Η δύναμη του ελληνικού εμπορικού στόλου (πλοία 100 ΚΟΧ και άνω) κατέγραψε αύξηση κατά 0,8% τον περασμένο Φεβρουάριο σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2018, ενώ σημείωσε μεταβολή +0,6% κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2018 προς το 2017, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ).

Όπως αναπαρίσταται από τον Πίνακα 1, η ολική χωρητικότητα του ελληνικού εμπορικού στόλου, από πλοία 100 ΚΟΧ και άνω, τον περασμένο Φεβρουάριο κατέγραψε μείωση της τάξεως του 1,7%, συγκριτικά με τον Φεβρουάριο του 2018. Μείωση κατά 2,4% σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2018 προς το 2017.

Ο αριθμός των φορτηγών πλοίων κατέγραψε μείωση καθώς τον Φεβρουάριο του 2017 ο ελληνικός εμπορικός στόλος απαριθμούσε 441 πλοία, τον Φεβρουάριο του 2018 ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά 3,2% στα 427, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο ο αριθμός των φορτηγών πλοίων άγγιξε τα 417.

Τα δεξαμενόπλοια υπό ελληνική σημαία απαριθμούσαν τα 508 τον περασμένο Φεβρουάριο, μειωμένα κατά 2,1% συγκριτικά με τον Φεβρουάριο του 2018.

Σε αντίθεση, τα επιβατηγά πλοία σημείωσαν άνοδο καθώς τον Φεβρουάριο του 2017 ο αριθμός τους είχε ανέλθει σε 626, τον Φεβρουάριο του 2018 ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 3,5% στα 648, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο άγγιξε τα 683.

Το Γράφημα 1 που παρατίθεται παρακάτω δείχνει την πορεία της Δύναμης και της Ολικής Χωρητικότητας εμπορικών πλοίων υπό ελληνική σημαία (100 ΚΟΧ και άνω), σε μηνιαία βάση, από τον Ιανουάριο του 2017 έως και τον Φεβρουάριο του 2019.

πηγη: naftikachronika.gr

Για τη μείωση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, είναι σημαντικό να υιοθετήσετε μία ολιστική προσέγγιση, κάνοντας μικρές αλλαγές στον τρόπο ζωής σας.

Καμιά τροφή, συμπλήρωμα ή προπόνηση δεν πρόκειται να κάνει «θαύματα».

Ξεκινήστε ακολουθώντας μία ισορροπημένη διατροφή με ελάχιστα επεξεργασμένα τρόφιμα που είναι πλούσια σε φυτικές ίνες, πρωτεΐνες και «καλά» λιπαρά.

Γυμναστείτε αλλά παράλληλα σιγουρευτείτε ότι είστε ενυδατωμένοι και ξεκούραστοι.

Τι άλλο μπορείτε να κάνετε;

Στην παρακάτω gallery θα βρείτε μερικούς ακόμη τρόπους για να πετύχετε τον στόχο σας φυσικά.

Πηγή: mindbodygreen.com - onmed.gr

Σ.Κ.

Την Τετάρτη 17 Απρίλη το μονομελές πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε προσωρινή διαταγή για διορισμό Διοίκησης στη ΓΣΕΕ. 61 Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες που ελέγχονται από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ ζήτησαν τον διορισμό διοίκησης χωρίς την συμμετοχή του ΠΑΜΕ. Στην περίπτωση που το πρωτοδικείο δεν δεχόταν να αποκλείσει το ΠΑΜΕ από την δοτή διοίκηση (όπως ήταν αναμενόμενο) οι αιτούντες ζητούσαν να διοριστεί η ίδια διοίκηση που είχε εκλεγεί στο προηγούμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Δυστυχώς όμως το ΠΑΜΕ άρχισε πάλι τις κωλοτούμπες. Καταρχήν προσφεύγοντας το ίδιο στα δικαστήρια και παζαρεύοντας την σύνθεση της δοτής διοίκησης. Έτσι, με ανταίτησή τους 19 Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ, ζήτησαν στον διορισμό της διοίκησης να μην συμμετέχουν οι 66 νόθοι ή εργοδότες καθώς οι επικεφαλής των παρατάξεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού και συγκεκριμένα οι Γ. Παναγόπουλος (ΠΑΣΚΕ), Ν. Κιουτσούκης (ΔΑΚΕ) και Θ. Βασιλόπουλος (ΕΑΚ) ως υπεύθυνοι τις νοθείες στο 37ο σύνεδρο της ΓΣΕΕ.

