­κρα­τι­κός αστι­σμός χρειά­σθη­κε πάνω από 50 χρό­νια για να απο­κα­τα­στα­θεί στη Γαλ­λία, η δε Γαλ­λία ως κρα­τι­κή δύ­να­μη υπο­βαθ­μί­στη­κε μέσα από τη Συν­θή­κη της Βιέν­νης του 1815 και με­τα­σχη­μα­τί­σθη­κε σε μια δευ­τε­ρεύ­ου­σα δύ­να­μη της Ιεράς Συμ­μα­χί­ας, η οποία λίγο αρ­γό­τε­ρα θα έστελ­νε στρα­τό για να κα­τα­στεί­λει μια ισπα­νι­κή δη­μο­κρα­τι­κή εξέ­γερ­ση.

Η Γαλ­λία θα χρεια­ζό­ταν πε­ρί­που σα­ρά­ντα χρό­νια για να αρ­χί­σει να ανε­βαί­νει και πάλι ση­μα­ντι­κά ως ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη -με τον πό­λε­μο της Κρι­μαί­ας- και πάνω από πε­νή­ντα χρό­νια για να απο­κα­τα­στή­σει το ρόλο της ως δύ­να­μης στην Ευ­ρώ­πη και διε­θνώς με ηγε­μο­νι­κές αξιώ­σεις, που θα μπο­ρού­σε να δια­δε­χθεί τη βρε­τα­νι­κή ηγε­μο­νία ή έστω να συ­γκυ­βερ­νή­σει μαζί με αυτήν. Η ήττα του Βα­τερ­λό τε­λεί­ω­σε τη Γαλ­λία ορι­στι­κά ως κυ­ρί­αρ­χο της Ευ­ρώ­πης και με­τέ­θε­σε στο μακρό μέλ­λον όποια ηγε­μο­νι­κή της αξί­ω­ση. Ήταν μια μα­κρο­χρό­νια στρα­τη­γι­κή ήττα του γαλ­λι­κού επα­να­στα­τι­κού  αστι­σμού, ο οποί­ος, πέραν των άλλων τα­πει­νώ­σε­ων, χρειά­στη­κε να συ­γκυ­βερ­νή­σει με το στέμ­μα των Βουρ­βώ­νων για δε­κα­πέ­ντε χρό­νια και με τον οίκο της Ορ­λε­ά­νης για άλλα δε­κα­ο­κτώ. Ο Μπαλ­ζάκ μας έχει πα­ρου­σιά­σει λα­μπρά τις αντι­φά­σεις αυτής της «συ­γκα­τοί­κη­σης».

Η δεύ­τε­ρη ήττα, της Γαλ­λί­ας του Να­πο­λέ­ο­ντος Γ’ στο Σε­ντάν κατά τον γαλ­λο-πρω­σι­κό πό­λε­μο του 1870-1871 (την 1η Σε­πτεμ­βρί­ου 1870) ήταν, επί­σης, μια στρα­τη­γι­κή ήττα για τη Γαλ­λία. Στο Πα­ρί­σι και στην αί­θου­σα των Κα­τό­πτρων στις Βερ­σαλ­λί­ες, υπο­γρά­φη­κε η συν­θή­κη ει­ρή­νης, η οποία με­τέ­τρε­πε τη νι­κή­τρια Πρω­σία σε ενω­μέ­νη γερ­μα­νι­κή αυ­το­κρα­το­ρία (στο Β’ Ράιχ), και αφαι­ρού­σε από τη Γαλ­λία την Αλ­σα­τία και την Λω­ραί­νη προς τε­ρά­στια απο­γο­ή­τευ­ση του γαλ­λι­κού εθνι­κού συ­ναι­σθή­μα­τος. Η Κομ­μού­να και ο Εμ­φύ­λιος Πό­λε­μος στην Γαλ­λία, η με­τα­τρο­πή του εθνι­κού πο­λέ­μου σε εμ­φύ­λιο, ήταν η με­γά­λη συ­νέ­πεια της δεύ­τε­ρης αυτής ήττας, όπως το πε­ριέ­γρα­ψαν πα­νέ­μορ­φα οι Μαρξ και Έν­γκελς. Όμως, αυτή η επί­σης στρα­τη­γι­κή ήττα δεν ήταν τόσο βα­ρύ­νου­σα για το γαλ­λι­κό αστι­σμό. Συ­νέ­τρι­ψε την Κομ­μού­να, εγκοί­τω­σε το δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα σε αυ­στη­ρά αστι­κά πλαί­σια (θα περ­νού­σαν αρ­κε­τά χρό­νια για να ξα­να­εμ­φα­νι­στεί ένα πιο με­τριο­πα­θές ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στα πρό­σω­πα των Ζορές και Γκεσντ), απο­κα­τέ­στη­σε την αποι­κια­κή και ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη της Γαλ­λί­ας μέσα σε δέκα με δε­κα­πέ­ντε χρό­νια και έφτα­σε στα όρια ενός αγ­γλο-γαλ­λι­κού πο­λέ­μου με το επει­σό­διο της Φα­σό­ντα στις πηγές του Νεί­λου το 1894, προ­τού στρα­φεί στην Entente και στην ανά­σχε­ση της γερ­μα­νι­κής ισχύ­ος. Η ήττα του Σε­ντάν ήταν, επί­σης, μια στρα­τη­γι­κή ήττα για την Γαλ­λία, αλλά οι συ­νέ­πειές της ήταν πιο βρα­χυ­πρό­θε­σμες και πιο πε­ριο­ρι­σμέ­νες και της δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα να τη δια­χει­ρι­στεί πιο σύ­ντο­μα πολύ ικα­νο­ποι­η­τι­κό­τε­ρα από ό,τι την ήττα του Βα­τερ­λό.

Όποια προς το πα­ρα­πά­νω πα­ρά­δειγ­μα, η ήττα που θα υπο­στεί η ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά, αν υπάρ­ξει μια συμ­φω­νία πάνω στο σχέ­διο των δα­νει­στών ή πάνω στο σχέ­διο του «κοι­νού τόπου δα­νει­στών-κυ­βέρ­νη­σης» που πα­ρου­σί­α­σε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, θα είναι στρα­τη­γι­κή για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τη χώρα ούτως ή άλλως, σε κάθε μια από τις δυο εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις. Και οι δύο συμ­φω­νί­ες έρ­χο­νται «για να κά­νουν το ίδιο κακό στη Συρία», όπως θα έλεγε και ο Αλε­ξαν­δρι­νός με­γά­λος ποι­η­τής.

