Σήμερα είναι Κυριακή και η μοναδική πνευμονολογική κλινική που εφημερεύει σε δημόσιο νοσοκομείο της Αττικής (εδώ οι εφημερίες) είναι αυτή του «Σωτηρία».

Η αναμονή των ασθενών είναι εξαντλητική και την υπομένουν, προφανώς, διότι δεν έχουν τη δυνατότητα έκτακτα να πληρώσουν για άμεσες εξετάσεις σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Ακόμα, δε, κι αν ακόμα αναγκαστούν να το κάνουν θα πρέπει να κόψουν μέρες επιβίωσης από τον μηνιάτικο μισθό τους (εάν αυτός υπάρχει).

Το παράδειγμα μας είναι συγκεκριμένο: 3,5 ώρες αναμονή στην πνευμονολογική κλινική του «Σωτηρία» και η εκτίμηση 5 ώρες αναμονή επιπλέον.  

Οι «άριστοι» της κυβέρνησης μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτά δεν είναι και τόσο «απλά» προβλήματα για τον «απλό λαό»; 

Ο υπουργός Υγείας, κύριος Κικίλιας, φανταζόμαστε ότι θα συμφωνήσει πως για την κατάσταση (γενικότερα στα νοσοκομεία) δεν ευθύνονται γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι που είναι, κυριολεκτικά, οι ήρωες της δημόσιας Υγείας που η κυβέρνηση θέλει να την «μοιράσει» παραπάνω στους εμπόρους της Υγείας. 

Και τώρα το ερώτημα: Καμία «Σωτηρία», κύριε Κικίλια, εάν δεν έχεις να πληρώσεις;

Το καταλαβαίνεται το ερώτημα ή θέλετε κάποια μετάφραση για «αρίστους»;

πηγη: imerodromos.gr

Με τον καθηγητή ιστορίας Αντώνη Λιάκο δεν έχουμε και πολλά κοινά. Δεν συμμεριζόμαστε τις αντιλήψεις του για την ιστορία και πολύ περισσότερο για την πολιτική, για την Ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο Α. Λιάκος έκανε μία ανάρτηση στο facebook θέτοντας την άποψή του για την τριμερή συμφωνία κατασκευής του αγωγού EastMent. Θεωρεί ότι η συμφωνία αυτή μπορεί να αποβεί μοιραία διότι θα εντείνει τις αντιπαραθέσεις με την Τουρκία, καθώς η Τουρκία δεν μπορεί να αποκλειστεί από τα όποια κοιτάσματα φυσικού αερίου εξορυχτούν στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο κύριος Λιάκος, προφανώς μετά από τις επιθέσεις που δέχτηκε για την ανάρτηση του αυτή, την κατέβασε.

Αμέσως μπήκαν σε δράση οι «πατριωτικές» φυλλάδες «Δημοκρατία» και «Εστία» με ύφος, χαρακτηρισμούς και φράσεις εντελώς απαράδεκτες, ύβρεις χωρίς κανένα επιχείρημα.

Η «Εστία» μάλιστα έφτασε στον τίτλο του άρθρου της να αναφερθεί σε προδοσία, υποστηρίζοντας ότι ο συγκεκριμένος ιστορικός αμείβεται ως καθηγητής πανεπιστημίου από τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα, κατά την αντίληψή της, δεν μπορεί να λέει τη γνώμη του. Η εφημερίδα έγραψε ότι ο Α. Λ. επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα του Ερντογάν και, αφού τον χαρακτηρίζει «εθνομηδενιστή», αναρωτιέται «τι είδους Έλλην είναι αυτός».

