Σήμερα: 13/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

asfalistiko.jpg

Πέτρος Τσάγκαρης

Το σχέδιο της ΝΔ για το ασφαλιστικό

Ο αρ­μό­διος υφυ­πουρ­γός για θέ­μα­τα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, Νότης Μη­τα­ρά­κης, επα­να­βε­βαί­ω­σε ότι η ΝΔ σχε­διά­ζει να προ­χω­ρή­σει στο σύ­στη­μα Πι­νο­σέτ, όσον αφορά τις συ­ντά­ξεις από το 2021 και μετά. Το σύ­στη­μα που ετοι­μά­ζουν είναι το κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό (σε αντί­θε­ση με το κου­τσό ανα­δια­νε­μη­τι­κό που υπάρ­χει σή­με­ρα) και προ­βλέ­πει «τρεις πυ­λώ­νες»: «εθνι­κή» σύ­ντα­ξη, επαγ­γελ­μα­τι­κά τα­μεία, ιδιω­τι­κή ασφά­λι­ση.

Ευχές

Ο πρώ­τος πυ­λώ­νας, η «εθνι­κή» ή κύρια σύ­ντα­ξη, θα πα­ρα­μεί­νει με την εγ­γύ­η­ση του Δη­μο­σί­ου. Ασφα­λώς το ύψος της δεν θα είναι εγ­γυ­η­μέ­νο παρά μόνο από το επί­πε­δο του επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας και κάτω. Αυτό εξάλ­λου (η κα­τάρ­ρευ­ση των κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων) θα είναι και το βα­σι­κό ερ­γα­λείο που θα πιέ­ζει τους ερ­γα­ζό­με­νους να προ­χω­ρή­σουν σε ιδιω­τι­κές, ατο­μι­κές λύ­σεις, ξο­δεύ­ο­ντας λεφτά για τους άλ­λους δύο «πυ­λώ­νες». Ο μόνος τρό­πος να πα­ρα­μεί­νουν οι κύ­ριες συ­ντά­ξεις στα ση­με­ρι­νά επί­πε­δα είναι να αντι­στρα­φούν τρεις αριθ­μοί-πρό­βλη­μα: να μειω­θεί δρα­στι­κά η ανερ­γία, να αυ­ξη­θούν δρα­στι­κά οι μι­σθοί των νέων ερ­γα­ζό­με­νων και να αυ­ξη­θεί ο πλη­θυ­σμός (και συ­να­κό­λου­θα ο οι­κο­νο­μι­κά ενερ­γός πλη­θυ­σμός). Και για τα τρία ζη­τή­μα­τα η ΝΔ δεν έχει κα­νέ­να σχέ­διο παρά μόνον ευχές. Ούτε έχει κα­νέ­να σχέ­διο αύ­ξη­σης του κα­τώ­τα­του μι­σθού, ούτε θα αυ­ξή­σει τους μι­σθούς στο Δη­μό­σιο (δύο κι­νή­σεις που θα πί­ε­ζαν προς τα πάνω το μέσο μισθό στην Ελ­λά­δα), ούτε έχει σχέ­διο πε­ριο­ρι­σμού των απο­λύ­σε­ων (το αντί­θε­το απο­δει­κνύ­ε­ται), ούτε δίνει κί­νη­τρα αύ­ξη­σης του πλη­θυ­σμού (επα­να­φο­ρά επι­δό­μα­τος γάμου, αύ­ξη­ση του –γε­λοί­ου σή­με­ρα– επι­δό­μα­τος τέ­κνου κλπ.) Και φυ­σι­κά δεν έχει κα­νέ­να σχέ­διο μα­ζι­κής και νό­μι­μης έντα­ξης των προ­σφύ­γων και των με­τα­να­στών, που απο­τε­λούν για όλη την Ευ­ρώ­πη το υπο­κα­τά­στα­το της αύ­ξη­σης των γεν­νή­σε­ων και συ­να­κό­λου­θα της αύ­ξη­σης του οι­κο­νο­μι­κά ενερ­γού πλη­θυ­σμού.

Σύμ­φω­να με τον «Ρι­ζο­σπά­στη», ακόμη και η ΕΕ στη «Λευκή Βίβλο» για τις συ­ντά­ξεις ση­μειώ­νει: «Η κρίση έχει κα­τα­δεί­ξει την ευ­πά­θεια των κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κών συ­ντα­ξιο­δο­τι­κών συ­στη­μά­των σε χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές κρί­σεις και σε πε­ριό­δους οι­κο­νο­μι­κής ύφε­σης»!

