Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ Ο ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΜΒΟΥΚΑ*
Τα προχθεσινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι την περίοδο Αύγουστος 2014/2015, ο κύκλος εργασιών (πωλήσεις) στη βιομηχανία μειώθηκε -18,3%. Στο σύνολο του οκταμήνου, δηλαδή την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2014/2015, η ελάττωση των πωλήσεων στην ελληνική βιομηχανία ανήλθε σε -9,8%. Αξιοσημείωτο είναι ότι την περίοδο αυτή, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ καταδεικνύουν την συγκλονιστική μείωση των πωλήσεων βιομηχανικών προϊόντων στις αγορές του εξωτερικού, καθρεφτίζοντας έτσι την πτωτική πορεία της εξωστρέφειας του συνόλου της ελληνικής οικονομίας. Μετά το 2008 η πτωτική τάση της βιομηχανικής παραγωγής και των πωλήσεων στο σύνολο της βιομηχανίας είναι συγκλονιστική, καταδεικνύοντας την εξασθένηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Ανταγωνιστική οικονομία σημαίνει εξωστρεφή βιομηχανικό τομέα. Όσες χώρες της παγκόσμιας οικονομίας, χαρακτηρίζονται για τα υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητάς τους, διακρίνονται για τις αξιόλογες εξαγωγικές τους επιδόσεις.
|
Διάρθρωση ΑΕΠ Ελλάδας (δις €) |
1970 1990 2000 2015 |
|
1. Αγροτικός Τομέας 2. Βιομηχανικός Τομές 3. Τομέας Υπηρεσιών ΑΕΠ |
9,1 9,8 7,5 5,9 15,8 19,5 26,3 19,8 20,3 52,2 90,2 132,6 45,2 81,5 124,0 158,3 |
Δοθέντος ότι τα βιομηχανικά προϊόντα αποτελούν το 80% των παγκόσμιων εξαγωγών, που με βάση τα στοιχεία του 2015 το ποσοστό αυτό μεταφράζεται σε 22 δις ευρώ (€), συνάγεται ότι ο δευτερογενής τομέας της βιομηχανίας αποτελεί την ατμομηχανή της αναπτυξιακής διαδικασίας. Η βιομηχανία συνιστά τη σπονδυλική στήλη της οικονομίας και άρα η επίτευξη ικανοποιητικών αναπτυξιακών ρυθμών εξαρτάται άμεσα από την πρόοδο της βιομηχανικής παραγωγής. Χώρες που εφαρμόζουν έξυπνες και αποτελεσματικές αναπτυξιακές πολιτικές, εστιάζουν την παραγωγική διαδικασία σε εκείνα τα προϊόντα, που ζητούνται από τα 7,4 δις καταναλωτές της παγκόσμιας οικονομίας. Δυστυχώς, η χώρα μας ουδέποτε είχε στρατηγική στην άσκηση της αναπτυξιακής της πολιτικής. Η διαιωνιζόμενη κρίση της ελληνικής οικονομίας των τελευταίων ετών, σε σημαντικό βαθμό οφείλεται στην αποτελμάτωση της βιομηχανικής παραγωγής.
Τα στατιστικά στοιχεία του πίνακα καταμαρτυρούν την διαχρονική αποδυνάμωση του πρωτογενή και του δευτερογενή τομέα παραγωγής. Την περίοδο 1970-2015, το ποσοστό συμμετοχής του αγροτικού τομέα στην παραγωγή του ΑΕΠ της Ελλάδας από 20,1% συρρικνώθηκε σε 3,7%. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε σταθερές τιμές το αγροτικό προϊόν από 9,1 δις € το 1970 έπεσε στα 5,9 δις € το 2015. Τα στοιχεία αποτυπώνουν την κατάπτωση της ανταγωνιστικότητας του αγροτικού τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία και δασοπονία). Σε αυτή την δύσμοιρη χώρα, τσαρλατάνοι πολιτικοί κάνουν λόγο για τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του αγροτικού τομέα και δεν βλέπουν την εξέλιξη των στατιστικών στοιχείων, που καταδεικνύει τον διαχρονικό αφανισμό της αγροτικής παραγωγής.