Και τα δύο σχέ­δια συμ­φω­νί­ας είναι δια­τυ­πω­μέ­να -δυ­στυ­χώς- στη διε­θνή γλώσ­σα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, των πα­γκό­σμιων κα­πι­τα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών και της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης («καλές πρα­κτι­κές», «βέλ­τι­στα πρό­τυ­πα της Ε.Ε.», «συν­δρο­μή του ΟΟΣΑ» και πολλά άλλα). Και τα δύο σχέ­δια συμ­φω­νί­ας -το ένα σε πέντε σε­λί­δες στα αγ­γλι­κά και το άλλο σε 47, επί­σης, σχε­τι­κά κα­κο­γραμ­μέ­νες στα αγ­γλι­κά, σε­λί­δες- εκ­κι­νούν από την υπό­θε­ση ερ­γα­σί­ας ότι η κα­πι­τα­λι­στι­κή ανα­διάρ­θρω­ση πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει στην Ελ­λά­δα σε συμ­φω­νία με τους δα­νει­στές και την τρόι­κα και ότι το ακραίο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο «τρέ­χον πρό­γραμ­μα» πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί και να ολο­κλη­ρω­θεί. Το σχέ­διο των δα­νει­στών θε­ω­ρεί ότι αυτό πρέ­πει να γίνει σκλη­ρά, πολύ βίαια και γρή­γο­ρα (με κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, μεί­ω­ση άμεσα των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων, ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση και της ΔΕΗ-ΑΔΜΗΕ, τε­ρά­στια αύ­ξη­ση της φο­ρο­μπη­ξί­ας και της έμ­με­σης φο­ρο­λο­γί­ας κατά των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των κ.ά.) και το σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης ότι αυτό πρέ­πει να επι­βρα­δυν­θεί αλλά πά­ντως να συ­νε­χι­στείαπο­φα­σι­στι­κά - η εμ­μο­νή στην τε­ρά­στια λίστα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, η οποία είναι προ­σβλη­τι­κή/υπο­τι­μη­τι­κή και εγκα­τα­λει­πτι­κή για τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα στο Ελ­λη­νι­κό, τις Σκου­ριές, για τα πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια, για τον ΟΛΠ και τα λι­μά­νια κ.ά. και ανοί­γει την όρεξη και για την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της ΔΕΗ, η εμ­μο­νή στη μη κα­τάρ­γη­ση της ρή­τρας μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος, η με­τά­θε­ση στο μέλ­λον των 751 ευρώ ως κα­τώ­τα­του μι­σθού, η εγκα­τά­λει­ψη της 13ης σύ­ντα­ξης,  η μη κα­τάρ­γη­ση του ΕΝΦΙΑ, η κα­τάρ­γη­ση των δήθεν «κακών» συλ­λή­βδην πρό­ω­ρων συ­ντά­ξε­ων, η ει­σα­γω­γή και πάλι του Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας του κ. Χα­μη­λο­θώ­ρη και της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας  για τα προ­νό­μια των τρα­πε­ζών στον πλει­στη­ρια­σμό ακι­νή­των, που τρο­φο­δό­τη­σε έναν με­γά­λο αγώνα των δι­κη­γό­ρων τον 12.2014,  η «απε­λευ­θέ­ρω­ση» των δήθεν προ­νο­μιού­χων ελευ­θέ­ρων επαγ­γελ­μά­των κατά τα «ου­κά­ζια» του ΟΟΣΑ, είναι εν­δει­κτι­κές μιας λο­γι­κής που θέλει τα μνη­μό­νια να φεύ­γουν «μέ­νο­ντας». Η απά­ντη­ση στην «ύβριν» των δα­νει­στών δεν μπο­ρεί να είναι η «νέ­με­σις» των 47 σε­λί­δων, που ξα­να­φέρ­νουν από το πα­ρά­θυ­ρο το μνη­μό­νιο που βγά­λα­με δήθεν από την πόρτα.

Όπως είχε επι­ση­μά­νει από το Φλε­βά­ρη η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη ήταν μια μο­νο­με­ρώς και από­λυ­τα αρ­νη­τι­κή για την Ελ­λά­δα συμ­φω­νία, η οποία οδη­γεί τώρα στη στρα­τη­γι­κή υπο­χώ­ρη­ση του σχε­δί­ου της κυ­βέρ­νη­σης των 47 σε­λί­δων και κα­τα­λή­γει σε μια ισορ­ρο­πία απο­λύ­τως αρ­νη­τι­κή για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη αλλά και για τα απο­λύ­τως ση­μα­ντι­κά κι­νή­μα­τα προ­ά­σπι­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, των κοι­νω­φε­λών αγα­θών και του φυ­σι­κού και αρ­χαιο­λο­γι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και κατά των διεκ­δι­κή­σε­ων «κα­τα­πά­τη­σης» και ιδιο­ποί­η­σης αυτών των δη­μο­σί­ων αγα­θών από τους με­γά­λους μο­νο­πω­λια­κούς ομί­λους, ντό­πιους και ξέ­νους.

Ακόμη και αν δεν υιο­θε­τη­θούν οι από­λυ­τες  ακρό­τη­τες των δα­νει­στών και η «ρήξη» μέσα στην μπα­νιέ­ρα οδη­γή­σει στο «δικό μας σχέ­διο» πάνω κάτω, η αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη και διε­θνώς θα δε­χτεί ένα πολύ με­γά­λο πο­λι­τι­κό, ψυ­χο­λο­γι­κό και ηθικό χτύ­πη­μα. Ακόμη και αν αυτό δεν είναι ακρι­βώς ένα νέο «1989», όπως θα συμ­βεί αν νι­κή­σουν οι δα­νει­στές, θα μοιά­ζει πολύ με αυτό και θα συ­γκλί­νει ση­μα­ντι­κά προς μια τέ­τοια κα­τεύ­θυν­ση. Κα­νέ­να όρ­γα­νο ή σώμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να νο­μι­μο­ποι­ή­σει το ένα ή το άλλο εν­δε­χό­με­νο.

Το αν θα πάμε σε μια στρα­τη­γι­κή ήττα απο­λύ­τως συ­ντρι­πτι­κή και ανέκ­κλη­τη για πάρα πολύ καιρό (όπως το Βα­τερ­λό) ή σε μια στρα­τη­γι­κή ήττα πι­θα­νόν στο μέλ­λον ανα­τά­ξι­μη ή αντι­στρε­πτή  (όπως το Σε­ντάν), είναι σή­με­ρα ένα ση­μα­ντι­κό αλλά σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση δευ­τε­ρεύ­ον ζή­τη­μα για τη μα­χό­με­νη Αρι­στε­ρά στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη αλλά και διε­θνώς. Η δια­φο­ρο­ποί­η­ση με­τα­ξύ αυτών των δύο κακών εναλ­λα­κτι­κών ίσως απα­σχο­λή­σει κά­ποιες υπο­ση­μειώ­σεις των ιστο­ρι­κών ανα­λυ­τών του 21ου αιώνα και επε­ξη­γη­τών γιατί η Αρι­στε­ρά έχασε όχι μόνο στον 20ό αλλά και στον 21ο αιώνα. Αυτό που θα συμ­βεί και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις, όμως, αν δε­χθού­με την ήττα αυτού ή του άλλου «δρό­μου», είναι εξαι­ρε­τι­κά βαρύ και κα­τα­θλι­πτι­κό και θα πρέ­πει να επε­ξη­γη­θεί από τώρα κα­θα­ρά στους βα­σι­κούς policy-makers της ελ­λη­νι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής πλευ­ράς και της δια­πραγ­μά­τευ­σης. Πρό­κει­ται, απλώς, για τα ακό­λου­θα τρία ση­μεία:

