Στην τελική ευθεία για την ιδιωτικοποίησή τους βρίσκονται οι μαρίνες Αλίμου και Χίου, σύμφωνα με κύκλους του ΤΑΙΠΕΔ, που αναφέρονται στην έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων για τη χωροθέτησή τους.

Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι εν λόγω κύκλοι, η διαδικασία που ακολουθήθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ, με επισπεύδον το υπουργείο Τουρισμού, για την έκδοση των Π.Δ. για τις μαρίνες Αλίμου και Χίου, αποτελεί έμπρακτη εφαρμογή του νέου νομικού πλαισίου έγκρισης χωροθέτησης μαρινών, πέντε χρόνια μετά από την τροποποίηση του Ν.2160/93 περί τουριστικών λιμένων, και θα αποτελέσει υπόδειγμα για τη χωροθέτηση με Π.Δ. μιας σειράς μαρινών, η αδειοδότηση των οποίων είναι υπό εξέλιξη.

Σημειώνεται ότι τα δύο Π.Δ. έγκρισης χωροθέτησης των μαρινών Αλίμου και Χίου είναι τα πρώτα που εκδίδονται, σηματοδοτώντας έτσι την ολοκληρωμένη (τεχνικά και νομικά) διαδικασία χωροθέτησης μαρινών στην Ελλάδα και ειδικότερα για δύο μαρίνες, οι διαγωνισμοί αξιοποίησης των οποίων είναι σε εξέλιξη και αναμένεται να ολοκληρωθούν μέχρι το τέλος του έτους.

Όπως επεσήμαναν οι παράγοντες του ΤΑΙΠΕΔ, η επιτυχής εφαρμογή για πρώτη φορά της νέας διαδικασίας χωροθέτησης εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει ουσιαστικά στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης ενδιαφερόμενων επενδυτών αναφορικά με τις διαδικασίες αξιοποίησης μαρινών στην Ελλάδα.

πηγη: iskra.gr

Δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία πιο επικίνδυνη περίοδος για τους ακτιβιστές υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος και της γης. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι το 2017 δολοφονήθηκαν 207 ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο (το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί ποτέ), σύμφωνα με έκθεση της Global Witness. 

Με αυτό τον ρυθμό, είναι πιθανό να σκοτωθούν τέσσερις ακτιβιστές υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος αυτή την εβδομάδα κάπου στον πλανήτη. Η έρευνά έδειξε ότι η αγροτική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του καφέ, του φοινικέλαιου και των φυτειών μπανάνας, συνδέεται περισσότερο με αυτές τις επιθέσεις.

Οι περισσότερες από αυτές τις δολοφονίες έγιναν στην Λατινική Αμερική, αντιπροσωπεύοντας το 60%. Από την αρχή του 2015, 145 περιβαλλοντικοί ακτιβιστές έχουν πεθάνει στη Βραζιλία, ενώ την περασμένη χρονιά σημειώθηκαν 57 δολοφονίες. Πολλές από τις δολοφονίες έγιναν επειδή αυτά τα άτομα προσπαθούσαν να καταπολεμήσουν την παράνομη υλοτομία στον Αμαζόνιο.

Οι Φιλιππίνες έρχονται δεύτερες στη λίστα, με 102 θανάτους συνολικά, ενώ μόνο το 2017 σκοτώθηκαν 48 ακτιβιστές (ο υψηλότερος αριθμός σε μια ασιατική χώρα). Η Ονδούρα παραμένει η πιο επικίνδυνη χώρα για να είναι κανείς ακτιβιστής, με περισσότερες δολοφονίες σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας, από οπουδήποτε αλλού. Και στην Αφρική δολοφονήθηκαν 19 ακτιβιστές, 12 από τους οποίους ήταν από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Ο αριθμός των νεκρών έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και οι ερευνητές προειδοποιούν ότι η ανοδική τάση είναι πιθανό να συνεχιστεί εάν οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις δεν αναλάβουν δράση. «Φυσικά και κινδυνεύει η ζωή μου. Απειλούν ότι θα με σκοτώσουν 24 ώρες την ημέρα, επειδή δεν πρόκειται να κλείσω το στόμα μου μπροστά σε αυτή τη φρικαλεότητα» ανέφερε η Maria do Socorro Costa da Silva ακτιβίστρια από τη Βραζιλία στο The Intercept. Αλλά και η ιστορία της  Hernán Bedoya, από την Κολομβία είναι τρομακτική. Πυροβολήθηκε από παραστρατιωτική ομάδα 14 φορές επειδή διαμαρτυρήθηκε για τις φυτείες φοινικέλαιου και μπανάνας που επεκτείνονταν στην περιοχή της, καταστρέφοντας το δάσος.

Τι προκαλεί όμως αυτή τη βία; Η σύντομη απάντηση είναι η βιομηχανία. Οι πιο θανατηφόρες βιομηχανίες που αντιμετώπισαν οι ακτιβιστές ήταν οι αγροτικές επιχειρήσεις και τα ορυχεία. Η λαθροθηρία, τα υδροηλεκτρικά φράγματα και η υλοτομία ήταν επίσης βασικοί κινητήριοι μοχλοί βίας, σύμφωνα με το Global Witness. Πολλές από τις δολοφονίες που καταγράφηκαν συνέβησαν σε απομακρυσμένα χωριά βαθιά μέσα σε οροσειρές και τροπικά δάση, με τις αυτόχθονες κοινότητες να πλήττονται περισσότερο.

Αυτοί οι ακτιβιστές αποτελούν μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος για την προστασία του πλανήτη. Βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, της διαφύλαξης των οικοσυστημάτων και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μάχονται για θέματα που μας αφορούν όλους, όπως την αειφορία, τη βιοποικιλότητα και τη δικαιοσύνη.

Παρόλο που η Global Witness χαρακτήρισε κυβερνητικούς παράγοντες ως ύποπτους δράστες σε 56 από τους θανάτους, η κυβερνητική κακοδιοίκηση παίζει πιθανώς ρόλο σε πολλά από αυτούς. Οι υπάλληλοι συχνά σχετίζονται με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, παίζοντας τον δικό τους ρόλο στη λήψη αποφάσεων των τοπικών κοινοτήτων και δημιουργώντας μια «κουλτούρα ατιμωρησίας», σύμφωνα με την έκθεση.

«Η κυβέρνηση είναι ένοχη διότι δεν διώκει αυτά τα εγκλήματα και πολλές φορές λόγω συμπαιγνίας», αναφέρει ο Ben Leather, ένας από τους συντάκτες της έκθεσης, στο The Intercept. Έτσι, οι θάνατοι που αποδίδονται στις τοπικές πολιτοφυλακές, συμμορίες, ή τις ίδιες τις εταιρείες εξακολουθούν συχνά εμπεριέχουν και την συνενοχή της κυβέρνησης. «Η αντιμετώπιση της ατιμωρησίας είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να τελειώσει αυτό σε βάθος χρόνου πραγματικά», πρόσθεσε ο Leather.

Η περίπτωση των Φιλιππίνων

Οι Φιλιππίνες σημείωσαν αύξηση κατά 71% του αριθμού των ακτιβιστών υπέρ της προστασίας της γης και του περιβάλλοντος που σκοτώθηκαν μεταξύ 2016 και 2017. Το διετές καθεστώς του Προέδρου Rodrigo Duterte έχει ήδη αποκτήσει φήμη για τη βιαιότητά του. Πέρυσι, ο Duterte δεσμεύτηκε ότι 1,6 εκατομμύρια εκτάρια Φιλιππινέζικης γης θα δοθεί για αγροτική χρήση, κυρίως στο Mindanao, το οποίο είναι πλούσιο σε φυσικούς πόρους. Ο ίδιος στη συνέχεια κήρυξε στρατιωτικό νόμο στο νησί, περιορίζοντας έτσι την οργάνωση των ακτιβιστών. Παράλληλα, έχει ποινικοποιήσει τους ιθαγενείς εκεί, χαρακτηρίζοντάς τους τρομοκράτες και κομμουνιστές, και κινητοποιώντας τις δυνάμεις τους εναντίον τους.

Ο στρατός ισχυρίζεται ότι το περιστατικό του Δεκεμβρίου ήταν άμυνα ενάντια σε μια επίθεση από κομμουνιστές αντάρτες, αν και η Global Witness δεν μπόρεσε να βρει στοιχεία για αυτό. Ο στρατός υποστηρίζει ότι δύο από τους στρατιώτες του πέθαναν επίσης.

Ο Jaybee Garganera της φιλανθρωπικής οργάνωσης Alliance to Stop Mining, ο οποίος βοήθησε την Global Witness στην σύνταξη της έκθεσης, δήλωσε ότι η αντίσταση έχει γίνει πιο ριψοκίνδυνη τα τελευταία χρόνια. «Ο στρατιωτικός νόμος δικαιολόγησε την παρουσία του στρατού στην προγονική γη των αυτόχθονων και στις περιοχές όπου συμβαίνουν έργα εξόρυξης, φυτείες, έργα φράγματος και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα», δήλωσε στο The Intercept.

«Δεν πιστεύω ότι θα βρούμε κάποιο στοιχείο που να συνδέει τη κυβέρνηση του Duterte με οποιαδήποτε δωροδοκία ή διαφθορά» πρόσθεσε ο Garganera. Ωστόσο, ο Duterte ενθαρρύνει ενεργά τις εξωτερικές επενδύσεις, ιδιαίτερα αυτές των Κινέζων επενδυτών. «Η επιθετική ώθηση των φυτειών και των μεγάλων έργων υποδομής υποκινείται από την πολιτική του Duterte που θέλει μόνο να  χτίζει», ανέφερε.

Η έκθεση της Global Witness περιλαμβάνει πολλές συστάσεις για τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για ενημέρωση των κοινοτήτων που έχουν πληγεί και την εγγύηση της προσαγωγής στη δικαιοσύνη των υπευθύνων για τις βιαιότητες. Ωστόσο, η έκθεση καθιστά σαφές ότι μέχρις ότου οι κυβερνήσεις απομονωθούν από τα επιχειρηματικά συμφέροντα και γίνουν πιο υπεύθυνες, ο τερματισμός στη δολοφονία εκείνων που υπερασπίζονται τις κοινότητές τους δεν θα είναι εύκολος.

πηγη: tvxs.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής
Αν δούμε τα «μνημόνια” ως ένα κινηματογραφικό έργο, αυτό έχει μία αρχή με κάποια δεδομένα, μια εξέλιξη της υπόθεσης και μια κορύφωση στο τέλος, όπου πλέον τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Φανταστείτε για παράδειγμα μια υπόθεση όπου ένας serial killer εξοντώνει διαδοχικά μέχρι ενός τα μέλη μιας οικογένειας. Φανταστείτε τώρα
στο τέλος του έργου ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου να στήνει παράσταση επί της οθόνης, καλώντας τους εμβρόντητους θεατές να πανηγυρίσουν για το τέλος του έργου!
Ωστόσο, τα «μνημόνια” δεν ηταν κινηματογραφικό έργο με φανταστική υπόθεση αλλά ένα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ με συγκεκριμένη αφετηρία και συγκεκριμένους ταξικούς στόχους. Έτσι, σήμερα, με μια συρρικνωμένη οικονομία κατά 25%, παράλληλα έχουμε:
1.Στην αφετηρία, του προγράμματος (2009), το εξωτερικό  χρέος ήταν  περίπου 300 δις και 127% του ΑΕΠ και σήμερα είναι 322 δις και 180% του ΑΕΠ.
2.Ισως ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι, το χρέος αυτό,το 2010 ήταν βασικά προς ιδιώτες τοκογλύφους καθε είδους (Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες, άλλοι χρηματοπιστωτικοι γύπες κλπ), ενώ σήμερα είναι προς θεσμικούς μηχανισμούς ή κράτη της ΕΕ με επαχθέστερους νομικούς όρους.
3.Η ανεργία το 2009 ήταν σχεδόν 9,5% και 465.000 άνεργοι και σήμερα είναι περίπου 20% και περίπου 1.000.000 άνεργοι (στην ουσία πολλοί περισσότεροι) Αυτό σημαίνει, αφενός οτι λείπει δουλειά και εισόδημα, περίπου από μισό εκατομμύριο περισσότερους και αφετέρου, αυτοί που δουλεύουν έχουν μειωμένη διαπραγματευτική δυνατότητα.
4.Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα εχουν μειωθεί κατά μέσο όρο γύρω στο 20%.
5.Οι μισθοί των Δημοσίων υπαλλήλων από 14 εχουν γίνει 12 το χρόνο, ενώ μειώθηκαν και ονομαστικά.
6.Οι συντάξεις απο 14 εγιναν 12 το χρόνο (μαζί και με άλλα ψαλιδίσματα οι συνταξιούχοι έχασαν έως και 50% του εισοδήματος και πάνω από 50 δις αθροιστικά) , ενώ θα μειωθούν και άλλο από 1η Γενάρη 2019.
7.Η φορολογία των μισθωτών αυξήθηκε (μείωση αφορολόγητου, κατάργηση απαλλαγών, αλλαγή κλίμακας), ενώ και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες, πραγματικά σφαγιάστηκαν.
8.Το νέο ασφαλιστικό καθεστώς, έχει υψηλότερες εισφορές και πολύ χαμηλότερες καλύψεις , ειδικά για τους νέους ασφαλισμένους.
9.Οι συλλογικές συμβάσεις στην ουσία καταργήθηκαν, ενώ γενικεύτηκαν μερική, προσωρινή και εκ περιτροπής απασχόληση.
10.Αεροδρόμια, λιμάνια , τράπεζες, ενέργεια, νερό, τρένα κλπ, πέρασαν κοψοχρονιά σε ιδιώτες.

Και ο βαρύς κατάλογος συνεχίζεται.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω με οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους ; Το λεγόμενο ΤΕΛΟΣ του προγράμματος «μνημόνια «, βρίσκει τη μισθωτή εργαζόμενη πλειοψηφία, τα φτωχά μεσαία στρώματα των πόλεων και της περιφέρειας, λεηλατημένους και σε τραγικά δυσμενέστερη θέση.

Η κατάσταση αυτή, ότι και να λέει ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης, ήρθε για να μείνει. Όλα πλέον έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο της ΕΕ και της ευρωζώνης, το ελληνικό κράτος έχει ήδη αναδομηθεί και προσαρμοστεί ανάλογα, ώστε αυτή η βίαια επιβληθείσα κοινωνική βαρβαρότητα να διατηρηθεί με νύχια και με δόντια. Είναι όρος επιβίωσης του ελληνικού κεφαλαίου και συνθήκη μόνιμης καθήλωσης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Οι όποιες μεταβολές στο εξής – αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική- θα είναι, λίγο πάνω, λίγο κάτω, από αυτή τη νέα αφετηρία. Θα θυμίζουν τη διακύμανση που έχουν τα δόντια σε ένα πριόνι και τίποτα περισσότερο.

Αυτό λοιπόν που μας ζητάει η κυβέρνηση   να πανηγυρίσουμε, δεν είναι το τέλος του εφιάλτη των μνημονίων, αλλά αντίθετα, την επιτυχή, δηλαδή καταστροφική για τα λαϊκά στρώματα ολοκλήρωση (σε αυτή τη φάση) της εργατικής και κοινωνικής γενοκτονίας που συνιστούν τα «μνημόνια”. Πρόκειται για πρωτοφανή σαδισμό…
Κάθε αστική κυβέρνηση, κάθε προσκυνημένος πολιτικός στην ελληνική ολιγαρχία και την ΕΕ, τα ίδια λίγο ως πολύ θα έλεγε σε αυτή τη φάση. Το είχαμε δει το έργο και με το Σαμαρά το 2015.

Όμως τούτη η κυβέρνηση, δεν είναι απλώς μια ακόμη αναλώσιμη μνημονιακή κυβέρνηση από τις πολλές που υπήρξαν και κατέρρευσαν με τη λαϊκή οργή. Είναι η πολιτικά χρησιμότερη κυβέρνηση για το σύστημα, ακριβώς επειδή διέσυρε κάθε έννοια αριστερής πολιτικής και εναλλακτικής, «δικαιώνοντας” την δεξιά αλλά και τη φασιστική ακροδεξιά.

Τους αριστερούς και κομμουνιστές, όχι μόνο δεν τους αφορά το δίλημμα «Τσίπρας και Δημοκρατία ή Μητσοτάκης και ακροδεξιά”, αλλά έχουν διπλό λόγο να βρεθούν αποφασιστικά και αδιάλλακτα εχθρικοί στις επικοινωνιακές γελοιότητες Τσίπρα και Καρτερού:

Μισούμε μια μνημονιακή, αντεργατική, ευρώδουλη κυβέρνηση θλιβερών διαχειριστών της αστικής πολιτικής.

Αλλά επίσης, μισούμε και αντιπαλεύουμε με όλα τα μέσα μια κυβέρνηση και πολιτική στρατηγική που τη μόνη σχέση που έχει με την αριστερά είναι η ηθική και πολιτική ζημιά που της προκαλεί.

πηγη: pandiera.gr