του Ευτύχη Μπιτσάκη

Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια άρθρο που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Ουτοπία στο τεύχος 81/2008, λόγω της επικαιρότητάς του.

Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς. Αλλά οι αριστεροί είναι εξ ορισμού αντιεθνικιστές. Ακόμα περισσότερο: είναι διεθνιστές. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.
Τι γίνεται λοιπόν με τη γειτονική Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη FYROM; Κατ’ αρχάς, στη FYROM συνυπάρχουν δύο εθνότητες: οι Σλαβομακεδόνες και οι Αλβανοί. Ας αγνοήσουμε όμως τις μεταξύ τους διαφορές και ας ασχοληθούμε μόνο με την ισχυρότερη εθνότητα: τους Σλαβομακεδόνες. Επίσης ας αναγνωρίσουμε το καθεστώς του έθνους σε αυτή την εθνότητα. Και ρωτάμε: Πότε εμφανίστηκαν οι Σλάβοι στον ελληνικό χώρο, και ειδικά στην ιστορική Μακεδονία; Γνωστό: τον 6ο, 7ο, 8ο αιώνα μ.Χ. Δηλαδή χίλια χρόνια περίπου μετά το Μακεδονικό βασίλειο και τον Αλέξανδρο. Δεν πάσχω από κανένα είδος προγονοπληξίας. Οι Μακεδόνες εξάλλου θεωρούνταν βάρβαροι από τους κατοίκους της Νότιας Ελλάδας. Είναι γνωστό ότι τα σλαβικά φύλα έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο και βαθμιαία αφομοιώθηκαν. Έμειναν βεβαίως τα τοπωνύμια, που πολλά επιβιώνουν μέχρι και σήμερα, παρ’ όλες τις μετονομασίες στις οποίες προχώρησε το ελληνικό κράτος. Όμως συμπαγείς σλαβικοί πληθυσμοί, πλειοψηφικοί, υπήρχαν μόνο σε ορισμένες περιοχές της βόρειας ελληνικής Μακεδονίας, και κυρίως στη βόρειο Μακεδονία, στη σημερινή FYROM. Πού στηρίζεται λοιπόν ο σλαβομακεδονικός, όψιμος και ανιστορικός εθνικισμός και ο συνακόλουθος αλυτρωτισμός;

Σημείωσα ότι η ιστορία δεν είναι σημερινή. Ένα παράδειγμα: Στη Γυάρο, στη δεκαετία του ’40 προς ’50, εκτός από Έλληνες, είχε και πολλούς Σλαβομακεδόνες κρατούμενους. Οι σχέσεις Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων ήταν άψογες. Όμως οι τελευταίοι ήταν κάπως κλεισμένοι στον εαυτό τους, πράγμα κατανοητό αν σκεφτούμε και τα δικά τους μαρτύρια (διωγμοί, φυλακίσεις, εκτελέσεις) από το εθνικόφρον ελληνικό κράτος. Ως εδώ καλά. Όμως οι συμπαθείς Σλαβομακεδόνες ονόμαζαν από τότε τους εαυτούς τους Μακεδόνες. Τι εννοούσαν μ’ αυτό;
(Μια προσωπική παρένθεση. Το 1948-49 ήμουν στη Γυάρο, στα «ανήλικα». Διαφώνησα με την 9η Ολομέλεια του ΚΚΕ για τους Σλαβομακεδόνες και εισέπραξα την πρώτη μου απομόνωση. Τέλος η παρένθεση).
Πώς φτάσαμε λοιπόν στη σημερινή διαμάχη; Είναι γνωστό ότι επί Τουρκοκρατίας στη Βαλκανική ζούσε ένα μωσαϊκό λαών: Έλληνες, Σλάβοι, Αλβανοί, Βλάχοι, Εβραίοι, Σαρακατσαναίοι κ.λπ. Παρά τις διαφορές, εθνοτικές και θρησκευτικές, οι λαοί αυτοί συνυπήρχαν, ειρηνικά κατ’ αρχάς, στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο ότι ο Ρήγας οραματιζόταν μια ομοσπονδία λαών στη Βαλκανική. Η σχετική ωρίμανση της εθνικής συνείδησης των υπόδουλων είχε ως συνέπεια μια σειρά επαναστάσεις και τη συγκρότηση εθνικών κρατών. Αλλά η «οριστική» ρύθμιση της Βαλκανικής έγινε με τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ως αποτέλεσμα των συμφερόντων των «μεγάλων δυνάμεων» και γενικότερα των τότε συσχετισμών δύναμης. Ο χώρος που αντιστοιχούσε στην, ας πούμε, ιστορική Μακεδονία κόπηκε στα τρία: Ελληνική Μακεδονία, Βουλγαρική και Βόρεια. Ανταλλαγή πληθυσμών, μεταναστεύσεις, διωγμοί, η Ελληνική Μακεδονία έγινε Ελληνική, η Βουλγαρική έγινε Βουλγαρική, και οι Σλαβομακεδόνες περιορίστηκαν κυρίως στη μετέπειτα FYROM.
Ήτανε δίκαιη η κατάτμηση της Βαλκανικής; Η απάντηση είναι γνωστή: Η Μακεδονία κόπηκε στα τρία. Η Βόρεια Ήπειρος δόθηκε στην Αλβανία, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου στην πολυεθνική Γιουγκοσλαβία, η Ανατολική Θράκη στην Τουρκία. Η «πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων» εφοδιάστηκε με νέα πυρίτιδα.

