Σε λάθος «ρότα» βάζει την ακτοπλοΐα η ηγεσία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, βγάζοντας από το… συρτάρι ακόμα και μελέτες μοντέλων ακτοπλοϊκών δικτύων του τέλους της δεκαετίας του 1990 αρχές του 2000, της αλήστου μνήμης περιόδου του ΠΑΣΟΚ…

Ωστόσο, πέραν των σχεδιασμών και στη πράξη συνεχίζεται- χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία της μνημονιακής υποχρέωσης- η πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου ελαστικοποιώντας τα «μέτρα ασφαλείας» για να μην αναγκαστούν ορισμένες ακτοπλοϊκές εταιρείες να αποσύρουν πλοία τους, κυρίως από την γραμμή του Αργοσαρωνικού αλλά και άλλες γραμμές κοντινών πλόων.

Το θέμα σχετίζεται με το Προεδρικό Διάταγμα 104/2016, που δημοσιεύτηκε, στις 12 Οκτωβρίου 2016, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 189/Α/12-10-2016) και παρατείνει τη «ζωή» σε ταχύπλοα και ορισμένα άλλα πλοία, που συμπληρώνουν το 30ο ή και το 35ο έτος της ηλικίας τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με το συγκεκριμένο ΠΔ επιτρέπεται να επαναδραστηριοποιηθούν ακόμα και πλοία που έχουν «αποσυρθεί» λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας!

Αντίστοιχο Προεδρικό Διάταγμα είχε εκδοθεί και λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 (ήταν το ΠΔ 5/2016, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 4/Α της 13ης Ιανουαρίου 2015). Όμως, δεν προέβλεπε επαναδραστηριοποίηση πλοίων ενώ και οι προϋποθέσεις που έθετε στις επιθεωρήσεις ήταν αυστηρότερες.

Για παράδειγμα «ως προς τον έλεγχο των κατασκευαστικών στοιχείων», (…) για πλοία τα οποία είναι κατασκευασμένα από χάλυβα προβλεπόταν η υποβολή έκθεσης αναλυτικών παχυμετρήσεων ελασμάτων και ενισχυτικών».
«Τα επιτρεπόμενα όρια φθοράς όλων των επί μέρους κατηγοριών ελασμάτων και ενισχυτικών δεν επιτρέπεται να υπερβαίνουν γενικά:
ααα) το δέκα τοις εκατό (10%) του απαιτούμενου πάχους των ελασμάτων και ενισχυτικών, με βάση αναθεωρημένη μελέτη αντοχής του πλοίου σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς των εξουσιοδοτημένων οργανισμών, ή
βββ) το δεκαπέντε τοις εκατό (15%) του αρχικού πραγματικού πάχους των ελασμάτων και ενισχυτικών του καταστρώματος, της γάστρας, των στεγανών φρακτών και του εσωτερικού πυθμένα, ή
γγγ) το είκοσι τοις εκατό (20%) του αρχικού πραγματικού πάχους των ελασμάτων και ενισχυτικών του πλοίου».
Η νέα διάταξη ορίζει ότι «Τα επιτρεπόμενα όρια φθοράς όλων των επί μέρους κατηγοριών ελασμάτων και ενισχυτικών δεν επιτρέπεται να υπερβαίνουν γενικά το είκοσι τοις εκατό (20%) του αρχικού πραγματικού πάχους των ελασμάτων και ενισχυτικών του καταστρώματος, της γάστρας, των στεγανών φρακτών και του εσωτερικού πυθμένα του πλοίου.»
Όμως, δεν αποκλείεται να γίνονται αποδεκτές και ακόμα μεγαλύτερες φθορές άνω του 20% «εφόσον αποδεικνύεται με ειδική μελέτη η επάρκεια τοπικής αντοχής των ελεγχόμενων δομικών στοιχείων του πλοίου σύμφωνα με τους κανονισμούς του εξουσιοδοτημένου οργανισμού» !(δηλ. του Νηογνώμονα…).

