Η ανεργία δεν πέφτει με τα παραμύθια της Αχτσιόγλου αλλά με αγώνες ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής που εκπροσωπεί

Γραφείο Τύπου της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Ερμηνεύοντας κατά πώς τη βόλευε τα στοιχεία για τις θέσεις εργασίας, η υπουργός Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου ισχυρίστηκε ότι η αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης μειώνει την ανεργία.

Στην πραγματικότητα βέβαια η μείωση του ποσοστού ανεργίας οφείλεται σε διεθνείς τάσεις στην εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης, που και κατά κύριο λόγο οφείλονται στην έκρηξη της προσωρινής και επισφαλούς εργασίας σε βάρος της σταθερής απασχόλησης σε όλη την ΕΕ, αλλά και στη ριζική μείωση των αποδοχών για όλους.

Αν κάπου ξεχωρίζει η Ελλάδα είναι ότι έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ και ότι σε μεγάλο βαθμό τα ποσοστά που εμφανίζουν την ανεργία μειωμένη οφείλονται στη μετανάστευση, κυρίως των νέων, στους οποίους η ανεργία βρίσκεται σε ποσοστό της τάξης του 50%.

Ήρθαν μάλιστα στη συνέχεια τα στοιχεία από το σύστημα Εργάνη για επιβεβαιώσουν ότι η προπαγάνδα της Ε. Αχτσιόγλου βρίσκεται στον αέρα, καθώς τον Ιούλη του 2018 η ανεργία είναι αυξημένη σε σχέση με τον περσινό και αυτό γιατί απολύθηκαν χιλιάδες συμβασιούχοι και προσωρινά εργαζόμενοι.

Πέρα από το γεγονός ότι χάνονται θέσεις σταθερής εργασίας και οι νέες θέσεις είναι προσωρινές, καταδεικνύεται ότι σε μεγάλο βαθμό είναι του λεγόμενου υποκατώτατου μισθού των 511 μικτά για τους νέους κάτω των 25. Για τους οποίους η Ε. Αχτσιόλγου και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν προβλέπει τέλος μνημονίου μετά τις 21 Αυγούστου, αλλά παραμονή στην «υποκατώτατη ζωή».

Προπαγανδιστικό παραμύθι επίσης είναι ο ισχυρισμός της υπουργού ότι έχουμε μπροστά μας το αποτέλεσμα της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση Τσίπρα το μόνο που έκανε είναι να αφήσει το μνημονιακό αυτόματο πιλότο καταβύθισης της εργασίας να απλώσει τις μαύρες συνέπειές του για τους εργαζόμενους:

απλήρωτη και μαύρη εργασία, ελαστική και προσωρινή απασχόληση, μαθητεία και υποκατώτατος μισθός για τη νεολαία, μετανάστευση…

Δεν ξεχνά κανείς επίσης ότι ψήφισε τον αντιαπεργιακό νόμο σε βάρος των πρωτοβάθμιων σωματείων, ενώ η περίφημη επαναφορά των συμβάσεων απλά δεν προβλέπεται να αφορά το βασικό μισθό και την κατάργηση του ρατσιστικού υποκατώτατου μισθού για τους νέους.

Μείωση της ανεργίας με σταθερή δουλειά και αξιοπρεπείς αποδοχές θα φέρουν οι ενωτικοί μαχητικοί αγώνες του εργατικού κινήματος ενάντια στην πολιτική που εκπροσωπεί η Αχτσιόγλου και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τις πλάτες του πολιτικού σκηνικού που στηρίζει την εργοδοσία, «μένουμε Ευρώπη» και φασίστες.

Αγώνες για κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, διαγραφή του χρέους και έξοδο από ευρώ-ΕΕ. Με ταξική ανασυγκρότηση και τα πρωτοβάθμια σωματεία στην πρώτη γραμμή, σε ρήξη με την «αντικοινωνική συμμαχία» ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-εργοδοτών.

Με αγώνες που θα παλέψουν για:

• Συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους τους εργαζόμενους και κατάργηση του αντιαπεργιακού πλαισίου. Πλήρη συνδικαλιστική ελευθερία και δικαιώματα. Όχι στον κρατικό καθορισμό του βασικού μισθού με βάση το Σύμφωνο για το ευρώ και τις μνημονιακές ρυθμίσεις.

• Ριζική αύξηση του βασικού μισθού και του συνόλου των αποδοχών, συντάξεων και επιδόματος ανεργίας, με χορήγησή του για όσο διαρκή η ανεργία. Κατάργηση του υποκατώτατου μισθού. Αμοιβή της μειωμένης απασχόλησης με αναλογική προσαύξηση για να μην υπάρχει μισθός πείνας.

• Μείωση του χρόνου εργασίας και του ορίου συνταξιοδότησης για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να δουλέψει η νεολαία.

• Μαζικές προσλήψεις για την κάλυψη όλων των οργανικών κενών και κοινωνικών αναγκών στο δημόσιο. Να μείνουν στη δουλειά οι αναπληρωτές και συμβασιούχοι του δημόσιου τομέα και των ΔΕΚΟ. Άμεση κρατικοποίηση ΔΕΚΟ, οργανισμών και ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (μεταφορές, λιμάνια κλπ), εταιριών που χρεοκοπούν και μαζικές προσλήψεις ώστε να γίνουν λειτουργικές καλύπτοντας κοινωνικές ανάγκες.

• Όχι στις απολύσεις και τις «εθελούσιες εξόδους».

• Κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας και μαθητείας. Όχι στη μαύρη, ανασφάλιστη, απλήρωτη εργασία. Σταθερή και μόνιμη δουλειά με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους

πηγη: pandiera.gr

Καμπανάκι για την κατάσταση και την παρακολούθηση γεφυρών στην Ελλάδα χτυπούν εμπειρογνώμονες, στον απόηχο της κατάρρευσης της γέφυρας Μοράντι στην Γένοβα που στοίχισε την ζωή σε 43 ανθρώπους.

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ ο μηχανικός γεφυροποιίας Γιάννης Σιγάλας τόνισε πως είναι αναγκαίο να καταρτιστεί πρόγραμμα επιθεωρήσεων ώστε κάθε γέφυρα να αξιολογείται τακτικά ανά εξάμηνο και εκτάκτως μετά από φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί ή πυρκαγιές.

Επισήμανε πως οι επιθεωρητές θα πρέπει να είναι ειδικά εκπαιδευμένοι και ότι κάθε έλεγχος θα πρέπει να έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Στα μικρότερα γεφύρια που είναι διάσπαρτα ανά την ελληνική επαρχία στάθηκε από την πλευρά του ο Πρόεδρος του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας Ευθύμης Λέκκας.

Όπως είπε στον ΣΚΑΪ, ο κ. Λέκκας επισήμανε πως απαιτείται ιδιαίτερη περιοχή σε περιπτώσεις πλημμυρικών φαινομένων που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή φθορά σε γέφυρες, ειδικά τις μικρές.

Ένας ακόμα παράγοντας κινδύνου είναι η μεγάλη αύξηση στον όγκο της κίνησης που καλείται να αντέξει κάθε γέφυρα, ειδικά στην επαρχία, δήλωσε στον σταθμό μας ο Γιώργος Γκαζέτας, καθηγητής πολιτικών μηχανικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Όπως επισήμανε, το σκυρόδεμα που είχε χρησιμοποιηθεί σε παλιές κατασκευές ουδέποτε είχε την προοπτική να κρατήσει για έναν αιώνα, ενώ γέφυρες που κάποτε χειρίζονταν ελάχιστα αυτοκίνητα πλέον καλούνται να υποστούν σαφώς μεγαλύτερο όγκο οχημάτων.

Γέφυρες που παρουσιάζουν ελλιπή εικόνα συντήρησης δεν αποτελούν πάντως αποκλειστικό προνόμιο επαρχιακών πόλεων. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η γέφυρα επί της οδού Σκυλίτση στον Πειραιά, που είναι γεμάτη σκαλωσιές ενώ οι σιδεριές έχουν βγει έξω από το τσιμέντο.

Διεθνείς φορείς, μηχανικοί αλλά και καθηγητές στο Πολυτεχνείο έχουν τονίσει πως είναι επιτακτική ανάγκη η σύσταση εθνικού προγράμματος επιθεώρησης και συντήρησης υφισταμένων τεχνικών έργων.

Πού ανήκουν οι ευθύνες;

Ένα ακόμα ερώτημα είναι το ποιος έχει την αρμοδιότητα για την κάθε γέφυρα, ειδικά σε περίπτωση που χρειαστούν ταχείες αντιδράσεις, και μάλιστα στον απόηχο του αλαλούμ ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες που κατέδειξε η τραγωδία στο Μάτι.