1. Το βα­σι­κό ερώ­τη­μα αυτή τη στιγ­μή δεν είναι το δί­λημ­μα «με­ταρ­ρύθ­μι­ση ή επα­νά­στα­ση», όπως κά­ποιοι κί­βδη­λα υπο­στη­ρί­ζουν, αλλά το αν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει άμεσα ένα φι­λερ­γα­τι­κό και φι­λο­λαϊ­κό με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα μέσα στην Ε.Ε. και μέσα στο διε­θνές κα­πι­τα­λι­στι­κό πλέγ­μα και μά­λι­στα χωρίς τις ανα­γκαί­ες ρή­ξεις με αυτό το πλέγ­μα, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, δυ­στυ­χώς, από την κυ­βέρ­νη­ση. Το ότι η πρό­ο­δος αυτού του προ­γράμ­μα­τος, ανα­γκα­στι­κά με ρή­ξεις με αυτό το πλέγ­μα, θα άνοι­γε ένα πεδίο συ­νο­λι­κό­τε­ρων ρή­ξε­ων με το κε­φά­λαιο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό, έχει προει­πω­θεί από καιρό και είναι ορθό. Το ότι αυτό το άνευ ρή­ξε­ων προ­χώ­ρη­μα του προ­γράμ­μα­τος  προ­κύ­πτει στην ουσία ανέ­φι­κτο ή σχε­δόν ανέ­φι­κτο μέσα σε αυτά τα πλαί­σια, όπως κα­τα­δει­κνύ­ει και η αρ­νη­τι­κή τροπή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά και της δια­πραγ­μά­τευ­σης, πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­σει τόσο για το αν ο δη­μο­κρα­τι­κός δρό­μος προς το σο­σια­λι­σμό είναι όντως εφι­κτός όσο και για το αν ο δη­μο­κρα­τι­κός δρό­μος ή το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα μπο­ρεί, όντως, να ξε­κι­νή­σει καν ή να προ­χω­ρή­σει σαν ει­ρη­νι­κός δρό­μος, δη­λα­δή σαν δρό­μος των συ­νε­χών συμ­βι­βα­σμών.

Αν το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα κα­τα­στεί εξαρ­χής ανέ­φι­κτο, αυτό πρέ­πει να οδη­γή­σει και σε ανα­θε­ω­ρή­σεις στο θε­ω­ρη­τι­κό επί­πε­δο όχι σε πιο συ­ντη­ρη­τι­κή αλλά σε πιο ρι­ζο­σπα­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Δεν μι­λά­με για κά­ποιο φε­τι­χι­σμό της βίας από μέ­ρους μας αλλά για την τε­ρά­στια υλική και συμ­βο­λι­κή βία που ασκεί τώρα το κε­φά­λαιο πάνω μας, ακόμη και δια­περ­νώ­ντας την ίδια την Αρι­στε­ρά. Αυτή η βία θα βρει μοι­ραία κά­ποια απά­ντη­ση. «Όταν το άδικο γί­νε­ται νόμος, η αντί­στα­ση γί­νε­ται κα­θή­κον». Αν αυτή η απά­ντη­ση δεν πε­ρά­σει μέσα από τη μα­ζι­κή τα­ξι­κή πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, θα οδη­γή­σει σε άπει­ρα φαι­νό­με­να μη­δε­νι­στι­κής βίας, φαι­νό­με­να κα­τάρ­ρευ­σης του δυ­τι­κού πο­λι­τι­σμού, όπου το ήδη δυ­τι­κο­γε­νές ISIS θα βρει πολλά ευ­ρω­παϊ­κά αντί­στοι­χά του. Όσοι αναι­ρούν τη δυ­να­τό­τη­τα μιας ανα­δια­νε­μη­τι­κής αρι­στε­ρής με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κής κα­ταρ­χήν προ­σπά­θειας, θα τρί­βουν τα μάτια τους όταν θα θε­ρί­σουν αυτά που έσπει­ραν.

2. Η κοι­νω­νι­κή πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση και η πλή­ρης πια «ανά­θε­ση» είναι και τα­ξι­κά αλλά και εθνι­κά (από τη σκο­πιά της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και του αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμού) απο­λύ­τως κα­τα­στρο­φι­κή και απα­ρά­δε­κτη. Η αλ­λη­λο­τρο­φο­δό­τη­ση ανά­με­σα στη σχε­τι­κή πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση της κοι­νω­νί­ας και στη με­τα­τό­πι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε με­τριο­πα­θή κα­τεύ­θυν­ση και σε αρ­χη­γο­κε­ντρι­κή δομή με­τα­ξύ 2012-2015 συ­νι­στούν ένα κα­τα­στρο­φι­κό κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό  πλέγ­μα, που πρέ­πει να το αντι­πα­λέ­ψου­με τώ­ρα-άμε­σα. Αν αυτό δεν ανα­τα­χθεί σύ­ντο­μα, η συ­ζή­τη­ση περί «κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς» θα γίνει ένα τε­λεί­ως κα­κό­γου­στο ανέκ­δο­το και η «δεύ­τε­ρη φορά σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία», εν­σω­μα­τώ­νο­ντας στη δια­κυ­βέρ­νη­ση μυ­ριά­δες δια­πλε­κό­με­νους ή νε­ο­δια­πλε­κό­με­νους, που συ­γκρο­τούν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τη «συ­νέ­χεια του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου αστι­κού κρά­τους», θα κάνει το πεί­ρα­μα του 1981 να φα­ντά­ζει απεί­ρως οξύ­τε­ρο πο­λι­τι­κά, ανα­τρε­πτι­κό­τε­ρο και ρι­ζο­σπα­στι­κό­τε­ρο από το πεί­ρα­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ας θυ­μη­θού­με εδώ ότι το ΠΑΣΟΚ της α’ τε­τρα­ε­τί­ας δεν δια­πραγ­μα­τευό­ταν ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και μειώ­σεις συ­ντά­ξε­ων αλλά α) έφτια­ξε το ΕΣΥ, β) εκ­δη­μο­κρά­τι­σε τα ΑΕΙ, γ) έφτια­ξε κάτω και από την πίεση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος έναν από τους πιο δη­μο­κρα­τι­κούς ερ­γα­σια­κούς νό­μους στην Ευ­ρώ­πη,  δ) έσπα­σε το τα­μπού του απο­κλει­σμού της Αρι­στε­ράς και της εθνι­κής αντί­στα­σης από την δη­μό­σια ζωή και ε) ενί­σχυ­σε εντός του ατλα­ντι­σμού μια πιο ανε­ξάρ­τη­τη ελ­λη­νι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, που, πά­ντως, δεν άνοι­ξε και νέες βά­σεις στην Ελ­λά­δα. Εντά­ξει, ας μην κά­νου­με την «επα­νά­στα­ση» τώρα, αλλά ας εφαρ­μό­σου­με έστω ένα ανά­λο­γο για την εποχή μας με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα σε αντι­πλου­το­κρα­τι­κή και ανα­δια­νε­μη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, όπως ήταν αυτό του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και λι­γό­τε­ρο της ΔΕΘ. Αλ­λιώς, αν αυτό δεν είναι τε­λι­κά εφι­κτό, αν ο συ­σχε­τι­σμός δεν είναι ώρι­μος, ας  αφή­σου­με τε­λι­κά την δια­κυ­βέρ­νη­ση σε αυ­τούς που τους ανα­λο­γεί η «κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή» και ας μη βά­ψου­με τα χέρια της Αρι­στε­ράς με αίμα και λάσπη.