Το δίκτυο

Πέραν του σοβαρότατου θέματος της ασφάλειας η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας φαίνεται ότι… θυμήθηκε να «ξαναζεστάνει» τη παλαιά μελέτη, που είχε εμφανιστεί το 1998-99, για το «ακτινωτό» σύστημα γραμμών.

Η μελέτη βασιζόταν στην πρόταση της δημιουργίας γραμμών κορμού που θα συνέδεαν τον Πειραιά με τα νησιά- κέντρα και από εκεί με ακτινωτές- τοπικές συνδέσεις θα εξυπηρετούντο τα άλλα νησιά. Για παράδειγμα, η πρόταση ανέφερε ότι το πλοίο από Πειραιά θα πήγαινε μέχρι Σύρο και από εκεί με τοπικές συνδέσεις θα εξυπηρετούντο τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων.

Η πρόταση- μελέτη αυτή απορρίφθηκε μετ’… επαίνων και ουδέποτε υλοποιήθηκε για τους εξής κυρίως λόγους:
1.    Δυσχέραινε την πρόσβαση των νησιωτών στον Πειραιά, όπου συνήθως πηγαίνουν για διάφορες δουλειές (ιατρικές, φορολογικά κ.α.) και θέλουν- σωστά- να επιστρέφουν αυθημερόν.
2.    Αύξανε το κόστος μεταφοράς επιβατών και κυρίως εμπορευμάτων, διότι για να λειτουργήσει απαιτούσε να υπάρχει και ένα δίκτυο φορτηγών- οχηματαγωγών πλοίων καθώς τα μικρά τοπικά δρομολόγια αδυνατούν να εξυπηρετούν μεγάλο αριθμό φορτηγών ενώ σε κάποιες περιπτώσεις δεν μπορούν καν να πάρουν φορτηγά.
3.    Έπληττε τον τουρισμό των μικρών νησιών καθώς ο επισκέπτης θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει δύο πλοία, με αντίστοιχο κόστος εισιτηρίων, για να φτάσει στον προορισμό του και ίσως χρειαζόταν να κάνει και μια διανυκτέρευση, με επιπλέον κόστος, στο νησί- κέντρο.

Όπως έγραψε, το Σάββατο, η «Εφημερίδα των Συντακτών» το θέμα της διαμόρφωσης των ακτινωτών συνδέσεων θα τεθεί από την ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας σε συζήτηση, την Δευτέρα, σε ημερίδα, που θα γίνει για την ακτοπλοΐα, στα Χανιά.

Είναι προφανές ότι η Κρήτη δεν απασχολείται με το θέμα καθώς θα έχει μόνο κύριες συνδέσεις, κατά συνέπεια θα είχε ενδιαφέρον ο διάλογος να ξεκινήσει από Κυκλάδες, Δωδεκάνησα ή και βόρειο Αιγαίο.

Παρόλα αυτά στο πρόγραμμα της ημερίδας διαβάζουμε ότι το θέμα θα συζητηθεί αλλά όχι ως πρόταση του υπουργείου αλλά ως εισήγηση του προέδρου του Ελληνικού Επιμελητηριακού Συνδέσμου Μεταφορών (Ε.Ε.ΣΥ.Μ.) Μιχάλη Αδαμαντιάδη, ο οποίος θα μιλήσει με θέμα:
«Συνεργασία κομβικών γραμμών και ακτινικών συνδέσεων με ανταποκρίσεις “Hub and Spoke”»

Επίσης να σημειωθεί ότι ομιλήτρια είναι η πρώην υπεύθυνη του Τομέα Ναυτιλίας του ΠΑΣΟΚ Μαρία Λεκάκου, που έχει υποστηρίξει στο παρελθόν την παραπάνω πρόταση.
Η κ. Λεκάκου, που είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών, του Πανεπιστήμιο Αιγαίου θα μιλήσει με θέμα: «Σχεδιασμός Συστήματος Νησιωτικών μεταφορών: Από την εμπειρία στην τεκμηρίωση».

πηγη: pireas2day.gr

Ο κόσμος θα πρέπει "κατεπειγόντως και ριζικά" να μειώσει τις εκπομπές των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, οι οποίες ευθύνονται για την υπερθέρμανση του πλανήτη, αν θέλει να αποφύγει "μια ανθρώπινη τραγωδία", προειδοποίησε ο ΟΗΕ σήμερα, παραμονή της θέσης σε ισχύ της συμφωνίας του Παρισιού για το κλίμα.

Το 61,6% των προσλήψεων που έγιναν κατά τη διάρκεια του πρώτου δεκάμηνου (Ιανουάριος- Οκτώβριος 2016) αφορούσαν σε θέσεις μερικής απασχόλησης, ή εκ περιτροπής εργασίας. Τα στοιχεία προέρχονται από το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Εργασίας και αποτυπώνουν ένα μέρος μόνον, της εργασιακής ζούγκλας που δημιουργούν οι μνημονιακές πολιτικές. Η πλήρης εικόνα είναι ακόμα χειρότερη αν λάβει κανείς υπόψη το καθεστώς της απόλυτης ασυδοσίας των εργοδοτών στις προσλήψεις και τις απολύσεις, που τροφοδοτείται και ενισχύεται από την επίσημη κρατική πολιτική της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας.

Για μια πληρέστερη εικόνα της πραγματικότητας, παραθέτουμε το συμπέρασμα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, από την πρόσφατη έκθεση του για την απασχόληση:

«Αναλύοντας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αγοράς εργασίας παρατηρούμε ότι το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας κατά ηλικιακή κατηγορία εμφανίζεται στους νέους 15-24 ετών (49,1%), ενώ οι γυναίκες εμφανίζουν ποσοστό ανεργίας σημαντικά υψηλότερο έναντι των ανδρών (27,6% έναντι 19,4%). Η μακροχρόνια ανεργία ανέρχεται σε 72,2% του συνόλου των ανέργων. Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων έχει προκαλέσει τη σταθερή άνοδο της μερικής απασχόλησης, τη χειροτέρευση βασικών δεικτών προστασίας της απασχόλησης και τη δραματική αύξηση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ΣΣΕ). Ο δε νομοθετημένος κατώτατος μισθός ο οποίος είναι χαμηλότερος του 60% της διαμέσου των μισθών ουσιαστικά θεσμοθετεί έναν «μισθό φτώχειας» σύμφωνα με τον δείκτη Kaitz».

Παρακάτω, ο πίνακας του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, όπου καταγράφονται τα στοιχεία για τις προσλήψεις στο δεκάμηνο Ιανουαρίου- Οκτωβρίου 2016

πηγή: imerodromos.gr

ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ  

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

Διάχυτη είναι η αίσθηση ότι η αλλαγή σελίδας από τον Ομπάμα στον Τραμπ δεν είναι μια συνηθισμένη πολιτική μεταβολή, αλλά μια σεισμική ανατροπή- γι αυτό άλλωστε προκαλεί τόσα πάθη, μέσα κι έξω από τις ΗΠΑ. Για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία, στοιχειακές δυνάμεις εκτόξευσαν στο Λευκό Οίκο έναν άνθρωπο χωρίς την παραμικρή πολιτική εμπειρία, μεγαλοαστό μεν, αλλά κάτι σαν παρία για το μεγαλύτερο τμήμα των ελίτ. Περνώντας σαν μπουλντόζα πάνω από 16 “σοβαρούς” υποψήφιους των Ρεπουμπλικανών, αυτός ο ωμός τύπος που έμοιαζε με παλιάτσο και δυσκολευόταν να αρθώσει περισσότερες από πέντε λέξεις στη σειρά, κατάφερε να οργανώσει πολύ μεγάλες, για τα αμερικανικά δεδομένα, συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα, δίνοντας στην καμπάνια του χαρακτηριστικά κινήματος. Ενός κινήματος αντιδραστικού μεν, μαζικού δε- μια μετεξέλιξη του Tea Party, αλλά αυτή τη φορά νικηφόρου.

