Πρωτοβάθμια κλασικά και επιχειρησιακά σωματεία του ιδιωτικού τομέα προχωρούν το διάστημα αυτό σε γενικές συνελεύσεις, ώστε μέσα από τις διαδικασίες βάσης να συζητήσουν και να αποφασίσουν την κήρυξή απεργίας την 1η Νοέμβρη χωρίς την ΓΣΕΕ και να την οργανώσουν στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς.

Παράλληλα, τα σωματεία καλούν όλα τα κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία, τόσο στην Αττική, όσο και σε όλη την Ελλάδα, να κινηθούν ώστε την 1η Νοέμβρη 2018 να υπάρξει απεργιακή δράση που θα αγκαλιάσει πολλούς κλάδους και πολλούς εργασιακούς χώρους.

Η επόμενη σχετική σύσκεψη εργατικών σωματείων, η οποία είναι ανοιχτή σε όλα τα εργατικά σωματεία, θα γίνει την Δευτέρα 24 Σεπτέμβρη, στις 7.30μμ, στα γραφεία του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής, του Συλλόγου Εργαζομένων στα Φροντιστηρία Καθηγητών και του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (Λόντου 6, Εξάρχεια).

Στη φάση αυτή στην προσπάθεια αυτή συμμετέχουν τα παρακάτω σωματεία:

• Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστηρία Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
• Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
• Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
• Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia Ελλάδος
• Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ)
• Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού (ΣΣΜ)

Το κείμενο που αποτελεί την πρώτη κοινή ανακοίνωση της προσπάθειας αυτής αναφέρει:

Να οργανώσουμε από τα κάτω διακλαδική απεργία την Πέμπτη 1 Νοέμβρη 2018

Παλεύουμε για:

• αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας
• κατάργηση της μισθολογικής διάκρισης σε βάρος των νέων σε ηλικία εργαζομένων (υποκατώτατος μισθός για κάτω των 25 ετών)
• να καταργηθεί η νομοθετική ρύθμιση που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση
• επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ)
• επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις
• κατάργηση των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν το ρόλο του Οργανισμού ΜΕσολάβησης Διαιτησίας (ΟΜΕΔ)
• επαναφορά της επεκτασιμότητας των ΣΣΕ
• μείωση του χρόνου εργασίας

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ!

Κλαδικά και επιχειρησιακά εργατικά σωματεία

πηγη: pandiera.gr

Η μείωση των συντάξεων, στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος, είναι απαραίτητη για την δημιουργία ενός φιλικού για την ανάπτυξη δημοσιονομικού μείγματος, υποστήριξε ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Τζέρι Ράις, κατά την καθιερωμένη ενημέρωση τύπου στην Ουάσινγκτον.

Η εφαρμογή των συγκεκριμένων μέτρων, τα οποία όπως υπενθύμισε ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ συμφωνήθηκαν το 2017, θα στείλουν στους επενδυτές το ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Ελλάδα παραμένει προσηλωμένη στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων.

Ουσιαστικά το ΔΝΤ ζητά εδώ και τώρα τη «σφαγή» των συντάξεων, υπενθυμίζει ότι η κυβέρνηση την έχει προσυπογράψει από το 2017 και ρίχνει και την …απειλή των αγορών και του δανεισμού της χώρας προκειμένου να στηρίξει την αντιδραστική επιχειρηματολογία του. 

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ ανέφερε επίσης ότι κατά τις πρόσφατες συζητήσεις που είχε το κλιμάκιο του ΔΝΤ στην Αθήνα με τις ελληνικές αρχές στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος εποπτείας, εξετάσθηκε ο προϋπολογισμός του 2018, ο προϋπολογισμός του 2019 αλλά και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, «διαπιστώθηκε πως η Ελλάδα είναι σε σωστό δρόμο», ενώ για την επόμενη έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα ανέφερε ότι θα γίνει στις αρχές του 2019.

Λίγο νωρίτερα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, μιλώντας από το Λονδίνο για τις συντάξεις, επανέλαβε το επιχείρημα ότι η μη περικοπή της προσωπικής διαφοράς δεν θα επηρεάσει το σύστημα μετά το 2030.