3 . Ακόμη και σε αυτήν την ακραία πε­ρί­πτω­ση, το αί­τη­μα για το σο­σια­λι­σμό, τον αντι­κα­πι­τα­λι­σμό και τον κομ­μου­νι­σμό του 21ου αιώνα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει ιδε­ο­λο­γι­κά, πο­λι­τι­κά και ορ­γα­νω­τι­κά ενερ­γό και ανοι­χτό. Όπως υπήρ­ξε κομ­μου­νι­στι­κή Αρι­στε­ρά πριν από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μπο­ρεί να υπάρ­ξει και μετά από αυτόν, αν τα πράγ­μα­τα πάνε όντως άσχη­μα. Η επι­στρο­φή στην τα­ξι­κό­τη­τα και την τα­ξι­κή πάλη των υπο­τε­λών τά­ξε­ων, στη σύν­θε­τη ερ­γα­τι­κή ταυ­το­τι­κή κοι­νό­τη­τα του σή­με­ρα, στη σύν­θε­ση της ισό­τη­τας και της ελευ­θε­ρί­ας μέσα από τη συ­νά­ντη­ση της με­γά­λης αν και πο­λύ­μορ­φης ερ­γα­τι­κής κοι­νό­τη­τας με άλλες υπο­τε­λείς τά­ξεις, με άλλες απο­κλειό­με­νες ταυ­τό­τη­τες και ομά­δες με έναν δη­μο­κρα­τι­κό, μη με­τα­μο­ντέρ­νο/απο­συν­θε­τι­κό τρόπο, η επι­στρο­φή στο αί­τη­μα για μια ρι­ζο­σπα­στι­κή δη­μο­κρα­τία εκεί όπου ακόμη και η τυ­πι­κή/κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία μάς αφή­νει ορι­στι­κά γεια και κα­θί­στα­ται το Πλή­ρες Θέαμα με την ντε­μπο­ρι­κή έν­νοια, η αμ­φι­σβή­τη­ση-απόρ­ρι­ψη της επαγ­γελ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής και των με­γά­λων και μι­κρών γρα­φειο­κρα­τιών, συμ­βα­τι­κών ή μη συμ­βα­τι­κών, θα είναι τα υλικά μας μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή μετά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ας μη φο­βη­θού­με να ασχο­λη­θού­με σο­βα­ρά με αυτά, να ξα­να­σκε­φτού­με και να ξα­να­δρά­σου­με. Το μέλ­λον ανή­κει σε εμάς, στους αγω­νι­στές και τις αγω­νί­στριες του σύγ­χρο­νου κομ­μου­νι­σμού. Ό,τι και να γίνει, δεν θα μας νι­κή­σουν !

* Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: www.rproject.gr

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Το πρώτο σοκ της προηγούμενης εβδομάδας προήλθε από τους δανειστές. Οι προτάσεις που περιλαμβάνονταν στο πεντασέλιδο κείμενό τους (εδώ μπορείτε να τις διαβάσετε) δικαίως έκαναν ακόμη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να φρίξουν, καθώς ανέτρεπαν κάθε κεκτημένο των διαπραγματεύσεων: από την υποβολή συμπληρωματικού προϋπολογισμού που θα περιλαμβάνει στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 1, 2, 3 και 3,5% του ΑΕΠ για τα έτη 2015, 2016, 2017 και 2018, μέχρι τον ΦΠΑ του 23%, όπου θα ενταχθούν όλα σχεδόν τα είδη πλην τροφίμων, φαρμάκων και ξενοδοχείων που θα φορολογούνται με 11% και την επαναφορά των δύο εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ, όλες οι προτάσεις τους πρόδιδαν διάθεση ρεβανσισμού και παντελούς αδιαφορίας για το εκλογικό αποτέλεσμα της 25^ης Ιανουαρίου. Νέα πολιτικά ήθη επίσης εγκαινίασε κι η παντελώς εξωθεσμική 5μερής που συνεδρίασε στο Βερολίνο, παρουσία Μέρκελ, Ολάντ, Λαγκάρντ, Ντράγκι και Γιουνκέρ, παραπέμποντας στο πάλαι ποτέ διευθυντήριο.

Αν όμως δεν έκαναν τις απανωτές εκπλήξεις οι δανειστές τότε σίγουρα το σοκ της εβδομάδας θα είχε προέλθει από την ελληνική κυβέρνηση και τις προτάσεις που κατέθεσε στους δανειστές, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Πρόκειται για ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν προτείνει κι όλες οι προηγούμενες Μνημονιακές κυβερνήσεις! (Εδώ μπορείτε να το διαβάσετε).

Στο πρόγραμμα των 47 σελίδων που περιέχει μέτρα προς εφαρμογή από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι τον Μάρτιο του 2016, μεταξύ άλλων θετικών όπως φόρος πολυτελείας ή έσοδα από τηλεοπτικές άδειες, περιλαμβάνονται: Πρώτο, πρωτογενή πλεονάσματα, που απέχουν ελάχιστα από τις προτάσεις των δανειστών: 0,6% για το 2015, 1,5% για το 2016, 2,5% για το 2017, και 3,5% για κάθε χρόνο μέχρι το 2022 αρχής γενομένης από το 2018. Δεύτερο, μονιμοποίηση της εισφοράς αλληλεγγύης. Τρίτο, μαζικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας απ’ το οποίο αναμένεται να εισπραχθούν το τρέχον και το επόμενο έτος 3,18 δισ. ευρώ. Τέταρτο, «ανεξαρτητοποίηση» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, κατ’ εντολή των πιστωτών ώστε να υπάγεται κατ’ ευθείαν στους «θεσμούς». Πέμπτο, περαιτέρω συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων σε τρία. Εξέλιξη που προοιωνίζεται περικοπές παροχών. Έκτο, την επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος από το 2017 «και σε κάθε περίπτωση μέχρι να εγκαθιδρυθεί το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα στη χώρα» (σελ. 13). Επομένως μόνο για δύο χρόνια, το 2015 και το 2016 προτίθεται η κυβέρνηση να μην εφαρμόσει την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος. Έβδομο, σταδιακή ακύρωση των ευνοϊκών διατάξεων για πρόωρη συνταξιοδότηση, μέσω της προσθήκης ενός εξαμήνου το χρόνο στις σχετικές προβλέψεις. Όγδοο, απελευθέρωση επαγγελμάτων στην βάση των οδηγιών που περιλαμβάνονται στις δύο εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ. Ένατο, αξιολόγηση του προσωπικού στο δημόσιο. Δέκατο, απελευθέρωση, δηλαδή ιδιωτικοποίηση της αγοράς φυσικού αερίου και επίσης επανεξέταση κι επανασχεδιασμό της υφιστάμενης αγοράς παροχής ηλεκτρισμού. Ενδέκατο, προσωρινή (κι όχι μόνιμη) αναστολή των πλειστηριασμών κατοικιών εάν η αξία της δεν υπερβαίνει τα 200.000 ευρώ, κ.α.

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΟ 93% ΤΟΥ ΑΕΠ ΤΟ 2020 ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ…

Πρόκειται για μέτρα που μονιμοποιούν τις αντιδραστικές αλλαγές της προηγούμενης πενταετίας και σε ορισμένα θέματα πχ ασφαλιστικό τις βαθαίνουν και γι’ αυτό φυσικά η κυβέρνηση προσπάθησε να μείνουν ασχολίαστα στο εσωτερικό και ούτε καν τα μετάφρασε…

Υπάρχουν ωστόσο και χειρότερα, όπως οι προτάσεις για το δημόσιο χρέος. Το κείμενο εργασίας που εξέδωσε η κυβέρνηση (εδώ μπορείτε να το διαβάσετε), με την μορφή άτυπης ενημέρωσης (νον πέιπερ) και υπό τον τίτλο «Τελειώνοντας την ελληνική κρίση – διαχείριση του χρέους και μεγέθυνση μέσω επενδύσεων», σηματοδοτεί την οριστική ακύρωση κάθε προοπτικής διαγραφής του δημόσιου χρέους, ακόμη και του 5% που έλεγε ο Γ. Σταθάκης.

