Η πολιτική συλλογικότητα “Άλλα Ρούχα”απαρτίζεται από εργαζόμενους, άνεργους, νέους και συνταξιούχους και ιδρύθηκε πριν από τρία περίπου χρόνια.

Συμβάλλοντας στο διάλογο για την ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, είχαν καταθέσει “πρόταση για την αναγκαία παρέμβαση στη συγκυρία των αριστερών, σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών, απελευθερωτικών, κινηματικών δυνάμεων”, όπως την ονόμασαν (μπορείτε να τη διαβάσετε στο μπλογκ των “Άλλων Ρούχων”, πατώντας στο λινκ που υπάρχει στο τέλος της ανάρτησης).

Τη Δευτέρα 8 Απρίλη 2019, δημοσιοποίησαν κείμενο αποχώρησης από τη ΛΑΕ στο οποίο ασκούν κριτική στη ΛΑΕ αλλά και “στο σύνολο σχεδόν των μέχρι σήμερα οργανωμένων δυνάμεων της υπόλοιπης Αριστεράς”, όπως αναφέρουν.

Ο τίτλος “Άλλα Ρούχα”, είναι εμπνευσμένος από τα λόγια της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου “Το Βλέμμα του Οδυσσέα”:

Όταν γυρίσω, θα γυρίσω με τα ρούχα και τ’ όνομα ενός άλλου.
Κανείς δε θα με περιμένει. Κι αν δε με γνωρίσεις και πεις
«Δεν είσαι εσύ», θα σου δώσω σημάδια, να πιστέψεις.

Θεωρούν ότι τα κίτρινα γιλέκα τους δικαιώνουν (ακόμα και κυριολεκτικά). Διαβάστε στη σχετική ανακοίνωσή τους, τούς κύριους λόγους που τους αναγκάζουν να θέσουν τα «Άλλα Ρούχα» εκτός ΛΑΕ. Αυτό γίνεται, σημειώνουν χαρακτηριστικά, “ώστε να μπορέσουμε να μείνουμε «εντός» των στόχων και της πολιτικής που πιστεύουμε, και παλεύουμε, ότι εξυπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα και τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.”

“Ήμασταν και παραμένουμε, με όποιες δυνάμεις και δυνατότητες έχουμε, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας το επαναστατικό άρωμα, η «απόλυτη» δημοκρατία και η κοινωνικοποίηση της πολιτικής να αποτελέσουν τη «νέα μόδα» στη σκέψη, και τη δράση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και αγωνιστών”, προσθέτουν.

Κείμενο αποχώρησης των «ΑΛΛΩΝ ΡΟΥΧΩΝ» από τη ΛΑΕ

Με την παρούσα δημόσια ανακοίνωσή μας, όσοι συγκροτούμε την ομάδα των «ΑΛΛΩΝ ΡΟΥΧΩΝ», γνωστοποιούμε την απόφασή μας να αποχωρήσουμε από τη ΛΑΕ και φυσικά από τις θέσεις αντιπροσώπων, συντονιστών και μελών του Πολιτικού Συμβουλίου.

Η ΛΑΕ, όπως δυστυχώς και σχεδόν το σύνολο των μέχρι σήμερα οργανωμένων δυνάμεων της υπόλοιπης Αριστεράς δεν έχει κατορθώσει ν’ «αλλάξει ρούχα».

Όλος ο αριστερός χώρος κινείται είτε ως «απόνερα» του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως «ΣΥΡΙΖΑ-2», είτε ως «αντιΣΥΡΙΖΑ-2» κι έχοντας εξαντλήσει τα ιστορικά «καύσιμα» όλων των αποχρώσεων του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος του 20ου αιώνα αλλά και τα αγωνιστικά της 1ης μνημονιακής περιόδου 2010-2015, απομακρύνεται διαρκώς από τα κοινωνικά στρώματα που θίγονται από τη μνημονιακή βαρβαρότητα αλλά και από την αέναη (έως το 2061) αγριότητα της δήθεν «μεταμνημονιακής κανονικότητας».