Υποστήριξε δε ότι δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι σήμερα το ΔΝΤ εκτιμά ακόμα ότι το μέτρο είναι διαρθρωτικό. Περιμένω με ανυπομονησία τις συζητήσεις ώστε να βρεθεί μία «αποδεκτή λύση», δήλωσε σε μια προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι, μετά τις ρητές απαιτήσεις των δανειστών.

πηγη: imerodromos.gr

Στη χώρα της αντεστραμμένης πραγματικότητας όπου τα μνημόνια τελειώνουν, αλλά μένουν 99 χρόνια, οι γέροντες παίρνουν φιλοδωρήματα, αλλά οι συντάξεις «δεν κόβονται», οι Αμερικάνοι είναι «φίλοι» μας, αλλά η χώρα μετατρέπεται σε εφαλτήριο της αδηφάγας πολεμικής και επιχειρηματικής πολιτικής τους και ο δημόσιος πλούτος «δεν εκχωρείται», αλλά τελικά χαρίζεται με συνοπτικές διαδικασίες , στην αρχή του καλοκαιριού συνέβη το εξής:  εκχωρήθηκαν  στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε., η οποία ανήκει στο Υπερταμείο 10.119 ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου, συνολικού εμβαδού γης 511.357.451 τ.μ. και δομημένης επιφάνειας 22.601 τ.μ. Η εκχώρηση – επιδρομή στην δημόσια περιουσία του τόπου αποτελεί υλοποίηση του προαπαιτούμενου της δανειακής σύμβασης που ψηφίστηκε τον Ιούνιου από τη Βουλή σύμφωνα με το οποίο το Υπερταμείο «δεσμεύεται στον ESM ότι κάθε φορά που το δικαιούχο κράτος-μέλος δεν καταβάλλει ποσό οφειλόμενο βάσει ή με βάση τη Σύμβαση, η Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας μετά από αίτημα θα φέρει την ευθύνη καταβολής αυτού του ποσού σαν να ήταν ο κύριος οφειλέτης, εφόσον τα συνολικά καταβλητέα ποσά δεν υπερβαίνουν συνολικά τα 25 δισ. ευρώ». Δηλαδή, η δημόσιος και λαϊκός πλούτος είναι το ενέχυρο για τους δανειστές τα επόμενα 99 χρόνια. Στην λίστα τα ακίνητα αναφέρονται όχι ονομαστικά  (ΦΕΚ Β 2317/19.6.2018), αλλά με αριθμούς κτηματολογίου με αποτέλεσμα να είναι περίπου αδύνατον να γνωρίζουν οι αρμόδιοι φορείς  (Δήμοι, Περιφέρειες κ.ά) ποια συγκεκριμένα ακίνητα «χαρίστηκαν» ως ενέχυρο για την αποπληρωμή των δανείων.

Μεταξύ αυτών των ακινήτων συμβαίνει και το πρωτοφανές να περιλαμβάνονται μνημεία, μουσεία, ιστορικά κτίρια.  Πρόσφατα δημοσιοποιήθηκε κατάλογος μνημείων που υπάγονται στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων και εμφανίζονται να εκχωρούνται στο Υπερταμείο. Μεταξύ αυτών βρίσκονται μεγάλα τμήματα της ανατολικής τάφρου των Ενετικών οχυρώσεων, η τάφρος του Βυζαντινού τείχους, η νότια τάφρος των Ενετικών οχυρώσεων, ακίνητα στα οποία έχουν έλθει στο φως σημαντικά μινωικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, συγκροτήματα ενετικών νεωρίων, ο προμαχώνας Μοnigo, o Ενετικός προμαχώνας Lando, το φρούριο Φιρκά και το τούρκικο χαμάμ (ακίνητα απαλλοτριωμένα για αρχαιολογικούς σκοπούς από το ΥΠΠΟΑ ή και ακίνητα στα οποία έχουν επίσης πραγματοποιηθεί εργασίες ανάδειξης και αποκατάστασης). Περιλαμβάνονται ακόμη και τα Αρχαιολογικά  Μουσεία (!), τόσο το στεγαζόμενο στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου αλλά και το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο και άλλα όπως το Εθνικό Μουσείο Ελευθέριος Βενιζέλος ή το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης.

Με λίγα λόγια για ένα αιώνα εάν δεν αποπληρώνονται τα δάνεια θα δίνονται στους δανειστές – γύπες μνημεία!  Η ιστορική και συλλογική μνήμη τεμαχίζεται σε λογιστικά κουτάκια και μπαίνει υποθήκη.

Τα ιστορικά κτίρια των Χανίων προφανώς είναι μόνο κάποια από όσα συνολικά παραχωρούνται σε ολόκληρη την επικράτεια, αφού η αποκρυπτογράφηση των αριθμών κτηματολογίου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μας φέρει προ εκπλήξεων σε σχέση με το είδος, τη σπουδαιότητα και το εύρος των υπόλοιπων μνημείων που εκχωρούνται.  Σημειώνεται, δε, ότι οι Υπηρεσιακές Μονάδες του Υπουργείου Πολιτισμού, αρμόδιες για την προστασία των μνημείων δεν ενημερώθηκαν ποτέ για τα ιστορικά κτίρια και μνημεία που υποθηκεύονται ως εγγύηση για τα δάνεια.

O Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων καταγγέλει το γεγονός και  τονίζει για μία ακόμη φορά ότι «τα μνημεία προστατεύονται από το Σύνταγμα και αποτελούν de facto ακίνητη περιουσία του δημοσίου, εκτός κάθε συναλλαγής.  Το πρωτοφανές αυτό γεγονός έγινε γνωστό με αφορμή τη δημοσιοποίηση καταλόγου των μνημείων που υπάγονται στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων. Η κίνηση αυτή είναι πρωτοφανής για τα έως σήμερα δεδομένα της διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και πρόκειται δικαιολογημένα να ξεσηκώσει θύελλες αντιδράσεων σε τοπικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο».

Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν εξάλλου ότι «Η εξαίρεση των μνημείων και αρχαιολογικών χώρων, σύμφωνα με το άρθρο 196, παράγρ. 4 του Ν. 4389/2016, αποτελεί προσχηματική δικαιολογία, δεδομένου ότι αναιρείται από την αμέσως επόμενη παράγραφο, την παράγραφο 5 του ίδιου άρθρου, σύμφωνα με την οποία τα εξαιρούμενα ακίνητα παραμένουν στη διαχείριση της ΕΤ.Α.Δ. Α.Ε., μάλιστα με την επιφύλαξη υφιστάμενου δικαιώματος οποιουδήποτε νομικού προσώπου εκτός του Ελληνικού Δημοσίου. Η νομή, χρήση και διαχείριση λοιπόν των σημαντικότερων μνημείων των Χανίων δεν θα ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και τις Περιφερειακές Υπηρεσίες του, κατά παράβαση του πνεύματος του άρθρου 24 του Συντάγματος.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων δεν θα επιτρέψει την παραχώρηση αρχαιολογικών χώρων και μνημείων ως εγγύηση δανείου του δημοσίου χρέους για έναν ολόκληρο αιώνα, με άγνωστη εν τέλει έκβαση. Η απαράδεκτη αυτή ενέργεια, αν και συντελείται σε καιρό ειρήνης, μπορεί να παραλληλιστεί μόνο με τους βανδαλισμούς μνημείων και τη λεηλασία αρχαιοτήτων στα πέτρινα χρόνια της κατοχής ή τις αρπαγές αρχαιοτήτων κατά τον 19ο αιώνα. Αποτελεί ύστατο σημείο συνταγματικής εκτροπής που μάλιστα λαμβάνει χώρα την ίδια στιγμή που θα περιμέναμε συντονισμένες ενέργειες για την επιστροφή των κλεμμένων αρχαιοτήτων και τις νόμιμες αποζημιώσεις για την καταστροφή τους σε καιρό πολέμου».

Στην Ελλάδα των βάρβαρων μνημονιακών και μεταμνημονιακών μέτρων η πολιτιστική κληρονομιά όχι μόνο είναι ανυπεράσπιστη, αλλά αποτελεί μέρος του σχεδίου καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, η οποία καλείται «ανάπτυξη» και «επενδύσεις», αλλά πρόκειται για πλήρη υπαγωγή των μνημείων στην αγοραία λογική της κερδοφορίας. Η υποθήκευσή  τους αντί εγγύησης για τα δάνεια επιτρέπει την άνευ όρων διαχείρισή τους από επιχειρηματικούς ομίλους και την μετατροπή τους σε εμπορεύσιμο είδος με όρους προσφοράς και ζήτησης.

Ο,τι έχει συμβεί τα προηγούμενα χρόνια, από τις νομοθετικές διατάξεις που παρακάμπτουν την Αρχαιολογική Υπηρεσία στο όνομα της προώθησης των επενδύσεων και των μεγάλων έργων, την εμφάνιση επιχειρηματικών σχεδίων σε αρχαιολογικούς χώρους, το χάρισμα του Ελληνικού, τη δράση του «Διαζώματος» το οποίο μέσα από μαξιμαλιστικά προγράμματα επιδιώκει να εισάγει ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και αγοραίους όρους στη διαχείριση των μνημείων (δες το σχετικό Δελτίο Τύπου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων) συνιστούν μία συντονισμένη κλιμάκωση της διαδικασίας αποδυνάμωσης της κρατικής προστασίας και ελέγχου στην πολιτιστική κληρονομιά και την αυτόματη άρση του κοινωνικού ρόλο και χαρακτήρα των μνημείων.

Πηγή: Δήμητρα Μυρίλλα – «Ημεροδρόμος»

Του Γιάννη Νικολόπουλου

Οι αλλαγές προσώπων στον κυβερνητικό ανασχηµατισµό και το «φύλλο πορείας» για τη δυσµενή µετάθεση του Πάνου Σκουρλέτη στην Κουµουνδούρου, είναι ένα ακόµη επεισόδιο στο σίριαλ του «διαρκούς πραξικοπήµατος» που συντελείται, µε διακυµάνσεις, στον ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως µετά τον µακρύ Ιούλιο του 2015.

Παρά την άθλια προπαγάνδα και την κάλπικη παραφιλολογία, το πραγµατικό «κόµµα µέσα στο κόµµα», που εξώθησε τον ΣΥΡΙΖΑ στη διάσπαση και την κυβέρνηση στα ηνία του µνηµονιακού µπλοκ εξουσίας, ήταν, είναι και θα είναι στην ιστορική αποτίµηση, η κλειστή οµάδα νέων -σε ηλικία ή εκ µεταγραφής- και παλιών στελεχών µε επικεφαλής τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, που εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίµου, την αντιπροεδρία και σε κοµβικά υπουργεία. Η ίδια που, πλέον, αντλεί τη δύναµή της από τα κάθε λογής «ανοίγµατα» σε εντελώς ανυπόληπτα κοµµατικά και κυβερνητικά µέλη πάλαι ποτέ του ΠΑΣΟΚ και της Ν∆, τη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων στους τοµείς της οικονοµίας, του προσφυγικού ζητήµατος και της ψηφιακής εναρµόνισης και τις εκλεκτικές σχέσεις µε θεσµικά και επιχειρηµατικά παράκεντρα εξουσίας.

Σε βαθύ κώµα…

Η µετακίνηση του Πάνου Σκουρλέτη στη γραµµατεία της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα ακόµη βήµα αφενός στην ατιµωτική αποστράτευση µιας παλαιάς φρουράς στελεχών που στήριξαν άκριτα και εθελοτυφλώντας τον Τσίπρα στους τυχοδιωκτισµούς του και αφετέρου στη ραγδαία «αποσυριζοποίηση» του ίδιου του πρωθυπουργού και της στενής οµάδας συνεργατών και πραιτωριανών του, που σε γενικές γραµµές ανταµείφθηκαν και µε υπουργικά χαρτοφυλάκια στον πρόσφατο ανασχηµατισµό, συναποτελώντας την κυνικά βαφτισµένη «γενιά Τσίπρα». ΣΥΡΙΖΑ για το Μέγαρο Μαξίµου δεν υπάρχει πλέον και δεν θα υπάρξει στο µέλλον. Ούτως ή άλλως, το κόµµα υφίσταται µόνο στα χαρτιά και στα εµβλήµατα που χρησιµοποιούνται ακόµη ως ελάχιστα διακριτά στοιχεία µιας προ πολλού ξεπερασµένης ταυτότητας, που διαλύθηκε και ξεφτιλίστηκε από τον ένοικο στο Μέγαρο Μαξίµου. Το κόµµα δεν βρίσκεται σε κατάψυξη, απ’ όπου θα βγει άρον-άρον για να αποψυχθεί και να αποκτήσει ξανά υπόσταση, προκειµένου να µετρηθούν και να κινητοποιηθούν δυνάµεις ενόψει όλων των εκλογών του «µεγάλου 2019», ενός πρωτοφανούς έτους στη µεταπολιτευτική ιστορία αν εξαιρέσουµε την… εξαιρετική διετία 1989-1990. Μέσα στο 2019, θα διεξαχθούν σχεδόν ταυτόχρονα όλες οι προβλεπόµενες εκλογικές αναµετρήσεις, για την τοπική αυτοδιοίκηση, την ευρωβουλή και το εθνικό κοινοβούλιο. Ας µην ξεχνάµε µάλιστα ότι σχεδόν σαν ουρά του ’19, το 2020, στην έναρξή του, εµπεριέχει και την εκλογή νέου προέδρου της δηµοκρατίας, που κατά πάσα πιθανότητα θα λειτουργήσει, ως αφορµή, συγκολλητικά για το σύνολο των κοινοβουλευτικών, µνηµονιακών, πολιτικών δυνάµεων. Το θέµα όµως επί του παρόντος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ µετά τις τελευταίες εξελίξεις. Η Κουµουνδούρου δεν είναι σε κρυογονική αναµονή, έχει πέσει σε βαθύ κώµα εδώ και καιρό και σε αυτήν τη µη αντιστρέψιµη κατάσταση θα παραµείνει, έως ότου χρεωθεί την ήττα της κυβέρνησης και κυρίως τη δύσκολη, µετεκλογική αναζήτηση αφενός υπευθύνων για την ήττα και αφετέρου συµµαχιών-σωσιβίων επιβίωσης αποκλειστικά για τους τσιπρικούς προεδρικούς. Το «αριστεροχώρι» του ΣΥΡΙΖΑ θα χρεωθεί την ήττα, το «εθνικού ακροατηρίου» Μέγαρο Μαξίµου θα πιστωθεί τη µετεκλογική προσαρµογή και τις συµµαχίες. Τα ίδια, χονδρικά, υπέστη και το ΠΑΣΟΚ: άλλοι πλήρωσαν τη συντριπτική ήττα, άλλοι εξαφανίστηκαν από τον πολιτικό και τον κοινοβουλευτικό χάρτη, άλλοι έφυγαν για άλλες πολιτείες, άλλοι επαναπλασαρίστηκαν σαν «εθνικά πολύτιµο δυναµικό» της µνηµονιακής «καθίζησης» και της µεταµνηµονιακής «ανάταξης».

«Μεγάλος συνασπισµός» και «αντιδεξιό µέτωπο»

Γι ‘ αυτό, και µε συγκεκριµένη στόχευση το πρόσκαιρο θόλωµα όσων ακόµη νερών έχουν µείνει «καθαρά», τα σενάρια ενός «µεγάλου συνασπισµού» ανάµεσα στην Ν∆ και το τµήµα των κυβερνήσιµων του Μαξίµου, σενάρια που διακινούνται µε εµφατική ζέση στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, χωρίς να διαψεύδονται ή να ξορκίζονται στην Αθήνα, µπήκαν στα συρτάρια της επικαιρότητας, ενώ στο τραπέζι έπεσαν τα φληναφήµατα περί «αντιδεξιού µετώπου». Την παρέα-κόµµα Τσίπρα, την ενδιαφέρει αποκλειστικά η πολιτική της επιβίωση, κατ’ αρχάς στο κοινοβούλιο και σε δεύτερη φάση, στα σενάρια δυνατού µπαλαντέρ της επόµενης κυβέρνησης, όχι οι… αριστερές στροφές στην καθηµερινότητα ή η… απαλλαγή από τα µνηµόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ιστορία, ως σχηµατισµός, ως ανεξόφλητη επιταγή στα γκισέ της ταξικής πάλης, ως ένας ενοχλητικός οίστρος στη χαυνωτική, νεοφιλελεύθερη συναίνεση, ως ένα εκπληκτικό, ριζοσπαστικό, αριστερό και αντικαπιταλιστικό εγχείρηµα, αναζωογονητικό για όλη την ευρωπαϊκή «µετά το Τείχος» Αριστερά, πρέπει να εκλείψει και να τελειώσει. Να εκτελεστεί, πολιτικά και οργανωτικά. Και ποιος είναι ο καλύτερος δήµιος από τον ίδιο τον πρόεδρό του; Ο πάλαι ποτέ συνασπισµός των συνιστωσών, που ταρακούνησε τα κατεστηµένα και πολεµήθηκε άγρια και λυσσαλέα τόσο εντός όσο και κυρίως εκτός του σχηµατισµού, από όλους εκείνους οι οποίοι µιλούσαν και έγραφαν για µια «παλαβή αριστερά» (από τα εκτός) που έπρεπε να υποστεί «βίαιη ωρίµανση» (από τα εντός) για να είναι πολιτικά αξιόπιστη και µε αστικούς όρους ταξικά φερέγγυα (επί τα κρίσιµα αυτά), πρόσκαιρα απέκτησε τη βιτρίνα του «κόµµατος των µελών», και έπειτα από τη µετεωρική εκτόξευση προς την κυβερνητική εξουσία από το 2012 και µετά, εκφυλίστηκε -πλην Λακεδαιµονίων- σε «κόµµα άνευ κόµµατος» ξεδιάντροπα αρχηγικό, συγκεντρωτικό και καθεστωτικό.

Ο «καβγάς» µε τον Μητσοτάκη για την «πίτα» της εξουσίας

Στο σχεδιασµό του Μεγάρου Μαξίµου για τις επόµενες εκλογές, δεν θα αναµετρηθούν διαφορετικά κόµµατα µε διαφορετικά πολιτικά προγράµµατα. Το πρόγραµµα εξάλλου ανάµεσα στη σηµερινή κυβέρνηση και την εν αναµονή κυβέρνηση Ν∆ είναι ένα, κοινό, ενιαίο, υπερτριακονταετές, αδιαίρετο και αδιαπραγµάτευτο – το µεταµνηµονιακό µνηµόνιο. Η αναµέτρηση θα διεξαχθεί ανάµεσα στο κόµµα, χαλιφάτο-είµαι η κυβέρνηση του Τσίπρα, δηλαδή στην κλειστή οµάδα πραιτωριανών, τους νεοβαρόνους της ΚΟ, που φέρνουν τις «καλές» σταυροδοσίες, και τις µεταγραφές από το κέντρο και τη δεξιά, και το κόµµα, ιζνογκούντ-θέλω να γίνω κυβέρνηση του Μητσοτάκη, που το προηγούµενο διάστηµα δεν έχει υστερήσει σε µεταγραφές, νεοβαρονίες και αλλαγές στην πραιτωριανή του φρουρά (από το Ποτάµι, την άκρα δεξιά ή τµήµα του αλληθωρίζοντος ΠΑΣΟΚ, που αλλού πατά και αλλού βρίσκεται). Ο σκυλοκαβγάς διεξάγεται για την ολόκληρη πίτα της εξουσίας, όχι για τα ψίχουλα της κοινωνίας ή κάποια «ιδεολογία», µια «κοσµοθεωρία», µια εντέλει διαφορετική θεώρηση των πραγµάτων και µια διαφορετική αντίληψη για το τι σηµαίνει πολιτική και τι κάνουν οι πολιτικοί, ως πρόσωπα και πώς διεξάγονται οι πολιτικοί, ως αγώνες – αυτά ανήκουν στο διαχωριστικό παρελθόν ή την ποινικοποιηµένη, «ξύλινη» γλώσσα της Αριστεράς. Ο Τσίπρας θέλει να τελειώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας αφενός ότι έτσι τελειώνει και µε την ιστορία της Αριστεράς, γενικά, και αφετέρου ότι έτσι ο ίδιος αναβαθµίζεται ως τελευταίος «αριστερός» αρχηγός µε ταξικές αυταπάτες, ειδικά. Μια µικρογραφία ενός Φράνσις Φουκουγιάµα χωρίς γραβάτα και χωρίς ροπή ή ταλέντο στα πολυσέλιδα πονήµατα για το «τέλος της Ιστορίας» και τον «τελευταίο άνθρωπο». Ο Φουκουγιάµα έπεσε έξω. Το ίδιο έξω θα πέσει και ο Τσίπρας. Και µαζί µε αυτόν, όσοι τον ακολουθήσουν στις πραγµατικές αυταπάτες µιας «εθνικής» µεταµνηµονιακής ηγεσίας, που υπαγορεύουν η αλαζονεία και η οίηση.

πηγη: redtopia.gr