Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Οι υπογραφές δεν έχουν μπει, συμφωνία δεν υπάρχει ακόμη. Η κυβέρνηση όμως έχει ήδη επιδοθεί σε επιχείρηση διαστροφής της αλήθειας και αυτό είναι ακόμη πιο βαρύ και εγκληματικό από τα ίδια τα αντεργατικά μέτρα που προαλείφονται στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας.

Παρά όσα λένε τα διάφορα  non papers, η βασική είδηση σχετικά με την πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι ακριβώς η  άμεση μείωση μισθών και συντάξεων.

Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα.

Η κυβέρνηση φέρεται να έχει συμφωνήσει για την (κουτσή) διετία 2015-2016 δημοσιονομικά μνημονιακά μέτρα 7,9 δις, δηλαδή όσο είχε θέσει εξ αρχής ο Γιουνκέρ για λογαριασμό των «θεσμών». Ισχυρίζεται ωστόσο, ότι κάνει «ανακατανομή των κοινωνικών βαρών».

Τίποτα ψευδέστερο!

Θα κάνουμε  μια ομαδοποίηση της κυβερνητικής πρότασης μέτρων, που έχουν καλωσορίσει οι «θεσμοί»,  ανάλογα με το ποιος θα πληρώσει. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες:

Α. Πληρωμές από εργατικά και λαϊκά στρώματα. Περιλαμβάνονται κατηγορίες (3) κατηγορίες ΜΟΝΙΜΩΝ αντεργατικών μέτρων. Συγκεκριμένα:

Α1: Μειώσεις μισθών

1. Εισφορές εργαζομένων: Αυξάνονται κατά 1% εισφορές των εργαζομένων. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 294 εκ. (υπολογίστηκε η αναλογία της εργατικής εισφοράς στη συνολική αύξηση)

2. Εισφορά υπέρ επικουρικών: Αυξάνεται η εισφορά για τα επικουρικά ταμεία από το 3% στο 3,5%. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 370 εκ.

3. «Εισφορά αλληλεγγύης» στους μισθούς: Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 470 εκ.

Α2: Μειώσεις συντάξεων

1. ΦΠΑ: ως έμμεσος οριζόντιος φόρος επί της κατανάλωσης, πλήττει συτριπτικά τα λαϊκά στρώματα. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 2,04 δις.

2. Εισφορές στις επικουρικές συντάξεις: Επιβάλλεται εισφορά 5% (από 0%) στις επικουρικές. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 240 εκ.

3. Εισφορές ασθενείας σε όλες τις κύριες συντάξεις. Αυξάνονται από 4% σε 5% Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 405 εκ.

4. Πρόωρες συντάξεις: Καταργούνται σταδιακά – σε ορίζοντα τριετίας – από την 1η Ιανουαρίου 2016. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 360 εκ.

Α3: Αύξηση έμμεσων οριζόντιων φόρων

• ΦΠΑ: ως έμμεσος οριζόντιος φόρος επί της κατανάλωσης, πλήττει συντριπτικά τα λαϊκά στρώματα. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 2,04 δις.

Β. Πληρωμές από τις επιχειρήσεις. Περιλαμβάνονται τα παρακάτω μέτρα, τα περισσότερα  ΕΚΤΑΚΤΟΥ και όχι μόνιμου χαρακτήρα. Συγκεκριμένα:

1. Αύξηση εργοδοτική εισφοράς: Αυξάνονται κατά 2,9% εισφορές των εργαζομένων. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 855 εκ. (υπολογίστηκε η αναλογία της εργοδοτικής εισφοράς στη συνολική αύξηση)

2. Έκτακτη εισφορά σε επιχειρήσεις: Με κλιμακωτούς συντελεστές έως και 12%, θα επιβληθεί με βάση τα κέρδη του 2014, σε δύο ετήσιες δόσεις φέτος και του χρόνου για καθαρά κέρδη από 500.000 ευρώ και άνω. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 350 εκ.

3. Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων: Για 14.930 επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 100.000 ευρώ ο συντελεστής φορολογίας εισοδήματος αυξάνεται από το 26% στο 29%. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 410 εκ.

Ας συμπεριλάβουμε σε αυτή την κατηγορία και τα παρακάτω μέτρα, που θίγουν κυρίως μεσοαστικά και αστικά στρώματα και  κατηγορίες επιχειρήσεων διαφόρων μεγεθών:

1. Φόρος Πολυτελούς Διαβίωσης: Αυξάνεται από 10% σε 13% (επί της ετήσιας αντικειμενικής δαπάνης) για ιδιοκτήτες Ι.Χ. άνω των 2.500 κυβικών εκατοστών καθώς και για ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής, αεροσκαφών και δεξαμενών κολύμβησης. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 94 εκ.

2. Φόρος διαφημίσεων: Θα ξεκινήσει άμεσα η είσπραξη φόρου επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 200 εκ.

Γ. Κατηγορία λοιπών μέτρων. Περιλαμβάνονται τα παρακάτω μέτρα, που δεν έχουν μόνιμο και διαρθρωτικό  χαρακτήρα. Συγκεκριμένα:

1. Αδειες κινητής τηλεφωνίας(έσοδα 350 εκατ. ευρώ το 2016)

2. Αδειες για ηλεκτρονικά τυχερά παιχνίδια VLTs( έσοδα 35 εκατ. ευρώ φέτος και 225 εκατ. ευρώ το 2016)

3. Περικοπές αμυντικών δαπανώνκατά 200 εκατ. ευρώ το 2016.

Τα παραπάνω συνοψίζονται στον σχετικό Πίνακα:

Σε ότι αφορά τον ΕΝΦΙΑ, κατά τα φαινόμενα προβλέπεται να μείνει απείραχτος, δηλαδή θα υπάρξουν έσοδα 2,6 δισ. ευρώ τα οποία δεν αθροίζονται στα μέτρα της πρότασης.

Ας αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω καίσαρι:

Πρώτο: Η Ευρωζώνη και η ΕΕ σε ρόλο σταυρωτών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα (και γενικά), έχουν ακριβώς το ρόλο να εξασφαλίζουν τη μακροημέρευση της λιτότητας και της αντεργατικής πολιτικής, δρώντας ως ληστρικός ιμπεριαλιστικός μηχανισμός. Ας τους χαίρονται οι απολογητές τους και όσοι επιμένουν να τους βλέπουν ως «εταίρους»!

Δεύτερο: Η τρόικα εσωτερικού, απόλυτα ταυτισμένη με τους ληστές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και της ντόπιας ολιγαρχίας, βρέθηκε με νύχια και με δόντια, ακόμη και δια του «πεζοδρομίου» – που κατά τα άλλα απεχθάνεται – στην πλευρά του μεγάλου στρατοπέδου «ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

Τρίτο: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχοντας επιλέξει την παραμονή στο ευρώ και τον ατιμωτικό συμβιβασμό λόγω ακριβώς του χαρακτήρα της ΕΕ, χρεώνεται άμεσα την εγκληματική πολιτική ευθύνη της συνέχισης της μνημονιακής κόλασης.

Τέταρτο: Οι αριστερές διαφοροποιήσεις  μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε θα γίνουν το αριστερό άλλοθι μιας δεξιάς αντιλαϊκής πολιτικής στο όνομα της «αριστερής κυβέρνησης» που εμφανίζεται ως αυτοσκοπός και αποσυνδεδεμένη από την αριστερή πολιτική, είτε θα κάνουν το γενναίο βήμα της ειλικρινούς, βαθιάς και έμπρακτης ρήξης.

Εννοείται, πως τα μέτρα αυτά δεν είναι τα τελικά, που σημαίνει ότι μόνο χειρότερα μπορεί να είναι.

Η αποτροπή αυτής της «καταστροφής που μας απειλεί», απαιτεί ένα παλλαϊκό ξεσηκωμό: Όχι σε νέα συμφωνία-μνημόνιο, να ζήσει ο λαός όχι οι τοκογλύφοι του κεφαλαίου, δουλειά για όλους και με όλα τα δικαιώματα και όχι νέα κέρδη σε όσους κατέχουν χίλιες φορές το περιττό, ρήξη και έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ, ήττα του αστικού ευρώδουλου πολιτικού στρατοπέδου και ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής υποταγής!

Να ανατρέψουμε τώρα το συρφετό και την επιχείρηση «ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ».

Πηγή: www.pandiera.gr

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

Γράφει ο Γιάννης Πουρσανίδης

Ο λόγος για τον οποίο παρατίθεται το παραπάνω γράφημα είναι αφενός μεν για να καταδειχθεί πως οικονομίες εκτός του σκληρού πυρήνα της ευρωατλαντικής οικονομικής συμμαχίας (μελλοντικά: διατλαντική οικονομική ζώνη) μπορούν να έχουν αξιοσημείωτο οικονομικό αποτέλεσμα (output) και αφετέρου για να απομυθοποιηθεί η έννοια της χρεοκοπίας και οι όποιες αρνητικές συνέπειες (προσωρινά) αυτή θα επιφέρει[1].

Υπό αυτό το πρίσμα (βλ. πενταπλασιασμός – αύξηση κατά 486 δις δολάρια - του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Αργεντινής κατά την περίοδο 2002 – 2013) μπορούν να κατανοηθούν δηλώσεις αξιόλογων καθηγητών (Κ. Λαπαβίτσας) για άμεση επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και δελτίο τροφίμων με στόχο την οικονομική ανάκαμψη και (μεσοπρόθεσμη) ευημερία του ελληνικού λαού. Η περίοδος της ραγδαίας επιδείνωσης του ΑΕΠ της Αργεντινής συμπίπτει με την περίοδο της σύνδεσης του νομίσματός της με το αμερικανικό δολάριο, με την κορυφή του δράματος να κορυφώνεται με την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Αργεντινής (μείωση του ΑΕΠ κατά 200 δις δολάρια κατά την διετία 2001-2002).

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως οποτεδήποτε στην ιστορία των συγκεντρωτικών κοινωνιών υπάρχει σύνδεση (διακρατικές ενώσεις – περιφερειακές ολοκληρώσεις κ.λπ.) χωρών «μικρότερου» οικονομικού εκτοπίσματος με χώρες με «μεγαλύτερο» οικονομικό εκτόπισμα τότε συνήθως οι μικρότερες χώρες υφίσταντο πολύ δύσκολες καταστάσεις οικονομικής προσαρμογής. Η μόνη περίοδος όπου λαοί μικρότερων χωρών επωφελήθηκαν από τη σύνδεση τους με χώρες με μεγαλύτερες δυνατότητες παραγωγής οικονομικού αποτελέσματος ήταν η περίοδος της πρώιμης ΕΣΣΔ αλλά και της ύστερης (μετά τον ΒΠΠ) με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά τα οποία δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν.

Η ελληνική κοινωνία της τελευταίας πενταετίας έχει βιώσει στο σώμα και το πνεύμα της τι σημαίνει η πρόσδεση και ακραία εξάρτηση της αστικής τάξης της χώρας από το ευρωατλαντικό μπλοκ. Οι συσσωρευμένες ποσότητες (εκτόξευση της ανεργίας, αύξηση των αυτοκτονιών, παιδικός και νεανικός υποσιτισμός, μικροαστικός κανιβαλισμός κ.λπ.) βοούν.

Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι μάλλον απίθανη για την περίπτωση της Ελλάδας. Οι λόγοι δεν είναι άλλοι από τις λεπτές γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες της περιοχής. Αύξηση του βαθμού πολυπλοκότητας (από μαθηματικής σκοπιάς) της παρούσας κατάστασης που προκύπτει ως συνάρτηση των επιδιώξεις της γερμανικής ελίτ (ομογενοποίηση ευρωπαϊκής περιφέρειας και οικονομική «κινεζοποίηση» αυτής – απόλυτες μείωση μισθών και λοιπών παροχών – και σχετική «βουλγαροποίηση» των καπιταλιστικών κέντρων – σχετική μείωση μισθών και λοιπών παροχών) αλλά και του τρόπου αντίδρασης των υπό συρρίκνωση οικονομικών εξουσιών των επιμέρους χωρών – στόχων του κραταιού συγκεντρωτικού κέντρου στην ευρωπαϊκή ήπειρο (γαλλογερμανικός άξονας).

Το γεγονός ότι το ενεργειακό κάδρο των σχέσεων ΕΕ – Ρωσίας μετά το έτος 2019 (όπου και θα έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής του Greek Stream) δεν θα περιλαμβάνει την Ουκρανία πρέπει να αποτιμηθεί με μαρξιστικούς όρους. Ειδικά δε, για τα κομμουνιστικά κόμματα που δραστηριοποιούνται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Πολύ σωστά ο Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (Leningrad) αναφέρθηκε στο γεγονός της μετατόπισης του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας και των αποτελεσμάτων αυτής στις ευρωπαϊκές οικονομικές (σε προηγούμενο άρθρο είχαν παρατεθεί γραφήματα σχετικά με την έντονη αστάθεια που χαρακτηρίζει την οικονομική δραστηριότητα σε πολλές χώρες της ΕΕ). Ήδη από τον Οκτώβρη του 2014 είχε επισημανθεί από τον γράφοντα σε συζητήσεις με καθηγητές από τα σχολικά χρόνια αλλά και με γνωστούς και φίλους η μετατόπιση αυτή. Μάλιστα είχε καταδειχθεί και το κέντρο θεωρητικής επεξεργασίας και δημιουργίας γνώσης για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του πολυπολικού κόσμου (μετάφραση στην ελληνική γλώσσα του όρου multipolarworld) από την σκοπιά των συμφερόντων της δυτικής ελίτ. Το κέντρο αυτό δεν είναι άλλο από την πόλη-κράτος Σιγκαπούρη. Η Σιγκαπούρη, όπως πολύ ορθά είχε επισημάνει ένας γνωστός, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την «Ελβετία της Ασίας». Κάθε συγκεντρωτικό κέντρο έχει ανάγκη από την συγκεντρωτικά δομημένη επιστημονική[2] του ελίτ. Όταν γίνεται λόγος για μετατόπιση του κέντρου βάρους του παγκόσμιου καπιταλισμού πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως αυτή η μετατόπιση περιλαμβάνει στον πυρήνα της κυρίως την Κίνα αλλά και άλλες χώρες της ασιατικής ηπείρου οι οποίες υφίστανται την διαδικασία της αστικοποίησης (urbanization process) όσον αφορά τις υποδομές τους (ανάπτυξη δυτικού τύπου υποδομών – οικιστικές, εμπορικές, βιομηχανικές μονάδες στα βάθη της Ασίας).

Είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία για αποδέσμευση από τους μηχανισμούς και τις δομές εξάρτησης; Ποιος ο ρόλος της επαναστατικής πρωτοπορίας; Υπάρχει η οποιαδήποτε κινητικότητα από την πλευρά του κομμουνιστικού κόμματος της χώρας προς την κατεύθυνση προετοιμασίας, στον πραγματικό κόσμο, του λαϊκού παράγοντα; Αν υποθέσουμε ότι ακόμα και από ατύχημα η Ελλάδα μένει εκτός ευρωζώνης πως προτίθεται το κομμουνιστικό κόμμα να αλληλεπιδράσει με μαζικούς όρους με τις «ανώριμες» μάζες. Υπάρχει κάποιο πλάνο όσον αφορά την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία; Όταν ένα κόμμα αποκαλεί ένα κίνημα με τα όποια στρεβλά χαρακτηριστικά μπορεί αυτό να είχε, «κίνημα της πατάτας», πως στη συνέχεια θα πείσει ότι ενδιαφέρεται κι έχει ιεραρχήσει ως ζωτικό για το ίδιο την επαρκή διατροφή του λαού εξ’ ονόματος του οποίου δρα και από τους φόρους του οποίου «πληρώνεται»; Το πώς διαχειρίζονται τα κεφάλαια που αντλούν από τον κρατικό προϋπολογισμό τα αστικά κόμματα είναι θέμα. Αλλά για τους κομμουνιστές, στις συνθήκες αστικής νομιμότητας, το ζήτημα είναι το κατά πόσο ο τρόπος διαχείρισης των κεφαλαίων που αντλεί το κομμουνιστικό κόμμα είναι ή δεν είναι «μια απ’ τα ίδια». Κι αν δεν είναι, πρέπει κάπως να αποδεικνύεται. Μπορεί μεν ο Λουί Αλτουσέρ στο έργο του «Ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους» να αναφέρει πως όταν η αστική τάξη θέλει να ενσωματώσει ένα κομμουνιστικό κόμμα τότε το «βάζει να κυβερνήσει» να έχει απόλυτο δίκιο, αλλά θα πρέπει να βρεθεί η φόρμουλα ώστε ένα κομμουνιστικό κόμμα να μπορεί στην συγκεκριμένη κοινωνία να δείξει ότι μπορεί να παίξει τον ρόλο του κόμματος εκείνου που θα λειτουργήσει ως συνεκτικός ιστός των «έκπτωτων», των «κατεστραμμένων» και κατατρεγμένων της εποχής μας με στόχο την διεκδίκηση της εξουσίας. Ένα κόμμα που θα μπορεί εκ των πραγμάτων και λόγω της κοινωνικής και πολιτικής του δράσης να δημιουργήσει τις συνθήκες «δυαδικής εξουσίας». Ένα κόμμα που θα μπορεί να πείσει πως το νόμισμα δεν είναι φετίχ, πως η χώρα υπήρξε για εκατοντάδες χρόνια χωρίς ευρώ και πως το ζήτημα είναι να υπάρχει ένα νόμισμα που θα ενισχύει την ευημερία των εργατών και εργαζομένων ανεξάρτητα από το πώς αποκαλείται. Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τις αυτοαποκαλούμενες ριζοσπαστικές και κομμουνιστικές τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο εξαιρετικό αφιέρωμα του Εργατικού Αγώνα για τον Άρη Βελουχιώτη παρατέθηκε κείμενο όπου ο Άρης αναφέρει πως ο ατιμωτικότερος των θανάτων είναι αυτός που προκαλείται από την πείνα. Υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης αυτών των καταστάσεων; Υπάρχει σχέδιο σύνδεσης της ιστορικής πείρας με την παρούσα πραγματικότητα; Ή μήπως είναι αρκετό για την ηγεσία του ΚΚΕ να αναπαράγει μια ψευδομαρξιστική «θεολογία»[3] για το final combat (τελική μάχη) που όλο την περιμένουμε (συσπειρώνοντας δυνάμεις) κι όλο αυτή αργεί και ποτέ δεν έρχεται. Κι όταν η πρωτοπορία της εργατικής τάξης «αρνείται πεισματικά» (εκ του αποτελέσματος και ανεξαρτήτως προθέσεων) να παίξει τον ρόλο της, πως πρέπει να δρουν οι μάζες; Έχουν το δικαίωμα να συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές δομές με μεταβατικά αιτήματα; Έχουν το δικαίωμα να ασκούν κριτική στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος, ειδικά όταν αυτή αντιστρέφει την πραγματικότητα; Λόγου χάρη, τα τελευταία χρόνια αναπαράγεται ένα ακόμα ιδεολόγημα από την πλευρά της ηγεσίας του ΚΚΕ που συνοψίζεται στην φράση «Ας δείξει ο λαός ότι θέλει και θα βοηθήσει και το κόμμα». Είναι ή δεν είναι αντιστροφή της σχέσης της πρωτοπορίας με τις μάζες; Εάν ο λαός δείξει ότι θέλει τότε τι να την κάνει την «πρωτοπορία»; Θα δημιουργήσει άλλη. Υπάρχει ιστορικό παράδειγμα λαού που να «έδειξε ότι ήθελε και εν συνεχεία να ακολούθησε η πρωτοπορία»; Εξ΄ όσων γνωρίζω ούτε την εποχή των μπολσεβίκων, ούτε και στην περίπτωση της Κούβας έγινε έτσι. Αντίθετα, μικρές μειοψηφίες αρχικά ξεκίνησαν τον αγώνα ο οποίος λόγω ιστορικών συγκυριών «έπεισε τις μάζες» που ακολούθησαν την πρωτοπορία γιατί οι τακτικοί και στρατηγικοί της στόχοι, η θεωρητική επεξεργασία και η καθημερινή της πράξη ήταν έτσι δομημένα που έπειθαν τους εργάτες να ακολουθήσουν τους πρωτοπόρους.

Συνοψίζοντας, μπορεί να υπάρξει κοινωνία πέραν του συγκεντρωτικού καπιταλισμού των διακρατικών ή περιφερειακών ολοκληρώσεων. Μπορούν να αναπτυχθούν υποδομές που θα διασφαλίζουν υψηλής ποιότητας συνθήκες ζωής για τους εργαζόμενους. Είναι αναγκαία μεταβατικά αιτήματα πάλης εντός των οποίων θα συνοψίζονται οι τακτικοί στόχοι του κομμουνιστικού κινήματος και είναι εφικτό να πειστούν οι εργάτες για την αναγκαιότητα του κομμουνιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας[4].

[1] Περισσότερες πληροφορίες για το δείκτη που χρησιμοποιείται στο Γράφημα μπορούν να βρεθούν εδώ.

[2] Στο σημείο αυτό πρέπει να εισαχθεί ο όρος γνωσιακός κομμουνισμός (στο πεδίο των επιστημών) ως απάντηση στον συγκεντρωτικό καπιταλισμό. Όταν σχηματοποιηθεί πλήρως ο όρος και τα χαρακτηριστικά του τότε θα επεξηγηθεί καλύτερα. Ο γράφων δημιούργησε τον όρο χωρίς να γνωρίζει ότι υπάρχει και χρησιμοποιείται ο όρος γνωσιακός καπιταλισμός. Οι αφετηρίες που οδήγησαν τον γράφοντα στην δημιουργία του όρου είναι σχεδόν ίδιες με αυτές οι οποίες που περιγράφονται στη εισήγηση με θέμα: Πολιτική Οικονομία του Διαδικτυακού Ολιγοπωλίου: από την ψηφιακή επανάσταση στον γνωσιακό καπιταλισμό.

[3] Τέτοια κείμενα γράφονται κατά κόρον από τον Δημήτρη Γόντικα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το κείμενο με τίτλο: Τα 100χρονα του Κόμματος να μας βρουν με περισσότερες κομματικές δυνάμεις στους κλάδους της Βιομηχανίας.  

[4] Τα «εργαλεία» για τις κοινωνίες του μέλλοντος δημιουργούνται σε κοινωνίες του παρελθόντος. Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν θα είχε υπάρξει πότε εάν ο μαθηματικός Euler δεν είχε διατυπώσει την γνωστή και ως ταυτότητα του Euler. Θα ήταν αδύνατη η παραγωγή και μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας εάν οι κοινωνίες των ανθρώπων (και οι επιστημονικές τους ελίτ) δεν είχα ορίσει τους φανταστικούς αριθμούς. Χωρίς την χρήση τους είναι αδύνατη η μοντελοποίηση και προσομοίωση των πολύπλοκων σύγχρονων συστημάτων ενέργειας, αυτομάτου ελέγχου κ.λπ. Ο ανθρώπινος πολιτισμός κατάφερε να αλληλεπιδράσει με τις «δυνάμεις του σύμπαντος» ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκε να επιχειρήσει το αδιανόητο, να κάνει πράξει την ουτοπία. Για έναν επιστήμονα, και ειδικά έναν επαναστάτη δεν υπάρχει “final combat” αλλά διαρκής πάλη του νέου με το κατεστημένο, της φθοράς και του θανάτου με την γέννηση νέων και πρωτοπόρων ιδεών, ικανότητα ερμηνείας των σχέσεων αιτίου – αποτελέσματος και προσπάθεια δημιουργίας πολιτικής τακτικής και στρατηγικής που εμπεριέχει μέσα της την ιστορική ανάδραση και ερωτήματα του τύπου: τι ήταν αυτό που έκανε το ΕΑΜ και γιγαντώθηκε; Πως έδρασε; Ποια στάση κράτησε απέναντι στην πείνα; Πως οργάνωνε, διαφώτιζε και επιμόρφωνε τον ελληνικό λαό; Πώς μπορούμε στο σήμερα να χρησιμοποιήσουμε αυτή την πείρα με σκοπό την νέα γιγάντωση του ελληνικού λαού; Πώς πρέπει να εφαρμόσουμε την μέθοδο trial – error (δοκιμή – σφάλμα) ώστε να βελτιωθεί η δράση των πρωτοπόρων δυνάμεων; Τα περιθώρια σφάλματος είναι σχεδόν ανύπαρκτα.

Υστερόγραφο 1: σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Γ. Βαρουφάκης αναφέρθηκε στην φιλελευθεροποίηση της αγοράς χονδρικής πώλησης. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ο όρος “απελευθέρωση” και εν συνεχεία διορθώθηκε με τον ορθό.

Υστερόγραφο 2: μια συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη στον πρώην «Πρωταγωνιστή» και νυν «επικεφαλής» του κόμματος «Το Ποτάμι». Ας σταθεί ο αναγνώστης στο λεπτό 13.45’. Η μουσική του Μίκη έχει κάτι από την αρμονία του σύμπαντος και σίγουρα εντός της, καθώς επίσης και εντός της ακολουθίας των λέξεων των ποιητών που έγραψαν στίχους που τους μελοποίησε ο Μίκης είναι εγγεγραμμένη η ακολουθία Fibonacci (είναι η ίδια ακολουθία με την οποία έχει χτιστεί ο Παρθενώνας). Αυτός είναι κι ό λόγος για τον οποίο όπου κι αν παίχτηκε η μουσική του, λατρεύτηκε, ακριβώς επειδή μιλά στο μοναδικό είδος που μπορεί να στοχαστεί πάνω στις πράξεις του και να βιώσει την σημασία του να παλεύεις ενάντια στην πείνα και για ένα αύριο «στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Στην εποχή της σκοπιμότητας το σπουδαίο είναι να αναζητάς την ουσία.

Venceremos!

πηγη: ergatikosagwnas.gr

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Αλήθεια ποια μέρα κατέβηκαν περισσότεροι στο Σύνταγμα; Την Τετάρτη όπου οι φίλοι της κυβέρνησης διεκδικούσαν «να πάρουμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας» ή την Πέμπτη όπου άλλοι διατράνωναν ότι «Μένουμε Ευρώπη»;

Οι άνθρωποι, οι κόσμοι, ήταν διαφορετικοί στις συγκεντρώσεις.

Η γλίτσα έρρεε από παντού την Πέμπτη. Τα χρυσά ρολόγια, τα κομοδινί  μαλλιά ανδρών και γυναικών και τα αλαζονικά καπέλα, μιλούσαν ίσως πιο πολύ από τα πλακάτ του τύπου «θέλουμε σαμπουάν από την Ευρώπη» ή «το χρέος είναι οι υψηλές συντάξεις».

Ως εκεί όμως.

Διότι στο πολιτικό ‘’δια ταύτα’’, είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς ότι στο  «συρφετό κατσαρόλας», αντιπαρατέθηκαν  «λαϊκές κινητοποιήσεις».
Όχι ότι δεν υπήρξε αυτό  στη σκέψη και την αγαθή πρόθεση πολλών στελεχών, μελών και οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, όταν  οργάνωναν  τα  αποτυχημένα τελικά συλλαλητήρια της Τετάρτης.

Όμως, η σκληρή πραγματικότητα υποδηλώνει ότι οι «διαπραγματευόμενοι» παίζουν μέσα στο γήπεδο των κατσαρολάδων. Το πρόταγμα «Μένουμε Ευρώπη», σε όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, στην αντιπαράθεση για τις πρόσφατες εκλογές, αλλά και στην τετράμηνη «διαπραγμάτευση», δεν το έθεσαν με πάθος μόνο οι Τζήμεροι και οι κυρίες του Κολωνακίου. Το υπεράσπισε με φανατισμό και ο ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας σε κάθε ευκαιρία όρκους πίστης στο θυσιαστήριο της Ευρωζώνης.

Στο συμβολικό επίπεδο, οι «αυθεντικοί» Ελβετόψυχοι που έλεγε κάποτε και ο Πανούσης (ο Τζίμης, όχι ο ακατονόμαστος), θεωρούν ότι είναι καταφανώς ανώτεροι, έναντι όσων πιστεύουν  πως προσκυνούν την κατα-δική τους ΕΕ, την ΕΕ του κεφαλαίου (αυτή και μόνο υπάρχει),  από φόβο, κόμπλεξ και ιδεολογικό αδιέξοδο  μιας και χάθηκε η «Σοβιετία».

Στο πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν πολύ δρόμο και χρόνο μπροστά τους, έως ότου τολμήσουν να βγουν στην πιάτσα ως κόμματα, χωρίς να εισπράξουν τομάτες. Αναζητούν όμως με αγωνία τη δικαίωση της ευρωπαϊκής τύφλωσης και της πρόθυμης γονυκλισίας στην επιτροπεία και τις διαταγές των αρχόντων της ευρωζώνης, ακριβώς στην πολιτική επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ για συμφωνία με τους «εταίρους». Γνωρίζοντας πολύ καλά πως αν αυτή υπάρξει, θα είναι ταπεινωτική. Όχι επειδή υπάρχει το  νέο στοιχείο «αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ», αλλά επειδή βαραίνει το παλιό δεδομένο «αντιδραστική ΕΕ».

Στην πραγματική ζωή, ο θλιβερός διαγωνισμός για το ποιος είναι περισσότερο με την «Ευρώπη» λες και  μιλάμε για τη νύφη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, έχει ως δύσοσμο έπαθλο μια νέα συμφωνία-μνημόνιο, με τρομακτικές κοινωνικές συνέπειες.
Τα μέτρα για το ΦΠΑ, σύμφωνα με την κυβερνητική πρόταση,  σημαίνουν μισό ακόμη ΕΝΦΙΑ, τη στιγμή που αυτός που είχαμε δεν καταργείται. Η αύξηση της «εισφοράς αλληλεγγύης»,  σημαίνει νέο εργατικό φόρο 220 εκ,  που  εκμηδενίζει το ποσό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης (200 εκ).

Ωστόσο, ίσως είναι πιο βαριές οι πολιτικές συνέπειες: Αν υπογραφεί συμφωνία, θα έχουμε το πρώτο μνημόνιο του οποίου εισηγητής, εφαρμοστής και απολογητής θα είναι μια κυβέρνηση που θα μιλά στο όνομα της αριστεράς, γεγονός που περιέχει ένα σαφή κίνδυνο στρατηγικής πολιτικής ήττας για κάθε έννοια αριστερής πολιτικής, φέρνοντας στο νου εφιάλτες τύπου Ιταλίας και Κύπρου.

Οι μεγαλόσχημοι της ευρωζώνης, δεν κρατήθηκαν άλλο. Πέταξαν τα κοστούμια,  τα ντοσιέ και τα laptops παραπέρα, σήκωσαν το μανίκια, τράβηξαν το κνούτο και άρχισαν να απειλούν ανοιχτά και πρόστυχα.
Οι «διαδηλωτές» των Βορείων Προαστείων φαίνονται αρκετά γελοίοι, όταν ψελλίζουν «Ευρώ-πη, Ευρώ-πη», αλλά ο κόσμος που αντιπροσωπεύει η Ευρώπη τους,  είναι πολύ πραγματικός και απτός.

Δεν είμαστε αντιμέτωποι απλά με μια αντεργατική εκστρατεία στην Ελλάδα, αλλά με μια επιχείρηση ανθρωπολογικής μετάλλαξης σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Ας αποκωδικοποιήσουμε λίγο τη συζήτηση που γίνεται γύρω μας: είναι σα να κατοικούνται οι χώρες και οι πόλεις από επιχειρήσεις και εταιρείες.
Σα να διέπονται τα πάντα από ένα βαμπιροπολιτισμό που ακούει στο όνομα «επιχειρηματικότητα». Δικαιούται κανείς να τσοντάρει επίθετα: Υγιής, κοινωνική, αριστερή ή ότι άλλο.
Προσέξτε τους δείκτες: πλεόνασμα, ΑΕΠ, απόδοση κεφαλιών, ποσοστό κέρδους, αντικειμενικές αξίες, δείκτης ανταγωνιστικότητας  ή παραγωγικότητας, άμεσες ξένες επενδύσεις, απόδοση επενδύσεων. Μέχρι και για Κέντρα Εξυπηρέτησης Επιχειρήσεων μιλούν!

Αντίθετα, έννοιες όπως πλήρης και αξιοπρεπής εργασία, για  όλους και με όλα τα δικαιώματα,  εισόδημα, πολιτισμός, παιδεία, δημιουργική ζωή, θεωρούνται θλιβερά κατάλοιπα  μιας αρρωστημένης παρακμιακής εποχής τεμπέληδων καλοπερασάκηδων, ίσως και μιας «Σοβιετίας» και ας μην υπήρξε ποτέ.

Στην καλύτερη περίπτωση, εμείς όλοι, μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό,  είμαστε απλώς άτομα, ξένοι σε πόλεις και χώρες αποθήκες καταναλωτών υπορρευμάτων πάσης φύσης, πρόθυμοι και διαθέσιμοι προς εργασία και εκμετάλλευση, ασπόνδυλα χωρίς δικαιώματα. Κάτι σαν τις αδήλωτες πόρνες που πρέπει ταυτόχρονα μέσα στη δυστυχία και τη μοναξιά τους,  να καμώνονται πως λάμπουν, χαμογελούν,  ακόμη και ότι ηδονίζονται, δοξάζοντας πάντα το νταβατζή τους.

Θα έπρεπε να τα δούμε έτσι τα πράγματα. Σε αυτή τη περίπτωση η ρήξη δε θα ήταν ένα διαρκώς αναβαλλόμενο, φαντασιακό  «σχέδιο Β». Δε θα παρουσιαζόταν σαν  κάτι μεταξύ αναγκαστικής λύσης και ατυχήματος, λόγω της «αφροσύνης» κάποιων συντηρητικών της ΕΕ.  Αντίθετα, θα ήταν η μοναδική περήφανη, συνειδητή και σχεδιασμένη ΕΠΙΛΟΓΗ διεξόδου από τη σημερινή εργατική και ευρύτερη κοινωνική γενοκτονία που επιβάλλει το κεφάλαιο σε όλο τον κόσμο.

Αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα με το όνομα τους, όποιο κυβερνητικό, διακυβερνητικό, εθνικό ή υπερεθνικό πρόγραμμα  ή κομματικό πρόγραμμα αστικού κόμματος αν ανοίξει κανείς, θα αντικρύσει ένα  υπερ-αντι-εργατικό πρόγραμμα άμεσης και βίαιης εφαρμογής. Ένα σουπερ αντι-επαναστατικό πρόγραμμα αναίρεσης κοινωνικών και δημοκρατικών καταχτήσεων αιώνων. Σε μια επιχείρηση καπιταλιστικής αναδόμησης και ανάταξης από την κρίση, πατώντας επί πτωμάτων και δικαιωμάτων και υπακούοντας στο δόγμα ‘’οι μισοί άνεργοι και άχρηστοι και οι άλλοι μισοί εργαζόμενοι ως δουλοπάροικοι ατέλειωτες ώρες’’. Χωρίς δικαίωμα, ούτε στα γηρατειά…

Έχουμε  το αρνητικό προνόμιο να ζούμε σε μια  χώρα μέλος της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που λέγεται ΕΕ που δρα ακριβώς σαν ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΗΣ αυτής της αντεργατικής εκστρατείας, με διπλό μάλιστα δείκτη σε χώρες της περιφέρειάς της όπως η Ελλάδα.
Όχι λοιπόν, δε στηρίζουμε την κυβέρνηση στη «διαπραγμάτευση» με την «Ευρώπη».
Αντίθετα, επιδιώκουμε να σημάνει  συναγερμός ανατροπής αυτής της προοπτικής, με ένα σαφή πολιτικό στόχο: Να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση τώρα, άρνηση πληρωμών και διακήρυξη μονομερούς διαγραφής χρέους, όχι σε νέα συμφωνία μνημόνιο.

*Πηγή: pandiera.gr

Σάββατο  20  Ιουνίου  2015

Του ΒΑΣΙΛΗ ΤΖΩΤΖΗ*

Η ηγεσία του ΚΚΕ ενοποιεί αυτές τις επιλογές με την απόσπαση της Οικονομικής πάλης από τα μεταβατικά αιτήματα. Αποφεύγει (χαρακτηριστικά) κάθε μετωπική πολιτική συμπόρευσης όσων δυνάμεων κινούνται σε αντι-ΕΕ κατεύθυνση, μια επιλογή που υπό όρους θα μπορούσε να οξύνει την ταξική πάλη. Αυτές οι πρακτικές απέχουν παρασάγγας από τα βασικά & αντικειμενικά συμφέροντα της Εργατικής Τάξης, όπως αυτή είναι το 2015. Με τις εσωτερικές της διαφοροποιήσεις, τη μαζική ΑΝΕΡΓΙΑ, τη γενική ΑΝΩΤΕΡΗ ΜΟΡΦΩΦΗ, τις νέες εργασιακές σχέσεις/επισφάλεια ως προς την παραγωγή αλλά και την ιδεολογική αναπαραγωγή.

Μοναχά έτσι μπορεί να ερμηνευτεί η προσέγγιση της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ από το ΚΚΕ με τις σχηματοποιήσεις της ομόσπονδης δράσης της λαϊκής συμμαχίας και της αναχωρητικότητας στη μελλοντική λαϊκή εξουσία. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ μετατρέπεται σε μια (μεταφυσική) εξωγενή λειτουργία/ιδιότητα της κοινωνίας, η οποία προκύπτει έξω από την ιστορική δράση του υποκειμένου, έξω από την ανάπτυξη/κορύφωση όλων των αντιθέσεών της. Η φαινομενική «συσσώρευση όρων» εξυπηρετεί και μια άλλη σκοπιμότητα. Μετατρέπει τη διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλισμό στο Σοσιαλισμό (πρώιμο κομμουνισμό) σε μια ανώδυνη ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ,  σε ένα στιγμιότυπο που το προσωπικό κόστος και οι κοινωνικές θυσίες ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ και ΑΠΟΜΑΚΡΕΣ, τόσο που μπορεί κανείς να στηρίζει ΣΗΜΕΡΑ το ΚΚΕ ως επιλογή σταθερότητας. Για να το πούμε σχηματικά αντιλαμβάνεται την επανάσταση αντιπαραθετικά στη μεταβατική διαδικασία

Η παραπάνω κριτική απορρέει από την αντικειμενική δράση του ΚΚΕ. ΔΕΝ υποβαθμίζει τις προθέσεις των μελών και στελεχών του, τα οποία καταβάλουν καθημερινό κόστος & θυσίες «λιώνοντας πραγματικά σόλες» για το κόμμα. Αλλά ΔΕΝ μπορεί η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΓΕΣΙΑ να κρύπτεται πίσω από τις ηρωικές παραδόσεις του ιστορικού ΚΚ της χώρας, ούτε πίσω από τις θυσίες των μελών του. Όποιος έχει την ελάχιστη εμπειρία από τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ, γνωρίζει πως καρδιά & εγκέφαλος της δράσης του είναι το ενιαίο καθοδηγητικό του κέντρο.

Θα χρειαστεί ιδιαίτερη (επίπονη & επίμονη) μελέτη ώστε να καταλήξουμε σε οριστικά συμπεράσματα στο ΓΙΑΤΙ και ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ το ΚΚΕ πήρε τη σημερινή του φυσιογνωμία. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν η δράση της Επαναστατικής Αριστεράς καλύπτει αυτό το ΚΕΝΟ ή αν η ελληνική κοινωνία βαδίζει στα τυφλά.

Μόνο ως παρατηρήσεις για προβληματισμό αναφέρω την κοινοβουλευτική παρουσία σε μια μακρά ομαλή περίοδο (μεταπολίτευση), τον ενοχικό & χοντροκομμένο τρόπο με τον οποίο υιοθετεί συμπεράσματα από άλλα ιστορικά ρεύματα του Κομμουνιστικού κινήματος π.χ. Τροτσκισμός και ΚΥΡΙΩΣ τα ιδεολογικά συμπεράσματα/αποκρυσταλλώματα που εξάγει από τις ανατροπές του ’89-’91, από τον τρόπο με το οποίο «εγγράφει» την ήττα.

Πολλές φορές παρατηρούμε και αναφερόμαστε στο ρήγμα που άνοιξε μετά την Καπιταλιστική κρίση και τους μεγάλους αγώνες που ζήσαμε. Η ιστορική ευκαιρία ΔΕΝ αφορά μόνο το ζήτημα της αντεπίθεσης του κινήματος ή αυτό του μετώπου, αφορά και το ζήτημα του Κομμουνιστικού φορέα της εποχής μας. Σε ιστορικά ανάλογο βαθμό θα αποκρυσταλλωθεί η πρόοδος σε κάθε διαφορετικό πεδίο του τριπτύχου Κίνημα – Μέτωπο – Κόμμα, με το ζήτημα της ταχύτητας ,του ρυθμού, να αποκτά αποφασιστικό χαρακτήρα καθώς ΔΕΝ υπάρχει χώρος για επανάπαυση και εφησυχασμό.

Υστερόγραφο (15/06/2015)

Την ίδια μέρα δημοσίευσης του άρθρου ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο

Τα 100χρονα του Κόμματος να μας βρουν με περισσότερες κομματικές δυνάμεις στους κλάδους της Βιομηχανίας.

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=14/6/2015&id=15839&pageNo=17

Το άρθρο αξίζει ,πραγματικά, να διαβαστεί καθώς αποδίδει με καθαρό κ γλαφυρό τρόπο όσα παραπάνω έγιναν αντικείμενο κριτικής προς το ΚΚΕ.

Ενδεικτικά δίνω τα αποσπάσματα:

«(…)Το ΚΚΕ ήταν ο καθοριστικός παράγοντας, που δεν μπόρεσε ο αντίπαλος στην περίοδο της κρίσης, μέσα από τα γνωστά αντιδραστικά «κινήματα των πλατειών» και των «αντιμνημονιακών μετώπων», με το «έξω τα συνδικάτα, κίνημα ακηδεμόνευτο, ακομμάτιστο», με το «όλοι μαζί να βάλουμε πλάτη να ξεπεράσουμε την κρίση» να απομονώσει το ταξικό εργατικό κίνημα από τους εργαζόμενους, να το αναγκάσει να συμβιβαστεί και να εγκαταλείψει την ταξική γραμμή πάλης. Χάρη στη σταθερή στάση και δουλειά του ΚΚΕ, αυτό αποτράπηκε γιατί, παρά την επίθεση που δέχτηκε από εχθρούς και «φίλους», παρά τις απώλειες που είχε, δεν λύγισε, πήγε κόντρα στο ρεύμα(…)»

ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΛΟΙΠΟΝ Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ

«(…)Η πείρα ξαναεπιβεβαίωσε πως η ισχυροποίηση του Κόμματος, η οργανωτική του ανάπτυξη στην εργατική τάξη, δεν γίνεται αυτόματα μέσα από τους αγώνες, αν σε κάθε αγώνα δεν έχουμε τέτοιον προσανατολισμό, να συγκεντρώνουμε και να εκπαιδεύουμε δυνάμεις για την τελική σύγκρουση, να παίρνουμε αντίστοιχες πρωτοβουλίες και μέτρα(…)»

Καθώς και

«(…)Εργατικοί και λαϊκοί αγώνες γίνονταν και θα γίνονται, θα οργανώνονται και από άλλες δυνάμεις, θα γίνονται και αυθόρμητα. Αυτό που οι δυνάμεις μας πρέπει να έχουν καθαρό είναι ότι οι αγώνες, οι απεργίες, είναι «σχολείο πολέμου», αλλά δεν είναι ο ίδιος ο πόλεμος για την τελική αναμέτρηση(…)»

Αναχωρητισμός σε κάποια μεγάλη τελική στιγμή/σύγκρουση, η οποία ΔΕΝ περνάει σήμερα μέσα από το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα…

*Συντομευμένη μορφή του άρθρου δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 14 Ιουνίου

*Πηγή: pandiera.gr

Σάββατο  20  Ιουνίου  2015

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τι είναι αυτά που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Λουξεμβούργο το βράδυ της Πέμπτης, αμέσως μετά τη λήξη της συνεδρίασης της Ευρωομάδας και τα οποία σχεδόν «εξαφανίστηκαν» από τα μέσα ενημέρωσης στη συνέχεια; Φρίξαμε κυριολεκτικά μόλις ακούσαμε τι αποκάλυψε ο Γ. Βαρουφάκης ότι πρότεινε η κυβέρνηση Τσίπρα στους Γερμανούς και στους υπόλοιπους δανειστές, με φορέα τον ίδιο τον Βαρουφάκη! Δεν περιμέναμε να προτείνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την αφαίρεση ουσιαστικά όλων των οικονομικών αρμοδιοτήτων από κάθε ελληνική κυβέρνηση και την ουσιαστική εκχώρησή τους σε ανδρείκελα των δανειστών και του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας!

Ας δούμε όμως τις επονείδιστες προτάσεις της κυβέρνησης Τσίπρα πιο συγκεκριμένα. Όπως είπε ο Βαρουφάκης στη συνέντευξή του, μεταξύ άλλων, η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε δυο πράγματα. Πρώτον, την εκχώρηση της συλλογής των εσόδων του κράτους σε μια Ανεξάρτητη Αρχή Φόρων και Τελών. Δεύτερον, το διαρκή έλεγχο της εκτέλεσης του προϋπολογισμού σε ένα ανεξάρτητο από την κυβέρνηση, όπως υπογράμμισε ο Γ. Βαρουφάκης, Δημοσιονομικό Συμβούλιο. Μάλιστα, κατά την κυβερνητική πρόταση όπως την παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών, αυτό το Δημοσιονομικό Συμβούλιο θα έχει την εξουσία σε περίπτωση που διαπιστώνει ότι κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού παρουσιάζονται αρνητικές αποκλίσεις από τους στόχους (λιγότερα έσοδα, περισσότερα έξοδα), να αποφασίζει και να προβαίνει το ίδιο σε οριζόντιες περικοπές σε όλα τα υπουργεία! Με άλλα λόγια, οι κυβερνητικές προτάσεις εκχωρούν τόσο τη συλλογή των εσόδων του κράτους όσο και την παρακολούθηση της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, σε δήθεν «ανεξάρτητες αρχές». Γιατί όμως οι πολίτες θα προσέρχονται στις κάλπες και θα εκλέγουν κυβερνήσεις από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις αυτές θα έχουν εκχωρήσει σε μη εκλεγμένους ιδιώτες το σύνολο ουσιαστικά της οικονομικής πολιτικής;

Η κυβέρνηση Τσίπρα προβαίνει σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, με μοναδικό στόχο να παραμείνει στην εξουσία, προκειμένου να απολαμβάνει τα οφέλη από την άσκησή της. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πώς είναι δυνατόν μια αυτοαποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση να μην συνειδητοποιεί ότι οι κατ’ όνομα «ανεξάρτητες αρχές» συνιστούν θανάσιμα πλήγματα για την αστική δημοκρατία! Η εκχώρηση εξουσιών σε μη εκλεγμένες αρχές που δεν λογοδοτούν σε κανέναν και επομένως εξαγοράζονται από οποιονδήποτε τους δώσει αρκετά λεφτά, συμβολίζει παραστατικά το θάνατο της αστικής δημοκρατίας. Δεν διασφαλίζουν απλώς την απρόσκοπτη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, σκοτώνουν εν ψυχρώ την αστική δημοκρατία χωρίς προσχήματα. Η άνθηση των «ανεξάρτητων αρχών» στη σημερινή εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, εκφράζει ακριβώς την τάση κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας και της πλήρους «αποξήρανσής» της σε μια εκλογική συμμετοχή για την τοπική ανάδειξη κυβέρνησης, η οποία όμως έχει διαρκώς και πιο περιορισμένες αντικειμενικά εξουσίες, αφυδατωμένες από πραγματικό περιεχόμενο. Όταν μια δεξιά κυβέρνηση, για παράδειγμα, διορίσει για πέντε χρόνια την κατά Βαρουφάκη Ανεξάρτητη Αρχή Φόρων και Τελών και το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, τι νόημα έχει να ψηφίσει ο λαός μια αριστερή κυβέρνηση, αν αυτή δεν μπορεί να ασκήσει αριστερή οικονομική πολιτική; Μόνο και μόνο για να βολευτούν και οι αριστεροί κυβερνήτες στα προνόμια της εξουσίας; Αυτό σίγουρα δεν αποτελεί ισχυρό κίνητρο για τους αριστερούς ψηφοφόρους.

Στο βαθμό που μια κυβέρνηση δεν έχει την εξουσία να καθαιρέσει τους εγκάθετους πράκτορες των Γερμανών και της προηγούμενης δεξιάς κυβέρνησης και να τους αντικαταστήσει με ανθρώπους που να ενστερνίζονται τη δική της πολιτική και οι οποίοι θα άλλαζαν αμέσως μόλις η κυβέρνηση αυτή θα έχανε την εξουσία, οι βουλευτικές εκλογές στα αστικά κράτη μεταβάλλονται σε κραυγαλέα φαρσοκωμωδία. Δεν θα έχουν καμιά επίπτωση στην ασκούμενη οικονομική πολιτική, αφού τίποτα στο οικονομικό πεδίο δε θα μπορεί να αλλάξει, αφού κάθε αστική κυβέρνηση -δεξιά, κεντροαριστερή ή και αριστερούτσικη- θα είναι και θα παραμένει εγκλωβισμένη στο προκαθορισμένο αυστηρά πλαίσιο των εξουσιών της. Στην Ευρώπη, στη φάση που βρισκόμαστε σήμερα, δεν είναι μόνο η αδυναμία οποιασδήποτε οικονομικής αλλαγής που χαρακτηρίζει το σύστημα. Επειδή βρισκόμαστε στη φάση οικοδόμησης του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας με όπλα αυτή τη φορά το ευρώ, την ευρωζώνη και την ΕΕ, η αντανάκλαση της υποτέλειας επεκτείνεται και πέραν της οικονομίας, στα «εθνικά» θέματα της αστικής κυριαρχίας. Δεν είναι όλες οι αστικές τάξεις της Ευρώπης μαθημένες στο ραγιαδισμό της προσκολλήσεως, όπως η ελληνική ή οι νεόκοπες αστικές τάξεις των πρώην χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι οποίες είναι γερμανόδουλες, αμερικανόδουλες, ρωσόδουλες, αγγλόδουλες και πάει λέγοντας.

Ειδικά οι αστικές τάξεις των μεγάλων χωρών της Ευρώπης – Γαλλίας, Αγγλίας, Ιταλίας – φυσικά και ευνοούνται από τη συρρίκνωση των εργατικών μισθών και δικαιωμάτων, αλλά τα μη γερμανόδουλα τμήματά τους υφίστανται πολύ μεγαλύτερες ζημιές από την ταυτόχρονο οικοδόμηση του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας και ως εκ τούτου αναπτύσσεται ιδίως στην Ευρωζώνη και την ΕΕ ο αστικός αντιγερμανισμός. Δεν έχει φυσικά καμιά σχέση με τον αριστερό αντιγερμανισμό, ο οποίος άλλωστε είναι σχεδόν περιθωριακό φαινόμενο σε πολλά κράτη της ΕΕ. Ο αστικός αντιγερμανισμός, όμως, που εδράζεται σε κορυφαία συμφέροντα, δεν αποκλείεται καθόλου να παίξει καταλυτικό ρόλο στην πρόκληση πολιτικών εξελίξεων, όπως ακριβώς έγινε κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 21 Ιουνίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*  

Χέριααπλωμένα για μια σακούλα τρόφιμα. Αλλά μη χαλάμε τη ζαχαρένια μας. Σημασία έχει να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

Ουρές εκατοντάδων μέτρων για ένα κομμάτι φαγητό. Και τι πειράζει αφού «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

 Συνωστισμόςχιλιάδων ανθρώπων, διαπληκτισμοί, πλιάτσικο για ένα δωρεάν «γεύμα», άνθρωποι να ψάχνουν φαγητό σε κάδους σκουπιδιών. Το παν, όμως, είναι να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

Μακάρι αυτή να ήταν μια πλαστή εικόνα για την Ελλάδα. Μακάρι να ήταν προϊόν της «μονταζιέρας» κάποιου «αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού».

Δυστυχώς είναι η πραγματική Ελλάδα των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν μια κάπως διαφορετική άποψη για το «ευρωπαικό ιδεώδες» από αυτή που λανσάρει το «Ποτάμι» του Θεοδωράκη.

Αυτή είναιη Ελλάδα στην οποία φυσικά και δεν μένουν ούτε οι εγχώριοι ούτε ξένοι δυνάστες της. Και την κατάντησαν έτσι τα ταξικά συμφέροντα που βαφτίζονται «εθνικά ιδεώδη» από τους φορείς του πιο ειδεχθούς «ποπουλισμού»: Του καθεστωτικού.

Αυτήη Ελλάδα, που σχηματίζονται ουρές χιλιομέτρων για μια σακούλα ντομάτες, είναι η Ελλάδα της κλεμμένης αξιοπρέπειας των συσσιτίων και των αστέγων. Η μαραμένη Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Η Ελλάδα των μαγκαλιών. Η Ελλάδα των χιλιάδων νέων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα της οθωμανικού τύπου φορολεηλασίας. Η Ελλάδα των 700.000 παιδιών που υποσιτίζονται.

Αυτή είναι η Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη». Και εδώ δεν υπάρχει καμιά «δημιουργική ασάφεια»…

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», εκείνοι που μας απειλούν ότι θα γίνουμε… Ζάμπια, είναι οι ίδιοι που έχουν φροντίσει να επικρατούν κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες Σομαλίας. Τουτέστιν:

• Εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

• Ένα εκατομμύριο αφανείς ανέργους που ενώ εργάζονται παραμένουν απλήρωτοι έως και 12 μήνες.

• Διεύρυνση της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες κατά 7,5 φορές. Γεγονός που φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη δεκάδα των χωρών με τις μεγαλύτερες ανισότητες παγκοσμίως, να κονταροχτυπιέται για την «πρωτιά» με τη Χιλή, το Μεξικό και την Τουρκία!

• Χιλιάδες εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα που αντί για μισθό αμείβονται με… κουπόνια αγοράς προϊόντων από σούπερ μάρκετ.

Αυτή είναι η Ελλάδα για την οποία οι «σωτήρες» της, με σημαιοφόρο τον συνήθη… διαδηλωτή Άδωνη Γεωργιάδη, διαλαλούν: «Μένουμε Ευρώπη».

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», αυτοί που εξαπατούν τους ψηφοφόρους και τους υπερασπιστές τους βαφτίζοντας «δικά μας» τα δικά τους ρόλεξ και τα δικά τους Καγέν, είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλλει μισθούς Βουλγαρίας.

• Επτά περίπου στους 10 εργαζόμενους αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα.

• Τέσσερεις στους 10 εργαζόμενους (ποσοστό 40%) αμείβονται με κάτω από 630 ευρώ καθαρά το μήνα.

• Το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα κάτω ή στα όρια του κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά).

• Το 25% του εργατικού δυναμικού αμείβεται με μισθό χαμηλότερο από εκείνον του ανειδίκευτου εργάτη.

• Το 51% των νέων εργασιακών συμβάσεων που υπογράφονται στον ιδιωτικό τομέα είναι υπό το καθεστώς της μερικής απασχόλησης, τουτέστιν μισθός κάτω των 500 ευρώ το μήνα.

• Χιλιάδες νέοι έως 25 ετών εργάζονται ακόμα και για 180 ευρώ το μήνα σε 4ωρη απασχόληση ήτοι… για 2,25 ευρώ την ημέρα.

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη» η πλειοψηφία του λαού έχει περιέλθει σε κατάσταση χειρότερη και απ' αυτή της χρεοκοπίας. Ένα και μόνο στοιχείο αρκεί: Τα ληξιπρόθεσμα χρέη σε Τράπεζες, Δημόσιο και Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν εκτιναχθεί πάνω από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας!

«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν. Αλλά λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει. Το «Μένουμε Ευρώπη», είτε με τη μορφή του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» είτε με τη μορφή της «διαπραγμάτευσης» που παρατείνει τα παλιά Μνημόνια και οδηγεί σε «47 σελίδες» νέα Μνημόνια, αφορά σε μια «Ευρώπη» που τη λένε «Ευρωπαϊκή Ένωση», εξουσιάζεται από τους Σόιμπλε και έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Βουλγαρία (στους μισθούς), την έχει μετατρέψει σε Σομαλία(στα κοινωνικά δικαιώματα) και την έχει ξαναγυρίσει να μοιάζει με «οθωμανικό βιλαέτι» (στους φόρους).

«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν.  Αλλά ας μην κλείνουμε και τα μάτια. Σε αυτή την Ελλάδα, αυτής της «Ευρώπης», οι συγκλονιστικές εικόνες που προηγήθηκαν αποτυπώνουν αυτό ακριβώς που ζουν τεράστια στρώματα του πληθυσμού.

Είναι εικόνες που επαναλήφθηκαν δεκάδες φορές αυτά τα χρόνια στην Νέα Σμύρνη. Στο Περιστέρι. Στον Κολωνό. Στη Δραπετσώνα. Στη Νίκαια. Στο Μενίδι. Στην Ελευσίνα. Στη Θεσσαλονίκη.

Εικόνες που ανάμεσα στα άλλα αποκαλύπτουν και τούτο: Την απέχθεια που τρέφουν προς τον λαό όλοι εκείνοι οι χορτάτοι του «εστέτ ανθρωπισμού»,  οι «κομιλφό» της τάχα μου ευγένειας, που όταν τους δείχνεις αυτές τις εικόνες, όταν μιλάς γι’ αυτές τις εικόνες, εκείνοι σπεύδουν να σε καταγγείλουν για… «λαϊκισμό» (!), χρησιμοποιούν ακόμα και την γελοιότητά τους σαν πανοπλία, αρχίζουν από τα χαρακώματα της Βορείου Μυκόνου διάφορα εμβριθή περί… Βορείου Κορέας και απαντούν: «Μένουμε Ευρώπη»...      

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ*

Το… μεθυσμένο ΔΝΤ και μια συγκέντρωση ανήμερα της επετείου του Βατερλό

Είναι τραγικό το ΔΝΤ, όπως και η Παγκόσμια Τράπεζα, να επιβάλ­λει δραστική περικοπή των συ­ντάξεων και δουλειά ως τα βαθιά γεράματα, όταν τα στελέχη του συνταξιοδοτούνται στα 51 τους χρόνια, με μη­νιαίες απολαβές 100.000 δολαρίων!

Εάν το παραπάνω είχε ειπωθεί η γραφτεί στην Ελλάδα, οι εγχώριοι «νεοφιλελέδες» θα έκλιναν σε όλες τις πτώσεις τη λέξη «λαϊκι­σμός», 20 ώρες το 24ωρο. Μόνο που η πα­τρότητα του προαναφερθέντος σχολίου ανή­κει στον Ντιν Μπέκερ, δι­ευθυντή του αμερικανικού Ερευνητικού Κέντρου Οι­κονομίας και Πολιτικής και συγγραφέα του διάση­μου βιβλίου «Άνοδος και Πτώση της Οικονομίας της Φούσκας».

Αυτά τα ανέφερε ο Μπέ­κερ πριν από πέντε χρόνια περίπου. Ήταν φυσιολογι­κό – αν όχι αναπόφευκτο- να τα θυμηθούμε τούτες τις ημέρες, καθώς το θέμα των συντάξεων στην Ελλά­δα κατέστη και πάλι «φλέ­γον». Δεν έχει καμία ση­μασία εάν τους σχετικούς ισχυρισμούς του ΔΝΤ τους κονιορτοποιούν ακόμη και οι εκθέσεις του ΟΟΣΑ που συντάχθηκαν προ μνημο­νίων (γνωστό τι ακολούθη­σε στο ελληνικό ασφαλιστι­κό σύστημα). Διότι, τελικά, αυτή είναι η «δουλειά» του ΔΝΤ: Να «παράγει δίκαιο», να παράγει μια δική του, ξεχωριστή πραγματικότητα, να πα­ράγει δικούς του, καταρτισμένους «δημοσι­ογράφους». Να παράγει, βρε αδελφέ, συνε­χώς και γενικώς…

Συνέχιζε, τότε, ο Μπέκερ: «Πενήντα χρόνια του ΔΝΤ πείθουν πως θα ήταν προτιμότερο να συμβουλεύονται οι κυβερνήσεις τους… με­θυσμένους στο δρόμο. Αυτοί είναι τουλάχι­στον έντιμοι».

«Μεθυσμένοι»; Χμ …Ενδιαφέρουσα ημερο­λογιακή σύμπτωση: Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Τζέρι Ράις αμόλησε την ασύλληπτη αρλού­μπα, ότι οι Έλληνες συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο έξι χρόνια νωρίτερα από τους Γερ­μανούς, προσφάτως, ανήμερα των γενεθλίων της «Άμστελ» (11 Ιουνίου)…

«Μισός αιώνας αποτυχημένων συνταγών λιτότητας του ΔΝΤ σε δεκάδες χώρες του Τρί­του Κόσμου θα έπρεπε να έχει διδάξει την Ευ­ρώπη πόσο ολέθρια είναι η αντίληψη ότι η λι­τότητα οδηγεί στην ευημερία» τόνιζε, την ίδια περίπου εποχή, ο Μάικλ Χάτσον, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, παλιότερα οι­κονομολόγος της Wall Street.

Δεν παρασύρονται από λανθασμένες εκτι­μήσεις οι χώρες που ακολουθούν τις συνταγές του ΔΝΤ, έγραφε – με αρκετή διεισδυτικότητα- το αμερικανικό περιοδικό Counter Punch. Και πρόσθετε: «Είναι πολιτική επιλογή, με στό­χο την εξασθένιση του κρατικού τομέα, προς όφελος του ιδιωτικού και των κερδοσκόπων που ελπίζουν να αρπάξουν φθηνά τη δημό­σια περιουσία».

Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά με αφορμή την επιβεβαίωση – άλλη μια φορά- της φύσης του ΔΝΤ: Βλέπει μισθούς και συντάξεις και μοιάζει με λευκό καρχαρία που συναντά φώ­κια. Ας θυμηθούμε κάτι ακόμη: Πως τίποτε απ’ όσα συνέβησαν τα τελευταία πέντε χρό­νια στην ελληνική κοινωνία και οικονομία δεν ήταν εκτροπή από τα προδιαγεγραμμένα.

Δεν επωμίζονται λοιπόν την ευθύνη οι… απατηλοί «πολλαπλασιαστές», ασχέτως εάν το μέγεθος του ολέθρου και της βαρβα­ρότητας καθιστούν, ενίοτε, αναγκαία την επί­κληση κάποιου «σφάλματος». Συμβαίνουν στους οικονομικούς και κοινωνικούς πολέ­μους, όπως περίπου και στους «κανονικούς»: Όταν καταρρέουν -ομού- ΑΕΠ, ζήτηση, εργα­σία, παραγωγή, κοινωνικές δομές, τότε το «ε, καλά, κάναμε ένα λάθος» αποδεικνύεται τό­σο αναγκαίο για το ΔΝΤ, όσο και για την κυ­βέρνηση του Ισραήλ, αφ’ ης στιγμής δεν κρύ­βονται πτώματα παιδιών που «γαζώθηκαν» στην παραλία της Γάζας. Εκτός εάν πιστεύ­ει κανείς ότι ο Μπέκερ και ο Χάτσον το 2010 ήταν …μέντιουμ και μάντευαν ότι οι «πολλα­πλασιαστές» θα ξέφευγαν…

Να όμως που το ΔΝΤ, ο (κατά Χά­τσον) καταστροφέας των οικονομιών και κοι­νωνιών του Τρίτου Κόσμου, είναι απαραίτη­τος στην …εκλαμπρότατη «άσπονδη φίλη του», την Ευρώπη…

Ναι, είναι απαραίτητο το ΔΝΤ, για να μην φαίνεται ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας ένα δικό τους πόλεμο, εναντίον της Αθήνας. Είναι, διότι έτσι η πολυθρύλητη διαπραγμάτευση καταλή­γει σε ένα «μπετόν αρμέ»: Πάνω στο πρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης, ο συρφετός των τοκογλύφων «κολλάει» ένα άθροισμα από τις χειρότερες, ανατριχιαστικότερες αξιώσεις των «συνιστωσών» του. Κατόπιν άρχεται η βυζα­ντινολογία για το ποιος ήθελε το «άλφα» ή το «βήτα» στοιχείο τούτου του …«best of».

Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι απαραίτητο το ΔΝΤ για να μπορεί ο (κάθε) Μπάμπης Πα­παδημητρίου να φωνάζει «ευτυχώς!» που κά­ποιος από το πεφωτισμένο μπλοκ των δανει­στών δεν κάνει ρούπι πίσω στα εργασιακά, προτού το σώμα ή το πνεύμα του βρεθεί σε κάποια συγκέντρωση μνημονιακών – ευρω­παϊστών.

Τέλος πάντων, αν ο Ράις επέλεξε την ημέ­ρα των γενεθλίων της «Άμστελ» για να επιβε­βαιώσει τη ρήση του Μπέκερ περί ΔΝΤ και μέθης, οι μνημονιακοί – ευρωπαϊστές διάλε­ξαν την επέτειο του Βατερλό (18 Ιουνίου) για να κατηφορίσουν πάλι προς το Σύνταγμα. Αυ­τή τη φορά, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν ήταν ισάριθμοι των γκρουπ των Γιαπωνέζων του­ριστών. Εν προκειμένω, λοιπόν, δεν βίωσαν κάποιο Βατερλό. Μόνο που ένα σλόγκαν τους ηχεί κάπως …τρελό. Αν, φυσικά, ληφθεί υπό­ψη ποιοι το σκαρφίστηκαν.

Έγραψαν οι άνθρωποι στο Διαδίκτυο: «Στόχος μας είναι να διατρανώσουμε την προσήλωσή μας στην ευρω­παϊκή πορεία της χώρας και την προστασία των κατακτή­σεων δύο γενεών».

Τι λέτε, ωρέ «νεοφιλε­λέδες»;; Εσείς θέλετε «προ­στασία κεκτημένων»; Από πότε πάψατε να μισείτε αυ­τόν τον όρο; ΟΚ, καταλάβα­με, αναφέρεστε μόνο στα κε­κτημένα των δυο τελευταί­ων γενεών… Τα κάπως πα­λιότερα, όπως πχ να λαμβά­νεις μισθό και όχι χαρτζιλί­κι και στο τέλος του εργάσι­μου βίου σου να σου χορη­γείται σύνταξη κι όχι επίδο­μα κηδείας, ή το να δουλεύ­εις όπως ορίζουν τα ωρα­ριά σου κι όχι όσο κάθε φο­ρά αποφασίζουν τα αφεντι­κά σου, όλα τούτα έχουν πα­ραγραφεί.

Πείτε μου και μένα, τί έχουν και στο Σύ­νταγμα τραβάνε τα καημένα; Του Μπάμπη και του Άδωνι φυλάν τα κεκτημένα… Ας μας επι­τραπεί, πάντως, να εκφράσουμε διαφωνία με το χαρακτηρισμό της συγκέντρωσης ως «δι­αδήλωσης κατσαρόλας». Δεν ήταν κυρίως αυτό. Η συγκέντρωση των «νεοφιλελέδων» ήταν κατά βάση η «διαδήλωση των Ρόλεξ» και δευτερευόντως το …άλλο. Μόνο που το δευτε­ρεύον αφορά τους ποσοτικούς υπολογισμούς, όχι την αποτίμηση της απειλής: Εάν αυτή η κοινωνία υποστεί και τρίτο μνημόνιο, τότε οι ενδεχόμενες «αντι- αριστερές» κινητοποιή­σεις του μέλλοντος δεν θα χρωματίζονται τό­σο από τους ενσυνείδητους «ταγμένους» της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, αλλά από τον θυμό όσων δεν θα αντέχουν άλλον ΕΝΦΙΑ, άλλες περικοπές, άλλη ανεργία.

Και τότε; Τότε, πόση διεισδυτικότητα θα έχουν άραγε οι αμήχανες ενστάσεις της κυ­βερνώσας Αριστεράς πως «αυτά ήταν τα απο­τελέσματα των μνημονιακών πολιτικών που προηγήθηκαν» και τις οποίες δεν κατόρθω­σε η ίδια να ανακόψει, συν τοις άλλοις επει­δή οι «κατσαρολάδηκες» κατέβαιναν παρέα με τα εγχώρια πεκινουά των δανειστών; Πό­ση διεισδυτικότητα θα έχει άραγε και η προ­σπάθεια της «εκτός των τειχών» Αριστεράς να δείξει και να πείσει ότι η γραμμή που απέτυχε ήταν η πολιτική του συμβιβασμού;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Κι αν δεν τον μετρήσουν καίρια ραντεβού για δράση σήμε­ρα, θα τον μετρούν τα «Ρόλεξ» των χαρούμε­νων «νεοφιλελέδων» αύριο. Υπό μία έννοια, με τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα έβαλαν το χρονόμετρο να «γράφει»…

*Πηγή: prin.gr

Κυριακή  21  Ιουνίου  2015

Ολέθριες οι συνέπειες για τα λαϊκά συμφέροντα, η εγκατάλειψη του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα για την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Γράφει ο Στωικός

Το είδαμε και αυτό. Η ΝΔ και οι άλλες φιλομνημονιακές δυνάμεις (Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) να επιχειρούν να συστήσουν την ελληνική Βανδέα (το κέντρο των Γάλλων αντεπαναστατών το 1789) και να πραγματοποιούν συγκέντρωση με βασικό αίτημα την άνευ όρων συμφωνία με τους δανειστές.

Η συγκέντρωση βέβαια δεν ήταν τόσο πολύ μεγάλη και εντυπωσιακή όσο προσπάθησαν να την παρουσιάσουν τα καθεστωτικά κανάλια των εργολάβων και των εφοπλιστών και οι εντεταλμένοι (και λαδωμένοι όπως αποδείχθηκε από την πρόσφατη ιστορία με το ΔΝΤ) δημοσιογράφοι υπάλληλοι τους.

Απλώς, επιστράτευσαν τις τεχνικές του τηλεοπτικού φακού, ώστε μια συγκέντρωση 2.000 – 3.000 ατόμων να την εμφανίσουν κατά πολύ μεγαλύτερη.

Το θέμα δεν είναι κυρίως αυτό. Το ποιο ανησυχητικό είναι, ότι μετά από 5,5 χρόνια άγριας λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων και βίαιης υποχώρησης του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων, με βάση σχεδιασμό που εκπονήθηκε από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ΗΠΑ και υλοποιήθηκε από τα κόμματα της αστικής τάξης και τις πολιτικές τους εφεδρείες, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα 80% των πολιτών της χώρας, να τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ. Για την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γίνεται καν λόγος.

Δεν είναι λίγο οξύμωρο και αντιφατικό οι ιμπεριαλιστές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με πρώτο και καλύτερο τον ηγεμονεύοντα γερμανικό ιμπεριαλισμό, να ληστεύουν απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα έναν ολόκληρο λαό και να προκαλούν ανείπωτες τραγωδίες και από την άλλη πλευρά ο ίδιος αυτός λαός να επιβραβεύει τους βασανιστές του και να δηλώνει (μέσω των δημοσκοπήσεων πάντα), ότι αν φύγουμε από την φωλιά των ληστών θα καταστραφούμε ως χώρα;

Το κοινωνικό αυτό φαινόμενο πρέπει να το ερμηνεύσουμε πολιτικά, αποφεύγοντας τις εύκολες και ευκαιριακές ερμηνείες, που αποδίδουν το πρόβλημα στον ίδιο το λαό.

Είναι προφανές ότι ο κόσμος είναι τρομοκρατημένος. Η μαύρη προπαγάνδα των κομμάτων της αστικής τάξης, με την επικουρία των διεθνών και των εγχώριων καθεστωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία εμφανίζει μια εικόνα απόλυτης καταστροφής στην περίπτωση που η Ελλάδα βγει από τη ζώνη του ευρώ, έχει κάνει τη δουλειά της. Η εικόνα χάους, διάλυσης και ερείπωσης – σε μια Ελλάδα εκτός ευρώ – έχει περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο.

Να πως περιγράφει την εικόνα βιβλικής καταστροφής, που θα προκληθεί, σε περίπτωση που δεν αποδεχτούμε τους νέους ληστρικούς και εκβιαστικούς όρους του δυτικού ιμπεριαλισμού, δεν υπογραφεί συμφωνία – με βάση τους όρους αυτούς – και η Ελλάδα βγει από τη ζώνη του ευρώ, η Τράπεζα της Ελλάδος στην πρόσφατη Εκθεση για τη Νομισματική πολιτική 2014 -15.

Στο σχετικό δελτίο Τύπου που συνοδεύει την Έκθεση, αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Αντίθετα, η αποτυχία στις διαπραγματεύσεις θα είναι η αρχή μιας επώδυνης πορείας που θα οδηγήσει αρχικά σε πτώχευση και τελικά στην έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ και – πιθανότατα – από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια ελεγχόμενη κρίση χρέους, όπως αυτή που διαχειριζόμαστε σήμερα με τη βοήθεια των εταίρων, θα μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη κρίση, με μεγάλους κινδύνους για το τραπεζικό σύστημα και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Η έξοδος από το ευρώ θα προσθέσει στο ήδη βεβαρημένο περιβάλλον μια νέα οξύτατη συναλλαγματική κρίση που θα εκτινάξει τον πληθωρισμό.

Όλα αυτά σημαίνουν βαθιά ύφεση, δραματική μείωση των εισοδημάτων, πολλαπλασιασμό της ανεργίας και κατάρρευση όσων έχει πετύχει η ελληνική οικονομία στα χρόνια της ένταξης στην ΕΕ και κυρίως την περίοδο του ευρώ. Η Ελλάδα από ισότιμο μέλος στον πυρήνα των ευρωπαϊκών χωρών θα μετατραπεί σε μια φτωχή χώρα της Νότιας Ευρώπης».

Αυτή είναι η οργιαστική προπαγάνδα της αστικής τάξης, με προφανή επιδίωξη την κατατρομοκράτηση και την άνευ όρων υποταγή του ελληνικού λαού σε μια πολιτική η οποία είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η συνέχιση της θα οδηγήσει την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και των μικρομεσαίων στρωμάτων στην απόλυτη εξαθλίωση και την απόλυτη ένδεια.

Τι όμως μπορούμε να δούμε πίσω από την μαύρη προπαγάνδα που έχει εξαπολύσει κατά κύματα η αστική τάξη και τα στηρίγματα της στο πολιτικό και μιντιακό σύστημα;

Όλος αυτός ο εσμός των αρπακτικών, που ζουν σε βάρος της κοινωνίας και έχουν δημιουργήσει τεράστιο προσωπικό πλούτο από την ιδιοποίηση της απλήρωτης εργασίας των μισθωτών και από την ληστεία των μικρομεσαίων στρωμάτων, είναι κυριολεκτικά σήμερα με την πλάτη στον τοίχο. Ο εξαρτημένος «ελληνικός» καπιταλισμός, δοκιμάζεται από μια πρωτόγνωρη οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, η οποία έχει υπονομεύσει όλες τις σταθερές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Επί 5,5 χρόνια, όλα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Αν και μετά το ξέσπασμα των μεγάλων λαϊκών αγώνων τη διετία 2010 – 2012, έχουν αποφύγει προς το παρόν τα χειρότερα, η προοπτική εμφάνισης πολιτικών ριζοσπαστικών δυνάμεων που θα είναι σε θέση να συσπειρώσουν την τεράστια πλειοψηφία του καταδυναστευόμενου λαού στη βάση ενός προγράμματος που θα αμφισβητεί το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης (Ευρωπαϊκή Ενωση – ΝΑΤΟ) και την κυρίαρχη θέση του μονοπωλιακού κεφαλαίου στις οικονομικές σχέσεις της χώρας, της προκαλεί πραγματικό τρόμο.

Η χειραγωγούμενη από το διεθνή ιμπεριαλισμό αστική τάξη, είναι συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί τα τελευταία χρόνια σε βάρος του λαού της χώρας. Από την άλλη μεριά, τα ιδεολογικά και πολιτικά της επιχειρήματα, για… μια ευημερούσα Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκής νωσης και της ΟΝΕ έχουν καταρρεύσει υπό το βάρος της αμείλικτης πραγματικότητας. Τα πολιτικά της στηρίγματα τρίζουν, οι μηχανισμοί «ομαλής» ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων στο σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, δεν λειτουργούν αποτελεσματικά.

Τι άλλο της απομένει σε μια ηγεμονεύουσα τάξη που έχει βάψει τα χέρια της στο αίμα αθώων, έχει στερέψει από πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα και κάθε ημέρα που περνά διαπιστώνει την ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση, από το να καταφύγει στην πιο ωμή και άγρια καταστολή και να επιστρατεύσει την πιο ειδεχθή, την πιο μαύρη προπαγάνδα, τη διασπορά των σεναρίων τρόμου για τα δεινά και τον απόλυτο εφιάλτη που θα αντιμετωπίσουν οι καταπιεζόμενοι, αν τολμήσουν να αμφισβητήσουν το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και στη προκειμένη περίπτωση, τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ;

Στο σημείο αυτό βρισκόμαστε.

Η ενσωμάτωση του κομμουνιστικού κινήματος

Η αστική τάξη μπορεί να κατατρομοκρατεί το λαό και να δηλητηριάζει τις λαϊκές συνειδήσεις με τη φαιά προπαγάνδα, επειδή το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, έχει εγκαταλείψει την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις ΗΠΑ.

Η εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης από τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο, αυτό της εγκατάλειψης της προηγούμενης θέσης του κόμματος σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή της Ελλάδας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα (εξαρτημένη χώρα με μέσο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών της δυνάμεων) και την υιοθέτηση της θέσης για…ιμπεριαλιστική Ελλάδα που συμμετέχει στις χαμηλότερες βαθμίδες της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας. Θέση την οποία υποστήριζαν μέχρι τότε περιθωριακές τροτσκιστικές ομάδες.

Τις ολέθριες συνέπειες για το λαϊκό και επαναστατικό κίνημα που είχε η υιοθέτηση των τυχοδιωκτικών αυτών απόψεων, που αποτελούν τις επίσημες πλέον θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ τις βλέπουμε σήμερα καθαρά.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ο λαός της χώρας βρίσκεται αντιμέτωπος με για πιο άγρια επίθεση από τις δυνάμεις του δυτικού ιμπεριαλισμού και τα ντόπια τσιράκια του, επίθεση, η οποία έχει προκαλέσει ανείπωτες καταστροφές και μαζική εξαθλίωση, ο λαός αυτός βρίσκεται ιδεολογικά και πολιτικά ανοχύρωτος και απροστάτευτος, επειδή έχει υποσταλεί η σημαία της αντιιμπεριαλιστικής πάλης για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Αναγκαίος όρος για τη σοσιαλιστική προοπτική της ελληνικής κοινωνίας.

Και πως γίνεται αυτό πρακτικά. Σε θεωρητικό επίπεδο έχουν σταματήσει οι ιδεολογικές και πολιτικές επεξεργασίες για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που προκαλεί στην εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεζόμενα μικρομεσαία στρώματα, η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ζώνη του ευρώ. Από την άλλη, έχει αποσυρθεί από το μαζικό κίνημα το αίτημα της άμεσης, εδώ και τώρα, αποδέσμευσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Όποιες θεωρητικές επεξεργασίες υπάρχουν για τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στηρίζονται σε παλαιότερες αναλύσεις που είχε κάνει το κόμμα και άλλοι ριζοσπάστες αριστεροί διανοητές. Επεξεργασίες, οι οποίες όμως υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων, έχουν παλιώσει και δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσεις στα σημερινά προβλήματα κα τα ερωτήματα που δημιουργούνται από τις σύγχρονες εξελίξεις.

Και να φανταστεί κανείς, ότι το κόμμα όρθωσε ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο κατά της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ και στη συνέχεια κατά των συνεπειών της ένταξης με σταθερή πάντα στόχευση την αποδέσμευση, όταν η τελευταία δεν είχε αποκαλύψει το αποκρουστικό της προσωπείο, ενώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, ότι το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων τις δεκαετίες του 70 και του 80 είχε σημειώσει άνοδο.

Παρά ταύτα, η συνεπής στάση του κόμματος στην αποκάλυψη του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της ΕΟΚ – ΕΕ, το αντιπάλεμα οπορτουνιστικών απόψεων που μιλούσαν για «την Ευρώπη των λαών» και υποστήριζε το πάλαι ποτέ «ΚΚΕ εσ», η στηριγμένη στη μαρξιστική θεωρία ανάλυση, για τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει η ένταξη στην αγροτική οικονομία και τη βιομηχανία της χώρας, βρήκαν πλατιά απήχηση στα λαϊκά στρώματα, ενώ επηρέασαν και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Να θυμίσουμε μόνο ότι το σύνθημα «όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων» το είχε υιοθετήσει αρχικά και το ΠΑΣΟΚ, άσχετα αν στη συνέχεια, ως κυβέρνηση, το εγκατέλειψε.

Το πολιτικό συμπέρασμα που προκύπτει, είναι ότι ο ελληνικός λαός, ήταν υποψιασμένος για το τι θα αντιμετωπίσει από τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΟΚ, καθώς τα αντί - κοινοτικά αισθήματα βρήκαν απήχηση στην πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων.

Και αυτό χάρη στις συνεπείς πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις του κόμματος, οι οποίες, ακριβώς επειδή απηχούσαν τα λαϊκά συμφέροντα, βρήκαν μεγάλη αποδοχή στο μαζικό κίνημα της χώρας.

Και όταν την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των βάρβαρων πολιτικών που εφαρμόστηκαν για τη διάσωση του «ελληνικού» καπιταλισμού, έφτασε επιτέλους η ώρα, το ΚΚΕ να δρέψει τους καρπούς της συνεπούς, πολυετούς αντιμονοπωλιακής – αντιιμπεριαλιστικής πάλης που επί δεκαετίες διεξήγαγε, τη στιγμή που επιβεβαιώθηκαν πλήρως οι θέσεις του για τις ολέθριες συνέπειες που είχε για τον ελληνικό λαό η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ – ΕΕ – ΟΝΕ, η ηγεσία του κόμματος επέλεξε να εγκαταλείψει την μάχη κατά της αποδέσμευσης.

Και μη μας πουν ότι δεν έχουν εγκαταλείψει τη θέση για αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ, επειδή έχουν συνδέσει το αίτημα αυτό με τη διαγραφή του χρέους και τη κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων (σοσιαλιστική εξουσία);

Εδώ η ηγεσία του κόμματος βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με την μαρξιστική θεωρία και την πλούσια επαναστατική εμπειρία του 20^ου αιώνα. Σύμφωνα με τον μαρξισμό, για να είσαι σε θέση – ως κίνημα – να επιλύσεις την βασική αντίθεση που διέπει κάθε καπιταλιστική κοινωνία, την αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, πρέπει πρώτα να επιλύσεις τις αντιθέσεις οι οποίες έχουν ήδη ωριμάσει στη λαϊκή συνείδηση. Και η αντίθεση ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ενωση – λαός, ειδικά μετά την ανείπωτη τραγωδία που ζήσαμε τα τελευταία 5,5 χρόνια, είναι σήμερα ώριμη για επίλυση προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.

Είναι ώριμες πλέον οι συνθήκες για να σηκώσουμε τη σημαία της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία, έφτασε η ώρα να διεκδικήσουμε την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ.

Όποιος αμφισβητεί την ανάγκη επίλυσης των επιμέρους αντιθέσεων που, στα πλαίσια του καπιταλισμού, ωριμάζουν πολύ ποιο γρήγορα από τον χρόνο που απαιτείται για την ωρίμανση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας, δεν προσφέρει απλώς κακές υπηρεσίες στο κίνημα, αλλά – όπως η περίπτωση της χώρας μας – οδηγεί το κίνημα σε παραίτηση και υποταγή.

Με αυτά που διακηρύσσει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ, σοσιαλισμό δεν πρόκειται να δούμε στην Ελλάδα, καθώς το στρατηγικό αυτό στόχο δεν τον προσεγγίζουν με όρους κινήματος, αλλά ως ανθρώπινη επιθυμία. Όλα τα προβλήματα θα λυθούν στο σοσιαλισμό…Έχουμε δηλαδή διολίσθηση και υπόκλιση στον ιδεαλισμό και άρνηση των αρχών της ταξικής πάλης. Γιατί η θέση συσπειρώνουμε δυνάμεις, ώστε, κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον, δημιουργηθούν οι συνθήκες για το επαναστατικό άλμα, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ζωή και τις αντιθέσεις που διέπουν τις σημερινές καπιταλιστικές κοινωνίες.

Όταν κάποιος μεταθέτει στο μέλλον την επίλυση ώριμων αιτημάτων που το λαϊκό κίνημα μπορεί να διεκδικήσει σήμερα και τα παραπέμπει όλα στη τελική λύση, υπεκφεύγει από την πραγματικότητα, εγκαταλείπει την μάχη για την προάσπιση των άμεσων και μεσοπρόθεσμών διεκδικήσεων της εργατικής τάξης, ευνουχίζει το κίνημα και αντικειμενικά προσφέρει υπηρεσίες στους αντιπάλους του, στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα.

Αυτό ακριβώς κάνει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ.

Και κάτι τελευταίο. Αναφέραμε προηγουμένως, ότι έχει σταματήσει η επιστημονική έρευνα, από την σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων, για το θεμελιώδες θέμα των σχέσεων της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις συνέπειες της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ κλπ. Αυτά τα θέματα θεωρούνται ταμπού από τους θεωρητικούς της αστικής τάξης, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά, ότι μια σε βάθος έρευνα πάνω στα φλέγοντα αυτά θέματα, θα καταδείξει αυτό που οι ίδιοι, από ταξική ιδιοτέλεια, θέλουν να αποκρύψουν. Ότι η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ – ΟΝΕ είχε μεγάλες και αρνητικές συνέπειες για την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ – ΕΕ και 12 χρόνια από τη συμμετοχή της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Επιστημονικές εργασίες με αντικείμενο τις συνέπειες που έχει για την εργατική τάξη η ένταξης της χώρας στην ΕΕ – ΟΝΕ, τον καταμερισμό εργασίας στην ΕΕ και τη θέση της Ελλάδας, ή τα αποτελέσματα της συμμετοχής της χώρας στη ζώνη του ευρώ, σε συνάρτηση με τη διεθνή καπιταλιστική κρίση και τις μορφές που η κρίση αυτή εκδηλώθηκε στην Ελλάδα, θα προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στο εργατικό κίνημα, καθώς θα το οπλίσουν με τα αναγκαία επιχειρήματα στην πάλη για την αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για κάθε ριζοσπάστη, κομμουνιστή διανοούμενο, που με τις όποιες δυνάμεις διαθέτει, επιθυμεί να πάρει μέρος στο πλευρό των λαϊκών συμφερόντων, στον ακήρυχτο πόλεμο που διεξάγει ο δυτικός ιμπεριαλισμός με τους ντόπιους υποτακτικούς του, σε βάρος των ζωτικών συμφερόντων του λαού της χώρας.

πηγη:ergatikosagwnas.gr 22/6/2015

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

Υπάρχει η άποψη ότι τη "ζημιά" θα την πληρώσουν οι χώρες και οι λαοί επειδή έδωσαν λεφτά στην Ελλάδα.

Αυτό δεν ισχύει βέβαια γιατί μόνο η Γερμανία από τα επιτόκια τα χρόνια των μνημονίων, έχει κερδίσει ήδη 80 δισ.

Άρα δεν μιλάμε για ζημιά αλλά για κέρδος που πάει όχι φυσικά στις τσέπες των εργαζομένων, αλλά στις τσέπες των κεφαλαιοκρατών.

Ανάλογα το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες χώρες.

Ό,τι πληρώσουν οι λαοί αυτών των χωρών θα είναι από τις πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων τους κι όχι από τη διαγραφή του ειδεχθούς έτσι κι αλλιώς χρέος της Ελλάδας προς τους δανειστές.

Tο πώς όμως φτάσαμε μέχρι εδώ και από ποια η αιτία δεν συζητείται καν.

Οι σπατάλες των νοικοκυριών που ξόδευαν περισσότερο από ό,τι μπορούσαν, η καταναλωτικότητα του Έλληνα που όλο και περισσότερα ήθελε και κάτι τέτοιες παραδοξολογίες, μπουρδολογίες.

Λες και ο λαός δε δούλευε και δεν του επιτρεπόταν να ξοδεύει αν μπορούσε.

Αποπροσανατολισμός από το κύριο και το μέγα έλεος.

Και ποιο ήταν το κύριο; Μα, φυσικά, οι διευκολύνσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο, οι εξοπλισμοί που γίνονταν καθ' υπόδειξη Νατοϊκών συμμάχων, οι μεγαλομανίες των Ολυμπιακών αγώνων, οι δανεισμοί από τις περιβόητες αγορές (funds), οι μίζες, οι ρεμούλες κλπ κλπ κλπ.

Α! και φυσικά και το ίδιο το ευρώ ως νόμισμα...

Ας μην πω το κοινότοπο λοιπόν, ότι το χρέος δεν είναι του λαού αλλά του κεφαλαίου και των τραπεζιτών, απλά λειτουργεί ως ο “μπαμπούλας”.

Γιατί αν δεν πληρωθεί θα πέσουν βατράχια από τον ουρανό κατά τη βίβλο ως τιμωρία για την ακόλαστη ζωή που ζούσαμε μέχρι τώρα.

Άρα τα κεφάλια μέσα κι ό,τι πει η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Είναι και ο φόβος της χρεοκοπίας μέσα στο ευρώ και τι θα γίνει τότε, που θα έχουμε δελτίο στο ψωμί και στα τρόφιμα και που θα μας πάρουν κι αυτό το τρύπιο βρακί που μας έμεινε.

Που οι τράπεζες θα κλείσουν και θα έρθει πληθωρισμός και θα ακριβύνουν όλα, λες και τώρα που έχουμε αποπληθωρισμό είναι όλα τζάμπα και το χρήμα ρέει άφθονο από τα μπατζάκια μας.

Τι να πεις, βρίσκουν και τα κάνουν μιας κι έχει πέσει πολύ... ψέκασμα προπαγάνδας έξι χρόνια τώρα από τα ΜΜΕ και ο φόβος πάει σύννεφο.

Έχουμε αποδεχθεί ότι το χρέος είναι δικό μας δηλαδή και ότι πρέπει να τα δώσουμε μέχρι τελευταίου σεντ;

Ε, αν το αποδεχτήκαμε, ας ξαναδούμε λίγο την πραγματικότητα όχι με τα γυαλιά που φέρουν παρωπίδες αλλά με μια ταξική λογική.

Αν τα αναλύσουμε λιγάκι με το δικό μας συμφέρον, ως τάξη εννοώ, θα δούμε ότι είμαστε απέναντι στους κυρίους Σόιμπλε, Γιουνκέρ τις κυρίες Λαγκάρντ και Μέρκελ και φυσικά πάνω από όλα τα αφεντικά που αυτοί εξυπηρετούν.

Και μιας και είμαστε απέναντι ας αρκεστούμε πια σε ένα απλό «guten morgen» και να σταματήσουμε να τους βάζουμε μέχρι και στο... κρεβάτι που κοιμόμαστε. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν ξέρεις και τι γίνεται την ώρα που κοιμάσαι...

πηγη: ergatikosagwnas.gr 22/6/2015