Η νίκη αυτού του Αμερικανού “Μπερλουσκόνι στον κύβο” αποτελεί, πρώτα απ' όλα, σύμπτωμα κρίσης και αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος μιας χώρας που θέλει να εμφανίζεται ως η ισχυρότερη και σταθερότερη δημοκρατία του κόσμου. Οι συγκρίσεις με την εκλογή του Ρόναλντ Ρίγκαν είναι εντελώς άστοχες. Εκτός από ηθοποιός του Χόλιγουντ (και καταδότης συναδέλφων του επί Μακαρθισμού), ο Ρίγκαν υπήρξε έμπειρο στέλεχος των Ρεπουμπλικανών και κυβερνήτης της μεγαλύτερης αμερικανικής Πολιτείας, της Καλιφόρνιας, πριν εκλεγεί. Το κυριότερο, εξέφραζε ένα πολύ συγκροτημένο, “ανατρεπτικό” ρεύμα του αμερικανικού καπιταλισμού, το ρεύμα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκόσμιας, ιμπεριαλιστικής αντεπίθεσης, που είχε ήδη κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία στο “βαθύ κράτος” και τα πανεπιστήμια.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει στην περίπτωση του Τραμπ. Τις εκλογές αυτές δεν τις κέρδισε τούτος ο πολιτικός χαμαιλέοντας, που έχει αλλάξει επτά φορές πολιτική ταυτότητα (Δημοκρατικός και μάλιστα χρηματοδότης της... Κλίντον στο πρόσφατο παρελθόν, έπειτα Ρεπουμπλικανός, έπειτα Ανεξάρτητος και πάει λέγοντας), αλλά τις έχασε η Χίλαρι Κλίντον, η πιο τυπική ενσάρκωση του μισητού, για την πλειονότητα των Αμερικανών, κατεστημένου της Γουόλ Στριτ και της Ουάσιγκτον. Η επικράτηση του Τραμπ δεν αποτυπώνει καμία νέα ηγεμονία, παρά μόνο τη βαθύτατη κρίση της παλιάς. Άλλωστε, ο Τραμπ ηττήθηκε, έστω οριακά, στη λαϊκή ψήφο (η Κλίντον πήρε 400.000 παραπάνω ψήφους από αυτόν) και οφείλει την εκλογή του στο αναχρονιστικό σύστημα των εκλεκτόρων, στη μεγάλη αποχή (42%) και εν μέρει στην τύχη (κέρδισε τέσσερις κρίσιμες Πολιτείες με διαφορά μεταξύ 0,3% και 1,3%).

Έστω κι έτσι, το σοκ Τραμπ αναδεικνύει τα βαθύτατα, τεκτονικά ρήγματα που έχουν ανοίξει στον κόσμο της μιας αγοράς, της μιας υπερδύναμης και της μιας σκέψης, το οποίο εδραιώθηκε τη δεκαετία του 1990 πάνω από τα ερείπια του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Ως εκπρόσωπος των “Νέων Δημοκρατικών”, ο Μπιλ Κλίντον ήρθε στα πράγματα την κατάλληλη εποχή, όταν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κάλπαζε διεθνώς, χαρίζοντας στον βασικό πολιτικό της εκπρόσωπο μια σχετικά εύκολη οκταετία. Αντίθετα, η σύζυγός του διεκδίκησε την προεδρία σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, καθώς η μεγάλη κρίση του 2008 αποκάλυψε την εγγενή αστάθεια της “νέας παγκόσμιας τάξης”.

Παρακολουθώντας την προεκλογική της εκστρατεία, πολλοί, μη προνομιούχοι Αμερικανοί είχαν την αίσθηση ότι βλέπουν μια ταινία τρόμου, όπου, εκεί που έλεγαν ότι είχαν απαλλαγεί από το τέρας, το έβλεπαν να ξαναζωντανεύει, σαν βαμπίρ, μπροστά τους. Σε μια Αμερική που διψούσε για αλλαγή, όπως είχε ήδη γίνει φανερό με το απροσδόκητο λαϊκό ρεύμα υπέρ του Μπέρνι Σάντερς, η Κλίντον ενσάρκωνε την αυτάρεσκη αλαζονεία των κοσμοπολίτικων ελίτ, που θεωρούν ότι ζουν στον καλύτερο των δυνατών κόσμων και ότι όσοι δεν συμφωνούν με αυτό είναι καθυστερημένοι και αντιδραστικοί, “ένας κουβάς αξιοθρήνητων”, όπως η ίδια είχε πει στην προεκλογική της εκστρατεία. Απέναντι σ' αυτή την εκπρόσωπο “της Αμερικής που κερδίζει”, ο Τραμπ βάλθηκε να εκπροσωπήσει “την Αμερική που χάνει” από την παγκοσμιοποίηση, εξαγγέλλοντας ακύρωση συμφωνιών ελευθέρου εμπορίου, εθνικούς προστατευτικούς δασμούς και εμπορικό πόλεμο στην Κίνα.

Ασφαλώς, οι ανά τον κόσμο αριστεροί δεν έχουν κανένα λόγο να πενθούν μαζί τη Χίλαρι Κλίντον ή να ανησυχούν για το μέλλον της NAFTA και της ΤΤΙΡ- το αντίθετο. Ακόμη περισσότερο, όμως, δεν έχουν κανένα λόγο να χαίρονται που νίκησε ο Τραμπ, εκτός κι αν έχουν χάσει τα λογικά τους. Όχι μόνο γιατί κανένας άνθρωπος που θέλει να λέγεται άνθρωπος δεν μπορεί να προσπερνά σαν “δευτερεύοντα” στοιχεία το Τείχος και τις μαζικές απελάσεις μεταναστών, την απαγόρευση εισόδου στους μουσουλμάνους, την περιφρόνηση των μειονοτήτων (που αντιστοιχούν σε περισσότερο από το ένα τρίτο των Αμερικανών), τον ανεκδιήγητο σεξισμό, την πολιτιστική βαρβαρότητα και τόσα άλλα στοιχεία της προεκλογικής ρητορικής του. Αλλά και γιατί θα ήταν ασυγχώρητη ελαφρότητα να δει κανείς τον Τραμπ ως έναν “χρήσιμο ηλίθιο”, που μέλλεται να κατεδαφίσει το αμερικανικό κατεστημένο και να εξαρθρώσει την θηριώδη, ιμπεριαλιστική μηχανή.

Γαλαζοαίματος του Μανχάταν, ο Τραμπ είχε την υποστήριξη μιας μειοψηφικής μεν, αλλά όχι αμελητέας μερίδας της αμερικανικής ολιγαρχίας και του “βαθέος κράτους” (η σχεδόν πραξικοπηματική παρέμβαση του διευθυντή του FBI εναντίον της Κλίντον στην τελική ευθεία της αναμέτρησης, προφανώς και δεν θα μπορούσε να είναι αποκλειστικά ατομική πρωτοβουλία). Ο αντιπρόεδρός του, Μάικ Πενς, ο οποίος ηγείται της ομάδας που θα προετοιμάσει την κυβέρνηση Τραμπ και τη στελέχωση των βασικών υπουργείων και υπηρεσιών, είναι σάρκα εκ της σαρκός του Ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, με πολύ “ορθόδοξες” νεοφιλελεύθερες και ατλαντικές απόψεις. Διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs και της JP Morgan βολιδοσκοπούνται για το υπουργείο Οικονομικών και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Ο πρώην αρχηγός της DIA (ξαδελφάκι της CIA) αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν, είναι στον στενό πυρήνα του Τραμπ και το γεγονός ότι υποστηρίζει ένα κάποιο modus vivendi με τη Ρωσία δεν τον κάνει λιγότερο “γεράκι”. Η τοποθέτηση του Τραμπ υπέρ της ακύρωσης της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και η πλήρης κάλυψή του στον Νετανιάχου και την εποικιστική πολιτική του προειδοποιούν για τους κινδύνους αναφορικά με τους- πολύ ασαφείς, ακόμη- προσανατολισμούς του στην εξωτερική πολιτική.

Ούτε και η διαδεδομένη ιδέα ότι η νίκη του Τραμπ εκφράζει, με ιδιόμορφο τρόπο, μια “πληβειακή εξέγερση της κάλπης”, κατ' αναλογία με το Brexit, μπορεί να σταθεί στα σοβαρά. Πρώτα απ' όλα, ένας αριστερός αντιιμπεριαλιστής στη Βρετανία θα ψήφιζε Brexit με καθαρή συνείδηση, έστω κι αν ήξερε ότι το βράδυ θα βρεθεί να χειροκροτεί μαζί με τα λάθος άτομα, αλλά ένας αριστερός στην Αμερική οπωσδήποτε δεν θα ψήφιζε Τραμπ, εκτός κι αν είχε καταληφθεί από μαζοχιστική μανία. Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία της αμερικανικής εργατικής ΔΕΝ ψήφισε Τραμπ- η Κλίντον πήρε σαφώς περισσότερες ψήφους, χώρια η αποχή και οι ψήφοι στην υποψήφια των Πρασίνων. Άλλωστε, το πρόγραμμα 100 ημερών του Τραμπ, που προβλέπει κατάργηση της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας, μείωση στο μισό της φορολογίας των επιχειρήσεων και σειρά άλλων μέτρων θα έχει ως πρώτο θύμα την αμερικανική εργατική τάξη, λευκή και έγχρωμη, γηγενή και μεταναστευτική. Εξ άλλου, η πλειοψηφία των αστικών στρωμάτων ψήφισαν τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο (έστω και σε μικρότερο ποσοστό από το παρελθόν), ενώ η ανησυχία της Γουόλ Στριτ για την εκλογή του κράτησε μόνο ένα δίωρο και μετά έδωσε τη σειρά της στο πάρτι.

Είναι λοιπόν όλα μαύρα στην Αμερική; Ασφαλώς και όχι. Το μεγάλο, αριστερόστροφο λαϊκό ρεύμα που αναδύθηκε με αφορμή την υποψηφιότητα Σάντερς δεν πρόκειται να αποσυρθεί. Αντίθετα, η ταπείνωση των Δημοκρατικών εξ αιτίας της Κλίντον θα εντείνει αναπόφευκτα τα ρήγματα και τις ριζοσπαστικότερες αναζητήσεις στο εσωτερικό τους, δημιουργώντας ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για τη δημιουργία νέου πολιτικού κινήματος. Οι πρώτες δυναμικές κινητοποιήσεις εναντίον του Τραμπ σε σειρά πόλεων επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι, εάν επιχειρήσει μεγάλες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, θα αναβιώσει, ίσως με άλλο τρόπο, τα ριζοσπαστικά κινήματα τύπου Occupy Wall Street. Πάνω απ' όλα, αυτή η προεκλογική εκστρατεία μας έδειξε, με το φαινόμενο Σάντερς, ότι η Αριστερά έχει μέλλον μόνο όταν τολμά να ορθωθεί απέναντι στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό, σε όλες τις εκφράσεις τους, χωρίς υποχωρήσεις στον εθνικισμό και το ρατσισμό. Κι αυτό το μήνυμα αφορά όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά και τις υπόδουλες πολιτείες της Ευρώπης. 

πηγή: iskra.gr