Η «Εστία» όμως δεν ενδιαφέρεται καθόλου να αντικρούσει αυτή την άποψη ή παρόμοιες απόψεις, δεν θέλει να ομολογήσει ότι την άποψη για συμβιβασμό και συνεκμετάλλευση προωθούν επί της ουσίας και τα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος. Αυτό όχι από κάποιο ρεαλισμό ή από κάποια αίσθηση δικαίου, αλλά διότι οι κυρίαρχοι ΗΠΑ και ΕΕ, στους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ πειθαρχούν απόλυτα, αυτή τη θέση προωθούν: μία λύση συμβιβασμού με το μερίδιο του λέοντος στις πολυεθνικές της ενέργειας που θα αναλάβουν την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και στις ΗΠΑ ολόκληρο τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Βεβαίως κάτι θα ωφεληθούν και τα ελληνικά μονοπώλια, πάντα υπάρχει κάτι στο τραπέζι για τους πρόθυμους.

Δεν θέλει η «Εστία» να ομολογήσει ότι στην ίδια γραμμή (λύση υπό την επιδιαιτησία των ΗΠΑ και της ΕΕ) κινείται ο τύπος και οι πολιτικοί παράγοντες που παριστάνουν τους πολεμοχαρείς, υπερπατριώτες που ζητούν εξοπλισμούς εδώ και τώρα, ούτε ένα βήμα πίσω, να παρέμβει η Ελλάδα στρατιωτικά για τα «εθνικά της δίκαια».

Στη γραμμή όμως του συμβιβασμού κινείται ολόκληρη η αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Διότι τι διαφορετικό από συμβιβασμό και συνεκμετάλλευση προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης με την πρόσφατη συνέντευξη του, που αναφέρει με σαφήνεια για διάλογο με την Τουρκία και εάν δεν υπάρξει συμφωνία συνυποσχετικό και προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης; Τι διαφορετικό προτείνουν ο Κ. Σημίτης, η Ν. Μπακογιάννη, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού και δημόσια ο μισός ΣΥΡΙΖΑ; Διάλογος με την Τουρκία σημαίνει συμβιβασμός, δηλαδή συμφωνία επωφελής για την Τουρκία, δηλαδή συνεκμετάλλευση. Και εάν δεν καταστεί δυνατός ο διάλογος να προσφύγουν από κοινού στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης που όμως πάντα δίνει λύσεις συμβιβαστικές και κατά βάση υπέρ των ισχυρών, δηλαδή συνεκμετάλλευση όλων μαζί επ’ ωφελεία κυρίως των πολυεθνικών και των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ακόμη και η ίδια η «Εστία» σε αυτή τη λογική κινείται και αυτή τη λύση προωθεί. Συγκεκριμένα γράφει: «Το ζήτημα είναι ποια μηνύματα στέλνεις απέναντι όταν αρχίζει υποτίθεται η διαπραγμάτευση. Κατεβάζεις τα παντελόνια με το καλημέρα; Εγκαταλείπεις τη θέση σου; Συμβιβάζεσαι αμέσως; Όλη η διαφορά λοιπόν κατά την Εστία βρίσκεται στο αν γίνει τώρα αμέσως ο συμβιβασμός ή λίγο αργότερα. Δεν πρέπει όμως να ανησυχεί διότι μάλλον θα πάει κάπως αργότερα»….

Η επιδίωξή τους είναι φανερή: να το παίξουν πούροι πατριώτες έτοιμοι να αντισταθούν για «τα δίκαια μας»,. Βάζουν και λίγο Ίωνα Δραγούμη και μπόλικη εθνικοφροσύνη, ξεχνούν όμως τη μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, το ξεκλήρισμα δύο εκατομμυρίων Ελλήνων από τις εστίες τους υπηρετώντας και τότε τα συμφέροντα των μεγάλων συμμάχων μας. Η στάση των συμμάχων τότε δεν  δίδαξε τίποτε στην αστική παράταξη, αφού προστασία αναζητούσε και εξυπηρέτηση των στενών ιδιοτελών συμφερόντων της τότε, το ίδιο κάνει και σήμερα, πάντα στους ισχυρούς σε βάρος του ελληνικού λαού και των λαών της περιοχής.

