Αποκαλυπτικό υπόμνημα κατέθεσε στην Βουλή ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών στηρίζοντας τον ασφαλιστικό νομοσχέδιο Βρούτση

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Αποκαλυπτικό των προθέσεων της κυβέρνησης και των …πραγματικών συντακτών του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, που ξεκίνησε να συζητείται στην Βουλή και αναμένεται να ψηφιστεί την Πέμπτη, είναι το υπόμνημα που κατέθεσε ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών.

Το κείμενο κατατέθηκε στο πλαίσιο της ακρόασης φορέων στην κοινή συνεδρίαση των επιτροπών Οικονομικών και Κοινωνικών υποθέσεων της Βουλής. Εκεί, ο ΣΕΒ ξεκαθαρίζει ότι θεωρεί τις ασφαλιστικές δαπάνες παράγοντα που σχετίζεται με την ανάπτυξη της χώρας, όπως ο σύνδεσμος την αντιλαμβάνεται. Πρέπει να προωθηθεί η ιδιωτική ασφάλιση και αυτοί που φταίνε για τη διόγκωση του δημόσιου χρέους είναι οι …συνταξιούχοι και οι απολαβές τους, υποστήριξε επί της ουσίας ο ΣΕΒ. 

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο κείμενο «ο ΣΕΒ, ως θεσμικός κοινωνικός εταίρος έχει τη βούληση του να συμβάλει ενεργά στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Είναι γνωστό ότι το ασφαλιστικό ζήτημα έχει προεκτάσεις σε δημοσιονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Προς την κατεύθυνση αυτή απαιτούνται θεσμικές και παραμετρικές αλλαγές, ο επανασχεδιασμός του με την ευρύτερη δυνατή συναίνεση, η αποκατάσταση και διαφύλαξη της βιωσιμότητάς του, η εναρμόνιση των στόχων του με τους γενικότερους οικονομικούς στόχους της χώρας καθώς και με τις πολιτικές απασχόλησης».

Μάλιστα ο ΣΕΒ παρουσιάζεται ως … γεφυροποιός ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές επισημαίνοντας πως υπάρχει «σχέση συντάξεων με τη διαγενεακή δικαιοσύνη και το δημογραφικό πρόβλημα, τον ρόλο που διαδραματίζουν οι συντάξεις στην μακροοικονομική ευστάθεια και την κοινωνική πολιτική, αλλά και το πώς ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα και μια ορθά σχεδιασμένη και κοστολογημένη πολιτική συντάξεων μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας χώρας και στη διαγενεακή αλληλεγγύη».

Ο σύνδεσμος βάλει ευθέως κατά των παροχών στους συνταξιούχους λέγοντας ότι αντίπαλος είναι ο «πελατειακός μηχανισμός των προώρων συνταξιοδοτήσεων και των συνταξιοδοτικών παροχών που δεν συνδεόταν με τις καταβληθείσες εισφορές, ο οποίος τελειοποιήθηκε επί 30 χρόνια, από το 1980 έως το 2009». Μάλιστα, προχωρά στο συμπέρασμα ότι οι συντάξεις οδήγησαν στην διόγκωση του χρέους. Χαρακτηριστικά αναφέρει πως  ότι μετά το 2009 «εν μέσω κατάρρευσης και χρεοκοπίας, στην οποία συνέβαλαν και οι “κεκτημένες”, υπέρτερες των καταβληθέντων εισφορών, συντάξεις, που χρηματοδοτήθηκαν με “επαχθές”, “απεχθές”, “επονείδιστο”  δημόσιο χρέος»! Επιπρόσθετα τονίζει ο ΣΕΒ πως οι συντάξεις «καταβάλλεται συστηματικά, όλη την προηγούμενη δεκαετία, προσπάθεια να διατηρηθούν, επιβάλλοντας στους νυν εργαζομένους και στους νέους εργαζόμενους υψηλότατες ασφαλιστικές εισφορές και υψηλότατη φορολογία η οποία αντιστρατεύεται, σταθερά και συστηματικά, κάθε εγχώρια δυναμική νόμιμης και βιώσιμης παραγωγικής δραστηριότητας».

Παράλληλα ο ΣΕΒ δηλώνει, μάλιστα, ότι το ασφαλιστικό σύστημα οφείλει να προσαρμοστεί στις σύγχρονες ανάγκες. Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζει πως «πρώτη προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής οφείλει να είναι η τόνωση της παραγωγής μέσω της στοχευμένης μείωσης της υπερφορολόγησης της εργασίας». Προσθέτει πως «το ασφαλιστικό πρόβλημα αναδεικνύει όλες τις κρίσιμες παραμέτρους της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Έτσι, η μεταρρύθμιση της κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να αντιμετωπισθεί ως κατεξοχήν αναπτυξιακό πρόβλημα και όχι ως “αριθμητικό” ή “λογιστικό”».  Μάλιστα «ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί:  Στη διαφύλαξη της ανταγωνιστικότητας της εργασίας, με αντιμετώπιση του προβλήματος του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας που παραμένει ιδιαίτερα υψηλό, σε σχέση με τις άλλες χώρες».

Τέλος ο ΣΕΒ υποστηρίζει πως «σημαντική είναι και η προώθηση της κάλυψης και της αποτελεσματικότητας του κόστους των συμπληρωματικών συστημάτων ιδιωτικής ασφάλισης του 3ου πυλώνα».

Μετά από όλα τα παραπάνω είναι περιττό – ίσως – να σημειωθεί ότι ο ΣΕΒ τάσσεται ασυζητητί υπέρ του ασφαλιστικού νομοσχεδίου του Γιάννη Βρούτση. Άλλωστε ο ΣΕΒ μαζί με τον ΣΕΤΕ ήταν οι μόνες τριτοβάθμιες οργανώσεις που τάχθηκαν υπέρ του νομοθετήματος.

πηγη: imerodromos.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος 

▸ Αμετάκλητα κόμμα διαχείρισης, όχι ανατροπής του αστικού κράτους

Πολιτική θύελλα προκάλεσε η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι η «δεύτερη φορά Αριστερά» δεν θα αρκεστεί στην κυβερνητική εξουσία αλλά θα ελέγξει όλους «τους κρίσιμους αρμούς της εξουσίας». Από κοντά και ο Πολάκης, έψεξε τον τότε πρόεδρο της Βουλής Βούτση, γιατί δεν προχώρησε στην αλλαγή του κανονισμού της Βουλής, ώστε να συγκροτηθεί το ΕΣΡ κατά τη βούληση του ΣΥΡΙΖΑ και ανάλογα να κατανείμει τις τηλεοπτικές άδειες, στους εκλεκτούς του. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ο χαμαιλεοντισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Ως αντιπολίτευση διακήρυσσε ότι αρκεί η ανάδειξη μέσω κοινοβουλευτικής διαδικασίας «αριστερής» κυβέρνησης, για να συντελεστεί η ριζική αλλαγή της κοινωνίας, λοιδορώντας τις αναλύσεις περί του αντιθέτου της επαναστατικής Αριστεράς και διαβεβαιώνοντας ευρύτερες μάζες για την ευκολία και τον ρεαλισμό αυτής της στρατηγικής. Όταν αυτοδιαψεύτηκαν οι διαβεβαιώσεις του με την εφαρμογή μιας αντιλαϊκής πολιτικής υποταγμένης στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό επικαλέστηκε δημαγωγικά τη διάκριση κυβερνητικής και συνολικής κρατικής εξουσίας, όχι για να την υιοθετήσει, αλλά για να δικαιολογήσει την αποτυχία του. Ως αντιπολίτευση πλέον επικαλείται αυτή τη ριζοσπαστική αντίληψη, όχι για να την ακολουθήσει, αλλά για να πείσει το αριστερόστροφο κοινό του ότι έχει διδαχτεί απ’ τα λάθη του και δεν πρόκειται να τα επαναλάβει…

Ωστόσο, παρά τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία του γνώριζε ότι κυβέρνηση και κρατική εξουσία δεν ταυτίζονται. Δεν είχε βέβαια σκοπό να συγκρουστεί με το κεφάλαιο και την πολιτική εξουσία του, αλλά να διαχειριστεί απλώς το σύστημα. Πριν από τις εκλογές του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απεμπολήσει τις όποιες ριζοσπαστικές θέσεις του, για να εξασφαλίσει τη συναίνεση του συστήματος στην ανάληψη της διακυβέρνησης.