Τα εργατικά στρώματα, οι κατεστραμμένοι και περιθωριοποιημένοι της μνημονιακής επέλασης και κυρίως η νεολαία, δεν βλέπουν τα συμφέροντα τους, δε νοιώθουν τον εαυτό τους στη δράση και στις πολιτικές αυτής της Αριστεράς.

Μια Αριστερά χωρίς ενσυναίσθηση, δε μπορεί να ξανακοινωνικοποιηθεί και να βρει νήματα σύνδεσης στις σύγχρονες κι επιτακτικές ανάγκες των «από κάτω» κοινωνικών στρωμάτων αλλά και των εργαζομένων σε δημιουργικές και σε επιστημονικά και τεχνολογικά, επαναστατικές παραγωγικές δραστηριότητες.

• Η παντελής απουσία δημοκρατίας, η χρησιμοποίηση όποιων κομματικών-μετωπικών διαδικασιών μόνο για τη δημιουργία «νομιμοποιητικής» βάσης μιας ηγετικής ομάδας και μιας, εν πολλοίς προαποφασισμένης, πολιτικής γραμμής.

(Όλο το 2018 το ΠΣ συνεδρίασε μόλις δύο φορές, στις 18-03-2018 και κατόπιν στις 02-12-2018).

• Η άρνηση ακόμα και τυπικής ενημέρωσης του Πολιτικού Συμβουλίου, για τα οικονομικά στοιχεία της ΛΑΕ, παρά τις επανειλημμένες απαιτήσεις μας.

• Η συνεχιζόμενη «λογοκρισία» κειμένων και ανακοινώσεων καθώς και η αντιδεοντολογική χρήση δημοσιευμάτων από ιστοσελίδες του χώρου.

• Η εμμονή σε μια «από τα πάνω» δημιουργία μετώπου (τη στιγμή που «από τα κάτω» υπάρχει διαρκές φυλλορρόημα) με ομολογημένο, και μόνο, σκοπό την είσοδο στη βουλή (μα ήταν στη βουλή, ακόμα και στην κυβέρνηση, οι 30 βουλευτές που συγκρότησαν αρχικά τη ΛΑΕ, όταν εκδηλώθηκε ανοιχτά η μνημονιακή μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να την αποτρέψουν).

• Η συμμετοχή στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς είναι θετική αλλά χωρίς να γίνεται προσπάθεια μετατροπής του σε ένα αποενοχοποιητικό κίνημα για το δικαίωμα της «αξιοπρεπούς κατοικίας για όλους».

• Η λογική του «εθνικού νομίσματος» ως πανάκειας για κάθε πρόβλημα και όχι σαν αναγκαίας ρήξης με την κυρίαρχη συστημική πολιτική εξυπηρέτησης του κεφαλαίου, για την εφαρμογή μιας πολιτικής λαϊκής ανεξαρτησίας και εργατικής κυριαρχίας.

• Η υποβάθμιση του GRexit στόχου στη μοναδική χώρα της ΕΕ που το αντί ΕΕ κίνημα έχει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, σαφώς αριστερό πρόσημο, αφήνει χώρο σε ακροδεξιά καπηλεία τέτοιων εξελίξεων στο μέλλον.

• Η προσπάθεια ενοποίησης δυνάμεων κάτω από μια αντιρατσιστική, αντιφασιστική, αντιεθνικιστική, αντιπολεμική ομπρέλα λόγω του υπαρκτού πολεμικού και ακροδεξιού κινδύνου είναι αναγκαία μεν, ανεπαρκής δε για να στηρίξει τα εργατικά, νεολαιίστικα και περιθωριοποιημένα τμήματα που έχουν ανάγκη ενός ρεαλιστικού οικονομικού και κοινωνικού οράματος, βελτίωσης της ζωής τους ΣΗΜΕΡΑ. Και που θα αντιπαρατίθεται έτσι στο πραγματικό υλικό υπόστρωμα που εδράζονται και αναπτύσσονται οι διαφόρων εκφάνσεων ακροδεξιοί κίνδυνοι.