Όπως ήταν λογικό το δικαστήριο διόρισε διοίκηση με προσωρινή διαταγή, με σύνθεση ίδια με την προηγούμενη. Στην δοτή διοίκηση συμμετέχουν ο εργοδότης Καραγεωργόπουλος όπως και όλοι οι εργατοπατέρες που συμμετείχαν στην προηγούμενη διοίκηση, αλλά, και το ΠΑΜΕ.

Τα ίδια έγιναν και στον διορισμό της προσωρινή διοίκηση της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ). Το ΠΑΜΕ μέσω σωματείων που ελέγχει προσέφυγε στο δικαστήριο να διορίσει διοίκηση της ομοσπονδίας αποτελούμενη μόνο από μέλη του ΠΑΜΕ, ενώ αντίστοιχα προσέφυγαν και οι παρατάξεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Το αποτέλεσμα ήταν ο διορισμός διοίκησης ίδιας και απαράλλαχτης με την προηγούμενη και μάλιστα με τον Καραγεωργόπουλο (ήταν εξάλλου ο πρόεδρος της ΟΙΥΕ) να συμμετέχει ξανά και εδώ.

Το ΠΑΜΕ αντί να καταγγέλλει ως εκφυλιστικές τις κρατικές και δικαστικές παρεμβάσεις στα συνδικάτα πανηγύριζε γιατί “απέτυχε η προσπάθεια της πλειοψηφίας της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να αποκλείσει τη ΔΑΣ”.

Η ηγεσία του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ πρέπει να εξηγήσει καταρχήν γιατί προσέφυγε στα αστικά δικαστήρια για τον διορισμό εγκάθετης διοίκησης σε ΓΣΕΕ και ΟΙΥΕ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να εξηγήσουν γιατί οι ίδιοι δέχτηκαν να μπουν στις δοτές διοικήσεις με τους νόθους και τους εργοδότες, που οι ίδιοι έχουν καταγγείλει.

Είναι σαθρό αλλά κυρίως αστείο το επιχείρημα της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) ότι η συμμετοχή της στην δοτή διοίκηση της ΓΣΕΕ και της ΟΙΥΕ, “υπηρετεί το ξεσκέπασμα των μεθοδεύσεων των εργατοπατέρων”. Προφανώς το ΚΚΕ/ΠΑΜΕ θέλει να τους ξεσκεπάσει… για να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματα… Δεν φοβάται όμως ότι και από την δική του συμμετοχή στην εγκάθετη διοίκηση μαζί με τον Καραγεωργόπουλο και τις άλλες γλίτσες, ίσως, ο λαός βγάλει κι από εκεί τα συμπεράσματά του;

Καμία ταξική δύναμη δεν πρέπει να αναγνωρίσει ούτε τις δοτές διοικήσεις, ούτε τους δικαστές, ούτε τους νόθους και τους εργοδότες στα συνδικάτα. Οι ταξικοί συνδικαλιστές πρέπει να πουν όχι στον εκφυλισμό και στην κρατική παρέμβαση. Πρέπει να παλέψουν ώστε να γίνουν εργατικά συνέδρια με καθαρά μητρώα μελών, απαλλαγμένα από νόθους και εργοδότες, με απλή αναλογική και χωρίς καμία κρατική και εργοδοτική ανάμειξη.

πηγη: pandiera.gr

Ανάλυση

Μπάμπης Συριόπουλος

Η «αριστερή πτέρυγα» της ΕΕ

Η ρίζα του διαχειριστικού κυβερνητισμού πηγαίνει πολύ βαθιά…

Πυρήνας  αυτών των ρευμάτων είναι ότι η ΕΕ αποτελεί ένα ουδέτερο εργαλείο, που αντανακλά τον πολιτικό-κοινωνικό συσχετισμό στις χώρες-μέλη

Η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράζεται σήμερα και από αριστερά ή αριστερόστροφα πολιτικά ρεύματα, έστω κι αν η αμφισβήτηση από την πλευρά τους της ΕΕ είναι δειλή, επιφανειακή και ανολοκλήρωτη. Κυρίαρχη άποψη στην ευρωπαϊκή Αριστερά, άλλωστε, είναι ότι η ρήξη και η έξοδος μιας χώρας από την ΕΕ είναι όχι απλώς αδιέξοδη, αλλά επικίνδυνη ως και καταστροφική. Ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος, όπως τονίζεται, είναι «να επιδιορθώσουμε την ΕΕ» όπως λέει χαρακτηριστικά το DIEM 25 (η πρωτοβουλία Βαρουφάκη).  Ανάλογη ήταν και η θέση του Γκρέγκορ Γκίζι από την ηγετική ομάδα του γερμανικού Die Linke (Η Αριστερά) και προέδρου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, καθώς, όπως έχει πει, «δεν πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την ΕΕ ως αναγκαίο κακό, αλλά ως ευκαιρία», για να προσθέσει ότι «αν καταρρεύσει θα επιστρέψει ο πόλεμος στην Ευρώπη».

