Βαγγέλης Μόσχος

Γράμμα από Γαλλία

Το αυθόρμητο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» που ξέσπασε τις τελευταίες εβδομάδες στη Γαλλία, μονοπωλεί τα πρωτοσέλιδα της χώρας, ιδιαίτερα αφού μετά την επαρχία, έκανε την μαζική εμφάνιση του στους παριζιάνικους δρόμους. Οι εικόνες τις ογκώδους διαδήλωσης και των οδοφραγμάτων στη στολισμένη λεωφόρο Ελυζέ, με τραυματισμούς μέχρι και ακρωτηριασμούς διαδηλωτών, θύματα της θηριώδους αστυνομικής βίας, συγκλόνισαν. Το κατεστημένο και η πλειοψηφία των συστημικών μίντια δεν τις χώνεψαν όμως ποτέ και έτσι έτρεξαν συλλήβδην να ονοματίσουν το κίνημα ως «ακροδεξιό», για να απαξιώσουν τις κοινωνικές διεκδικήσεις του. Κατά πόσο όμως ισχύει αυτός ο χαρακτηρισμός;

Είναι γεγονός ότι οι ακροδεξιές απόψεις και πρακτικές έχουν κάνει εξαρχής αισθητή την παρουσία τους στο κίνημα των «γιλέκων». Και αν αυτό δεν εμφανίζεται στις τρικολόρ που αποτελούν το βασικό σύμβολο κάθε κινητοποίησης, σίγουρα φαίνεται στα επεισόδια ρατσιστικού και σεξιστικού προπηλακισμού που βιώσαν μαύροι και ομοφυλόφιλοι οδηγοί που περνούσαν από τα μπλόκα των «κιτρίνων». Είναι όμως εντυπωσιακό το πως περιστατικά στα οποία πρωταγωνίστησαν τα «γιλέκα» και βρίσκονται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, έχουν θαφτεί από τα MME: Από την κοινή πλεύση με την πορεία κατά της βίας των γυναικών στο Μονπελιέ, στο τραγούδι του αφρικανικής καταγωγής Κοπ Τζόνσον που εκφράζει την στήριξη των μαύρων Γάλλων στο κοινωνικό κίνημα, έως τον αποκλεισμό αυτόκλητου ακροδεξιού αντιπροσώπου των «γιλέκων» από την τοπική επιτροπή της Τουλούζ. Αυτές οι αντίρροπες τάσεις δείχνουν ταυτόχρονα τη διάσταση που έχει πάρει το κίνημα στη γαλλική επαρχία.

Είναι επίσης δεδομένη η υποστήριξη της Λεπέν στα «γιλέκα», η οποία όμως δεν εξελίσσεται σε οργανωμένη παρέμβαση. Η ίδια ταυτόχρονα δηλώνει ότι το κίνημα θα είναι «πιο δυνατό, όσο είναι ανεξάρτητο» φανερώνοντας τον πραγματικό της φόβο: Την ενοποίηση και ηγεμόνευσή του από το εργατικό κίνημα. Αυτή έμενε να κριθεί στη διαδήλωση της 1^ης Δεκέμβρη, όπου καλεί η CGT μαζί με τα «γιλέκα» αλλά και φοιτητές και μετανάστες. Στους δρόμους και όχι στα σαλόνια θα κριθεί  -και δυνάμει θα ηττηθεί – η επιρροή των αντιδραστικών ρευμάτων.

ΠΗΓΗ: prin.gr

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΝΑΥΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ σας καλεί
στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας της
για την νέα χρονιά η οποία θα γίνει

στις 12/1/2019 μέρα Σάββατο, στις 12.30 το μεσημέρι
στην αίθουσα συνελεύσεων της ΠΝΟ

(Κολοκοτρώνη 132, Β όροφος, Πειραιάς)

Μετά το τέλος της εκδήλωσης θα ακολουθήσει μπουφές

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος 
Νταλακογεώργος Αντώνης

Ο Γεν. Γραμματέας
Κροκίδης Νικόλαος

Ένα ηχηρό χαστούκι στην κυβερνητική ευδαιμονία δίνει η Eurostat, η οποία υπολογίζει το ποσοστό φτώχειας για το 2017 στο 46,3%, μειωμένο μόλις κατά 1,7% σε σχέση με το 2014 και 2015 που είχε φτάσει στο ανώτατο 48%!

Αυτό σημαίνει εν πολλοίς ότι το αφήγημα για την οικονομία που βγαίνει από την κρίση μπορεί να αφορά τα δημοσιονομικά μεγέθη, αλλά δεν αφορά την κοινωνία, η οποία επλήγη βάναυσα από τις μνημονιακές επιλογές.

Πράγματι, οδηγούμαστε στον παράλογο συλλογισμό, που όμως οι στατιστικολόγοι τον θεωρούν απολύτως λογικό, ότι το 2017 για να είσαι φτωχός πρέπει να διαθέτεις εισόδημα λιγότερο από 4,5 χιλιάδες ευρώ ενώ για να θεωρείσαι φτωχός το 2008 αρκούσε να έχεις λιγότερο από 6,5 χιλιάδες ευρώ εισόδημα.

Πλέον όμως συνέβη το αυτονόητο και τα στοιχεία δεν τιμούν καθόλου τη χώρα μας, αφού δεικνύουν ότι το 46,3% του εγχώριου πληθυσμού καλείται να ζήσει με ένα ποσό που δεν ξεπερνά τα 382 ευρώ μηνιαίως!

Αν, ωστόσο, δούμε τα στοιχεία, θα διαπιστώσουμε ότι οι μνημονιακές πολιτικές, που ξεκίνησαν το 2010 και εφαρμόστηκαν στη χώρα μας μέχρι και τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους, κατάφεραν να φτωχοποιήσουν το 30% του ελληνικού πληθυσμού.

Διπλασιάστηκε

Πράγματι, το 2008, με βάση τα καταναλωτικά πρότυπα εκείνης της χρονιάς, το ποσοστό που βρισκόταν σε κατάσταση φτώχειας ανερχόταν στο 20,1% του πληθυσμού και μάλιστα με πτωτική τάση, η οποία αποτυπώθηκε στην επόμενη διετία: το 2009 η φτώχεια μετρήθηκε στο 18,9%, για να μειωθεί στο 18% το 2010. Από εκεί και πέρα, ο δείκτης της φτώχειας λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις. Το 2011 κλείνει στο 24,9%, για να ανέβει έναν χρόνο μετά στο 35,8% και να εκτιναχθεί στο 44,3% το 2013. Από εκεί και πέρα παγιώνεται για 2 έτη, το 2014 και το 2015, στο 48%. Το 2016 και το 2017 παραμένει πολύ υψηλά στο 47,7% και 46,3% αντίστοιχα, χωρίς αποτέλεσμα της μικρής κάμψης καθώς αυτή κινείται στα όρια του στατιστικού λάθους.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Γκριγκόλ Βασάτζε