Παράλληλα, την περίοδο 1970-2015 το ποσοστό συμμετοχής του βιομηχανικού προϊόντος στην παραγωγή του ΑΕΠ από 35% μειώθηκε σε 12,5%. Η συρρίκνωση του βιομηχανικού τομέα είναι συγκλονιστική, πιστοποιώντας τα μαύρα χάλια της ελληνικής οικονομίας. Τα στοιχεία του πίνακα αποκαλύπτουν ότι το 2015 ο τριτογενής τομέας των υπηρεσιών παρήγαγε το 83,8% του ΑΕΠ της χώρας. Ερώτημα: Υπάρχει έστω και μια χώρα στον κόσμο, που ο τριτογενής τομέας των υπηρεσιών να παράγει σχεδόν το σύνολο του ΑΕΠ; Βλέπετε που μας κατάντησε το κομματικό-πολιτικό σύστημα με τις μίζες, την άνομη παραοικονομία, την ασυδοσία και τη διαφθορά; Αφανίζεται ο αγροτικός και ο βιομηχανικός τομέας, καταστρέφοντας έτσι τον παραγωγικό ιστό της εθνικής μας οικονομίας. Κρίμα που έχουμε αυτή την πανέμορφη χώρα, με κομματικό-πολιτικό σύστημα όμως που καταστρέφει αντί να δημιουργεί, που σπέρνει τα ζιζάνια της διαφθοράς αντί να καλλιεργεί το δένδρο της δημιουργίας.
*Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2015
ΠΗΓΗ: ISKRA.GR
''ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ...ΑΡΙΣΤΕΡΑ'' !
ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΨΜ το νέο βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου με τον τίτλο «Την άλλη φορά... Αριστερά». Ένα βιβλίο – συλλογή της αρθρογραφίας του συγγραφέα στο «enikos.gr» την περίοδο 2013 – 2015.
Περιέχει άρθρα και σκέψεις για:
-
την οικονομική κρίση
-
την Ευρωπαϊκή Ένωση
-
την αναβίωση του φασισμού
-
την εναλλακτική λύση στα Μνημόνια
-
την Αριστερά
Στον πρόλογο του βιβλίου, ο Νίκος Μπογιόπουλος γράφει:
«Τα κείμενα που ακολουθούν είναι μέρος της αρθρογραφίας που δημοσιεύτηκε στο σάιτ «enikos.gr» το διάστημα 2013 – 2015, δηλαδή εν μέσω παρατεταμένης οικονομικής και πολιτικής κρίσης.
Η έκδοσή τους στην παρούσα μορφή οφείλεται στην επιμονή του Βασίλη και του Δημήτρη, των παιδιών του ΚΨΜ, που μου έκαναν το δώρο να πιστεύουν ότι σκέψεις στο πλαίσιο μιας αρθρογραφίας που εξ αντικειμένου καταπιάνεται με το εφήμερο, μπορεί να παρουσιάζουν διαχρονικό ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον τέτοιο που να δικαιολογεί την πρότασή τους και την απόφασή τους να εκδοθούν σε βιβλίο. Μακάρι να έχουν δίκιο.
Σε κάθε περίπτωση τα αίτια που γέννησαν την αρθρογραφία που έχετε στα χέρια σας παραμένουν ζωντανά. Εξίσου ζωντανές ορθώνονται μπροστά μας οι αειθαλείς και διαχρονικές διαπιστώσεις δυο πραγματικών γιγάντων της ανθρώπινης σκέψης.
Πολύ πριν τις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη 2015 στην Ελλάδα, με τα γνωστά τους αποτελέσματα, ο Μαρξ στον πρόλογο του έργου του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», έγραφε:
«...η πάλη των τάξεων στη Γαλλία δημιούργησε τέτοιες συνθήκες και τέτοια κατάσταση που έδωσαν τη δυνατότητα σ" ένα μέτριο και γελοίο πρόσωπο να παίξει το ρόλο του ήρωα »,
Προφανώς ο Μαρξ με την αναφορά του στα «μέτρια» και «γελοία» πρόσωπα που υποδύονται τους «ήρωες », εννοούσε όλους τους «Λουδοβίκους», όλων των εποχών, σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πολιτικά πλάτη, μηδέ των «αριστερών» εξαιρουμένων...