Γι’ αυτό το πολιτικό ρεύμα, το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθαυτή η ΕΕ και ο χαρακτήρας της, αλλά η κυριαρχία στην Ευρώπη των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων, εξαιτίας της οποίας εφαρμόζει η ΕΕ και οι θεσμοί της την συγκεκριμένη πολιτική. Αυτό που χρειάζεται, επομένως, είναι μια πανευρωπαϊκή συνεργασία αριστερών αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων, που θα «επιδιορθώσουν» και θα εκδημοκρατίσουν την ΕΕ. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι η τελευταία, αντί να ενοποιεί τις ευρωπαϊκές εργατικές τάξεις  και τους λαούς, τις διαιρεί στην πράξη εξαιτίας των ανταγωνισμών στο εσωτερικό της, αλλά και στο εσωτερικό της κάθε χώρας, με τον κατακερματισμό των εργασιακών σχέσεων και τις τεχνητές αντιθέσεις.

Πυρήνας της παραπάνω κυρίαρχης αντίληψης είναι ότι η ΕΕ αποτελεί ένα ουσιαστικά ουδέτερο εργαλείο, το οποίο αντανακλά τον πολιτικό και κοινωνικό συσχετισμό δύναμης στις χώρες-μέλη σε κάθε συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς και ότι το κράτος γενικά δεν είναι όργανο της άρχουσας τάξης, αλλά αντανακλά τον ταξικό συσχετισμό στο εσωτερικό της χώρας. Όπως όμως και το κράτος δεν είναι καθόλου ένας ουδέτερος καθρέφτης που αντανακλά την ταξική πάλη, έτσι και η ΕΕ με τους θεσμούς της και τους μηχανισμούς της είναι νεοφιλελεύθερη, αντιδημοκρατική, ρατσιστική από τη «φύση» της.

Στη βάση της ίδιας αντίληψης δε, σε αντικατάσταση του κεϋνσιανισμού σε εθνικό επίπεδο επιδιώκεται ένας πανευρωπαϊκός κεϋνσιανισμός, κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του Eurogroup. Μιας στροφής, δηλαδή, προς περισσότερες δημόσιες επενδύσεις, προς μια «αγορά με ανθρώπινο πρόσωπο και κοινωνικές ευαισθησίες» κ.λπ.

Αποτέλεσμα αυτής της εργαλειακής λογικής είναι και ο κυβερνητισμός του συγκεκριμένου τμήματος της Αριστεράς. Το Μπλόκο και το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Πορτογαλία που συμμετέχουν μαζί με τους σοσιαλιστές στην κυβέρνηση, οι Podemos στην Ισπανία που φλερτάρουν με τον Σάντσεθ για σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις εκλογές της 28ης Απριλίου, είναι τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα αυτή την περίοδο – πέρα, φυσικά, από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, που αποδεικνύει πού μπορεί να καταλήξει αυτή η λογική. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι εκτός από την καταστροφολογία της «επιστροφής του πολέμου στην Ευρώπη», αυτό το πολιτικό ρεύμα επισείει τον κίνδυνο της ακροδεξιάς θεωρώντας την ΕΕ ανάχωμα απέναντί της και καταφύγιο του διαφωτισμού, της δημοκρατίας και της ανεκτικότητας σε πείσμα της πραγματικότητας. Στην πράξη, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Η ευρωλαγνεία της αριστεράς αφήνει ακάλυπτη τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην ΕΕ, δίνοντας χώρο στην ακροδεξιά δημαγωγία.

Εκτός από το παραπάνω κυρίαρχο ρεύμα, υπάρχει ακόμη η κατεύθυνση ενός ιδιόμορφου, αριστερού, λαϊκίστικου αντιευρωπαϊσμού (χωρίς ρήξη και αποδέσμευση) που βλέπει το ζήτημα της λαϊκής κυριαρχίας αταξικά, από την άποψη της εθνικής κυριαρχίας και οικονομίας. Αυτή η αντίληψη καταλήγει στη διεκδίκηση μιας καλύτερης θέσης για την εκάστοτε αστική τάξη στον σκληρό ενδοευρωπαϊκό ανταγωνισμό. Σε αυτή την κατεύθυνση ανήκουν και κινούνται η Ανυπόταχτη Γαλλία του Μελανσόν, το Κίνημα των Όρθιων στη Γερμανία (που ήδη έχει… φαληρίσει πολιτικά) με τη Σάρα Βάνγκενκνεχτ και τον Βόλφγκανγκ Στρεκ. Βεβαίως, αυτός ο διαταξικός αντιευρωπαϊσμός έχει και εθνικιστικές απολήξεις – με σαφέστερο παράδειγμα την Βάνγκενκνεχτ, που υποστηρίζει τον «περιορισμό της μετανάστευσης».

