Σε ανακοίνωσή τους, τα Σωματεία της ΔΕΗ Μεγαλόπολης αναφέρουν τα εξής:

«Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων και τη διάλυση της ΔΕΗ Το σχέδιο της κυβέρνησης και της Διοίκησης της ΔΕΗ για το ξεπούλημα των λιγνιτικών Μονάδων και των ορυχείων σε Μεγαλόπολη και Μελίτη συνεχίζεται.

Μετά τη Γ.Σ. των μετόχων της ΔΕΗ Α.Ε. στις 26/6 με την έγκριση του καταστατικού και την συμβολαιογραφική πράξη απόσχισης δημιουργήθηκε η νέα εταιρεία «Λιγνιτική Μεγαλόπολης Α.Ε.» – και η αντίστοιχη εταιρεία της Μελίτης – και ορίστηκε το Δ.Σ.

Οι «πρόθυμοι» στα Δ.Σ. των εταιρειών θα ολοκληρώσουν το μεγάλο εθνικό ενεργειακό έγκλημα που συντελείται στην πατρίδα μας. Θα έχει τη δική τους προδοτική υπογραφή. Στους πρόθυμους του Δ.Σ. της «Λιγνιτικής Μεγαλόπολης Α.Ε.» συμπεριλαμβάνονται «συνάδελφοι» από τους εργαζομένους του Λεκανοπεδίου της Μεγαλόπολης που μέχρι χθες διαφωνούσαν και μάλιστα ο επικεφαλής της (Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος) είναι εκλεγμένος εκπρόσωπος στην Τ.Ε. του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών !!!

Με την παρουσία τους νομιμοποιούν το ξεπούλημα της ΔΕΗ. Καταγγέλλουμε ότι γίνονται συνειδητά οι «Δούρειοι Ίπποι» της υπονόμευσης της ΔΕΗ, του Λεκανοπεδίου της Μεγαλόπολης και των εργασιακών μας συμφερόντων.

Τους καλούμε έστω και την ύστατη ώρα να αναθεωρήσουν τις αντισυναδελφικές τους αποφάσεις και να ακολουθήσουν το δρόμο της παραίτησης ώστε να μην υλοποιήσουν το σχέδιο των Τσίπρα – Καμμένου – Σταθάκη – Παναγιωτάκη και να μην καταγραφούν ως οι σύγχρονοι «Ιούδες» της ΔΕΗ.

Το συνδικαλιστικό κίνημα και οι εργαζόμενοι στη Μεγαλόπολη δεν θα αποδεχθούν από τους υποτακτικούς της Διοίκησης να δημιουργήσουν τετελεσμένα που θα είναι σε βάρος των εργαζομένων.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι τέλους ο Νόμος αυτός να μην εφαρμοστεί στην πράξη για τη σωτηρία των λιγνιτικών μονάδων και την προοπτική ανάπτυξης του λεκανοπεδίου Μεγαλόπολης.

Είναι δίκαιο και θα το κάνουμε πράξη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, υπό τον εύηχο τίτλο «κλειστά κέντρα υποδοχής» και τον περιορισμό της ελευθερίας κίνησης μεταναστών και προσφύγων, αποφάσισαν οι ηγέτες των 28 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής, καταλήγοντας σ΄ ένα απάνθρωπο συμβιβασμό για τη διαχείριση του προσφυγικού.

Με βασικό στόχο τον εγκλωβισμό των προσφύγων και των οικονομικών μεταναστών μέσα σε συρματοπλέγματα, οι «28» μετά από παζάρι 12 ωρών, κατέληξαν σε ένα κοινό κείμενο συμπερασμάτων που διαπνέεται από πολιτικές καταστολής και αποτυπώνει το σκληρό και αυταρχικό πρόσωπο της ΕΕ.

Οι συνομιλίες ολοκληρώθηκαν τα ξημερώματα, μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις, με την Γερμανία να επιδιώκει να επιβάλλει το δικό της αυστηρό πλαίσιο και την Ιταλία να μπλοκάρει τα αρχικά Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής.