Μεί­ω­ση ει­σφο­ρών

Ει­δι­κά όσον αφορά τον πρώτο πυ­λώ­να, η ΝΔ σχε­διά­ζει να μειώ­σει τις ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές κατά 25% (από 20% στο 15%). Πρό­κει­ται για ένα ξε­κά­θα­ρα τα­ξι­κό μέτρο: Από αυτό το 25% εκεί­νοι που θα ωφε­λη­θούν κυ­ρί­ως είναι οι ερ­γο­δό­τες στους οποί­ους ανα­λο­γεί μεί­ω­ση 16%. Την υπό­λοι­πη μεί­ω­ση (9%) θα την «καρ­πω­θούν» οι ερ­γα­ζό­με­νοι ως τυ­ρά­κι στη φάκα. Θα έχουν μια πε­νι­χρή αύ­ξη­ση του μι­σθού τους, αλλά θα επι­βα­ρύ­νουν δρα­μα­τι­κά το μέλ­λον τους, αφού η ΝΔ χρη­σι­μο­ποιεί πολύ κού­φια επι­χει­ρή­μα­τα για το πώς θα κα­λυ­φθεί η «τρύπα» των 2,5 δισ. ευρώ (10 δισ. είναι σή­με­ρα τα έσοδα του ΕΦΚΑ, μείον 25% = 2,5 δισ.) που θα προ­κα­λέ­σει στο ασφα­λι­στι­κό αυτή η μεί­ω­ση.

«Οι ερ­γο­δό­τες θα προ­σλαμ­βά­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρους ερ­γα­ζό­με­νους, γιατί με τη μεί­ω­ση αυτή θα φτη­νύ­νει το κό­στος ερ­γα­σί­ας», είναι το βα­σι­κό επι­χεί­ρη­μα της κυ­βέρ­νη­σης. Όμως οι κα­πι­τα­λι­στές σε όλον τον πλα­νή­τη δεν απέ­χουν από επεν­δύ­σεις γιατί είναι ψηλό το κό­στος ερ­γα­σί­ας. Απέ­χουν λόγω κακής προ­ο­πτι­κής κερ­δών (ή ακόμη πιο σωστά λόγω κα­λύ­τε­ρης προ­ο­πτι­κής κερ­δών στις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές φού­σκες). Ακόμη και με σχε­δόν μη­δε­νι­κό κό­στος ερ­γα­σί­ας (και υπάρ­χουν πολ­λές τέ­τοιες χώρες), η επεν­δυ­τι­κή αποχή των με­γα­λο­κα­πι­τα­λι­στών δεν θα μειω­νό­ταν αι­σθη­τά.

Το δεύ­τε­ρο επι­χεί­ρη­μα είναι ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι θα κα­τα­να­λώ­σουν το επι­πλέ­ον ει­σό­δη­μα που θα έχουν από τη μεί­ω­ση των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών και αυτό θα το­νώ­σει τη ζή­τη­ση. Είναι μάλ­λον απί­θα­νο κάτι τέ­τοιο σε μια χώρα όπου σχε­δόν τα 9/10 του πλη­θυ­σμού χρω­στά­νε λεφτά (στην εφο­ρία, στις τρά­πε­ζες, στα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία κλπ.). Συ­νε­πώς απλώς θα απο­πλη­ρω­θούν κά­ποια χρέη.

Επεν­δυ­τές;