Παράδειγμα είναι παλιά γέφυρα του Ευρίπου στην Χαλκίδα, η οποία υπέστη ζημιές τον Μάιο του 2016 όταν χτυπήθηκε από πλώρη πλοίου.

Η γέφυρα, που κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, επισκευάστηκε με δαπάνη του υπουργείου Υποδομών. Παλαιότερα άνηκε στο ΥΠΕΧΩΔΕ, στη συνέχεια μεταβιβάστηκε σε υπηρεσία της περιφέρειας η οποία καταργήθηκε, ενώ επιφορτισμένος με την συντήρηση και λειτουργία της είναι τυπικά ο Οργανισμός Λιμένος Χαλκίδας.

Πηγή: ΣΚΑΙ

Μετά από πολλά χρόνια στο επάγγελμα και μετά από δεκάδες συζητήσεις με συνάδελφους ναυτικούς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα πράγματα γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα… λεφτά.

Πως μπορεί να δικαιολογηθεί το πόσο αυστηροί είναι οι επιθεωρητές, οι νηογνώμονες και οι ακτοφυλακές ανά τον κόσμο με τα σωστικά μέσα ή τα resting hours την στιγμή που η ιατρική μέριμνα στα πλοία είναι ελλιπέστατη; Την στιγμή που οι πετρελαϊκές εταιρείες ή ο IMO φέρνουν ένα σωρό άχρηστα πράγματα για τους ναυτικούς, τάχα μου και καλά ότι ενδιαφέρονται, κάνεις δεν φέρνει στην επιφάνεια ένα τεράστιο πρόβλημα για τον ναυτικό που βρίσκεται μέσα σε ένα πλοίο, Την ιατρική μέριμνα του δηλαδή.

Αδυνατώ να καταλάβω πόσο πιο σημαντικό είναι μία σωσίβια κουλούρα να είναι σε άριστη κατάσταση σε σχέση, ας πούμε, με έναν απινιδωτή; Χωρίς να έχω κάποια στατιστικά στοιχεία στην κατοχή μου θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω πόσοι θα είχαν σωθεί από μία ανακοπή καρδιάς και πόσοι τελικά σώθηκαν από μία σωσίβια κουλούρα. Πριν συνεχίσω, να διευκρινίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι τα σωστικά μέσα ενός πλοίου είναι άχρηστα. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι εάν πραγματικά τους ενδιέφερε η ζωή του ναυτικού θα έπρεπε να έχουν θεσπίσει κανονισμούς (μέσα στους δεκάδες ανούσιους και άχρηστους) σχετικά με την ιατρική μέριμνα του.

Πως γίνεται να θεσπίζουν συνεχώς κανονισμούς για τα πάντα και η υγεία του ναυτικού να μπαίνει στην άκρη; Πως έχουν την απαίτηση ο ναυτικός να γνωρίζει από πρώτες βοήθειες όταν δεν είναι ούτε γιατρός ούτε νοσοκόμα; Ποίος πραγματικά πιστεύει ότι ένας ναυτικός μπορεί να κάνει ράμματα και ενέσεις καλύτερα από έναν γιατρό; Ακόμα, πόσες ευκαιρίες έχει ένας ναυτικός να επισκεφτεί έναν γιατρό όταν μπαρκάρει σε ένα μεγάλο πλοίο το οποίο δεν πιάνει λιμάνι συχνά; Μία, άντε δύο φορές σε ένα ολόκληρο εξάμηνο. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ένας γιατρός μπορεί αν σώσει μια ζωή σε ένα πλοίο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι και ψυχολογικό για το ναυτικό, όταν γνωρίζει ότι μπορεί έναν πρόβλημα ή πόνο που θα νοιώσει θα μπορεί άμεσα να το μεταφέρει σε έναν γιατρό ο οποίος βρίσκεται εκεί μαζί του στη μέση του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού ωκεανού.

