Ανάμεσα στα ευρήματα που εντοπίστηκαν στην κατοχή των τριών συλληφθέντων υπάρχουν φουσκωτές βάρκες, κινητήρες κ.ά.

Ενα κύκλωμα το οποίο διευκόλυνε την είσοδο μεταναστών στο νησί της Σάμου, με το αζημίωτο φυσικά και υπεξαιρούσε φουσκωτά σκάφη και εξωλέμβιες μηχανές που είχαν προηγουμένως χρησιμοποιηθεί για να μπουν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, εξαρθρώθηκε το Σάββατο από το Λιμενικό Σώμα, έπειτα από μια μεγάλη και συντονισμένη επιχείρηση.

Προς το παρόν έχουν συλληφθεί τρεις Ελληνες που, σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», ο ένας είναι εν ενεργεία αξιωματικός σε σώμα ασφαλείας, ενώ οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι οι έρευνες συνεχίζονται και για άλλα κυκλώματα που πιθανότατα δρουν με τον ίδιο τρόπο σε άλλα νησιά.

Εντύπωση προκαλούν τα ευρήματα που εντοπίστηκαν στην κατοχή των τριών συλληφθέντων, καθώς μόνο τα μετρητά χρήματα ανέρχονταν σε 15.000 ευρώ, ενώ είχαν ακόμα τρία βιβλιάρια καταθέσεων, αεροβόλα όπλα, καραμπίνες, σκάφη κ.ά.

Πολυήμερη επιχείρηση

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις από το υπουργείο Ναυτιλίας, ύστερα από πολυήμερη επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν Ελληνες λιμενικοί και μέσα του Λιμενικού Σώματος, καθώς επίσης και λετονικό ελικόπτερο που επιχειρεί στην περιοχή για το Λιμενικό Σώμα, στο πλαίσιο της μικτής ευρωπαϊκής επιχείρησης «Ποσειδών 2015», η Λιμενική Αρχή Σάμου εξάρθρωσε τη συγκεκριμένη ομάδα.

Ειδικότερα, μετά από αξιοποίηση πληροφοριών της τοπικής λιμενικής αρχής, το λετονικό ελικόπτερο το πρωί της περασμένης Πέμπτης (30-7-2015) εντόπισε ελληνικό ταχύπλοο σκάφος το οποίο ανήκε στον έναν από τους τρεις συλληφθέντες, 31 χρόνων, που σύμφωνα με το Αρχηγείο του Λ.Σ. είναι «δημόσιος λειτουργός» (οι πληροφορίες της «Εφ.Συν.» λένε ότι είναι εν ενεργεία αξιωματικός), ντυμένος με στολή που παρέπεμπε σε όργανο τάξης και φορούσε κουκούλα στο κεφάλι, να καθοδηγεί λέμβο με ομάδα μεταναστών στις ανατολικές ακτές της Σάμου, ο οποίος στη συνέχεια αφαίρεσε και πήρε τον εξωλέμβιο κινητήρα της βάρκας των αλλοδαπών.

Το λετονικό ελικόπτερο εντόπισε επίσης κοντά στην ίδια περιοχή και δεύτερη λέμβο στην οποία επέβαιναν οι άλλοι δύο συλληφθέντες 32 και 21 χρόνων, όπου φορούσαν και αυτοί κουκούλες και τις ίδιες στολές με τον 31χρονο.

Με τη βοήθεια οπτικοακουστικού υλικού και σύμφωνα με τις καταθέσεις των μεταναστών που επέβαιναν στην πρώτη βάρκα, η Λιμενική Αρχή ξεκίνησε ευρείας κλίμακας επιχείρηση εντοπισμού των τριών Ελλήνων και των δύο σκαφών με τη συνδρομή στελεχών της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Σάμου και σύμφωνα με τις οδηγίες της εισαγγελικής αρχής του νησιού.

Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε το πρωί του Σαββάτου με τη σύλληψη των τριών Ελλήνων, καθώς και την έρευνα που ακολούθησε παρουσία εισαγγελικού λειτουργού σε ιδιωτικούς χώρους και αποθήκες των ίδιων και συγγενών τους από την οποία εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν τα πιο κάτω:

Μια μηχανοκίνητη λέμβος, ιδιοκτησίας του 31χρονου. Το ποσόν των 15.000 ευρώ σε διάφορα χαρτονομίσματα. Πλήθος πλαστικών δοχείων καυσίμων σκαφών. Αεροβόλα όπλα, καραμπίνες και ομοιώματα όπλων (Replica). Πέντε εξωλέμβιες μηχανές. Δύο πνευστά σκάφη. Μια ρυμουλκούμενη μπαγκαζιέρα. Είκοσι αβολίδωτα φυσίγγια 7,62 mm. Τρία βιβλιάρια καταθέσεων. Δύο κινητά τηλέφωνα. Πλήθος από ξύλινα πατώματα πνευστών σκαφών. Μια χάρτινη κούτα με βρεγμένα ρούχα, κυρίως παιδικά. Κουκούλες. Ρούχα και εξαρτήματα στολών.

Προανάκριση διενεργείται από τη Λιμενική Αρχή Σάμου.

πηγη: efsyn.gr

Το λιώσιμο των παγετώνων έχει φθάσει σε ιστορικό ρεκόρ από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και θα συνεχισθεί έστω κι αν υπάρξει μια ανάπαυλα στην αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of Glaciology.

Μια ομάδα της Παγκόσμιας Υπηρεσίας Παρακολούθησης των Παγετώνων, που έχει την έδρα της στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, συγκέντρωσε επιτοπίως δεδομένα από το 2001 έως το 2010 για μερικές εκατοντάδες παγετώνων σε όλο τον κόσμο. Τις μετρήσεις αυτές συνέκρινε στη συνέχεια με προηγούμενα δεδομένα από δορυφόρους ή με πηγές --φωτογραφίες και κείμενα-- από ακόμη παλαιότερες περιόδους.

"Οι παγετώνες που μελετήθηκαν λιώνουν κατά μέσο όρο κατά μισό έως ένα μέτρο πάχους κάθε χρόνο, ρυθμός που είναι δύο έως τρεις φορές μεγαλύτερος από τον μέσο όρο που καταγράφηκε τον 20ο αιώνα", εξηγεί ο Μίχαελ Τσεμπ, διευθυντής της Παγκόσμιας Υπηρεσίας Παρακολούθησης των Παγετώνων, ο οποίος συνυπογράφει τη μελέτη. "Οι επιτόπιες μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν σε μερικές εκατοντάδες παγετώνων, όμως σύμφωνα με τις δορυφορικές εικόνες που διαθέτουμε, το φαινόμενο αφορά δεκάδες χιλιάδες παγετώνες σ' ολόκληρο τον κόσμο", τονίζει ο ερευνητής. Πρόκειται για ένα φαινόμενο χωρίς προηγούμενο, σύμφωνα με τη μελέτη.

Το έντονο λιώσιμο των πάγων κατά τις δυο τελευταίες δεκαετίες επέφερε μια τροποποίηση της δυναμικής των παγετώνων. "Στο μέλλον, οι παγετώνες θα συνεχίσουν να λιώνουν ακόμη κι αν οι θερμοκρασίες παραμείνουν σταθερές", προειδοποιεί ο Μίχαελ Τσεμπ.

Σύμφωνα με τον ερευνητή, "τα προκαταρκτικά αποτελέσματα που καταγράφηκαν για τα πιο πρόσφατα χρόνια (2011-2014, δεν περιλαμβάνονται στην έρευνα) δείχνουν πως το λιώσιμο των παγετώνων συνεχίζει σε πολύ αυξημένο επίπεδο. Το ρεκόρ λιώσιμου παγετώνα κατά τον 20ο αιώνα (παρατηρήθηκε το 1998) ξεπεράσθηκε το 2003, το 2006, το 2011, το 2013 και πιθανόν και πάλι το 2014".

(πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Οργή έχει προκαλέσει η εκτέλεση του πιο διάσημου λιονταριού της Ζιμπάμπουε, του 13χρονου Σέσιλ και η βαρβαρότητα της πράξης. Ο Σέσιλ, ο οποίος είχε γίνει διάσημος για τις μαύρες λεπτομέρειες της χαίτης του, ζούσε στο Εθνικό Πάρκο της Ζιμπάμπουε, όπου το κυνήγι απαγορεύεται.

Ο Ουόλτερ Τζέιμς Πάλμερ, ένας οδοντίατρος από τη Μινεσότα, επισκέφθηκε την Ζιμπάμπουε τον Ιούλιο και βρήκε έναν τρόπο για να παρακάμψει τη νομοθεσία. Με τη βοήθεια δύο κυνηγών της περιοχής, τοποθέτησε ένα ψοφίμι σε μικρή απόσταση από το πάρκο και όταν το λιοντάρι έσπευσε να το περιεργαστεί, δέχθηκε τα πρώτα χτυπήματα.

Το βέλος τραυμάτισε το λιοντάρι και ο Πάλμερ το παρακολουθούσε επί 40 ώρες, οπότε το πυροβόλησε. Οι τρεις άνδρες έγδαραν το λιοντάρι και του έκοψαν το κεφάλι. Στη συνέχεια ο οδοντίατρος φωτογραφήθηκε με το κουφάρι του. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Πάλμερ πλήρωσε 50.000 δολάρια για να κυνηγήσει το λιοντάρι.

^{Ο Ουόλτερ Τζέιμς Πάλμερ.}

Το λιοντάρι έφερε μηχανισμό GPS, στο πλαίσιο ενός προγράμματος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Φαίνεται ότι οι κυνηγοί κατάλαβαν πολύ αργά για τον μηχανισμό και προσπάθησαν να τον καταστρέψουν, χωρίς αποτέλεσμα.

Έτσι, επιστήμονες της Οξφόρδης κατάφεραν να βρουν το κουφάρι του ζώου, γεγονός που τους οδήγησε στους δράστες. Το Internet αντέδρασε με οργή στην εκτέλεση του Σέσιλ. Χρήστες του Διαδικτύου ανήρτησαν χιλιάδες αρνητικά σχόλια στην ιστοσελίδα του οδοντιατρείου του Πάλμερ, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη σελίδα του ιατρείου στο Facebook, η οποία τελικά έκλεισε.

Μάλιστα, πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να αφήσουν λούτρινα ζωάκια έξω από το οδοντιατρείο του Πάλμερ.

Μία αίτηση με τίτλο «Δικαιοσύνη για τον Σέσιλ» που ζητά από τον πρόεδρο της Ζιμπάμπουε Ρόμπερντ Μουγκάμπε να σταματήσει να δίνει κυνηγητικές άδειες, έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 300.000 υπογραφές.

Το hashtag #CecilTheLion έχει αναφερθεί εκατοντάδες χιλιάδες φορές στο Twitter σε μόλις 24 ώρες, ενώ ένα tweet του Ρίκι Ζερβέ για το θέμα κοινοποιήθηκε περισσότερες από 40.000 φορές.

Ο ίδιος ο Πάλμερ ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε πως ο Σέσιλ υπήρξε το αγαπημένο λιοντάρι της Ζιμπάμπουε και ότι «μετανιώνει» για την πράξη του. Σημειώνει, επίσης, ότι θεωρούσε πως είχαν ακολουθηθεί οι νόμιμες διαδικασίες.

Ένας από τους κυνηγούς που βοήθησαν τον οδοντίατρο να σκοτώσει το λιοντάρι συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση, ενώ έχει συλληφθεί και ο δεύτερος άνδρας που βοήθησε τον Πάλμερ.

Ο Πάλμερ έχει φύγει από τη Ζιμπάμπουε, αλλά δεν αποκλείεται να του ασκηθούν κατηγορίες. Πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε καταδικαστεί γιατί είχε σκοτώσει μία μαύρη αρκούδα στο Ουισκόνσιν το 2006. Ο Πάλμερ είχε πυροβολήσει την αρκούδα σε απαγορευμένη ζώνη και είχε προσπαθήσει στη συνέχεια να πείσει το δικαστήριο ότι την είχε πυροβολήσει αλλού.

πηγη: tvxs.gr

Ειρήνη Γαϊτάνου – Κώστας Γούσης

«Η ζωή είναι πολύ μακριά – μεταξύ πόθου – και σπασμού – μεταξύ δύναμης – και ύπαρξης – μεταξύ ουσίας – και πτώσης – πέφτει η σκιά – γιατί δικό σου είναι το βασίλειο – γιατί δική σου είναι η ζωή – γιατί η ζωή σου είναι δική σου – δική σου – αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος – όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό»

– Τ.S. Eliot

Συνήθως το τελευταίο δεκαήμερο του Ιούλη σπανίζουν τα μακροσκελή πολιτικά κείμενα, ακόμα και τα τελευταία πολύ σκληρά χρόνια της κρίσης – ακόμα κι αν είχαν μεσολαβήσει κινήματα όπως των πλατειών ή εκλογικές αναμετρήσεις όπως του ’12. Πριν τρία χρόνια δημοσιευόταν στη Λέσχη ένα σύντομο διήγημα που εξηγούσε αυτή τη μοναδική δυνατότητα της κάψας του θέρους να σβήνει για λίγο τα συνταρακτικά συμβάντα που προηγήθηκαν σε μια «γλυκιά συλλογική αμαρτία όπου σώματα και ψυχές αφήνουν για λίγο τη βαρύτητα της γης και της εποχής για να επιπλεύσουν στο κοινό νερό».

Φέτος όμως, αυτό που μας καίει προσωπικά και συλλογικά, για λόγους ταξικούς και όχι μόνο, αντιστέκεται σθεναρά στην παράδοση σε ό,τι ορίζει το καλοκαίρι πρώτα και κύρια ως «αίτημα ατασθαλίας». Και δεν είναι μόνο τα λεφτά που δεν υπάρχουν, τα χρέη που μεγαλώνουν, τα νέα μέτρα, το ΦΠΑ, η ανεργία, η καταστολή κ.ο.κ. Είναι όλα αυτά μαζί με κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει. Αυτό που μας καίει φέτος δε σβήνει από την κάψα του καλοκαιριού. Και όπως μας είχε πει κάποτε ένας αγαπημένος σύντροφος,  το στοίχημα είναι να γράφεις γι” αυτό που σε καίει στ” αλήθεια, αλλά με ματιά σημερινή, της εποχής σου, περιλαμβάνοντας ταυτόχρονα εν σπέρματι τη ματιά της νέας εποχής. Αυτό θα προσπαθήσουμε να καταθέσουμε παλεύοντας να δώσουμε ειρμό σε λέξεις που υπάρχουν μέσα μας και θέλουν να αναμετρηθούνε με τα δύσκολα και σπουδαία που έχουμε μπροστά μας. Είναι βαθιά μας πεποίθηση ότι η υπεκφυγή αυτής της αναμέτρησης σε τέτοιους καιρούς καταλήγει χαζοχαρούμενη αποστασιοποίηση και ασυνείδητη συνενοχή. Από την άλλη, παντού φαίνεται να διαμορφώνονται σύνορα, όρια, μη-τόποι, φανταστικές γραμμές, αλλά και μετέωρα βήματα: πολλές φορές νιώθουμε σαν, μ” ένα βήμα ακόμα να καταφέρουμε να είμαστε ελεύθεροι – ή μήπως νεκροί; Γύρω μας υπάρχουν φόβοι και φυγές, ενώσεις και αποχωρισμοί. Και η ζωή, που κάπως υποψιαζόμαστε ότι βρίσκεται αλλού, έξω από τα όρια, έξω από τα κουτιά. Δανειζόμαστε λοιπόν τα λόγια του βιβλίου στο  «Μετέωρο βλέμμα του πελαργού» για να συμπυκνώσουμε τους σκοπούς του κειμένου: «Με ποιες λέξεις-κλειδιά θα μπορούσαμε να δώσουμε ζωή σ” ένα νέο συλλογικό όνειρο;».

H γενιά μας λοιπόν

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ανθρωπογεωγραφία στην οποία αναφέρεται, απευθύνεται κι εγγράφεται αυτό το κείμενο. Επιλέγουμε εδώ να την ορίσουμε με όρους γενιάς. Η αφηρημένη αναφορά στη γενιά φαντάζει ίσως προβληματική έως αταξική, καθώς ενοποιεί με βίαιο τρόπο σύνολα που ούτε αντιδρούν, ούτε συγκροτούνται, ούτε λειτουργούν ενιαία, ενώ ταυτόχρονα διαχωρίζει από άλλα σύνολα που πιθανά να υπάρχουν μεγάλα κοινά. Παρά τις όποιες ενστάσεις, επιλέγουμε τη χρήση του όρου με έμφαση στους κοινούς κοινωνικούς και πολιτικούς όρους ένταξης μας, κοινά βιωματικά συμφραζόμενα, τρόπους σκέψης και πρακτικές. Αφήστε εξάλλου που κάπως πρέπει να συνεννοηθούμε. Ορίζουμε λοιπόν τη γενιά υπό συγκεκριμένους περιορισμούς, ως μια διαδικασία κοινής πολιτικοποίησης που έχει πράγματι συντελέσει στη συγκρότηση μιας «ταυτότητας». Ωστόσο, η ταυτότητα αυτή δε χωράει ούτε σε σχολαστικισμούς και ουσιοκρατίες ούτε όμως και στη διάχυτη ρευστότητα των identity politics. Μια κοινή ταυτότητα ως εξελισσόμενη και αντιφατική πολιτική διαδικασία, με διαφορετικότητες αλλά που τελικά ορίζεται ως σύνθεση, ανεπτυγμένη μέσα από βιωμένες εμπειρίες και συλλογικές πρακτικές, κοινή δράση, θεωρητική και πολιτισμική αναζήτηση κι έκφραση – αλλά και φυσικά κοινές ορίζουσες προσωπικών δυσκολιών, διλημμάτων, αδιεξόδων και αναστοχασμών.

Αόρατα νήματα – μετέωρα βήματα

Ποιοι/ες είμαστε; Είμαστε αυτοί που πήραν στα σοβαρά εκείνο το σύνθημα του Μάη του ’68 «Τρέξε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου» και δεν ήταν λίγες οι φορές που τρέχαμε σαν να μην υπάρχει αύριο ή καλύτερα ώστε να υπάρξει αύριο σε μια κεντρική πολιτική μάχη, μια απεργία, ένα περιβαλλοντικό, δημοκρατικό ζήτημα κ.ο.κ. Είμαστε αυτές που δε διακατέχονται από μικροαστική ανυπομονησία αλλά επιμένουμε να χτίζουμε μια απόπειρα αντι-ηγεμονίας έχοντας θητεύσει σε όρους, προϋποθέσεις, συσχετισμούς, στρατηγικές και τακτικές, συχνά και κυρίως ήττες αλλά και υποψίες του γλυκού νέκταρ της νίκης. Αυτοί που ενώ ξέραμε ότι δεν παίζονται όλα σε μια ζαριά θέλουμε να παίξουμε τη ζαριά μας όσο καλύτερα γίνεται. Είμαστε αυτές που βλέπουν τους φίλους τους να φεύγουν ή είμαστε οι ίδιες έξω με εμμονή στην ηλεκτρονική επικοινωνία και πρόγραμμα ολιγοήμερης επιστροφής όπου προσπαθούμε να προλάβουμε να γεμίσουμε το παζλ των ζωών που εξελίσσονται χωριστά. Και πάντα, όταν μια ακτίδα φωτός φέγγει στην πραγματικότητα στην Ελλάδα, βρίσκουμε χίλιους λόγους για να επιστρέψουμε, κι όταν τα πράγματα πάλι καταρρέουν (μα πόσο γρήγορη είναι πια η εναλλαγή;), βρίσκουμε χίλιους λόγους για να μείνουμε έξω. Είμαστε αυτοί που φοβούνται ν” αφεθούν, και συχνά σπαταλιούνται περιμένοντας ένα καλύτερο μετά. Αυτές που ψάχνουν και ψάχνονται διαρκώς, σπουδάζουν, δουλεύουν, στήνονται στις ουρές του ταμείου ανεργίας, κυνηγάνε voucher, αναζητούν το πρωί προσωρινές ή “προσωρινές” θέσεις εργασίας σε σερβιτοριλίκι, μπαρ ή μαγαζιά και το βράδυ προκηρύξεις υποτροφιών σε όλες τις χώρες του κόσμου – ή ανάποδα. Και προσπαθούμε καμιά φορά να πείσουμε τους εαυτούς μας – τι αυταπάτη! –  ότι η ανασφάλεια, η διαρκής αλλαγή και η αστάθεια γενικώς είναι επιθυμητές ή ακόμη και αντισυμβατικές, γιατί τι άλλο να κάνεις όταν σου επιβάλλονται με τέτοιο βίαιο τρόπο;

Είμαστε αυτοί που παρά τους αντιηρωικούς καιρούς μας, έζησαν τι πάει να πει συλλογική στράτευση, σκοπός κι εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και το διπλανό μας. Που συχνά, υπό το βάρος της αμείλικτης πραγματικότητας αλλά και της βαθιάς ανεπάρκειας της αριστεράς, αποστρατεύτηκαν για λιγότερο ή περισσότερο καιρό, κουράστηκαν, αναρωτήθηκαν αν αξίζουν όλα αυτά. Ή, ρίχτηκαν σε μάχες αλλά με μισή καρδιά, σπατάλησαν αμέτρητες ώρες σε διαδικασίες που τους φαίνονταν αδύναμες, υποσχέθηκαν ότι δε θα το ξανακάνουν και το ξανάκαναν, ξανά και ξανά. Και ταυτόχρονα, είτε ενεργοί είτε αποστρατευμένοι, στα κρίσιμα ραντεβού είναι πάντα εκεί με όλη τους την ψυχή, εκείνες τις γεμάτες νόημα ημέρες.» Αυτοί που άγγιξαν πολλά μεγάλα ξημερώματα περιδιαβαίνοντας στις οάσεις κριτικού λόγου στα κοινωνικά δίκτυα (Λέσχη, Red Notebook, ΤοΠεριοδικό, Barikat κ.α.) ή σε περιοδικά όπως η Λεύγα, που διάβασαν  το «δεν ήμουν» του βυτίου, το Κλέφτικο και τόσα άλλα (όσοι και όσες ξέρουν κατάλαβαν ήδη) και που τις τελευταίες μέρες για να σώσουν την ουτοπία που τόσο λοιδορήθηκε την ονόμασαν «άλμπα». Αυτές που ό,τι απειλείται το κλειδώσαμε σε ένα κουτάκι βαθιά μέσα μας κι όλο χτυπάει το ρημάδι, γιατί πόσα όνειρα να αντέξουν σ’ ένα κουτί;

Γνώριμα βλέμματα

Οι άνθρωποι που περιγράφουμε ανήκουν λοιπόν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, αλλά κάπως νιώθουν ότι επικοινωνούν με ένα βαθύ τρόπο που σχεδόν υπερβαίνει τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια στην αριστερά. Σίγουρα και οι προηγούμενες γενιές είχαν τέτοιες διαύλους επικοινωνίας. Και είμαστε οι τελευταίοι που στα τόσα χάσματα που μας περιβάλουν θα προσέθεταν το χάσμα γενεών. Όμως, οι συγκυρίες είναι διαφορετικές και όπως και να το κάνουμε είναι πάντα διαφορετικός ο τρόπος που κάθε γενιά εμπλέκεται στην τόσο όμορφη προσπάθεια να φτιάξει ένα κόσμο πιο όμορφο απ’ αυτόν που της παραδόθηκε. Δεν ήταν φυσικά ποτέ ειδυλλιακές οι σχέσεις μεταξύ μας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που συγκρουστήκαμε ιδεολογικοπολιτικά ή – δυστυχώς – ακόμη και φυσικά, για μπούλετς σε πλαίσια, αποφάσεις διαδικασιών, δρομολόγια διαδηλώσεων, διάταξη των πανώ, απαντήσεις στην κρατική καταστολή κ.ο.κ. Με μια ενιαία όμως πάντα στάση σε μεγάλες μάχες κι αμέριστη αλληλεγγύη απέναντι στην κρατική καταστολή, τον εργοδοτικό αυταρχισμό και το φασισμό. Στην εξέλιξη της κρίσης δόθηκαν διαφορετικές εμφάσεις: άλλος στα σωματεία και τις εργατικές πρωτοβουλίες, άλλη στην κοινωνική αλληλεγγύη, άλλος στο μαχητικό αντιφασισμό, άλλη στη θεωρία, άλλος στα περιβαλλοντικά ζητήματα, άλλη στην τέχνη κ.ο.κ. Σε τελική ανάλυση όμως, αυτό που ωρίμαζε βαθμιαία είναι η αναγκαιότητα υπέρβασης του κατακερματισμού σε διακριτές σφαίρες και μια επαν-ανακάλυψη της αριστερής πολιτικής ως μια εν δυνάμει ενοποιητική δυναμική, προϋπόθεση μιας νικηφόρας στρατηγικής.

Οργανωμένοι/ες στην ανταρσύα, το συριζα, κνίτες/ισσες (η πλειοψηφία σήμερα χωρίς κομματική στέγη πλέον κομμουνιστές/τριες), σε άλλες οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, αποχωρήσαντες/σες από οργανώσεις αν και όχι από την πολιτική στράτευση, σε κοινωνικά στέκια, θεωρητικούς ομίλους και αυτόνομες ομάδες, η ζωή πάντα εφευρετική δημιούργησε φυσικά και τεχνητά κοινωνικά δίκτυα όπου ο «χώρος» μας συνυπήρξε και έχτισε από κοινού κουλτούρες αντίστασης και χειραφέτησης. Η σημειολογία των μεγάλων διαδηλώσεων ειδικά της περιόδου 2010-12 είναι ενδεικτική αυτής της ανθρωπογεωγραφίας. Τμήμα των ανθρώπων στους οποίους αναφερόμαστε συμμετέχει στα οργανωμένα μπλοκ πολιτικών συλλογικοτήτων ή σωματείων αλλά (ίσως και κυρίως) καταγράφεται έξω και δίπλα σ’ αυτά μπλοκ σε πολυποίκιλους σχηματισμούς που περπατάνε χωρίς δομημένη κομματική ή σωματειακή στέγη αλλά με εκείνο το συντροφικό έμπειρο βήμα και το γνώριμο αποφασισμένο βλέμμα εκείνου/ης που περπάτησε στη Γένοβα το 2001, τη Θεσσαλονίκη και το Μαρμαρά το 2003, τα εκπαιδευτικά του 2006-7, το Δεκέμβρη του ’08.

Επεξεργασία του πένθους

Τις τελευταίες μέρες βλέποντας τη νέα μνημονιακή δυστοπία να απλώνεται γύρω μας νιώθουμε ασφυξία. Δεν μπορούμε να σηκώσουμε μια νέα περίοδο μνημονιακής λαίλαπας. Δε θα επιβιώσουμε και δεν αντέχουμε άλλη ανεργία, κατάθλιψη, αυτοκτονίες, αστέγους, νέα κύματα χιλιάδων φίλων με τα διαβατήρια στα δόντια. Η φράση «αριστερό μνημόνιο» μας προκαλεί αναγούλα και η νέα απειλή του φασισμού με δήθεν «αντιμνημονιακό μανδύα» ανατριχίλα. Αντιλαμβανόμαστε φυσικά ότι ειδικά για εκείνους/ες που στρατεύτηκαν πιο ενεργά στο πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, η τωρινή στιγμή συμπυκνώνει ένα φορτίο πολύ βαρύ ατομικό, συλλογικό και υπαρξιακό. Το βάρος και η ένταση όμως της παρούσας κατάστασης μας αφορά όλους/ες. Γνωρίζουμε ότι η μνημονιακή μετάλλαξη θέτει αμείλικτα το δίλημμα «με ποιον θα πας και ποιον θ’ αφήσεις» και ορίζει διαχωριστικές γραμμές. Η ευθύνη είναι ιστορική. Όπως πολύ εύστοχα το εξέφρασε ο Γιώργος Μιχαηλίδης «Μακριά από συνομωσιολογικές θεωρίες δεν αμφισβητεί κανείς τη συντριβή των στελεχών του ΕΑΜ όταν υπέγραφαν στο Λίβανο, την Καζέρτα και τη Βάρκιζα. Κανέναν όμως δεν ενδιέφερε τότε αν έκλαψε ο Σιάντος ή αν έβγαλε έρπη ο Πορφυρογένης ή τέλος αν κοιμήθηκε ο Ζαχαριάδης το βράδυ που διέγραψε τον Βελουχιώτη. Οι πολιτικές πράξεις, αξιολογούνται πολιτικά και μπορεί η κριτική μας να είναι πολύ αυστηρή, αμείλικτη, χωρίς όμως από την άλλη να γινόμαστε κανίβαλοι σε προσωπικό επίπεδο». Ακριβώς έτσι: με όσους/ες αυτή την ύστατη στιγμή ακολουθήσουν τη μνημονιακή μετάλλαξη ό,τι κι αν μας ένωνε στο παρελθόν περνάνε δυστυχώς στην αντίπερα όχθη. Και το πέρασμα, ως γνωστόν, ου γαρ έρχεται μόνον.

Οι άνθρωποι αναφοράς αυτού του κειμένου είναι λοιπόν εκείνοι/ες που αδυνατούν για όλους τους λόγους του κόσμου να εγκλωβιστούν στη μνηνονιακή μετάλλαξη και είναι έτοιμες/οι για μεγάλες τομές προκειμένου να ανταποκριθούμε όλοι μαζί στην οργάνωση της αντίστασης και ανατροπής της μνημονιακής επίθεσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, την οργάνωση της αλληλεγγύης και της κοινωνικής επιβίωσης, την εργατική έκφραση του κόσμου της επισφάλειας, τον αντιφασισμό∙ καθήκοντα αλληλένδετα με τη ριζική αναδιάταξη στην αριστερά και το κίνημα στις νέες συνθήκες. It’s the end of the left as we know it. Είμαστε σε μια οριακή στιγμή που η γενιά της δικής μας πολιτικοποίησης δεν μπορεί να σωπάσει, δεν μπορεί να παραιτηθεί ή να παραδοθεί στην εσωστρέφεια και την αορατότητα. Επομένως, η γενιά μας καλείται να σηκώσει από κοινού το βάρος μιας θετικής υπέρβασης της ήττας. Πράγματι, θα ήταν πολύ διαφορετική η πορεία των πραγμάτων εάν από τα πρώτα χρόνια της κρίσης η αριστερά είχε σηκώσει το γάντι σε σχέση με τα κεντρικά επίδικα: αν για παράδειγμα αποτελούσε κοινή εκτίμηση ότι η διεθνιστική μας στρατηγική οφείλει να περνά μέσα από την αποδέσμευση από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, ως αίτημα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, αλλά και προϋπόθεση για την αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού. Δυστυχώς, το πέταγμα της κουκουβάγιας, όπως συχνά συμβαίνει στην ιστορία, ήλθε μετά το σούρουπο του ιστορικού συμβιβασμού, της νέας εθνικής ενότητας και της μνημονιακής συμφωνίας.

Πλην όμως, η αυταρέσκεια της αυτοεπιβεβαίωσης καταντάει σαδομαζοχισμός όσο αντλεί απόλαυση από έγκαιρες προειδοποίησεις στο έδαφος της κοινής ήττας. Ο εύκολος δρόμος είναι η φοβική γραμμή του σταλεγάκια: εκείνος που στην πραγματικότητα πανικοβάλλεται όταν κάποιος τείνει να απεγκλωβίζεται από μια λάθος στρατηγική, και επιδιώκει τελικά να τον επαναφέρει σε εκείνη, συνήθως «αποκαλύπτοντας» το «δεξιό» DNA του. Που προβλέπει τα χειρότερα και αγωνιά να επιβεβαιωθεί, ανεξάρτητα από το τι θα σημαίνει αυτό για την κοινωνία. Σήμερα αυτή η λογική όχι απλά δε χωράει, είναι καταστροφική. Υπάρχουν κριτικές και αυτοκριτικές (που βοηθούν) και οχυρώσεις (που δε βοηθούν). Είναι επίσης γνωστό ότι σε στιγμές κινηματικής και πολιτικής υποχώρησης, οι ευκολίες και το κλείσιμο της συζήτησης είναι αντανακλαστικός αμυντικός μηχανισμός. Είναι τώρα που πρέπει άμεσα να επεξεργαστούμε από κοινού τα δύσκολα με άνοιγμα της συζήτησης σε όλο της το εύρος για την υπεράσπιση μιας εναλλακτικής απέναντι στο χρέος και τα μνημόνια που περνάει μέσα από την τεκμηρίωση μιας βιώσιμης αντικαπιταλιστικής πορείας έξω από Ευρώ – ΕΕ, με ταξικό πρόσημο και γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό.

H απειλητική εισβολή του πραγματικού

Η αριστερή πολιτική δεν είναι υπαρξιακή αναζήτηση, δε βολεύεται σε ελιτίστικες φαντασιώσεις, δεν επιβεβαιώνεται μέσω του ετεροκαθορισμού από τις ήττες των άλλων. Η αριστερή πολιτική πρώτα απ” όλα στοχεύει στο να αλλάζει τον κόσμο γύρω της, σε όλα τα επίπεδα, και μόνο τότε δικαιώνει όντως τον εαυτό της, ως επαναστατική. Ασκεί σκληρή τεκμηριωμένη πολιτική κριτική, έχει αντισώματα στην ανθρωποφαγία κι επιδιώκει να ενώνει στη βάση του αναγκαίου πολιτικού προγράμματος ∙ προγράμματος όχι εξ αποκαλύψεως δοθέντος σαν τις πλάκες του Μωυσή, αλλά συγκεκριμένου, χρονικά καθορισμένου με τρόπο που να απαντά στους κρίσιμους κόμβους που συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις, ικανού να αποσταθεροποιεί τις βασικές επιλογές της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και ταυτόχρονα να θεμελιώνει έμπρακτα και υλικά τη δυνατότητα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Χωρίς να μινιμάρει γενικώς κι αορίστως υποτασσόμενη σε τακτικισμούς και καταλήγοντας να μην απαντά στην ουσία, αλλά και χωρίς να μαξιμάρει τεχνητά σερβίροντας τα όλα εδώ και τώρα, και στοχεύοντας τελικά στο διαχωρισμό.

Δεν είναι στους σκοπούς του κειμένου μια αναλυτική προγραμματική συζήτηση. Ξέρουμε όμως ότι, ενώ ήμασταν αυτοί/ες που συγκλονίστηκαν από το σύνθημα εκείνο του 2008 ότι ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση αλλά ερώτηση, και αυτό καθόρισε πολλές φορές την πολιτικοποίηση μας, οι καιροί της κρίσης – και ιδίως η σημερινή συγκυρία – απαιτούν κυρίως συγκεκριμένες απαντήσεις, πρόγραμμα και διέξοδο. Αυτή η συζήτηση είναι σε μεγάλο βαθμό στο επίκεντρο σήμερα. Εδώ, υπαινικτικά μόνο ξεχωρίζουμε τρεις παρατηρήσεις από τη συλλογή κειμένων του Ε. Μπαλιμπάρ των εκδόσεων Εκτός Γραμμής «Κράτος, Μάζες, Πολιτική» που έχουν, κατά τη γνώμη μας, σημασία για την άμεση επεξεργασία μιας νικηφόρας τακτικής και στρατηγικής: α) οι λύσεις στις δυσκολίες δεν επινοούνται θεωρητικά αλλά παράγονται πρακτικά, β) η αντιπαράθεση μεταξύ «κόμματος διακυβέρνησης» και «κόμματος αντιπολίτευσης» είναι άγονη στο βαθμό που και τα δυο μένουν δέσμια της αναπαραγωγής ενός θεμελιωδώς αμετάβλητου συσχετισμού δύναμης και αφήνουν άθικτο το status quo των μορφών κρατικής κυριαρχίας, γ) πρέπει να ηττηθεί η αντιδημοκρατική κουλτούρα στα κόμματα της αριστεράς που αρέσκονται στην «άσκηση εξαναγκασμού για να εξορκιστεί η απειλητική εισβολή του πραγματικού». Ακολουθώντας την υπόμνηση του Ντ. Μπενσαϊντ ότι αν και τα ηττημένα μας βράδια ήταν φυσικά περισσότερα από τα θριαμβευτικά πρωινά, με υπομονή έχουμε κατακτήσει το πολύτιμο δικαίωμα να ξαναρχίζουμε, χρειαζόμαστε μια φιλόδοξη επανεκκίνηση. Μια επανεκκίνηση όμως που δε θα εγκλωβιστεί πάλι σε ένα μπεκετικού τύπου «απότυχε ξανά, απότυχε καλύτερα», αλλά θα αναμετρηθεί με το πώς θα πετύχουμε στις καθοριστικές στρατηγικές πλευρές των προηγούμενων αποτυχιών και όχι πως θα διαχειριστούμε καλύτερα την ίδια πάνω-κάτω στρατηγική. Άλλωστε, «κανείς δε μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δυο φορές». Και αν εγγυήσεις επιτυχίας δεν υπάρχουν ούτως ή άλλως στην ταξική πάλη, εγγυήσεις αποτυχίας υπάρχουν και πρέπει πάση θυσία αυτή τη φορά να αποφευχθούν. Σχέση εθνικού – ταξικού, αντιμπεριαλισμός, ρόλος ολοκληρώσεων, ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, θεσμοί επιβολής της λαϊκής – εργατικής βούλησης, παραγωγική ανασυγκρότηση σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, πραγματική δημοκρατία, είναι κάποιες από τις θεματικές που πρέπει εκ νέου να αναπτυχθούν με βάση την εμπειρία του τελευταίου διαστήματος.

Η επίμονη ανακατασκευή του «εμείς» της ρήξης

Στο έργο «Πεθαίνοντας στα τριάντα» ο αφηγητής κάποια στιγμή τονίζει σχετικά με την εμπειρία του Μάη του ’68 ότι καμιά φορά, οι πιο πολιτικοποιημένοι, επειδή οι ίδιοι/ες συνεχίζουν να κάνουν αυτά που θα έκαναν ούτως ή άλλως κάθε μέρα (να συζητάνε πολιτικά, να συμμετέχουν σε συνελεύσεις, να πηγαίνουν σε διαδηλώσεις κ.ο.κ) μπορεί να μην καταλάβουν τη μεταβολή και την ιστορική σημασία που σηματοδοτείται όταν εκατοντάδες χιλιάδες εμπλέκονται σε τέτοιες διαδικασίες. Ίσως κάτι τέτοιο συνέβη πριν το δημοψήφισμα σε μια πρωτότυπη ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα, σε μια μάχη που έλαβε ταξικά χαρακτηριστικά και δημιούργησε τις βάσεις μιας λαϊκής ενότητας για την ανατροπή. Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του 62% ο επιφανέστερος εκπροσώπος αυτού που ο Άκης Γαβριηλίδης αποκάλεσε μετά το Δεκέμβρη του ’08 καθηγητές του τίποτα και «πολιτική επιστήμη της αντι – εξέγερσης», ο Στάθης Καλύβας, έκανε το παρακάτω tweet: “Things are moving so fast in Greece that the referendum seems old history already. Will be totally forgotten in a week. What a waste…”

What a waste? Η μια όψη της πραγματικότητας, η κυνική, όσο κι αν μας πονάει, είναι ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ήρθε εν μέρει να τον επιβεβαιώσει. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχουν γίνει πολλά βήματα πίσω. Το χειρότερο είναι η επένδυση των εξελίξεων με έναν λόγο περί «απουσίας εναλλακτικής» με αποτέλεσμα ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε να ξανατονώνεται με φιλί ζωής απ’ τ’ «αριστερά». Η τραγωδία είναι ότι το φιλί ζωής για το μνημονιακό μπλοκ ισοδυναμεί με άλλη μια σκληρή επίθεση στην κοινωνική πλειοψηφία. Ο Άδωνις Γεωργιάδης επαναλαμβάνει ότι το φαντασιακό αριστερό 61% έχασε τελικά από το πραγματιστικο δεξιό 38%, καθώς η πραγματικότητα πάντα νικάει την ουτοπία. Εμείς λοιπόν, εραστές της ουτοπίας ως το «μη εισέτι υπάρχον», όχι απλώς ρομαντικά ή ως ευχολόγιο αλλά ως καθοδήγηση για δράση θεμελιωμένη στις πραγματικές δυνατότητες, δε θα αφήσουμε το κενό φαντασιακό του νεοφιλελευθερισμού (ΤΙΝΑ) να κατακλύσει τις πολιτικές πραγματικότητες του δύσκολου επόμενου διαστήματος. Υπάρχει εξάλλου και η άλλη όψη στη σημερινή κατάσταση. Η εναλλακτική είναι πάνω απ’ όλα πρακτικό ζήτημα και εύκολες μαγικές λύσεις ανάθεσης «σε αυτόν που υποτίθεται ότι ξέρει» δεν υπάρχουν. H μετάβαση όμως απ’ το “Il n’y a pas de grand Autre” στο “There Is No Alternative” αποτελεί εγκατάλειψη της πραγματικής ζωής και της ταξικής πάλης, παράδοση στο μηδενισμό, την ταπείνωση, την ατομική επιβίωση και το δόγμα του «στο τέλος όλοι θα πεθάνουμε». Η σωρευτική επίδραση της κοινωνικής υποχώρησης και της κοινωνικής ήττας, έλεγε ο David MacNally σε πρόσφατη συνέντευξη, μπορεί να κονιορτοποιήσει τη ριζοσπαστική φαντασία. Όσο μεθυστική είναι η αίσθηση της δυνατότητας των πολλών ότι μπορούμε να κερδίσουμε, τόσο μαζικά αποδιαρθρωτικό είναι το αίσθημα πως ό,τι και να κάνεις δεν κάνει καμιά διαφορά. Εδώ ακριβώς συμπυκνώνεται η διπλή όψη της μεθυστικής νίκης του δημοψηφίσματος και των μαζικά αποδιαρθρωτικών συνεπειών της νέας μνημονιακής συμφωνίας.