Δηλαδή: Οι αντιθέσεις μεταξύ των συγκροτημένων πλέον εθνών παγιώθηκαν. (Το έθνος δεν είναι «κατασκευή», αλλά το εθνικό κράτος συμβάλλει με τους μηχανισμούς του στην ολοκλήρωση της εθνικής συνείδησης.) Παρά ταύτα η Βαλκανική πέρασε μια μακρά περίοδο χωρίς πολέμους. Η «σοσιαλιστική» Γιουγκοσλαβία ειδικά κατόρθωνε να εξισορροπεί τις εσωτερικές εντάσεις μεταξύ των εθνοτήτων της. Ως προς την τότε «Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», το όνομά της δεν δημιουργούσε πρόβλημα για την Ελλάδα επειδή, πρώτον, η δημοκρατία αυτή δεν αποτελούσε κράτος και, δεύτερον, από την ονομασία προέκυπτε ότι επρόκειτο για μέρος της άλλοτε ενιαίας (ποιας ενιαίας;) Μακεδονίας.
Πώς ανατράπηκε λοιπόν η ασταθής έστω ισορροπία στη Βαλκανική; Ποιος έβαλε τη θρυαλλίδα στην μπαρουταποθήκη; Και πώς αντέδρασαν τότε πολλοί από τους αριστερούς αντιεθνικιστές μας;
Θυμίζω τα γεγονότα: Πρώτος πόλεμος (1991) με επικεφαλής τις ΗΠΑ «υπέρ της ελευθερίας των Κροατών και των Σλοβένων». Δεύτερος πόλεμος (1999) «υπέρ των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου». Οι τρομοκράτες του UCK, χρηματοδοτούμενοι και εξοπλισμένοι από τις ΗΠΑ, άλλοτε ονομάζονταν από τους Αμερικανούς τρομοκράτες και άλλοτε προστατευόμενοι και σύμμαχοι. Αποτέλεσμα: η καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας, η ραδιενέργεια από το απεμπλουτισμένο ουράνιο, η απόσχιση της Κροατίας και της Σλοβενίας το 1991 και της Βοσνίας το 1992. Η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία δεν υπήρχε πλέον (κατά τον Κλαρκ, οι Αμερικανοί σχεδίαζαν τη διάλυσή της από τη δεκαετία του ’80).
Και οι τότε (και νυν;) αντιεθνικιστές μας; Υποστήριξαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χάριν της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των Κοσοβάρων.