Τελικά οι «28» αποφάσισαν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να προχωρήσουν:

— Στη δημιουργία κοινών κλειστών κέντρων υποδοχής, εντός των συνόρων της ΕΕ, αλλά και εντός τρίτων χωρών όπου θα εξετάζονται οι αιτήσεις ασύλου.

— Στη θέσπιση μεγαλύτερων περιορισμών στην ελευθερία κίνησης των μεταναστών από τη μια χώρα στην άλλη.

— Στη διενέργεια αυστηρότερων ελέγχων στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ,

— Στην αύξηση της χρηματοδότησης χωρών όπως η Τουρκία, το Μαρόκο και άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής, προκειμένου να εγκλωβίζουν εντός των συνόρων τους πρόσφυγες και μετανάστες για να μην περνούν στην Ευρώπη. 

— Την εντατικοποίηση των διμερών συμφωνιών με τις χώρες από τις οποίες προέρχονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες για την επιστροφή τους. 

Την ίδια στιγμή, εντελώς υποκριτικά κατέγραψαν στα επίσημα κείμενα τους ότι: «Όλα τα μέτρα στο πλαίσιο αυτών των ελεγχόμενων κέντρων, συμπεριλαμβανομένων των μετακινήσεων και των μετεγκαταστάσεων, θα λαμβάνονται σε εθελοντική βάση»…

Η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ χαιρέτισε τη συμφωνία, έκανε λόγο για μια θετική ένδειξη. Ξεκαθάρισε ότι θα υπάρχουν στο εξής «αυστηρότεροι έλεγχοι στην κίνηση αιτούντων άσυλο εντός της ΕΕ» και πρόσθεσε: «Είναι σαφές πως όλοι θα πρέπει να τηρούν τους κανόνες και ότι δεν θα επιτρέπεται στους αιτούντες άσυλο να διαλέγουν εκείνοι το σε ποια χώρα θα ζητούν διεθνή προστασία».

«Ήταν η ευρωπαϊκή συνεργασία αυτή που υπερίσχυσε», υποστήριξε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και πρόσθεσε ότι επιδείχθηκε η «αλληλεγγύη» που οφειλόταν στις «χώρες πρώτης υποδοχής».

Για έναν «πολύ καλό συμβιβασμό» έκανε λόγο ο Πολωνός πρωθυπουργός Ματέους Μοραβιέτσκι. «Η Ιταλία δεν είναι πλέον μόνη», δήλωσε από την πλευρά του ο επικεφαλής της κυβέρνησης συμμαχίας των λαϊκιστών και της ακροδεξιάς στην Ιταλία, ο Τζουζέπε Κόντε, ο οποίος είχε εμποδίσει την έγκριση της πρώτης εκδοχής του κειμένου των συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής.

Ο καγκελάριος της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς, σημείωσε από την πλευρά του ότι οι ηγέτες των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν πως η Ιταλία και η Ελλάδα μπορούν να δημιουργήσουν κέντρα υποδοχής προσφύγων και μεταναστών στο έδαφός τους, εάν το επιθυμούν.

Η στάση της Ελλάδας

Από την πλευρά της η ελληνική κυβέρνηση, με διαρροές υποστήριξε ότι βρέθηκε απέναντι στις γνωστές θέσεις που εκφράζουν η Αυστρία και οι χώρες του Βίσεγκραντ, και οδηγούν σε μια Ευρώπη – «φρούριο». Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει ο ανταποκριτής του ΑΠΕ – ΜΠΕ, η Ελλάδα από κοινού με την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία, την Πορτογαλία και τη Μάλτα, δεν αποδέχτηκαν τη δημιουργία κλειστών κέντρων στην Αφρική.

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι συνυπέγραψε τη δημιουργία των κλειστών κέντρων εντός και εκτός της ΕΕ, την αυστηρόποιηση των συνοριακών ελέγχων. Επίσης παρότι η ελληνική πλευρά υποστήριζε ότι αποτράπηκε η μετάθεση στις καλένδες της προοπτικής αναθεώρησης της συμφωνίας του Δουβλίνου σε μια δίκαιη κατεύθυνση.