Πώς γίνεται π.χ μία πετρελαϊκή να επιβάλει στην εκάστοτε ναυτιλιακή εταιρεία να στείλει έναν άνθρωπο από το γραφείο στην δυτική Αμερική σε Ship-to-ship για να είναι παρόν στην όλη επιχείρηση και δεν επιβάλλει να έρθει ένας γιατρός μέσα στο πλοίο με σκοπό να εξετάσει ενδεχομένως κάποια μέλη του πληρώματος; Αν ένα καράβι φορτώσει από περσικό για Αμερική και ξεφορτώσει σε ένα άλλο πλοίο στη μέση του πουθενά και εν συνεχεία φύγει για να φορτώσει Ουρουγουάη ή Βραζιλία μέσω Cape horn πόσο καιρό είναι ένας ναυτικός χωρίς γιατρό; Περίπου 100 μέρες!

Εντάξει μοιάζει ουτοπικό να υπάρχει ένας γιατρός σε ένα πλοίο αλλά δε θα έπρεπε; Στο 2018 ζούμε και όχι στη δεκαετία του 70 και του 80. Και επιτέλους δε θα πρέπει να πέσει στο τραπέζι κάτι τέτοιο;

Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι το πρώτο που θα σκεφτούν είναι ότι λέω ανοησίες και ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Με μια δεύτερη σκέψη όμως οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας γιατρός και θα σκεφτούν επίσης ότι με αποφασιστικότητα και χρήματα γίνεται και αυτό όπως έγιναν και αλλά πολλά πράγματα τα οποία την δεκαετία του 50 έμοιαζαν αδύνατα.

Και αν ακόμα μία τέτοια σκέψη δεν έχει πέσει στο τραπέζι, ενώ έχουν πέσει και έχουν εφαρμοστεί αλλά δεκάδες ανούσια και μη, δείχνει ότι όλα τελικά γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα χρήματα. Κανονισμοί και αλλαγές στα καράβια έγιναν εκατοντάδες τα τελευταία χρόνια, πολλές εκ των οποίων είναι για να «δουλεύει το σύστημα», δηλαδή να βγάζουν όσο γίνεται περισσότεροι χρήματα γύρω από τη ναυτιλία.

Επαναλαμβάνω ότι είναι ουτοπικό αλλά είναι μία μεγάλη αλήθεια που κανείς δεν ασχολείται πραγματικά. Δεν θα σας κουράσω με περισσότερα. Άλλωστε όποιος είναι ναυτικός μπορεί να καταλάβει πολύ καλά τα όσα έγραψα στο πάρα πάνω κείμενο

Καλά ταξίδια σε όλους και πάνω από όλα να έχουμε τύχη και υγεία.

πηγη: e-nautilia.gr

Για τον Τραμπ και τις ΗΠΑ η απελευθέρωση του Μπράνσον είναι μόνο το πρόσχημα για τα οικονομικά μέτρα σε βάρος της Τουρκίας. Τραμπ και ΗΠΑ αυτό που επιδιώκουν με την οικονομική πίεση στην Άγκυρα είναι να την ευθυγραμμίσουν με την στρατηγική των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ, όμως, κινδυνεύουν να ηττηθούν στην αναμέτρηση με Τουρκία και να επωφεληθούν Ερντογάν και Κατάρ.

Σε άρθρο του στην ιστοσελίδα Independent (βλ. εδώ)  ο Βρετανός ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής, Ρόμπερτ Φισκ καταδεικνύει ότι ο Τραμπ δεν είναι κάποιου είδους μεγαθήριο που σπεύδει να κατατροπώσει τον σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης για χάρη ενός άγνωστου μέχρι πρότινος πάστορα, αλλά ότι το «παιχνίδι» είναι πολύ μεγαλύτερο.

 

«Δεν πιστεύω ούτε λέξη» γράφει ο πολυβραβευμένος δημοσιογράφος και ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής, Ρόμπερτ Φισκ σε νέο άρθρο του. Ο Τραμπ δεν είχε ασχοληθεί παρά ελάχιστα με την αιχμαλωσία του Μπράνσον για πολλούς μήνες. Του πήρε σχεδόν ενάμιση χρόνο για να βάλει στο κάδρο «τον καλό χριστιανό οικογενειάρχη και ιεραπόστολο στη Σμύρνη», του οποίου τα βασικά χαρακτηριστικά είναι: μπάρμπεκιου, πικ-νικ, κολύμπι, ταινίες και επιτραπέζια παιχνίδια τα βράδια, ή όπως τους αποκαλεί η αδερφή του Beth: «... η τυπική αμερικανική οικογένεια, παρόλο που ζει τόσο μακριά». Οι Αμερικανοί Ευαγγελιστές Χριστιανοί εξοργίστηκαν με τη σύλληψη αυτού του ανθρώπου -ο Χριστιανισμός βρισκόταν σε δίκη- και ο αγαπημένος τους πρόεδρος έκανε τελικά tweet ότι «αυτός ο αθώος άνθρωπος της πίστης πρέπει να απελευθερωθεί αμέσως».