Πρόκειται για ένα ευφάνταστο σενάριο που ξεχειλίζει από ευσεβείς πόθους, συγκρινόμενο στους αυθαίρετους ισχυρισμούς που περιλαμβάνει με την μελέτη βιωσιμότητας του χρέους που περιείχε η έκθεση του ΔΝΤ του Μαΐου του 2014 κι η οποία κατέληγε ότι το 2022 το δημόσιο χρέος μπορεί να έχει μειωθεί στο 117,2%. Η τωρινή ανάλυση βιωσιμότητας είναι ακόμη πιο φιλόδοξη: καταλήγει ότι το δημόσιο χρέος μπορεί να μειωθεί στο 93% του ΑΕΠ το 2020 και στο 60% μέχρι το 2030, χωρίς μάλιστα να έχει διαγραφεί ούτε 1 ευρώ δημόσιου χρέους!

Οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες το χρέος μπορεί να μειωθεί τόσο γρήγορα περιλαμβάνουν 3 πολιτικές. Με βάση την πρώτη η Ελλάδα παίρνει ένα νέο δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), χωρίς να συνοδεύεται από όρους, με το οποίο αγοράζει τα ομόλογα αξίας 27 δισ. ευρώ που διατηρεί στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ. Το όφελος απ’ αυτή την μεταβίβαση είναι πως μεταθέτει στο μακρινό μέλλον την αποπληρωμή του νέου δανείου, μετατρέπει δηλαδή ένα βραχυχρόνιο δανεισμό σε μακροχρόνιο κι επίσης πληρούνται πλέον οι όροι για να ενταχθεί η Ελλάδα στο Πρόγραμμα Νομισματικής Χαλάρωσης του Ντράγκι, καθώς τα ελληνικά ομόλογα που θα διατηρεί στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ θα είναι κάτω του ορίου του 1/3 όσων κυκλοφορούν. Η δεύτερη πολιτική περιλαμβάνει την αξιοποίηση των κερδών της ΕΚΤ, γύρω στα 9 δισ. ευρώ, λόγω της αγοράς των ομολόγων σε τιμές πολύ χαμηλότερης από την ονομαστική τους, για να ξεχρεωθεί μέρος των οφειλόμενων στο ΔΝΤ, που ανέρχονται στα 19,96 δισ. ευρώ. Το υπόλοιπο χρέος στο ΔΝΤ (γύρω στα 11 δισ. ευρώ) αποπληρώνεται μέσω της επιστροφής στις αγορές και με τις δόσεις του ΔΝΤ. Η τρίτη πολιτική περιλαμβάνει την επιμήκυνση και την αναδιάρθρωση των χρεών στους ευρωπαίους της πρώτης (διμερή δάνεια) και δεύτερης (ΕΤΧΣ) δανειακής σύμβασης, μέσω της έκδοσης διηνεκών ομολόγων (με επιτόκιο 2%-2,5%) και άλλων ομολόγων με ρήτρα ανάπτυξης. Να σημειωθεί πως και το 2012 στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους με το PSI εκδόθηκαν ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης. Δεν αποτελεί επομένως κάποια ριζοσπαστική πρόταση. Υποστηρικτικά στις παραπάνω προτάσεις προτείνεται να λειτουργήσουν δύο ακόμη, που περιλαμβάνουν κατ’ αρχήν ένα ειδικό επενδυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων κι επίσης ένα «όχημα» αποτελεσματικής διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που παραπέμπει σε «κακή τράπεζα», χωρίς όμως να περιγράφεται έτσι. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω προτάσεων είναι πως «δεν προκαλούν κόστος στους πιστωτές της Ελλάδας», όπως αναφέρεται στο τέλος κάθε πρότασης. Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δηλαδή αναγνωρίζεται κι η κυβέρνηση το αποπληρώνει «πλήρως κι εγκαίρως». Ενώ, για μια ακόμη φορά η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης επαφίεται στους δανειστές, στους οποίους μάλιστα τώρα προτείνονται μερικοί «έξυπνοι» τρόποι διαχείρισης του χρέους, τους οποίους ενδεχομένως να μην είχαν σκεφτεί… Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς ακόμη κι αν κάποια απ’ αυτά τα μέτρα γίνουν δεκτά και υλοποιηθούν στην συζητούμενη αναδιάρθρωση, ως σύνολο θα απορριφθούν γιατί στόχος των δανειστών δεν είναι η επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης, αλλά η διαιώνισή της, έτσι ώστε να υπάρχουν πάντα εκείνες οι αφορμές που θα επιτρέπουν τις πολιτικές παρεμβάσεις για να υποδεικνύουν την δέουσα οικονομική πολιτική: από ιδιωτικοποιήσεις μέχρι μειώσεις μισθών. Μάρτυρας το επίτευγμά τους να αυξήσουν το δημόσιο χρέος όσο διαρκεί η «διάσωση» κατά 20 δισ. ευρώ και πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες. Δεν τους έλειπαν επομένως οι «έξυπνοι τρόποι» για να μειωθεί το χρέος.

Το γεγονός, από την άλλη, πως για μια ακόμη φορά η περίφημη «χρηματοοικονομική μηχανική» καταλήγει να κρεμόμαστε από τους δανειστές για να δοθεί μία κάποια λύση επαναφέρει την ανάγκη των μονομερών ενεργειών, της αναγγελίας παύσης πληρωμών του δημοσίου χρέους και την διαγραφή του δηλαδή, και όχι απλώς την μετάθεση των πληρωμών για λίγες εβδομάδες αργότερα…

*Πηγή: prin.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Ως ρεαλιστές, οι Γερμανοί μπορεί να μισούν θανάσιμα την κυβέρνηση Τσίπρα και να απεργάζονται την ανατροπή της, γνωρίζουν όμως ότι με τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματεύονται στο αμέσως προσεχές μέλλον. Για την ώρα, δεν υφίσταται πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αδιαμφισβήτητα, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του πρωθυπουργού είναι η αγκίστρωση του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ, πράγμα που την καθιστά ανίκανη να κατακτήσει την πρώτη θέση σε -απίθανες- νέες εκλογές. Ο πανικός άλλωστε του προέδρου της ΝΔ μόλις κυκλοφόρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ υπουργικές δηλώσεις περί δήθεν νέων βουλευτικών εκλογών αποδεικνύει την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού. Ο Αντ. Σαμαράς έσπευσε να χαρακτηρίσει «ανοησίες» την υφέρπουσα πολιτική φιλολογία περί εκλογών για έναν απλούστατο λόγο: Η ΝΔ πιθανότατα θα κυμαινόταν γύρω στο... 20% σε περίπτωση πρόωρων βουλευτικών εκλογών τούς επόμενους μήνες, αν παρουσιαζόταν στον ελληνικό λαό υπό την ηγεσία του νυν αρχηγού της! Οι 3 στους 4 Ελληνες δεν θέλουν με τίποτα να ξαναδούν πρωθυπουργό της χώρας τον Αντώνη Σαμαρά, όπως απέδειξαν με την ψήφο τους στις 25 Ιανουαρίου -αυτό μόνο ο ίδιος και η ΝΔ που τον κρατάει αρχηγό δεν το έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει ή υποκρίνονται ότι δεν το έχουν καταλάβει. Υπάρχει βέβαια και το πρόβλημα ότι κανένα σχεδόν πρωτοκλασάτο στέλεχος δεν επιθυμεί να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα αναλαμβάνοντας σήμερα αρχηγός της Δεξιάς που όλοι έχουν επίγνωση ότι θα περιδινείται επί πολύ σε υπαρξιακή κρίση, μετά τη μνημονιακή πολιτική που άσκησε ο Αντώνης Σαμαράς.