• Η άρνηση προβολής ως κύριας επιλογής μιας πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης με άμεση δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου (άμεση εφαρμογή του 6ωρου με ταυτόχρονη μείωση όλων των παραμέτρων εβδομαδιαίου, ετήσιου και δια βίου χρόνου εργασίας) και μεταβολή όλων των όρων που συγκροτούν το εργασιακό μοντέλο υπέρ των δυνάμεων της εργασίας υποκρύπτει την αποδοχή της αναπτυξιολαγνείας ως δρόμο παραγωγικής ένταξης για τους ανέργους και οικονομικής ανάκαμψης για τα μισθωτά στρώματα.

Είναι μερικοί από τους κύριους λόγους που μας αναγκάζουν να θέσουμε τα «Άλλα Ρούχα» εκτός ΛΑΕ. Ώστε να μπορέσουμε να μείνουμε «εντός» των στόχων και της πολιτικής που πιστεύουμε, και παλεύουμε, ότι εξυπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα και τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.

Η ταύτιση σκοπού και μέσου έχει προκαλέσει ολέθρια αποτελέσματα στην πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Όπως και στην προσωπική και πολιτική ζωή πολλών αγωνιστών. Δεν είναι το (όποιο) κόμμα πάνω απ’ όλα. Είναι ο σκοπός και κυρίως οι άνθρωποι και η κοινωνία.

Ήμασταν και παραμένουμε, με όποιες δυνάμεις και δυνατότητες έχουμε, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας το επαναστατικό άρωμα, η «απόλυτη» δημοκρατία και η κοινωνικοποίηση της πολιτικής να αποτελέσουν τη «νέα μόδα» στη σκέψη, και τη δράση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και αγωνιστών. Θα συμβάλλουμε ενεργητικά και δυναμικά στη συγκρότηση ενός ρεύματος που θα απαιτήσει και θα επιβάλει ΤΩΡΑ (ξεφεύγοντας από την αέναη ανάλυση και δήθεν προετοιμασία ΠΡΙΝ ή την εξαντλητική εκτίμηση ΜΕΤΑ, τις κρίσιμες πολιτικές στιγμές) ένα πρόγραμμα δημοκρατικής αναδιοργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας προτάσσοντας με σαφήνεια τα συμφέροντα των «από κάτω», προς όφελος όλων των ανθρώπων.

Η μη αναμενόμενη και μη σχεδιαζόμενη εξέγερση των ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΓΙΛΕΚΩΝ στην καρδιά της Ευρώπης επιβεβαίωσε ακόμα και κυριολεκτικά ότι μόνο με «ΑΛΛΑ ΡΟΥΧΑ» (σε ενδύματα, αιτήματα, στόχους, διάρκεια και μορφές) μπορούν να υπάρξουν οι λαϊκές εξεγέρσεις του ΠΑΡΟΝΤΟΣ. (Του μέλλοντος θα τις κάνουν άλλοι και αλλιώς).

Αθήνα, 07 Απριλίου 2019

Πηγή: allarouxa.wordpress.com - pandiera.gr

Συνέντευξη του Ν.Μπογιόπουλου στην «Εφ.Συν.» και στον Δ.Κανελλόπουλο για την επανέκδοση του βιβλίου «Βαλκάνια 78 μέρες "στόχος" του ΝΑΤΟ»

Βομβαρδισμένα κτίρια στο κέντρο του Βελιγραδίου – AP Photo/Darko Vojinovic

– Ευρωπαϊκή Ενωση τότε και τώρα…

Η τότε Ε.Ε. των «κεντροαριστερών» Μπλερ, Ζοσπέν, Ντ’ Αλέμα, Ντελόρ διέλυε και κατόπιν βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία. Η κατοπινή Ε.Ε. των «κεντροαριστεροδεξιών» Μέρκελ, Ολάντ, Μακρόν, Πρόντι, Μπαρόζο, Γιούνκερ λατρεύει τους ναζί της Ουκρανίας, ενσωμάτωσε τους φιλοναζί των Βαλτικών χωρών και βομβαρδίζει από Συρία και Ιράκ μέχρι Αφγανιστάν. Δυσκολεύομαι να εκτιμήσω αν είναι το ίδιο «καλή» ή κι ακόμα «καλύτερη»…

– Ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία τελικά;

Δύο ανθρώπινα δημιουργήματα φαίνονται διά γυμνού οφθαλμού από το φεγγάρι: το ένα είναι το Σινικό Τείχος, το άλλο είναι η αμερικανική βάση στο Κόσοβο, η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στον κόσμο. Να θυμίσω, επίσης, κεντρικό άρθρο στην «Ουάσινγκτον Ποστ», την επομένη της έναρξης των βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, στις 24 Μάρτη 1999. Ο τίτλος του ήταν: «Επανασχεδιάστε τον χάρτη των Βαλκανίων».

Την αποκλειστική ευθύνη, λοιπόν, για το έγκλημα στη Γιουγκοσλαβία φέρει εκείνος που, για να κάνει τη δουλειά του, την πρόσδεση δηλαδή του συνόλου των Βαλκανίων στις ευρωατλαντικές και ευρωενωσιακές δομές, αφού έσπειρε κι «έπαιξε» με το δηλητήριο του εθνικισμού, στη συνέχεια αποφάσισε να δολοφονήσει και 2.500 ανθρώπους· να τραυματίσει πάνω από 12.000 (μεταξύ τους πάνω από 2.500 παιδιά)· να ισοπεδώσει 25.000 κτίρια, μεταξύ των οποίων όλα τα εργοστάσια της Σερβίας· να καταστρέψει το οδικό, σιδηροδρομικό και αεροπορικό δίκτυο της χώρας και –φυσικά– να σπείρει στο έδαφος της περιοχής, σε πάνω από 110 σημεία, βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου, όπου, είκοσι χρόνια μετά, καταγράφονται πάνω από 40.000 νέα κρούσματα καρκίνου ετησίως.

– Και η Βόρεια Μακεδονία σήμερα;

Αν θυμάμαι σωστά, αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς, την περίφημη δήλωσή του ο Κλίντον πως «αυτό που κάναμε στο Κοσσυφοπέδιο μπορούμε να το ξανακάνουμε τώρα, μπορούμε να το κάνουμε αύριο αν είναι αναγκαίο, είτε στην Αφρική, είτε στην Κεντρική Ευρώπη», την είχε κάνει από τα Σκόπια… Τα Βαλκάνια, η Γιουγκοσλαβία, δεν επελέγησαν τυχαία ως πεδίο θερμής εφαρμογής του νέου ΝΑΤΟϊκού δόγματος. Τα Βαλκάνια, με την έννοια της γεωστρατηγικής τους θέσης, δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή. Είναι η περιοχή που έγινε σταυροδρόμι δύο Παγκόσμιων Πολέμων. Είναι η περιοχή που το σχέδιο του Γ΄ Ράιχ για την προέλασή του στην Ανατολή προϋπέθετε την άλωσή της. Η επέλαση της «νέας τάξης», λοιπόν, στη γεωγραφική περιφέρεια που ο Μπρζεζίνσκι έχει βαφτίσει «Ευρασία» προϋπέθετε τη ΝΑΤΟποίηση των Βαλκανίων.

– Δηλαδή τώρα με τη Βόρεια Μακεδονία έρχεται να συμπληρωθεί το παζλ της ΝΑΤΟποίησης;

Τυπικά και ουσιαστικά. Επιβεβαιώνεται περίλαμπρα στο άρθρο 2 της Συμφωνίας των Πρεσπών. Οποιος έχει τη δεξιά-δεξιά ή την «αριστερή»-δεξιά άποψη ότι η παρουσία του ΝΑΤΟ είναι καλή, ανεκτή ή έστω αναπότρεπτη για την Ελλάδα, για τα Βαλκάνια και για τις καλές σχέσεις των βαλκανικών χωρών μεταξύ τους, τότε έχει κάθε λόγο να θεωρεί ότι το ΝΑΤΟ είναι καλό και για τη Βόρεια Μακεδονία. Προσωπικά, όσες φορές ζήτησα από την Ιστορία να επιβεβαιώσει την παραπάνω θέση, η απάντησή της ήταν κάθετα αρνητική.

– Ηταν καλός πολιτικός ο Τόνι Μπλερ; Ο Κώστας Σημίτης;

Ο ένας καλύτερος από τον άλλον…

Πηγή: efsyn.gr

Σε δύο εβδομάδες, τη Μεγάλη Δευτέρα αρχίζει η προανάρτηση για τον Δήμο της Αθήνας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως 550.000 ιδιοκτήτες που έχουν 700.000 ακίνητα στον Δήμο της Αθήνας και έχουν δηλώσει 1.250.000 δικαιώματα το 2008 (πληρώνοντας 35 ευρώ) θα πρέπει να είναι σε επιφυλακή προκειμένου - σε περίπτωση λάθους- να διορθώσουν τα αποτελέσματα της επεξεργασίας.

Σεΐτ Αλντογάν

Μπορεί να έχασε τα μεγάλα αστικά κέντρα, όμως από το βράδυ κιόλας των εκλογών ο Ερντογάν σάλπισε την επίθεση στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα και τις κατακτήσεις, με εφαρμογή ενός πακέτου αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων».

Ο Ερντογάν μετέτρεψε τις εκλογές της 31ης Μάρτη σε δημοψήφισμα, θέλοντας να επιβεβαιώσει την ισχυρή του θέση. Για να το καταφέρει, χρησιμοποίησε κάθε δυνατότητα συμπεριλαμβανομένης της κρατικής τρομοκρατίας, των απαγορεύσεων κ.λπ. Πρακτικά, στις εκλογές δεν συζητήθηκαν τα τοπικά προβλήματα, αλλά κυριάρχησε «το προεδρικό πολίτευμα, η ασφάλεια, οι εσωτερικές και εξωτερικές απειλές ενάντια στην Τουρκία» και άλλα παρόμοια.

Όμως τα αποτελέσματα δεν ήταν και ικανοποιητικά για τον Ερντογάν. Αντιθέτως, δέχτηκε μεγάλο πλήγμα χάνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα όπως Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, ‘Αδανα και Μερσίνη. Φαίνεται, λοιπόν, ότι μία σημαντική μερίδα ψηφοφόρων του Ερντογάν του γύρισαν την πλάτη λόγω της οικονομικής κατάστασης και το κυβερνών κόμμα στην ουσία έχασε μεγάλο ποσοστό των ψήφων του στις βιομηχανικές και εργατικές πόλεις. Οι απώλειες κυμαίνονται από 6 ως 10 μονάδες, κάτι που δείχνει ότι σημαντική μερίδα των εργαζομένων δεν δέχεται την οικονομική και πολιτική καταπίεση που ασκεί το καθεστώς. Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι οι απώλειες δεν φαίνονται άμεσα, εξαιτίας της συμμαχίας του με τους Γκρίζους Λύκους (Κόμμα Εθνικής Δράσης), που απέσπασαν σοβαρό ποσοστό ψήφων από τον Ερντογάν και βγήκαν ενισχυμένοι.

ΕΜΕΡ και HDP άντεξαν την πίεση, τους εκβιασμούς και τη νοθεία του καθεστώτος

Από την άλλη μεριά, σε όλη την επικράτεια, ο Ερντογάν έχει χάσει μόνο 2 μονάδες, που δεν είναι μεγάλο ποσοστό. Για την ακρίβεια, δείχνει ότι ο «σουλτάνος» παραμένει ισχυρός και θα συνεχίσει την πολιτική του. Με άλλα λόγια, δεν έγινε κάποιο βήμα μέσα από αυτές τις εκλογές όσον αφορά στην ταξική πάλη στην Τουρκία και όσος κόσμος γύρισε την πλάτη του στον Ερντογάν δεν έχει επιλέξει έναν ταξικό δρόμο – απλά έχει αλλάξει καθεστωτικό στρατόπεδο.