Αλλά επί Τίτο το Κόσοβο ήταν αυτόνομο. Και οι ΗΠΑ αργότερα σαμπόταραν συμφωνία με τη Γιουγκοσλαβία για την αυτονομία του Κοσόβου στα πλαίσια της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας. Γιατί;
Ο ανθρωπισμός των αντιεθνικιστών μας είναι αντιφατικός και τυφλός: Αντιεθνικιστές αυτοί, υποστήριξαν τις εθνικιστικές συμμορίες του UCK. Δέχτηκαν όλη τη χαλκευμένη προπαγάνδα εναντίον των Σέρβων και δεν διέκριναν τα κίνητρα των επιδρομέων. Και η κατάληξη: Η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία ανήκει στο παρελθόν. Στο «απελευθερωμένο» Κόσοβο κυριαρχεί ο θάνατος, ο φόβος, η πείνα και η πορνεία. Και οι ΗΠΑ εγκατέστησαν μεγάλη στρατιωτική βάση στο Κόσοβο, το οποίο προστέθηκε στον κατάλογο των προτεκτοράτων που δημιουργούν οι ΗΠΑ, οξύνοντας και τροφοδοτώντας υπαρκτές αντιθέσεις στην Ευρώπη, στην Ασία και όχι μόνο. Τι λένε σήμερα οι αριστεροί αντιεθνικιστές μας για τα τότε; Και τι λένε για την αποδοχή, εκ μέρους τους, του σχεδίου Ανάν για τη διχοτόμηση της Κύπρου;
Και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας; Η Ελλάδα ορθώς δέχτηκε την προσωρινή ονομασία Πρώην… Γιατί όμως τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) δεν αξιοποίησαν το πακέτο Πινέιρο (1992) ώστε να επιτύχουν τότε μια αμοιβαία δεκτή ονομασία, τότε που η FYROM ήταν σχεδόν ανύπαρκτη διεθνώς; Επειδή το μικροκομματικό συμφέρον υπερίσχυσε του εθνικού, όπως συνήθως. Έκτοτε η FYROM αναγνωρίσθηκε ως Μακεδονία περίπου από 100 κράτη. Οι συνέπειες είναι γνωστές. Δηλαδή: Κατά την επίσημη και ανεπίσημη προπαγάνδα, οι Σλαβομακεδόνες είναι οι Μακεδόνες, απόγονοι του Αλεξάνδρου, απόγονοι των αρχαίων, ιδιοκτήτες του ήλιου της Βεργίνας, τον Αλέξανδρο τον έκαναν αεροδρόμιο, σε διάφορες χώρες παρελαύνουν ντυμένοι σαν αρχαίοι Έλληνες (όπως κάνουν και οι «δικοί μας» αρχαιόπληκτοι…). Κατά την προπαγάνδα τους οι «Μακεδόνες» (Σλαβομακεδόνες) είναι γηγενείς, ενώ οι Έλληνες έχουν υποσαχάρια καταγωγή.

Αλλά θα αντιτείνει κανείς ότι αυτά είναι ανεπίσημη προπαγάνδα. Λάθος! Η αδιαλλαξία του Γκρουέφσκι είναι γνωστή: μόνο όνομα, Μακεδονία. Ο ίδιος άλλωστε έχει θέσει πρόβλημα «μακεδονικής μειονότητας» στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, αριστεροί αντιεθνικιστές κατηγορούν την Ελλάδα ότι δεν αναγνωρίζει τη «μακεδονική» και την τουρκική μειονότητα. Οι χάρτες και τα σχολικά εγχειρίδια επίσης δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και οι χάρτες περιλαμβάνουν και την ελληνική Μακεδονία. Οι ΗΠΑ τούς αναγνώρισαν ως Μακεδονία, και φυσικά οι αμερικανοτραφείς που κυβερνούν αυτή τη χώρα ελπίζουν στη στήριξη των ΗΠΑ για να καμφθεί η ελληνική κυβέρνηση. Κυβέρνηση, ΜΜΕ, ιεράρχες, αγωνίζονται υπέρ ιερών και οσίων. Χάρτες που περιλαμβάνουν όλη τη Μακεδονία, ο επικεφαλής της «Μακεδονικής Εκκλησίας» Στέφανος ζητάει τη Θεσσαλονίκη, κ.λπ., κ.λπ.