Όσο για τον Λένιν, θα παραμένει πάντα σαφής για όσους θέλουν να καταλάβουν και πάντα «ενοχλητικός» για όσους αντιπαραθέτουν μάταια τις διάτρητες βεβαιότητές τους στην πανταχού παρούσα «αλογόμυγα» της διαλεκτικής του:
«Θα ήταν λάθος – έγραφε – να νομίζει κανείς πως οι επαναστατικές τάξεις έχουν πάντα αρκετή δύναμη για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση, όταν αυτή η επανάσταση έχει ωριμάσει πέρα για πέρα λόγω των συνθηκών της κοινωνικό-οικονομικής εξέλιξης. Όχι, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι συγκροτημένη τόσο έλλογα και τόσο ''βολικά'' για τα πρωτοπόρα στοιχεία. Η επανάσταση μπορεί να ωριμάσει, ενώ οι δυνάμεις των επαναστατών δημιουργών αυτής της επανάστασης μπορεί να φανούν ανεπαρκείς για την πραγματοποίησή της – τότε η κοινωνία σαπίζει και αυτό το σάπισμα παρατείνεται κάποτε ολόκληρες δεκαετίες».
Ήδη στην πατρίδα μας τα σημάδια του ελλοχεύοντος κινδύνου να μετατραπεί η κρίση σε παρατεταμένο σάπισμα είναι φανερά.
Φανερές, όμως, είναι και οι δυνατότητες η Ιστορία να τραβήξει τον άλλο δρόμο».
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015
ΠΗΓΗ: ISKRA.GR
ΝΑΥΤΕΣ, ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΑ
Του ΣΤΑΘΗ*
λένε, οπτικό φαινόμενο η φάτα μοργκάνα ταξιδεύει τόπους σε άλλους τόπους και παίζει το παιχνίδι του χρόνου με τους τρόπους των ψυχών, από
ένα μαύρο σύννεφο κρέμεται η Ελλάδα, μετεωρίζεται και κοιτάζει την άβυσσο. Της μιλούν και της λένε ότι είναι ορφανή από λαό - και χωρίς τον λαό της η χώρα χάνει το σχήμα της, ούτε με εκκλησάκι κρεμασμένο απ’ τα σύννεφα μοιάζει, ούτε και κάτω απ’ τα πόδια της, πάνω απ’ τις θάλασσες, φτερουγίζει σύντροφος άγγελος η άλλη ψυχή ζώσα...
To AΕΠ της χώρας είναι τώρα στα 175 δισ. Πριν από την κρίση-εργαλείο-για-την-άλωσή μας, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, οι γεωργοί, οι επαγγελματίες και οι τίμιοι επιχειρηματίες παρήγαγαν εθνικό πλούτο αξίας 232 δισ. Σήμερα το δημόσιο χρέος της χώρας ανέρχεται στα 319 δισ., στο 178% του ΑΕΠ. Ταυτοχρόνως το ιδιωτικό χρέος των Ελλήνων ανέρχεται στα 210 δισ. Το ιδιωτικό χρέος προς το ελληνικό Δημόσιο ανέρχεται στα 120 δισ. περίπου (80 δισ. στην εφορία, 20 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και γύρω στα 4 δισ. στις ΔΕΚΟ). Το δημόσιο χρέος προς τους ιδιώτες αγγίζει τα 11 δισ. Τα «κόκκινα» δάνεια, επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά, συμποσούνται στα 106 δισ. Οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό (του 2-3% του πληθυσμού, που μετά την κρίση μπορεί να αυξήθηκε μια-δυο μονάδες ακόμα) υπολογίζονται γύρω στα 150 δισ. Οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εσωτερικό, μικρές, μεσαίες και ρέουσες επιχειρηματικές, υπολογίζονται στα 140 δισ. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κόστισε στους φορολογούμενος 45 δισ., με τις τράπεζες να εξακολουθούν να εισπράττουν εξοφλητικά απ’ τους οφειλέτες με επιτόκια έως και 16-18%! Η επόμενη ανακεφαλαιοποίηση μένει ακόμα «ανοιχτή», ως προς το ύψος της. Το κόστος λειτουργίας του κράτους ετησίως ανέρχεται στα 55 δισ. (απ’ τα οποία οι μισθοί και οι συντάξεις απορροφούν τα 16-17 δισ.). Κατά τη διάρκεια της κρίσης οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι υπέστησαν μείωση εισοδήματος κατά 42%, πλην εκείνων που το απώλεσαν καθ’ ολοκληρίαν μένοντας άνεργοι. Επίσης, πλήθος εξ όσων φτώχυναν κατά 42%, πληρώνονται ατάκτως ή καθόλου κι εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας. Κατά το ίδιο διάστημα οι ίδιοι πολίτες κι ακόμα περισσότεροι (επαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες κ.ά.) επιβαρύνθηκαν φορολογικώς κατά 25-30% μέσω άμεσων και έμμεσων φόρων. Ενδεικτικώς: κατά το εν λόγω διάστημα η φορολόγηση των ακινήτων αυξήθηκε πάνω από 6.000 μονάδες της αρχικής (2008). Ενώ έχουν κλείσει πάνω από 600.000 μαγαζιά κι έχουν μεταναστεύσει πάνω από 300.000 πρόσωπα. Τέλος, το τελευταίο κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων ανήλθε στα 26 δισ. Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατούνται ανηλεώς ήδη απ’ το 1953. Εως το 1980 τα ταμεία ήταν υποχρεωμένα να διαθέτουν άτοκα τα κεφάλαιά τους στις τράπεζες. Επί Σημίτη υποχρεώθηκαν να «επενδύσουν», με αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες, ώσπου εν τέλει να ληστευθούν αγρίως μέσω των ομολόγων και να ληστευθούν τελείως με το PSI. Απ’ τον παραπάνω κατάλογο πλείστα όσα δεινά παραλείπονται και πλείστες όσες παράπλευρες απώλειες δεν αναφέρονται - παρενέργειες που οι ίδιες ξεχωριστά ή ο συνδυασμός τους έχουν πλήξει κάθε τάξη, κάθε πολίτη και κάθε πρόσωπο σ’ αυτήν τη χώρα, πλην ολίγων που εξακολουθούν να πλουτίζουν ακόμα (και από τα βάσανά μας)...
Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης είναι γνωστά, από τη διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια έως τις αυτοκτονίες - να μην τα απαριθμήσω, θα χρειασθούμε περισσότερες σελίδες από τον αριθμό των κλειστών μαγαζιών, των πεινασμένων παιδιών, των άνεργων κι όλων των άλλων πληγών του Φαραώ που μας ταλανίζουν. Σημασία έχει ότι η υπόσταση της χώρας έχει τεθεί υπό το ερώτημα της παρακμής κι ενδεχομένως της κατάρρευσης.
Η αποτυχία να βγάλουν την Ελλάδα απ’ το σπιράλ του θανάτου εκείνοι που την έβαλαν σε αυτό ήταν δεδομένη. Οι κυβερνήσεις από τον κ. Παπανδρέου έως τον κ. Σαμαρά βάθυναν την υποτέλεια της χώρας, καταρράκωσαν το πολίτευμα, απαξίωσαν την πολιτική, ξεζούμισαν τον λαό, αποσάθρωσαν την κοινωνία, ξεχαρβάλωσαν το όποιο κράτος και οι πολίτες τούς έστειλαν στον αγύριστο (εκτός κι αν τους γυρίσει πίσω η Αριστερά που αυτομόλησε στην πολιτική τους, τα έργα τους, τις πράξεις τους, ενίοτε και στη ρητορική τους). Διότι αυτό είναι το πρόβλημά μας σήμερα. Η Αριστερά υποσχέθηκε την έξοδο της χώρας απ’ την παγίδα που της στήθηκε και από την παθολογία που η ίδια παράγει και υφίσταται.