Οποιος άλλος και να αναλάβει αρχηγός της ΝΔ, προσωρινός αρχηγός θα είναι, τίποτα περισσότερο. Εδώ το ΠΑΣΟΚ του 44% έπεσε στο... 13% (!) σε δύο χρόνια, μόλις ο Γιώργος Παπανδρέου μας έβαλε στο επαίσχυντο Μνημόνιο, και τώρα θα δώσει μάχη για να μπει στη... Βουλή (!) με άκρως αμφίβολα αποτελέσματα, αφού στην τωρινή Βουλή ο Ευάγγελος Βενιζέλος (που την... κοπάνησε με ελαφρά πηδηματάκια!) το έβαλε ως... έβδομο (!!!) κόμμα, μην έχοντας πιάσει ούτε το 5%. «Βασιλιάς του... εξωκοινοβουλίου» ο Γιωργάκης με το ΚΙΔΗΣΟ, το προσωπικό κόμμα που έφτιαξε. Κατά εξωκοινοβούλιο μεριά οδεύει και το ΠΑΣΟΚ, αν δεν καταφέρει να προσκολληθεί σε κάποιο κοινοβουλευτικό κόμμα -στη ΝΔ, στο Ποτάμι ή στον ΣΥΡΙΖΑ. «Μάπα το καρπούζι» και της ΔΗΜΑΡ, αυτής της διαβόητης «Αριστεράς της προσκολλήσεως», που συστηματικά παρασιτούσε είτε στο ΠΑΣΟΚ είτε στη ΝΔ κάπου... σαράντα χρόνια! Με το που την έβαλε όμως ο ιδρυτής της, ο Φώτης Κουβέλης, στη μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για έναν χρόνο, παρά τη συνειδητοποίηση της ζημιάς που πάθαινε και την αποχώρησή της προ διετίας με πρόσχημα το κλείσιμο της ΕΡΤ, και το κόμμα της ΔΗΜΑΡ πέρασε εν τιμή και δόξη στο εξωκοινοβούλιο -και μάλιστα με ποσοστό που αποκλείει την επάνοδό της στα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Ονέος πρόεδρος που εξελέγη από το συνέδριό της, ο 36χρονος Θανάσης Θεοχαρόπουλος (συγκρουόμενος με την πρώην βουλευτίνα Μαρία Γιαννακάκη, που ήθελε να οδηγήσει τη ΔΗΜΑΡ προς τον ΣΥΡΙΖΑ) είναι ο άνθρωπος που συνεχίζει την παράδοση αυτής της τάσης της Αριστεράς. Στο Ποτάμι, στο ΠΑΣΟΚ αν αυτό επιβιώσει κοινοβουλευτικά ή σε οποιονδήποτε συνδυασμό τους θα προσκολληθούν τα υποτιθέμενα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, επιδιώκοντας τίποτε περισσότερο από την προσωπική, αυστηρά προσωπική πολιτική τους διάσωση. Εννοείται ότι αν χρειαστεί να συνεργαστούν με τη Δεξιά δεν θα έχουν κανένα δισταγμό να το κάνουν. Επειδή όμως το Ποτάμι δεν είναι παρά ένα ασήμαντο κόμμα του 6%, ο αρχικός στόχος του είναι -όπως και των Γερμανών που το προωθούν ανοιχτά- να διώξει ο Τσίπρας τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου και να σχηματίσει κυβέρνηση με το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη ώστε να καταστεί η κυβέρνηση όμηρός του! Μόνο ένας πολιτικά ηλίθιος θα έκανε φυσικά μια τέτοια κίνηση, αλλά Γερμανοί είναι αυτοί, αυτό θέλουν και νομίζουν ότι θα το επιβάλουν στον Ελληνα πρωθυπουργό.

Μέχρι να το πετύχουν, πάντως, ακόμη και στο Βερολίνο έχουν καταλάβει ότι με τον Τσίπρα που μισούν και περιφρονούν είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματεύονται, αφού ο κομματικός συσχετισμός δυνάμεων στην Ελλάδα καθόλου ώριμος δεν είναι για να τους παράσχει άλλη κυβέρνηση. Χώρια που αν τον ζορίσουν τόσο ώστε να τον υποχρεώσουν να πάει σε εκλογές για να τους αντισταθεί, είναι πιθανότατο να δώσει ο ελληνικός λαός ακόμη και την αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι σήμερα τα πράγματα. Δεξιά εναλλακτική λύση δεν υπάρχει, όταν σήμερα δημοσκοπικά η ΝΔ βρίσκεται καμιά... δεκαπενταριά (!) εκατοστιαίες μονάδες πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε σοσιαλδημοκρατική λύση υπάρχει όμως, όταν είναι μεγάλο ερώτημα αν το Ποτάμι, σε περίπτωση νέων εκλογών (που τονίζαμε πρόσφατα ότι δεν πρόκειται να γίνουν), θα μπορέσει να πιάσει το... 10%, στέλνοντας το ΚΙΔΗΣΟ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ στο εξωκοινοβούλιο, όπου ήδη ανήκουν τα δύο από τα τρία αυτά κόμματα. Από τη ΝΔ και το Ποτάμι αποκλείεται να πέσει ο Τσίπρας. Μόνο από τον ελληνικό λαό κινδυνεύει, αν παραβεί τις υποσχέσεις του.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΔΙΑΡΡΟΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΨΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ-ΜΕΡΚΕΛ-ΟΛΑΝΤ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 22 ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Σε ένα ασφυκτικό οικονομικό κλίμα σε βάρος της Ελλάδας, το οποίο έχει δημιουργηθεί εξαιτίας των παρελκυστικών τακτικών των λεγόμενων «θεσμών», πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη (10/6) συνάντηση μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, της Καγκελαρίου Α. Μέρκελ και του Προέδρου Φρ. Ολάντ, στο πλαίσιο της συνάντησης της ΕΕ και Κοινότητας Χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής(CELAC).

Την ίδια ώρα, η «ανταλλαγή» προτάσεων και εγγράφων μεταξύ της κυβέρνησης και των λεγόμενων «θεσμών» συνεχίζεται, με την πλευρά των πιστωτών να αξιοποιεί επικοινωνιακά προς όφελός της τις συνομιλίες, αφού σε συνεργασία με τα διεθνή και τα εγχώρια μίντια έχει στήσει ένα χορό διαρροών, διαψεύσεων και απειλών, η οποία δεν αφορούσε μόνο τις ελληνικές προτάσεις αλλά ακόμα και το αν τελικά θα πραγματοποιόταν η τριμερής.

Ενδεικτικό είναι τηλεγράφημα του Reuters, το οποίο επικαλούμενο γαλλική πηγή ανέφερε ότι δεν είχε προγραμματιστεί καμία συνάντηση. Είχε προηγηθεί η «παραίνεση» του αντιπροέδρου της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις το βράδυ της Τρίτης (9/6),ο οποίος ζήτησε από την ελληνική πλευρά να υπαναχωρήσει σε όλες της θέσεις της, κατηγορώντας την τελευταία για τακτικισμούς, ελιγμούς και έλλειψη ουσιαστικής δουλειάς.