Όσον αφορά τον δεύ­τε­ρο πυ­λώ­να, ο Μη­τα­ρά­κης δή­λω­σε πως «ετοι­μα­ζό­μα­στε να φτιά­ξου­με έναν ατο­μι­κό κου­μπα­ρά για τους νέους ερ­γα­ζό­με­νους [...] ευ­ελ­πι­στού­με μετά την 1/1/2021 τα λεφτά του κάθε ασφα­λι­σμέ­νου να πα­ρα­μέ­νουν στο δικό του όνομα [...] Θα χρεια­στεί να φτιά­ξου­με ένα και­νού­ριο σύ­στη­μα στον ΕΤΕ­Α­ΕΠ, ο οποί­ος είναι αυτή τη στιγ­μή ο κρα­τι­κός πά­ρο­χος της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης ο οποί­ος θα μπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί ατο­μι­κούς λο­γα­ρια­σμούς. Από εκεί και πέρα θα υπάρ­χει η δυ­να­τό­τη­τα στους ασφα­λι­σμέ­νους να επι­λέ­ξουν με­τα­ξύ του δη­μό­σιου πά­ρο­χου για την επέν­δυ­ση αυτού του ατο­μι­κού λο­γα­ρια­σμού, ή επαγ­γελ­μα­τι­κών τα­μεί­ων, ή άλλων επεν­δυ­τι­κών εται­ρειών, οι οποί­ες θα έχουν την ανά­λο­γη άδεια από την Επι­τρο­πή Κε­φα­λαια­γο­ράς και από την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση ο ΕΤΕ­Α­ΕΠ θα πα­ρα­μεί­νει ο κύ­ριος δια­χει­ρι­στής αυτού του συ­στή­μα­τος της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης».

Το πρώτο πρό­βλη­μα είναι πώς θα πλη­ρώ­νο­νται οι συ­ντά­ξεις των ση­με­ρι­νών συ­ντα­ξιού­χων, αφού με την κα­θιέ­ρω­ση αυτού του συ­στή­μα­τος θα αφαι­ρε­θούν τε­ρά­στια ποσά από το κε­φά­λαιο των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων. Αυτό γι­νό­ταν κα­τορ­θω­τό χάρη στο ανα­δια­νε­μη­τι­κό σύ­στη­μα με το οποίο οι τω­ρι­νοί ερ­γα­ζό­με­νοι πλη­ρώ­νουν για τις συ­ντά­ξεις των ση­με­ρι­νών συ­ντα­ξιού­χων. Από το 2021 ποιος θα πλη­ρώ­νει τις επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις των ση­με­ρι­νών συ­ντα­ξιού­χων, αφού αυτοί με τις κρα­τή­σεις τους είχαν πλη­ρώ­σει εκεί­νους που ήταν στη σύ­ντα­ξη όταν αυτοί (οι ση­με­ρι­νοί συ­ντα­ξιού­χοι) ερ­γά­ζο­νταν;

Το πιο ση­μα­ντι­κό είναι όμως ότι εδώ η ΝΔ ει­σά­γει την ιδιω­τι­κή ασφά­λι­ση στο υπο­χρε­ω­τι­κό κομ­μά­τι που θα πρέ­πει να κα­τα­βάλ­λει ο ερ­γα­ζό­με­νος. Αυτές οι «επεν­δυ­τι­κές εται­ρί­ες» θα βομ­βαρ­δί­ζουν ολη­με­ρίς τους ερ­γα­ζό­με­νους με «επεν­δυ­τι­κές» προ­τά­σεις κα­λύ­τε­ρες δήθεν του δη­μό­σιου ΕΤΕΑΠ. Αν σή­με­ρα γί­νε­ται αυτό που γί­νε­ται από τις ιδιω­τι­κές εται­ρί­ες ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος προ­κει­μέ­νου να απο­σπά­σουν πε­λά­τες από τη ΔΕΗ, μπο­ρεί κα­νείς να φα­ντα­στεί πόσα κο­ρά­κια της αγο­ράς θα ορ­μή­σουν για να αρ­πά­ξουν τα δισ. που θα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ξο­δέ­ψουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι. Και φυ­σι­κά ο «έλεγ­χος», η «άδεια» και η «επο­πτεία» των δη­μό­σιων αρχών είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά κου­ρα­φέ­ξα­λα. Οι άρ­πα­γες θα βρί­σκο­νται ήδη στη Βρα­ζι­λία με τα κέρδη από τα κο­ρόι­δα –ή θα κα­τα­λή­γουν στη φυ­λα­κή οι αχυ­ράν­θρω­ποί τους. Τα λεφτά πά­ντως θα χά­νο­νται.

Υπό τον «έλεγ­χο», την «επο­πτεία» και με «άδεια» των αρχών λει­τουρ­γού­σαν οι επεν­δυ­τι­κές τρά­πε­ζες που εξα­φά­νι­σαν τα λεφτά των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις ΗΠΑ. Υπό τον ίδιο έλεγ­χο ήταν και η Aspis στην Ελ­λά­δα: κι όμως τα λεφτά που είχαν βάλει οι ασφα­λι­σμέ­νοι, χά­θη­καν διά πα­ντός. Ει­δι­κά σε πε­ριό­δους οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, η κα­τα­βο­λή των συ­ντά­ξε­ων είναι σε υψηλό ρίσκο. Όπως λέει στην «Αυγή» ο Με­νέ­λα­ος Θε­ω­δο­ρου­λά­κης, δι­δά­κτο­ρας κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής με ει­δί­κευ­ση στο ασφα­λι­στι­κό και επι­στη­μο­νι­κός συ­νερ­γά­της στον ΕΦΚΑ, «στην οι­κο­νο­μι­κή κρίση του 2008, οι πρώ­τοι φο­ρείς που κα­τέρ­ρευ­σαν ήταν αυτοί των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων στην Αμε­ρι­κή, που σε μία μέρα έχα­σαν το 80% των απο­θε­μα­τι­κών τους. Αντί­στοι­χα, η Αρ­γε­ντι­νή τότε ανα­γκά­στη­κε να κρα­τι­κο­ποι­ή­σει τα ιδιω­τι­κά ασφα­λι­στι­κά τα­μεία, δί­νο­ντας 30 δισ. δο­λά­ρια, προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σει ότι οι δι­καιού­χοι αυτών των τα­μεί­ων δεν θα χά­σουν τα πάντα. Το ίδιο συ­νέ­βη και στη Χιλή. Δεν είναι τυ­χαίο επί­σης ότι πολ­λές χώρες στην Ευ­ρώ­πη έδω­σαν το δι­καί­ω­μα σε όσους είχαν επι­λέ­ξει το ιδιω­τι­κό, κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό σύ­στη­μα να γυ­ρί­σουν στο ανα­δια­νε­μη­τι­κό».

Κα­ζί­νο

Ως προς τον τρίτο πυ­λώ­να που είναι η προ­αι­ρε­τι­κή ασφά­λι­ση, o Ν. Μη­τα­ρά­κης λέει ότι «πρέ­πει να δο­θούν τα κα­τάλ­λη­λα φο­ρο­λο­γι­κά κί­νη­τρα για να έχει κί­νη­τρο ο ερ­γα­ζό­με­νος να επεν­δύ­ει για τα δικά του απο­τα­μιευ­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα που ο ίδιος επι­λέ­γει». Και κλεί­νο­ντας το μάτι και σε άλλα αρ­πα­κτι­κά το­νί­ζει: «Και η μεί­ω­ση των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών στον πρώτο πυ­λώ­να θα δώσει και δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μα σε όσους ερ­γα­ζό­με­νους κά­νουν αυτή την επι­λο­γή».

Εδώ δεν θα υπάρ­χει ούτε καν ο τυ­πι­κός δη­μό­σιος έλεγ­χος. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι θα βά­ζουν το υστέ­ρη­μά τους στο κα­ζί­νο των επεν­δυ­τι­κών εται­ριών και αν κά­ποιος από αυ­τούς είναι ίσως τυ­χε­ρός μπο­ρεί στο μέλ­λον να κερ­δί­σει το τζακ ποτ.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση και όσον αφορά τον δεύ­τε­ρο πυ­λώ­να και, κατά μεί­ζο­να λόγο, τον τρίτο πυ­λώ­να, με το κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό σύ­στη­μα, οι ασφα­λι­σμέ­νοι θα ξέ­ρουν τι θα πρέ­πει να πλη­ρώ­νουν, αλλά ΔΕΝ θα ξέ­ρουν τι θα πά­ρουν. Αν οι επεν­δύ­σεις πάνε καλά, θα πά­ρουν κάτι πα­ρα­πά­νω. Αν όχι, θα χά­σουν τα λεφτά τους (δείτε σχε­τι­κά την ται­νία «Επί­θε­ση στη Γουόλ Στριτ»).  

Ασφα­λώς οι αντι-με­ταρ­ρυθ­μί­σεις αυτές της ΝΔ δεν είναι και­νούρ­γιες, καθώς, όπως γρά­φουν πολ­λοί ει­δι­κοί, τις είχε ξε­κι­νή­σει η ίδια από το 2014, όταν κα­τάρ­γη­σε τον ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και με­τέ­τρε­ψε το σύ­στη­μα από «κα­θο­ρι­σμέ­νων πα­ρο­χών» σε σύ­στη­μα «κα­θο­ρι­σμέ­νων ει­σφο­ρών». Τις ανα­τρο­πές αυτές ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τις ενέ­τα­ξε ατό­φιες στο νόμο Κα­τρού­γκα­λου και επι­πλέ­ον στο ΕΤΕ­Α­ΕΠ και εφάρ­μο­σε και τη ρήτρα «μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος», που ση­μαί­νει ότι οι συ­ντά­ξεις θα δί­νο­νται ανά­λο­γα με την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση στην οποία θα βρί­σκε­ται το Τα­μείο, χωρίς να υπάρ­χει εγ­γύ­η­ση γι’ αυτές. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, όπως λέει ο κα­θη­γη­τής Σ. Ρο­μπό­λης, τα δια­νε­μη­τι­κά και εγ­γυ­η­μέ­να στοι­χεία του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης με την πρό­τα­ση της Ν.Δ. θα πέ­σουν από το 70%-75% στο 25%-30%.

Συ­νο­λι­κά οι ανα­λυ­τές λένε ότι το κό­στος με­τά­βα­σης στο νέο σύ­στη­μα θα κυ­μαν­θεί με­τα­ξύ 18 δισ. ευρώ το λι­γό­τε­ρο, έως  55 δισ. ευρώ το πε­ρισ­σό­τε­ρο. Συ­νε­πώς οι δε­σμεύ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης περί μη μεί­ω­σης των ση­με­ρι­νών συ­ντά­ξε­ων είναι στον αέρα, καθώς η υλο­ποί­η­ση του σχε­δί­ου θα οδη­γή­σει σε απο­τυ­χία επί­τευ­ξης του δη­μο­σιο­νο­μι­κού στό­χου για πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα 2,5% του ΑΕΠ έως το 2060. Συ­νε­πώς –εφό­σον η ΝΔ δεν είναι κά­ποιο αντι­συ­στη­μι­κό κόμμα που θα έρθει σε ρήξη με την ΕΕ για να προ­στα­τέ­ψει τις συ­ντά­ξεις– θα προ­κύ­ψουν νέες πε­ρι­κο­πές συ­ντά­ξε­ων, οι οποί­ες βαθ­μιαία θα εκ­μη­δε­νί­ζο­νται.

Είναι προ­φα­νώς επι­βε­βλη­μέ­νη η αντί­στα­ση σε αυτά τα σχέ­δια.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

ΠΗΓΗ: rproject.gr

oaedAnergoi-696x522.jpg

Κάτι ξέχασε ο Κυρ. Μητσοτάκης στην ΔΕΘ, τους άνεργους με πτυχίο και μεταπτυχιακό.

Τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοχοι πτυχίων και μεταπτυχιακών στην εύρεση εργασίας στην Ελλάδα καταγράφει έκθεση του ΟΟΣΑ για την Εκπαίδευση. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, στην Ελλάδα το ποσοστό απασχόλησης των ενηλίκων με πτυχίο είναι στο 73% και με μεταπτυχιακό στο 82%, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ βρίσκεται στο 44% και 91% αντίστοιχα. Το ποσοστό απασχόλησης για όσους έχουν διδακτορικό (90%) είναι επίσης χαμηλότερο από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ (92%).

Μεταξύ των νέων ενηλίκων (25-34 ετών), οι γυναίκες έχουν χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης από τους άνδρες: μόνο το 64% των νέων γυναικών με πανεπιστημιακή εκπαίδευση απασχολούνταν το 2018, έναντι του 79% των νέων ανδρών.

Επιπλέον, η Ελλάδα έχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό ατόμων ηλικίας 18-24 ετών που δεν απασχολούνται, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην κατάρτιση ανάμεσα στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ, και το δεύτερο υψηλότερο στην Ε.Ε. μετά την Ιταλία. Το μερίδιο αυτό αυξήθηκε κατά περίπου 6 ποσοστιαίες μονάδες από το 2008.

Τέλος, το 8% των ανέργων ηλικίας 18-24 ετών είναι άνεργοι για τουλάχιστον 12 μήνες, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Ουραγός στις δαπάνες για την παιδεία

Η Ελλάδα εμφανίζεται ουραγός στις δαπάνες για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα δαπανά περίπου 6.000 δολάρια ανά μαθητή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και περίπου 6.800 δολάρια ανά μαθητή στην δευτεροβάθμια, ποσά που αγγίζουν το 60-70% των μέσων δαπανών των κρατών μελών του ΟΟΣΑ.