Οταν όμως η Αριστερά υιοθετεί ή παγιδεύεται στη νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά πολιτική που ασκούσε η Δεξιά, τότε η εντροπία της χώρας είναι εξασφαλισμένη.
Απόδειξη, η καθημερινότητά μας. Η οποία χαρακτηρίζεται από μια τραγικότητα που περιέχει τη γελοιότητα όπως τα «γεμιστά» τα «μακαρόνια» τους. Γελοιότης βροντώδης όπως εκείνη του κ. Φίλη όταν έλεγε ότι «όποιος πηγαίνει το παιδί του στο ιδιωτικό σχολείο αναλαμβάνει και το κόστος της επιλογής», όπως και ο κ. Πρωθυπουργός όταν πήγε τα δικά του παιδάκια σε πανάκριβα σχολεία. Εύγε της ανοησίας (του κ. Φίλη), εύγε και του λαϊκισμού (του κ. Φίλη). Οσο
για την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, αυτή δεν γίνεται με ευχέλαια για το μάθημα των θρησκευτικών κι άλλες ισοϋψείς γελοιότητες. Οπως αυτές που καθημερινώς πλέον ξεστομίζει ο κ. Κατρούγκαλος, ο οποίος
πλέον δεν εγγυάται ούτε το «όριο» των 1.000 ευρώ στην απομείωση των συντάξεων, ξεπερνώντας τον εαυτόν του σε έναν φρενήρη παροξυσμό εξίσωσης προς τα κάτω, που ατιμάζει την Αριστερά όπως ο εκ των Τριάκοντα Τυράννων Κριτίας ατίμασε τον δάσκαλό του Πλάτωνα.
Μια πολιτική με σπαράγματα, άλλοτε σπαρακτικά και άλλοτε θρασύτατα, που συνδέει συχνά το τραγικό με το γελοίο, χωρίς να μπορεί πάντα να ξεχωρίσει κανείς με σιγουριά ποιο είναι απότοκο ποιου και ποιο προϋπόθεση του άλλου. Είναι
τραγικό ή γελοίο να βαφτίζεις εκατομμύρια φτωχούς σε πλούσιους και να τους αλλάζεις τον αδόξαστο στη φορολογία; Είτε τραγικό, είτε γελοίο, είναι πάντως μάταιο, είναι σαν να βαφτίζεις το κρέας σε ψάρι και να σου βγαίνουν ραπανάκια για την όρεξη,
καθ’ ότι ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Είναι τραγικό για την Αριστερά να εφαρμόζει μια ακροδεξιά πολιτική και ταυτοχρόνως γελοίο όταν γνωρίζει ότι αυτή η πολιτική είναι ατελέσφορη.
Τζάμπα εξευτελίζεται η κυβέρνηση, όπως τώρα με τον Ολάντ. Αίφνης ξανά Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία (μιας και το λέει η Γερμανία), διότι και η Γαλλία έχει λαμβάνειν απ’ το προτεκτοράτο - «τεράστιες» γαρ «οι επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα» καθώς διαπιστώνει (και διακηρύσσει) η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, κυρία Νούλαντ.