Από την πλευρά τους, οι FinancialTimes συντηρούν την κίβδηλη «φιλελληνική» εικόνα του Ζ.Κ.Γιούνκερ και μεταφέρουν τη δυσφορία του τελευταίου σχετικά με την στάση της Αθήνας. «Δεν κατάφεραν να δουν [δηλ. η ελληνική κυβέρνηση] ότι ο καλύτερος φίλος ενός μικρού ή μεσαίου μεγέθους κράτους – μέλους είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή» ήταν η χαρακτηριστική δήλωση του επικεφαλής της Κομισιόν...

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, τρεις Γάλλοι διανοούμενοι, οι Μαξίμ Παροντί, Τομά Πικετύ και Ξαβιέ Τιμπώ, παρενέβησαν στις εξελίξεις και με άρθρο τους στην γαλλική εφημερίδα «LeMonde» (9/6), τάχθηκαν υπέρ μιας συνολικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού και ευρωπαϊκού χρέους, με τη διαμεσολάβηση μιας Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης σε επίπεδο ευρωζώνης, η οποία θα διαδραματίζει διαιτητικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις και θα είναι επιφορτισμένη με την ευθύνη της παρακολούθησης των συμφωνηθέντων.

ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Μέσα αυτή την ατμόσφαιρα έχει καταθέσει η ελληνική κυβέρνησή την πρότασή της καθώς και δύο συμπληρωματικά κείμενα, για τα οποία, πέραν των διαρροών από την πλευρά των πιστωτών, δεν υπάρχει καμία επίσημη απάντηση.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, το ελληνικό συμπληρωματικό κείμενο περιλαμβάνει αλλαγές στο θέμα του ΦΠΑ, δεν κάνει καμία αναφορά στο φορολογικό καθεστώς των νησιών και σε περικοπές συντάξεων, και περιλαμβάνει αναλυτική πρόταση για την χρηματοδότηση της χώρας και την αποπληρωμή των μεσοπρόθεσμων χρεών προς την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Στο φορολογικό, η ελληνική πρόταση προβλέπει:

-Αύξηση του μειωμένου συντελεστή από 11% σε 12% έτσι ώστε τα προσδοκώμενα έσοδα να ξεπεράσουν το 1 δις ευρώ. Σήμερα είναι στο 13%.

-Μη αποδοχή της υπαγωγής της ηλεκτρικής ενέργειας στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ στο 23%.

Σε ό,τι αφορά τους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα, η Αθήνα προτείνει:

-Πλεόνασμα 0,75% (αντί 0,6%) για το 2015

-Πλεόνασμα 1,5% (αντί 1%) το 2016

-Πλεόνασμα 2,5% το 2017.

Στο σκέλος της χρηματοδότησης και της διαχείρισης του χρέους η ελληνική πλευρά ζητά ουσιαστικά την εκταμίευση των 10,9 δισ. ευρώ που υπήρχαν στο ΤΧΣ για τις τράπεζες και επιστράφηκαν στο EFSF. Παράλληλα προτείνει να αναλάβει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM/EFSF) τα 27 δισ. ευρώ των ομολόγων της ΕΚΤ, άρα και τα 6,7 δισ. ευρώ που ωριμάζουν το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου εφέτος.

Το συνολικό πακέτο της χρηματοδότησης, με βάση την ελληνική πρόταση μπορεί να φθάσει τα 28 δις ευρώ, καθώς προβλέπει ακόμη:

*Επιστροφή 3,3 δις ευρώ από τα SMP (δηλαδη τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών) για το 2014 – 2015.

*4 δις από τη μετάθεση πληρωμής των τόκων του δεύτερου δανείου των 50 δις από τον EFSF

*3,5 δις από τη μετακύλιση των ομολόγων ANFA (Agreement on Net Financial Assets)

* 1,8 δις από τη οφειλόμενη καταβολή της δόσης.

* Επιστροφή του «πλεονάζοντος» 1,2 δις από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).

* 3,1 δις από την αύξηση του ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων που σήμερα είναι στα 14,9 δις.

ΠΡΟΣΘΕΤΑ «ΣΟΒΑΡΑ» ΜΕΤΡΑ ΖΗΤΑ Ο ΝΤΑΙΣΕΛΜΠΛΟΥΜ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙ «ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ EUROGROUP» (18/6)  

Μόνο λίγα ζητήματα με την Ελλάδα παραμένουν προς επίλυση, αλλά χρειάζεται χρόνος για τεχνική εργασία από τους Θεσμούς πριν από το Eurogroup, δήλωσε ο επικεφαλής του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών πρόσθεσε ότι μία συμφωνία με την Ελλάδα εξακολουθεί να είναι δυνατή πριν από το Eurogroup της επόμενης εβδομάδας (Πέμπτη 18 Ιουνίου).

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Ελσίνκι, ο Ντάισελμπλουμ προειδοποίησε όμως ότι ο χρόνος εξαντλείται γρήγορα και τα όργανα που εκπροσωπούν τους πιστωτές χρειάζονται χρόνο για να αξιολογήσουν τυχόν νέες προτάσεις από την Ελλάδα.

Ο επικεφαλής του Eurogroup δήλωσε ότι ενώ μόνο μερικά ζητήματα (only a few) παραμένουν προς επίλυση έπειτα από το τετράμηνο των διαπραγματεύσεων, οι τελευταίες προτάσεις από την Αθήνα δεν κάνουν τη διαφορά.

«Είμαστε ακόμα ανοικτοί σε σοβαρές εναλλακτικές λύσεις, αλλά οι εναλλακτικές λύσεις τις τελευταίες μέρες δεν ήταν ένα αρκετά υψηλό επίπεδο», δήλωσε.

«Στις τελευταίες συνομιλίες που είχα μαζί με τον πρόεδρο Γιούνκερ και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, κάναμε σαφές ότι υπάρχει περιθώριο για εναλλακτικά μέτρα, αλλά το συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει να προσθέτουν, διότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει οικονομικά ανεξάρτητη και πάλι», είπε.

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ ΒΛΕΠΕΙ Ο Π. ΜΟΣΚΟΒΙΣΙ , ΑΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ

Εφικτή "περισσότερο από ποτέ" είναι μια συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της, εκτίμησε ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί από τις Βρυξέλλες.

"Πιστεύω, περισσότερο από ποτέ, ότι είναι δυνατή μια συμφωνία εάν όλοι συμμερίζονται την πολιτική βούληση. Οι επόμενες ημέρες θα είναι αποφασιστικής σημασίας για την Ελλάδα" είπε ο Επίτροπος μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Ο Π. Μοσκοβισί υπενθύμισε ωστόσο ότι υπάρχει μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της "μια διαφωνία όσον αφορά τους δημοσιονομικούς στόχους που προβλέπονται" στην πρόταση που υπέβαλαν τη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη οι ελληνικές αρχές. Είπε μάλιστα ότι επικοινώνησε με "τον εκπρόσωπο των ελληνικών αρχών το απόγευμα (της Τρίτης) για να του αναφέρω εξ ονόματος της Επιτροπής ότι είχαμε διαφωνίες για τους προτεινόμενους δημοσιονομικούς στόχους". "Οι τεχνικές συζητήσεις συνεχίζονται", κατέληξε ο Γάλλος Επίτροπος.

ΚΑΡΟΤΟ ΚΑΙ ΜΑΣΤΙΓΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤ

Ιδιαίτερα «γενναιόδωρη» εμφανίστηκε η ΕΚΤ σε ό,τι αφορά τη στήριξη που συνεχίζει να παρέχει στις ελληνικές τράπεζες, καθώς προχώρησε σε αύξηση του ELA κατά 2,3 δισ. ευρώ.

