Κάθε χρόνο που περνάει, οι ωκεανοί γίνονται πιο ζεστοί εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και της θερμότητας της ατμόσφαιρας που απορροφούν, όπως διαπίστωσε διεθνής ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον δρα Λιτζίνγκ Τσενγκ του Ινστιτούτου Ατμοσφαιρικής Φυσικής της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματά τους, το 2018 ήταν το θερμότερο έτος που έχει ποτέ καταγραφεί στους ωκεανούς του πλανήτη μας, όπως αντίστοιχα είχε συμβεί το 2017, το 2016, το 2015 και το 2014- δηλαδή όλα τα τελευταία χρόνια.

Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι, σε σχέση με τη μέση θερμότητα των ωκεανών κατά την περίοδο 1981-2010, το 2018 οι ωκεανοί απορρόφησαν πολλή περισσότερη θερμότητα και συγκεκριμένα 19,67Χ10^22 Joules, όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ.

Αυτή η αύξηση θερμότητας που συνέβη πέρυσι, σε σχέση με το 2017, είναι περίπου 388 φορές μεγαλύτερη από τη συνολική ετήσια παραγωγή ηλεκτρισμού της Κίνας και εκατό εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την έκλυση θερμότητας από την ατομική βόμβα της Χιροσίμας. Η μεταβολή στη θερμότητα των ωκεανών θεωρείται ένας από τους καλύτερους δείκτες - αν όχι ο καλύτερος- για την μέτρηση της κλιματικής αλλαγής λόγω των συσσωρευόμενων ανθρωπογενών «αερίων του θερμοκηπίου». Πάνω από το 90% της θερμότητας που αυτά τα αέρια παγιδεύουν στην ατμόσφαιρα, καταλήγει στις θάλασσες.

«Τα νέα στοιχεία, μαζί με ένα όγκο άλλων ερευνών, αποτελούν μια πρόσθετη προειδοποίηση τόσο για τις κυβερνήσεις όσο και για το ευρύ κοινό ότι βιώνουμε μια αναπόφευκτη παγκόσμια υπερθέρμανση, που προκαλεί σοβαρή ζημιά και απώλειες τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία» δήλωσε ο δρ Τσενγκ.

Οι ερευνητές προβλέπουν ότι οι ωκεανοί θα συνεχίσουν να ανεβάζουν θερμοκρασία, πράγμα που, μεταξύ άλλων, θα συμβάλει στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών διεθνώς, όπως σημειώνει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Αλλά θα υπάρξουν και άλλες επιπτώσεις εξαιτίας των πιο ζεστών ωκεανών, όπως η διείσδυση αλμυρού νερού στους υδροφόρους ορίζοντες του πόσιμου νερού, οι καταστροφές παράκτιων υποδομών, η αυξημένη πιθανότητα καταιγίδων και άλλων ακραίων καιρικών φαινομένων, ο θάνατος των κοραλλιών, η τήξη των θαλάσσιων πάγων, οι επιπτώσεις στα θαλάσσια οικοσυστήματα κ.α.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Με αφορμή την ημερίδα που διοργάνωσε η ΠΟΕ-ΟΤΑ, στις 17 Γενάρη 2018, για την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων στους δήμους, έγινε μια προσπάθεια καταγραφής από την εκτελεστική επιτροπή της Ομοσπονδίας των εργατικών δυστυχημάτων και σοβαρών εργατικών ατυχημάτων, κατά την περίοδο 2014-2018. Βάσει της καταγραφής, σκοτώθηκαν εν ώρα εργασίας 43 συνάδελφοι και σοβαρά τραυματίστηκαν 59.

Οι περιπτώσεις των ατυχημάτων και δυστυχημάτων, ασφαλώς, και δεν οφείλονται στην «κακιά ώρα», αλλά στις μνημονιακές πολιτικές των περικοπών που εφαρμόζουν οι αιρετοί και η κυβέρνηση, με αποτέλεσμα τη μη παροχή μέτρων ατομικής προστασίας, την εντατικοποίηση στη δουλειά, την έλλειψη προσωπικού, τη μη εκπαίδευση προσωπικού κτλ.

ΕΔΩ η «μαύρη λίστα».

ΠΗΓΗ:   ergasianet.gr

Βαθιά στα «κόκκινα» έχει βυθιστεί το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Ελλήνων, ανοίγοντας έτσι την «ψαλίδα» με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2016 υποχώρησε περαιτέρω στα 16.378 ευρώ, ενώ με βάση τη Eurostat το κατά κεφαλήν ΑΕΠ «βούτηξε» το 2017 στο 67% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπαίνοντας στην κρίση, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Ελλήνων ήταν 21.845 ευρώ και το 2009 αντιστοιχούσε στο 94% του κοινοτικού μέσου όρου, αντικατοπτρίζοντας τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί στους πολίτες ότι στο τέλος της δεκαετίας θα έπαιρνε σάρκα και οστά η περιβόητη πραγματική σύγκλιση. Λίγα χρόνια αργότερα, οι Έλληνες σε όρους αγοραστικής δύναμης βρίσκονται σε χειρότερη θέση ακόμα και από τις Βαλτικές Χώρες, αυτές του πρώην Ανατολικού Μπλοκ.

Το υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2016 καταγράφεται στην Αττική με 22.204 ευρώ (-0,1% σε σχέση με το 2015), ωστόσο η σύγκριση με τα δεδομένα (29.215 ευρώ) του 2008 είναι αποκαρδιωτική, πλην όμως δηλωτική του τι συνέβη στα νοικοκυριά. Στη συνέχεια ακολουθούν:

• το Νότιο Αιγαίο με 17.769 ευρώ (-2,8%),
• τα Ιόνια Νησιά με 15.182 ευρώ (+0,3%),
• η Στερεά Ελλάδα με 14.727 ευρώ (+3%), 
• η Δυτική Μακεδονία με 14.361 ευρώ (-8,9%), 
• η Κρήτη με 13.811 ευρώ (-1,8%), 
• η Πελοπόννησος με 13.579 ευρώ (+1%), 
• η Κεντρική Μακεδονία με 12.880 ευρώ (+1,7%), 
• η Θεσσαλία με 12.662 ευρώ (+1,2%),
• το Βόρειο Αιγαίο με 12.266 ευρώ (-3,4%),
• η Δυτική Ελλάδα με 12.058 ευρώ (-0,8%),
• η Ήπειρος με 11.785 ευρώ (+1,5%) και
• η Ανατολική Μακεδονία- Θράκη με 11.432 ευρώ (+1,3%).

Εν κατακλείδι, η διαφορά μεταξύ της πλουσιότερης (Αττική) και της φτωχότερης (Ανατολική Μακεδονία-Θράκη) περιφέρειας της χώρας είναι 6.337 ευρώ.

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (κάντε κλικ στους πίνακες για μεγέθυνση):

Κατά κεφαλήν ΑΕΠ

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Για «ευρύ μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων» μίλησε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής.

«Από τη μια η ΝΔ και η ακροδεξιά και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δημοκρατικές δυνάμεις», επανέλαβαν εν χορώ βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση της «πρότασης ψήφου εμπιστοσύνης» προς την κυβέρνηση.
Ας μιλήσουμε όμως με όρους της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και ως κυβέρνηση, ενσωμάτωσαν ως δικό τους πρόγραμμα τις ιδιωτικοποιήσεις, την υπαγωγή σε ένα μόνιμο καθεστώς επιτροπείας της ευρωζώνης και της ΕΕ, την επιβολή μιας διαρκούς λιτότητας, ληστείας των συντάξεων και των ασφαλιστικών ταμείων, την εναγώνια αναζήτηση «επενδυτών» που θα αξιοποιήσουν την εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, μαζί και την πολιτική πλήρους ευθυγράμμισης προς τους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Αλήθεια, αυτοί οι άξονες πολιτικής, τοποθετούνται στην «αριστερή, προοδευτική παράταξη»;

Αλλά ας μιλήσουμε και με όρους πολιτικών σχηματισμών και συμβολισμών.

Από ποιους απαρτίζεται αυτό το «προοδευτικό μέτωπο»; Απάντησε ο Τσίπρας με σαφήνεια, μιλώντας για ένα «ευρύ προοδευτικό μέτωπο» στις ευρωεκλογές, «για να συνεισφέρουμε στην οικοδόμηση μιας μεγάλης συμμαχίας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, της οικολογίας και της σοσιαλδημοκρατίας που απεγκλωβίζεται από την αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο νεοφιλελεύθερο και συντηρητικό πλαίσιο». Δηλαδή ένα μέτωπο που ξεκινάει από τους ΝΑΤΟβαμμένους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας, ως τους υμνητές του σφαγείου της ΕΕ σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές και «αριστερούς» της Γαλλίας, της Ιταλίας και αλλού. Ξέχασε τον Μακρόν…

Μόνο αν μιλήσει κανείς με όρους κομματικών μηχανισμών και συγκρότησης ομάδων σύγκρουσης για την κυβερνητική διαχείριση, μπορεί να στοιχειοθετήσει αυτή την ψευδεπίγραφη διαιρετική γραμμή όπως τη θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαρκής σύγκλιση της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ στα βασικά ζητούμενα της αστικής και ευρωενωσιακής πολιτικής, μεταλλάσσουν τη μεταξύ τους αντιπαράθεση.

Στην καλύτερη περίπτωση αναδεικνύονται «πολιτισμικές» διαφορές, συμβολισμοί και ρητορικές περί ταυτοτήτων με ευαισθησίες στη μια ή την άλλη κατεύθυνση, απευθυνόμενοι σε διαφορετικές «ομάδες ενδιαφερόντων».

Στην τυπική περίπτωση, η αντίθεση που κινεί το νέο αστικό διπολισμό είναι η αντιπαράθεση με όρους τιμιότητας, ύφους και ήθους στη διαχείριση μιας εντελώς δοσμένης και κοινής στην ουσία τους πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο που οι αλληλοκαταγγελίες περί «διαφθοράς», καταλήγουν τελικά να γίνονται το κύριο πεδίο αντιπαράθεσης.

Έχοντας ο ΣΥΡΙΖΑ την ίδια με τη ΝΔ κοινωνικοοικονομική ατζέντα και αντίληψη για τη θέση της χώρας στους βασικούς οικονομικούς και πολιτικούς οργανισμούς του κεφαλαίου, όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύει κάποιου τύπου «αριστερή πλευρά», αλλά χτίζει μια αντιπαράθεση πόλων αστικής πολιτικής. Σοσιαλφιλελευθερισμός ευρωπαϊκής και ΝΑΤΟικής κοπής ενάντια σε (ακρο) νεοσυντηρητισμό Τραμπικής και Ορμπανοσαλβινικής εκδοχής. Αν επιβληθεί αυτό το ιδιόρρυθμο δίπολο μεταξύ «δεξιάς» και «ακροδεξιάς», τότε ο σίγουρος χαμένος είναι τα συμφέροντα των εργαζομένων, των ανέργων και των φτωχών, αλλά και πιθανός νικητής ο ανερχόμενος νεοφασισμός.

Ευτυχώς, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η αντίσταση της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς, διατηρεί ανοιχτή την ελπίδα της εργατικής λαϊκής αντεπίθεσης και δεν επιτρέπει να μετατραπεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε εύκολη λεία της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και του ποικιλώνυμου ακροδεξιού, εθνικιστικού χώρου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να επιβάλει το δίλημμά του, ακριβώς σε βάρος αυτής της αριστεράς και της επικίνδυνης προοπτικής που μπορεί να αντιπροσωπεύσει για την αστική πολιτική, με την προσφυγή στο δέλεαρ για τα λαϊκά στρώματα (στην ουσία ωμό εκβιασμό) των «άμεσων» συμφερόντων επιβίωσης τους. Να που οδηγεί αυτή η νόθα διχοτομία αν επιβληθεί:

Το «άμεσο» συμφέρον να καταπιεί το μακροπρόθεσμο και ουσιαστικό.

Η ατομική ανάγκη (μέσω του φόβου) να εξοντώσει τις συλλογικές και καθολικές ανάγκες.

Η δικαιοσύνη να δώσει τη θέση τους στην ελεημοσύνη και την δήθεν χαριστική «παροχή»

Οι άνθρωποι με ανάγκες και δικαιώματα, να αντικατασταθούν από «ωφελούμενους» και οικόσιτους εξαρτημένους

Η αναζήτηση της αλήθειας και των βαθύτερων αιτιών, να δώσει τη θέση της στην πίστη για την αιωνιότητα του καπιταλισμού και της ΕΕ.

Είναι μια γνώριμη πολιτική πρόταση: Βλέπει το μέλλον ως εκδοχή του παρόντος.

Ωστόσο, αντίθετα η αριστερά της εργατικής πολιτικής και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, αναζητεί ένα μέλλον ελεύθερο από τις δεσμεύσεις του παρελθόντος και του παρόντος.

ΠΡΙΝ 20/1/18

ΠΗΓΗ:  pandiera.gr