Το 2016 οι δαπάνες για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αντιπροσώπευαν το 5,4% των συνολικών κυβερνητικών δαπανών στην Ελλάδα, ποσοστό που ήταν το χαμηλότερο στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Μεταξύ του 2010 και του 2016 κατεγράφη στην Ελλάδα γενική μείωση των συνολικών κυβερνητικών δαπανών κατά 24% και παράλληλα μείωση του ΑΕΠ κατά περίπου 20%.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

1476635-sxoinas-930.jpg

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Μέχρι να κατανοήσουμε ποιες ακριβώς είναι οι αρμοδιότητες του επιτρόπου Μαργαρίτη Σχοινά, ενδεχομένως θα έχει ολοκληρωθεί η προσοδοφόρος θητεία του χωρίς να το έχουμε καταφέρει.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, οι οποίες μάλιστα προκάλεσαν ενθουσιασμό σε διάφορα ΜΜΕ και, φυσικά, στην κυβέρνηση, ο Μαργαρίτης Σχοινάς (δι)ορίστηκε σε μια από τις θέσεις των αντιπροέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναλαμβάνοντας την ευθύνη της προστασίας του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής.

Για έναν γραφειοκράτη γέννημα θρέμμα των μηχανισμών των Βρυξελλών, όπως είναι ο Σχοινάς, το σκαρφάλωμα εκεί γύρω στην κορυφή της πυραμίδας της ιεραρχίας αποτελεί σίγουρα προσωπική επιτυχία και απόδειξη των ικανοτήτων αναρρίχησης που απαιτούνται.

Εκτός από τον Σχοινά ιδιαίτερα ικανοποιημένη δηλώνει και η ελληνική κυβέρνηση για το ότι ο άνθρωπος που πρότεινε (ο Σχοινάς δηλαδή) για μια από τις θέσεις των επιτρόπων πήρε «κάτι παραπάνω», έγινε αντιπρόεδρος, με το καθήκον μάλιστα να προστατεύει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής μας…

Υπάρχουν σίγουρα, ωστόσο, και κάποιοι που δεν τους είναι εύκολο να συμμεριστούν αυτήν την ικανοποίηση που διατυπώνεται τόσο έντονα. Πρόκειται για όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Από ποιους άραγε απειλείται; Με ποιους τρόπους θα μας προστατεύσει άραγε ο Σχοινάς;

Ως γνήσιο τέκνο του ευρωμηχανισμού, ο Σχοινάς ασφαλώς και θα συμμερίζεται απόλυτα τις αποφάσεις που οι Ευρωπαίοι έχουν λάβει για την αντιμετώπιση της προσφυγικής – μεταναστευτικής «απειλής».

Πρόκειται για αποφάσεις οι οποίες έχουν σφραγίσει τις εξόδους της Ελλάδας μετατρέποντας τη χώρα σε φράγμα και αποθήκη, έτσι ώστε πρόσφυγες και μετανάστες που έρχονται από την Τουρκία να εγκλωβίζονται εδώ για να μην απειλήσουν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής των Βορειοευρωπαίων.

Πώς θα βοηθήσει, λοιπόν, ο – ένας από τους οκτώ – αντιπρόεδρος Σχοινάς στην προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής; Εργαζόμενος για να πάψει η Ελλάδα να αποτελεί αποθήκη ανθρώπων ή ενισχύοντας το ελληνικό φράγμα, παρά το γεγονός ότι με αυτόν τον τρόπο η χώρα θα αντιμετωπίσει, όπως συμβαίνει και μέχρι τώρα, ένα βάρος που δεν της αναλογεί;

Οι απαντήσεις σ’ αυτά και άλλα συναφή ερωτήματα έχουν ήδη δοθεί εμπράκτως από τον Σχοινά. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχε καταφέρει όσα κατάφερε στη σπουδαία αναρριχητική σταδιοδρομία του στην ευρωπαϊκή Βαβέλ.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι» - imerodromos.gr

 

_ΔΗΜΗΤΡΗΣ.JPG

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Στην παρατεταμένη προεκλογικήπερίοδο το ΚΚΕ κατέβαλε μια συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και απόσπασης δηλώσεων υποστήριξης περιορισμένης πολιτικής σημασίας και εμβέλειας. Ποσοτικά το εγχείρημα είχε κάποιαν ανταπόκριση. Ανελλιπώς μάλιστα στον Ριζοσπάστη, στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, δημοσιεύονταν δηλώσεις στήριξης του ΚΚΕ από προσωπικότητες διαφόρων χώρων της αριστεράς. Αυτό το εγχείρημα καθορίστηκε,κυρίως, από τρεις παράγοντες: Πρώτο, απ’το σταθερό και οξύ ιδεολογικοπολιτικό μέτωπο του ΚΚΕ κατά της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεύτερο, απ’τον περιορισμό της επιρροής του χώρου αυτού στο κοινωνικό σώμα,απ΄την όξυνση των αντιθέσεων στους κόλπους του, από κρυαγαλέες ιδεολογικές παρεκκλίσεις, όπως η σύμπλευση του ΣΕΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών, από το φόβο συρρίκνωσης της αριστεράς λόγω της αντιδεξιάς κινδυνολογίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο, απ’την ισχυρή πίεση που δεχόταν το ΚΚΕ απ’τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλούμενο με τη σειρά του απ’τη ΝΔ, που στην εξισορρόπησή της συνέβαλε η προσπάθεια διείσδυσης του ΚΚΕ στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Αυτό το εγχείρημα έχει μάλλον επιφανειακό χαρακτήρα και δεν μπορεί ν’αποτελέσει πρόκριμα ουσιαστικών μετασχηματισμών στη ριζοσπαστική Αριστερά (συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ) για τους εξής κυρίως λόγους: Πρώτο,η δήλωση υποστήριξης στο ΚΚΕ αφορούσε κυρίως τις εκλογές, χωρίς να δηλώνει ευρύτερη συμφωνία έστω και σε ορισμένα τουλάχιστον ζητήματα. Δεύτερο, δεν έχει χαρακτήρα σύγκλισης και συνεργασίας, έστω σε ορισμένα ζητήματα, του ΚΚΕ με κάποιες συσπειρώσεις των υποστηρικτών του απ’τον ριζοσπαστικό χώρο. Απεναντίας, οι δηλώσεις  εκλογικής υποστήριξης γίνονταν σε αποκλειστικά ατομική βάση. Επομένως, ο σεχταρισμός του ΚΚΕ όχι μόνο δεν παρουσιάζει σημεία κάμψης, αλλά από μιαν άποψη, γίνεται ακόμη πιο σκληροπυρηνικός, αφού αποκλείει την όποια συνεργασία ακόμη και με ομαδοποιήσεις αγωνιστών, που υποστηρίζουν το ΚΚΕ σχεδόν ανεπιφύλακτα έως και υμνητικά. Άρα,δεν πρόκειται για μορφή κοινωνικής συμμαχίας, όπως διατείνεται η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά για αναβάθμιση της περιχαράκωσης του ακόμη και από υποστηρικτές του, που απλώς έχουν την ατυχία να μην είναι μέλη του… Τρίτο, όπως προαναφέρθηκε,αυτή η υποστήριξη δεν έχει μια διακριτή κοινή ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική βάση,αλλά εδράζεται πρώτιστα στον ψυχολογικό και ηθικό παράγοντα,στο φοβικό σύνδρομο ή και στην ηττοπάθεια ενός αριθμού αγωνιστών.
Το ΚΚΕ, όπως φαίνεται και απ’το άρθρο της ΚΟΜΕΠ (τ.4/2019, σ.25), θα συνεχίσει το εγχείρημα της «συμπόρευσης» σε ατομική βάση με αγωνιστές «που βγάζουνσυμπεράσματα απ’την αδιέξοδη πολιτική αυτών των ομάδων» και «ξεπερνούν αντι-ΚΚΕ σύνδρομα που καλλιεργήθηκαν απ΄τα ηγετικά στελέχη τους». Δηλαδή, το ΚΚΕ για την αποδοχή της συμπόρευσης αποκλείει τον ισότιμο διάλογο, την ιδεολογικοπολιτική ιδιαιτερότητα, την ισότιμη κοινή δράση και απαιτεί απ΄τους αγωνιστές την ολοκληρωτική απόρριψη της «αδιέξοδης πολιτικής» των φορέων τους και την παραίτηση  απ’ την κριτική στάση απέναντι στο ΚΚΕ.