Ο στόχος είναι σαφής: να χαϊδέψουν τα αυτιά των εθνικιστών και των ακροδεξιών, να αποπροσανατολίσουν έναν κόσμο που ενδιαφέρεται γνήσια για την πατρίδα του, να ανεβάσουν στα ύψη τον εθνικισμό και το σοβινισμό και να απομονώσουν ακόμα και να προτρέψουν στην άσκηση βίας σε βάρος όσων διαφωνούν. Για αυτό ακριβώς το λόγο ο μπαξές του αστικού τύπου τα περιλαμβάνει όλα, ολόκληρο το φάσμα των δυνατών συμπεριφορών από τις καθωσπρέπει εφημερίδες «Καθημερινή» και «Βήμα» ως τις ακραία αντιδραστικές «Εστία» και «Δημοκρατία» που βαφτίζουν όποιον διαφωνεί «προδότη».

Η πολιτική υποταγής στις ΗΠΑ και την ΕΕ δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού και της χώρας. Έστω κι αν δώσουν κάποια συμβιβαστική λύση σήμερα η ασφάλεια, η Ειρήνη και η συνεννόηση μεταξύ των λαών της περιοχής δεν πρόκειται να έρθουν. Επειδή ακριβώς η λύση αυτή θα είναι άδικη, επειδή θα εκτινάξει τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και σε βάρος των λαών της περιοχής, επειδή θα σπείρει το εθνικιστικό δηλητήριο, θα προετοιμάζει τον επόμενο γύρο που θα είναι πολύ χειρότερος.

Ο αγώνας για την ανατροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων για την συνεννόηση των λαών για ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα ειρήνης στην περιοχή ολόκληρη, η πάλι για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μπορεί να ανοίξει προοπτική.

Τ. Δ

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Το μήνυμα που έστειλαν οι Αμερικανοί προς το Ιράν –και όχι μόνο– με τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, ενός στρατιωτικού που αποτελούσε σύμβολο για τη χώρα και τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή, είναι σαφές: Έχουμε τη δυνατότητα και θα χτυπάμε όπου, όποτε και όποιους θέλουμε, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, όσο καλά κι αν φυλάγονται. Γι’ αυτό καλά θα κάνετε να συνταχθείτε μαζί μας και να υπογράψετε τις συμφωνίες που θέλουμε, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, μπορεί και να έχετε την τύχη του επικεφαλής της επίλεκτης ομάδας αλ-Κουντς, ο οποίος φέρεται να συντόνιζε τις κινήσεις όλων των φιλοϊρανικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή και, κυρίως, στη Συρία, το Ιράκ και τον Λίβανο.

Η ενέργεια αυτή είναι απολύτως συνεπής με τις γενικότερες θέσεις του Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι μπορεί να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από την πρώτη γραμμή (αν και για την ώρα στέλνει και άλλα…), αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα πραγματοποιεί κατά βούληση στοχευμένες επεμβάσεις και «χειρουργικά» πλήγματα. Ειδικά, όταν πρόκειται για την εξολόθρευση προσώπων ή οργανώσεων που έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατικές — όπως η αλ-Κουντς και ο Σουλεϊμανί από την περασμένη άνοιξη. Πρόκειται, άλλωστε, για δοκιμασμένη τακτική, ιδιαιτέρως προσφιλή σε όλα τα κράτη-τρομοκράτες, όπως είναι στη γειτονιά μας το Ισραήλ και η Τουρκία.
Το επιτελείο του Τραμπ ελπίζει έτσι να πετύχει με ένα σμπάρο δύο τριγόνια: Αφενός, να εξωθήσει την Τεχεράνη σε μια κίνηση, η οποία θα δώσει στις ΗΠΑ την αφορμή για να της καταφέρουν ένα ακόμη πιο ισχυρό πλήγμα — καθώς, εάν δεν απαντήσει και μάλιστα σχετικά σύντομα, θα φανεί αδύναμη και ευάλωτη, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αναταράξεων, τόσο εντός του Ιράν όσο και σε χώρες όπου έχει επιρροή. Αφετέρου, να φανεί στην πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου ότι είναι ο πιο αποφασιστικός ηγέτης που θα μπορούσαν να έχουν οι ΗΠΑ, σε αντίθεση με τους «φλώρους» των Δημοκρατικών.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ότι η πλάστιγγα έχει γείρει ακόμη περισσότερο προς την πλευρά του πολέμου και ο κίνδυνος μεγαλώνει για τους λαούς — ακόμη και γι’ αυτούς που νομίζουν ότι η υπόθεση δεν τους αφορά άμεσα.

πηγη:  prin.gr

Οι ηθικοδιδάσκαλοι, οι δημοσιολόγοι και οι στρατευμένες δημοσιογραφικές πένες του εφοπλιστικού κατεστημένου καταβάλουν συστηματική προσπάθεια όλες τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να φιλοτεχνήσουν το επιχειρηματικό προφίλ των εφοπλιστών, αναδεικνύοντας ότι η επικράτησή τους στον διεθνή ναυτιλιακό στίβο είναι αποτέλεσμα της ιδιοφυίας, της εξωστρέφειας και του επιχειρηματικού τους δαιμονίου καθώς και άλλα προπαγανδιστικά φληναφήματα στην προσπάθειά τους να αγιοποιήσουν την επιχειρηματική τους δράση.

Στο πλαίσιο αυτό οι ελάχιστες φωνές παρέμβασης και κυρίως η δυναμική αμφισβήτηση αυτών των αβάσιμων θεωρητικολογιών αντιμετωπίζονται ως λαϊκισμός, αναχρονισμός, ημιμάθεια ή και άγνοια της ιστορικής διαδρομής που είχε η πορεία του ελληνικού εφοπλισμού στην Ναυτιλία.

Το στρατόπεδο της εφοπλιστικής προπαγάνδας σκόπιμα αποσιωπά ότι τα επιτεύγματα αυτής της Ναυτιλίας που καρπώνονται και αξιοποιούν οι εφοπλιστές είναι κυρίως αποτέλεσμα του μόχθου, της σκληρής δουλειάς αλλά και των θυσιών που προσέφερε το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό.

Αυτή η συνεισφορά αγνοείται, υποβαθμίζεται και όταν αναφέρεται από το μπλοκ της εφοπλιστικής επικοινωνιακής προπαγάνδας ουδέποτε σημειώνονται οι χιλιάδες Ναυτεργάτες που έπεσαν θύματα των σαπιοκάραβων των εφοπλιστών τις δεκαετίες 1950 - 1990 που τα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία διατηρούσαν σταθερά το θλιβερό ρεκόρ της πρωτιάς στα ναυτικά ατυχήματα.

Ένα επίσης χαρακτηριστικό της δημόσιας ρητορικής τους είναι να αποσιωπούν το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το λεγόμενο "θαύμα της Ναυτιλίας", ένα θεσμικό νομοθετικό πλαίσιο που ήταν και είναι προσηλωμένο στα μέτρα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Αυτό το θεσμικό πλαίσιο που κύρια χαρακτηριστικά του είναι η σκανδαλώδης φορολογική τους ασυλία, οι διμερείς συμβάσεις για την απασχόληση χαμηλόμισθων αλλοδαπών ναυτικών, οι επαναλαμβανόμενες μειώσεις των οργανικών συνθέσεων, οι χαμηλές εισφορές προς τα ασφαλιστικά ταμεία, η πλήρης στήριξη των ελλήνων εφοπλιστών και των συμφερόντων τους σε διεθνή φόρα (IMO - Ε.Ε - ΔΓΕ), η ύπαρξη δεκάδων λιμενικών και προξενικών αρχών οι οποίες συγκροτούν ένα μίνι κρατικό μηχανισμό επίσης στην υπηρεσία τους.

Είναι επίσης η βαθύτατα αντιδραστική αναχρονιστική ναυτική νομοθεσία που φαλκιδεύει τα ναυτεργατικά δικαιώματα, είναι ο ασφυκτικός έλεγχος που πάλι με ένα αντιδημοκρατικό νομοθετικό πλαίσιο ασκείται ο έλεγχος στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και διαμορφώνει συσχετισμούς οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στην βούληση και στην θέληση των Ναυτεργατών.

Αυτό ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο, που έγινε στα πλαίσια της στρατηγικής του εφοπλισμού για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και την ανεξέλεγκτη επιχειρηματική δράση τους, είναι που συστηματικά αποσιωπούν οι πιστοί κονδυλοφόροι που έχουν στην υπηρεσία τους.

Ταυτόχρονα στα χρόνια της κρίσης συγκρότησαν μια πρωτοβουλία - κίνηση (Συν-Ένωσις) μέσα από την οποία παρέχουν κάποια ψίχουλα από τα κέρδη τους για να εμφανιστούν ότι στηρίζουν τους κοινωνικά αδύνατους και οι πληρωμένες γραφίδες προβάλουν το θεάρεστο έργο τους για το οποίο επιβραβεύονται από τους κρατικούς παράγοντες του αστικού συστήματος για τις αγαθοεργίες τους..

Το τραγικό είναι ότι ανάμεσα στους αποδέκτες της εφοπλιστικής ελεημοσύνης είναι και δυνάμεις που αυτοαποκαλούνται ταξικές (ΠΕΜΕΝ) οι οποίες έχουν εμπλακεί σε αυτό το βρώμικο άθλιο αλισβερίσι με τους μεγαλοσχήμονες του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, βάζοντας και αυτοί το λιθαράκι τους να έχει απήχηση η "κοινωνική συνεισφορά" τους....

Όμως οι μέθοδες των εφοπλιστών δεν σταματούν σε όλα τα παραπάνω. Πλήθος περιστατικών τα οποία έχουν γνωστοποιηθεί τόσο κατά το παρελθόν όσο και πιο πρόσφατα, έρχονται να θρυμματίσουν την "άγια" εικόνα που προσπαθούν να σερβίρουν επικοινωνιακά.

Πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας "Ριζοσπάστης" φέρνει στην επιφάνεια το βρώμικο αλισβερίσι που στήθηκε μετά την λήξη του Β΄ παγκόσμιου πολέμου με την παράδοση 98+2 Λίμπερτυ με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου σε μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές και με τον τρόπο αυτό έγινε η μεγάλη επανεκκίνηση για την ελληνική ναυτιλία η οποία στην διάρκεια του πολέμου είχε τεράστιες απώλειες σε αριθμό και βεβαίως αυτοί που πλήρωσαν το βαρύ τίμημα ήταν οι Ναυτεργάτες που πάνω από 2500 έχασαν την ζωή τους, πολλοί περισσότεροι σακατεύτηκαν στα σαπιοκάραβα των εφοπλιστών δίνοντας μαχητικό και αγωνιστικό παρόν στην αντιφασιστική μάχη για την συντριβή του φασισμού.

Τα πλοία αυτά που δόθηκαν στους εφοπλιστές ήταν ο πρώτος μεγάλος μεταπολεμικός μποναμάς του ελληνικού κράτους προς τους εφοπλιστές.

Ως γνωστό τα Λίμπερτυ είχαν κατασκευαστεί κυρίως στις ΗΠΑ για τις ανάγκες του πολέμου και με την λήξη του είχαν παροπλιστεί. Το μεγάλο αυτό "ντιλ" έκλεισε με πρωθυπουργό τον Κ. Τσαλδάρη ενώ τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση των ΗΠΑ ανέλαβε ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας Νίκος Αβραάμ.

Τότε έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες που αφορούσαν την συμφωνία, τον ανταγωνισμό στις τάξεις των εφοπλιστών αλλά κυρίως τις προμήθειες, τις μετοχές και τα δωράκια που είχαν προσφερθεί από τους ενδιαφερόμενους εφοπλιστές.  

Όπως προκύπτει από αυτά τα στοιχεία, στα πλαίσια μιας εξονυχιστικής έρευνας από τις εφημερίδες "Ριζοσπάστης" και "Ελευθερία" ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας είχε προχωρήσει σε μια βρώμικη συναλλαγή με σκοπό το ίδιον όφελος με τους εμπλεκόμενους εφοπλιστές.

Ο μιζαδόρος Υπουργός Ε.Ν εμφανίστηκε με ένα ντελίριο περί ηθικής ενώ αναθεμάτισε όλους όσους δήθεν διασύρουν τον ίδιο και υπονομεύουν τους θεσμούς...

Στην συνέχεια οι εφημερίδες αυτές δημοσίευσαν μια άκρως αποκαλυπτική ιδιόχειρη επιστολή που είχαν στα χέρια τους την οποία υπέγραψε ο τότε Υπουργός Ε.Ν και απευθύνονταν στον γιό του που σπούδαζε στις ΗΠΑ....

Η επιστολή αυτή έγινε πασίγνωστη με την ονομασία "η προς Μάνθο επιστολή", το περιεχόμενό της είναι τέτοιο που δείχνει την εξαγορά, την ηθική κατάπτωση και τον ξεπεσμό και των δύο μερών (Υπουργός - εφοπλιστές) που έστησαν το παράνομο αλισβερίσι προκειμένου να υπάρχει το αμοιβαίο όφελος...

Στην επιστολή ο Υπουργός αναφέρει στον γιό του "Σου τα γράφω αυτά διότι ομολογώ είναι καιρός να αφήσω την πουριτανικήν ηθικήν ακαμψίαν και να δέχομαι πάντας ως υποψήφιος ηγέτης πλέον δια να μη τρέχω εις το κακουργιοδικείο...."

Στην επιστολή αποκαλύπτονται τα δώρα των εφοπλιστών που είχαν συμφωνήσει να του δοθούν. Σημείωνε ενδεικτικά στην επιστολή αυτή: Να στείλουν οι εφοπλιστές και να κατοχυρωθούν σε χαρτί τα ταξίματα για τις μετοχές.... Ανέφερε επίσης τα ψυγεία και τα μηχανήματα φωνοληψίας.

Σχετικά με τα αυτοκίνητα ανέφερε: Δεν ξέρω αν πρέπει να σταλεί το αυτοκίνητο στο όνομά μου ή στο όνομα επαγγελματία αυτοκινητιστή. Αν μπορούμε να πάρουμε και άλλο (αυτοκίνητο) δεν θα ήταν άσχημο"!!!!

Στην ίδια επιστολή περιλαμβάνεται και η παραίνεση του μεγαλοεφοπλιστή Σταύρου Λιβανού (είναι αυτός που πήρε τα περισσότερα Λίμπερτυ, συνολικά 12) ο οποίος του διαμήνυσε "ότι θέλει ο Μάνθος να αποτείνεται σε μένα, τον γιο του Παπανδρέου εγώ τον σπούδασα".

Το περιεχόμενο της επιστολής έκανε πραγματικό πάταγο και έφερε στην επιφάνεια ότι το αστικό πολιτικό προσωπικό πέρα από την αντίληψη και τον πολιτικό προσανατολισμό υπέρ της "υγιούς εφοπλιστικής επιχειρηματικότητας" για την ανάπτυξη της "μεγάλης εθνικής μας Ναυτιλίας" προς "όφελος" βεβαίως της χώρας μας πάει πακέτο με τις μίζες, τις βρώμικες συναλλαγές και η πολιτική των προνομίων έχει ως ανταπόδοση το προσωπικό όφελος.

"Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος"

Οι συνειρμοί αλλά και τα αναγκαία συμπεράσματα για τότε και σήμερα ανήκουν στους Ναυτεργάτες και ευρύτερα στους εργαζόμενους....

Νταλακογεώργος Αντώνης

Υ.Γ.: Το παρόν κείμενο είναι το πρώτο από τα 60 που θα δημοσιευτούν στην ιστοσελίδα μας μέσα στο 2020 που έχουν αναφορά στο εφοπλιστικό κατεστημένο, τις μέρες και τα έργα του.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kommon.gr