Στο μεταξύ, ούτε ο Ερντογάν ούτε το κόμμα του φαίνεται πως δέχονται τα αποτελέσματα ως έχουν και συνεχίζουν τη μαύρη προπαγάνδα, μέσω των ΜΜΕ που ελέγχουν (κάπου το 90%), κάνοντας λόγο για παραβιάσεις του εκλογικού νόμου και νοθεία. Κι αυτό όταν στις προηγούμενες εκλογές, είχαν βγει πάνω από 400.000 άκυροι ψήφοι και η κυβέρνηση Ερντογάν δήλωνε ότι «η Τουρκία έχει τέλειο εκλογικό σύστημα»… Έτσι, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, συνεχιζόταν σε πολλές περιοχές της Κωνσταντινούπολης η επανακαταμέτρηση.

Βεβαίως, νοθεία υπήρξε, αλλά από την πλευρά του καθεστώτος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Σιρνάκ, μίας πόλης με δυναμική παρουσία του κουρδικού κινήματος, η οποία έχει 320.000 ψηφοφόρους. Κι όμως, πέρασε στο κυβερνών κόμμα. Η κυβέρνηση μάζεψε όλους τους στρατιώτες, αστυνομικούς, χωροφύλακες και μισθοφόρους της ευρύτερης περιοχής ώστε να ψηφίσουν εκεί. Οι δε φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στην ημερήσια εφημερίδα Εβρενσέλ δείχνουν εκατοντάδες στρατιώτες με βαρύ οπλισμό να περιμένουν έξω απ’ τα εκλογικά κέντρα. Ο κρατικός μηχανισμός χρησιμοποίησε κάθε δυνατότητα για να μην εκλεγούν υποψήφιοι του HDP και ΕΜΕΡ. Ωστόσο, παρ’ όλη την τεράστια τρομοκρατία, τις συλλήψεις και τις απαγορεύσεις, το HDP κράτησε σταθερή τη δύναμή του και στις μεγάλες πόλεις πήρε 60-70% συντριπτικά στους δήμους. Το δε Κόμμα Εργασίας, που είχε κατεβάσει υποψήφιους στις πόλεις που υπάρχει μία συντηρητική βάση, πήρε αξιοπρεπές ποσοστό. Ειδικά στην Ντέρσιμ, ΕΜΕΡ και ΗDP την έχασαν με διαφορά 500 μόλις ψήφων.

Το βασικό ερώτημα, πάντως, είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής. Ο Ερντογάν και ολόκληρη η κυβέρνηση εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα συνεχώς μιλούσαν για μεγάλη ανάγκη «οικονομικών μεταρρυθμίσεων», αλλά τις ανέβαλαν λόγω των εκλογών. Τώρα που τελείωσαν, όπως ανακοίνωσε και ο ίδιος ο Ερντογάν, η κυβέρνηση θα κινηθεί γρήγορα. Στόχος της να αλλάξει το ασφαλιστικό σύστημα, να φέρει νέους φόρους, να δεχτεί επί της ουσίας το πρόγραμμα του ΔΝΤ και να προχωρήσει σε μείωση μισθών και αύξηση των τιμολογίων ΔΕΚΟ. Και φυσικά, όλα αυτά θα συνοδευτούν με ένταση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας.

Όπως σημείωσε η πρόεδρος του ΕΜΕΡ, Σελμά Γκιουρκάν, «τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν ότι δεν θα λυθούν τα προβλήματα των καταπιεσμένων εργατών και λαϊκών μαζών. Ακριβώς το αντίθετο, θα ρίξουν στην πλάτη των εργαζομένων το βάρος της κρίσης και θα συνεχίσουν να εξυπηρετούν το κεφάλαιο».

Πηγή: ΠΡΙΝ - pandiera.gr