Ωστόσο η πραγματική διάσταση είναι ότι  αποφασίστηκε η ακόμη πιο αυστηρή εφαρμογή του Κανονισμού του Δουβλίνου, με «επιστροφές» στην Ελλάδα προσφύγων και μεταναστών που μετακινήθηκαν σε άλλες χώρες της ΕΕ.

Μέσα από την προτροπή για «στενή συνεργασία» μεταξύ των κρατών-μελών, η απόφαση «ανοίγει παράθυρο» για υπογραφή διμερών ή πολυμερών συμφωνιών που θα το εξασφαλίσουν. Είναι ενδεικτική η δήλωση του πρωθυπουργού ότι η κυβέρνηση δηλώνει πρόθυμη να υπογράψει διμερή συμφωνία με τη Γερμανία για fast-track «επιστροφές» στην Ελλάδα αιτούντων άσυλο που βρέθηκαν στη Γερμανία, όπως προβλέπει το Δουβλίνο.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Του Γιώργου Πετρόπουλου.

Το Σάββατο 23 Ιουνίου συγκλήθηκε πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΚΚΕ για να συζητήσει και να εγκρίνει τον αναθεωρημένο πρώτο τόμο του Δοκιμίου της ιστορίας του Κόμματος που όπως ανακοινώθηκε θα κυκλοφορήσει σε δύο, τελικά, τόμους το φθινόπωρο.

Στη διάρκεια των ολιγόωρων εργασιών της, η Συνδιάσκεψη αποφάσισε και την κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Την απόδοση δηλαδή σ’ αυτόν- μετά θάνατον- της ιδιότητας του κομματικού μέλους (Βλέπε: Ριζοσπάστης 30-6-2018).

Ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζουμε ότι θεωρούσαμε και θεωρούμε πως ο Άρης θα έπρεπε να είχε αποκατασταθεί κομματικά εδώ και πολλά χρόνια. Το ζήτημα επομένως που θα μας απασχολήσει δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η αποκατάσταση αλλά ο τρόπος και το σκεπτικό με το οποίο γίνεται.

Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία του ΚΚΕ οφείλουμε να σημειώσουμε πως ο Βελουχιώτης ήταν πάντοτε αποκαταστημένος στην συνείδηση των μελών, των φίλων και των οπαδών του ΚΚΕ, στο λαϊκό κίνημα. Στις κοντινές με το θάνατό του εποχές η αποκατάσταση δεν ήταν δυνατή τόσο για πολιτικούς λόγους όσο και για λόγους αρχών λειτουργίας του κόμματος, δηλαδή, λόγους καταστατικούς. Το παράδοξο, όμως είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου αυτοί οι καταστατικοί λόγοι επανέρχονταν συνεχώς ως το βασικό κριτήριο προσέγγισης και εξέτασης του θέματος ενώ αυτό μπορούσε να τεθεί μόνο με όρους ιστορικούς. Ο Άρης έπρεπε να είχε πάρει τιμητικά την κομματική ιδιότητα για την προσφορά του στο κόμμα, στο επαναστατικό και λαϊκό κίνημα, γι’ αυτό που ήταν και συμβολίζει. Άλλωστε οι μετά θάνατον αποκαταστάσεις μόνο τιμητικό χαρακτήρα έχουν. Αν ο άνθρωπος ήταν στην ζωή κανείς- ούτε ο ίδιος- δεν θα σκεφτόταν να ακυρώσει την διαγραφή του. Θα αρκούσε- με εκφρασμένη την θέληση του ιδίου- η εκ νέου επανένταξή του στο κόμμα. Έτσι δεν έγινε και στην κατοχή; Ακύρωσε κανείς τη διαγραφή του από το ΚΚΕ για την δήλωση μετανοίας που είχε υπογράψει;

Τα προαναφερόμενα φαίνεται πως είναι εντελώς ξένα στη σκέψη της σημερινής ηγεσίας του Κόμματος. Το 2011 αρνήθηκε την κομματική αποκατάσταση του Άρη παρόλο που της προτάθηκε και της ήταν γνωστό το προαναφερόμενο σκεπτικό. Αρκέστηκε μόνο στην πολιτική του αποκατάσταση, δίνοντας του δίκιο για το γεγονός ότι διαφώνησε με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Το σκεπτικό της τότε Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης- που ενέκρινε το Β’ τόμο του δοκιμίου της κομματικής ιστορίας- ήταν το εξής: «Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει την επίσημη πολιτική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Θεωρεί ότι είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Παράλληλα η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Άρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δε δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Αρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας».  