Και έτσι έγινε αντιληπτή η οργή του Τραμπ προς τον μουσουλμάνο πρόεδρο ο οποίος έκλεισε στη φυλακή έναν άνθρωπο που επιτελούσε μόνο το έργο του Θεού στην παράκτια πόλη της Σμύρνης. Διπλασιασμός των δασμών στον χάλυβα και το αλουμίνιο συνέβαλε στη συντριβή της τουρκικής λίρας, η οποία έχασε το 45% της αξίας της φέτος, αν και ο Ερντογάν μπορεί επίσης να κατηγορηθεί για την άρνησή του να αυξήσει τα επιτόκια έναντι του πληθωρισμού. Αλλά ας φανούμε λογικοί, λέει ο Φισκ και θέτει το ερώτημα: Γίνονται όλα αυτά εξαιτίας ενός πρεσβυτεριανού πάστορα;

Όχι. Γιατί εδώ είναι ο πραγματικός κατάλογος των εγκλημάτων του Ερντογάν: Αγοράζει το ρωσικό σύστημα πυραύλων S-400 για την Τουρκία. Αρνείται να αποδεχτεί την αμερικανική υποστήριξη για τους Κούρδους YPG, που είναι σύμμαχοι της Αμερικής. Άφησε ισλαμιστές μαχητές να περάσουν τα σύνορα της Τουρκίας στη Συρία μαζί με πολλά όπλα, όλμους και πυραύλους -στους οποίους η Ουάσινγκτον δεν είχε κάποια αντίρρηση την εποχή εκείνη, από τότε που οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να χτυπήσουν τον πρώην φίλο του Ερντογάν, Μπασάρ αλ-Άσαντ. Στη συνέχεια, μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους κατά μήκος των συριακών συνόρων τον Νοέμβριο του 2015 -για τον οποίο είχε μποϊκοτάρει αμέσως η Μόσχα- ο Ερντογάν «κούρνιασε» στον Πούτιν. Έτσι, οι Ρώσοι και οι Ιρανοί προειδοποίησαν για πρώτη φορά τον Ερντογάν σχετικά με το επικείμενο «πραξικόπημα του Γκιουλέν» εναντίον του τον Ιούλιο του 2016. Είχαν υποκλέψει τις εσωτερικές ραδιοφωνικές συνομιλίες του τουρκικού στρατού και ειδοποίησαν το σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης.

Οι Ροχανί, Πούτιν και Ερντογάν μετά τη Σύνοδο Κορυφής στην οποία αποφάσισαν τις τύχες της Συρίας

Και τώρα ο Ερντογάν βοηθά το Ιράν (για δεύτερη φορά μετά την πολύκροτη υπόθεση των Ρεζά Ζαράμπ και Χακάν Ατίλα) να αποφύγει τις αμερικανικές κυρώσεις οι οποίες επιβλήθηκαν μετά την άγρια ​​κατάρρευση της συμφωνίας πυρηνικών όπλων του 2015 και ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει να εισάγει Ιρανικό πετρέλαιο. Έτσι, η περαιτέρω απειλή της Ουάσιγκτον για αυξημένες κυρώσεις για το πετρέλαιο ενάντια στο Ιράν θα συνεχιστεί. Η Σουνιτική Σαουδική Αραβία, ένας από τους στενότερους συμμάχους του Τραμπ -όπου η θρησκευτική ελευθερία για τους διαφόρους Μπράνσον δεν υπήρξε ποτέ- είναι ήδη εξαγριωμένη με τον Ερντογάν. Πριν από λίγο καιρό, ο πρίγκιπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν καταδίκασε την Τουρκία ως μέρος ενός “τριγώνου του κακού” – τα άλλα κομμάτια του “τριγώνου” είναι το σιιτικό Ιράν και οι μαχητές ισλαμιστές.