Σε κάθε περίπτωση, οι δύο αυτές κυρίαρχες αριστερόστροφες πολιτικές γραμμές, επιχειρώντας να ακουμπήσουν το ρεύμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην ΕΕ, συναντιούνται και επικοινωνούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο κάνοντας τα όρια μεταξύ τους συχνά δυσδιάκριτα. Στην πρωτοβουλία «Now, the people», για του λόγου το αληθές, συμμετέχουν ο Μελανσόν, οι Podemos, το Μπλόκο της Πορτογαλίας, η Κοκκινο-Πράσινη Συμμαχία της Δανίας και αριστερές δυνάμεις από τη Σουηδία και τη Φινλανδία. Η διακήρυξη αυτής της πρωτοβουλίας, που δημοσιοποιήθηκε στη Λισαβόνα τον Απρίλη του 2018, καταφέρεται ενάντια στις ελίτ των Βρυξελλών και του Βερολίνου, ενώ τάσσεται με «ένα νέο σχέδιο για την οργάνωση της Ευρώπης, για μια δημοκρατική, δίκαιη και εξισωτική οργάνωση που σέβεται τη λαϊκή κυριαρχία».

Στην έκκληση δε για τις ευρωεκλογές που υπογράφουν πολλά ΚΚ (χωρίς το ΚΚΕ) και το Die Linke, με πρωτοβουλία του ΚΚ Πορτογαλίας (μεταξύ των οποίων το ΚΚ Γαλλίας, το ΑΚΕΛ και η Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας), διακηρύσσεται ότι «μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή». Σε καμία από αυτές τις δύο διακηρύξεις δεν γίνεται κουβέντα για ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ…

Η αντι-ΕΕ «γεωγραφία» της ελληνικής Αριστεράς

Τα πανευρωπαϊκά αριστερά ρεύματα εκφράζονται και στην Ελλάδα. Ο Βαρουφάκης και το DIEM 25 ανησυχεί μήπως η ΕΕ διαλυθεί οπότε «η πτώση της θα προκαλέσει δυστυχία σε όλη την ήπειρο-αλλά και παραπέρα,  καθώς το πλήγμα στην παγκόσμια σταθερότητα θα είναι βαρύ». Τέτοιο πλανητικό κακό θα μας βρει – οπότε έτσι εξηγείται  βαθύτερα και η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη του 2015…

Η ΛΑΕ στέκεται αλληλέγγυα στο Μελανσόν και την Ανυπόταχτη Γαλλία, στην κατεύθυνση μιας αριστερής αντίθεσης στην ΕΕ με εθνικά χρώματα. Ωστόσο, υπό την πίεση και του πολιτικού συσχετισμού στην ελληνική Αριστερά, θέτει το στόχο «της ρήξης, της ανατροπής, της εξόδου από την ευρωζώνη και της αποδέσμευσης από την ΕΕ», σε συνδυασμό με την προώθηση ενός «προγράμματος παραγωγικού και κοινωνικού μετασχηματισμού».

Το ΚΚΕ τονίζει την ανάγκη «για αποδέσμευση από την ΕΕ και για να πάρει επιτέλους ο λαός στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας και το τιμόνι της εξουσίας». Στο προσφατο κάλεσμα των 35 ευρωπαϊκών κομμάτων εντός και εκτός ΕΕ διακηρύσσεται το «ΟΧΙ στην ΕΕ των μονοπωλίων, του κεφαλαίου και των πολέμων». Ωστόσο, για ευνόητους λόγους, το κάλεσμα μιλάει για το «δικαίωμα του κάθε λαού να επιλέγει κυρίαρχα το δρόμο ανάπτυξής του συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος αποδέσμευσης από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ…» χωρίς να δεσμεύονται τα ΚΚ για τη δική τους θέση σε αυτή την «επιλογή».

Έτσι, η συγκρότηση και ενίσχυση ενός αντικαπιταλιστικού διεθνιστικού ρεύματος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενάντια στην ΕΕ, για τη διάλυσή της και την έξοδο κάθε χώρας-ως συμβολή σε αυτό το διεθνιστικό καθήκον-είναι το μεγάλο ζητούμενο της περιόδου. Στην Ελλάδα μας αναλογεί ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

πηγη:  prin.gr