Η προσπάθεια του ΚΚΕ για την προσέλκυση αγωνιστών απ’τις ριζοσπαστικές δυνάμεις δεν αμβλύνει ούτε κατά κεραία και τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της πολιτικής του. Αναπαράγει τον σεχταρισμό του σε ανώτερο επίπεδο,απαιτώντας πλήρη αναβάπτιση των υποστηρικτών του στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ (του ΚΚΕ). Δεν τροποποιεί, έστω περιορισμένα, ακόμη και τις πιο αντιδραστικές πολιτικές επιλογές του, ώστε να υπάρξουν προοπτικές αγωνιστικής σύγκλισης. Με εμμονική παραγνώριση της αντικειμενικής πραγματικότητας αμετανόητα απαξιώνει τις «συνάξεις» των αγανακτισμένων στις πλατείες (2010-12), που κλόνισαν το σύστημα, «ως αταξικές μορφές ανώδυνης για το σύστημα κινητοποίησης». Ενώ ούτε στο ελάχιστο δεν εξετάζει αν η ενεργός συμμετοχή του στις πλατείες, θα μπορούσε να ανοίξει τη δυνατότητα μιας ριζοσπαστικής εξόδου στο κίνημα, αντί της χειραγώγησής του απ’το κυβερνητικό πρόταγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ούτε την επιλογή του λευκού στο δημοψήφισμα του 2015, που αντικειμενικά πριμοδοτούσε το Ναι στο νέο μνημόνιο, δεν επανεξετάζει κριτικά η ηγεσία του ΚΚΕ. Ούτε και τη δυνατότητα με μιαν αγωνιστική στάση να συμβάλει, ώστε το βραχύβιο αλλά ορμητικό αυτό κίνημα να αναβαθμιστεί σε ανατρεπτική στάση. Με τέτοια στάση σε κορυφαίες κινηματικές στιγμές, που δεν τη διορθώνει, τι να περιμένει κανείς απ’ το ΚΚΕ;
Επιπλέον, η στρεβλωτική και ισοπεδωτική στάση του ΚΚΕ απέναντι στο μεταβατικό πρόγραμμα αποκλείει την όποια προσέγγιση με ριζοσπαστικές δυνάμεις στο θέμα μιας ανατρεπτικής μετάβασης στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Παραγνωρίζοντας διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις αριστερών δυνάμεων στο θέμα αυτό (όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση του καπιταλισμού και η αντικαπιταλιστική ανατροπή του), βαφτίζει συλλήβδην το μεταβατικό πρόγραμμα «αυταπάτη της φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού». Και παραμένει ασφαλώς το ΚΚΕ αμετακίνητο στην αντίληψη μιας ρεφορμιστικής μετάβασης με οικονομικούς κυρίως αγώνες σε συνδυασμό με μιαν «ουρανοκατέβατη» επαναστατική κατάσταση, χωρίς τον πρωταρχικό επαναστατικό ρόλο του κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου.
Το ΚΚΕ χαρακτηρίζει χωρίς διακρίσεις τις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις με τον υποτιμητικό όρο «οπορτουνισμός». Έτσι, δεν διακρίνει τις επαναστατικές δυνάμεις απ΄τις σοσιαλρεφορμιστικές, ώστε να ανοίξει μια δυνατότητα αριστερής ριζοσπαστικής κοινής δράσης ή και συμμαχίας. Απεναντίας, χαρακτηρίζει συλλήβδην όλες τις αριστερές δυνάμεις οπορτουνιστικές. Δηλαδή, σύμφωνα με τον ορισμό του Λένιν, δυνάμεις που ιδεολογικά και πολιτικά προσεγγίζουν ή και συμφωνούν με την ιδεολογία και την πολιτική της αστικής τάξης.Έτσι, αφοριστικά το ΚΚΕ αποκλείει τη συνεργασία-συμμαχία μ’όλες τις αριστερές δυνάμεις και απλώς αποδέχεται την προσχώρηση των οπαδών και στελεχών τους στην ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική του αντίληψη. Γι’αυτό, και στη σύγχρονη συγκυρία των διάχυτων αμφιβολιών ή και ενός ρεύματος απογοήτευσης, στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς,το ΚΚΕ αντί για ένταση της προσπάθειας για διάλογο και συνεργασία με όσες απ’  αυτές τις δυνάμεις είναι δυνατόν, επιλέγει σε αποκλειστικά ατομική βάση αριστερούς, «συμπορευτές» με μοναδικό όρο τους «όρκους πίστης» στο ανεξέλικτο ΚΚΕ…

Σελίδα 2765 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή