Γράφει ο Κ. Αγραφιώτης

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα της 11^ης Ιανουαρίου ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας έλεγε: «Θα έχετε ασφαλώς παρατηρήσει ότι το ΚΚΕ δεν θέτει τυχοδιωκτικά, γενικά και αφηρημένα, έξοδο μόνο από το νόμισμα, από το ευρώ. Αν η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ δεν συνδυαστεί με συγκεκριμένο σχέδιο - πρόγραμμα στην οικονομία, στην κοινωνία, με νέα κοινωνική οργάνωση σοσιαλιστική, με μονομερή διαγραφή του χρέους, με εργατική λαϊκή εξουσία, τότε θα είναι τυχοδιωκτισμός, πορεία στα τυφλά».

Είναι γεγονός ότι αυτή η τοποθέτηση προβλημάτισε πολλά μέλη και ψηφοφόρους του ΚΚΕ και ο λόγος είναι ότι το αίτημα για έξοδο από την ΕΕ χαρακτηρίζεται τυχοδιωκτισμός. Θα τεθεί το αίτημα αυτό, κατά το ΚΚΕ, μόνο με εργατική λαϊκή εξουσία. Δηλαδή, με απλά λόγια, όταν η εργατική τάξη και το ΚΚΕ θα έχουν την εξουσία. Δηλαδή, μετά την επανάσταση και τη νίκη. Ως τότε, κανένα τέτοιο ζήτημα δεν πρέπει να τίθεται. Γι' αυτό και από την δράση του το ΚΚΕ το έχει εξοβελίσει. Μέχρι πριν λίγο καιρό, δεν γινόταν καμιά αναφορά στην έξοδο από την ΕΕ ώσπου -κάτω από την κατακραυγή- η ηγεσία επανέφερε το σύνθημα. Δεν αρνείται την ανάγκη εξόδου από την ΕΕ, αλλά το ζήτημα αυτό το μεταθέτει μετά την επανάσταση. Μέχρι τότε, δεν πρέπει να τίθεται ως σύνθημα και μέτωπο δράσης που θα διαμορφώνει τη συνείδηση των εργαζομένων και θα δίνει ώθηση στο εργατικό και το λαϊκό κίνημα.

Σ’ αυτούς που θέτουν το ζήτημα της σύγκρουσης με την ΕΕ και το στόχο της αποδέσμευσης αποδίδει την κατηγορία ότι δρουν τυχοδιωκτικά τουλάχιστον, αν δεν είναι τυχοδιώκτες. Δύο ακόμη συνέπειες αυτής της θέσης είναι ότι ουσιαστικά το ΚΚΕ διαμηνύει στους ταξικούς αντιπάλους του και ιδιαίτερα στην ΕΕ και το μονοπωλιακό κεφάλαιο, ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν σχετικά με αυτή τη στρατηγική επιλογή τους. Ως την επανάσταση και τη νίκη της εργατικής τάξης δεν πρόκειται να αμφισβητήσει την ΕΕ. Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι ουσιαστικά ταυτίζεται με την αστική τάξη και τα κόμματα της όσον αφορά την ανάγκη η χώρα να είναι εντός του ευρώ και της ΕΕ. Ακούσαμε ότι θα βρεθεί μπροστά σε κίνδυνο καταστροφής, ότι μόνο τους κεφαλαιούχους συμφέρει η εξέλιξη αυτή, αφού θα αγοράσουν τον πλούτο της χώρας μπιρ παρά. Ο φόβος μπροστά στην ανάληψη πρωτοβουλιών που οδηγούν σε σύγκρουση με τον αντίπαλο είναι ολοφάνερος. Μετάθεση όμως των μεγάλων αλλαγών κόντρα και ενάντια στην αστική τάξη για μετά την επανάσταση δυστυχώς οδηγεί στην αδράνεια, το λαό στην αποστράτευση και την υποταγή, σε τελική ανάλυση στο συμβιβασμό.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι η επιλογή της αστικής τάξης να εντάξει τη χώρα στην ΕΕ είναι στρατηγική επιλογή. Θα λέγαμε πιο συγκεκριμένα ότι η ΕΕ είναι ο σημαντικότερος πυλώνας της αστικής στρατηγικής όχι μόνο για την ελληνική αστική τάξη, αλλά πανευρωπαϊκά. Σύγκρουση και πλήγματα στην ΕΕ και αγώνας για να διαμορφωθούν οι όροι για την αποδέσμευση σημαίνει πλήγματα στην βασικότερη επιλογή της αστικής τάξης, και τυχόν επιτυχία του, δηλαδή μεγάλη κρίση της ΕΕ, διάσπαση ή διάλυση της, θα σημάνει πολύ μεγάλη κρίση του ίδιου του καπιταλισμού. Μια μεγάλη δηλαδή ευκαιρία για το εργατικό κίνημα.

Κατά διαστήματα η ηγεσία του ΚΚΕ αμφισβητεί τη σημασία που έχει για την ελληνική αστική τάξη η ένταξη και η πορεία της χώρας στην ΕΕ. Αναφέρει ότι ισχυρά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου έχουν συμφέροντα στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Ρωσία και την Κίνα και η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ θα τα ωφελούσε σημαντικά και γι' αυτό την επιδιώκουν και την προωθούν. Τίποτα αναληθέστερο. Η ελληνική αστική τάξη καθώς και τα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων που συμμαχούν μαζί της, ανεξαρτήτως επιμέρους συμφερόντων, ομόθυμα στηρίζουν την επιλογή της ένταξης στην ΕΕ και αυτό γιατί ακριβώς πρόκειται για στρατηγική επιλογή, για το πραγματικό και ουσιαστικό στήριγμα του ελληνικού κεφαλαίου. Δεν το βλέπει όποιος εθελοτυφλεί. Δεν αποκλείεται στην πορεία η ίδια, η αστική τάξη πανευρωπαϊκά να επιλέξει όχι αυτή τη μορφή της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, αλλά κάτι άλλο. Μπορεί οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις να οδηγήσουν σε διάσπαση της ΕΕ. Όλα αυτά είναι θεωρητικά. Μ’ αυτή την έννοια δεν αποκλείεται να συμβούν. Σήμερα όμως για την αστική τάξη είναι τεράστιας σημασίας η παρουσία της Ελλάδας στην ΕΕ και την υπεράσπιση αυτής επιλογής την έχει σε πρώτη προτεραιότητα.

Το ΚΚΕ, από την εποχή της σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ, ήταν κατηγορηματικά αντίθετο. Στη συνέχεια αντιτάχθηκε στην ένταξη, δούλεψε εναντίον των συνεπειών της για την εργατική τάξη και το λαό, θέτοντας μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της αποδέσμευσης και αναπτύσσοντας μεγάλους αγώνες. Αντιτάχθηκε στη συνθήκη του Μάαστριχτ και στη μετατροπή της ΕΟΚ σε ΕΕ, εναντίον της ΟΝΕ και του ευρώ. Οι θέσεις αυτές και οι αγώνες αυτοί βοήθησαν το κόμμα να ξεχωρίσει στην εργατική τάξη και στο λαό, να αποκτήσει κύρος και επιρροή. Ως την… κοσμοσωτήρια ημέρα που η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ μετέθεσε τον αγώνα και τη λύση του προβλήματος της ΕΕ μετά την επανάσταση και ακύρωσε τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία, φαίνεται ότι το ΚΚΕ βάδιζε σε τυχοδιωκτικό δρόμο. Μετά την αμφισβήτηση ολόκληρης της ιστορικής διαδρομής του, την αμφισβήτηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του μαρξισμού λενινισμού ήρθε η ώρα να απευθυνθεί στο ΚΚΕ και η κατηγορία του τυχοδιωκτισμού.

Το ερώτημα που θέτουμε είναι: «Αν είναι τυχοδιωκτισμός ο αγώνας εναντίον της ΕΕ τότε τι είναι η υποστολή του αγώνα εναντίον της; Τι είναι η ταύτιση με τη ΝΔ και γενικότερα τον αστικό πολιτικό κόσμο στο τεράστιας σημασίας ζήτημα: να μείνει η Ελλάδα εντός ευρώ και ΕΕ ή -με τον αγώνα των εργαζομένων- να διεκδικήσει την αποδέσμευση της;».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Μας λένε ότι πρέπει να μείνουμε στα γόνατα, να είμαστε φρόνιμοι, υπάκουοι, να εισπνέουμε αιθαλομίχλη και να τρώμε ληγμένα τρόφιμα διότι «έχουμε χρέος».

    Ως προς το τελευταίο συμφωνούμε απολύτως. Πράγματι έχουμε χρέος. Μόνο που το ευγενέστερο των «χρεών» του λαού, συνώνυμο της ίδιας της ύπαρξης, είναι να οργανωθεί, να αντισταθεί και να επιβάλει μονομερώς -πως αλλιώς;- εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα διαγράψουν το χρέος. Εξηγούμαστε:

***

    Παρατήρηση πρώτη: Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν στο 129% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη 298 δισ. ευρώ. Σήμερα (Προϋπολογισμός 2014, Πίνακας 4.2, σελ 139) μετά από πέντε χρόνια αδιάκοπης βαρβαρότητας, μετά από δύο Μνημόνια, χαράτσια και «κουρέματα», το χρέος εκτινάχτηκε στο 175% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη πάνω από 320 δις.

    Συμπέρασμα πρώτο: Η πολιτική αυτή όχι μόνο δε μειώνει το χρέος αλλά το μεγαλώνει, το διογκώνει, το εκτινάσσει. Το χρέος είναι κατά 50 μονάδες μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ από τη στιγμή που υποτίθεται ότι άρχισαν να το μειώνουν!

***

    Παρατήρηση δεύτερη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να ενισχύσουν το κράτος και το λαό. Ψέματα! Μέχρι τώρα από το πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο τα συνολικά δάνεια που έχουν εκταμιευτεί ανέρχονται σε 225 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο σύμφωνα με τα στοιχεία τόσο του κ.Σταϊκούρα που κατατέθηκαν στη Βουλή μετά από ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, όσο και της Τράπεζας της Ελλάδας, οι τράπεζες με τη μορφή πακέτων και ενισχύσεων έχουν λάβει πάνω από 250 δισ. ευρώ.

    Συμπέρασμα δεύτερο: Τα δάνεια, που αυξάνουν και δεν μειώνουν το χρέος,  όχι μόνο δεν πάνε στον λαό και στην ενίσχυση της οικονομίας, αλλά στο σύνολό τους και ακόμα περισσότερα πάνε στους τραπεζίτες και κανείς άλλος δεν τα έχει δει. Τι τα κάνουν οι τραπεζίτες καλό θα ήταν να μας το εξηγήσουν οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που τους τα δίνουν.   

***

    Παρατήρηση τρίτη: Λένε ότι παίρνουν δάνεια για να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Ψέματα. Την ίδια περίοδο που οι κυβερνήσεις δανείστηκαν τα 225 δισ. ευρώ της τρόικας, ο ελληνικός λαός, για το διάστημα 2010 – 2014 σε τόκους, σε χρεολύσια, σε δαπάνες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους έχει καταβάλει 164,5 δισ. ευρώ και για  εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει επιβαρυνθεί με δαπάνες ύψους 267,7 δισ. ευρώ! Δηλαδή 200 δισ. ευρώ παραπάνω (Προϋπολογισμός 2015, Πίνακες 4.6 και 4.7 σελ 178).

    Συμπέρασμα τρίτο: Με τα δάνεια δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις.  Αντίθετα: Είναι οι κομμένοι μισθοί, είναι οι κομμένες συντάξεις, είναι η δυστυχία και η καταστροφή του ελληνικού λαού μέσω των οποίων πληρώνονται τα δάνεια. Συνάπτουν δάνεια για να πληρώνουν με τόκο τα προηγούμενα δάνεια και κόβουν μισθούς και συντάξεις υποβάλλοντας τον λαό να πληρώνει με το αίμα του και τα παλιά και τα νέα δάνεια.

***

    Παρατήρηση τέταρτη: Λένε ότι η Ελλάδα παίρνει δάνεια γιατί έχει χρέη. Ψέματα! Ισχύει ακριβώς το αντίστροφο: Η Ελλάδα – και κάθε κράτος – έχει χρέη επειδή ακριβώς παίρνει δάνεια τα οποία άλλοι τα ξεκοκαλίζουν και άλλοι τα πληρώνουν. Υπενθυμίζουμε: Στην Ελλάδα είχαμε χρέος πριν ακόμα δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, ως απόρροια των λεγόμενων «δανείων της ανεξαρτησίας» που φυσικά δεν έφτασαν ποτέ στον ελληνικό λαό. Σημειώστε: Ο Ψυρούκης, ο ιστορικός Καρολίδης καθώς και ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» έχουν καταγράψει ότι από την Επανάσταση του 1821 μέχρι την χρεοκοπία του 1932 επί Βενιζέλου, η Ελλάδα είχε δανειστεί 2 δισ. φράγκα, είχε καταβάλει στους δανειστές 2,4 δισ. φράγκα κι όμως τους χρωστούσε ακόμα 2 δισ. φράγκα, όσα δηλαδή είχε δανειστεί εξ αρχής!  Σημειώστε επίσης: Από το 1992 μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για αποπληρωμές δανείων (Εισηγητική Έκθεση Προϋπολογισμού 2015, σελ. 178) το αστρονομικό ποσό του 1,027 τρισ. ευρώ! Το ποσό είναι αδιανόητο. Ακόμα όμως πιο αδιανόητο είναι το γεγονός ότι ενώ ο λαός έχει πληρώσει ένα σκασμό σε τοκογλυφικά, οι σωτήρες, εντός και εκτός Ελλάδας του λένε ότι τους χρωστάει κι άλλα 320 δισ. ευρώ, που αφού τους τα πληρώσει κι αυτά τότε το 2020 θα χρωστάει κι άλλα 300 κοκ.

    Συμπέρασμα τέταρτο: Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει. Και σίγουρα δεν πρόκειται να τον σταματήσουν ούτε τα Μνημόνια που τώρα θα τα βαφτίσουν «πιστοληπτική γραμμή», ούτε οι επιμηκύνσεις, ούτε οι «αναδιαρθρώσεις», ούτε οι τρόικες που τώρα τους ψάχνουν άλλο όνομα, μπορεί να τις πούνε ακόμα και… «περεστρόικες». Με αυτές τις «τεχνικές», το αποτέλεσμα είναι σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών να επέρχεται - όπως περιέγραφε ο Λένιν - ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».

***

    Παρατήρηση πέμπτη: Λένε ότι τα χρέη και τα ελλείμματα οφείλονται στο ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», ότι οφείλονται στην αμεριμνησία του λαού, στην ευμάρεια, στο γεγονός ότι - κατά ορισμένους – ο λαός είναι τεμπελχανάς και κοπρίτης. Ότι οφείλονται στους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων. Πρόκειται για άθλιο ψέμα. Σημειώστε: Οι φόροι που θα πληρώσει ο λαός το 2015 ανέρχονται στα 50,3 δισ. ευρώ (Προϋπολογισμός 2015, Πίνακας 3.6, σελ 106). Οι μισθοί και οι συντάξεις μετά βίας φτάνουν στα 18 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.10, σελ. 113). Συνολικά, δε, ο λαός έχει πληρώσει σε φόρους από το 2005 μέχρι το 2015 το ποσό των 563,7 δισ. ευρώ (Πίνακας 3.6, σελ. 106). Δηλαδή και οι μισθοί και οι συντάξεις, ό,τι έχει απομείνει δηλαδή, πληρώνονται από τους φόρους του λαού, και όλοι οι υπόλοιποι φόροι αντί να γυρίζουν στο λαό, πάνε κατά δεκάδες δισ. ευρώ σε τοκογλύφους σε δανειστές και πιστωτές.

    Συμπέρασμα πέμπτο: Όσοι τα λένε αυτά λοιπόν περί «κοπρίτη» λαού είναι οι πραγματικοί πολιτικοί κοπρίτες. Τα χρέη, τα ελλείμματα αλλά και τα πλεονάσματα είναι κομμάτια του συνολικού δημόσιου πλούτου που κάποιοι λίγοι κηφήνες τον υπεξαιρούν διαχρονικά. Τα δάνεια που προκαλούν τα χρέη δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) σε μισθούς και συντάξεις εργαζομένων, όπως με θρασύτητα ισχυρίζονται οι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Επιστρέφουν σχεδόν στο σύνολό τους σε δανειστές και τοκογλύφους! Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στην Υγεία και την Παιδεία. Πάνε στους τραπεζίτες, στους κεφαλαιοκράτες που τα απομυζούν για να χρηματοδοτούν τις μπίζνες και τις ανακεφαλαιώσεις τους. Τα δάνεια δεν πάνε (ποτέ δεν πήγαιναν) στο ανύπαρκτο κράτος Πρόνοιας. Πάνε για να καλύπτονται οι τρύπες από τις φοροαπαλλαγές, τις φοροελαφρύνσεις, τα «πακέτα» ενισχύσεων, τις επιχορηγήσεις προς την ολιγαρχία. Πάνε για το μεγάλο φαγοπότι που άλλοτε λέγεται Ολυμπιάδα, άλλοτε λέγεται υποβρύχια που γέρνουν και  μονίμως λέγεται «ΝΑΤΟικοί εξοπλισμοί».

***

    Παρατήρηση έκτη: Για να βρούμε τι είδους είναι το χρέος δεν έχουμε παρά να κάνουμε το εξής: Παίρνουμε τις διαρκείς φοροαπαλλαγές, τα θαλασσοδάνεια, τις χαριστικές ρυθμίσεις προς μονοπώλια, πολυεθνικές, εργολάβους και τραπεζίτες,  προσθέτουμε τις ΝΑΤΟικές δαπάνες στις οποίες οφείλεται τουλάχιστον το ¼ του χρέους, σε αυτά προσθέτουμε την υπέροχη Ολυμπιάδα που ακόμα δεν ξέρουμε πόσο κόστισε, πάνω σε αυτά βάζουμε τις διαρκείς υπερκοστολογήσεις των δημόσιων έργων, προσθέτουμε τις ολέθριες συνέπειες της ένταξης στην ΕΕ με την καταβαράθρωση της παραγωγικής βάσης, προσθέτουμε τις επίσης ολέθριες συνέπειες της λεγόμενης «απελευθέρωσης της αγοράς» ειδικά στον τομέα της μεταφοράς κεφαλαίων στο εξωτερικό, βάζουμε ως κερασάκι στην τούρτα την πολιτική της υπονόμευσης και της διαφθοράς στις κρατικές επιχειρήσεις, και θα έχουμε βρει και το μέγεθος και τα αίτια του χρέους.

    Συμπέρασμα έκτο (και βασικό): Αυτό το χρέος είναι όλο ειδεχθές, είναι όλο επαχθές, είναι όλο ληστρικό, και είναι όλο παράνομο. Και δεν εννοούμε παράνομο με την «στενή» νομική έννοια. Εννοούμε ότι είναι πολιτικά παράνομο. Η αντιμετώπισή του, επομένως, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Που σημαίνει: Άλλη πολιτική λύση, προς όφελος του λαού, από την άρνηση πληρωμής ενός χρέους που ο λαός και δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει (!) δεν υπάρχει.

***

    Αν κάτι απορρέει ως πολιτικό συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι η λύση σε αυτή την ατέλειωτη φρίκη δεν θα έρθει ούτε με την «επιμήκυνση» του χρέους, ούτε με τα «κουρέματα», ούτε με λογιστικούς προσδιορισμούς για το ποιο είναι το «καλό» και ποιο είναι το «κακό» χρέος, ποιο είναι «επονείδιστο» χρέος και ποιο όχι. Το χρέος είναι όλο επονείδιστο και κυρίως είναι όλο πληρωμένο από έναν λαό που δεν είχε καμία οφειλή, αλλά το πλήρωσε. Εναπόκειται, τελικά, στον ίδιο τον λαό να επιβάλει εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα καταστήσουν το πληρωμένο χρέος και διαγραμμένο.

    Με άλλα λόγια: Μιλάμε για πλήρη, ολική και οριστική διαγραφή του χρέους. Και εδώ έρχεται η ερώτηση: Και πώς θα γίνει αυτό; Μονομερώς; Απάντηση: Μα φυσικά μονομερώς! Τι περιμένετε; Να τείνουν ευήκοον ους, μέσα από διαπραγματεύσεις και επαναδιαπραγματεύσεις, ποιοι; Οι κερδοσκόποι; Οι τοκογλύφοι; Το πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια αυτό;

    Εμείς, αντιθέτως, πιστεύουμε αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ: Κανείς εκτός από κάποιον ζητιάνο δεν επιλέγει να εξαρτάται από την γενναιοδωρία των συμπολιτών του.

    Αυτό που έλεγε ο Άνταμ Σμιθ για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στις σχέσεις μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών ισχύει 1.000 φορές. Και να το ξεκαθαρίσουμε: Ο Άνταμ Σμιθ δεν ήταν κομμουνιστής. Πατέρας του καπιταλισμού θεωρείται.

 πηγη: enikos.gr 

ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ "ΒΗΜΑ", ΣΤΗΝ "KONTRA NEWS" KAI ΣΤΟΝ "ΤΥΠΟ", ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 18/01

Ολόκληρη η συνέντευξη στο "Βήμα" και στον Αγγ. Κωβαίο έχει ως εξής:

*Κύριε Λαφαζάνη, μία εβδομάδα πριν τις εκλογές, η αυτοδυναμία αποτελεί τον βασικό σας στόχο. Παρά ταύτα, τα στοιχεία δείχνουν ότι η επίτευξή της συγκεντρώνει λίγες πιθανότητες. Ποιες είναι οι συμμαχίες που θα επιδιώξετε;

Δεν συμφωνώ καθόλου με την εκτίμησή σας. Η κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται όλο και πιο βέβαιη όσο φτάνουμε προς τις εκλογές. Στη Β’ Πειραιά η διαφορά μας με τη ΝΔ θα είναι πάνω από 25%, δεν αποκλείεται και να προσεγγίσει το 30%. Οι πολίτες ανεξάρτητα από πολιτικές προελεύσεις καταλαβαίνουν ότι η διεκδίκηση από τον ΣΥΡΙΖΑ της πλειοψηφίας στη Βουλή δεν είναι αλαζονική επιδίωξη αλλά ανάγκη για να γίνουν οριστικά παρελθόν τα μνημόνια και να μπει η χώρα σε νέα προοδευτική τροχιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει διακαώς συνεργασίες. Με δυνάμεις, όμως, όπως το ΠΑΣΟΚ, το «Ποτάμι» και το ΚΙΔΗΣΟ χωριό δεν γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει αιχμάλωτος μνημονιακών και «κεντρο»-νεοφιλελεύθερων κομμάτων.

*Εφόσον το ΚΚΕ συνεχίσει και μετεκλογικά να αρνείται την συμπόρευση με τον ΣΥΡΙΖΑ, θα προχωρήσετε σε νέες εκλογές;

Αυτήν την ώρα θα έπρεπε να υπάρχει στη χώρα ένα μεγάλο μέτωπο όλων των αριστερών δυνάμεων ως πρωτοπόρο όχημα για να ανθίσει μια νέα προοδευτική ελπίδα στον τόπο. Το ΚΚΕ θα κριθεί από τον προοδευτικό κόσμο για την αντιενωτική του στάση μέσα στην Αριστερά. Δεύτερες εκλογές κ. Κωβαίε δεν θα γίνουν. Να είστε σίγουρος ότι ο ελληνικός λαός κάθε μέρα που περνάει αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο τα κρίσιμα διακυβεύματα. Και επομένως θα κάνει στις κάλπες μια δυνατή και ξεκάθαρη επιλογή, δίνοντας άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ. Μια επιλογή, δηλαδή, για την συνεπή και αταλάντευτη, χωρίς προσκόμματα και παγιδεύσεις, εφαρμογή μιας αντιμνημονιακής προοδευτικής πορείας για τη χώρα και μια επιλογή, ταυτόχρονα, που θα στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην Ευρώπη ότι η Ελλάδα αλλάζει ανεπίστρεπτα σελίδα.

*Με βάση τις προγραμματικές σας διακηρύξεις, υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο μετωπικής σύγκρουσης με την Ευρώπη. Αν παρά τη βεβαιότητα που εκπέμπει ο Αλ. Τσίπρας, η Γερμανία και η τρόικα δεν δεχθούν καμία παρέκκλιση από τις υπάρχουσες δεσμεύσεις, πώς θα χρηματοδοτηθούν οι ανάγκες της χώρας, έως ότου υπάρξει χρηματοδότηση;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει τη σύγκρουση με την Ευρώπη. Αντίθετα, επιδιώκει να γίνει σεβαστή πλήρως και απολύτως η θέληση του ελληνικού λαού, έτσι όπως θα εκφραστεί στις κάλπες στις 25 Γενάρη. Δεν υπάρχουν συμφωνίες μιας χώρας με τρίτους που βρίσκονται υπεράνω της κρίσης των λαών και ισχύουν ανεξάρτητα από τη βούληση τους. Αυτές οι απόψεις είναι άκρως απολυταρχικές και επικίνδυνες. Να σημειώσω, επίσης, ότι η ΕΕ δεν δανειοδοτεί τη χώρα μας, μόνο επειδή υπάρχει μνημόνιο και πολύ περισσότερο τα δάνεια της δεν δίδονται από «φιλευσπλαχνία». Η δανειοδότηση της χώρας μας υπηρετεί και ζωτικά συμφέροντα της ευρωζώνης και της ΕΕ. Αν διακοπεί αυτή η χρηματοδότηση θα υπάρξουν άκρως επώδυνες παρενέργειες για τις τελευταίες. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η Ευρώπη θα ξανασκεφτεί σοβαρά τη στάση της μετά την ετυμηγορία και το καθαρό αντιμνημονιακό μήνυμα του ελληνικού λαού. Οι απειλές για το απαραβίαστο των μνημονιακών δεσμεύσεων που εκτοξεύονται προεκλογικά από τους κυρίαρχους κύκλους της Γερμανίας και της ΕΕ σε βάρος της χώρας μας, θα δώσουν τη θέση τους σε άλλου είδους ρητορική και άλλου είδους προσέγγιση μετά το ηχηρό λαϊκό μήνυμα των εκλογών.

*Εφόσον οι δανειστές δεν μετακινηθούν από τις θέσεις τους και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, πώς θα αποφύγετε να βάλετε νερό στο κρασί σας;

Θέτετε δύο υποθέσεις που η κάθε μια τους ξεχωριστά είναι δύσκολο να υλοποιηθεί, πολύ περισσότερο και οι δύο μαζί. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να κάνει πίσω και να εγκαταλείψει το πρόγραμμα του. Αντίθετα, θα το εφαρμόσει μέχρι τέλος, με τη θέληση και τους αγώνες του ελληνικού λαού. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία άλλη εναλλακτική επιλογή από τη δημιουργική φυγή προς τα μπρος.

*Τις τελευταίες ημέρες έχουν σχεδόν εξαλειφθεί από τις προεκλογικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ οι δεσμεύσεις για κρατικοποίηση των τραπεζών. Έχει αλλάξει κάτι;

Όχι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται υπέρ της δημόσιας ιδιοκτησίας και της δημοσίας διαχείρισης υπό κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών με στόχο να εφαρμοστεί μια διαφορετική χρηματοπιστωτική πολιτική με αποκλειστικά αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια.

*Πόσο σημαντική παράμετρος θα είναι η σύνθεση της επόμενης κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ; Ως τάση του κόμματος το Αριστερό Ρεύμα είχε βαρύνοντα λόγο στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων…

Τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ κατεβλήθη προσπάθεια να είναι αντιπροσωπευτικά αλλά δεν διαμορφώθηκαν με τασικά κριτήρια. Πάντα πιστεύω ότι τον καθοριστικό ρόλο και το προβάδισμα σε ένα κόμμα, ακόμα και κυβερνητικό κόμμα, θα πρέπει να έχουν τα μέλη και τα κεντρικά συλλογικά όργανα του Κόμματος και όχι η κοινοβουλευτική του ομάδα. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι η τελευταία δεν θα έχει βαρύνουσα σημασία. Γι’ αυτό η σύνθεση της επόμενης κοινοβουλευτική ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί κρίσιμο ζήτημα για τη μετεκλογική μας πορεία. Η κοινοβουλευτική μας ομάδα θα πρέπει να είναι ικανή να δώσει σκληρούς αγώνες, να επιδείξει μεγάλη αντοχή και επιμονή και να σταθεί στην πρώτη γραμμή για την εφαρμογή του προγράμματός μας.

*Είναι πιθανό να προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τον χώρο της Κεντροδεξιάς;

Το θέμα του προσώπου του υποψήφιου Προέδρου θα το ανοίξει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές και με κυβέρνηση Αριστεράς στον τόπο.

*Σε μία ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς, θέλετε να συμμετάσχετε από υπουργική θέση;

Δεν νομίζω ότι είναι της ώρας να εκφραστούν επιθυμίες από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για συμμετοχή στην αυριανή κυβέρνηση της Αριστεράς. Αυτό που προέχει αυτήν την ώρα είναι να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε η επερχόμενη νίκη στις εκλογές να γίνει όσο το δυνατόν πιο μεγάλη. Όπως προέχει μετά τις εκλογές να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε η κυβέρνηση της Αριστεράς να μπει στη μάχη από την πρώτη στιγμή, για τη συνεπή και αταλάντευτη εφαρμογή του ριζοσπαστικού προγράμματός της, στηριγμένη σε ένα μεγάλο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Άλλωστε για την Αριστερά, οι υπουργικές θέσεις δεν είναι προνόμιο ούτε τα υπουργεία λάφυρο, αλλά πρώτα απ’ όλα, ιδιαίτερα τούτες τις κρίσιμες ώρες, θέσεις βαρύτατης ευθύνης και αδιάκοπης λογοδοσίας.

Διαβάστε παρακάτω τη συνέντευξη του Π. Λαφαζάνη στην "Kontra News" της Κυριακής (18/01) και στη Στέλλα Γκαντώνα:

«Η κ. ΜΕΡΚΕΛ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ

*Σε μία εβδομάδα από σήμερα ανοίγουν οι κάλπες. Εάν δεν επιτύχετε αυτοδυναμία- και με δεδομένο κ. Λαφαζάνη ότι δεν συνεργάζεστε με τις υπόλοιπες «μνημονιακές δυνάμεις» και το ΚΚΕ απάντησε ήδη αρνητικά, αυτό σημαίνει ότι θα πάμε σε δεύτερες κάλπες;

Σας διαβεβαιώ ότι ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα ποικίλων πολιτικών προελεύσεων, που μέρα με τη μέρα διογκώνεται, θα δώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ , η οποία μάλιστα, θα είναι άνετη. Δεύτερες εκλογές δεν θα χρειαστεί σε καμμία περίπτωση να υπάρξουν και δεν θα υπάρξουν, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει στις 26 Γενάρη πάνω, ίσως αρκετά πάνω, από 150 βουλευτές. Ο ελληνικός λαός έχει αντιληφθεί τα κρίσιμα διλήμματα αυτών των εκλογών και θα δώσει την κοινοβουλευτική δύναμη στο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει πλήρως, χωρίς προσκόμματα, τρικλοποδιές και ερμαφρόδιτες καταστάσεις το ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό και προοδευτικό του πρόγραμμα.

*Υιοθετείτε τη θέση του Αλέξη Τσίπρα ότι «δεν υπάρχει δεύτερος δρόμος από το ευρώ;»

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποσαφηνίσει σε όλους τους τόνους ότι δεν έχει ως επιλογή του την έξοδο από την ευρωζώνη. Επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι να φύγει η τρόικα, να ακυρώσουμε μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους, να τελειώνουμε με τη λιτότητα, να διεκδικήσουμε τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και να ακολουθήσουμε νέους προοδευτικούς δρόμους ανασυγκρότησης και ανόρθωσης. Και αυτές τις επιλογές μας, εφόσον τις εγκρίνει ο ελληνικός λαός εμείς θα επιμείνουμε να τις εφαρμόσουμε μέχρι τέλους.

*Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι η κ. Μέρκελ δεν θα πει «όχι» σε μία διαπραγμάτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ; Έχετε κάποιες διαβεβαιώσεις από το εξωτερικό;

Αν ο ελληνικός λαός στείλει από τις κάλπες ένα στεντόρειο και πανίσχυρο όχι στην τρόικα και στα μνημόνια και ένα μεγάλο ναι στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την προοδευτική ανόρθωση της χώρας, δεν νομίζω ότι καμία κ. Μέρκελ θα μπορέσει εύκολα να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τη λαϊκή βούληση. Η εκτίμηση αυτή δεν προκύπτει από <<διαβεβαιώσεις>> του εξωτερικού αλλά από μια λογική και αντικειμενική προσέγγιση των εξελίξεων. Μετά τις 25 Γενάρη, με μια μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν.

*Με αφορμή το πρόγραμμα της ΔΕΘ, οι αντίπαλοί σας, σας κατηγορούν ότι «ξαναζούμε το λεφτά υπάρχουν». Είναι έτσι;

Το πρόγραμμα που εξήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) δεν έχει καμία απολύτως σχέση με <<παροχές>> και <<παροχολογία >>πολύ περισσότερο με πελατειακές σχέσεις και εξυπηρετήσεις. Το πρόγραμμα της ΔΕΘ , αντίθετα, επιχειρεί να δώσει τη δυνατότητα επιβίωσης σε όσους οι μνημονιακές πολιτικές έχουν καταδικάσει στην εσχάτη ένδεια, στέρηση , εξαθλίωση και πείνα. Ταυτόχρονα το πρόγραμμα της ΔΕΘ δίνει τη 13^η σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους και επαναφέρει τον κατώτατο μισθό στους χαμηλόμισθους, μαζί με τις ελεύθερες Συλλογικές Διαπραγματεύσεις. Οι πόροι για αυτές τις στοιχειώδεις παρεμβάσεις αξιοπρέπειας, όπως έχουμε εξηγήσει, διασφαλίζονται από την κυβέρνηση της Αριστεράς με επίπονη αλλά συγκεκριμένη προσπάθεια. Όλα τούτα είναι προφανές ότι δεν έχουν καμία σχέση με το <<λεφτά υπάρχουν>> του Γ. Παπανδρέου. Το δημόσιο δεν έχει πράγματι λεφτά, αν και λεφτά έχει και πολλά μάλιστα μια ολιγαρχία αυτής της χώρας, τα περισσότερα των οποίων είναι καταχωνιασμένα σε φορολογικούς <<παραδείσους>> και τα οποία θα πρέπει σχεδιασμένα να αναζητηθούν .

*Η διεύρυνση στα ψηφοδέλτιά σας με στελέχη όπως η κ. Μακρή, πιστεύετε ότι θα αποφέρει «καρπούς»;

Καρπούς νομίζω ότι θα αποφέρει, όπως γίνεται πάντα, η συνολική εικόνα των ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως οι αρχές, η πολιτική και το πρόγραμμα του. Κανένα μεμονωμένο πρόσωπο δεν μπορεί να προσκομίσει οφέλη σε ένα κόμμα έξω από τη συνολική και συλλογική παρουσία και δραστηριότητα του. Το βέβαιον είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με το σύνολο των αξιόπιστων ψηφοδελτίων του σε πλήρη δράση και με τη δημιουργική προβολή των επιλογών του και των προγραμματικών του κατευθύνσεων κερδίζει συνεχώς όλο και μεγαλύτερο έδαφος στην κοινωνία μας.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Π. Λαφαζάνη στον "Ελεύθερο Τύπο" της Κυριακής (18/01) και στον Δημήτρη Γκάτσιο:

«ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΗΜΙΜΕΤΡΑ»

*Κ. Λαφαζάνη, ακούγοντας τις τελευταίες τοποθετήσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, βλέπω τον κ. Τσίπρα να τα γυρίζει, λέγοντας, ουσιαστικά, ότι οι εξαγγελίες της ΔΕΘ θα ισχύσουν μόνο σε περίπτωση αυτοδυναμίας. Να υποθέσω ότι θα ρίξετε νερό στο κρασί σας και θα αναθεωρήσετε τις υποσχέσεις σας προς τους πολίτες, εάν οδηγηθείτε σε κυβέρνηση συνεργασίας;

Κανείς δεν «τα γυρίζει» στον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, επιμένουμε με απόλυτη σταθερότητα και συνέπεια στο ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό προοδευτικό πρόγραμμα μας, το οποίο θα εφαρμόσουμε πλήρως. Γι αυτό, άλλωστε, διεκδικούμε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Γιατί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα μας δώσει τη δυνατότητα να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα μας με τον καλύτερο δυνατό και τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Και σας διαβεβαιώ, κ. Γκάτσιο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πράγμα που το διαπιστώνουμε μέσα στην κοινωνία όσο πλησιάζει η ώρα των εκλογών. Το πρόγραμμα μας δεν είναι σημαία ευκαιρίας ούτε προσφέρεται για «παζαρέματα». Η Ελλάδα αυτήν την ώρα χρειάζεται ένα ξεκάθαρο ριζοσπαστικό προσανατολισμό και πολύ σαφείς προοδευτικές επιλογές. Το χειρότερο που μπορεί να γίνει σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο είναι η αμφισημία και το να «πατάμε σε δύο βάρκες». Δεν θα το κάνουμε.

*Με ποια κόμματα θα συνεργαστείτε μετεκλογικά και υπό ποιες προϋποθέσεις, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιάσει τις 151 έδρες; Το ενδεχόμενο νέας προσφυγής στις κάλπες βρίσκεται ενεργό στην ατζέντα της Κουμουνδούρου;

Απαντώ ευθέως. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ του Ε. Βενιζέλου, ούτε με το «Ποτάμι» ή το ΚΙΔΗΣΟ του Γ. Παπανδρέου. Και δεν θα συνεργαστούμε με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις γιατί κινούνται σε μνημονιακή ή κρυπτομνημονιακή «κεντρο»-νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση με την οποία δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να βρούμε κοινή βάση. Οι συνεργασίες που σε κάθε περίπτωση επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνεργασίες με δυνάμεις της Αριστεράς. Ξέρουμε πολύ καλά ότι ένα μεγάλο αριστερό μέτωπο είναι αναγκαίο όσο ποτέ στη χώρα. Από κει και πέρα θέλω να επαναλάβω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μάλιστα ευδιάκριτη. Νέες εκλογές δεν πρόκειται να γίνουν. Στις 25 Γενάρη ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγάγει μια μεγάλη νίκη, με μεγάλη διαφορά και θα κερδίσει αρκετά πάνω από 150 βουλευτές.

*Συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, υπό άλλη ηγεσία, ή με το «Ποτάμι» θα την απορρίπτατε εκ των προτέρων;

Όποια ηγεσία και αν αποκτήσει το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μεταβάλλει ουσιαστικά πολιτικό προσανατολισμό. Το ίδιο και το «Ποτάμι». Και τα δύο αυτά κόμματα είναι αγκιστρωμένα στην κατεύθυνση των τροϊκανών πλαισίων, των νεοφιλελεύθερων απορρυθμίσεων και της λιτότητας. Όσους ηγέτες και αν αλλάξουν δεν αλλάζει ο πολιτικός χαρακτήρας τους.

*Σας βρίσκει σύμφωνο η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει πρόβλημα εσωτερικής δομής, εάν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας;

Όχι! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να κλονιστεί ή να αντιμετωπίσει εσωτερικά ταρακουνήματα με την ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης. Η κυβέρνηση για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε όχημα για διαπλοκές και πελατειακές σχέσεις. Η κυβέρνηση είναι για μας βαριά, βαρύτατη ευθύνη για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα μας, για να βοηθήσουμε να ξεκολλήσει η χώρα από την κρίση και την ύφεση και να έρθει στο προσκήνιο η ελπίδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κινηθεί ενωμένος και αποφασισμένος σε αυτήν την κατεύθυνση, προσπαθώντας να παραμερίσει εμπόδια, να αντιμετωπίσει τις σφοδρές επιθέσεις και να αποφύγει τις παγίδες.

*Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχει ανακοινωθεί από τον κ. Τσίπρα, βγαίνει χωρίς να υπάρξει κούρεμα του χρέους;

Το άμεσο πρόγραμμα που εξήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι κοστολογημένο και δεν συνδέεται η εφαρμογή του με την έκβαση των διαπραγματεύσεων για την απομείωση του χρέους. Είναι προφανές, όμως, ότι αν οι διαπραγματεύσεις για το χρέος θα έχουν γρήγορα θετική κατάληξη, αυτό θα βοηθούσε σημαντικά για να προχωρήσει ταχύτερα και αποτελεσματικότερα η προώθηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.

*Η επιμήκυνση και η μείωση των επιτοκίων θεωρείτε ότι είναι κούρεμα του χρέους; Θα δεχόσασταν μία τέτοια πρόταση από την πλευρά των εταίρων μας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η διεκδίκηση μας αυτή δεν είναι αυθαίρετη , ούτε παράλογη. Το χρέος της χώρας είναι άδικο και δυσθεώρητο και επομένως μη βιώσιμο, εκτός κι αν «εξοντώσουμε» το λαό μας. Αν, δε, στο δημόσιο χρέος προσθέσουμε και τα χρέη των ιδιωτών τότε έχουμε να κάνουμε με πραγματικό εφιάλτη. Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους πηγάζει από την ανάγκη επιβίωσης της χώρας και του ελληνικού λαού και όχι από «ιδεοληψίες». Γι αυτό θα επιμείνουμε σε αυτήν την κατεύθυνση κόντρα σε ενδεχόμενες άλλες «λύσεις» που συνιστούν ημίμετρα και διαιωνίζουν το πρόβλημα.

*Έχετε κάνει λόγο για 300.000 νέες θέσεις εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μπορείτε να μας πείτε σε ποιους συγκεκριμένους τομείς θα υπάρχουν αυτές οι προσλήψεις;

Πράγματι στο Πρόγραμμα που εξαγγέλθη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης γίνεται λόγος για 300.000 πρόσθετες θέσεις εργασίας, οι οποίες θα κατανεμηθούν στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα αλλά και στον τομέα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, με βάση κριτήρια που θα υπηρετούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό αναπτυξιακές, παραγωγικές και αναγκαίες κοινωνικές δραστηριότητες της χώρας.

*Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποσχεθεί ότι, αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας, θα ανοίξει και πάλι την ΕΡΤ. Με τον ΟΛΠ, το Ελληνικό και τα περιφερειακά αεροδρόμια τι θα πράξετε;  

Η κυβέρνηση της Αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ θα σταματήσει άμεσα το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και εκποίησης της χώρας. Μια από τις πρώτες κινήσεις της αριστερής κυβέρνησης θα είναι το άνοιγμα και η επαναλειτουργία της ΕΡΤ με την επαναπρόσληψη των εργαζομένων που απολύθηκαν, όταν έπεσε το «μαύρο» στη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Η κυβέρνηση της Αριστεράς, επίσης, θα ανακόψει κάθε διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ, ο οποίος θα ανασυγκροτηθεί και θα παραμείνει στα χέρια του δημοσίου, ενώ θα επανεξετάσει τις σκανδαλώδεις και χαριστικές εκποιήσεις του Ελληνικού και των περιφερειακών αεροδρομίων, με στόχο την επαναφορά τους στο δημόσιο.

πηγη: iskra.gr

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Η Αριστερά μας έχει ένα ταλέντο: Να κερδίζει μάχες και να χάνει τον πόλεμο. Τη διαχρονική αυτή αντίφαση την έχει πληρώσει με αίμα και με δάκρυα. Σήμερα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια νέα κρίσιμη ιστορική στιγμή: Η εθνική μας ανεξαρτησία έχει ουσιαστικά -και εν μέρει και τυπικά- καταργηθεί. Το πάγιο -μετά τον πόλεμο- καθεστώς της υποτέλειας, έχει φθάσει στην ακραία του μορφή: Εθνική Ανεξαρτησία, εθνική πολιτική, δημοσιονομική πολιτική κ.λπ.

Η Ελλάδα εκποιείται: Είμαστε ουσιαστικά μια χρεωκοπημένη χώρα. Αν, τυπικά, δεν χρεοκοπήσαμε είναι επειδή οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές-τοκογλύφοι, θέλουν να εισπράξουν επαυξημένα τα ληστρικά δάνεια. Γενικότερα, επειδή φοβούνται ότι η τυχόν τυπική χρεωκοπία της χώρας μας, θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το σαθρό οικοδόμημα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Τι κάνει λοιπόν η Αριστερά; Η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να ανατρέψει το καθεστώς της υποτέλειας και να ανοίξει το δρόμο για την αναγέννηση της πατρίδας μας; Η Αριστερά μας δεν μπόρεσε ακόμα να υπερβεί, με μια διαλεκτική κίνηση, τις καταγωγικές αγκυλώσεις της. Να υπερβεί διαλεκτικά την κρίση την οποία δημιούργησε η προδοσία της λαϊκής – αντιφασιστικής εποποιίας. Να ερμηνεύσει τα αίτια της ήττας του Δημοκρατικού Στρατού.

Να ερμηνεύσει τα αίτια της κατάρρευσης του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Και σήμερα, διασπασμένη σε τρία άνισα ρεύματα, κατεβαίνει στις εκλογές με τρία διαφορετικά ψηφοδέλτια.

Τι έπρεπε να έχει γίνει μετά την πτώση της Χούντας; Έπρεπε να είχε υπάρξει ένας δημόσιος, συντροφικός διάλογος, ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς. Να υπάρξει μια -κατά το δυνατόν- αντικειμενική αποτίμηση της ιστορίας της. Να μελετηθούν συντροφικά – επιστημονικά τα προβλήματα της νέας, μετά τη Χούντα, πραγματικότητας. Να πραγματοποιηθεί μια δυνατότητα κοινής δράσης, «ενότητας μέσα στη διαφορά» (Λένιν). Αντί γι’ αυτό συνεχίστηκαν η διάσπαση, η εχθρότητα, ο εμφύλιος της Αριστερός και ο πολιτικός εμπειρισμός.

Έτσι φθάσαμε με τρία ψηφοδέλτια στις επικείμενες εκλογές. Η γενική πρόβλεψη είναι ότι θα υπάρξει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πιθανή τέτοια κυβέρνηση θα έχει να αντιμετωπίσει τον πόλεμο του ελληνικού κεφαλαίου, ειδικά των Τραπεζών, των κρατικών ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών, τον πόλεμο των δουλικών ΜΜΕ και, φυσικά, τον πόλεμο της Ε.Ε. και των τραπεζών της.

Υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να αντέξει αυτόν τον πόλεμο η κυβέρνηση – πρώτη μορφή και δύναμη διεξόδου;

Πρώτον, με την κριτική στήριξη των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς. Που σημαίνει στήριξη πολιτική, και με το αριστερό λαϊκό κίνημα, κάθε θετικού -ριζοσπαστικού μέτρου και σοβαρή, υπεύθυνη κριτική των λαθών και των αποκλίσεων. Όχι μηδενιστική κριτική με ειρωνείες και εξυπνάδες. Αυτό ως πρώτη προϋπόθεση.

Αλλά ο νέος πόλεμος θα κριθεί προπαντός από την ύπαρξη και τη μαζική συμμετοχή ενός ενωτικού -λαϊκού κινήματος. Η κοινή δράση και η στοιχειακή έστω ενότητα της Αριστεράς, θα είναι καταλύτης για την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Για τη μαχητική ενεργοποίηση του λαού της Αριστεράς. Αναδραστικά, η ύπαρξη ενός ρωμαλέου λαϊκού κινήματος, θα συμβάλει στην επαναστατική ανανέωση της Αριστερός.

Αλλά, θα πουν πολλοί: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αλλάξει τις σχέσεις ιδιοκτησίας και τις σχέσεις παραγωγής». Ας δεχτούμε ότι το επιχείρημα είναι σωστό. Ποια όμως από τις «άλλες» δυνάμεις της Αριστεράς θα το μπορούσε σήμερα; Τι λέει ο λαός επ’ αυτού; Και τι λέει ο Λένιν; Θα ήταν όχι λάθος αλλά έγκλημα, να ρίξει το κόμμα τις επαναστατικές δυνάμεις στη μάχη, προτού να έχει, αν όχι την στήριξη, τουλάχιστον την ευμενή συμπάθεια της κοινωνίας.

Συνεπώς: Αυτή τη στιγμή ψήφο στην Αριστερά. Ούτε αποχή, ούτε άκυρο. Και στη συνέχεια, διαλεκτική ενότητα που θα συνυπάρχει με τη διαφορά, θεωρητική επεξεργασία του δρόμου προς το σοσιαλισμό, μέσα από τους δύσκολους δρόμους μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας. Ας μη συγχέουμε την τακτική (ευλυγισία, επί μέρους συνεργασίες) με τη στρατηγική (σταθερότητα, θεωρητική και πρακτική προς τον στρατηγικό στόχο).

πηγη: * Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς» (17/1).

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΣΤΟ ΧΟΡΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ

Αίτημα για ένταξη στο μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας (ELA-Emergency Liquidity Assistance) «για προληπτικούς λόγους» και για τις 4 συστημικές τράπεζες, είτε με δική τους πρωτοβουλία, είτε με πρωτοβουλία της Τράπεζας της Ελλάδος, έχει υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σύμφωνα με ασφαλείς τραπεζικές πηγές.

Κύκλοι της Αριστεράς, αλλά και πέραν αυτής, σημειώνουν πως το αίτημα αυτό συνιστά άλλη μια πράξη εκφοβισμού του εκλογικού σώματος. Μια πράξη που έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα απειλών αλλά και κυνικών παρεμβάσεων.

Υπενθυμίζεται ότι την Παρασκευή ότι δυο από τις 4 συστημικές τράπεζες (Eurobank και Αlpha), επιβεβαίωσαν ότι αιτήθηκαν χρηματοδοτική γραμμή στήριξης από τον έκτακτο μηχανισμό ρευστότητας (ELA) μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος. Το αίτημα δύο τραπεζών στον Έκτακτο Μηχανισμό (ELA), ώστε να διασφαλίσουν τη ρευστότητά τους, επιχειρήθηκε να πάρει μεγάλες διαστάσεις καθώς η ΝΔ επενδύει στην πρόκληση ανασφάλειας στους καταθέτες.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως σύμφωνα με στελέχη των τραπεζών αυτών, με τα οποία επικοινώνησε το Αθηναϊκό Πρακτορείο, τα πιστωτικά ιδρύματα δεν προτίθενται να κάνουν χρήση των κεφαλαίων που μπορούν να εξασφαλίσουν μέσω του ELA, στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, καθώς διαθέτουν εχέγγυα για χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, αλλά η σχετική αίτηση έγινε καθαρά για «προληπτικούς λόγους» και ,δήθεν, λόγω των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί την τρέχουσα χρονική περίοδο.

Πρέπει να σημειωθεί πως η προσφυγή στο ELA βαρύνεται με αρκετά μεγαλύτερο κόστος, με επιτόκιο 1,55% έναντι επιτοκίου 0,05% με το οποίο δίδεται η βασική χρηματοδότηση της ΕΚΤ, οπότε εγείρονται, τουλάχιστον, ερωτήματα για το σκοπό της επιλογής αυτής από τη στιγμή που τα κεφάλαια αυτά ζητούνται για «προληπτικούς» και μόνο λόγους.

Το αίτημα για ένταξη και των τεσσάρων συστημικών τραπεζών στο ELA θα συζητηθούν στην ΕΚΤ την ερχόμενη εβδομάδα.

πηγη: iskra.gr

Σφοδρή επίθεση στον πρωθυπουργό εξαπέλυσε ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος, τονίζοντας ότι αποβαίνουν άκαρπες οι προσπάθειες Σαμαρά για τρομοκράτηση του ελληνικού λαού.

Μιλώντας στην Τρίπολη, όπου περιόδευσε, ο Π. Καμμένος  εξέφρασε την πρόθεσή του να συνεργαστεί με όποιον βοηθήσει «στην απελευθέρωση της χώρας» ενώ είπε ότι «δεν υπάρχουν κομμουνιστές που παίρνουν με τα κονσερβοκούτια τα κεφάλια, υπάρχουν όμως αυτοπροσδιοριζόμενοι δεξιοί, ακροδεξιοί για μας, ο κ. Σαμαράς, ο οποίος παίρνει τα σπίτια του κόσμου με δήμευση της περιουσίας».

Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων περπάτησε την αγορά της πόλης, όπου συνομίλησε με καταστηματάρχες και εμπόρους και συναντήθηκε και με νέους στην πλατεία Πετρινού.

Στο παλαιό δημαρχείο Τρίπολης, είχε ολιγόλεπτη συνάντηση με τον δήμαρχο Δημήτρη Παυλή, και ενημερώθηκε για τα προβλήματα του δήμου, με πρώτο τη διαχείριση των σκουπιδιών που βρίσκονται στον δρόμο για πολλές ημέρες, αφού δεν υπάρχει χώρος να διατεθούν, αλλά και για τις ενέργειες που γίνονται για τη μετατροπή και λειτουργία του στρατιωτικού αεροδρομίου Τρίπολης και ως πολιτικό.

Για το ζήτημα της διαχείρισης των σκουπιδιών, ο Π. Καμμένος είπε πως θεωρεί απαράδεκτο το γεγονός να γίνεται η μεταφορά τους με τεράστιο κόστος, εκφράζοντας στήριξη στον δήμαρχο της πόλης, που προσπαθεί να βρει λύση στο πρόβλημα.

Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων παρουσίασε το ψηφοδέλτιο Αρκαδίας του κόμματός του και μίλησε στους δημοσιογράφους για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, ασκώντας σκληρή κριτική στον πρωθυπουργό -«μόνος του τα λέει, μόνος του τα ακούει».

Για το θέμα της μετανάστευσης, ανέφερε ως λύση, την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και την αναστολή της Συνθήκης Δουβλίνο 2, αφού η Τουρκία δεν εφαρμόζει τη συνθήκη επαναπροώθησης.

Σχετικά με τη δημόσια τηλεόραση, το κόμμα του -είπε- θα κρατήσει το εμπάργκο απέναντι στη ΝΕΡΙΤ και πρόσθεσε πως επιβάλλεται η ΕΡΤ «να ανοίξει την επομένη των εκλογών, χωρίς τις παλιές αμαρτίες και τα ρουσφέτια του παρελθόντος».

πηγη: avgi.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

Είναι μερικές φορές που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις με αυτά που βλέπεις.

Όταν όμως βλέπεις τον πρωθυπουργό να περπατάει ανέμελα σε μια πλατεία και ξαφνικά να κοντρολάρει την μπάλα που ξέφυγε από μια παρέα πιτσιρικάδων, κατ' αρχήν γελάς.

Όχι μόνο για το στημένο της υπόθεσης, αλλά και για το στιλ του ... «ποδοσφαιριστή».

Και αμέσως ο Αντώνης αρχίζει την κατήχηση στους πιτσιρικάδες λες και βρίσκεται σε τηλεοπτικό πάνελ.

Αφορμή η ερώτηση του μικρού Νικόλα: «να σας πω κάτι, ο πατέρας μου λέει πως τα πράγματα είναι δύσκολα».

Τι ήθελε κι αυτός, ρωτάνε τέτοια πράγματα τον Αντώνη παιδί μου;

Και ξεκινάει το... πολεμικό ανακοινωθέν, τι σημασία έχει ο ρόλος της χώρας μας στην ΕΕ, τι κινδυνεύουμε να καταστραφούμε, τι θα ξυπνήσουν οι νεκροί και θα περπατάνε στους δρόμους, τι το ένα, τι το άλλο...

Κανονική «δευτέρα παρουσία» λέμε...

Το διαφημιστικό σκέτη ανοησία, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Αλλά το ζουμί είναι ότι ακόμη και σε ένα προεκλογικό σποτ αναδύεται όλο το πολιτικό αδιέξοδο και η τρομοκρατία ενός πολιτικού σκηνικού που προσπαθεί να διαφυλάξει ό,τι καταστροφικότερο έχει δημιουργήσει στη χώρα.

Ίσως μας περνάνε για αφελείς ίσως και για κορόιδα, να νομίζουν ότι ο πρωθυπουργός περπατά στους δρόμους λες και πάει για καφέ και πιάνει την κουβέντα σα να είμαστε κολλητοί του.

Και μιλάει με όρους κατηχητικού ο αθεόφοβος, ως ο πνευματικός που εξομολογεί την αλήθεια.

Ποια αλήθεια ρε φίλε, που μας άλλαξες τον αδόξαστο και έχουμε πει το ψωμί ψωμάκι;

Και πόσο χαμογελαστός ο κυρ-Αντώνης προς το Νικόλα και πόσο

μειλίχιος, να εξηγεί σε έναν δεκαπεντάχρονο ότι είναι δίκαιο που κόπηκε η σύνταξη του παππού του και ο μισθός του πατέρα του, (άσε που μπορεί να είναι ήδη απολυμένος).

Εξηγεί στον Νικόλα επίσης ο Αντώνης, ότι σημασία έχει να ξέρεις προς τα που να πας, μάλλον θα εννοεί το δρόμο για το ταμείο ανεργίας...

Και κλείνει όλο σοφία «εσύ συνέχισε να προπονείσαι κι εμείς θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε». Μάλλον ήθελε να πει, να συνεχίσουμε να σας δουλεύουμε κι εσένα και τον πατέρα σου.

Θα ακολουθήσουν κι άλλα σποτάκια το ίδιο εμπνευσμένα είμαι σίγουρος και θα λένε τις ίδιες ανοησίες και τα ίδια ψέματα.

Ήρωές τους δε θα είναι τώρα ο Νικόλας, αλλά ίσως ο κυρ-Θανάσης ο συνταξιούχος, ο κύριος Πέτρος ο δημόσιος υπάλληλος ή η κυρά -Κούλα η νοικοκυρά.

Και θα τον κοιτάνε εκστασιασμένοι τον Αντώνη που θα τους λέει ότι παλεύει με τα θηρία και το δάκρυ θα τρέχει... κορόμηλο.

Και η τρομοκρατία του λόγου καλά θα κρατεί και τα ψέματα θα είναι πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη και το τρένο του τούνελ θα έρχεται κατά πάνω μας.

Οι επικοινωνιολόγοι του συστήματος θα γράφουν τις μπαρούφες τους και ο πρωθυπουργός θα ερμηνεύει.

Δε βαριέσαι όμως, εκλογές έρχονται και το περιοδεύον μπουλούκι των κυβερνόντων μας καλό θα είναι να δέχεται αντί για άνθη, μπρόκολα και κουνουπίδια...

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Νίκος Μπογιόπουλος  

Ο κ.Σαμαράς εγγυάται την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και απειλεί ότι μόνο εκείνος μπορεί να την διασφαλίσει ειδάλλως – εκτός ΕΕ, εκτός Ευρωζώνης και εκτός ευρώ – η Ελλάδα θα καταστραφεί…

    Ο κ.Τσίπρας δηλώνει ότι το «εθνικό νόμισμα της χώρας είναι το ευρώ», ότι τίποτα δεν θα διαταράξει αυτή τη σχέση και ως εκ τούτου διαβεβαιώνει (συνέντευξη στη χτεσινή Real News) ότι η κυβέρνησή του θα πληρώσει τα ομόλογα που λήγουν εντός του Μάρτη για να είναι συνεπής απέναντι στους εταίρους.

    Για να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι υποσχέσεις, θα πρέπει να δούμε ποιες είναι οι πολιτικές στις οποίες έχουν δεσμευτεί τα κράτη – μέλη της ΕΕ για την παραμονή τους στο ευρώ.

    Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα: Τον Μάρτη του 2011 οι χώρες της Ευρωζώνης στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ υπέγραψαν το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας» το οποίο μετονομάστηκε σε «Σύμφωνο για το Ευρώ».

    Σύμφωνα με το εν λόγω Σύμφωνο «κάθε χρόνο, τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα συμφωνούν, σε ανώτατο επίπεδο, σε συγκεκριμένες δράσεις, οι οποίες θα πρέπει να επιτευχθούν σε διάστημα 12 μηνών».Ποιές είναι αυτές οι δράσεις:

Μειώσεις μισθών

• «Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (...) Οι μισθοί θα πρέπει να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα».

Έτσι λέει το «Σύμφωνο για το Ευρώ». Με άλλα λόγια η καλή μας ΕΕ έχει αποφασίσει, προς χάρη της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων της, οι μισθοί στα κράτη – μέλη της να καθορίζονται σε συνάρτηση με τους μισθούς που επικρατούν στους κύριους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ. Τέτοιοι εμπορικοί εταίροι – ανταγωνιστές της ΕΕ, θυμίζουμε, είναι για παράδειγμα η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία…  

• «Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην ενίσχυση της αποκέντρωσης των μισθολογικών διαπραγματεύσεων και τη "βελτίωση" των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής».

Έτσι λέει το «Σύμφωνο για το Ευρώ». Τουτέστιν εκεί που αναγράφεται «αποκέντρωση των μισθολογικών διαπραγματεύσεων» βάλτε κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, βάλτε επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις. Και εκεί που λέει «βελτίωση των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής» βάλτε αποσύνδεση του επιπέδου των μισθών από τις ανατιμήσεις που γίνονται σε βασικά αγαθά ή πρώτες ύλες, που οδηγούν σε τεράστιες αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων.

• Οι κυβερνήσεις της ΕΕ «δεσμεύονται να συγκρατήσουν τους μισθούς στο δημόσιο τομέα», ώστε να «μην επηρεάζουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα».

Έτσι λέει το «Σύμφωνο για το Ευρώ». Και μάλλον εδώ δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη επεξήγηση. Το γεγονός ότι συμφώνησαν σε διαρκές πάγωμα και σε μειώσεις των μισθών τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα είναι πρόδηλο.

Διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης

      «Η βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή και στενή παρακολούθηση (...) Είναι απαραίτητο να ευθυγραμμιστεί η ηλικία συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, να μειωθούν τα συστήματα πρόωρης συνταξιοδότησης και να αξιοποιηθούν στοχευμένα κίνητρα για την παραμονή στην εργασία των μεγαλύτερων εργαζομένων».

    Έτσι λέει το «Σύμφωνο για το ευρώ». Πιο καθαρά δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν οι άνθρωποι: Η «Ευρώπη» τους σημαίνει αύξηση των γενικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, σημαίνει επιβολή καθεστώτος που θα υποχρεώνει τους εργαζομένους να δουλεύουν κυριολεκτικά μέχρι να πεθάνουν.

 Δημοσιονομικός βούρδουλας

    «Τα κράτη - μέλη οφείλουν να προβλέψουν μηχανισμό που θα βάζει "φρένο" στην αύξηση χρέους» που θα έχει «επαρκώς δεσμευτικό χαρακτήρα».

    Έτσι λέει το «Σύμφωνο του Ευρώ». Δεδομένης της εκτίναξης του χρέους όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στην ΕΕ, αυτή η πρόνοια είναι προφανές ότι θέτει όλα τα κράτη – μέλη (και την Ελλάδα) σε καθεστώςμόνιμης και κλιμακούμενης λιτότητας στο όνομα του χρέους.

Εργασιακές σχέσεις… Νταχάου 

    «Μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που θα προωθούν την ευελιξία με ασφάλεια (...) Η αγορά εργασίας πρέπει να γίνει πιο ελκυστική και να προσαρμοστεί στη ζήτηση».

    Έτσι λέει το «Σύμφωνο για το ευρώ». Πρόκειται για την περίφημη «ευελφάλεια» που εφαρμόζεται από την δεκαετία του ’90 και που στην Ελλάδα είναι γνωστή σαν «απασχολησιμότητα». Είναι αυτή η πολιτική που έχει - ήδη - οδηγήσει σε 30 εκατομμύρια ανέργους και σε 100 εκατομμύρια φτωχούς στην ΕΕ και σε ένα εργασιακό καθεστώς απόλυτης βαρβαρότητας, όπου το δικαίωμα σε σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα μοιάζει με έργο επιστημονικής φαντασίας.

Ερώτηση

    Μετά από όλα αυτά, ακόμα κι αν καταργηθούν τα Μνημόνια όπως τα ξέρουμε, ακόμα κι αν τα μετονομάσουν με όποιο όνομα κι αν εφεύρουν για να τα βαφτίσουν, ρωτάμε:

    Η παραμονή στην ΕΕ και το «Σύμφωνο για το Ευρώ» από μόνο του συνιστά, ναι ή όχι, το «Μνημόνιο των Μνημονίων»;

πηγη: enikos.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εκλογές στην Ελλάδα τον Ιανουάριο. Εκλογές στη Βρετανία τον Μάιο. Εκλογές στην Πορτογαλία τον Οκτώβριο. Εκλογές στην Ισπανία τον Νοέμβριο. Βουλευτικές εκλογές, εννοείται, σε όλες τις χώρες της νότιας Ευρώπης που στροβιλίζονται στην οικονομική και κοινωνική κρίση λόγω της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία μέσω της ΕΕ. Δεν αποκλείεται μάλιστα να προκύψουν πρόωρες εκλογές και στην Ιταλία, αν οι βουλευτές, οι γερουσιαστές και οι εκπρόσωποι περιοχών δεν κατορθώσουν να εκλέξουν νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στην Ιταλία όπου οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων τάσσεται υπέρ της εξόδου της χώρας από το ευρώ! Εκλογές ακόμη σε δύο σκανδιναβικές χώρες, στη Φινλανδία τον Απρίλιο και στη Δανία τον Σεπτέμβριο, όπου θα διαπιστώσουμε αν στα δύο αυτά κράτη του Βορρά συνεχίζεται η επέλαση των ακροδεξιών, ρατσιστικών κομμάτων - των Αληθινών Φινλανδών και του Δανέζικου Λαϊκού Κόμματος.

Στην Ελλάδα αναμένεται εκ βάθρων ανατροπή του επί σαράντα σχεδόν χρόνια ακμάσαντος μεταπολιτευτικού κομματικού σκηνικού, με κόμματα-πυλώνες τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη πολιτικά νεκρό ως πυλώνας του συστήματος, ενώ στη ΝΔ η εσωτερική κρίση αναμένεται να ξεσπάσει μετά την επερχόμενη κατά τις δημοσκοπήσεις ήττα της στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Στην Ισπανία το Κίνημα Ποδέμος προηγείται στις δημοσκοπήσεις και αν αυτό επιβεβαιωθεί και στις κάλπες, οι πολιτικές ανακατατάξεις θα είναι πολύ σοβαρές. Καταλυτικές θα είναι οι εξελίξεις στη Βρετανία, αν όντως εισβάλει θυελλωδώς και στην εθνική σκηνή το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ, κατά το πρότυπο των περυσινών ευρωεκλογών όπου βγήκε πρώτο κόμμα με 26,7%.

Υπάρχει φυσικά το εμπόδιο του στραγγαλιστικού εκλογικού συστήματος, του πλειοψηφικού, αλλά αν το UKIP κατορθώσει να σπάσει αυτό το φράγμα περνώντας τους Συντηρητικούς, θα έχουμε και στην Αγγλία νέο πολιτικό σκηνικό. Μικρότερες αναμένονται οι πολιτικές αλλαγές στην Πορτογαλία, όπου όμως οι σοσιαλιστές, οι οποίοι έβαλαν με το ζόρι διά του Ζοζέ Σόκρατες τη χώρα στο επαίσχυντο καθεστώς υποτέλειας του μνημονίου, έχουν τώρα περάσει σύσσωμοι στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο. Η ουσία είναι ότι η εικόνα του ευρώ και της ΕΕ ξεθωριάζει πλέον ολοένα και περισσότερο. Αποκαρδιωτική εντελώς -και δικαίως, βάσει της πολιτικής που έχει επιβάλει η Γερμανία στην ΕΕ- είναι η κατάσταση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης μετά τις ευρωεκλογές του 2014.

Αυτό αποκαλύπτει ανάλυση δημοσκοπικής έρευνας που διενεργήθηκε για λογαριασμό του Ευρωκοινοβουλίου. Πρώτα πρώτα τα ποσοστά συμμετοχής στις ευρωεκλογές του 2014 ήταν τραγικά χαμηλά. Μόνο σε 8 (!) κράτη-μέλη της ΕΕ το ποσοστό συμμετοχής στις ευρωεκλογές ήταν πάνω από 50%. Στα υπόλοιπα... 20 (!!!) κράτη η συμμετοχή ήταν κάτω του 50% - και μιλάμε για την Ευρώπη, όχι για τις ΗΠΑ. Το ποσοστό συμμετοχής κατακρημνίστηκε ως το βάραθρο του απίστευτου ποσοστού του... 13% στη Σλοβακία! Ναι, 13%!!! Στο 18% καταβαραθρώθηκε στην Τσεχία, χάνοντας δέκα ολόκληρες εκατοστιαίες μονάδες από το 28% που ήταν στις ευρωεκλογές του 2009. Στο 24% ήταν στην Πολωνία, στο 25% στη Σλοβενία, στο 29% στην Ουγγαρία και πάει λέγοντας.

Συνολικά, μόλις το 42,5% των πολιτών των χωρών της ΕΕ καταδέχτηκε να ψηφίσει στις ευρωεκλογές. Σε 15 κράτη η συμμετοχή μειώθηκε και σε 6 έμεινε σταθερή. Ετσι, φυσιολογικό είναι ότι το 52% των πολιτών της ΕΕ δήλωσε ανοιχτά ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και μόνο το 43% εξακολουθεί να τους εμπιστεύεται. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι ακόμη χαμηλότερο, μόλις 39%. Ιδια και χειρότερα στη Γαλλία (36%), στην Ιταλία (35%), στην Ισπανία (38%). Στην Πορτογαλία το ποσοστό αυτό πέφτει ακόμη περισσότερο, στο 34%. Οι Ευρωπαίοι πολίτες εκτός από την ΕΕ και τους θεσμούς της, «φτύνουν» και το Ευρωκοινοβούλιο. Το 54% των ερωτηθέντων απάντησαν σε σχετική ερώτηση ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν λαμβάνει υπόψη του τις ανησυχίες των Ευρωπαίων πολιτών έναντι μόνο 38% που έχουν την άποψη ότι τις λαμβάνει. Εν κατακλείδι, η απαξίωση των θεσμών της ΕΕ στη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών οδηγεί σε διαρκή μείωση της συμμετοχής στις ευρωεκλογές.

Στις πρώτες ευρωεκλογές που είχαν γίνει το 1979, πριν από 35 χρόνια, η συμμετοχή ήταν 62%. Εκτοτε πέφτει συνεχώς. Μετά από είκοσι χρόνια, το 1999, έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 50%, στο 49,5%. Τώρα κατέληξε στο 42,5%, όπως προαναφέραμε. Το όραμα της ΕΕ φθίνει - και μαζί του και η συμμετοχή στις ευρωεκλογές.

πηγη: ΕΘΝΟΣ