Λοιπόν; Στην Ελλάδα υπάρχουν εθνικιστές: μέρος της πολιτικής ηγεσίας και της εκκλησίας (Άνθιμος εναντίον Στεφάνου…), απόγονοι των χουντικών, ακροδεξιοί του παρακράτους και, φυσικά, τα πιο καθυστερημένα στρώματα της κοινωνίας μας. Αλλά η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα και το «πατριωτικό» ελληνικό κεφάλαιο συνεργάζεται επωφελώς με τους «Σκοπιανούς» εκμεταλλευόμενο τη φτηνή εργατική δύναμη και τις αγορές τους, σε βάρος της ελληνικής εργατικής τάξης. Λοιπόν; Κατά τον 19ο αιώνα περίπου ολοκληρώθηκε κατά κάποιον τρόπο η εθνογένεση στα Βαλκάνια. Να δεχτούμε ότι οι Σλαβομακεδόνες αποτελούν έθνος. Γιατί όμως οι Σλαβομακεδόνες διεκδικούν τίτλους και εδάφη που δεν τους ανήκουν; Επειδή η συγκρότησή τους σε κράτος ήταν προϊόν ξένης επέμβασης και της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Η πρώην και νυν (προπαντός η τελευταία) πολιτική «ελίτ» για να σωθεί έπαιξε –τι άλλο;– το χαρτί του εθνικισμού. Ταυτόχρονα επιδιώκει την είσοδο στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ με την απροσχημάτιστη βοήθεια των ΗΠΑ. Να υπάρξει λοιπόν, μετά το Κόσοβο, και δεύτερο προτεκτοράτο των ΗΠΑ στην περιοχή μας. Να δημιουργηθεί και εκεί δεύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ, ορμητήριο για νέους πολέμους «υπέρ της Δημοκρατίας».
Οι αριστεροί αντιεθνικιστές μας βλέπουν μόνο τον ελληνικό εθνικισμό. Δεν βλέπουν τα στρατηγικά παιχνίδια των ΗΠΑ πίσω από τις γελοιότητες των Σλαβομακεδόνων. Να εργαστούμε για τη συνεργασία των δύο λαών. Αυτό πρέπει να κάνουν οι αριστεροί, αντί να υποστηρίζουν έναν όψιμο εθνικισμό, χειραγωγούμενο από τις ΗΠΑ και ο οποίος αποβλέπει στην ενσωμάτωση αυτής της χώρας στην ΕΕ και στην πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ. Να οργανώνουμε συναντήσεις και συνέδρια με Σλαβομακεδόνες. Τους ρώτησαν όμως οι οργανωτές ποια είναι η θέση τους για τη «Μακεδονία», την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Οι αριστεροί είναι διεθνιστές και γι’ αυτό πατριώτες. Η ελληνική Αριστερά ήταν πάντα πατριωτική. Απόδειξη: ο ρόλος της στην Κατοχή, οπότε μάλιστα το πατριωτικό επικάλυψε το ταξικό, με τις γνωστές συνέπειες. Αλλά οι αριστεροί αντιεθνικιστές φαίνεται ότι συγχέουν τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό. Για μερικούς από αυτούς, εξάλλου, το έθνος είναι κατασκευή, η ιστορία απλή αφήγηση, και όμως οι ίδιοι, σε αντίφαση με τις γενικότερες ιδέες τους, υποστηρίζουν τον όψιμο και αμερικανοκινούμενο εθνικισμό των Σλαβομακεδόνων. Οι όψιμοι νεο-εθνικιστές της FYROM δημιουργούν και αυτοί τη «μυθολογία» τους, αναζητώντας (όπως όλοι οι εθνικιστές) ανύπαρκτους τίτλους καταγωγής και εδάφη στα οποία κάποτε κατοίκησαν, αλλά όπου δεν ήταν ούτε