Τι άλλαξε από τότε κι έρχεται σήμερα το ΚΚΕ να αποκαταστήσει και κομματικά τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ; Απολύτως τίποτα. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην τωρινή απόφαση που τον αποκαθιστά και κομματικά. Διαβάζουμε το σκεπτικό:

«Στο διάστημα που πέρασε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2011, η όλη διαδικασία για τη συγγραφή του Α' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας, ιδιαίτερα της περιόδου 1939 - 1949, έδωσαν τη δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη δράση και την κατάσταση του ΚΚΕ στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μελετήθηκαν παραπέρα η λειτουργία του Κόμματος και η σχέση του με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τεκμηριώνεται το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής, με ανάλογη επίδραση σε όλη τη δομή του ΚΚΕ. Αυτή η ανεπάρκεια εκφράστηκε ακόμα περισσότερο στο διάστημα της απελευθέρωσης και το Δεκέμβρη του 1944, έως την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, περίοδο κατά την οποία παραγκωνίστηκε ταυτόχρονα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Η υποβάθμιση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΓ και της ΚΕ συνεχίστηκε και μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ενώ εκφράστηκε χαρακτηριστικά και στον τρόπο αντιμετώπισης του Άρη Βελουχιώτη από το ΠΓ. Δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του, συνάγεται ότι η διαρρηγμένη συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Άρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά και τροφοδοτούσε εξ αντικειμένου φυγόκεντρες κινήσεις, που βεβαίως είχαν πολιτική βάση. Προκάλεσε τη μαζική αντίδραση των μελών του Κόμματος και ΕΛΑΣιτών στη Συμφωνία της Βάρκιζας, που γρήγορα ανατράπηκε από τη ζωή.

Τα παραπάνω ενισχύουν το σκεπτικό ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση που έγινε το 2011.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Αρης Βελουχιώτης».

Τι μας λέει εδώ η καθοδήγηση του ΚΚΕ και η πρόσφατη πανελλαδική συνδιάσκεψη με την απόφαση της;

Ο Άρης αποκαθίσταται κομματικά όχι γιατί δικαιώνεται η παραβίαση του καταστατικού από μέρους του αλλά γιατί το καταστατικό το είχε παραβιάσει και η κομματική ηγεσία που τον διέγραψε παραβιάζοντας την αρχή της συλλογικότητας στη λειτουργία του κόμματος. Επομένως οφείλουμε να συμπεράνουμε ότι ο Άρης αποκαθίσταται σήμερα γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρεί άδικο να έχει πληρώσει μόνο αυτός την παραβίαση του καταστατικού ενώ το είχαν παραβιάσει και οι άλλοι.

Το σκεπτικό αυτό είναι ασύλληπτο. Αλλά όταν εξετάζεις την ιστορία με το καταστατικό στο χέρι αυτά παθαίνεις. Λες και κάνεις παραλογισμούς.

Θα ακολουθήσουμε την ηγεσία στη συλλογιστική της θέτοντας ένα απλό ερώτημα: Όντως το καταστατικό παραβιάστηκε και από τις δυο πλευρές. Και από τον Άρη και από την τότε ηγεσία. Όντως είναι άδικο που τιμωρήθηκε μόνο ο Άρης.

Αφού όμως έχετε τόσο ψηλά το καταστατικό, την ορθή και δίκαιη εφαρμογή του, αφού εξετάζεται το ιστορικό παρελθόν και τα ιστορικά πρόσωπα με καταστατικούς όρους γιατί δεν το τηρείτε αναδρομικά και εκ των υστέρων; Γιατί αποκαθιστάτε τον Άρη κομματικά και δεν διαγράφετε- μετά θάνατον- όλους τους άλλους που παραβίασαν το καταστατικό αλλά τότε την γλίτωσαν; Είναι παράλογο; Είναι. Αλλά είναι η μόνη φυσιολογική συνέπεια του παραλογισμού που διακρίνει το σκεπτικό για την κομματική αποκατάσταση του Άρη.

Η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθεί να μας πείσει ότι μετά το 2011- κι αφού μελέτησε πολύ το ζήτημα- κατάφερε να τεκμηριώσει το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής κατά την κατοχή, στην απελευθέρωση, στο Δεκέμβρη, μετά τη Βάρκιζα. Πολύ περίεργο για να είναι αληθινό. Και τούτο γιατί η συγκριμένη εκτίμηση έχει διατυπωθεί- με τον πιο επίσημο τρόπο- εδώ και πολλές δεκαετίες από το ΚΚΕ. Θα παραθέσουμε ορισμένες αποδείξεις.

Το 1988 κυκλοφόρησε σε έκδοση της ΚΕ η «Σύντομη Ιστορία του ΚΚΕ- Σχέδιο». Στις σελίδες 223-224 διαβάζουμε: «Η εκπλήρωση των επιδιώξεων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για ανεξάρτητη και λαοκρατική Ελλάδα δεν επιτεύχθηκε… Βασικές αιτίες των λαθών ήταν: α. Η υπερτίμηση από την καθοδήγηση του ΚΚΕ των δυνάμεων του αγγλικού ιμπεριαλισμού και η έλλειψη ξεκάθαρης αντίληψης για τις εγκληματικές προθέσεις του εναντίον του εαμικού κινήματος· β. Η αδυναμία της καθοδήγησης να δει έγκαιρα και να συνδυάσει, σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη, το καθήκον της απελευθέρωσης με την αντιμετώπιση του προβλήματος της εξουσίας· γ. Η απουσία συλλογικής λειτουργίας της καθοδήγησης, ιδιαίτερα στις πιο αποφασιστικές στιγμές του αγώνα, και δ. Το χαμηλό ιδεολογικό επίπεδο των στελεχών του Κόμματος».

Στον πρώτο τόμο του Δοκιμίου της κομματικής ιστορίας- που τώρα αναθεωρήθηκε-, στην σελ. 500, διαβάζουμε για τις αιτίες των λαθών που οδήγησαν στην ήττα του ΕΑΜικου κινήματος: «Βασικές αιτίες των λαθών ήταν: α) Η αδυναμία της ηγεσίας του ΚΚΕ να δει έγκαιρα και να συνδυάσει, σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη, το καθήκον της εθνικής απελευθέρωσης με την ταυτόχρονη αντιμετώπιση του προβλήματος της εξουσίας, β) Η απουσία συλλογικής λειτουργίας της ηγεσίας, ιδιαίτερα στις πιο αποφασιστικές στιγμές του αγώνα, καθώς και η έλλειψη συλλογικής επεξεργασίας των βασικών ζητημάτων στρατηγικής και τακτικής του ένοπλου και μαζικού πολιτικού αγώνα. Και γ) Η υπερτίμηση από την ηγεσία των δυνάμεων του αγγλικού ιμπεριαλισμού και η έλλειψη ξεκάθαρης αντίληψης για τις εγκληματικές προθέσεις του εναντίον του ΕΑΜικού κινήματος».

Συνεπώς, η σημερινή ηγεσία δεν ανακάλυψε τίποτα. Κι αν ανακάλυψε κάτι αυτό δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο αυτό που ήξερε- ή όφειλε να ξέρει- χρόνια πριν το 2011.

Είναι φανερό- επομένως- ότι η κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη έγινε για να εξυπηρετήσει άλλους σκοπούς κι όχι γιατί η σημερινή ηγεσία του κόμματος αντιλαμβάνεται κάποιο ιστορικό κομματικό χρέος απέναντι, στην ιστορική αλήθεια, στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, στη γενιά της εθνικής αντίστασης και στο κόμμα που μας έφερε ως εδώ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr