Το πώς διαμορφώνεται η κατανομή των εδρών στη Μεγάλη Βρετανία, έχει τη δική της μεγάλη σημασία, καθώς σχετίζεται με το καλπονοθευτικό και εντελώς αντιδραστικό εκλογικό σύστημα, όπου το πρώτο κόμμα σε μια περιφέρεια, παίρνει και τις έδρες!

Ας  δούμε παράλληλα προσεκτικά τι ψήφισε ο κόσμος και ας κάνουμε μια σύγκριση ψήφων/ποσοστών μεταξύ των εκλογών 2019 και 2017.

Από τον πίνακα και σε ότι αφορά τις μετακινήσεις, προκύπτει ότι νικητής είναι φυσικά το κόμμα των Συντηρητικών, αλλά η πιο ηχηρή είδηση είναι η μεγάλη πτώση και ήττα των Εργατικών.

Ο Κόρμπιν υποτίθεται ότι έκανε το μεγάλο colpo grosso.

Στο ερώτημα “τι θέση παίρνετε τελικά για το brexit;”, που ήταν στο κεντρικό της αντιπαράθεσης, οι Εργατικοί απάντησαν “α, ναι, το brexit ε; Κοιτάξτε, εμείς βασικά θέλουμε το καλό του λαού και θα φροντίσουμε για αυτό αν μας δώσετε την κυβέρνηση. Όσο για το brexit, ότι μας πει ο λαός θα κάνουμε”.

Το να πει κανείς ότι αυτό το (αόριστο) “καλό του λαού”, δεν κρίνεται ΜΟΝΟ με την έξοδο ή την παραμονή στην ΕΕ, έτσι “σκέτα”, χωρίς πολιτικούς όρους και ταξικές προϋποθέσεις, είναι σωστό.

Το να παρακάμπτεις όμως το ερώτημα, συσκοτίζοντας αφενός το ρόλο της ΕΕ σε σχέση με τις κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα και αφετέρου το ποιες είναι οι γραμμές (κοινές, αλλά και διαφορετικές) της βρετανικής αστικής τάξης τόσο στο στρατόπεδο του brexit όσο και του remain, είναι ο συνδυασμός των χειρότερων δυνατών κόσμων.

Αυτό έκαναν ακριβώς ο Κόρμπιν και οι Εργατικοί, δουλεύοντας τελικά για ένα ακροδεξιό κλόουν Τζόνσον.

Αν δούμε τη «μεγάλη εικόνα», μια ισχυρή καπιταλιστική χώρα, με βαρύνουσα για το παγκόσμιο συσχετισμό οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη, αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδυναμώνοντάς της καίρια, σε μια στιγμή που στην Ελλάδα αυτή παρουσιάζεται ως το «άλογο που δε χάνει» και αιώνιος «σωτήρας» μας…

Όσο και αν σε πολλούς αυτή η γραμμή των Εργατικών φαίνεται παράλογη, έχει ως βασικό πυρήνα της την πρόταση ανάθεσης για κυβερνητική διαχείριση, που χαρακτηρίζει όλα τα “αριστεροδημοκρατικά” αστικά κόμματα.

Οι ανά τον κόσμο θιασώτες του αριστερού κυβερνητισμού, μετά το φιάσκο του Τσίπρα, εδώ και δυο χρόνια παρουσίαζαν τους Εργατικούς του Κόρμπιν, τον Σάντερς στους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ (αλλά κάποιοι και τους Σοσιαλιστές του Σάντσεθ στην Ισπανία!), ως το νέο υπόδειγμα για ένα νικηφόρο δρόμο της αριστεράς.

Υπερτόνιζαν για το σκοπό αυτό κάποια αιτήματα βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων που είχαν περιληφθεί στο πρόγραμμα των Εργατικών (επαναφορά στο δημόσιο ιδιωτικοποιημένων εταιρειών «κοινής ωφέλειας», όπως τρένα, νερό κλπ, φορολογική επιβάρυνση σε μεγαλύτερα εισοδήματα προς όφελος των περισσότερο κοινωνικά αδυνάτων, κατάργηση διδάκτρων και άλλα ανάλογα). Πόσο έχει χαθεί το μέτρο στην αριστερά!

Όλα αυτά όταν στη Βρετανία, οι Εργατικοί, ο παραδοσιακός πυλώνας του αστικού διπολικού συστήματος, που ταυτόχρονα είχε τον απόλυτο έλεγχο του εργατικού κινήματος, είχαν παλιότερα ως καταστατική αρχή την εθνικοποίηση/κοινωνικοποίηση όλων των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Τότε, και σωστά, αυτός ο κοινοβουλευτικός και δια του κράτους Βρετανικός «σοσιαλισμός», αντιμετωπιζόταν από τις βασικές πτέρυγες της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς ως κλασικός και ανέφικτος μεταρρυθμισμός εντός του καπιταλισμού.

Σήμερα, με καρικατούρα αυτής της προσέγγισης, απλά και μόνο την κρατικοποίηση των λεγόμενων «φυσικών μονοπωλίων» (μη ξεχνάμε ότι πολλές καπιταλιστικές χώρες διατήρησαν τον κρατικό έλεγχο σε αυτά, μη ακολουθώντας το ακραίο νεοφιλελεύθερο παράδειγμα της Βρετανίας), πολλοί μιλούσαν για «σοσιαλιστικό πρόγραμμα».

Το μοναδικό ελάττωμα που έβλεπαν ήταν «η μη στήριξη στο εργατικό κίνημα», κενό που θεωρούσαν ότι θα γίνει αντιληπτό στην πορεία ή θα το κάλυπταν οι ίδιοι.

Περισσεύουν φυσικά οι δεξιοί κάθε είδους που ισχυρίζονται ότι οι Εργατικοί έχασαν, «τιμωρήθηκαν», επειδή έκαναν την ανοησία να προβάλλουν ένα υπερ-αριστερό πρόγραμμα. Η αλήθεια είναι ακριβώς αντίθετη: Δεν προβάλλουν πλέον, έστω στα λόγια, ένα κάποιο σοσιαλιστικό σκοπό, έστω μέσω ενός ρεφορμιστικού, κοινοβουλευτικού δρόμου όπως παλιά, ούτε θέτουν ζήτημα για οποιοδήποτε κοινωνικό μετασχηματισμό, παρά μόνο για μια άλλη καπιταλιστική διαχείριση, με διαφορετικό ρόλο του κράτους.

Στην εποχή του φονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, όχι μόνο σημαντικές αντικαπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις αλλά και απλά εργατικά αιτήματα βελτίωσης, δεν μπορούν να απαντηθούν με μαγική παράκαμψη του ερωτήματος «και ποιος θα κρεμάσει την κουδούνα στου γάτου την ουρά;». Δηλαδή, δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς συνολικό πολιτικό επαναστατικό αγώνα από μεριάς του εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς και χωρίς την ισχυρή αυτοτελή της ύπαρξη και δράση.

Πέρα από τα εκλογικά ποσοστά, έχει μεγάλη σημασία η μεταβολή που συντελείται από την άποψη των κοινωνικών και πολιτικών μετατοπίσεων τμημάτων της εργατικής τάξης στη Βρετανία, από τους Εργατικούς στους Συντηρητικούς.

Το Εργατικό Κόμμα ήταν ο ορισμός του εργατικού κόμματος από άποψη ταξικής σύνθεσης και αντιπροσώπευσης. Στην ουσία βλέπουμε μετακινήσεις σαν και αυτές που έγιναν και στη Γαλλία σταδιακά μετά το 1980 (και με την κυβέρνηση της «πληθυντικής αριστεράς») μεταξύ ΓΚΚ και Λεπέν. «Αντιδραστικοποιείται η εργατική τάξη», λένε πολλοί, αρνούμενοι να δουν σημαντικές πολιτικές μεταβολές στα χαρακτηριστικά της αριστεράς, όχι μόνο σε ότι αφορά τις πολιτικές θέσεις της, αλλά και τη ΘΕΣΗ που έχει στο σύστημα εξουσίας. Εντός ή εναντίον του; Αντιπροσωπεύοντας ποιες τάξεις και στρώματα; Αν διατρέξει κάποιος τη φιλολογία της λεγόμενης σύγχρονης ευρωπαϊκής αριστεράς, ξεχειλίζει η υποτίμηση ή/και περιφρόνηση προς την εργατική τάξη, ενώ δεν κρύβεται η γοητεία από τα μικροαστικά, μεσοαστικά, «κοσμοπολίτικης» αναφοράς κοινωνικά στρώματα και ομάδες και τις αντίστοιχες «ευαισθησίες» τους…

Με τούτο και με τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι που ο Κόρμπιν «δεν πήρε τις εκλογές», αλλά το γεγονός ότι «πήρε την αριστερά» στον κόρφο του και το πρόγραμμά του. Και τελικά στον γκρεμό…

πηγη:  prin.gr

Από Άρης Δημητρίου

Με τις ψήφους της Ν.Δ και την ξέπνοη, περισσότερο για τα μάτια του κόσμου, καταψήφιση από την υποτονική πολλαπλών αποχρώσεων αντιπολίτευση, επικυρώθηκε το λεγόμενο νομοσχέδιο για τα κόκκινα τραπεζικά δάνεια.

Το ελληνικό δημόσιο για να “ξεφορτωθούν” οι τράπεζες σε πρώτη φάση “κόκκινα δάνεια” ύψους περίπου 30 δις, προσφέρει εγγυήσεις για έκδοση ομολόγων υψηλής εξασφάλισης επί των κόκκινων δανείων ύψους 10 δις ευρώ.

Οι εγγυήσεις αυτές του δημοσίου και μάλιστα σε ιδιωτικές τράπεζες, συνιστούν μέγα σκάνδαλο, νομιμοποιούν την τραπεζική καταλήστευση, επιδεινώνουν τη θέση του δημοσίου, είναι έκνομες και προνομιακές, θέτουν σε κίνδυνο τα λεφτά του ελληνικού λαού σε μια περίοδο που συνεχίζεται η σκληρή λιτότητα και φτωχοποίηση, ενώ δεν ανακουφίζουν τους δανειολήπτες που θα χάνουν σε μεγαλύτερη έκταση τα σπίτια τους αλλά ούτε διασώζουν τις τράπεζες που τις αναμένει και δεύτερο κύμα απομείωσης των κόκκινων δανείων τους, περίπου ως χαριστική βολή.

Η Iskra θα επανέλθει

Άρης Δημητρίου

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση, προχθές, για τους 352 ανθρώπους που έχουν χάσει μερικώς ή πλήρως την όραση τους από την καταστολή της κυβέρνησης Πινιέρα

Η στρατιωτική αστυνομία δεν σταματά την καταστολή ενάντια στις λαϊκές κινητοποιήσεις: 3.449 τραυματίες (2.767 άνδρες, 397 γυναίκες και 254 έφηβοι (αγόρια και κορίτσια), σύμφωνα με την έκθεση του Εθνικού Ινστιτούτου της Χιλής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

 

Paola Dragnic @PaoladrateleSUR

 

Estremece. 352 chilenos y chilenas han perdido la visión total o parcialmente por la represión del Estado de Chile

 

https://twitter.com/i/status/1204481389221036032

Με πληροφορίες από το prensa-rebelde.blogspot.com (πηγή: telesurtv.net - imerodromos.gr)

 

 

 

Συνήθως στη ζωή όταν ένα γεγονός κινείται στα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας τις περισσότερες φορές τελικά συγκλίνει προς την υπερβολή.

Όταν όμως ο Dr. Rosenthal, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού προγράμματος μελέτης των γιγαντιαίων κυμάτων στη θάλασσα με την ονομασία MaxWave, δήλωνε στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ότι τα γιγαντιαία κύματα όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι πολύ περισσότερα από όσο αρχικά πιστευόταν, τότε πολλοί ναυτικοί θα ένιωσαν μία ηθική ικανοποίηση. Και πώς να μη νιώσουν άλλωστε όταν οι ίδιοι οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Τα τελευταία 20 χρόνια, διακόσια πλοία με μήκος πάνω από 200 μέτρα έχουν βυθιστεί και για πολλά από αυτά η βύθιση αποδίδεται στα γιγαντιαία κύματα (freak waves).

Τι είναι όμως τα γιγαντιαία κύματα; Τα freak ή rogue waves όπως ονομάζονται στα Αγγλικά είναι κύματα που το ύψος τους μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τα 30 μέτρα! Αν και τις περισσότερες φορές παρατηρούνται σε ωκεάνιες περιοχές με κακοκαιρία, μπορεί να τα συναντήσει κανείς και σε περιοχές με σχετικά ήρεμη θάλασσα αλλά ακόμα και σε πιο κλειστές θάλασσες όπως η Μεσόγειος (χαρακτηριστικό παράδειγμα το κρουαζιερόπλοιο Voyager που χτυπήθηκε από ένα γιγαντιαίο κύμα το 2005 μεταξύ Βαλεαρίδων νήσων και Σαρδηνίας). Τα γιγαντιαία κύματα δεν έχουν καμία σχέση με τα τσουνάμι, αφού ο μηχανισμός δημιουργίας τους είναι εντελώς διαφορετικός. Αν και ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως ο τρόπος που σχηματίζονται, σχετικές μελέτες έχουν δείξει ότι ευνοούνται σε περιοχές όπου η διεύθυνση των κυμάτων του ωκεανού είναι αντίθετη με τη διεύθυνση ενός ισχυρού θαλάσσιου ρεύματος.

Κατά τον Dr. Fornberg του πανεπιστημίου του Colorado τα ισχυρά ωκεάνια ρεύματα φαίνεται να εστιάζουν (focus) τα κύματα όπως εστιάζει ένας μεγεθυντικός φακός το ηλιακό φως. Τέτοιες περιοχές είναι η ανατολική ακτή της Νότιας Αφρικής όπου επικρατεί το θαλάσσιο ρεύμα Agulhas, η θάλασσα της Νορβηγίας, ο Βόρειος Ατλαντικός όπου επικρατεί το ρεύμα του Κόλπου καθώς επίσης και οι θαλάσσιες περιοχές Kuroshio, Nantucket Shoals και Cape Horn. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος MaxWave, η μελέτη των στοιχείων που συνέλεξαν οι δορυφόροι ERS-1 και 2 της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA) για τρεις εβδομάδες, αποκάλυψαν την ύπαρξη 10 γιγαντιαίων κυμάτων με ύψος μεγαλύτερο από 25 μέτρα. Η δύναμη αυτών των κυμάτων είναι εξαιρετικά μεγάλη. Για παράδειγμα ένα κύμα ύψους 12 μέτρων ασκεί δύναμη 6 Μεγατόνων ανά m2, όταν ένα γιγαντιαίο κύμα ασκεί δύναμη 100 Μεγατόνων ανά m2! Μάλιστα είναι απορίας άξιον πως κάποια πλοία καταφέρνουν να μην βουλιάξουν, καθώς το όριο ασφαλείας για τα σύγχρονα πλοία δεν ξεπερνάει τους 15 Μεγατόνους ανά m2.

Δυστυχώς τα γιγαντιαία κύματα δεν προβλέπονται από τα κυματικά μοντέλα. Παρόλα αυτά ο καπετάνιος μπορεί να μειώσει σημαντικά τις πιθανότητες να βρεθεί αντιμέτωπος με τον εφιάλτη των ωκεανών, γνωρίζοντας ότι τα γιγαντιαία κύματα ευνοούνται σε περιοχές όπου: [1] υπάρχει παρουσία βαρομετρικού χαμηλού, [2] πνέουν άνεμοι σταθερής διεύθυνσης συνεχώς για πάνω από 12 ώρες, [3] τα κύματα κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με την κίνηση του βαρομετρικού χαμηλού, [4] τα κύματα κινούνται αντίθετα σε ένα ισχυρό θαλάσσιο ρεύμα και [5] γρήγορα κινούμενα κύμα τα προλαβαίνουν μία ομάδα αργών κυμάτων συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός μεμονωμένου γιγαντιαίου κύματος. Σε κάθε περίπτωση ο καπετάνιος θα πρέπει να γνωρίζει και να αποτυπώνει πάνω στους χάρτες καιρού, είτε επιφανείας, είτε 500 mb, τις περιοχές που θα πρέπει να αποφεύγει. Άλλωστε σύμφωνα με τις απόψεις των ειδικών, δεν απέχουμε πολύ από την εποχή που θα γίνει εφικτή η άμεση παρατήρηση τους και η προειδοποίηση των ναυτιλλομένων.

Χρήσιμα links σχετικά με τα Γιγαντιαία κύματα:
1. http://wwwnytimes.com/2006/07/11/science/11wave.html
2. http://news.bbc.co.uk/2/hi/3917539.stm
3. http://www.esaint/esaCP/SEMOKQL26WD_index_0.html
4. http://www.nat-hazards-earth-syst-sci.net/8/533/2008/nhess-8-533-2008.pdf

Για το Ε-Νautilia
Δρ. Νίκος Μαζαράκης
Φυσικός – Μετεωρολόγος
Καθηγητής Μετεωρολογίας – Επιστημονικός Συνεργάτης Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr