Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται σε πανελλαδική κλίμακα οι αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Οι αγρότες με τις κινητοποιήσεις τους αναδεικνύουν την αντιαγροτική κυβερνητική πολιτική, τις καταστροφικές συνέπειες από τις πολιτικές της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που με τη σειρά τους οδηγούν την μικρομεσαία αγροτιά στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Ταυτόχρονα οι μικρομεσαίοι αγρότες αγωνίζονται ενάντια στην μείωση του εισοδήματός τους, τις χαμηλές τιμές στα αγροτικά προϊόντα, τις περικοπές στις ενισχύσεις και επιδοτήσεις, αλλά και για τις ζημιές που έχει υποστεί η παραγωγή και το αγροτικό κτηνοτροφικό κεφάλαιό τους από φυσικές καταστροφές.

Την ίδια στιγμή βιώνουν την ραγδαία αύξηση στο κόστος παραγωγής ενώ οι μεσάζοντες, έμποροι, βιομήχανοι και εισαγωγείς πλουτίζουν σε βάρος του Αγροτικού κόσμου.

Οι αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς έχουν κοινά στοιχεία και κοινούς στόχους με το εργατικό κίνημα της χώρας μας το οποίο και αυτό παλεύει και αντιστέκεται στην αντιλαϊκή και αντεργατική κυβερνητική πολιτική, την πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, του μεγάλου κεφαλαίου οι οποίοι έχουν εξαπολύσει μία πρωτοφανή επίθεση ενάντια στα δικαιώματά τους, στις εργασιακές σχέσεις, στις ΣΣΕ, στα κοινωνικοασφαλιστικά ζητήματα, στην φοροεπιδρομή των εισοδημάτων τους, στην αρπαγή της πρώτης εργατικής και λαϊκής κατοικίας, στο ξεπούλημα κάθε δημόσιου και κοινωνικού αγαθού.

Ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής θα πρέπει να συνενώσει σε μία κοινή συντονισμένη πάλη όλα τα εργατικά λαϊκά στρώματα και τους μικρομεσαίους αγρότες.

Η επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, της Ε.Ε και της κυβέρνησης πρέπει να βρει απέναντί της σε μία σκληρή και μετωπική σύγκρουση σύσσωμη την Εργατική τάξη, τους μικρομεσαίους, τους αυτοαπασχολούμενους, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία.

Στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας καθίσταται ξεκάθαρο περισσότερο από ποτέ ότι χρειάζεται ένα ισχυρό μαζικό ενωτικό μέτωπο και συμμαχία αυτών των δυνάμεων για να αντιπαλέψουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά στην αντιλαϊκή και αντιαγροτική κυβερνητική πολιτική.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ αποφάσισε τις επόμενες μέρες αντιπροσωπεία της Ένωσης να επισκεφθεί διάφορα αγροτικά μπλόκα και να εκφράσει την δραστήρια συμπαράστασή της στον αγώνα των αγροτών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Άνοιξε ο χορός των προγραμμάτων εθελούσιας εξόδου από τις τράπεζες για το 2018. Με στόχο να αποχωρήσουν περίπου 3.500 εργαζόμενοι εντός του έτους και σχεδόν άλλοι τόσοι έως το 2020, τα επιτελεία των τραπεζών έχουν ήδη αρχίσει να σχεδιάζουν στοχευμένα και ταυτόχρονα δελεαστικά προγράμματα για την αποχώρηση υπαλλήλων τους.

Η υποτιθέμενη ανάγκη για περιορισμό των λειτουργικών δαπανών κυρίως μέσω της μείωσης του δικτύου των καταστημάτων, η είσοδος της ψηφιακής τραπεζικής αλλά και η απαίτηση των μετόχων για σταθερή κερδοφορία καθιστούν τα προγράμματα εθελούσιας εξόδου για τις τραπεζικές διοικήσεις ως μία από τις λύσεις για τη μείωση προσωπικού, προκειμένου να μην στιγματιστούν με τις λέξεις «ομαδικές απολύσεις», πράγμα που εμμέσως γίνεται μέσω της απόσχισης υπηρεσιών (καθαριότητα, φύλαξη κτλ.), που κάνουν η Τράπεζα Πειραιώς και η Alpha Bank. Να σημειωθεί πως ήδη από τη Δευτέρα 22 Ιανουαρίου έως και τις 2 Φεβρουαρίου «τρέχει» πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου 500 ατόμων στη Εurobank.

Πιέσεις από ΕΚΤ

Tην ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, έντονες είναι οι πιέσεις που δέχονται οι τραπεζίτες από την ΕΚΤ για το θέμα της μείωσης του προσωπικού στις ελληνικές τράπεζες. Μάλιστα, στο περιθώριο της συνάντησης που είχαν οι εκπρόσωποι των ελλήνων τραπεζιτών με τον Γενς Βάιντμαν την περασμένη εβδομάδα στη Φραγκφούρτη, τους επισημάνθηκε ότι έχουν μείνει πίσω στα προγράμματα εθελούσιας εξόδου και μείωσης του προσωπικού τους σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες και πως θα πρέπει να επιταχύνουν τις διαδικασίες το επόμενο διάστημα.

Ωστόσο, οι τραπεζίτες έχουν να αντιμετωπίσουν δύο σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο αφορά την απροθυμία των εργαζομένων να συμμετάσχουν υπό τον φόβο της ανεργίας, ιδιαίτερα των εργαζομένων άνω των 50 ετών στους οποίους κυρίως στοχεύουν οι τράπεζες, και το δεύτερο τις αντιδράσεις του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αναφορικά με το περιεχόμενο των προγραμμάτων τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το προηγούμενο διάστημα μεγάλη συστημική τράπεζα είχε υποβάλει το πρόγραμμά της στο ΤΧΣ, καθώς είναι αναγκαία η έγκρισή του, αλλά αυτό απορρίφθηκε ως ιδιαίτερα γενναιόδωρο.

πηγή: ergasianet.gr

Την 22η θέση καταλαμβάνει η Ελλάδα στον παγκόσμιο «Δείκτη Περιβαλλοντικής Απόδοσης 2018» (Environmental Performance Index-EPI), ο οποίος παρουσιάστηκε σήμερα στο Νταβός της Ελβετίας. Μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η χώρα μας κατέχει τη 15η θέση.

Την πρώτη πεντάδα αποτελούν κατά σειρά η Ελβετία, η Γαλλία, η Δανία, η Μάλτα και η Σουηδία. Τη χειρότερη περιβαλλοντική βαθμολογία στον κόσμο έχει το Μπουρούντι και τις πέντε τελευταίες θέσεις συμπληρώνουν το Μπαγκλαντές, η Δημοκρατία του Κονγκό, η Ινδία και το Νεπάλ.

Από τις γειτονικές μας χώρες, όλες έχουν χειρότερες επιδόσεις: Η Κύπρος βρίσκεται στην 24η θέση, η Βουλγαρία στην 30ή, η Αλβανία στην 40ή, η ΠΓΔΜ (που αναφέρεται ως «Μακεδονία») στην 68η και η Τουρκία μόλις στην 108η. Οι ΗΠΑ βρίσκονται κάτω από την Ελλάδα, στην 27η θέση, ενώ η Κίνα πολύ χαμηλότερα, στην 120η θέση.

Ο δείκτης ΕΡΙ, που έχει πλέον φθάσει στο 20ό έτος του, δημοσιεύεται ανά διετία από ερευνητές των αμερικανικών πανεπιστημίων Γιέηλ και Κολούμπια, σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που διοργανώνει τη σύνοδο του Νταβός.

Πρόκειται για έναν σύνθετο δείκτη, ο οποίος «βαθμολογεί» 180 χώρες με βάση μία σειρά από επιμέρους παραμέτρους, που αφορούν την περιβαλλοντική και δημόσια υγεία, καθώς και τη βιωσιμότητα των οικοσυστημάτων. Σύμφωνα με την έκθεση που συνοδεύει τον δείκτη, η ποιότητα του αέρα αποτελεί σήμερα την κυριότερη περιβαλλοντική απειλή για τη δημόσια υγεία.

Όσο ψηλότερα στον δείκτη βρίσκεται μία χώρα, τόσο επιβραβεύεται για την προστασία της δημόσιας υγείας από περιβαλλοντικές απειλές (ιδίως για τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης), τη διατήρηση των φυσικών πόρων, την προστασία των δασών και της βιοποικιλότητας, τη μείωση των «αερίων του θερμοκηπίου» και τη συμβολή της στη μάχη για την προστασία της κλιματικής αλλαγής.

Η έκθεση επισημαίνει ότι καταγράφεται πρόοδος σε αρκετά «μέτωπα» διεθνώς, όπως η διαθεσιμότητα του πόσιμου νερού, οι συνθήκες υγιεινής, η προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (αν και όχι ακόμη στον αναγκαίο βαθμό).

Σε άλλα, όμως, πεδία η βελτίωση κρίνεται ανεπαρκής. Μεταξύ άλλων, τα αλιευτικά αποθέματα εξαντλούνται με αυξανόμενο ρυθμό λόγω υπεραλίευσης, μεγάλοι πληθυσμοί, ιδίως στην Ασία (Κίνα, Ινδία, Πακιστάν), υποφέρουν ακόμη από την κακή ποιότητα του αέρα, ενώ στη ΝΑ Ασία (Μαλαισία, Καμπότζη, Ινδονησία κ.ά.) η αποψίλωση των δασών έχει επιδεινωθεί σημαντικά κατά την τελευταία πενταετία.

πηγη: newsbeast.gr

Ψύχραιμη συζήτηση για το «Μακεδονικό» είναι δύσκολο να γίνει από τη στιγμή που μπλέξαμε με καραβανάδες, που μιλάνε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις σαν να βρίσκονται σε στρατόπεδα εκπαίδευσης και με παπάδες, που την είδαν νέοι «Χριστόδουλοι και δεν ντρέπονται να λένε ότι είναι φασίστες. Ούτε, όταν ακούς κανονικούς (υποτίθεται) δεξιούς, σαν αυτόν τον περίεργο ΟΝΝΕΔίτη να αποκαλεί τους Σκοπιανούς «πιθήκους»!!!

Πρόκειται για ένα μείγμα «εσμών», που στην καλύτερη περίπτωση επιδίδονται στο σπορ της πατριδοκαπηλείας, στη χειρότερη εκκολάπτουν μία νέα ακροδεξιά και έναν εθνικισμό, ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Οι πολιτικές δυνάμεις και η σκεπτόμενη κοινωνία οφείλουν να δουν το θέμα, όχι απλά με ψυχραιμία, αλλά και με ευθύνη για το μέλλον.

Σε μία τέτοια προσπάθεια δεν βοηθούν δυστυχώς η συμπεριφορά και η μέχρι τώρα χειρισμοί της κυβέρνησης. Η οποία, υπό την πίεση των αμερικανών και προσδοκώντας διάφορα πολιτικά οφέλη (είτε ως αντάλλαγμα από την Ουάσιγκτον για ένα συμβιβασμό της, είτε στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι ως η δύναμη που θα κλείσει επιτέλους την εκκρεμότητα) διολίσθησε στην επιπολαιότητα και την αλαζονεία. Κι αυτό παρότι δεν έχει την εκκλησία στο σύνολό της και ειδικά την ηγεσία της, απέναντί της, όπως την είχαν προηγούμενες κυβερνήσεις. Κατόρθωσε όμως και έμπλεξε τα πράγματα.

Το αποτέλεσμα είναι αυτή την ώρα να υπάρχει ένα κουβάρι και ένα αδιέξοδο.

Μερικές παραδοχές λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο:

Πρώτο, καλό θα είναι το πρόβλημα να λυθεί. Έχει αποδειχθεί ότι όσο περνά ο καιρός, τουλάχιστον στο ονοματολογικό τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο: το όνομα Μακεδονία εμπεδώνεται για τη γειτονική χώρα. Επιπλέον το μομέντουμ είναι αρκετά θετικό, αφού η τωρινή κυβέρνησης των Σκοπίων δεν έχει τους εθνικισμούς προηγούμενων ηγεσιών.

Δεύτερον, η κυβέρνηση όφειλε εξ αρχής να ενημερώσει υπεύθυνα την αντιπολίτευση – και όποιον Ιερώνυμο, Μήτσο ή Κώστα στη συνέχεια. Να ξεκαθαρίσει ότι επιδιώκει μία λύση όχι μόνο για το όνομα, αλλά και για τον αλυτρωτισμό των γειτόνων.

Τρίτον, να ξεκαθαρίσει η σχέση και η θέση των δύο κυβερνητικών εταίρων. Ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι κομπογιαννιτισμός. Κουτοπονηριές και υποκρισίες δεν χωράνε. Ή η κυβέρνηση πάει με συνοχή και ευθύνη ή καλύτερα να αφήσει τέτοια θέματα, που είναι σοβαρά, στην άκρη.

Τέταρτον, η αντιπολίτευση και κυρίως η ΝΔ οφείλει να μην παίζει με τα συναισθήματα του ελληνικού λαού, ακροβατώντας και πατώντας σε δύο, τρεις και τέσσερις βάρκες, εξαιτίας της αμηχανίας της και με σκοπό τα πολιτικά οφέλη. Είναι φανερό ότι η ΝΔ σέρνεται πίσω από την ακροδεξιά στο θέμα αυτό και κινδυνεύει να την πάθει από την ακροδεξιά.

Πέμπτο και οι άλλες δυνάμεις, όπως η κεντροαριστερά οφείλουν καθαρές θέσεις. Όποιες κι αν είναι αυτές. Απλά ας σκεφτούν ότι δεν πρέπει να ξαναπιαστούν κορόιδα όπως το 2015. Να ψηφίζουν αυτές και να κυβερνούν οι ΑΝΕΛ εκ του ασφαλούς να αλιεύουν ψήφους.

Έστω και τώρα χρειάζεται συνεννόηση πάνω στο ζήτημα. Αν υπάρχουν οι συναινέσεις, ας προχωρήσει η προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Αν όχι, καμία «μισή» κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλλει εξελίξεις. Και σε κάθε περίπτωση όλες οι κανονικές δυνάμεις του τόπου είναι υποχρεωμένες να μην τροφοδοτήσουν νέες εθνικιστικές ακρότητες και ένα νέο εθνικιστικό παραλήρημα στη χώρα.

*Πηγή: protothema.gr