Ο έκτακτος μηχανισμός διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στο επίπεδο των 83 δισ. ευρώ, από 80,7 δισ. ευρώ που ήταν πριν. Με τα νέα δεδομένα, το «μαξιλάρι» ρευστότητας στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα διαμορφώνεται στα 3 δισ. ευρώ. Να σημειωθεί πως είναι η μεγαλύτερη εβδομαδιαία άνοδος από τις 18 Φεβρουαρίου.

Την ίδια στιγμή , το ενδεχόμενο της επανεξέτασης των όρων χορήγησης έκτακτης ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες επισήμανε με συνέντευξή του ο κεντρικός τραπεζίτης και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ, Άρντο Χάνσον, για την περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία, κάνοντας σαφές ότι η ΕΚΤ διαθέτει ισχυρή εκβιαστική εφεδρεία. Μιλώντας στη Wall Street Journal ο Α. Χάνσον, είπε πως εάν επιδεινωθεί η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών και του ελληνικού χρέους, τότε η Φρανκφούρτη θα πρέπει να ελέγξει ξανά τον ELA προς την Αθήνα με βάση τους κανόνες.

«Εξαρτάται από δύο παράγοντες: Η βοήθεια δίνεται σε φερέγγυες τράπεζες με επαρκή ενέχυρα. Εξετάζουμε τα θέματα της φερεγγυότητας των τραπεζών και της ποιότητας των ενεχύρων κάθε εβδομάδα και, εάν αυτά είναι εντάξει, δεν νομίζω ότι υπάρχει οποιαδήποτε βάση να ληφθεί διαφορετική απόφαση. Αλλά αν τα πράγματα αλλάξουν, εάν η ποιότητα των ενεχύρων ή η (προοπτική) βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους αλλάξει, τότε αυτά τα λαμβάνεις υπόψη και επαναξιολογείς», είπε χαρακτηριστικά.

ΕΠΕΚΤΑΣΗ 9 ΜΗΝΩΝ, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, ΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑ Η ΑΘΗΝΑ

Σύμφωνα με δημοσίευμα της "Αυγής", ''επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος κατά 9 μήνες, προκειμένου να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση της οικονομίας'', ζητά η κυβέρνηση, σύμφωνα με πηγές του Μεγάρου Μαξίμου.

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται η "Αυγή", το ελληνικό αίτημα ''προϋποθέτει τελική συμφωνία τώρα για το σύνολο των μέτρων με βάση τις ελληνικές προτάσεις τα οποία θα υλοποιηθούν σταδιακά μέχρι τον Μάρτιο αλλά και ρητή δέσμευση εκ μέρους των εταίρων για έναρξη της συζήτησης επί της αναδιάρθρωσης του χρέους''. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι το σχετικό αίτημα χρηματοδότησης της ελληνικής πλευράς ''δεν περιλαμβάνει νέα χρηματοδότηση αλλά τα κεφάλαια από το ευρωπαϊκό σκέλος του τρέχοντος προγράμματος, τα χρήματα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), καθώς και την ανταλλαγή χρέους μεταξύ του ESM και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας''.

Οι κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι ''στόχος είναι η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας και η άρση της αβεβαιότητας''. Η Αθήνα φέρεται ''διατεθειμένη να συζητήσει τους στόχους για τα πρωτογενή πλεονάσματα'', επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι ''δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα τίποτα''.

''Οι διαβουλεύσεις προς αυτήν την κατεύθυνση συνεχίζονται σε όλα τα επίπεδα, επισημαίνει η ελληνική πλευρά, ενώ τονίζει ότι με τις επαφές του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες αποσκοπεί να βρεθεί πιο κοντά στη συμφωνία'', καταλήγει το σχετικό ρεπορτάζ.

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Η STANDARD & POOR'S  

O οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's υποβάθμισε, αργά το βράδυ της Τετάρτης (10/6) την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας σε CCC από CCC+, με αρνητικό outlook. Η νέα υποβάθμιση έρχεται να προστεθεί στο κλίμα των εκβιαστικών πιέσεων προς την ελληνική κυβέρνηση για άρον-άρον συμφωνία την ώρα που διεξάγονται κρίσιμες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες.

Ο οίκος στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι προχωρά στην υποβάθμιση, καθώς θεωρεί ότι «χωρίς συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών η ελληνική κυβέρνηση θα χρεοκοπήσει και δεν πρόκειται να αποπληρώσει τους ιδιώτες επενδυτές μέσα στο επόμενο 12μηνο».

Σύμφωνα με την S&P η καθυστέρηση της πληρωμής προς το ΔΝΤ στις 5 Ιουνίου δείχνει ότι ''η ελληνική κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στις συντάξεις και στους μισθούς του δημοσίου σε σχέση με τις δανειακές της υποχρεώσεις''.Για το 2015 εκτιμά ύφεση 1,5%, ενώ εκτιμά ότι «εάν δεν υπάρξει βελτίωση στις προβλέψεις για το ελληνικό ΑΕΠ και βαθιές μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο».

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 22 ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Να κατατεθεί άμεσα προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο του Υπ. Εργασίας για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ΣΣΕ) και του κατώτατου μισθού καθώς και για τη μη εφαρμογή των υπαρχόντων μνημονιακών διατάξεων, που προβλέπουν νέες μειώσεις των κύριων και επικουρικών συντάξεων, ζητούν με επιστολή τους προς τον Πρωθυπουργό 22 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκτός του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η επιστολή απευθύνεται και στον υπουργό Εργασίας Πάνο Σκουρλέτη, τον αναπληρωτή υπουργό Εργασίας Δημήτρη Στρατούλη και τον Γενικό Γραμματέα της Κυβέρνησης Σπύρο Σαγιά.

Ολόκληρη η επιστολή των βουλευτών εχει ως εξής:

ΠΡΟΣ:

-Πρωθυπουργό, κ. Τσίπρα Αλέξιο

-Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης,   κ. Σκουρλέτη Παναγιώτη

-Αν. Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κ. Στρατούλη Δημήτριο

-Γενικό Γραμματέα Κυβέρνησης, κ. Σαγιά Σπυρίδων

Παρακαλούμε όπως κατατεθεί άμεσα προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την επαναφορά των ΣΣΕ και του κατώτατου μισθού καθώς και για την μη εφαρμογή των υπαρχόντων μνημονιακών διατάξεων, που προβλέπουν νέες μειώσεις των κύριων και επικουρικών συντάξεων.

Οι αιτούντες βουλευτές

Σταθάς Ιωάννης

Βέττας Δημήτριος

Γαϊτάνη Ιωάννα

Δελημήτρος Κωνσταντίνος

Διαμαντόπουλος Ευάγγελος

Ζάννας Ζήσης

Κατσαβριά-Σιωροπούλου Χρυσούλα

Κυρίτση Αγλαΐα

Λεουτσάκος Ευστάθιος

Μακρή Ραχήλ

Μεϊκόπουλος Αλέξανδρος

Μιχαλάκης Νίκος

Μιχελογιαννάκης Ιωάννης

Ουρσουζίδης Γεώργιος

Παπαδόπουλος Αθανάσιος

Πετράκος Αθανάσιος

Πολάκης Παύλος

Σκούμας Αθανάσιος

Σωτηρίου Ελένη

Τσανάκα Αλεξάνδρα

Χαραλαμπίδου Δέσποινα

Ψαρρέα Ελένη

ΠΗΓΗ: iskra.gr