Γι’ αυτό, όταν έγιναν γνωστά τα exit polls που έδιναν ξεκάθαρα πρωτιά στην Κουμουνδούρου, ο τομεάρχης άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ επικοινώνησε με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και επισκέφθηκε τον αρχηγό της ΕΛΑΣ εκφράζοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του ΣΥΡΙΖΑ στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας της χώρας. Παράλληλα, διέρρευσε ότι το υπουργείο Άμυνας θ’ αναλάβει ο σκληρός δεξιός Πάνος Καμένος, ως πρόσθετη διαβεβαίωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι το «κράτος έχει συνέχεια».
Αλλά και η ηγεσία της ΝΔ δεν έχασε την ευκαιρία να κινδυνολογήσει διερμηνεύοντας την τοποθέτηση του Τσίπρα ως ευθεία επίθεση κατά της δημοκρατίας, ως «κατάργηση του κράτους δικαίου», αλλά και δηλωτική του «ολοκληρωτικού DNA του ΣΥΡΙΖΑ», αν και γνωρίζει, και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει χαιρετίσει, την πλήρη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό σύστημα… Ακολούθησε το συνηθισμένο μπαράζ αλληλοκατηγοριών των δύο κομμάτων για το ποιος παραβιάζει τη δημοκρατία και τους θεσμούς της.
Ωστόσο, τα συστημικά κόμματα, ιδίως οι πόλοι του δικομματισμού, αν και κόπτονται για τη δημοκρατία και αλληλοκατηγορούνται για την αλλοίωσή της, είναι θεσμικά οι βασικοί φορείς, που συμμορφούμενοι στις ανάγκες και απαιτήσεις του κεφαλαίου (με πίεση εξωτερική, αλλά με την αυξανόμενη συμμετοχή εκπροσώπων του σε κυβερνήσεις) θεσμοθετούν την οξυνόμενη αυταρχικοποίηση του αστικού κράτους.
Ο αυταρχισμός των κυβερνώντων κομμάτων όπως «ο έλεγχος των κρίσιμων αρμών της εξουσίας» απ’ τη δεύτερη φορά Αριστερά, που επαγγέλθηκε «απειλητικά» ο Τσίπρας, αποβλέπει, αφενός, στην ενίσχυση των θέσεών του στον κρατικό μηχανισμό και στη σχετική αποδυνάμωση των πολιτικών αντιπάλων του, ώστε να διευκολύνεται η διακυβέρνησή του και να διευρύνεται η πολιτική εμβέλειά του στις μάζες. Αφετέρου, τα κυβερνώντα κόμματα αποβλέπουν στην αυταρχική θωράκιση του αστικού κράτους, ώστε να αποτρέπονται ή να εξουδετερώνονται οι λαϊκές αντιδράσεις στις χρόνιες επιπτώσεις της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός αναβαθμίζει τα προνόμια του κεφαλαίου, πλήττοντας ταυτόχρονα με διαρκή λιτότητα και οξυνόμενο αυταρχισμό, την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Το κεφάλαιο επιβάλλει αυτήν την πολιτική με την εκάστοτε κυβέρνηση, την νομοθεσία, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που συνεχώς κανονικοποιείται και τον κρατικό μηχανισμό — ιδίως το «βαθύ κράτος». Ιδιαίτερα η εκτελεστική εξουσία στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό διογκώνεται. απορροφώντας και ποδηγετώντας σε μεγάλο βαθμό τη νομοθετική και δικαστική εξουσία και διορίζοντας την ηγεσία του κρατικού μηχανισμού. Σε αυτήν τη σχέση εδράζεται ο σοσιαλρεφορμισμός και η σοσιαλδημοκρατία, όταν ως αντιπολίτευση, ευαγγελίζονται την αλλαγή της κοινωνίας με την κατάκτηση απλώς της κυβερνητικής εξουσίας. Η αλήθεια είναι ότι ναι μεν η κυβερνητική εξουσία διογκώνεται και υπερενισχύεται, αλλά και επικαθορίζεται από σειρά κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών, κρατικών παραγόντων, θεσμικά και εξωθεσμικά, που συμβάλλουν σημαντικά στις κυβερνητικές αποφάσεις, τις αποτρέπουν, ή σε οριακές καταστάσεις, ακόμη και ανατρέπουν μία ανεπιθύμητη κυβέρνηση. Παράγοντες που επικαθορίζουν την κυρίαρχη στον καπιταλισμό τάξη του κεφαλαίου είναι, κυρίαρχα, τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια, η πολύπλευρη δύναμη του κεφαλαίου (από το χώρο εργασίας έως τις καθοριστικές παρεμβάσεις στην κοινωνική και πολιτική ζωή), οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις (όπως η ΕΕ), τα διεθνή όργανά τους (ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κ.α.), οι ηγετικοί ιμπεριαλισμοί, άλλα κρατικά όργανα, ιδίως του κατασταλτικού μηχανισμού (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες), η ηγετική γραφειοκρατία των κρατικών μηχανισμών, οι περιφερειάρχες, οι δήμαρχοι μεγάλων πόλεων, οι ανεξάρτητες αρχές, η Εκκλησία, τα ΜΜΕ, αλλά και οι αγώνες των λαϊκών τάξεων και των πολιτικών τους εκπροσώπων, σε περιορισμένο βέβαια βαθμό.

Το πλέγμα δυνάμεων που συναποτελούν την πολιτική εξουσία κάνει φανερό πως η κατάληψη του κυβερνητικού θεσμού δεν αρκεί για την κοινωνική αλλαγή

Αυτό το ευρύ και βαθύ πλέγμα δυνάμεων που συναποτελούν την πολιτική εξουσία στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό με θεσμικό κέντρο την κυβέρνηση, αλλά σχετική αυτοτέλεια των συνιστωσών του, εσωτερικών και εξωτερικών, δεν αφήνει, ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες, αμφιβολίες ότι η κατάληψη του κυβερνητικού θεσμού δεν αρκεί για την κοινωνική αλλαγή. Εξάλλου, όπως έχει αποδείξει η ιστορική εμπειρία, η κατάληψη της εκτελεστικής εξουσίας από ριζοσπαστικές δυνάμεις οδηγεί στη μετατόπιση του κέντρου βάρους από την κυβερνητική εξουσία στους κατασταλτικούς μηχανισμούς (πείραμα Αλιέντε στη Χιλή 1970) που με τον εκβιασμό ή και τη βία θα ανατρέψουν την κοινωνική αλλαγή. Σήμερα, μάλιστα, στις συνθήκες της άγριας αντιλαϊκής και αυταρχικής πολιτικής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ούτε μια δέσμη απλώς προοδευτικών μέτρων δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί από μια κυβέρνηση με προοδευτικές τάσεις. Μόνο σε συνθήκες κινηματικής έξαρσης και με πρωτεύοντα παράγοντα το κίνημα μπορεί να αναδειχτεί κυβέρνηση που να συμβάλλει στην υλοποίηση ριζοσπαστικών αλλαγών. Αυτή όμως η αρχική ρήξη πρέπει να ολοκληρωθεί με την επαναστατική κατάληψη της κρατικής εξουσίας, για ν’ αποφευχθεί η παλιννόστηση της πλήρους αστικής κυριαρχίας.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Λάβαμε και δημοσιεύουμε καταγγελία που εστάλη στην ΠΕΝΕΝ από Ναυτίλους αξιωματικούς η οποία αναφέρεται στα προβλήματα που αφορούν την κατάσταση στο εκπαιδευτικό ναυτικό κέντρο "COSMOSNAUTICALTRAININGCENTER"

Στα βασικά προβλήματα που καταπιάνεται η σχετική καταγγελία, η ΠΕΝΕΝ συμμερίζεται τις απόψεις των καταγγελλόντων, υπάρχουν όμως και άλλα τα οποία δεν μας βρίσκουν σύμφωνους, όπως για παράδειγμα η αναφορά τους για τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην ναυτική εκπαίδευση.

Η καταγγελία

Το Ναυτιλιακό περιοδικό "Εφοπλιστής" είναι αυτό που δηλώνει ο τίτλος του. Από αυτό προκύπτει ότι οι θέσεις και οι απόψεις του με την ΠΕΝΕΝ απέχουν έτη φωτός και είναι προφανές ότι το στοιχείο αυτό καθορίζει και την θέση του περιοδικού απέναντί μας.