«Όχι» μέχρι τέλους

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός δε διέλυσαν μόνο κάθε κοινωνική προσδοκία για απαλλαγή από μνημόνια και λιτότητα παραβιάζοντας τη βούληση της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος στο δημοψήφισμα. Ακόμη χειρότερα, προσπαθούν σήμερα να βρούνε κοινωνικά στηρίγματα της μνημονιακής μετάλλαξης με χυδαία επιχειρήματα περί αντιστοίχησης «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ» (;) που συμφωνεί με την κυβερνητική διαχείριση και πολιτικού που κλονίζεται. Το ζήτημα όμως είναι να χτίζεις πολιτικά και κοινωνικά σε μια μεταμόρφωση της «λαϊκής νοοτροπίας» με βάση την καλύτερη εκδοχή αυτού που φαίνεται ότι μπορεί να καταφέρει ένας λαός σε κίνηση και όχι να γλεντάς στα ερείπια της μαζικής αποδιάρθρωσης που παρήγαγε η πολιτική απάτη που έφερες εις πέρας. Υπάρχει άλλωστε μια εναλλακτική οπτική περί κοινωνικής και πολιτικής αντιστοίχησης. Σε όλους τους μεγάλους αγώνες από το Δεκέμβρη του ’08, τις πλατείες, τις απεργίες, τον αντιφασισμό, την Κερατέα και τις Σκουριές κ.ο.κ. εμφανίστηκε ένα αποφασισμένο τμήμα της κοινωνίας έτοιμο να παλέψει μέχρι τέλους ό,τι κι αν χρειαστεί, όπως και πολιτικές δυνάμεις, τάσεις, άνθρωποι που στήριξαν έμπρακτα αυτούς τους αγώνες. Η μάχη του ΌΧΙ συμπύκνωσε σε ανώτερο επίπεδο τη συσσωρευμένη πείρα των τελευταίων χρόνων, τη συλλογική ευφυΐα των πολλών, την εκρηκτική δημιουργικότητα εργατικών αγώνων και εγχειρημάτων αυτοδιαχείρισης, την ομορφιά της αλληλεγγύης, τη λαϊκή αυτοπεποίθηση, τη μαζική οργή ενάντια στη «χούντα της ιδιωτικής τηλεόρασης». Δεν είναι ενιαίο το 62% ΌΧΙ ούτε βοηθούν εξιδανικεύσεις, αλλά εντός του εγγράφεται η λογική της ρήξης, το ΌΧΙ μέχρι τέλους ό,τι κι αν χρειαστεί, ενάντια σε παλιά και νέα μνημόνια κι εκβιασμούς ΕΕ- ΕΚΤ- ΔΝΤ. Με αυτή την έννοια το ΌΧΙ παραμένει μια μεγάλη ανοικτή δυνατότητα για ένα μαζικό κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ της ρήξης εδώ και τώρα, ικανό να οργανώσει την αντίσταση και να δρομολογήσει ανατρεπτικές εξελίξεις. Το έδαφος της πολιτικής, σημείωνε ο Μπενσαϊντ, δεν είναι απλά μια αντανάκλαση ή μια προέκταση του κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων, αλλά εκφράζει τον μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων (και της ταξικής πάλης) σε πολιτικούς όρους, με τις δικές του – όπως οι ψυχαναλυτές λένε – μεταθέσεις και συμπυκνώσεις. Πρέπει να φανούμε έτοιμοι για αυτές τις μεταθέσεις και συμπυκνώσεις. Πότε αν όχι τώρα θα αντιστοιχηθεί η κοινωνική δυναμική με τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτό το ΌΧΙ μέχρι τέλους;

Κάθε φορά οι κρίσιμες διαχωριστικές οφείλουν να επαν-ορίζονται, και η πιστότητα σε μια κομμουνιστική και δημοκρατική υπόθεση περνάει σήμερα από την πιστότητα στο ΌΧΙ μέχρι τέλους και ένα μεταβατικό πρόγραμμα που να το υποστηρίζει. Αυτή είναι η συγκεκριμένη ουτοπία που μπορεί να στείλει το δεξιό πραγματισμό στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Χρησιμοποιώντας τους όρους του Άγγελου Ελεφάντη, θα λέγαμε ότι το διακύβευμα είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι το μνημονιακό καθεστώς της λιτότητας, της χρεοκρατίας, του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών δεν είναι μόνο ηθικά καταδικαστέο και ανατρεπτέο ως κακό αλλά πάνω απ’ όλα υλικά ανατρέψιμο ως τρωτό. Κι αυτό δε θα κριθεί σε ασκήσεις επί χάρτου ή εσωκομματικές αντιπολιτεύσεις αλλά σε πραγματικές δυναμικές, πολιτικές τομές και στον προσανατολισμό της εν εξελίξει λαϊκής διεργασίας. Είναι η ώρα των μεγάλων υπερβάσεων. Το εντυπωσιακό σήμερα είναι ότι ο πολιτικός χρόνος είναι τόσο συμπυκνωμένος που οι στιγμές αυτές, ανάτασης και υποχώρησης, εναλλάσσονται με ταχύτατους ρυθμούς. Δεν υπάρχει λοιπόν η πολυτέλεια του χρόνου, της ανασυγκρότησης και της αυτοπροστασίας.

Η κατάσταση που περιγράφουμε επιφέρει άμεσα σημαντικές πολιτικές μετατοπίσεις, οι οποίες φυσικά θα έχουν αντιφάσεις και θα φέρουν μέσα τους τα σημάδια της προηγούμενης πολιτικοποίησης. Οι τάσεις αυτές όχι απλά δεν πρέπει να μας φοβίζουν, αλλά καλούμαστε, επιδιώκοντάς τες, να τις οξύνουμε και να τις πολιτικοποιούμε. Για να μπορέσουμε όμως να αναμετρηθούμε θετικά με τις παραπάνω προκλήσεις, πρέπει πρώτα να μπορέσουμε να αναμετρηθούμε με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Πρέπει να σκεφτούμε έξω από το κουτί, έξω από παραδομένα σχήματα και στείρες αναπαραγωγές. Έξω από τον συντηρητισμό της σκέψης και της πράξης με τον τρόπο που απλά έχουμε συνηθίσει, ακόμα κι αν ντύνεται με εξαιρετικούς νεολογισμούς και επιφαινόμενους νεοτερισμούς. Έχουμε βαρεθεί προ πολλού τη διαρκή επαναφορά του μύθου του Σίσυφου ως ορίου κάθε πολιτικής απόπειρας και του Κρόνου που πάντα τρώει τα παιδιά του. Προτιμούμε την αντάρτισσα Αντιγόνη του Μπρεχτ, εκείνη που έρχεται από το σούρουπο και ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή: «Εσύ που τα πάντα αψήφησες ξέρω πόσο το θάνατο φοβήθηκες μα πιότερο φοβόσουν μιαν ανέντιμη ζωή.» Γιατί χειρότερος από το βιολογικό θάνατο είναι ο κοινωνικός και πολιτικός θάνατος. Και η γενιά μας την Αντιγόνη και όλη την ιστορία την παίρνει στα σοβαρά. Το να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας ενέχει μια εκρηκτική κοινωνική και πολιτική δυναμική. Ό,τι είπαμε ισχύει. Θα μετρηθούμε!

Πηγή: toperiodiko.gr

ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΤΩΡΑ

Κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αύξηση – «φωτιά» των φόρων στους αγρότες βάζουν ως προϋπόθεση οι δανειστές για να λάβει η κυβέρνηση τη δόση των 25 δις ευρώ.

Και το χειρότερο είναι ότι οι τελεσιγραφικές αυτές απαιτήσεις είναι μόνο τα δύο από τα συνολικά πέντε τελεσιγραφικά «φιρμάνια» (1. Ασφαλιστικό, 2. Εργασιακά 3. «Κόκκινα δάνεια» - ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών 4. Φορολογικό 5.Εξπρές - ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας ) που βάζει στο τραπέζι η «τερατόικα» (EE, EKT, ΔNT, ΕSΜ), μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της ... «διαπραγμάτευσης» αύριο το μεσημέρι.

Οι τέσσερις «θεσμοί» θέλουν την αύξηση έως και 17 έτη των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κάνοντας ακόμα και εργαζόμενους οι οποίοι ήταν μια ανάσα από την πρόωρη σύνταξη να χρειάζεται να συνεχίσουν να δουλεύουν για πολλά ακόμη χρόνια.

Η πρότασή τους παρουσιάστηκε ως τελεσίγραφο στον Υπουργό Γ. Κατρούγκαλο και προβλέπει κλιμακωτή αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από το δεύτερο εξάμηνο του έτους έως και το 2022. Από το 2033 και μετά το σύνολο των ασφαλισμένων θα συνταξιοδοτούνται στα 62 έτη ηλικίας με 40 χρόνια προϋπηρεσίας ή στα 67 με λιγότερη.

Οι «θεσμοί» αναμένεται να θέσουν επί τάπητος και εργασιακά ζητήματα το επόμενο διάστημα. Ενώ αναμένεται και "ξήλωμα" των νόμων Στρατούλη (βλ. παρακάτω).

Στο «φιρμάνι» της «τερατόικα» για το ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας, η τετράδα πιέζει για fast track ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου πλούτου που βρίσκεται στο ΤΑΙΠΕΔ, γιατί θεωρούν ότι δεν πάνε καλά οι εισπράξεις από το ξεπούλημα των «ασημικών» της χώρας.

Για τα «κόκκινα δάνεια» δεν φαίνεται να έχει καταλήξει η «Quadriga» αν προκρίνει την λύση της «Bad bank» ή του ενδιάμεσου δημόσιου φορέα, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες πιέζει να γίνει το καλύτερο για να προασπιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών σε βάρος των δανειοληπτών.

Όσον αφορά στην φορολογία των αγροτών , εκεί έρχεται πραγματικός «Αρμαγεδδώνας», καθώς οι αγρότες θα φορολογούνται ως επιχειρηματίες με συντελεστή 26% από 13% που ισχύει σήμερα!

Μέσα σε όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έρχεται αύξηση φόρων στα ενοίκια, ενώ παράλληλα παραμένει για ακόμα δύο χρόνια και ... βλέπουμε ο ΕΝΦΙΑ, παρά τις περί του αντιθέτου προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης.

XΡΗΣΤΟΣ Μ. ΠΡΕΒΕΖΑΝΟΣ

Στη συνέχεια η Iskraπαραθέτει αναλυτικά ρεπορτάζ, χωρίς κρίσεις και σχόλια, από διάφορες ιστοσελίδες.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟΝ Α΄ ΚΥΚΛΟ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

Ολοκληρώνεται την Τρίτη η πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων. Με Τσακαλώτο και Σταθάκη τα αυριανά ραντεβού για ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών και ΤΑΙΠΕΔ. Οι συναντήσεις θα γίνουν στο χώρο διαμονής των θεσμών. Τα σενάρια για τον ΕΝΦΙΑ του 2015.

Οι υπουργοί Ευκλείδης Τσακαλώτος και Γιώργος Σταθάκης θα συναντηθούν αύριο στις 13:30 με τους εκπροσώπους των θεσμών, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές.

Οι δυο πλευρές θα συζητήσουν:
- την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και
- το ΤΑΙΠΕΔ.

Νωρίτερα, σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, θα συζητηθούν τα εργασιακά (12:00).

Την Τέταρτη θα υπάρξει νέα συνάντηση των δυο υπουργών με τους εκπροσώπους των θεσμών καθώς ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος των διαπραγματεύσεων και θα υπάρξει μια "ανακεφαλαιοποίηση" των συζητήσεων.

Όλες οι συναντήσεις θα γίνουν στο χώρο διαμονής των θεσμών, σημειώνουν οι κυβερνητικές πηγές.

Εν τω μεταξύ το πικρό ποτήρι της σταδιακής κατάργησης των πρόωρων συντάξεων ετοιμάζεται να πιει η κυβέρνηση με τη νέα δέσμη προαπαιτούμενων μέτρων, τα οποία σχεδιάζεται να ψηφιστούν «πακέτο» με το νέο Μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση στις 18 Αυγούστου.

«Οι πρόωρες θα είναι μέσα, για τους αγρότες το παλεύουμε», έλεγε κυβερνητική πηγή βάζοντας για πρώτη φορά στο τραπέζι και το ενδεχόμενο να μην προλάβει η κυβέρνηση να υλοποιήσει το λίφτινγκ που επιθυμεί να κάνει στον ΕΝΦΙΑ.

Όπως επιβεβαίωσε στις αρχές της περασμένης εβδομάδας ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης, η κυβέρνηση θα ήθελε να προχωρήσει σε μια αναδιανομή βαρών ΕΝΦΙΑ και συμπληρωματικού φόρου στα φετινά ραβασάκια, επιβαρύνοντας περισσότερο τους ιδιοκτήτες ακινήτων αξίας άνω των 300.000 ευρώ, δημιουργώντας έτσι κάποια περιθώρια ελαφρύνσεων στα χαμηλότερα κλιμάκια ακίνητης περιουσίας.

«Ενδεχομένως να μην προλάβουμε» σημειώνει πηγή του υπουργείου Οικονομικών, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο τα ραβασάκια του ΕΝΦΙΑ να είναι ακριβώς τα ίδια με τα περυσινά, στον βαθμό όπου δεν έχει μεταβληθεί την 1η Ιανουαρίου 2015 η περιουσιακή εικόνα του φορολογούμενου.

Πηγή: euro2day.gr

«ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ» ΣΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

ΑΚΑΡΙΑΙΑ ΜΕΤΡΑ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ΣΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ - ΞΗΛΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ, ΤΡΙΠΛΕΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ!

Αυξήσεις ορίων ηλικίας από 2 έως και 17 χρόνια, άμεση περικοπή όλων των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, εκτός των αναπήρων και των εργαζόμενων στα Βαρέα Ανθυγιεινά και μειώσεις στις συντάξιμες αποδοχές, επιπλέον από τις τριπλές περικοπές σε κύριες και επικουρικές, θα προβλέπει η ψήφιση του Ασφαλιστικού εντός του Αυγούστου.

Τα μέτρα "ακαριαίας εφαρμογής", σύμφωνα με την ορολογία που χρησιμοποιούν οι δανειστές, προβλέπουν:

*Ανατροπές στα όρια ηλικίας που θα αφορούν περίπου 300.000 ασφαλισμένους, οι οποίοι είχαν εξασφαλίσει συνταξιοδότηση νωρίτερα από τα 62. Τώρα, εισάγονται αντικίνητρα, που κλειδώνουν τις πόρτες όχι μόνο για πρόωρη συνταξιοδότηση αλλά και για πλήρη, πριν από τη συμπλήρωση του 67ου έτους ηλικίας συνταξιοδότησης.

*Πολλαπλές και σε ορισμένες περιπτώσεις βίαιες είναι οι περικοπές στις συντάξεις, που άμεσα και κυρίως έμμεσα επιβάλλονται με το νέο αυτό πακέτο μέτρων, που αφενός αποκόπτει κάθε δεσμό της κοινωνικής ασφάλισης με την κοινωνική πρόνοια και αφετέρου περιορίζει σημαντικά το ρόλο του κράτους στη χρηματοδότηση του συστήματος.

Ειδικότερα προβλέπεται:

-Περικοπή της κρατικής χρηματοδότησης στις συντάξεις 500.000 ασφαλισμένων που θα συνταξιοδοτηθούν πριν τα 67, εντός της επόμενης 15ετίας.
- Περικοπή κατά 6% σε 1,6 εκατ. επικουρικές συντάξεις.
- Περικοπή της κύριας σύνταξης κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες σε 2,6 εκατ. συνταξιούχους.
-Ένταξη ένστολων, ελεύθερων επαγγελματιών, δικηγόρων, δημοσιογράφων, μηχανικών και γιατρών στο ΕΤΕΑ.
- Διατήρηση της κρατικής χρηματοδότησης στα 9,5 δισ. ευρώ έως το τέλος του 2021.

Υπολογίζεται ότι περίπου 500.000 ασφαλισμένοι που αναμένεται να συνταξιοδοτηθούν εντός της επόμενης 15ετίας, θα υποστούν από μικρές έως σημαντικά υψηλές περικοπές. Πρόκειται για ασφαλισμένους με 15 έτη ασφάλισης ήτοι τον ελάχιστο προβλεπόμενο χρόνο, και κατά συνέπεια με εξαιρετικά χαμηλές αποδοχές, κυρίως μητέρες με ανήλικα στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και εργαζόμενοι στην οικοδομή και τον επισιτισμό με λίγα ένσημα, καθώς και άτομα με αναπηρία και δικαιούχοι συντάξεων λόγω θανάτου, χωρίς καμία πρόνοια ή εξαίρεση.

Ακόμα, τριπλή έμμεση μείωση στις συντάξεις τους θα δουν 2,6 εκατομμύρια συνταξιούχοι λόγω της αναδρομικής παρακράτησης των αυξημένων εισφορών για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για την περίοδο Ιουλίου - Σεπτεμβρίου.

Υπενθυμίζεται ότι στο πακέτο των προαπαιτούμενων μέτρων που πέρασε από την Βουλή προβλέπονταν η αύξηση από την 1η Ιουλίου φέτος κατά 2% (από 4% στο 6%) των εισφορών υπέρ κλάδου υγείας στις κύριες συντάξεις και η επιβολή αντίστοιχης εισφοράς 6% στις επικουρικές συντάξεις.

Οι νέες αυξημένες εισφορές υπέρ ΕΟΠΥΥ για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο θα παρακρατηθούν τελικά από τις συντάξεις του Σεπτεμβρίου, με αποτέλεσμα οι συνταξιούχοι να πληρώσουν αυτό το μήνα τριπλή εισφορά για ασθένεια.

Οι σωρευτικές μειώσεις θα είναι ειδικά για το Σεπτέμβριο περί τις 6 ποσοστιαίες μονάδες στις κύριες συντάξεις ( 2% *3 μήνες) και 18 ποσοστιαίες μονάδες (6% *3 μήνες) στις επικουρικές.

Σύμφωνα με ειδικούς της κοινωνικής ασφάλισης η μείωση στο συνολικό εισόδημα ειδικά για τον Σεπτέμβριο υπολογίζεται στο 12% κατά μέσο όρο. Από τον Οκτώβρη οι έμμεσες μειώσεις θα περιοριστούν στο 2% για τις κύριες και στο 6% για τις επικουρικές.

Σύμφωνα με εγκύκλιο του ΙΚΑ η επιπλέον εισφορά 2% στις κύριες συντάξεις για παροχές ασθένειας σε είδος από τον ΕΟΠΥΥ θα υπολογιστεί επί του αρχικού μεικτού μηνιαίου ποσού της κύριας σύνταξης, δηλαδή πριν από τις γνωστές περικοπές των μνημονίων.

Σύμφωνα με ειδικούς η πραγματική μείωση στο καταβαλλόμενο ποσό θα κυμανθεί στο 3% - 4% (ενώ δεν αποκλείεται να αγγίξει ακόμη και το 6% σε ορισμένες περιπτώσεις).

Στις επικουρικές συντάξεις ο υπολογισμός θα είναι διαφορετικός, καθώς το 6% θα παρακρατείται από τις καταβαλλόμενες συντάξεις, σύμφωνα και με τη ρητή διάταξη του νόμου. Οι μειώσεις θα εφαρμοστούν σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Για παράδειγμα συνταξιούχος του Δημοσίου με μεικτή κύρια σύνταξη 1.445,44 ευρώ και καταβαλλόμενη επικουρική 324,42 ευρώ, θα επιβαρυνθεί με επιπλέον 144,60 ευρώ στο τρίμηνο (επιπλέον 48,20 ευρώ το μήνα έναντι των 58 ευρώ που πλήρωνε)

Xαμηλοσυνταξιούχος του ΙΚΑ με 486,84 ευρώ μεικτή κύρια σύνταξη και καταβαλλόμενη επικουρική από το ΤΕΑΥΕΚ - ΕΤΕΑ 236,75 ευρώ θα χάσει επιπλέον 72 ευρώ (24 ευρώ Χ 3 μήνες έναντι 19,50 ευρώ που πληρώνει κάθε μήνα έως σήμερα υπέρ του ΕΟΠΥΥ).

«ΞΗΛΩΝΟΥΝ» ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ

Παράλληλα, οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν εκφράσει σαφέστατες ενστάσεις επί συγκεκριμένων παρεμβάσεων της προηγούμενης ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας, στο ασφαλιστικό. Απαιτήσεις για αλλαγές στις 100 δόσεις, κυρίως για όσους έχουν μεγάλες οφειλές, έχουν κατατεθεί κατά τη διάρκεια των αρχικών διαπραγματεύσεων των θεσμών με την ελληνική κυβέρνηση, ενώ το θέμα τέθηκε σύμφωνα με πληροφορίες και κατά τη διάρκεια της πολύωρης και επίπονης διαπραγμάτευσης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου.

Ενστάσεις έχουν εκφράσει οι δανειστές και για τον πρόσφατο νόμο που ψηφίστηκε από τη Βουλή και προωθεί την πληρωμή των συντάξεων σε υπερήλικες ανασφάλιστους άνω των 65 ετών, ενώ εξαιτίας των πιέσεων από τους θεσμούς, το υπουργείο Οικονομικών δεν έχει ακόμη υπογράψει την αναγκαία υπουργική απόφαση που θα ανοίξει τον δρόμο για την πρόσβαση των ανασφάλιστων στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Μάλιστα, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης, με ερώτηση προς τον υπουργό Οικονομικών ζητά να μάθει γιατί από τον Μάιο του 2015 εκκρεμεί η υπογραφή της ΚΥΑ από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, με αποτέλεσμα να παραμένουν χωρίς περίθαλψη χιλιάδες ανασφάλιστοι.

Πηγή: newsbomb.gr

ΣΟΚ ΓΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥΣ –ΕΝΦΙΑ, ΑΚΙΝΗΤΑ, ΑΓΡΟΤΕΣ

1. ΕΝΦΙΑ: Ο ΕΝΦΙΑ θα υπολογιστεί και φέτος με βάση τις ισχύουσες αντικειμενικές αξίες οι οποίες στις περισσότερες περιοχές της χώρας υπερβαίνουν τις εμπορικές τιμές σε ποσοστό που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνά ακόμη και το 50%.

Με δεδομένο ότι ο ετήσιος εισπρακτικός στόχος παραμένει στα 2,65 δισ. ευρώ στις προθέσεις του οικονομικού επιτελείου είναι να υπάρξουν παρεμβάσεις στο φόρο οι οποίες θα δίνουν μια «γεύση» δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών στα ακίνητα μεταφέροντας μέρος των επιβαρύνσεων από τους μικροιδιοκτήτες ακινήτων στους έχοντες μεγάλη ακίνητη περιουσία. Στο τραπέζι είναι η αύξηση των εσόδων από τον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ που υπολογίζεται με βάση την αξία της ακίνητης περιουσίας σε σχέση με τον κύριο φόρο του ΕΝΦΙΑ που επιβάλλεται ανά τετραγωνικό μέτρο. Για τις αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ, σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι των συζητήσεων βρίσκονται διάφορες προτάσεις που αφορούν στα εξής:

• Αύξηση των συντελεστών του συμπληρωματικού φόρου και μείωση του αφορολόγητου ορίου. Σήμερα ο συμπληρωτικός φόρος ενεργοποιείται για συνολική αξία περιουσίας (αστικά ακίνητα) που υπερβαίνουν τις 300.000 ευρώ και οι συντελεστές του κυμαίνονται από 0,1% έως 1%. Συζητείται το αφορολόγητο όριο μπορεί να μειωθεί στα 250.000 ευρώ ή στα 200.000 ευρώ και οι συντελεστές να ξεκινούν από το 0,3% και να φθάνουν ακόμη και στο 2% για πολύ μεγάλες ακίνητες περιουσίες.

• Παρεμβάσεις στους συντελεστές υπολογισμού του κυρίου φόρου. Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαν να μειωθούν οι συντελεστές για τις κατοικίες με χαμηλή αντικειμενική αξία για παράδειγμα μέχρι 1.000 ευρώ ανά τετραγωνικό για τα οποίες ο συντελεστής φόρου είναι 2 έως 2,9 ευρώ ανά μέτρο και να αυξηθούν οι συντελεστές στα υψηλότερα κλιμάκια π.χ. για τα ακίνητα που βρίσκονται σε περιοχές με τιμή ζώνης άνω των 2.000 ευρώ που σήμερα κυμαίνονται από 6 έως 13 ευρώ/τμ.

• Μείωση του ΕΝΦΙΑ για τα κενά και μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα. Σημειώνεται ότι για τα συγκεκριμένα ακίνητα ο ΕΝΦΙΑ του 2014 ήταν μειωμένος κατά 30% και για να διατηρηθεί ή να αυξηθεί το ποσοστό της έκπτωσης απαιτείται νέα νομοθετική ρύθμιση.

Πάντως τα χρονικά περιθώρια για την οριστικοποίηση της μορφής του ΕΝΦΙΑ είναι ασφυκτικά και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο φόρος που θα πληρώσουν φέτος οι ιδιοκτήτες ακινήτων να είναι ο ίδιος με αυτόν που κατέβαλαν πέρυσι. Σε κάθε περίπτωση ο φόρος θα πρέπει να έχει εισπραχθεί το αργότερο έως τις 29 Φεβρουαρίου 2016. Κάθε καθυστέρηση σημαίνει ότι μειώνεται και ο αριθμός των δόσεων στον οποίο θα κληθούν οι φορολογούμενοι να εξοφλήσουν τον φόρο. Στην καλύτερη περίπτωση ο φόρος θα ξεκινήσει να εισπράττεται από τον Οκτώβριο για να εξοφληθεί σε πέντε να εξοφληθεί σε πέντε μηνιαίες δόσεις έως το τέλος Φεβρουαρίου.

2. Αγρότες: Οι αλλαγές στη φορολογία των αγροτών είναι ένα θέμα που προκαλεί αναταράξεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης και τα κυβερνητικά στελέχη αναζητούν αντίβαρα στις προωθούμενες ρυθμίσεις για να περιορίσουν τις αντιδράσεις.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο γίνεται ήδη μια προσπάθεια να βρεθούν τα μέτρα εκείνα τα οποία θα έρθουν να λειάνουν τις επιπτώσεις από ενδεχόμενη αύξηση των συντελεστών.

Ηδη, έχουν γίνει διάφορες συζητήσεις για ταυτόχρονη προώθηση αντίμετρων όπως:

• Η διεύρυνση των δαπανών των αγροτών που εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημά τους. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να περιοριστεί η φορολογητέα ύλη των αγροτών πάνω στην οποία θα επιβληθούν τα νέα φορολογικά μέτρα.

• Η θέσπιση αφορολόγητου ορίου για όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες, το οποίο θα χτίζεται με αποδείξεις που θα προκύπτουν από τις αγορές με πλαστικό χρήμα.
Με βάση όσα έχουν ζητήσει μετ” επιτάσεως οι δανειστές αργά ή γρήγορα η ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να νομοθετήσει αλλαγές οι οποίες αφορούν:
-Την ανάκληση των διατάξεων για ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση αγροτικών επιδοτήσεων και αποζημιώσεων.
-Τη σταδιακή κατάργηση της ευνοϊκής φορολόγησης (με συντελεστή 13% αντί για 26% των υπολοίπων ελευθέρων επαγγελματιών) των αγροτών.
-Την κατάργηση της έκπτωσης φόρου στο αγροτικό πετρέλαιο, μέσω επιστροφών.

3. Ειδική Εισφορά Αλληλεγγύης: Οι δανειστές έθεσαν θέμα μείωσης του φορολογικού συντελεστή 8% που επιβάλλεται σε φορολογούμενους με εισοδήματα πάνω από 500.000 ευρώ. Το μέτρο αυτό ψηφίστηκε στις 15 Ιουλίου στη Βουλή με το πρώτο πακέτο προαπαιτούμενων μέτρων. Ωστόσο, η κυβέρνηση αντιδρά στο συγκεκριμένο αίτημα, καθώς θεωρεί ότι «είναι πολιτική απόφαση και αφορά την ανακατανομή των οικονομικών βαρών στον πληθυσμό της χώρας».

Πάντως πληροφορίες αναφέρουν ότι το «κουαρτέτο» των θεσμών έβαλε στο τραπέζι των συζητήσεων και μια άλλη πρόταση που προβλέπει:

Αλλαγή της κλίμακας της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης με την επιβολή φόρου 6% για όλα τα φυσικά πρόσωπα που έχουν ετήσια εισοδήματα άνω των 50.000 ευρώ. Δηλαδή οι δανειστές ζητούν ο συντελεστής της εισφοράς ζητείται να αυξηθεί από το 4% στο 6% για εισοδήματα από 50.000,01 ευρώ έως 100.000 ευρώ, να παραμείνει στο 6% για εισοδήματα από 100.001 έως 500.000 ευρώ και να μειωθεί από το 8% στο 6% για εισοδήματα άνω των 500.000 ευρώ, τα οποία δηλώνονται μόνο από 230 άτομα.

ΝΕΟ ΣΟΚ ΓΙΑ «ΜΠΛΟΚΑΚΙΑ» ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

Προβληματισμό προκαλούν τα σενάρια για σταδιακή αύξηση της προκαταβολής φόρου εισοδήματος από το 55% στο 100% για τις ατομικές επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Η αύξηση θα γίνει σε δυο φάσεις από το 55% στο 75% για φέτος και στο 100% το 2016 για πάνω από 700.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ελεύθερους επαγγελματίες και εργαζόμενους με «μπλοκάκια».

Η αύξηση της προκαταβολής φόρου θα έχει ως συνέπεια να εκτιναχθούν στα ύψη από το επόμενο έτος οι φορολογικές επιβαρύνσεις όλων των μικρομεσαίων επιτηδευματιών και ελευθέρων επαγγελματιών. Το 2016 οι επιτηδευματίες εκτός από τον κύριο φόρο που θα επιβληθεί με 26% από το πρώτο ευρώ θα επιβαρυνθούν και με προκαταβολή φόρου που θα υπολογιστεί πλέον με 75% αντί 55%. Ακόμη πιο μεγάλες θα είναι οι επιβαρύνσεις το 2017 για τα εισοδήματα του 2016, καθώς η προκαταβολή φόρου θα αυξηθεί περαιτέρω από το 75% στο 100%.

Πηγή: newsit.gr

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: ΠΩΛΗΤΗΡΙΑ-ΕΞΠΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΖΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ

Ποιες αποκρατικοποιήσεις ζητούν οι δανειστές να προχωρήσουν. Οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης και τα πιεστικά χρονοδιαγράμματα. Σοβαρές εκκρεμότητες σε σειρά διαγωνισμών. Ερχεται σύγκρουση για το συνολικό μοντέλο λειτουργίας του νέου Ταμείου..

Την τήρηση των ήδη συμφωνηθέντων για τις ιδιωτικοποιήσεις ζητούν οι δανειστές κατά τις συναντήσεις με την ελληνική πλευρά, με τα χρονοδιαγράμματα να είναι πλέον ασφυκτικά. Το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων έχει προγραμματιστεί να συζητηθεί αύριο με το κλιμάκιο των δανειστών καθώς οι εκκρεμότητες είναι πολλές.

Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για κατάθεση δεσμευτικών προσφορών στους διαγωνισμούς πώλησης του ΟΛΠ και του ΟΛΘ, καθώς και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της εταιρείας τροχαίου υλικού του ΟΣΕ (ROSCO) μέσα στον Οκτώβριο.

Μάχη, όμως, δίνεται τόσο για το μοντέλο ανοίγματος της αγοράς ενέργειας (π.χ. θα προχωρήσει η πώληση ΑΔΜΗΕ ή θα πωληθεί ποσοστό ΔΕΗ;) καθώς και για το μοντέλο λειτουργίας του νέου Ταμείου, πυρήνας του οποίου θα είναι το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ).

Η ελληνική πλευρά εμφανίζεται να «διαπραγματεύεται», αλλά οι δεσμεύσεις για το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων είναι σαφείς: Το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονταν στην κατοχή του ΤΑΙΠΕΔ στα τέλη Δεκεμβρίου είναι προς πώληση, ενώ το υπουργικό συμβούλιο καλείται να εγκρίνει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για κάθε σημαντικό διαγωνισμό.

Μεγαλύτερη ευελιξία προβλέπεται για το νέο Ταμείο, θέμα που συζητήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, χωρίς μέχρι στιγμής να είναι σαφές ούτε το εύρος των αλλαγών στη λειτουργία του ΤΑΙΠΕΔ, ούτε οι τυχόν προσθήκες στον κατάλογο των προς πώληση περιουσιακών στοιχείων.

Το πιθανότερο είναι να μην υπάρξουν προσθήκες, ειδικά όταν οι συνθήκες δεν επιτρέπουν ασφαλείς προβλέψεις για έσοδα από πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων.

Οι δανειστές ζητούν, επίσης, ξεκαθάρισμα των εν εξελίξει διαγωνισμών του ΤΑΙΠΕΔ, καθώς αρκετοί εξ αυτών εμφανίζονται ως ολοκληρωμένοι, αλλά είτε δεν έχει υπογραφεί συμφωνία με τον πλειοδότη, είτε έχουν ανακύψει σοβαρά ζητήματα που καθυστερούν την υπογραφή συμβάσεων ή οδηγούν σε επανάληψη της διαδικασίας.

Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι η υπόθεση του Αστέρα Βουλιαγμένης καθώς το επενδυτικό σχήμα είχε αρχικώς δεχθεί να συζητήσει αλλαγές στους όρους, μετά την αρνητική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), αλλά μόνο με μείωση του τιμήματος.

Στο ΤΑΙΠΕΔ υποστηρίζουν πως οι συζητήσεις θα συνεχιστούν μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, αλλά είναι πλέον κοινό μυστικό πως οδηγούμαστε προς νέο διαγωνισμό. Υπενθυμίζεται πως το επενδυτικό σχήμα (από το οποίο λέγεται πως αποχώρησαν οι Τούρκοι της Dogus και έμειναν δύο κρατικά funds από Κουβέιτ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) είχε προσφέρει 400.000.000 ευρώ. Τώρα θεωρεί πως το τίμημα είναι πολύ υψηλό, με βάση τα νέα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας. Στο ΤΑΙΠΕΔ ούτε θέλουν να ακούσουν για υπογραφή σύμβασης με χαμηλότερο τίμημα, γι' αυτό και οδεύουμε προς νέο διαγωνισμό.

Κυρίαρχο ρόλο στη συγκεκριμένη διαδικασία έχει η Εθνική Τράπεζα που ελέγχει την Αστήρ Παλλάς.

Σοβαρές εκκρεμότητες υπάρχουν και σε σειρά άλλων ολοκληρωμένων ή εν εξελίξει διαγωνισμών, όπως για το ακίνητο Αφάντου στη Ρόδο, για το ακίνητο του πρώην Ολυμπιακού Ιππικού Κέντρο στο Μαρκόπουλο, αλλά κυρίως του Ελληνικού (σύντομα θα έχει παρέλθει ένας χρόνος από την υπογραφή της πρώτης σύμβασης με το σχήμα υπό τη Lamda Development του ομίλου Λάτση) και του ΔΕΣΦΑ (εκκρεμεί η ολοκλήρωση της συμφωνίας για εξαγορά της από την αζέρικη Socar, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μην έχει εκδώσει σχετική απόφαση και την ελληνική πλευρά να ζητά αλλαγή όρων).

Στην Κασιώπη Κέρκυρας, ο διαγωνισμός έχει ολοκληρωθεί προ διετίας αλλά οι Αμερικανοί επενδυτές της NCH Capital δεν έχουν ακόμα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης λόγω δικαστικών και άλλων προσφυγών.

Ετσι, όσοι διαχειρίστηκαν τα τελευταία χρόνια το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων μπορούν να υπερηφανεύονται για ένα παγκόσμιο ρεκόρ: Παρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες, θέσεις εργασίες δεν δημιουργήθηκαν.

Επί μήνες εκκρεμεί και η υπόθεση του διαγωνισμού για την πολυετή παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων σε σχήμα υπό τη γερμανική Fraport, με την κυβέρνηση να δηλώνει επί μήνες πως προωθεί αλλαγές στη σχετική σύμβαση.

Η μεγαλύτερη μάχη θα δοθεί, πάντως, για το συνολικό μοντέλο λειτουργίας του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων που συμφωνήθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου, όπως προκύπτει και από τις συναντήσεις της προηγούμενης εβδομάδας.

Πηγή: euro2day.gr

ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑΙΠΕΔ «ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ» ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Μια πρώτη σύνοψη των έως σήμερα διαπραγματεύσεων, με την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου των συζητήσεων, θα υπάρξει αύριο κατά τη συνάντηση του υπουργού Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτου και του υπουργού Οικονομίας, Γιώργου Σταθάκη, με τους εκπροσώπους των τεσσάρων θεσμών.

Όπως ανέφεραν κυβερνητικές πηγές, θα έχει προηγηθεί σήμερα (13:30) η συνάντηση των δύο κυβερνητικών στελεχών με τους εκπροσώπους των θεσμών, με αντικείμενο την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το ΤΑΙΠΕΔ (πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων).

Ενώ, νωρίτερα, στις 12:00 θα συζητηθούν, σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, τα εργασιακά θέματα.

Τα πέντε «τελεσίγραφα» για τη δόση των 25 δισ.

Οι εκπρόσωποι της Ε.Ε., του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και του ΕSM βάζουν στο τραπέζι πέντε «τελεσίγραφα»: ασφαλιστικό, εργασιακά, «κόκκινα» δάνεια-ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, ιδιωτικοποιήσεις και φορολογικό.

Από τις αποφάσεις που θα πάρει η Αθήνα στα πέντε αυτά μεγάλα «αγκάθια», τα οποία είναι συνδεδεμένα με τη δόση των 25 δισ. ευρώ, θα εξαρτηθεί αν οι συζητήσεις προχωρήσουν στη δεύτερη και πιο ουσιαστική φάση. Θα κριθεί, εν πολλοίς, αν μπορεί να τηρηθεί ο στόχος για συμφωνία και ψήφιση του νέου Μνημονίου και των προαπαιτούμενων έως τις 18 Αυγούστου ή θα οδηγηθούμε σε νέο δάνειο-γέφυρα.

Πρόκειται για αποφάσεις οι οποίες θα δοκιμάσουν τη συνοχή της κυβέρνησης, από τη στιγμή που οι πιστωτές στο θέμα του ασφαλιστικού έθεσαν ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ενός νέου δανείου την αύξηση έως και 17 έτη των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κλείνοντας την πόρτα στους εργαζομένους που ήταν μια «ανάσα» από την πρόωρη σύνταξη.

Η πρόταση των θεσμών που παρουσιάστηκε χθες στον αρμόδιο υπουργό Εργασίας Γιώργο Κατρούγκαλο προβλέπει κλιμακωτή αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από το δεύτερο εξάμηνο του έτους έως και το 2022. Από το 2023 και μετά όλοι οι ασφαλισμένοι θα συνταξιοδοτούνται είτε στα 62 έτη με 40 χρόνια προϋπηρεσίας είτε στα 67 έτη.

Σε ό,τι αφορά τα «κόκκινα» δάνεια κυβέρνηση και θεσμοί δεν έχουν ακόμη καταλήξει ποιο μοντέλο θα προκριθεί προκειμένου να αντιμετωπιστεί το εκρηκτικό πρόβλημα των δανείων αυτών ύψους 110 δισ. Αν δηλαδή θα είναι μια «κακή τράπεζα» με συμμετοχή ιδιωτών και ενεργητική διαχείριση των δανείων ή δημόσιος ενδιάμεσος φορέας, όπως έχει προτείνει η κυβέρνηση, που θα αγοράζει και θα διαγράφει δάνεια μόνο των οικονομικά αδύναμων πολιτών.

Οσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, η κυβέρνηση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο τελικό σχήμα του νέου ταμείου αποκρατικοποιήσεων, το οποίο θα αποτελέσει το όχημα για έσοδα 50 δισ. ευρώ σε βάθος 30 ετών. Στην κατεύθυνση αυτή ο υπουργός Οικονομικών θέλει να δώσει έμφαση στην αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου ώστε να αποφέρει διαρκή έσοδα και όχι μια κι έξω τα λεφτά από την πώληση ενός περιουσιακού στοιχείου του Δημοσίου.

Πέμπτο μεγάλο «αγκάθι» στα πλευρά της κυβέρνησης είναι οι αλλαγές στους φόρους. Αυτές «πιάνουν» από αγρότες που θα φορολογούνται ως επιχειρηματίες και με συντελεστή 26% από 13% σήμερα και ενοικιαστές καθώς αυξάνονται οι φόροι στα ενοίκια, μέχρι και την εισφορά αλληλεγγύης που το 2016 ενσωματώνεται στη φορολογική κλίμακα. Ταυτόχρονα, μόνιμο χαρακτήρα παίρνει ο ΕΝΦΙΑ, ενώ καταργείται το επίδομα του πετρελαίου θέρμανσης που λαμβάνουν σήμερα τα νοικοκυριά.

Πηγή : efsyn.gr

ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ

Της Δήμητρας Καδδά*

Με τα πιο δύσκολα "ανοικτά" θέματα, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών -στην οποία εκκρεμεί μεταξύ άλλων η διαχείριση των κόκκινων δανείων και η δημιουργία  ή όχι  bad bank- αλλά και με το ΤΑΙΠΕΔ, επιχειρείται σήμερα να ολοκληρωθεί η τελευταία "πράξη" του πρώτου γύρου των διαπραγματεύσεων.

Ραντεβού έχουν σήμερα το μεσημέρι οι υπουργοί Ευκλείδης Τσακαλώτος και Γιώργος Σταθάκης με το "κουαρτέτο" των δανειστών στο γνωστό ξενοδοχείο με στόχο να αποτυπώσουν θέσεις συμφωνίας αλλά και διαφωνίας.

Στο πεδίο της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών πολλά πεδία μένουν ανοικτά.  Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη θέση της από την προεκλογική της πρόθεση για φορέα ειδικού σκοπού προς την Bad Bank που φέρεται να ζητούν οι δανειστές.

Πηγές της ΤτΕ μεταφέρουν την θέση ότι  στην παρούσα φάση ένα σενάριο bad bank είναι δύσκολο, χωρίς ωστόσο να το αποκλείουν για μετά την ανακεφαλαιοποίηση, ενώ κυβερνητικές πηγές εξηγούν ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία η τιμή μεταβίβασης των "κακών" δανείων στον όποιο νέο φορέα.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ

Αύριο -και πάλι σε επίπεδο κορυφής-  στόχος είναι να γίνει ανασκόπηση της κατάστασης και ολοκλήρωση του πρώτου γύρου διαβουλεύσεων. Με άλλα λόγια, στόχος είναι να αρχίσουν, αμέσως μετά, οι "πραγματικές" διαπραγματεύσεις.

Να γίνει η αποκάλυψη προθέσεων και διαφωνιών στον νέο γύρο "πολιτικών" πλέον διαπραγματεύσεων με μεγάλο αντίπαλο τον χρόνο και τα προαπαιτούμενα αλλά και με άγνωστο "Χ" τις διαφωνίες που υπάρχουν και μεταξύ των "θεσμών".

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

Κυβερνητικές πηγές σε ερώτημα για το "ομαλό" κλίμα που φέρεται να υπάρχει στις επαφές με τους δανειστές εξηγούσαν με νόημα "μετά τον μήνα του μέλιτος αρχίζει να στραβώνει τι κλίμα". Μέχρι τώρα γίνεται καταγραφή και αποτύπωση σημείων σύγκλισης και διαφωνιών.

Και στο πεδίο των διαφωνιών τα μέτωπα είναι πολλά και μεγάλα. Εκκρεμεί ακόμη και η αποτίμηση της ύφεσης  του 2015 με πληροφορίες να κάνουν λόγο για αποκλίσεις 2% ανάμεσα σε στελέχη των θεσμών τις προηγούμενες ημέρες (2% να προβλέπει η Κοινοτική πλευρά και 4% το ΔΝΤ) με τον Αντιπρόεδρο Γ. Δραγασάκη να προβλέπει σωρευτική ύφεση 4-5% χωρίς τις αναγκαίες παρεμβάσεις στο χρέος και την ανάπτυξη που βρίσκονται στο τραπέζι.

Οι δανειστές καταγράφουν και τις προθέσεις για προαπαιτούμενα  με τους αγρότες και τις μονομερείς ενέργειες του πρώτου εξαμήνου να βρίσκονται σύμφωνα με πληροφορίες στο επίκεντρο.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΥΡΟΣ

Αν αύριο ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος, τότε η κυβέρνηση βάζει πλώρη  για την  τελική (;) ευθεία της "πολιτικής" διαπραγμάτευσης υπό πολύ ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο: την συμφωνία και την εκταμίευση δόσης από τον ESM έως τις 20 Αυγούστου.

Η προθεσμία συνεχίζει να αποτελεί το βασικό σενάριο, αλλά καθώς οι ημέρες περνούν τα εναλλακτικά σχέδια κερδίζουν έδαφος, όπως άφησε να εννοηθεί χθες και ο αναπληρωτής ΥΠΟΙΚ Δ. Μάρδας.  Mιλώντας στον "ΣΚΑΙ" σχολίασε "βλέποντας και κάνοντας".

*Πηγή: capital.gr

Η συμφωνία για τα κόκκινα δάνεια θα καθορίσει την ανακεφαλαιοποίηση

Τα κόκκινα δάνεια και η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών μπαίνουν στο σημερινό… μενού της κουάντρικα στο ραντεβού της το μεσημέρι με τους υπουργούς Οικονομικών και Οικονομίας, Ευ. Τσακαλώτο και Γ. Σταθάκη αντίστοιχα.

Γράφει:  Ρόη Χάικου*

Η συμφωνία για τα κόκκινα δάνεια, που θα προβλέπει την διαχείρισή τους και σε κάποιο βαθμό και την διαγραφή τους, εφόσον στοιχειοθετηθεί ότι δεν μπορούν να ανακτηθούν θα είναι καθοριστική για τον «λογαριασμό» των κεφαλαιακών αναγκών των συστημικών πιστωτικών ιδρυμάτων και θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης. Υπό τον όρο ότι οι εκπρόσωποι των «θεσμών» θα δεχθούν το ελληνικό σχέδιο.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για το 2014 στην «προβληματική ζώνη» και σε καθεστώς καθηστέρησης, δηλαδή απλήρωτα δάνεια από έναν μήνα έως και πάνω από 90 ημέρες, ήταν ποσά της τάξης των 110 δισ. ευρώ. Αυτό το μέγεθος εκτιμάται ότι έχει επιδεινωθεί αισθητά, με τα μη εξυπηρετούμενα να έχουν ξεπεράσει και τα 120 δισ. ευρώ, με βάση τραπεζικές εκτιμήσεις.

Στόχος της κυβέρνησης είναι να «περάσει» η καταρχήν συμφωνία του Μαΐου, η οποία προέβλεπε την δημιουργία του Ενδιάμεσου Φορέα, που θα προχωρήσει η διαχείριση των «κόκκινων» δανείων. Το νομοθετικό τμήμα του υπουργείου Οικονομίας επεξεργάζεται ήδη τον τρόπο που θα διαχειριστεί το θέμα και το τοπίο θα ξεκαθαρίσει τις αμέσως επόμενες ημέρες.

Η δημιουργία ενός οργανωμένου θεσμού που θα κληθεί να δώσει λύση στο «βουνό» των κόκκινων δανείων φαίνεται ότι παραμένει στα… ΟΚ της τρόικας, αλλά με τις τροποποιήσεις και τις προσθήκες που θα κάνουν οι πιστωτές και ο διεθνής σύμβουλος που θα κληθεί να δώσει τεχνογνωσία, προτάσεις και λύσεις.

Η καταρχήν συμφωνία που υπήρχε μεταξύ Αθήνας και Brussels Group προέβλεπε την εκπόνηση μελέτης από το οικονομικό επιτελείο, την Τράπεζα της Ελλάδος, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όπου θα καταγράφεται πλήρως το πρόβλημα των επισφαλειών, θα κατατεθούν προτάσεις επίλυσης και θα επιμερίζεται το… κόστος, ώστε να μην πληγούν οι δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών. Και αυτό γιατί ένα μεγάλο μέρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, έχουν χαρακτηριστεί «χαμένα» από τις τράπεζες και θα διαγραφούν. Με την νέα ανακεφαλαιοποίηση στα σκαριά, αυτό το κόστος μπορεί τελικά να είναι διαφορετικό για τις τράπεζες.

Η μελέτη αναφέρουν πληροφορίες της FMVoice.gr έχει σχεδόν ολοκληρωθεί από την ΤτΕ και τη Nomura. Κυβερνητικοί κύκλοι εξηγούσαν ότι τα ευρήματα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για τη ρύθμιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Κυβερνητικές πηγές θεωρούσαν σημαντικό το γεγονός ότι τα κόκκινα δάνεια περιλαμβάνονται στο νέο μνημόνιο, καθώς μόνο έτσι μπορούν να εξυγιανθούν άμεσα τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών όπως περιγράφεται στη συμφωνία.

Κυβερνητικοί κύκλοι υποστήριζαν τον Μάιο ότι η νομοθέτηση του ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης των κόκκινων δανείων που έχει στα «σκαριά» το υπουργείο Οικονομίας έχει προγραμματιστεί από το Σεπτέμβριο και έπειτα, ενώ στόχος ήταν να τεθεί σε λειτουργία στις αρχές του 2016. Εάν αυτή η πρόταση γίνει αποδεκτή από την τρόικα, η διαπραγμάτευση θα εστιαστεί στο πώς θα υλοποιηθεί ο φορέας.

Στο σχέδιο του υπουργείο Οικονομίας για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων που φέρεται να είχε πάρει το «πράσινο φως» από τους θεσμούς τότε περιλαμβάνονταν:

1. Αλλαγές στο νόμο Κατσέλη για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, στον οποίο προβλέπεται και απαγόρευση πλειστηριασμών κύριας κατοικίας, ώστε να μειωθεί ο χρόνος εκδίκασης χιλιάδων υποθέσεων,

2. Εφαρμογή των βασικών αρχών του νόμου Δένδια για την αναδιάρθρωση των επιχειρηματικών δανείων, με προσφορά κινήτρων για τη ρύθμιση χρεών προς τις τράπεζες και στο δημόσιο. Η ρύθμιση αφορά μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες με τζίρο έως και 2,5 εκατ. ευρώ ετησίως

3. Ενίσχυση της εξωδικαστικής ρύθμισης μέσω του Κώδικα Δεοντολογίας των τραπεζών για την ρύθμιση των δανείων.

*Πηγή: fmvoice.gr

Tρίτη 4 Αυγούστου 2015

Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΡΗΞΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Της ΕΦΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗ

Η υποτέλεια, διαχρονικά, δυστυχώς, αποτελούσε δεύτερη φύση στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Η κυρίαρχη ολιγαρχία αυτού του τόπου είχε πάντα δύο χαρακτηριστικά: τον ληστρικό πλουτισμό μέσω της απομύζησης του κράτους και έναν έκδηλο και βαθύ «ραγιαδισμό» απέναντι στην ξένη προστασία, την οποία αναζητούσε ως μέσο για την εξουσία της.

Σε κάθε κρίσιμη ιστορική φάση όπου οι εργαζόμενοι και ο λαός έβγαιναν απειλητικά στο αγωνιστικό προσκήνιο, με αιτήματα τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη, η ελληνική ολιγαρχία του πλούτου, στη δεσποτική οροφή του ελληνικού καπιταλισμού, διέσωζε την ληστρική εξουσία της βασισμένη στην ξένη πολιτική, οικονομική και ορισμένες φορές τη στρατιωτική επέμβαση ή την απειλή στρατιωτικής επέμβασης.

Αυτήν την κατάσταση της ωμής ξένης πολιτικής και οικονομικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης γνωρίζει με τον πιο ακραίο και τον πλέον τραγικό τρόπο η μνημονιακή Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια, βιώνοντας ανοιχτά με τη μορφή της τρόικας, τώρα τερατόικας, την ξένη κηδεμονία προκειμένου να διασωθεί ένα «ολιγαρχικό» σύστημα και να μετασχηματισθεί με τον πιο άγριο νεοφιλελεύθερο-αντικοινωνικό τρόπο, και με το ταυτόχρονο ξεπούλημα της χώρας.

Η ξένη μνημονιακή κηδεμονία σε βάρος της χώρας,αυτήν την περίοδο, πρωτοφανής σε μορφή και περιεχόμενο, μόνο με απροκάλυπτη μετατροπή της χώρας μας σε αποικία ή σε χώρα υπό οικονομική κατοχήμπορεί να παρομοιασθεί .

Η παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη είναι το πιο ανοιχτό «υπερόπλο» εκβιασμού με μέσο τον οικονομικό και τραπεζικό στραγγαλισμό, προκειμένου η κυρίαρχη τάξη της Ελλάδας να νομιμοποιεί τη νεοαποικιοκρατική κατοχή του τόπου και οι «θεσμικοί» της εταίροι να ληστεύουν ανενόχλητοι τη χώρα μας και το λαό μας.

Το ευρώ, δεν είναι απλώς ένα ενιαίο νόμισμα των «19», είναι επιλογή ένταξης στο Γερμανικό «ιμπέριουμ» υπό την ατλαντική πολιτικο-στρατιωτική ομπρέλα.

Το ευρώ δεν είναι απλώς νόμισμα αλλά κυρίως εργαλείο για την προώθηση μιας οικονομικής επιλογής παράδοσης και κατάπνιξης κάθε έννοιας ανεξαρτησίας της χώρας, με την ιστορικά βαθύτερη μέχρι τώρα καθυπόταξη της Ελλάδας στο υπό Γερμανική διεύθυνση γραφειοκρατικό κατεστημένο της ΕΕ.

Σήμερα όσο ποτέ η απαλλαγή μας από την ξένη ιμπεριαλιστική μνημονιακή κηδεμονία και η κατάκτηση εθνικής ανεξαρτησίας γίνονται όροι διεξόδου από την παρούσα κρίση. Όροι ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Το ευρώ δεν διασφαλίζει τη σχετικά ισότιμη συμμετοχή της χώρας μας σε μια ευρύτερη νομισματική ζώνη. Το ευρώ αντίθετα ναρκοθετεί και καταστρέφει τη δημοκρατία, ενώ υποστηρίζει ευθέως και ενισχύει την Γερμανική ηγεμονία.

Το ευρώ είναι συνώνυμο των μνημονίων και όσο περισσότερο γίνεται για τη χώρα μνημονιακό νόμισμα και για την ευρωζώνη νόμισμα ταυτισμένο με το νεοφιλελευθερίσμό και τη λιτότητα, τόσο γίνεται όλο και πιο ασύμβατο και ασυμβίβαστο με την εθνική μας ανεξαρτησία και κυριαρχία.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ευρώ ή εθνικό νόμισμα.

Το πραγματικό δίλημμα είναι μια χώρα «αποικιοκρατικό παράρτημα» του ευρωατλαντισμού, πράγμα που αντιπροσωπεύει η Ελλάδα της ευρωζώνης ή μια χώρα που θα κατακτήσει για πρώτη φορά την ανεξαρτησία της για μια νέα ακηδεμόνευτη πολυδιάστατη πολιτική οικονομικής ανάπτυξης και διεθνών σχέσεων, πράγμα που προϋποθέτει την αμφισβήτηση της ευρωζώνης και σχεδιασμένη πορεία προς το εθνικό νόμισμα.

Το πραγματικό δίλημμα, επίσης, είναι : Συνέχιση της παράδοσης της χώρας σε μια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία του πλούτου και το χρηματιστικό κεφάλαιο, με όλο και περισσότερη την ξένη πολυεθνική άλωση της οικονομίας. 'Η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της χώρας με ισχυρό σύγχρονο δημόσιο τομέα, με αποτελεσματική συνεταιριστική αγροτικοκτηνοτροφική παραγωγή, με την οργανωμένη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την αναβάθμιση της παιδείας, των σύγχρονων επιστημονικών – τεχνολογικών τομέων και του πολιτισμού,που προϋποθέτουν εθνικό νόμισμα και εθνική νομισματική κυριαρχία για την ανάκτηση ρευστότητας στην οικονομία και την σχετική προστασία της.

Το δίλημμα ευρώ ή εθνικό νόμισμα δεν είναι πρωτογενές. Είναι παράγωγο του διλήμματος εθνική κυριαρχία ή αιώνια όλο και βαθύτερη μνημονιακή υποτέλεια. Παράγωγο του διλήμματος μιας οικονομίας υπό πλήρη ξένο δεσποτικό και ολιγαρχικό έλεγχο στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης ή μιας οικονομίας που ακολουθεί ένα νέο παραγωγικό πρότυπο με επίκεντρο τις δυνάμεις της εργασίας, την καινοτομία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η τελική επιλογή του εθνικού νομίσματος είναι απλώς το απαραίτητο μέσο για τους μεγάλους εθνικούς και κοινωνικούς στόχους που έχουμε μπροστά μας.

Κυριακή 2 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΜΑΡΚΟΥ ΛΑΔΗ

Η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής (μπλοκ των λεγόμενων ''προεδρικών'' και των λεγόμενων ''53'') τάχθηκε υπέρ της πρότασης του Αλ. Τσίπρα για Έκτακτο Συνέδριο (απαιτείται εκλογή εξαρχής νέων συνέδρων) το Σεπτέμβριο και στην πραγματικότητα από τον Οκτώβρη και βάλε, μιας και οι διαδικασίες προετοιμασίας και προσυνεδριακών συνελεύσεων χρειάζονται χρόνο.

 Η ίδια αυτή πλειοψηφία απέρριψε, έτσι, την πρόταση της «Αριστερής Πλατφόρμας» και άλλων μελών της ΚΕ, διεξαχθεί άμεσα Διαρκές Συνέδριο, το οποίο είναι δυνατό να συγκληθεί άμεσα αφού οι σύνεδροι αυτού του σώματος είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του προηγουμένου Ιδρυτικού Συνεδρίου του κόμματος και το οποίο Διαρκές Συνέδριο θα είχε σκοπό να συζητήσει και να εξετάσει τη διαπραγματευτική πορεία και την επικείμενη μνημονιακή συμφωνία που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Το ίδιο αυτό Διαρκές Συνέδριο, ως εκ της καταστατικής και δημοκρατικής του δέσμευσης σε ένα πρόγραμμα κατάργησης των μνημονίων θα όφειλε, εφόσον συγκαλούνταν , να απορρίψει κάθε δυνατότητα σύναψης από τον ΣΥΡΙΖΑ μιας νέας μνημονιακής συμφωνίας λιτότητας, απορρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων.

Δυστυχώς, η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής με την ψήφο της και την τελική της απόφαση, έλυσε τα χέρια της κυβέρνησης και συγκεκριμένα μιας μικρής ομάδας που διευθύνει τις διαπραγματεύσεις, να χειριστεί ερήμην του κόμματος και εν λευκώ τις διαπραγματεύσεις με την τερατόικα και τη σύναψη μιας νέας μνημονιακής συμφωνίας, η οποία, όπως όλα δείχνουν θα είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Όσο κι αν μοιάζει παράδοξο και ιστορικά πρωτοφανές, η πλειοψηφία των μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ απαλλοτρίωσε το ρόλο των μελών της και ευρύτερα του κόμματος να εμπλακούν στις διαδικασίες και την απόφαση επί του κρισιμότερου θέματος που αφορά όχι μόνο το κόμμα και την ταυτότητα του αλλά και τον ίδιο τον τόπο και το μέλλον του: τη σύναψη ή όχι ενός νέου μνημονίου και των χαρακτηριστικών του !!!

Η σύγκληση Εκτάκτου Συνεδρίου από το Σεπτέμβρη και βάλε, όταν η νέα μνημονιακή συμφωνία και οι όροι της θα έχουν επισφραγιστεί, συνιστά παρωδία, κοροϊδία και περιφρόνηση κάθε έννοιας δημοκρατίας και συλλογικών λειτουργιών.

Αν το νέο μνημόνιο έχει συνομολογηθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και στους «18» της ευρωζώνης, αν αυτό έχει εγκριθεί (με τις ψήφους και της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού) από την ελληνική Βουλή αλλά και από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών της ευρωζώνης, είναι προφανές ότι είναι αδύνατον, πλέον , να το θέσει υπό αμφισβήτηση ή και να το ακυρώσει το Έκτακτο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι σύνεδροι του Έκτάκτου Συνεδρίου θα λειτουργήσουν κάτω από τη μπότα ενός ωμού εκβιασμού και τη διαμόρφωση σκληρών τετελεσμένων.

Αν, όμως, οι σύνεδροι του Εκτάκτου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκβιαστούν και να βαρύνουν πάνω τους τα τετελεσμένα , δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο και δεν θα συμβεί με την κοινωνία.

Ένας ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα έχει καταργήσει , όπως είχε υποσχεθεί, τα δύο προηγούμενα μνημόνια αλλά και θα φέρνει στις πλάτες του και ένα «δικό του» τρίτο μνημόνιο, θα βρει απέναντι του μια έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια και πελώριες κοινωνικές αντιδράσεις.

Το Έκτακτο Συνέδριο μπορεί να υφαρπάξει μια προσωρινή και τραυματική κομματική «νομιμοποίηση» με τη συμβολή κάποιων στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και την κοινοβουλευτική του ομάδα που πατάνε σε πολλές βάρκες, αλλά δεν θα μπορέσει να νομιμοποιήσει το νέο μνημόνιο στα μάτια του ελληνικού λαού που ψήφισε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα και διεκδικεί αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.

Το «ΟΧΙ» δεν συμβαδίζει με μνημόνια, παλιά και νέα. Η δυναμική του πατριωτικού και βαθύτατα λαϊκού «ΟΧΙ» δεν μπορεί να ανακοπεί. Θα συνεχισθεί μέχρι τέλους. Μέχρι την τελική νίκη !

ΜΑΡΚΟΣ ΛΑΔΗΣ

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ REAL.GR (4/8) ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΣΚΟΥΡΗ

Ερώτηση: Οι βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας θα ψηφίσουν νέο, τρίτο, Μνημόνιο κ. Λαφαζάνη;

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η ρητή και σαφέστατη προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει τα υπάρχοντα μνημόνια και να ακολουθήσει μια αντιμνημονιακή δημοκρατική και προοδευτική πορεία με μια Ελλάδα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, χωρίς ομηρίες και κηδεμονίες, δεν αφορά μόνο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν αναφορά στην «Αριστερή Πλατφόρμα» αλλά όλους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αγωνισθούν μέχρι την ύστατη στιγμή για να μην υπογράψει η κυβέρνηση ένα νέο τρίτο μνημόνιο, ενώ αν υπογραφεί θα πρέπει όλοι οι βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μας να σταθμίσουν τη στάση τους, εκτιμώντας τις ευθύνες τους και τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στον ελληνικό λαό. Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά, όπως έκανα και με τα προαπαιτούμενα μέτρα, δεν πρόκειται να ψηφίσω ένα νέο μνημόνιο, το οποίο ξέρω ότι θα συνεχίσει να καταστρέφει τον τόπο μας και να πονάει το λαό μας.

Ερώτηση: Αν, όμως, η κυβέρνηση ψηφίσει νέο Μνημόνιο και αρχίσει να το εφαρμόζει, πώς θα της δίνετε στήριξη και ψήφο εμπιστοσύνης; Δεν είναι αντίφαση;

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Όπως επανειλημμένα έχω πει στηρίζουμε την κυβέρνηση για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της. Δεν την στηρίζουμε για να εγκρίνει και να εφαρμόζει μνημόνια. Δεν ψηφίζουμε μνημόνια και δεν προσφέρουμε στήριξη στην εφαρμογή τους και στην εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών. Αγωνισθήκαμε και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με τη μέγιστη συνέπεια για μια νέα αντιμνημονιακή προοδευτική πορεία της χώρας. Επιμένουμε στο περήφανο πατριωτικό και λαϊκό «όχι» του δημοψηφίσματος της 5ης του Ιούλη και θα επιμείνουμε μέχρι τέλους και μέχρι τη δικαίωσή του.

Ερώτηση: Ο πρωθυπουργός έθεσε μεταξύ άλλων και το ερώτημα εάν θα πρέπει η αριστερά να εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση επειδή δεν έφερε μια καλύτερη συμφωνία. Ήθελα το σχόλιό σας…

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η υπογραφή μια νέας μνημονιακής συμφωνίας δεν ήταν αναγκαστικός μονόδρομος για την κυβέρνηση. Το δίλημμα μνημονιακή συμφωνία ή υποχρεωτική εγκατάλειψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλαστό δίλημμα, το οποίο θέτουν εκβιαστικά οι νεοαποικιοκράτες πιστωτές μας. Η Ελλάδα διέθετε εναλλακτική λύση και όφειλε να είχε προετοιμαστεί πολιτικά για μια τέτοια εναλλακτική εκδοχή, που σήμαινε ρήξη με τα συμφέροντα του εγχώριου οικονομικού κατεστημένου, βαθιά και δίκαιη αναδιανομή εισοδημάτων σε βάρος του μεγάλου πλούτου, εθνικοποίηση των τραπεζών με προσανατολισμό την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και αν χρειαζόταν, την συντεταγμένη έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.

Ερώτηση: Εκτιμάτε ότι με τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ θα έπρεπε να αναθεωρήσει την έως τώρα στρατηγική των συμμαχιών;

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Το ΚΚΕ ακολουθεί μια βαθιά λαθεμένη στρατηγική, η οποία, δυστυχώς, επιδεινώνεται. Ήταν μέγα λάθος η θέση του ΚΚΕ στο πρόσφατο δημοψήφισμα, όπως είναι αξιοπερίεργη η θέση του τώρα για το ευρώ. Εν πάσει περιπτώσει και ανεξάρτητα απ’ αυτά, σήμερα είναι όσο ποτέ αναγκαία η συνεργασία και η συμπαράταξη όλων των προοδευτικών δυνάμεων στη βάση ενός ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού προγράμματος κοινωνικής αλλαγής. Προσωπικά δεν θα πάψω να τονίζω ότι το ΚΚΕ έχει ιστορική ευθύνη να συμβάλει για ένα μέτωπο σε αυτή την κατεύθυνση, αντί να θεωρεί ότι μεγαλύτερος αντίπαλος, αν όχι και «εχθρός», είναι οι αριστερές δυνάμεις με τις πλέον συγκλίνουσες απόψεις.

Ερώτηση: Τα ανοίγματα της θητείας σας στη Μόσχα θα πρέπει να συνεχιστούν από το διάδοχό σας; Και πού θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι ελληνορωσικές σχέσεις και η όσο το δυνατόν ευρύτερη και ουσιαστικότερη ανάπτυξή τους σε όλους τους τομείς και ειδικότερα στον τομέα της ενέργειας, έχουν τεράστια και στρατηγική σημασία για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει ανάγκη σήμερα όσο ποτέ από μια ανεξάρτητη και πολυδιάστατη πολιτική διεθνών ενεργειακών, οικονομικών και πολιτικών σχέσεων. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να θεωρείται ευρωατλαντικό «οικόπεδο» και «νεοαποικιακό» παράρτημα της γερμανικής ευρωζώνης. Επί της θητείας μου στο Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης δεν έγιναν απλώς ανοίγματα στη Ρωσία. Πήγαμε πολύ πιο πέρα και συνυπέγραψα στην Αγία Πετρούπολη με τον Υπουργό Ενέργειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας μια στρατηγική συμφωνία που έβαζε τα θεμέλια για την κατασκευή και διαχείριση σε ισότιμη βάση 50-50 και με ρωσική αποκλειστικά χρηματοδότηση, ενός μεγάλου αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο, που θα διέρχεται από το ελληνικό έδαφος με κατεύθυνση την Ευρώπη. Το έργο αυτό έχει τεράστια σημασία και τα οφέλη της Ελλάδας από την ολοκλήρωσή του θα είναι πρωτοφανώς εξαιρετικά. Μιλάμε για μεγάλα οφέλη οικονομικά, ενεργειακά, πολιτικά, γεωστρατηγικά. Το έργο του αγωγού νομίζω ότι θα πρέπει να παραμείνει, ανεξάρτητα της απομάκρυνσής μου από την κυβέρνηση, έργο πρώτης και άμεσης εθνικής προτεραιότητας και να καταστεί η ναυαρχίδα για την στρατηγική και σε βάθος ανάπτυξη των ελληνορωσικών σχέσεων. Αυτό συνιστά ύψιστο εθνικό συμφέρον, ιδιαίτερα τις πολύ δύσκολες στιγμές που διανύουμε.

Τρίτη 4 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΦΩΤΙΑΔΗ**

Είναι εντυπωσιακό ότι μόνο η πολύ μικρή ομάδα της «Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ» έχει ζητήσει αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μάλιστα ο Α. Τσίπρας έχει προκαλέσει ανοικτά (σε στυλ «όποιος τολμά») όποιον θέλει να θέσει θέμα ηγεσίας. Μάλιστα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας επιμένουν ότι θέμα ηγεσίας δεν τίθεται, ενώ την ίδια στάση τηρεί και ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Αλήθεια τι άλλο πρέπει να συμβεί ώστε να τεθεί θέμα ηγεσίας; Και εδώ θα αναφερθώ στην ηθική διάσταση του ζητήματος και όχι στην πολιτική που θέτει η Κομμουνιστική Τάση. Και η ηθική στάση είναι αυτή: Μετά από μια τόσο μεγάλη αποτυχία, ο ηγέτης που έχει την μεγάλη ευθύνη της αποτυχίας οφείλει να υποβάλλει την παραίτηση του χωρίς δικαιολογίες, υποσημειώσεις και αστερίσκους, αποδεικνύοντας ότι η ηθική στάση υπερτερεί της επιθυμίας για εξουσία. Και γιατί είναι αυτή η ηθική στάση; Διότι στην κοινωνική ζωή η ανάληψη ευθύνης για πράξεις, λάθη και παραλείψεις που έχουν μεγάλη σημασία στο κοινωνικό σώμα είναι απαραίτητος όρος ώστε αυτή να μην καταλήγει στην επικράτηση της δύναμης. Της στυγνής δύναμης της εξουσίας. Και φτάνουμε στο σημείο ο Α. Τσίπρας να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει άλλος που θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα και γι’ αυτό προφανώς δεν θέλει να παραιτηθεί. Πρόκειται όμως για τον ορισμό της αλαζονείας: Το αν υπάρχει άλλος καλύτερος από αυτόν έπρεπε να αφήσει να το κρίνουν οι άλλοι (τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω), αφού ο ίδιος έχει πρώτα παραιτηθεί ώστε να δείξει ότι αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της πολιτικής κατάστασης και για να μην δίνει λαβή στη σκέψη ότι θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει μηχανισμούς εξουσίας προκειμένου να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία.

Βέβαια δεν φταίει μόνο ο Τσίπρας. Όπως είπα δεν μιλάει σχεδόν κανείς; Πως γίνεται όμως και οι ριζοσπάστες του ΣΥΡΙΖΑ να σιωπούν; Η εξήγηση που δίνωση κ είναι αυτή: Τα στελέχη, για παράδειγμα, της Αριστερής Πλατφόρμας δεν βάζουν θέμα παραίτησης του Α. Τσίπρα με βάάποιους πολιτικούς υπολογισμούς ή, για να πούμε το ίδιο πράγμα και διαφορετικά, με βάση κάποιους πολιτικούς φόβους. Παίρνουν δηλαδή υπόψη τους το γεγονός ότι ο Α. Τσίπρας απολαμβάνει, ακόμη, σημαντικής δημοφιλίας και φοβούνται να συγκρουσθούν με αυτό το λαϊκό αίσθημα. Έτσι όμως βάζουν τους πολιτικούς υπολογισμούς πάνω από την ηθική στάση.

Ο Α. Τσίπρας έρχεται και μας λέει: «Κανείς δεν είναι αλάνθαστος και βέβαια και εγώ έχω κάνει λάθη». Αυτή η διατύπωση βέβαια υποβαθμίζει τα λάθη του, εννοώντας λάθη του συρμού. Και στη συνέχεια ζητά να κυβερνά σαν ο καλύτερος διαχειριστής της συνεχιζόμενης ταπείνωσης και εξαθλίωσης των πολιτών. Αυτή είναι η λογική του Ηγεμόνα. Το ανθρώπινο, το πολύ ανθρώπινο θα ήταν να απαιτήσει από τον εαυτό του να αποσυρθεί, τουλάχιστον για ένα διάστημα, για να μπορέσει να συλλογισθεί βαθιά πάνω στις κρίσιμες αποφάσεις του που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ και στις συνεπαγόμενες ευθύνες του, μακριά από τους καταναγκασμούς και την τυφλότητα που η εξουσία επιβάλλει στους υπηρέτες και τους αρχιερείς της. Να συλλογισθεί και να πονέσει επίσης βαθιά, για την κατάληξη των πραγμάτων, ακόμη και αν τελικά συμπέραινε ότι ο ίδιος ήταν αλάνθαστος. Αλλά αυτό θα ήταν το ανθρώπινο, το πολύ ανθρώπινο και όχι το ηγεμονικό. Και σαν τύπος Ηγεμόνα, ο Α. Τσίπρας γίνεται μοιραία και καταχραστής. Όχι βέβαια χρηματικού κεφαλαίου, αλλά πολιτικού κεφαλαίου. Καταχραστής εξουσίας.

Θα επαναλάβω, όμως, μεγαλώνοντας τώρα κατά πολύ το πλαίσιο, ότι δεν έχει την αποκλειστική ευθύνη:

Η Αριστερά έχει μακρά παράδοση στην πολιτική μη ηθικότητα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε επικρατήσει, με στυγνό τρόπο, η άποψη ότι ηθικό είναι ότι συμφέρει το κόμμα ή στις πιο οραματικές στιγμές, στις απαρχές κυρίως, ότι συμφέρει την επανάσταση, κάτι που οδήγησε σε μεγάλα εγκλήματα. Στις μέρες μας και μετά την παταγώδη αποτυχία του κομμουνιστικού κινήματος, καθώς και του κομματικού προτύπου, έχει υπάρξει μια άμβλυνση στην εκφορά αυτού του δόγματος, αλλά μόνο στην εκφορά. Στην ουσία συνεχίζει η παράδοση που θέλει την ηθική στάση να υποτάσσεται στους πολιτικούς υπολογισμούς. Και τα εγκλήματα συνεχίζονται, αλλά είναι πολλά μικρά και μη αιματηρά. Επομένως, από αυτή την άποψη, ο Α. Τσίπρας συνεχίζει, απλώς, την αριστερή παράδοση. Και οι αριστεροί πολίτες έχουν μεγάλη ευθύνη που επιτρέπουν στις ηγεσίες τους να είναι τόσο συστημικές ώστε να ακολουθούν τον γενικό κανόνα του συστήματος, όπως τον είχε συμπεράνει ο Λένιν: «Στην πολιτική, ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα».

Με τα παραπάνω δεν προτείνω την επιστροφή σε μια κλειστή και τυραννική ηθικότητα. Ωστόσο ζητώ από την αντισυστημική πολιτική να τιμήσει την μεγάλη σημασία και την αυτονομία του ηθικού στοιχείου. Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που στην ανθρώπινη πορεία διαμορφώθηκε στον ανθρώπινο εγκέφαλο «ηθική περιοχή». Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες πρόσφατες έρευνες νευροεπιστημόνων «οι υψηλότερες ικανότητες στην ηθική συλλογιστική σχετίζονται και με περισσότερη φαιά ουσία στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη σύνθετη κοινωνική συμπεριφορά, τη λήψη αποφάσεων και τη διαχείριση συγκρούσεων σε σχέση όχι μόνο με εκείνους που υστερούν αλλά και με εκείνους που βρίσκονται στον μέσο όρο στον «ηθικό» τομέα» (ερευνητές Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια).

Τελικά ζητώ ο κάθε αριστερός πολίτης να βγάλει περισσότερο συστηματικά την Αντιγόνη που έχει μέσα του απέναντι σε κάθε αριστερή εξουσία. Και εδώ έχουμε μιαν άλλη πονεμένη ιστορία: Για την αριστερά καταδικαστέα είναι μόνο η εξουσία των καπιταλιστών, στις καθαρά οικονομικές σχέσεις. Αντίθετα η εξουσία των πολιτικών ελίτ της αριστεράς είναι, σε γενικές γραμμές, στο απυρόβλητο. Τις συνέπειες αυτής της τυφλότητας τις είδαμε, για μιαν ακόμη φορά, καθαρά. Επομένως, η αποκατάσταση της αυτονομίας του ηθικού στοιχείου περνά, σε ότι αφορά την αριστερά, από συγκεκριμένες πολιτικές προϋποθέσεις: Τον δραστικό περιορισμό της εξουσίας των αριστερών πολιτικών ελίτ και ταυτόχρονα την δραστική αύξηση της ισχύος του μεμονωμένου μέλους της αριστερής ή αντισυστημικής πολιτικής οντότητας.

Η νέα αυτή κρίση στην αριστερά θα μπορούσε να έχει ευλογημένο αποτέλεσμα αν γινόταν η απαρχή μιας πραγματικά και όχι κατ’ ευφημισμό, νέας πορείας. Στην πορεία αυτή πρέπει να εγκαταλειφθούν ολέθριες αριστερές παραδόσεις που τελικά λειτουργούν προς όφελος του ευρύτερου συστήματος στο οποίο εντάσσω και τους κομματικούς μηχανισμούς και τις ελίτ της αριστεράς. Είναι το Αριστερό Ρεύμα έτοιμο για μια τέτοια, πραγματικά θεμελιώδη, απόσχιση; Γιατί κατά τη γνώμη μου το Αριστερό Ρεύμα είναι αφενός μεν αυτή τη στιγμή η μόνη υπολογίσιμη οργανωμένη δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς, αφετέρου το παραπάνω είδος απόσχισης είναι το μόνο είδος απόσχισης που πραγματικά θα μπορούσε να γράψει ιστορία. Και δεν προϋποθέτει απαραίτητα τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.  

*Ο Γιάννης Φωτιάδης είναι Οικονομολόγος και μέλος του τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

** Είναι αυτονόητο ότι οι σκέψεις και προτάσεις του κειμένου είναι προσωπικές

Kυριακή 2 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΩΝΗ*

Πως μπορεί να αλλάξει η κοινωνία εκ βάθρων; Πως μπορεί να επιτευχθεί η επαναστατική αλλαγή έτσι ώστε να απαλλαγούν η εργατική τάξη και ο λαός από την εκμετάλλευση και την καταπίεση; Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης μπορεί να είναι έργο μόνο της ίδιας. Αλλά για να φτάσει κανείς εκεί πρέπει να διανύσει ένα δρόμο ανύψωσης της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησής της.

Στην προσπάθεια αυτή δεν αρκεί η ιδεολογική αντιπαράθεση. Απαιτούνται δύο ακόμη επίπεδα. Το ένα είναι η οικονομική πάλη της εργατικής τάξης έτσι ώστε μέσα από τις καθημερινές, μικρές διεκδικήσεις να αποκτά εμπειρία στην ταξική πάλη και να αρχίσει να πιστεύει στη δύναμή της. Το δεύτερο είναι η πολιτική πάλη έτσι ώστε η εργατική τάξη και ο πολιτικός εκφραστής της να παρεμβαίνει σε όλα ανεξαιρέτως τα σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.

Αυτή η παρέμβαση δεν σημαίνει ότι το κόμμα της εργατικής τάξης πρέπει απλώς να επαναλαμβάνει μονότονα το αυτονόητο ότι δηλαδή τα προβλήματα αυτά, μικρά ή μεγάλα, θα επιλυθούν με την επαναστατική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων. Δεν αρκεί μόνο η διάδοση των θέσεων του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης αλλά απαιτείται η συσσώρευση πολιτικής πείρας από τους ίδιους τους εργαζόμενους: «χωρίς μια αλλαγή στις αντιλήψεις της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης η επανάσταση είναι ανέφικτη και η αλλαγή αυτή δημιουργείται από την πολιτική πείρα των μαζών και ποτέ με την προπαγάνδα και μόνο» [1].

Για το λόγο αυτό ο Λένιν φρόντιζε διαρκώς για τη διατύπωση μεταβατικών πολιτικών αιτημάτων. Αυτό συνέβαινε όχι μόνο όταν η εργατική τάξη της Ρωσίας είχε ενώπιον της το στόχο της δημοκρατικής επανάστασης αλλά και μετά, όταν ο στόχος ήταν πλέον η σοσιαλιστική επανάσταση.

Έχει σημασία να σημειωθεί πώς ο Λένιν και το κόμμα των μπολσεβίκων μετέβαλλαν τα μεταβατικά αιτήματά τους ανάλογα με την αλλαγή των αντικειμενικών συνθηκών και των διαθέσεων του λαού. Με διαφορετικό τρόπο έθεταν τα πολιτικά αιτήματα πριν την αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917[2] που γκρέμισε τον τσαρισμό και με διαφορετικό τρόπο μετά από αυτήν.

Η επιμονή του Λένιν για τη διατύπωση μεταβατικών αιτημάτων φάνηκε και κατά την ενδιαφέρουσα συζήτηση και αντιπαράθεση απόψεων που υπήρξε ανάμεσα σε εκείνον και στον Μπουχάριν δεκαπέντε μέρες πριν την Οχτωβριανή επανάσταση. Σε αυτή τη συζήτηση ο Μπουχάριν υποστήριζε ότι, λίγο πριν την εκδήλωση της επανάστασης και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη, δεν υπάρχει ανάγκη διατύπωσης στο πρόγραμμα του κόμματος ενός συνόλου μεταβατικών μέτρων προς το σοσιαλισμό με τη μορφή ενός προγράμματος - μίνιμουμ, όπως χαρακτηριζόταν στην πολιτική γλώσσα της εποχής.

Ο Λένιν υποστήριζε πάγια ότι στο δρόμο προς την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας υπάρχει ανάγκη διατύπωσης μιας δέσμης μεταβατικών μέτρων, ενός προγράμματος μίνιμουμ που θα είναι βέβαια διαλεκτικά δεμένο με το στρατηγικό στόχο της επανάστασης. Πρόκειται για μια γέφυρα που βοηθά να περάσει κανείς στην αντίπερα όχθη του ποταμού. Ο στόχος ήταν να κατανοήσουν ευρύτατα τμήματα της εργατικής τάξης και του λαού την ανάγκη περάσματος σε μια άλλη μορφή κοινωνικο-οικονομικής οργάνωσης. Αυτό όμως προσπαθούσε να το επιτύχει με βάση την υπάρχουσα κατάσταση, προτείνοντας λύσεις για τα υπάρχοντα προβλήματα και λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο συνείδησης του λαού και τις εμπειρίες του.

Έτσι, λοιπόν, ένα μεταβατικό πρόγραμμα περιλαμβάνει μια σειρά μέτρα, μια δέσμη διεκδικήσεων που 1. Παίρνουν υπόψη τους τις υπάρχουσες, αντικειμενικές κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, τόσο τις εσωτερικές όσο και τις διεθνείς. 2. Λαμβάνουν υπόψη τους το επίπεδο συνείδησης της εργατικής τάξης και του λαού. Εννοείται πως οι ανωτέρω παράγοντες επιβάλλουν τη διαφοροποίηση του περιεχομένου των μεταβατικών αιτημάτων ανάλογα με τη διαφοροποίηση των παραπάνω παραγόντων.

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

Το πρόγραμμα των μπολσεβίκων, όπως τροποποιήθηκε μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917, περιείχε μια σειρά πολιτικές και οικονομικές διεκδικήσεις. Οι διεκδικήσεις αυτές διατυπώθηκαν με βάση τους δυο παραπάνω άξονες.

Οι πολιτικές διεκδικήσεις περιλάμβαναν μέτρα που έθεταν στο επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης «το άμεσο καθήκον της πάλης για μια κρατική συγκρότηση που εξασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο τόσο την οικονομική ανάπτυξη και τα δικαιώματα του λαού γενικά, όσο και τη δυνατότητα του πιο ανώδυνου περάσματος στο σοσιαλισμό ιδιαίτερα»[3]. Οι προτάσεις έπαιρναν υπόψη τους την αντικειμενική οικονομική πραγματικότητα της Ρωσίας (το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού), τον επαναστατικό αναβρασμό στον οποίο βρισκόταν ο λαός αλλά και την επιρροή της προσωρινής κυβέρνησης, την εξαγγελία της για σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης, τα οξυμμένα οικονομικά προβλήματα που είχε προκαλέσει ο πόλεμος.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Λένιν και το πρόγραμμα των μπολσεβίκων που τελικά υιοθετήθηκε, είχε 16 σημεία[4]. Το σύνολο των προτάσεων απέβλεπε στο ριζικό εκδημοκρατισμό του κράτους σε βαθμό τέτοιο που συνιστούσε ουσιαστικά μια άλλου τύπου δημοκρατία.

Πρότεινε να υιοθετηθεί ένα «σύνταγμα της λαοκρατικής δημοκρατίας». Η πρόταση για ένα Σύνταγμα γινόταν με το σκεπτικό ότι κάθε Σύνταγμα αποτελεί το θεμελιώδη νόμο, κατοχυρώνει τις γενικές κατευθυντήριες αρχές του νομικού και πολιτικού συστήματος. Το Σύνταγμα αυτό θα είχε τα εξής χαρακτηριστικά: η ανώτατη κρατική εξουσία θα ανήκε σε μια μόνο Βουλή της οποίας οι αντιπρόσωποι θα εκλέγονταν από το λαό με αναλογική, θα ήταν ανακλητοί ανά πάσα στιγμή από αυτόν. Το ίδιο θα έπρεπε να γίνεται και με όλα τα τοπικά όργανα εξουσίας, τους δικαστές. Η αμοιβή όλων των κρατικών στελεχών θα περιοριζόταν σε ένα συνηθισμένο εργατικό μισθό. Το βασικό αίτημα των μπολσεβίκων διαμορφώθηκε στη λογική της ανάπτυξης και εδραίωσης αυτών των χαρακτηριστικών, ιδίως της αιρετότητας παντού, σε όλα τα δημόσια αξιώματα[5]. Παράλληλα, πρότειναν την αντικατάσταση της αστυνομίας και του στρατού από τον καθολικά εξοπλισμένο λαό[6].

Συγκεκριμένα, στο πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος που αναθεωρήθηκε τον Απρίλιο – Μάιο του 1917 και δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους, αναφέρονται οι εξής διεκδικήσεις:

1. «Το Σύνταγμα της λαοκρατικής δημοκρατίας της Ρωσίας» έπρεπε να εξασφαλίζει ότι η κρατική εξουσία θα συγκεντρώνεται «σε μια μόνο Βουλή», «δίχρονη διάρκεια των Κοινοβουλίων», «αναλογική αντιπροσώπευση σε όλες τις εκλογές», «οι αντιπρόσωποι και οι εκλεγμένοι να μπορούν να ανακληθούν σε οποιαδήποτε στιγμή με απόφαση της πλειοψηφίας των εκλογέων τους»[7].

2. Όλοι οι δημόσιοι αξιωματούχοι πρέπει να είναι αιρετοί και ανά πάσα στιγμή ανακλητοί και η αμοιβή τους δεν θα πρέπει να ξεπερνά αυτή «τη μέση αμοιβή ενός καλού εργάτη».

3. «Τα κοινοβουλευτικά – αντιπροσωπευτικά σώματα» τα οποία δεν συγκεντρώνουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά της πλήρους αιρετότητας και ανακλητότητας,«αντικατασταίνονται βαθμιαία από τα Σοβιέτ των αντιπροσώπων του λαού».

Το τελευταίο αυτό είχε το νόημα ότι η εμπειρία της ταξικής πάλης είχε εμφανίσει τα συμβούλια (σοβιέτ) στα οποία συσπειρωνόταν η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Τα συμβούλια (σοβιέτ) είχαν το χαρακτηριστικό ότι στηρίζονταν στις συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς και κατοικίας, έδιναν τη δυνατότητα στο λαό για πολύ πιο άμεση συμμετοχή στις αποφάσεις. Εξασφάλιζαν τη δυνατότητα ελέγχου των αντιπροσώπων σε όλα τα επίπεδα, έδιναν τη δυνατότητα ανάκλησής τους από το λαό.

Η εμπέδωση των δημοκρατικών χαρακτηριστικών στα σοβιέτ δεν είναι μια για πάντα δεδομένη, όπως έδειξε και η μετέπειτα ιστορική εμπειρία. Για τούτο ο Λένιν επισήμαινε τις ατέλειες που σημειώνονταν και καλούσε σε πάλη για τον περαιτέρω εκδημοκρατισμό τους. Για παράδειγμα, έκανε λόγο για την ανάγκη διόρθωσης τέτοιων προβλημάτων όπως η «μη αναλογική αντιπροσώπευση» των κομμάτων στα σοβιέτ, ή οι «όχι ισότιμες  εκλογές»[8].

4. Επειδή όμως όλα τα παραπάνω μπορούν να αναιρεθούν αν ο κρατικός μηχανισμός και ιδίως οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας παραμένουν με τις παλιές, αντιδημοκρατικές, γραφειοκρατικές δομές που διασφαλίζουν τον έλεγχο της αστικής τάξης, ο Λένιν και το κόμμα των μπολσεβίκων διευκρίνιζαν ότι «Το Κόμμα παλεύει για μια πιο δημοκρατική προλεταριακή – αγροτική δημοκρατία, στην οποία η αστυνομία και ο τακτικός στρατός καταργούνται ολοκληρωτικά και αντικατασταίνονται από τον καθολικά εξοπλισμένο λαό, από την παλλαϊκή πολιτοφυλακή»[9]. Το μέτρο αυτό είχε εν μέρει υλοποιηθεί ήδη με τη δυναμική της αστικοδημοκρατικής επανάστασης του Φεβρουαρίου. Η παλλαϊκή πολιτοφυλακή υπήρχε ήδη, ο στρατός και η αστυνομία όμως του αστικού κράτους υφίσταντο εξίσου.

5. Μαζί με αυτές τις κομβικής σημασίας προτάσεις υπήρχαν και άλλες για την κατοχύρωση του απαραβίαστου του ατόμου, την πλήρη ελευθερία των συγκεντρώσεων, του τύπου, το χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος κλπ.  

ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ: Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Φαίνεται λοιπόν πως ο Λένιν διατύπωνε μια σειρά πολιτικές διεκδικήσεις που, στο σύνολό τους, έτειναν να υπερβούν τη λογική και το πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας. Τα διατύπωνε βέβαια με βάση την διαμορφωμένη πραγματικότητα και το επίπεδο συνείδησης του λαού. Κριτήριό του ήταν ότι τα αιτήματα αυτά πρέπει να εισάγουν ένα επίπεδο δημοκρατίας που να μην «περιοριστεί στην αστική-κοινοβουλευτική ρεπουμπλικανική δημοκρατία»[10].

Ο Λένιν δεν αρκούνταν στην προβολή της ανάγκης της επιβολής της κρατικής εξουσίας της εργατικής τάξης αλλά διατύπωνε συγκεκριμένα βήματα, προσαρμοσμένα στις κάθε φορά συνθήκες, που οδηγούν αναπόφευκτα προς αυτή την κατεύθυνση. Στο κορυφαίο θεωρητικό του έργο για το κράτος που έγραψε λίγο πριν την επανάσταση, αναφερόταν στον Ένγκελς για να τονίσει: «ο Ένγκελς επαναλαβαίνει εδώ με εξαιρετικά παραστατική μορφή τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα απ’ όλα τα έργα του Μαρξ, και συγκεκριμένα ότι η λαοκρατική δημοκρατία είναι η πιο κοντινή πρόσβαση προς τη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, συνεπώς και την καταπίεση των μαζών και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε τέτιο πλάταιμα, ξετύλιγμα, φανέρωμα και όξυνση της πάλης, που μια και γεννιέται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών, η δυνατότητα αυτή πραγματοποιείται αναπότρεπτα και μοναδικά με τη δικτατορία του προλεταριάτου»[11].

Εξηγώντας ότι οι βαθιές, ριζοσπαστικές δημοκρατικές αλλαγές αποτελούν την ποσότητα που συσσωρεύεται και οδηγεί σε μια άλλη ποιότητα, σε ένα άλλο τύπο δημοκρατίας σημείωνε ότι «σε μια ορισμένη βαθμίδα εξέλιξής της, η δημοκρατία, πρώτο, συσπειρώνει το προλεταριάτο, την επαναστατική τάξη, ενάντια στον καπιταλισμό… Εδώ η «ποσότητα περνάει στην ποιότητα»: ο τέτιος βαθμός δημοκρατισμού συνδέεται με το ξεπέρασμα των πλαισίων της αστικής κοινωνίας, με την έναρξη του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της. Αν πραγματικά όλοι θα συμμετέχουν στη διακυβέρνηση του κράτους, ο καπιταλισμός δεν θα μπορεί πια να κρατηθεί»[12].

Το σημαντικό για τους επαναστάτες, έγραφε ο Λένιν, είναι «η εξεύρεση της μορφής για το πέρασμα ή για το πλησίασμα στην προλεταριακή επανάσταση»[13]. Το ζήτημα δηλαδή κατά τον Λένιν ήταν να βρει κάθε φορά εκείνα τα δημοκρατικά αιτήματα που ήταν κατάλληλα, ξεκινώντας από την εκάστοτε πραγματικότητα, για να οδηγήσουν σε μια βαθιά, επαναστατική δημοκρατία. Η πραγματική συμμετοχή της εργατικής τάξης και του λαού, που διασφαλίζεται μέσα από λαογέννητους θεσμούς που διευκολύνουν τη συμμετοχή αυτή και την κάνουν ουσιαστική, είναι ο δρόμος που οδηγεί στην κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Έγραφε το Σεπτέμβριο του 1917, ένα μήνα πριν την οχτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση και επανέλαβε τη θέση αυτή και μετά τη νίκη της επανάστασης: στις συνθήκες του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, «το επαναστατικό-δημοκρατικό κράτος, δηλαδή το κράτος που καταλύει επαναστατικά κάθε λογής προνόμια, που δεν φοβάται να πραγματοποιήσει επαναστατικά τον πιο πλήρη δημοκρατισμό… σημαίνει αναπότρεπτα και αναπόφευκτα ένα βήμα ή μάλλον βήματα προς το σοσιαλισμό!»[14].

Εννοείται πως δεν είναι δυνατό να κατηγορήσει κανείς τον Λένιν για “σταδιοποίηση” και για εισαγωγή μιας ενδιάμεσης εξουσίας ανάμεσα στην αστική και την εργατική. Με αυτές τις σκέψεις ο Λένιν δεν εισήγαγε ένα καινούργιο τύπου κράτους, ανάμεσα στο αστικό και στο εργατικό κράτος. Απλούστατα τόνιζε τη σημασία των μεταβατικών αιτημάτων που οδηγούν στην επαναστατική ρήξη, που καθιστούν κατανοητό στο λαό το δρόμο που πρέπει να βαδίσει, που οδηγούν στην ανατροπή της εξουσίας της αστικής τάξης και στην εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας. Όπως έγραφε χαρακτηριστικά: «Πάρτε το πρόγραμμα-μίνιμουμ στον πολιτικό τομέα. Το πρόγραμμα αυτό έχει υπόψη του την αστική δημοκρατία. Προσθέτουμε  ότι δεν περιοριζόμαστε  στα πλαίσιά της, αλλά αγωνιζόμαστε  για να περάσουμε αμέσως  στη δημοκρατία των Σοβιέτ, δημοκρατία ανώτερου τύπου»[15]. Άρα, λαμβάνοντας υπόψη το υπάρχον, διατύπωνε προτάσεις που το ξεπερνούν, που οδηγούν σε κάτι νέο, ανώτερο. Και συνέχιζε: «Αυτό πρέπει να το κάνουμε. Προς τη νέα δημοκρατία πρέπει να βαδίζουμε με απεριόριστη τόλμη και αποφασιστικότητα και είμαι βέβαιος, πως θα πάμε προς αυτήν ακριβώς έτσι. Μα σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται να πετάμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ, γιατί, πρώτο, δεν υπάρχει ακόμη δημοκρατία των Σοβιέτ…».

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

Στο οικονομικό επίπεδο οι προτάσεις ξεκινούσαν από άμεσα, κατανοητά στο λαό αιτήματα. Τέτοια ήταν η επιβολή προοδευτικής φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο, η δήμευση των κερδών που συσσώρευσαν από τον πόλεμο, ο περιορισμός και ο έλεγχος του κεφαλαίου[16]. Αυτά ολοκληρώνονταν με την εισαγωγή της κομβικής σημασίας διεκδίκησης της εθνικοποίησης των τραπεζών και των τραστ («το βασικό από τα μεταβατικά αιτήματα»[17]), των πολύ μεγάλων δηλαδή επιχειρήσεων[18].

Στα οικονομικά αιτήματα, η αιτιολόγηση της διεκδίκησης της εθνικοποίησης των τραπεζών βασιζόταν σε τρία επιχειρήματα:

1. την υψηλή βαθμίδα ανάπτυξης του καπιταλισμού,

2. το χάος και τη δυστυχία που δημιούργησε ο πόλεμος,

3. το γεγονός ότι εξαιτίας των δυο προηγούμενων «προβάλλεται από παντού το αίτημα της επιβολής κρατικού και κοινωνικού ελέγχου στην παραγωγή και τη διανομή των σπουδαιότερων προϊόντων, υποχρεώνει το Κόμμα να ζητάει την εθνικοποίηση των τραπεζών, των καπιταλιστικών συνδικάτων (των τραστ) κτλ.» (υπογρ. ΔΚ)[19]. Είναι φανερό από το παραπάνω κείμενο ότι ο Λένιν χρησιμοποιούσε τις κατάλληλες εκφράσεις και επιχειρήματα προκειμένου να δέσει το αίτημα της εθνικοποίησης με τις ανάγκες και τις διαθέσεις του λαού. Παράλληλα ήξερε πως οι διεκδικήσεις αυτές ανοίγουν το δρόμο για το σοσιαλισμό και την περαιτέρω εθνικοποίηση του μεγάλου κεφαλαίου και όχι μόνο, όπως δείχνει αυτό το «κτλ».

Συνολικά οι οικονομικές διεκδικήσεις περιλάμβαναν 13 σημεία, συν επιπλέον 4 που αφορούσαν τους αγρότες. Σε αυτά περιέχονταν το οκτάωρο, η απαγόρευση των υπερωριών, της νυχτερινής εργασίας (με κάποιες εξαιρέσεις), της παιδικής εργασίας, η επιβολή κοινωνικής ασφάλισης, η οργάνωση επιθεώρησης εργασίας από τους ίδιους τους εργάτες κλπ[20].    

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ  

Ιδιαίτερη σημασία απέδιδαν ο Λένιν και το μπολσεβίκικο κόμμα (ειδικά την περίοδο μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση και λίγους μήνες πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση)  στον εργατικό έλεγχο των επιχειρήσεων. Ο εργατικός έλεγχος είχε αναδειχθεί από τον Λένιν ως εκείνο το πεδίο της ταξικής πάλης, εκείνος ο μοχλός, που θα εξασφάλιζε την παρέμβαση της εργατικής τάξης στην οικονομία για την αντιμετώπιση των επειγόντων προβλημάτων. Το αίτημα του εργατικού ελέγχου συνδεόταν με εκείνο του περιορισμού της ασυδοσίας του μεγάλου κεφαλαίου, της δήμευσης των υπερκερδών των ισχυρών καπιταλιστών από τον πόλεμο. Αποτελούσε ένα καίριο πεδίο ταξικής πάλης που μπορούσε να βοηθήσει αποφασιστικά στην κατανόηση της ανάγκης για εθνικοποίηση των τραπεζών και των πιο μεγάλων, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων[21].

«Τα μέτρα αυτά δεν σημαίνουν ακόμη σοσιαλισμό», τόνιζε ο Λένιν[22]. Όμως, μέσω αυτών διαπαιδαγωγείται η εργατική τάξη στην ανάγκη να αναλάβει η ίδια την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Γι’ αυτό τόνιζε (τον Απρίλιο του 1917) ότι ο εργατικός έλεγχος πρέπει να επιβληθεί και να προετοιμαστεί το έδαφος για την εθνικοποίηση[23]. Στη συνδιάσκεψη των μπολσεβίκων τον Απρίλιο του 1917 υπογράμμιζε επίσης ότι το κύριο λάθος των επαναστατών ήταν ότι «το ζήτημα τοποθετείται πολύ γενικά: πέρασμα στο σοσιαλισμό. Ενώ πρέπει να μιλάμε για συγκεκριμένα βήματα και μέτρα»[24]. «Όχι «εφαρμογή» του σοσιαλισμού, σαν άμεσο καθήκον μας, αλλά πέρασμα αμέσως μόνο στον έλεγχο της κοινωνικής παραγωγής και της διανομής των προϊόντων απομέρους του Σοβιέτ των εργατών βουλευτών»[25].

Ο Λένιν γνώριζε βέβαια ότι η άρχουσα τάξη θα προσπαθήσει να εκφυλίσει τον εργατικό έλεγχο αλλά και συνολικά το πρόγραμμα αυτών των μεταβατικών αιτημάτων, ακόμη και πιο προωθημένα αιτήματα όπως αυτό για τη δημιουργία λαϊκής πολιτοφυλακής. «Οι κκ. καπιταλιστές πάνε να μας προλάβουν. Στους εργατικούς κύκλους αναπτύσσεται η συνείδηση της ανάγκης του προλεταριακού ελέγχου πάνω στις φάμπρικες και στα καπιταλιστικά συνδικάτα. Και στα «μεγαλοφυή» σκυλόψαρα του επιχειρηματικού κόσμου από τους υπουργικούς και παραϋπουργικούς κύκλους ήρθε η «μεγαλοφυής» ιδέα… Θα σκαρώσουμε ένα «κοινωνικό έλεγχο»»[26].

Το γεγονός αυτό δεν οδηγούσε το Λένιν στην απόρριψη των μεταβατικών αιτημάτων. Αντίθετα, υπογράμμιζε τους όρους υπό τους οποίους ο εργατικός έλεγχος μπορεί να γίνει ουσιαστικός. Επισήμαινε ότι έχει σημασία α. η ίδια η εργατική τάξη και ο λαός να αναλάβουν την υλοποίηση του εργατικού ελέγχου και γενικά των αιτημάτων αυτών μόνοι τους. «Οι εργάτες πρέπει να απαιτούν την άμεση πραγματοποίηση του εργατικού ελέγχου στην πράξη και μάλιστα από τους ίδιους τους εργάτες»[27]. β. Τόνιζε την ανάγκη σύνδεσης του εργατικού ελέγχου και των αιτημάτων αυτών με την προοπτική της ανάληψης της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό.

Για το λόγο αυτό εξειδίκευε το αίτημα του εργατικού ελέγχου στις συγκεκριμένες συνθήκες του Μαϊου – Ιουνίου 1917. «Για ένα τέτιο έλεγχο είναι απαραίτητο, πρώτο, σε όλα τα όργανα που έχουν αποφασιστική σημασία να εξασφαλιστεί στους εργάτες μια πλειοψηφία όχι μικρότερη από τα τρία τέταρτα του συνόλου των ψήφων – με υποχρεωτική πρόσκληση για συμμετοχή τόσο των επιχειρηματιών που δεν αποσύρθηκαν από την επιχείρηση, όσο και του τεχνικού επιστημονικού προσωπικού, δεύτερο, οι επιτροπές στις φάμπρικες και στα εργοστάσια, τα κεντρικά και τα τοπικά Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών βουλευτών, καθώς και τα συνδικάτα να αποκτήσουν δικαίωμα συμμετοχής στον έλεγχο, να μπαίνουν στη διάθεσή τους όλα τα εμπορικά και τραπεζικά βιβλία και να τους δίνονται υποχρεωτικά όλα τα στοιχεία, τρίτο, αυτό το ίδιο δικαίωμα να το έχουν και οι εκπρόσωποι όλων των μεγάλων δημοκρατικών και σοσιαλιστικών κομμάτων»[28].

Ο στόχος τέτοιων προτάσεων ήταν να εισάγουν τον προβληματισμό ότι ο ίδιος ο λαός με τα δικά του δημοκρατικά όργανα πρέπει να αναλάβει μια σειρά πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Τι είδους οικονομικά μέτρα θα έπρεπε να λάβουν τα όργανα του εργατικού ελέγχου; Ο Λένιν, χωρίς φυσικά να αποκρύπτει ότι ο στόχος ήταν η σοσιαλιστική κοινωνία και η εθνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, πρότεινε μέσω του εργατικού ελέγχου μια σειρά μέτρα περιορισμού της ασυδοσίας και εξουσίας της αστικής τάξης: ονομαστικοποίηση των μετοχών, την προοδευτική φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, κατάργηση του εμπορικού απορρήτου, έλεγχο των λογιστικών βιβλίων και των αποθηκών κλπ[29].

Επισήμαινε επίσης ο Λένιν ότι άλλες πολιτικές δυνάμεις πλειοδοτούσαν σε εξαγγελίες, όπως για παράδειγμα όταν πρότειναν την φορολόγηση των τραπεζών με συντελεστή 100%. Οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν παρέθεταν πιο μετριοπαθείς προτάσεις. Έγραφε (το Μάιο του 1917) σχολιάζοντας το πρόγραμμα των μενσεβίκων: «το πρόγραμμα αυτό καθεαυτό δεν είναι μόνο έξοχο και δεν συμπίπτει απλώς με το μπολσεβίκικο, αλλά σε ένα σημείο πάει και πιο πέρα από το δικό μας, και συγκεκριμένα στο σημείο που δίνεται η υπόσχεση «να παρθεί το κέρδος από τα ταμεία των τραπεζών» σε ποσοστά «100% επί των κερδών». Το Κόμμα μας είναι πολύ πιο μετρημένο. Στην απόφασή του ζητάει λιγότερα, και συγκεκριμένα: μόνο την επιβολή ελέγχου στις τράπεζες και το «βαθμιαίο» (άκουσον! άκουσον! οι μπολσεβίκοι είναι υπέρ του βαθμιαίου) «πέρασμα σε μια πιο δίκαιη προοδευτική φορολογία των εισοδημάτων και των περιουσιών»… Ο Σκόμπελιεφ μοιράζει υπερβολικές και μάλιστα υπέρμετρες υποσχέσεις, χωρίς να καταλαβαίνει τους όρους που κάνουν δυνατή την πραγματοποίησή τους στην πράξη»[30].

Αυτό λοιπόν που έχει καθοριστική σημασία είναι η ενεργοποίηση της εργατικής τάξης και του λαού για την επιβολή μέτρων που ανοίγουν το δρόμο στην εθνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής και όχι γενικά η εξαγγελία ριζοσπαστικών μέτρων. Σε αυτό συνίσταται η σημασία του εργατικού ελέγχου ως μεταβατικού αιτήματος, γεγονός που διατηρεί τη σημασία του σε όλες τις ανάλογες πολιτικές περιστάσεις. Δεν είναι τυχαίο, από την άποψη αυτή, ότι το αίτημα εμφανίζεται σε διάφορες παραλλαγές, άσχετα με το αν κατανοείται η ουσία του και αν προβάλλεται πάντα με τον ενδεδειγμένο τρόπο και σε σύνδεση με την ανάγκη εθνικοποίησης των βασικών μέσων παραγωγής[31].

ΕΙΝΑΙ ΥΛΟΠΟΙΗΣΙΜΑ;

Πολλά από τα αιτήματα αυτά μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να επιτευχθούν στο πλαίσιο του καπιταλισμού, ανάλογα με το συσχετισμό των δυνάμεων. Το σύνολο όμως των αιτημάτων για να υλοποιηθεί, οδηγεί αντικειμενικά, ωθεί προς τη ρήξη με το αστικό σύστημα, θέτει εκ των πραγμάτων το ζήτημα της εξουσίας.

Ο Λένιν είχε επανειλημμένα ασκήσει κριτική σε όσους υποστήριζαν ότι είναι περιττό ή και επιζήμιο για την επαναστατική υπόθεση να προβάλει κανείς τέτοια αιτήματα επειδή η υλοποίησή τους μπορεί να γίνει μόνο στο σοσιαλισμό[32]. Τόνιζε ότι κάποια από τα μεταβατικά αιτήματα μπορεί πράγματι να μην μπορεί να υλοποιηθούν στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Αυτό όμως, σημείωνε, δεν πρέπει να οδηγεί στην εγκατάλειψή τους[33].

«Στον καπιταλισμό είναι συνηθισμένες όχι σαν ξεχωριστές περιπτώσεις, αλλά σαν τυπικό φαινόμενο, οι συνθήκες όπου είναι αδύνατο για τις καταπιεζόμενες τάξεις να «ασκήσουν» τα δημοκρατικά τους δικαιώματα… Το δικαίωμα να εκλέγει κανείς τους «δικούς του» λαϊκούς δικαστές, δημόσιους υπάλληλους, δασκάλους, ενόρκους κτλ είναι  επίσης απραγματοποίητο στις συνθήκες του καπιταλισμού, ακριβώς εξαιτίας της οικονομικής καταπίεσης των εργατών και των αγροτών. Το ίδιο ισχύει και για τη λαοκρατούμενη δημοκρατία: το πρόγραμμά μας την «ανακηρύσσει» σαν «λαϊκή κυριαρχία», αν και όλοι οι σοσιαλδημοκράτες ξέρουν θαυμάσια ότι  στον καπιταλισμό και η πιο λαοκρατούμενη δημοκρατία δεν οδηγεί παρά μόνο στην εξαγορά των δημοσίων υπαλλήλων από την αστική τάξη και στη συμμαχία του Χρηματιστηρίου με την κυβέρνηση». Και συνέχιζε ο Λένιν: «Μόνο άνθρωποι εντελώς ανίκανοι να σκέπτονται ή τελείως ανίδεοι από μαρξισμό συμπεραίνουν από δω: άρα το δημοκρατικό πολίτευμα δεν αξίζει τίποτε, η δημοκρατία δεν αξίζει τίποτε»[34].

Ο Λένιν ασκούσε κριτική στις δεξιόστροφες αναγνώσεις της δέσμης των μεταβατικών μέτρων που θεωρούσαν ότι η υλοποίησή τους συνιστά πέρασμα στο νέο κοινωνικό σύστημα. Το Δεκέμβριο του 1916 έγραφε: «ούτε όλο το σύνολο των διεκδικήσεων του μίνιμουμ προγράμματος δεν δημιουργούν «το πέρασμα σε θεμελιακά άλλο κοινωνικό σύστημα» … Μπορεί μόνο να πούμε ότι στην πράξη το πιθανότερο απ’ όλα είναι ότι από κάθε σοβαρή πάλη για τις μεγάλες διεκδικήσεις του προγράμματος – μίνιμουμ θα φουντώσει η πάλη για το σοσιαλισμό και ότι εμείς αυτό το επιδιώκουμε οπωσδήποτε»[35].

Αντίθετα, τέτοια αιτήματα αποτελούν το δρόμο που βοηθά την εργατική τάξη και το λαό να κατανοήσει έμπρακτα την ανάγκη της πάλης για το σοσιαλισμό, ανοίγουν το δρόμο προς τη σοσιαλιστική επανάσταση. “Ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι δυνατό να ανατραπούν με κανενός είδους δημοκρατικούς μετασχηματισμούς, ακόμη και με τους πιο “ιδανικούς”, αλλά μόνο με μια οικονομική ανατροπή. Το προλεταριάτο όμως, που δεν διαπαιδαγωγείται στην πάλη για τη δημοκρατία, δεν είναι ικανό να πραγματοποιήσει την οικονομική ανατροπή”[36].

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΙ;

Αν όμως το σύνολο των μεταβατικών αιτημάτων δεν μπορεί να υλοποιηθεί εντός του υπάρχοντος συστήματος, τότε αρκεί μόνο η διατύπωσή τους και η παραπομπή της εφαρμογής τους μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση; Η απάντηση του Λένιν και των ομοϊδεατών του στο ερώτημα αυτό ήταν κατηγορηματική: όχι.

Τα πολιτικά αιτήματα πρέπει να διαμορφώνονται ανάλογα με τις πολιτικές συνθήκες και το επίπεδο επαναστατικής συνείδησης του λαού. Έτσι, στο 4^ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το τελευταίο που έγινε με τη συμμετοχή του Λένιν, διαμόρφωσε το αίτημα της εργατικής ή εργατοαγροτικής κυβέρνησης. Συγκεκριμένα η Διεθνής προέβη στις ακόλουθες διαπιστώσεις:

Πρώτο, θεωρούσε ότι σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας είναι δυνατή η ανάδειξη εργατικής ή εργατοαγροτικής κυβέρνησης. “Η εργατική κυβέρνηση μπορούσε να προκύψει και με βάση το κοινοβούλιο, αλλά σε στενή σχέση με τον επαναστατικό αγώνα κατά της αστικής τάξης, μόνο στην πορεία της μαζικής πάλης, στηριζόμενη στις μάζες και δυναμώνοντας το επαναστατικό κίνημα”.[37] Διαφοροποιούσε με έμφαση αυτές τις κυβερνήσεις από τις κυβερνήσεις της σοσιαλδημοκρατίας στις διάφορες αποχρώσεις της. Αυτές οι τελευταίες “δεν είναι επαναστατικές εργατικές κυβερνήσεις αλλά κυβερνήσεις καμουφλαρισμένης συμμαχίας μεταξύ της μπουρζουαζίας και τωναντεπαναστατών εργατών ηγετών... Οι κομμουνιστές δεν πρέπει να συμμετέχουν σε παρόμοιες κυβερνήσεις”.

Δεύτερο, θεωρούσε ότι «Η εργατική κυβέρνηση (ενδεχόμενα και η εργατοαγροτική κυβέρνηση) πρέπει παντού να μας χρησιμεύσει σαν γενικό προπαγανδιστικό σύνθημα». “Το Συνέδριο υπογράμμισε ότι το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης σαν γενικό σύνθημα ζύμωσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί σχεδόν παντού. Σαν επίκαιρο όμως πολιτικό σύνθημα έχει σημασία στις χώρες, όπου ο συσχετισμός των δυνάμεων ανάμεσα στους εργάτες και στην αστική τάξη βάζει στην ημερήσια διάταξη τη λύση του προβλήματος της κυβέρνησης σαν πρακτική ανάγκη”.

Τρίτο, δεν θεωρούσε ωστόσο ότι η επανάσταση θα περάσει νομοτελειακά από την ανάδειξη μιας τέτοιας κυβέρνησης. Η εργατική κυβέρνηση “δεν είναι ακόμα δικτατορία του προλεταριάτου” ούτε αποτελεί “μια αναγκαία μεταβατική μορφή” μπορεί να αποτελέσει όμως “μια αφετηρία για την κατάκτηση” της εξουσίας από την εργατική τάξη.

Τέταρτο, “στα καθήκοντα της εργατικής κυβέρνησης, που δεν έχει γίνει ακόμα κυβέρνηση της προλεταριακής διχτατορίας, ανήκαν ο εξοπλισμός της εργατικής τάξης, ο αφοπλισμός των αστικών αντεπαναστατικών οργανώσεων, η εφαρμογή ελέγχου στην παραγωγή, η μεταβίβαση του κυριότερου βάρους των φόρων στις τάξεις των πλουσίων και η κατάπνιξη της αντίστασης της αντεπανάστασης. Η συνεπής εφαρμογή αυτών των μέτρων, θα συνέβαλλε στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση των εργαζομένων και στη συσπείρωσή τους γύρω από το κομμουνιστικό κόμμα, και θα μπορούσε να προετοιμάσει το πέρασμα στη σοσιαλιστική επανάσταση».

“Μια εργατική κυβέρνηση που προκύπτει από ένα κοινοβουλευτικό συνδυασμό, μπορεί επίσης να δώσει την ευκαιρία να αναζωογονηθεί το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Είναι όμως αυτονόητο ότι  η δημιουργία μιας πραγματικά εργατικής κυβέρνησης και η διατήρηση μιας κυβέρνησης που κάνει επαναστατική πολιτική θα οδηγήσουν αναγκαστικά στον πιο λυσσασμένο αγώνα και ίσως σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον της μπουρζουαζίας. Επομένως, το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης μπορεί να εξαπολύσει επαναστατικούς αγώνες”.

Πέμπτο, η συμμετοχή των κομμουνιστών σε μια τέτοια κυβέρνηση υπόκειται στους εξής όρους: “Οι κομμουνιστές που θα αποτελέσουν μέλη της εργατικής κυβέρνησης θα ελέγχονται με τον πιο αυστηρό τρόπο από το κόμμα τους. Τα κομμουνιστικά μέλη της εργατικής κυβέρνησης παραμένουν σε στενή επαφή με τις επαναστατικές οργανώσεις των μαζών. Το κομμουνιστικό κόμμα διατηρεί απόλυτα τη φυσιογνωμία του και την πλήρη ανεξαρτησία της ζύμωσης και της προπαγάνδας του”.

Επιπλέον, η Κομμουνιστική Διεθνής εκτιμούσε ότι “οι κομμουνιστές είναι ακόμη διατεθειμένοι κάτω από ορισμένες συνθήκες και ορισμένες εγγυήσεις, να υποστηρίξουν μια μη κομμουνιστική εργατική κυβέρνηση. Όμως είναι υποχρεωμένοι οπωσδήποτε να εξηγούν στην εργατική τάξη ότι η απελευθέρωσή της μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με τη δικτατορία του προλεταριάτου”[38].

Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι η Διεθνής κατανοούσε τα μεταβατικά αιτήματα ως άμεσα συνδεδεμένα με το αίτημα της ανάδειξης, σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας, εργατικής (ή εργατοαγροτικής) κυβέρνησης. Μια τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει να επιχειρήσει να υλοποιήσει το σύνολο των μεταβατικών αιτημάτων και έτσι να προετοιμάσει και ωθήσει στην επαναστατική ρήξη.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Τα μεταβατικά αιτήματα περιλαμβάνουν λοιπόν μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς. Η διαφορά με τους ρεφορμιστές είναι ότι είναι έτσι διατυπωμένα ώστε να ανοίγουν το δρόμο για την επαναστατική πάλη του λαού, να διευκολύνουν τη σύνδεσή τους με την προοπτική της επαναστατικής αλλαγής. Βοηθούν το λαό να κατανοήσει την ανάγκη συμμετοχής στον αγώνα και επιπλέον, να κατανοήσει την ανάγκη της επανάστασης[39].

Γι’ αυτό ό Λένιν τόνιζε, λίγο πριν την επανάσταση του 1917, ότι οι μαρξιστές «είμαστε οπαδοί ενός τέτιου προγράμματος μεταρρυθμίσεων που πρέπει να στρέφεται και ενάντια στους οπορτουνιστές. Οι οπορτουνιστές θα ένιωθαν μόνο χαρά, αν αφήναμε μονάχα σ’ αυτούς τον αγώνα για τις μεταρρυθμίσεις»[40].

«Για έναν πραγματικό επαναστάτη ο πιο μεγάλος κίνδυνος –ίσως μάλιστα και ο μοναδικός κίνδυνος- είναι να υπερβάλλει την επαναστατικότητα, να ξεχνά τα όρια και τους όρους για μια κατάλληλη και επιτυχημένη εφαρμογή των επαναστατικών μεθόδων. Πραγματικοί επαναστάτες τις περισσότερες φορές έσπασαν τα μούτρα τους σ’ αυτό το σημείο, όταν άρχιζαν να γράφουν την «επανάσταση» με κεφαλαίο γράμμα, να εξαίρουν την «επανάσταση» σαν κάτι το σχεδόν θεϊκό, να χάνουν τα μυαλά τους, να χάνουν την ικανότητα να σκέπτονται, να ζυγιάζουν, να ελέγχουν με τον πιο ψύχραιμο και νηφάλιο τρόπο σε ποια στιγμή, μέσα σε ποιες συνθήκες, σε ποιον τομέα δράσης πρέπει να ξέρουν να ενεργούν επαναστατικά και σε ποια στιγμή, μέσα σε ποιες συνθήκες, σε ποιον τομέα δράσης πρέπει να ξέρουν να περνούν στη μεταρρυθμιστική δράση»[41].

Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα μέτρα του μεταβατικού προγράμματος. Δεν αρκεί η διατύπωσή τους. Καίρια σημασία έχει η διεκδίκηση εφαρμογής και υλοποίησής τους να γίνεται από τον ίδιο το λαό και τις οργανώσεις του: τα συνδικάτα, τους μαζικούς του φορείς ή και από πιο προωθημένες μορφές οργάνωσης όπως ήταν τα συμβούλια (σοβιέτ), όταν βέβαια αυτά εμφανίζονται μέσα στην ταξική πάλη με όρους μαζικότητας.

Στο πνεύμα αυτό ο Λένιν αναγνώριζε ότι τέτοια μεταβατικά αιτήματα μπορεί υποκριτικά να διατυπώσουν τα αστικά και μικροαστικά κόμματα. «Αναγκάζονται να δεχτούν το πρόγραμμα του «τρομερού» μπολσεβικισμού, επειδή δεν μπορεί να υπάρξει άλλο πρόγραμμα διεξόδου από την πραγματικά επερχόμενη, την πραγματικά φοβερή καταστροφή, όμως … όμως οι καπιταλιστές «αναγνωρίζουν» αυτό το πρόγραμμα για να μην το εκτελέσουν»[42]. Αυτός προφανώς δεν είναι λόγος για να εγκαταλείψουν οι επαναστάτες τη διατύπωση και διεκδίκηση τέτοιων αιτημάτων.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η διατύπωση μεταβατικών αιτημάτων είναι απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για την επίτευξη της επαναστατικής αλλαγής. Χωρίς αυτά δεν είναι δυνατό να προετοιμαστεί ο λαός για την επανάσταση. Ο Λένιν ασκούσε σταθερά κριτική σε όσους αρνούνταν την ανάγκη των μεταβατικών μέτρων και ήταν «ενάντια στο πρόγραμμα - μίνιμουμ (δηλ. ενάντια στον αγώνα για μεταρρυθμίσεις και δημοκρατία), επειδή αντιφάσκει προς τη σοσιαλιστική επανάσταση»[43].

Στις 21 Οκτωβρίου 1917, δυο εβδομάδες πριν την επανάσταση, ο Λένιν χαρακτήρισε «πολύ «ριζοσπαστική», φαινομενικά, και πολύ αστήρικτη» την πρόταση των Μπουχάριν και Σμιρνόφ να εξαλειφθεί το πρόγραμμα - μίνιμουμ[44]. «Γι’ αυτό είναι ακριβώς γελοίο να πετάμε το πρόγραμμα – μίνιμουμ, που είναι απαραίτητο, όσο ζούμε ακόμη στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος, όσο δεν έχουμε ακόμη καταστρέψει αυτά τα πλαίσια, όσο δεν έχουμε πραγματοποιήσει το βασικό για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, όσο δεν έχουμε τσακίσει τον εχθρό (την αστική τάξη) και, τσακίζοντάς τον, δεν τον έχουμε συντρίψει»[45].

Μέχρι λοιπόν την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό είναι αναγκαίο ένα «πρόγραμμα μεταβατικών μέτρων προς το σοσιαλισμό», η διεκδίκηση «μετασχηματισμών»[46]. «Χωρίς αυτούς τους μεταβατικούς «συνδυασμένους τύπους» δεν θα τα βγάλουμε πέρα» ακόμη και μετά την κατάληψη της εξουσίας ξεκαθάριζε ο Λένιν[47].    

Η σύμπηξη συμμαχιών γύρω από τα μεταβατικά αιτήματα  

Η διατύπωση μεταβατικών αιτημάτων από το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης συμβάλλει στην σύμπηξη κοινωνικών και, όπου χρειάζεται, πολιτικών συμμαχιών. Οι κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες είναι εξάλλου απαραίτητες. Το επαναστατικό κόμμα δεν πρέπει να απέχει «από τις συμφωνίες και τους συμβιβασμούς με τους ενδεχόμενους (έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους». Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί «υποχρεωτικά, με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα κάθε, έστω και την ελάχιστη, «ρωγμή» ανάμεσα στους εχθρούς, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διάφορων χωρών, ανάμεσα στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας – όπως και κάθε, έστω και την ελάχιστη, δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο, έστω και προσωρινό, ταλαντευόμενο, ασταθή, αβέβαιο και συμβατικό»[48].

Τα μεταβατικά αιτήματα μπορούν από τη φύση τους να προσελκύσουν προς την πλευρά της επαναστατικής εργατικής τάξης και άλλες κοινωνικές τάξεις και στρώματα. Με τον τρόπο αυτό μεγιστοποιείται η πίεση που ασκείται προς την κυρίαρχη τάξη ενώ άλλα στρώματα μπορούν να ουδετεροποιηθούν, έστω και προσωρινά. Οι κοινωνικές αυτές διεργασίες έχουν συχνά την αντανάκλασή τους στο πολιτικό επίπεδο. Τόσο το παράδειγμα των αριστερών εσέρων στη Ρωσία όσο και πολλών άλλων κομμάτων μικροαστικής φύσης σε άλλες χώρες έδειξαν ότι έστω και προσωρινά, παρά τις ταλαντεύσεις τους, τάχθηκαν με το μέρος της επανάστασης. Αυτό αποτέλεσε όφελος καθώς στην κρίσιμη στιγμή βοήθησε να γείρει η πλάστιγγα προς το μέρος της ανατροπής της αστικής εξουσίας.    

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ  

Η εγκυρότητα της λενινιστικής ανάλυσης έχει επιβεβαιωθεί από κάθε επαναστατική εμπειρία που γνώρισε έκτοτε η ανθρωπότητα. Όλες οι επαναστάσεις του 20^ού αιώνα πραγματοποιήθηκαν μέσω της συνένωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων γύρω από ένα μεταβατικό πρόγραμμα.

Πρώτα απ’ όλα βέβαια αυτό συνέβη στην οχτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία το 1917. Δεν υπήρξε ούτε μία επιτυχημένη επαναστατική αλλαγή στον κόσμο που να πραγματοποιήθηκε χωρίς τη συσπείρωση του λαού γύρω από μεταβατικά αιτήματα τα οποία μάλιστα κυμαίνονταν ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης της χώρας, το επίπεδο συνείδησης του λαού, το συσχετισμό των δυνάμεων, τις φάσεις ανάπτυξης της επαναστατικής διαδικασίας.

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι η κινεζική επανάσταση που επικράτησε το 1949. Τα αιτήματα κάθε φορά μεταβάλλονταν ανάλογα με τις αλλαγές στις συνθήκες[49]. Μετά την ήττα των Ιαπώνων αναδιαμορφώθηκαν οι κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες του ΚΚ Κίνας. Τα αιτήματα προσαρμόστηκαν έτσι ώστε να συσπειρώσουν πλάι στην εργατική τάξη όλες εκείνες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που ενδιαφέρονταν για το σταμάτημα της καταλήστευσης της Κίνας από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για την κατάργηση του συστήματος της φεουδαρχικής ιδιοκτησίας στη γη και για την εθνικοποίηση εκείνου του τμήματος της αστικής τάξης που ήταν στενά συνδεδεμένο με τον ιμπεριαλισμό και τη φεουδαρχία («γραφειοκρατικό κεφάλαιο», όπως το ονόμαζαν).

Έτσι λοιπόν διατύπωνε αιτήματα που προάσπιζαν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των αγροτών, αλλά και των μικροαστών και της μεσαίας αστικής τάξης τα συμφέροντα των οποίων διακηρυσσόταν ότι δεν θα θιγούν αλλά θα προστατευθούν για ένα μεταβατικό ιστορικό διάστημα. Στη βάση αυτή το ΚΚ Κίνας μπόρεσε να συμπήξει πολιτικό μέτωπο με δημοκρατικά μικροαστικά κόμματα τα οποία αποσπάστηκαν από το Κουομιτάγκ[50].

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια του εμφυλίου οι επαναστατικές δυνάμεις ελίσσονταν αναδιαμορφώνοντας τα αιτήματά τους ανάλογα με τις εξελίξεις. Όταν το Κουομιτάγκ διακήρυξε υποκριτικά πως ενδιαφέρεται για την ειρήνευση, το ΚΚ Κίνας ανταποκρίθηκε συμμετέχοντας στις διαπραγματεύσεις και θέτοντας τους εξής όρους: τιμωρία των εγκληματιών πολέμου, κατάργηση του ψευτοσυντάγματος του Κουομιτάγκ,  ανασχηματισμός του στρατού σύμφωνα με δημοκρατικές αρχές, αγροτική μεταρρύθμιση, δήμευση του γραφειοκρατικού κεφαλαίου, σχηματισμός δημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού. Το Κουομιτάγκ αρνήθηκε τελικά τους όρους αυτούς με συνέπεια η επαναστατική προσπάθεια να συνεχιστεί με αιχμές τη δημοκρατία και την ειρήνευση που είχε αρνηθεί το Κουομιτάγκ[51]. Το ΚΚ Κίνας κατόρθωσε να πάρει το λαό με το μέρος του και να νικήσει, αν και το 1945 έλεγχε μόνο το 1/3 των εδαφών της χώρας, οι ένοπλες δυνάμεις του ήταν τρισήμιση φορές λιγότερες από εκείνες του Κουομιτάγκ και φυσικά διέθετε πολύ χειρότερο εξοπλισμό[52].

Ανάλογη ήταν η εμπειρία της επανάστασης στην Κούβα το 1959. Τα αιτήματα που συσπείρωσαν το λαό ήταν η κατάργηση της δικτατορίας, η αγροτική μεταρρύθμιση και η εθνική ανεξαρτησία[53]. Το πρόγραμμα της Μονκάδα, γύρω από το οποίο συγκροτήθηκε το «Κίνημα της 26^ης Ιούλη» και η μετέπειτα επαναστατική διαδικασία, προωθούσε την ανατροπή της δικτατορίας, την επαναφορά του δημοκρατικού Συντάγματος του 1940, την οικοδόμηση μιας γνήσια δημοκρατικής εξουσίας του λαού, τη διανομή των τσιφλικιών στους αγρότες, μέτρα για την ανύψωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, εθνικοποίηση κάποιων σημαντικών επιχειρήσεων. Όλα αυτά είχαν με γλαφυρό τρόπο συνοψιστεί στους πέντε επαναστατικούς νόμους που διακήρυξε ο Φιδέλ Κάστρο στη δίκη του μετά την αποτυχημένη απόπειρα στην Μονκάδα[54].

Αλλά και η επανάσταση στην Τσεχοσλοβακία, χώρα βιομηχανικά αναπτυγμένη, επιβεβαίωσε την ανάγκη μεταβατικών αιτημάτων. Μετά την απελευθέρωσή της από το ναζισμό και το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού σοσιαλδημοκρατών - κομμουνιστών και άλλων μικρότερων πολιτικών δυνάμεων, το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας έθετε συγκεκριμένα αιτήματα: για την υλοποίηση και περαιτέρω ανάπτυξη της αγροτικής μεταρρύθμισης, για τη βελτίωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού, για την εθνικοποίηση και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων. Τα αιτήματα αυτά προωθούσαν τη συνείδηση του λαού και τον αγώνα του σε ένα ανώτερο επίπεδο και κατέληξαν στην επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας το 1948[55].

*Πηγή: kordatos.org

Σάββατο 1 Αυγούστου 2015