Η υπόθεση του παράνομου εμπορίου χρυσού με εμπλεκόμενους τους Ρεζά Ζαράμπ και Χακάν Ατίλα υπάρχει ακόμα στο μυαλό του Ερντογάν

Έτσι, όπως ισχυρίζεται ο Φισκ, μπορείτε να δείτε πώς τα πράγματα τρέχουν στη Μέση Ανατολή τώρα. Ο Ερντογάν έχει κάνει καλούς φίλους εκτός από τον Πούτιν και τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν και, ως αντίπαλος της Σαουδικής Αραβίας, είναι φυσικά ο καλύτερος τρόπος ανάπτυξης φιλίας με το Κατάρ, του οποίου ο Έμιρης -σε μια θαυμάσια στιγμή που μπορεί να ζηλεύει ο πάστορας Μπράνσον- ανακοίνωσε ότι θα δώσει 15 δισ. δολάρια στην Τουρκία. Η πολιορκία του Κατάρ από τη Σαουδική Αραβία αρχίζει να φαίνεται τόσο άθλια και αναιμική όσο ο πόλεμος εναντίον των σιιτών της Υεμένης. Τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν στο Κατάρ για να “προστατεύσουν” το μικρό εμιράτο έναντι του μεγαλύτερου και απειλητικού γείτονα, της Σαουδικής Αραβίας. Και δεδομένου ότι οι σχέσεις των Συρίων και του Κατάρ σταθεροποιούνται συνεχώς -αν και σε μικρότερη κλίμακα- αναρωτιέμαι ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο.

Η συνεργασία Τουρκίας-Κατάρ, που βγάζει το μικρό εμιράτο από την αφάνεια ανησυχεί τον Σαουδάραβα πρίγκιπα Μπιν Σαλμάν

Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ, ίσως; Ρώσοι στρατιώτες περιπολούν τώρα τα σύνορα Συρίας-Ισραήλ κάτω από τα κατεχόμενα υψίπεδα Γκολάν. Οι Ρώσοι έχουν υποσχεθεί στο Ισραήλ ότι οι συγκριτικά λίγες ιρανικές δυνάμεις στη Συρία θα παραμείνουν τουλάχιστον 50 μίλια από αυτόν τον τομέα. Ο σύμμαχος της Ρωσίας, η Συρία, πρέπει να συντρίψει το τελικό ισλαμικό προπύργιο στο Ιντλίμπ με τη βοήθεια της Ρωσίας και να ωθήσει τους πιο αδιάλλακτους μαχητές της επαρχίας πίσω στην Τουρκία. Το Κατάρ έχει τα μετρητά για την ανασυγκρότηση της Συρίας και ως εκ τούτου επεκτείνει την επιρροή του σε ολόκληρη την περιοχή του Λεβάντε στη Μεσόγειο. Εάν το Κατάρ πρόκειται να ρίξει ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια στην Τουρκία, τότε μπορεί να δούμε ένα είδος στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ της Ντόχα και της Άγκυρας. Και μια ίσως επανένωση της οικογενειακής φιλίας μεταξύ του Ερντογάν και του Ασαντ;

Όπως φαίνεται από όλα αυτά, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν χρειάζεται να είναι «γενναίο γεράκι», απλά ένα παμπόνηρο πουλί, κλείνει το άρθρο του ο Ρόμπερτ Φισκ.

* Ο Ρόμπερ Φισκ είναι ο πολυβραβευμένος ανταποκριτής της Independent στη Μέση Ανατολή, με έδρα τη Βηρυτό. Έχει ζήσει στον αραβικό κόσμο για περισσότερο από 40 χρόνια, καλύπτοντας τα γεγονότα στον Λίβανο, τις πέντε Ισραηλινές εισβολές, τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας, την εισβολή στο Κουβέιτ από τον Σαντάμ Χουσεΐν, τους πολέμους της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου, την αμερικανική εισβολή και κατοχή του Ιράκ και τις αραβικές επαναστάσεις του 2011., Ο Ρόμπερ Φισκ εντάχθηκε στο The Independent το 1989, έγραψε βιβλία για τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Πάθους του Έθνους και του Μεγάλου Πολέμου για τον Πολιτισμό. Γεννήθηκε στο Kent το 1946 και απέκτησε το πτυχίο του στα κλασσικά αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Lancaster. Κατέχει διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες από το Trinity College που βρίσκεται στο Δουβλίνο.

ΠΗΓΗ: iskra.gr