γηγενείς ούτε πλειοψηφία. Αυτός ο όψιμος, παραληρηματικός εθνικισμός δεν ενοχλεί τους αντιεθνικιστές μας, που προτείνουν να αναγνωρίσουμε το Μακεδονικό έθνος, την ταυτότητα και τη γλώσσα του; Γενικότερα: Οι νέοι εθνικισμοί, Κροάτες, Σλοβένοι, Κοσοβάροι, Αλβανοί, Σλαβομακεδόνες, Τσάμηδες, είναι μόνο εκδήλωση υπαρκτών προβλημάτων; Είναι άσχετοι με τη στρατηγική των ΗΠΑ στα Βαλκάνια; Οι Σλαβομακεδόνες προφανώς δεν θα μας κάνουν πόλεμο. Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα;
Και η επίσημη ελληνική Αριστερά; Να αγωνιστεί εναντίον του αντιδραστικού ελληνικού εθνικισμού, και για την ειρηνική συμβίωση και συνεργασία των δύο λαών. Όνομα; Το μόνο αντίστοιχο με την υπαρκτή πραγματικότητα: Βόρεια Μακεδονία. Η FYROM είναι αυτό ακριβώς: Το βόρειο τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας. Και η ελληνική κυβέρνηση; Με το βέτο, και χωρίς να το θέλει, προσφέρει υπηρεσία στον λαό της FYROM: τους γλιτώνει, επί του παρόντος, από την ενσωμάτωση την ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Αλλά: αν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ θελήσουν να στηρίξουν την Αθήνα ως προς το όνομα, επειδή δεν θα το κάνουν από αντικειμενική κρίση, θα ζητήσουν ίσως από τη ΝΔ περαιτέρω στήριξη και εμπλοκή στα έργα τους στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ κ.λπ. «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Αλλά τι ήταν οι Δαναοί μπροστά στα αμερικανικά βομβαρδιστικά;
Τέλος: αριστερή εφημερίδα, αφού ορθώς καταγράφει τα εγκλήματα των «ιμπεριαλιστών» κ.λπ., ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα με την πολιτική της θα σπρώξει τους «Μακεδόνες» στην αγκαλιά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, «όπως η πολιτική του Μιλόσεβιτς έσπρωξε τους Κοσοβάρους στην αγκαλιά του Μπους». Μα οι «Μακεδόνες» μας διεκδικούν με πάθος αυτή την αγκαλιά, όπως την ποθούσαν και οι Κοσοβάροι και παλαιότερα οι Κροάτες. Δεν χρειάζεται λοιπόν ελληνικό «σπρώξιμο». Βούλγαροι, Κροάτες, Σέρβοι, Κοσοβάροι, Αλβανοί, όλοι αγωνίζονται να ενταχθούν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Τι σημαίνει αυτός ο έρωτας; Πρώτον, είναι μια απόδειξη της αποτυχίας να οικοδομηθούν σε αυτές τις χώρες σοσιαλιστικές κοινωνίες και σοσιαλιστική συνείδηση. Δεύτερο, οι πολιτικές ηγεσίες έπαιξαν το χαρτί του εθνικισμού. Οι ΗΠΑ με τις επεμβάσεις τους όξυναν τις υπαρκτές αντιθέσεις και με τον πόλεμο αποσταθεροποίησαν τα Βαλκάνια. Οι Σλαβομακεδόνες έγιναν Μακεδόνες. Οι Αλβανοί εργάζονται σιωπηρά και συστηματικά για τη Μεγάλη Αλβανία. Και οι αντιεθνικιστές μας υποστηρίζουν αυτούς τους όψιμους και ως έναν βαθμό αμερικανοκίνητους εθνικισμούς αντιφάσκοντας με την ίδια την ιδεολογία τους.

24 Ιουνίου 2008

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κατανοήσουμε το πραγματικό βάθος της κρίσης, από το να αφήσουμε να μας το διηγηθούν τα ίδια τα «παιδιά της κρίσης». Οι ηλικίες εκείνες, δηλαδή, που δεν γεύτηκαν την «εποχή της ανάπτυξης και της αφθονίας» –αν και ως τέτοια δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά για την εργατική τάξη– παρά μόνο βίωσαν την ολική σκληρότητα ενός συστήματος που συνειδητά τις σπρώχνει στο περιθώριο. Τα «παιδιά της κρίσης» δεν είναι οι πρωτομάρτυρες της εργατικής τάξης – άλλωστε, οι εργαζόμενοι σε κάθε ταξική κοινωνία βίωναν την εκμετάλλευση, ανεξαιρέτως ύφεσης ή καμπής της οικονομίας. Παρόλα αυτά, σίγουρα δεν είναι μια ατόφια αντανάκλαση των εργαζομένων παλαιότερων δεκαετιών. Αποτελούν την κύρια κοινωνική κατηγορία-πειραματόζωο των σκληρών πολιτικών που εφαρμόζονται διεθνώς από το 2008 και φαίνεται πως τείνουν να καθιερωθούν στο πέρασμα του χρόνου.

Δύο είναι τα βασικά γνωρίσματα των εργασιακών σχέσεων που βιώνει η νεολαία στο πλαίσιο της κρίσης. Το πρώτο είναι η εμπέδωση σκληρότερων όρων εργασίας –διάφοροι τρόποι άντλησης περισσότερης απόλυτης υπεραξίας– και το δεύτερο, η σχεδόν τελική αποσάθρωση του παραδοσιακού μοντέλου συνδικαλισμού και πάλης. Περιληπτικά, λοιπόν, σχηματίζεται ένα πλαίσιο σκληρής εργασιακής εκμετάλλευσης με χαμηλούς μισθούς, εξοντωτικά και ελαστικά ωράρια, στυγνή εργοδοτική αυθαιρεσία κ.λπ., ενώ την ίδια ώρα οι εργαζόμενοι, σε αντίθεση με το παραδοσιακό προλεταριάτο, μαστίζονται από τη νόσο του πολυκατακερματισμού και του απομονωτισμού, χωρίς δυνατότητα συσπείρωσης και συλλογικής διεκδίκησης. Αυτή η ποιοτικά διαφοροποιημένη κατάσταση, οδηγεί μεγάλα κομμάτια της νεολαίας στα διάφορα παρακλάδια του ατομικού δρόμου (μετανάστευση, απάθεια, υποταγή).

Υπάρχει όμως και το υπόλοιπο κομμάτι, αυτό που δεν διανοήθηκε να σκύψει το κεφάλι. Σε αυτό το αφιέρωμα γνωρίζουμε τα «παιδιά της κρίσης» που συνεχώς προσπαθούν να αναμετρηθούν με την ιστορική εποχή του σήμερα.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Αναφορικά με την έγγραφη απάντηση της Προέδρου του ΕΛΟΕΝ που μας εστάλη με ημερομηνία 7/2/2018 και με την οποία υποτίθεται απαντάει σε αντίστοιχη δική μας επιστολή που υπογράφει ο Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ θέλουμε να παρατηρήσουμε τα παρακάτω:

Θεωρούμε προκλητικό και ανεπίτρεπτο το ύφος της επιστολής με το οποίο στην ουσία αμφισβητεί ακόμη και αν ο συντάκτης της επιστολής ήταν ο Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ….

Ταυτόχρονα σχολιάζει τους αποδέκτες της επιστολής θεωρώντας κατά τρόπο άτοπο και άστοχο ότι είναι δήθεν αναρμόδιοι….

Άραγε σε ποιους αναφέρεται; Στους αρμόδιους Υπουργούς της κυβέρνησης, στο Υπουργείο Εργασίας και στο Υπουργείο Ναυτιλίας ή στους Ναυτεργατικούς φορείς που απευθύνονταν η επιστολή;

Μάλιστα με περίσσια θρασύτητα η Πρόεδρος του ΕΛΟΕΝ επιχειρεί και σχολιάζει ότι το περιεχόμενο της επιστολής μας «δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Ναυτικών».

Μάλλον η κυρία Πρόεδρος έχει παρεξηγήσει τον ρόλο και τις αρμοδιότητές της και τελεί υπό σύγχυση σχετικά με τον ρόλο των εκπροσώπων των Ναυτεργατικών Σωματείων που συμμετέχουν στο Δ.Σ του ΕΛΟΕΝ.

Προκειμένου δε αυτή να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και να εγκαταλείψει την υπέρμετρη αλαζονεία, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι νόμιμοι και ουσιαστικοί εκπρόσωποι των Ναυτεργατών είναι τα Ναυτεργατικά Σωματεία και οι εκπρόσωποί τους που τους αντιπροσωπεύουν στους φορείς και στους δημόσιους οργανισμούς στον ευρύτερο χώρο της Ναυτιλίας, ανεξάρτητα εάν αυτοί είναι δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου.  

Ταυτόχρονα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο τρόπος και τα μέσα ενημέρωσης των μελών μας και ευρύτερα των Ναυτεργατών δεν θα τα καθορίσουμε με «κώδικες» όπως τους εννοεί η κυρία Πρόεδρος.

Αντίθετα με τα όσα ισχυρίζεται η ίδια στην επιστολή της, η ενημέρωση των Ναυτεργατών, η διαφάνεια στα πεπραγμένα του ΕΛΟΕΝ, οι παρεμβάσεις των μελών του Δ.Σ του ΕΛΟΕΝ και γενικότερα οι πρωτοβουλίες αυτών, αποσκοπούν στην βελτίωση και αναβάθμιση των όρων λειτουργίας του αλλά κυρίως στην εξασφάλιση καλύτερων παροχών προς τους ασφαλισμένους Ναυτικούς μας. Και είναι προφανές το γεγονός ότι τέτοιες απαράδεκτες κρίσεις και σχόλια «περί δήθεν κινδύνων για την πορεία αυτοδυναμίας του ΕΛΟΕΝ» με αφορμή την επιστολή του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ πρέπει να έχει απεύθυνση όχι στην ΠΕΝΕΝ και στον εκπρόσωπό της αλλά σε άλλες κατευθύνσεις και φορείς που επιβουλεύονται, υπονομεύουν και πρακτικά έχουν οδηγήσει στην αφαίμαξη των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ και αυτό σε βάρος των δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Επίσης η αναφορά της κυρίας Προέδρου για την αύξηση των συντελεστών για το 2017 δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αίτημα που διατυπώνεται στην επιστολή του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ για το 2018.

Παράλληλα θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι με την παρουσία μας στο Δ.Σ του ΕΛΟΕΝ θα ασκήσουμε πλήρως και ουσιαστικά τις αρμοδιότητές μας σε όλους τους τομείς με όρους ελέγχου – διαφάνειας – δημοσιότητας των παρεμβάσεών μας προς τον Ναυτεργατικό μας κόσμο για την διασφάλιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων του.

Τέλος μας προκαλεί εντύπωση και σοβαρά ερωτηματικά πώς διέφυγε της κυρίας Προέδρου να τοποθετηθεί και να πάρει σαφή θέση σχετικά με το κυρίαρχο και επίμαχο αίτημα που αναφέρεται στην επιστολή μας και αφορά την αναδιανομή των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ υπέρ των ασφαλισμένων Ναυτικών μας.

Προφανώς η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός… και για αυτό το ζήτημα θα επανέλθουμε καταθέτοντας σε συνεδρίαση του Δ.Σ σχετικές προτάσεις δηλώνοντας την αποφασιστικότητά μας να δοθεί απάντηση και λύση που θα αντιστοιχεί στα συμφέροντα των Ναυτεργατών.    

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                          Κροκίδης Νικόλαος

*****************////*********************

Η ΠΕΝΕΝ διεκδικεί ουσιαστικές αυξήσεις στα οικογενειακά επιδόματα και αναδιανομή των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ προς τους δικαιούχους Ναυτεργάτες

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απαιτεί την επέκταση του θεσμού των οικογενειακών επιδομάτων και την ουσιαστική αύξησή τους για το έτος 2018.

Με το έγγραφό μας αυτό θέλουμε να επισημάνουμε την έντονη δυσαρέσκεια των Ναυτεργατών για τα υποβαθμισμένα επίπεδα στα οποία διατηρούνται επί σειρά ετών τα οικογενειακά επιδόματα προς τους δικαιούχους που χορηγεί ο ΕΛΟΕΝ και την ανάγκη να βελτιωθούν ουσιαστικά.

Να επισημάνουμε ότι οι αυξήσεις για το έτος 2009 ήταν 2,72% και για το έτος 2010 ήταν 4,63%. Έκτοτε και έως το 2017 τα οικογενειακά επιδόματα δεν αυξήθηκαν. Για το έτος 2017 εγκρίθηκε μια αύξηση 2%.

Θεωρούμε εφικτή μια αύξηση προς τους δικαιούχους 10% - 15% αφού το ΕΛΟΕΝ είναι το μόνο εύρωστο και οικονομικά αυτοδύναμο ταμείο στον χώρο μας και με το αποθεματικό που διαθέτει μπορεί να υλοποιήσει την πρότασή μας αυτή χωρίς να διακινδυνέψει την μελλοντική του πορεία.

Θεωρούμε αναγκαία την καταβολή συμπληρωματικού επιδόματος από τον ΕΛΟΕΝ σε κάθε δικαιούχο όπως προβλέπεται από το Προεδρικό Διάταγμα 213/83 άρθρο 11 (τυχόν απομένων υπόλοιπο, μετά την κάλυψη των υποχρεώσεων αυτών διατίθεται προς διανομή) αφού η τελευταία καταβολή συμπληρωματικού επιδόματος αφορούσε την 7ετία 1987 – 1992 και καταβλήθηκε αναλογικά σε 40.000 Ναυτικούς. Το σημερινό πλεόνασμα του ΕΛΟΕΝ είναι 48.548.500 ευρώ.

Να σημειωθεί ότι την 31/12/2011τα ταμειακά υπόλοιπα του ΕΛΟΕΝ ήταν 53.195.712 ευρώ και την 31/12/2012 τα ταμειακά υπόλοιπα του ΕΛΟΕΝ μετά το PSI (κούρεμα) των ελληνικών ομολόγων από την τράπεζα Ελλάδας απέμειναν 23.737.830 ευρώ.

Οι ευθύνες των εκάστοτε διορισμένων Προέδρων από την κυβέρνηση αλλά και των εκπροσώπων του εργοδοτικού – κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού και των εφοπλιστικών οργανώσεων είναι τεράστιες αφού δεν έπραξαν τα προβλεπόμενα για την αναδιανομή του αποθεματικού, δεν πάλεψαν για την απαγκίστρωση του ΕΛΟΕΝ από την κρατική – κυβερνητική κηδεμονία και στην ουσία με την δική τους συναίνεση επιβλήθηκε ντε φάκτο η πολιτική της λιτότητας στην χορήγηση των οικογενειακών επιδομάτων των Ναυτεργατών.

Η ΠΕΝΕΝ θεωρεί καθοριστικής σημασίας ζήτημα την απεμπλοκή του εκάστοτε Υπουργού Εργασίας από την διαχείριση, την εποπτεία και τον έλεγχο των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ, αφού το κράτος δεν έχει την παραμικρή συμμετοχή στα έσοδα του ΕΛΟΕΝ και εξ αυτού του γεγονότος δεν προκύπτει καμιά νομιμοποίηση στην άσκηση της πολιτικής του Ταμείου μας καθώς και στην διοίκηση και διαχείριση του ΕΛΟΕΝ.

Όσο υφίσταται αυτή η απαράδεκτη πολιτική τα αποθεματικά του ΕΛΟΕΝ θα είναι έρμαια στις ορέξεις της κάθε κυβέρνησης και του αρμόδιου Υπουργού.

Η συμμετοχή της ΠΕΝΕΝ στον ΕΛΟΕΝ συνδέεται άρρηκτα με το σπάσιμο αυτής της πολιτικής και την ουσιαστική ανεξαρτητοποίηση του Ταμείου και στο πλαίσιο αυτό την αναδιανομή των αποθεματικών του στους δικαιούχους Ναυτεργάτες.

Κροκίδης Νικόλαος

Γενικός Γραμματέας ΠΕΝΕΝ

Μέλος Δ.Σ ΕΛΟΕΝ