Ομως, καμιά συμμαχία δεν είναι συμμαχία όταν ο ένας εκ των συμβαλλομένων είναι ανίσχυρος και επιπλέον πάει και για ραγιάς, ξεπουλώντας ό,τι έχει και δεν έχει. Ραγιάς (και ως εκ τούτου) και πονηρός. Πτωχοπρόδρομος, καλύτερα σου λέει να ’χω δυο αφεντικά παρά ένα, θα ελίσσομαι. Αφρων. Ο κ. Ολάντ είναι το ισοδύναμο της κ. Μέρκελ. Αλλά ακόμα κι αν τυχόν βρεθεί κάποτε το Βερολίνο σε αποδρομή, Μέρκελ θα γίνει ο Ολάντ και ο ραγιάς ραγιάς θα μείνει. Κι όμως
με επικοινωνιακά μεγαλεία και προπαγανδιστικά ταρατατζούμ παρουσιάζεται η επίσκεψη Ολάντ - «εβδομήντα επενδυτές τον συνοδεύουν» (για καλό;), που ήταν δέκα, οι εξής τέσσερις, αναλόγως των φιλέτων που τους ενδιαφέρουν. Αυτή είναι η αξιοποίηση
της γεωπολιτικής θέσης της χώρας, που έλεγε ότι θα καταφέρει ο κ. Τσίπρας: «οι Ελληνες μετανάστες που τρελαίνονται στη Γερμανία», όπως έγραφε χθες το «Εθνος» σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ της συναδέλφου κυρίας Κατερίνας Ροββά. «Γεμίζουν οι Ελληνες μετανάστες τα ψυχιατρεία του Βερολίνου. Εμφανίζουν προβλήματα όμοια με αυτά των προσφύγων πολέμου» -
- αχ, Ελλάδα μου, πόλεμο χάνεις.
Και σαν ένα άθροισμα σκιών πάνω στα σύννεφα στέκεις να κοιτάζεις στην άβυσσο που χάσκει κάτω απ’ την ανάσα σου πιο μαύρη απ’ τις μαύρες θάλασσες του Αδη...
ΥΓ.: Προς τον Θανάση Καρτερό, παλιό μου διευθυντή στον «Ριζοσπάστη» κι αγαπημένο σύντροφο: Θανάση, αυτά που έγραψες σε μένα, να πας να τα πεις σε μιαν ανάπηρη γυναίκα που της κόβεις τη σύνταξη με τα χεράκια σου.
*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2015
«ΚΟΛΛΗΤΟΣ» ΤΣΙΠΡΑ Ο …«ΟΛΑΝΤΡΕΟΥ»!
Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Φιλάκια και αγκαλίτσες, λοιπόν, ο Έλληνας αριστερός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο Γάλλος σοσιαλιστής (τρομάρα του!) πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ. Από τότε που ο Τσίπρας πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο, ξεχάστηκαν όλα τα μίση του παρελθόντος. Νερό κι αλάτι! Πάει κι ο «Ολαντρέου» που προφανώς αποκαλούσε τον Ολάντ ο Έλληνας πρωθυπουργός! «Φρανσουά» σκέτα, χωρίς επώνυμο, αποκαλούσε τον καινούργιο «κολλητό» του σε επίπεδο πολιτικής φιλίας ο Αλέξης Τσίπρας και τα χείλη του έσταζαν μέλι κυριολεκτικά!
«Χαιρετίζω το θάρρος και τη διαύγεια του Αλέξη Τσίπρα» δήλωσε και ο Φρανσουά Ολάντ σε συνέντευξη που έδωσε στην Καθημερινή, αναφερόμενος στην «πολιτική κωλοτούμπα» που έκανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αμοιβαία τα αισθήματα αλληλοκατανόησης, τώρα που ο Τσίπρας στρατολογήθηκε στο μνημονιακό στρατόπεδο. «Η Ελλάδα και οι εταίροι της υπέγραψαν στις 13 Ιουλίου μια πολύ σημαντική συμφωνία, η οποία σηματοδοτεί τη βούληση να αγκυροβολήσει μόνιμα η Ελλάδα στην ευρωζώνη», είπε ο Ολάντ στην ίδια συνέντευξη και συνέχισε: «Τα βήματα είναι γνωστά. Ψήφιση των μέτρων, πρώτη αξιολόγηση, ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, συζήτηση σχετικά με τον τρόπο εξυπηρέτησης του χρέους». Όχι «κούρεμα» του χρέους, προς Θεού! Απλή «συζήτηση σχετικά με τον τρόπο εξυπηρέτησης του χρέους». Δεν νομίζουμε ότι θα ενθουσιάστηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ακούγοντας από το στόμα του Ολάντ αυτή τη διατύπωση. «Πιστεύετε ότι η Ευρώπη αλλάζει και ότι το δόγμα της λιτότητας θα μπορούσε να αντικατασταθεί από μια άλλη πολιτική;», ρωτήθηκε ο Γάλλος πρόεδρος κατά τη συνέντευξη που έδωσε στην Καθημερινή.
«Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» ήταν η απάντησή του. Είπε συγκεκριμένα: «Η Ευρώπη έχει κανόνες. Πρέπει να γίνουν σεβαστοί. Είναι εναρμονισμένοι με τη συνοχή και τη σταθερότητα του ευρώ. Η εξυγίανση όμως των δημοσιονομικών δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η Ευρώπη πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση των επενδύσεων...» Ούτε λέξη δηλαδή για αντικατάσταση της λιτότητας!
Εμφανής η ψυχρολουσία για την κυβέρνηση Τσίπρα. Πανηγύριζε όμως η Αυγή την Πέμπτη: «Τσίπρας – Ολάντ συνυπογράφουν στρατηγική εταιρική σχέση» έγραφε σε κορυφαία θέση στην πρώτη της σελίδα. Ξαναπανηγύριζε και την Παρασκευή με τον κεντρικό πρωτοτοσέλιδο τίτλο της: «Τριπλή στήριξη από τον Ολάντ – Για απομείωση χρέους, γαλλικές επενδύσεις και τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη». Νέοι πανηγυρισμοί και το Σάββατο, πάλι μέσω του πρωτοσέλιδου τίτλου: «Γέφυρα Ολάντ για τους πλειστηριασμούς». Τώρα πώς από τη «στρατηγική εταιρική σχέση» ξεπέσαμε στη ...«γέφυρα Ολάντ για τους πλειστηριασμούς», αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας ότι η κατά την Αυγή η «γέφυρα Ολάντ» βασίζεται στη φράση που είπε ο Γάλλος πρόεδρος, ότι «θα πρέπει να ξαναδούμε ποιο είναι το όριο κάτω από το οποίο δεν μπορεί να γίνει κατάσχεση», καθόλου καλά δεν πήγαν τα πράγματα επί της ουσίας. Όσο για τους 70 επιχειρηματίες, τους Γάλλους που θα έρχονταν μαζί με τον Φρανσουά Ολάντ και θα έπνιγαν την Ελλάδα στις επενδύσεις, ήρθαν κάπως λιγότεροι – οι 70 αποδείχτηκαν μόνο ...5!!! Εδώ που τα λέμε, ποιος σοβαρός επιχειρηματίας βασίζει την επενδυτική πολιτική του στα λόγια ενός προέδρου, του οποίου η δημοφιλία έχει καταβαραθρωθεί στην άβυσσο του ...13%;, Ναι, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, στο 13% έχει πέσει η δημοτικότητα του Ολάντ. Ποτέ, κανένας πρόεδρος της Γαλλίας δεν είχε πέσει τόσο χαμηλά! Τη στιγμή αυτή, θεωρείται αδύνατον όχι να ξαναβγεί πρόεδρος ο Ολάντ, αλλά ακόμη και να περάσει στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών που θα γίνουν σε ενάμισι χρόνο, το Μάιο του 2017. Η Γαλλία είναι σίγουρα μια μεγάλη χώρα, αλλά ο Ολάντ επισκέφθηκε την Ελλάδα προσπαθώντας να πείσει τους Γάλλους ότι το Παρίσι έχει βάρος στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, μήπως και τσιμπήσει καμιά ψήφο στις προεδρικές εκλογές του 2017!
Τίποτα δεν δείχνει ότι θα τα καταφέρει. Αντιθέτως, όλα δείχνουν ότι ο Τσίπρας προσπαθεί μεν να συμμαχήσει με τους Γάλλους κάνοντας φυσικά μνημονιακές κωλοτούμπες, αλλά δυστυχώς γι' αυτό ποντάρει σε ένα πολιτικά «καμένο χαρτί», όπως είναι ο Φρανσουά Ολάντ.
*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015
- Τελευταια
- Δημοφιλή