Αυτό αποδεικνύεται αφού κυρίαρχο στην "δημοσιογραφική κουλτούρα" του περιοδικού είναι η αναπαραγωγή της εφοπλιστικής προπαγάνδας όπως διαμορφώνεται στα πλαίσια της επίσημης "εφοπλιστικής κοινότητας" δηλαδή το δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό "δημοσιογραφικό" πλαίσιο ταιριάζουν μόνο απόψεις οργανώσεων και συνδικαλιστών που συνδράμουν και ταυτίζονται με τις εφοπλιστικές θέσεις και τα δικά τους συμφέροντα..... όχι όμως της ΠΕΝΕΝ που βρίσκεται σταθερά στην αντίπερα όχθη και αποτελεί την βασική δύναμη στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και στην ναυτιλία που αντιστρατεύεται με τον δημόσιο λόγο της και με τους αγώνες της αυτή την πολιτική την οποία πιστά υπηρετούν το αστικό πολιτικό προσωπικό το ποικιλόμορφο συνδικαλιστικό κατεστημένο και βεβαίως πλήθος δημοσιογράφων που έχουν τεθεί στην υπηρεσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου αναπαράγοντας κάθε φορά την προπαγάνδα τους.

Καθόλου λοιπόν περίεργο που το καλό περιοδικό έχει πάρει τυπικά και ουσιαστικά διαζύγιο με τις αρχές της δημοσιογραφίας περί αντικειμενικότητας, πλουραλισμού των απόψεων και της πολυφωνίας...

Στην βάση ακριβώς αυτή επιλέγει να αποσιωπά συστηματικά τις θέσεις της ΠΕΝΕΝ για τα Ναυτεργατικά προβλήματα, τις ασκούμενες ναυτιλιακές πολιτικές που εκπορεύονται από τα γνωστά εφοπλιστικά κέντρα.

Όλα τα παραπάνω είναι σαφή και αυτονόητα.

Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού - Φεβρουάριος 2020 - δημοσιεύεται ένα πικρόχολο, εμπαθές σχόλιο, δείχνοντας ότι τους έχει πιάσει εκεί στον "Εφοπλιστή" το άγχος πόσο διαβάζονται τα κείμενα και οι θέσεις της ΠΕΝΕΝ για την ναυτιλία και ο συντάκτης του σχολίου καταλήγει στο συμπέρασμα αφού αυτά "δεν τα δημοσιεύει ο "Εφοπλιστής" δεν δίνει δεκάρα για αυτά και το διαδίκτυο".....

Μόνο που πάνω στην βιασύνη του ο συντάκτης του σχολίου, προκειμένου να απαξιώσει την ΠΕΝΕΝ και τις δημόσιες παρεμβάσεις της, αυτοανακηρύσσει τον εαυτό του ως παντογνώστη του διαδικτύου για να καταλήξει στο συμπέρασμα που ο ίδιος επιθυμεί.

Η κακότητα, η σκοπιμότητα και η χολή από το σχόλιο δεν κρύβονται....

Μόνο που η πραγματικότητα διαφέρει παρασάγγας από τους ευσεβείς πόθους του περιοδικού, αφού η αλήθεια είναι ακριβώς αντίθετη από αυτή που απαξιωτικά προσπαθεί να εμφανίζει ο συντάκτης.

Πράγματι εάν ο λόγος γίνεται για τα τηλεοπτικά κανάλια και τις αστικές εφημερίδες (που είναι στο μεγαλύτερο μέρος υπό τον έλεγχο των ίδιων των εφοπλιστών), αυτός ο ισχυρισμός του είναι απόλυτα σωστός. Εάν όμως ο λόγος γίνεται για το διαδίκτυο (και αυτό είναι σήμερα το κύριο μέσο ενημέρωσης εκατομμυρίων ανθρώπων στην χώρα μας) του δηλώνουμε ότι ποτέ η ΠΕΝΕΝ δεν είχε καλύτερη επικοινωνιακή πρόσβαση και απήχηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης....

Στην απεραντοσύνη του διαδικτύου δεν μπορεί να επικρατήσει η εφοπλιστική κηδεμονία....

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