ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΔΝΤ ΠΙΕΖΟΥΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΓΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΒΡΟΧΗ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΙ Η ΔΟΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΔΙΣ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Με βασικά όπλα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (υπό την απειλή κουρέματος των καταθέσεων) και τη συζήτηση για κάποια μορφή μελλοντικής ελάφρυνσης των όρων αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, Κομισιόν και ΔΝΤ κορυφώνουν την πίεση στην Αθήνα για την ταχύτατη προώθηση ενός ευρύτατου φάσματος μνημονιακών μέτρων το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Κατά τη σημερινή συνάντησή του με τους Ευκλείδη Τσακαλώτο και Γιώργο Σταθάκη, ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόφσκι ζήτησε επιτάχυνση της προώθησης των 49 προαπαιτούμενων, ώστε να γίνει δυνατή η εκταμίευση της υποδόσης των δύο δισ ευρώ. Οι δύο υπουργοί έκαναν λόγο για αναζήτηση “έντιμου συμβιβασμού” στο φλέγον ζήτημα των “κόκκινων δανείων” όπως και στο πρόβλημα του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, χωρίς τίποτα επί του παρόντος να δείχνει ότι έχει βρεθεί κοινός τόπος.

Αδιάλλακτη στην αξίωση για πλήρη ή σχεδόν πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας εμφανίζεται και η εκπρόσωπος του ΔΝΤ Ντέλια Βελκουλέσκου. Η σκληρή γραμμή των δανειστών στο καυτό αυτό πρόβλημα απηχεί τη γενικότερη φιλοσοφία τους για την προσέλκυση “επενδύσεων” και την άνοδο της “ανταγωνιστικότητας” μέσω της πτώσης της αξίας της γης και της μαζικής φτωχοποίησης του πληθυσμού.

Σε μια χώρα με πολύ μεγάλα, συγκριτικά, ποσοστά ιδιοκατοίκησης, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας θα συμβάλουν επίσης, έμμεσα αλλά αναπόδραστα, στην περαιτέρω πτώση της αξίας της εργατικής δύναμης και στην αύξηση της “κινητικότητάς της”, καθώς ο εργαζόμενος χωρίς σπίτι θα είναι πιο “ελεύθερος” να δεχθεί δουλειές με απεχθείς όρους, μακριά από τον τόπο κατοικίας του, τις οποίες δεν θα δεχόταν εξίσου εύκολα όσο είχε τουλάχιστον στην κατοχή του το σπίτι του.

Ακριβώς γι αυτό, η προώθηση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας απειλεί να προκαλέσει μια πραγματική, ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη, χωρίς μάλιστα να ωφελεί τις ίδιες τις τράπεζες, οι οποίες, μάλιστα, θα κληθούν ξαφνικά να επωμιστούν σημαντικά έξοδα για τη συντήρηση τεράστιου αριθμού απαξιωμένων ακινήτων. Δεν είναι τυχαία η δημόσια παρέμβαση του επικεφαλής της Τράπεζας Πειραιώς κ. Σάλλα εναντίον της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών.

Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση σπεύδει να προωθήσει με πυρετικές διαδικασίες ένα ευρύτατο φάσμα νομοθετικών και υπουργικών παρεμβάσεων, με δυσβάστακτες κοινωνικές επιπτώσεις, για να ικανοποιήσει τους όρους των δανειστών- ειρήσθω εν παρόδω, την εβδομάδα του εορτασμού του “ΟΧΙ” της 28ης Οκτωβρίου. Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν, μάλιστα, ότι η Αθήνα έχει ήδη στείλει στην τρόικα για “προέγκριση” τις βασικές διατάξεις πολυνομοσχέδιου που προβλέπεται να κατατεθεί στη Βουλή την ερχόμενη Πέμπτη. Μεταξύ των ζητημάτων που πρόκειται να ρυθμιστούν περιλαμβάνονται:

-Τα κόκκινα δάνεια και ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαδευση.

-Η νέα ρύθμιση για το πετρέλαιο θέρμανσης και τη φορολογία των ενοικίων.

-Οι ρυθμίσεις για τη φορολογία και το πετρέλαιο κίνησης των αγροτών.

-Το άνοιγμα των φαρμακείων στα επιχειρηματικά συμφέροντα, η “απελευθέρωση” του ψωμιού και του φρέσκου γάλακτος.

Παράλληλα, η κυβέρνηση οφείλει να προωθήσει τη ρύθμιση για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και να καταθέσει μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου τη νομοθετική ρύθμιση του ασφαλιστικού. Δύο προβλήματα τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής σημασίας, που ανεβάζουν το αγωνιστικό θερμόμετρο εργαζομένων και συνταξιούχων, με πρώτο μεγάλο σταθμό την πανελλαδική απεργία της 12ης Νοεμβρίου.

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Γράφει ο Ερμής Σελεκούδης

Το τελευταίο δεκαήμερο βλέπουμε μια μεγάλη κινητικότητα από την κυβέρνηση σε σχέση με την εξεύρεση και την απόδοση των υπεσχημένων προς την τρόικα ή κατά την κυβερνητική ορολογία, τους θεσμούς της Ευρωένωσης. Σε πρώτο πλάνο προβάλλει το ασφαλιστικό- συνταξιοδοτικό από το οποίο οι «θεσμοί», σύμφωνα και με το τρίτο μνημόνιο που συνυπόγραψαν με την κυβέρνηση, απαιτούν 700 εκατομμύρια € για φέτος.

Ταυτόχρονα, πάλι σύμφωνα με αυτό το μνημόνιο, απαιτούν στην ουσία πληστηριασμούς της πρώτης κατοικίας για τα κόκκινα δάνεια, την άμεση ενεργοποίηση της διαβόητης εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ (άνοιγμα κλειστών αγορών και επαγγελμάτων), 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, αύξηση της φορολογίας των αγροτών κλπ. Επίσης κοντά σ’ όλα αυτά οι «εταίροι» βάζουν και νέο πονοκέφαλο στην κυβέρνηση σε σχέση με το προσφυγικό απαιτώντας τη δημιουργία καταυλισμών των 50.000 ατόμων για τους πρόσφυγες που φθάνουν στη χώρα μας. Για όλα αυτά μπαινοβγαίνουν στη χώρα μας οι αξιωματούχοι των «θεσμών» και τελευταία ο αντιπρόεδρος της κομισιόν Ντομπρόβσκις που συνιστούν επιτάχυνση των κυβερνητικών ενεργειών, δηλ. των αντιλαϊκών μέτρων, για να μπορέσει να γίνει η σχετική αξιολόγηση από τους δανειστές και να ανοίξει η εκταμίευση της πρώτης δόσης των 2 δις €.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση χρειαζόταν έναν αντιπερισπασμό και για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη αλλά και για να τον αξιοποιήσει έναντι των δανειστών. Αυτόν τον αντιπερισπασμό τον βρήκε στην επίσκεψη του προέδρου της Γαλλίας. Ο Ολάντ πάλι από την πλευρά του, θέλοντας να ανακτήσει μέρος από το χαμένο γόητρό του στο εσωτερικό της Γαλλίας (κάποιοι τον αποκαλούν υποτιμητικά «αντικαγκελάριο» της Μέρκελ) αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, παρουσιάστηκε ως ευαίσθητος προς την Ελλάδα διαιτητής, ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές. Έτσι εκδήλωσε συμπάθεια προς την Ελληνική πλευρά για το «κόκκινα» δάνεια και για την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Ακόμα ακόμα έκανε και μια «προκεχωρημένη» πρόταση για μετατροπή του διακρατικού χρέους της Ελλάδας προς τη Γαλλία (από την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010), ύψους πάνω από 10 δισ. ευρώ, σε μετοχές ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων. Είπε κοντολογίς «δώστε μου εταιρίες και ακίνητα του δημοσίου και εγώ σας διαγράφω τα 10 δις από το χρέος σας». Πρόκειται φυσικά για εκποίηση περιουσίας του δημοσίου δηλ. του λαού και είναι εγκληματική ενέργεια που η κυβέρνηση το βλέπει ευνοϊκά και το παρουσιάζει ως θετική πράξη. Βέβαια πρακτικά, αυτή η πρόταση δεν έχει μέλλον, αφού αυτά είναι ζητήματα που οι δανειστές θα τα δουν μελλοντικά, στα πλαίσια των ενδοευρωενωσιακών ανταγωνισμών τους. Ταυτόχρονα και στα πλαίσια των συμφωνηθέντων της προηγηθείσας συνάντησης των Συνδέσμων των Γάλλων και των Ελλήνων βιομηχάνων, ο Γάλλος πρόεδρος και η ελληνική κυβέρνηση συνυπέγραψαν συμφωνία για κοινές συμπράξεις στα ευρωπαϊκά προγράμματα, με κοινές γαλλοελληνικές εταιρίες που θα «επιχειρήσουν» στα βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Στην αθέατη πλευρά της συνάντησης, είναι σίγουρο ότι θα υπήρξε και συζήτηση για τη γεωστρατηγική στάση της χώρας μας στους εξελισσόμενους και με πόλεμο, ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και για τα τεκταινόμενα στη Συρία, δεδομένου ότι η ανάμιξη της Γαλλίας στη χώρα αυτή είναι γνωστή.

Το μήνυμα που θέλησε να εκπέμψει ο Ολάντ είναι ότι, μέσα στην Ευρωένωση και η Γαλλία, θα πρέπει να υπολογίζεται, ως ισότιμη της Γερμανίας, ηγέτιδα δύναμη. Είναι κοινό μυστικό άλλωστε, ότι η Ουάσινγκτον παροτρύνει παρασκηνιακά το Παρίσι να κάνει κινήσεις που, εμμέσως πλην σαφώς, θα έχουν σκοπό να ανασχέσουν τον γερμανικό ηγεμονισμό, να «κοντύνουν» πολιτικά τη Γερμανία και να αποκαταστήσουν τη διαταραγμένη ισορροπία στην Ευρώπη. Έχοντας όμως ο Ολάντ επίγνωση ότι δεν μπορεί να το παίξει και «αφεντικό», ως γνήσιος ευρωεντολοδόχος, τόνισε προς την κυβέρνηση: εφαρμόστε απολύτως και κατά γράμμα το πρόγραμμα, δηλαδή το μνημόνιο και, εφόσον ολοκληρωθεί επιτυχώς η πρώτη αξιολόγηση της εφαρμογής του, θα δρομολογηθεί η διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Από την πλευρά του, ο έλληνας πρωθυπουργός, είχε ανάγκη αυτή την επίσκεψη του Γάλλου πρωθυπουργού, αφενός για αντιπερισπασμό εντυπώσεων, σε μια δύσκολη συγκυρία λόγω των επώδυνων αντιλαϊκών μέτρων που προωθεί τώρα, αφετέρου για να καταδείξει και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ότι δεν είναι απομονωμένος στους κόλπους της ΕΕ.

Έτσι, τώρα πια που, μετά την ακραία αντιλαϊκή μεταστροφή του και ο Τσίπρας έγινε «Τσιπρανδρέου», ο αποκαλούμενος παλαιότερα από τον ίδιο, υποτιμητικά, «Ολανδρέου», του έγινε πολύτιμος φίλος και σύμβουλος και αξιοποιεί την επίσκεψη του για να αποπροσανατολίσει και να εξαπατήσει ξανά τον ελληνικό λαό. Αφήνει μάλιστα έμμεσα να διαχέεται ότι αρχίζει να συγκροτείται ένα μέτωπο του Νότου της Ευρωένωσης που τάχα θα συγκρουστεί με το Βορρά της (τη Γερμανία),με στόχο έτσι να καλλιεργούνται φρούδες ελπίδες. Στην πραγματικότητα όμως, ο Γάλλος πρόεδρος δεν έχει τέτοιες προθέσεις και το μόνο που σίγουρα επιδιώκει είναι τα οικονομικά οφέλη που θα αποκομίσει για τα Γαλλικά μονοπώλια με αυτή του την επίσκεψη στην Ελλάδα και κατά συνέπεια και την αναβάθμιση του πολιτικού του προφίλ. Αυτό ακριβώς, με μεγάλο κυνισμό το έγραψε και η γαλλική «Figaro» που σημειώνει ότι «οι Γάλλοι έχουν χάσει έδαφος έναντι των Κινέζων και των Γερμανών στο ξεπούλημα των ελληνικών “ασημικών”». Πάντως οι ευρωενωσιακοί μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί δυσκολεύουν τη «γαλλική αρπακτικότητα» γιατί όπως τονίζει η γαλλική εφημερίδα «Liberation», είναι δύσκολο, σε μια δύσκολη μάχη, όπως αυτή για την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, «να έρχεσαι τρεις μήνες μετά και να παίζεις το αρπακτικό γύρω από τις ιδιωτικοποιήσεις που απαιτεί η Γερμανία». Σε αυτό το πλαίσιο, γίνονται ολοφάνεροι οι μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί, που αφορούν στην απόσπαση ζωτικού χώρου, στη μοιρασιά της επιχειρηματικής πίτας, των κερδών και των κερδοφόρων επενδύσεων. Παρόλα αυτά, στη διακήρυξη της συνεργασίας Ελλάδας – Γαλλίας που συνυπέγραψαν οι δύο πλευρές, επικυρώνεται το πρωτόκολλο συνεργασίας των Συνδέσμων Βιομηχάνων Ελλάδας και Γαλλίας που συμφώνησαν ότι τα μέχρι τώρα αντεργατικά κυβερνητικά μέτρα και ιδιαίτερα η πολιτική απελευθέρωσης σε διάφορους τομείς της οικονομίας καθώς και οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις τομέων οικονομίας κρατικής ιδιοκτησίας, έχουν δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την μεγάλη επιχειρηματική κερδοφορία. Στα πλαίσια αυτά, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ελληνογαλλική Διακήρυξη, οι Ολάντ και Τσίπρας «επιβεβαίωσαν με ικανοποίηση το εξαιρετικό επίπεδο της διμερούς σχέσης, η οποία τροφοδοτείται από τις κοινές αξίες, τις συγκλίνουσες θέσεις και συμφέροντα, στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, καθώς και στους κοινούς στόχους στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο».

Παράλληλα, η κοινή Διακήρυξη, προβλέπει:

«Στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων της επόμενης περιόδου, οι δύο πλευρές προσβλέπουν σε γαλλικές επενδυτικές προτάσεις προς όφελος των δύο οικονομιών».

Την παροχή «τεχνογνωσίας» από τη γαλλική προς την ελληνική κυβέρνηση σε ζητήματα «δημόσιας διοίκησης», μεταξύ άλλων, στη«βελτίωση της διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στο δημόσιο τομέα (αξιολόγηση, επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων, βαθμολογική εξέλιξη)».

Το «στρατηγικό χαρακτήρα της έρευνας και της καινοτομίας»,στο πλαίσιο του οποίου υπογράφηκε «Σύμφωνο συνεργασίας στον τομέα του διαστήματος μεταξύ του εθνικού κέντρου Διαστημικών Ερευνών της Γαλλίας (CNES) και της Γενικής Γραμματείας Ερευνάς και Τεχνολογίας». Ωφελημένοι φυσικά θα είναι οι επιχειρηματικοί κλάδοι του τομέα από τις «εταιρικές σχέσεις ανάμεσα σε ελληνικές και γαλλικές επιχειρήσεις και συστάδες επιχειρήσεων (...) με προοπτικές περαιτέρω αναβάθμισης».

Επειδή όμως τα «θαύματα» διαρκούν πολύ λίγο, αμέσως μετά την αναχώρηση του Γάλλου προέδρου, ο ερχομός του αντιπροέδρου της κομισιόνΝτομπρόβσκις, προσγείωσε στη σκληρή πραγματικότητα τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και εξανέμισε τους «ευσεβείς» πόθους της. Ο αντιπρόεδρος της κομισιόν ήταν απόλυτος και σαφής. «πρώτα θα πρέπει να προηγηθεί η αξιολόγηση του προγράμματος για την απαρέγκλιτη και πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων και μετά, αν είναι θετική αυτή η αξιολόγηση θα εκταμιευθεί η πρώτη δόση του δανείου προς την Ελλάδα». Πράγμα που σημαίνει ότι μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη θα πρέπει να ψηφιστούν ακραίες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, με το νέο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό και το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων καθώς και με τα άλλα προαπαιτούμενα του μνημονίου.

Όλα αυτά ασφαλώς και είναι αιτία πολέμου, πανεργατικού ξεσηκωμού. Και τέτοιος ξεσηκωμός για να γίνει απαιτείται η άμεση συγκρότηση ενός, όσο γίνεται ευρύτερου μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα συμφωνούν σε ζητήματα άμεσης προτεραιότητας, ενταγμένα σε μια προοπτική για συνολικές ριζικότερες αλλαγές. Δεν αρκεί μόνο μια απεργία στις 12 Νοέμβρη που και αυτή απλά θα καταμετρήσει δυνάμεις, σε δύο ή τρεις απεργιακές συγκεντρώσεις και μετά θα περιμένουμε να έρθουν στη βουλή τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα για να ξανακάνουμε πάλι μια ή δυο απεργίες. Χρειάζεται το ώριμο μέτωπο τη ανάγκης και της οργής του σήμερα, το σύγχρονο εργατικό ΕΑΜ. Δυστυχώς αυτό το μέτωπο μέχρι σήμερα, με ευθύνη του εργοδοτικού, κυβερνητικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού δεν πραγματοποιήθηκε. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός συναινεί, συνέπραξε και συμπράττει στο αντεργατικό ανοσιούργημα των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης. Το ΠΑΜΕ με την περιχαράκωσή του, τη γραφειοκρατική λειτουργία του ως πολιτικοϊδεολογικό εξάρτημα του ΚΚΕ και τη μοναχική πορεία του, στην ουσία αφήνει ελεύθερο το πεδίο για να περνούν μέτρα που εξαθλιώνουν το λαό. Οι ευθύνες είναι ιστορικές και όσο θα υπάρχουν εμμονές, ζημιωμένοι θα είναι, ο εργαζόμενος και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 12 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΑΛΛΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ, ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ, ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥΣ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η μαζική δολοφονία προσφύγων και ο καλυμμένος ρατσισμός.

Αρ­χί­ζο­ντας μια σειρά άρ­θρων στο Rp, σχε­τι­κά με την πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή που ασκεί πλέον το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου, θε­ω­ρού­σα­με πι­θα­νό­τε­ρο ότι θα υπο­χρε­ω­θού­με να ξε­κι­νή­σου­με από την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, από τις άμε­σες συ­νέ­πειες του Μνη­μο­νί­ου 3. Δυ­στυ­χώς η άγρια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μας υπο­χρε­ώ­νει να αρ­χί­σου­με από το προ­σφυ­γι­κό.

Οι πρό­σφυ­γες από την Ανα­το­λή πλη­ρώ­νουν βαρύ φόρο αί­μα­τος, προ­σπα­θώ­ντας απελ­πι­σμέ­να να ξε­φύ­γουν από την κό­λα­ση που (κυ­ρί­ως) ο δυ­τι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός επέ­βα­λε στη γει­το­νιά τους και ανα­ζη­τώ­ντας σω­τη­ρία στη μόνη διέ­ξο­δο που μένει «ανοι­χτή»: στη μα­ζι­κή με­τα­κί­νη­ση προς τη Δύση.

Σε αυτή τη με­τα­κί­νη­ση χι­λιά­δες και χι­λιά­δες χά­νουν τη ζωή τους, επει­δή οι «εν­διά­με­σες» χώρες και κυ­βερ­νή­σεις τους επι­χει­ρούν όχι να διευ­κο­λύ­νουν, αλλά να κά­νουν αυτό το «τα­ξί­δι» όλο και πιο δύ­σκο­λο, όλο και πιο επι­κίν­δυ­νο, συ­νε­χί­ζο­ντας τις πο­λι­τι­κές «απο­τρο­πής», πα­ρό­λο που αυτές έχουν απο­δει­χτεί ιδιαί­τε­ρα αι­μα­τη­ρές και απο­λύ­τως ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές. Ο λόγος είναι η ευ­θυ­γράμ­μι­ση με τις οδη­γί­ες της «Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο», αλλά και ο (ελά­χι­στα) κα­λυμ­μέ­νος ρα­τσι­σμός, ως μέ­θο­δος εσω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας. 

Αφο­ρούν αυτές οι δια­πι­στώ­σεις την κυ­βέρ­νη­ση «πρώτη φορά Αρι­στε­ρά» στην Ελ­λά­δα; Σύμ­φω­να με το ρε­πορ­τάζ της Αυγής, το νε­κρο­το­μείο της Μυ­τι­λή­νης έχει ξε­χει­λί­σει από «αταυ­το­ποί­η­τα» πτώ­μα­τα προ­σφύ­γων: αν­δρών-γυ­ναι­κών και μι­κρών παι­διών που ξέ­βρα­σε η θά­λασ­σα. Κάθε βράδυ, τα τη­λε­ο­πτι­κά ρε­πορ­τάζ-με έναν τόνο τυ­πο­ποι­η­μέ­νης, υπο­κρι­τι­κής, συ­γκί­νη­σης-ανα­φέ­ρουν ένα ακόμη «τρα­γι­κό ναυά­γιο» στα ανα­το­λι­κά νερά του Αι­γαί­ου, με δε­κά­δες πρό­σθε­τους «αγνο­ού­με­νους».

Αυτή η τρα­γω­δία δεν έχει καμιά «αντι­κει­με­νι­κή» ερ­μη­νεία και τεκ­μη­ρί­ω­ση. Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα μπο­ρού­σε να έχει γκρε­μί­σει τον «φρά­κτη» στον Έβρο, επι­τρέ­πο­ντας στους πρό­σφυ­γες να με­τα­κι­νη­θούν με με­γα­λύ­τε­ρη ασφά­λεια από τη στε­ριά. Θα μπο­ρού­σε, ακόμα, να έχει βά­λει-σε συ­νεν­νό­η­ση με την Τουρ­κία-κά­ποια κα­ρά­βια που θα με­τα­φέ­ρουν με ασφά­λεια τους πρό­σφυ­γες από τις τουρ­κι­κές ακτές (πα­ρε­μπι­πτό­ντως, για τους λά­τρεις των κα­νό­νων της αγο­ράς, αυτό θα κό­στι­ζε και φθη­νό­τε­ρα από το «ει­σι­τή­ριο» πα­ρά­νο­μης επι­βί­βα­σης των προ­σφύ­γων στις λα­στι­χέ­νιες βάρ­κες του θα­νά­του...). Γιατί δεν υλο­ποιού­νται τέ­τοιες λύ­σεις;

Αφε­νός, γιατί η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου πα­ρα­μέ­νει υπο­ταγ­μέ­νη στην ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή περί, τάχα, «ελέγ­χου των προ­σφυ­γι­κών ροών», πο­λι­τι­κή που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πιέ­ζει τους πρό­σφυ­γες να πα­ρα­μεί­νουν στις κα­τε­στραμ­μέ­νες πα­τρί­δες τους.  

Αφε­τέ­ρου, γιατί η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου δεν τολμά να συ­γκρου­στεί και να θέσει τέρμα στη ρα­τσι­στι­κή προ­κα­τά­λη­ψη που έχουν εμπε­δώ­σει οι προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Για να στα­μα­τή­σουν να πνί­γο­νται οι άν­θρω­ποι στα πα­γω­μέ­να νερά του Αι­γαί­ου, υπάρ­χει μια και μόνο λύση: να απο­φα­σί­σου­με να τους υπο­δε­χτού­με αν­θρώ­πι­να και δη­μο­κρα­τι­κά, να αξιο­ποι­ή­σου­με τις δυ­να­τό­τη­τες του 21ου αιώνα για να μειώ­σου­με τον πόνο εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων συ­ναν­θρώ­πων μας. Αυτό, που θα ήταν αυ­το­νό­η­το κα­θή­κον μιας δη­μο­κρα­τι­κής-ακό­μα και αστι­κής, κε­ντρώ­ας-κυ­βέρ­νη­σης, δεν τολμά να το κάνει ένα κόμμα που εξα­κο­λου­θεί να πα­ρι­στά­νει τη...ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά.

Ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός με­τα­να­στευ­τι­κής πο­λι­τι­κής, Γιάν­νης Μου­ζά­λας, δή­λω­σε αυ­τά­ρε­σκα στο Left ότι «ο φρά­χτης στον Έβρο δεν μπο­ρεί να πέσει πριν εξε­τα­στούν διά­φο­ρες άλλες πα­ρά­με­τροι». Αλή­θεια, γιατί κα­νείς δεν μας λέει ποιες είναι αυτές οι άλλες «πα­ρά­με­τροι» και πόσες χι­λιά­δες αν­θρώ­πι­νες ζωές πρέ­πει να χα­θούν πριν ολο­κλη­ρω­θεί αυτή η «εξέ­τα­ση»;

Η έντα­ξη του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων στους γε­ω­πο­λι­τι­κούς αντα­γω­νι­σμούς των το­πι­κών δυ­νά­με­ων είναι μια από τις πιο αντι­δρα­στι­κές πτυ­χές της τρέ­χου­σας πο­λι­τι­κής. Ο Π. Καμ­μέ­νος φρο­ντί­ζει να επα­να­λαμ­βά­νει ότι τα σύ­νο­ρα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νουν «αδια­πέ­ρα­στα», ότι η γραμ­μή Θρά­κη-Αι­γαίο-Κύ­προς είναι μια «γραμ­μή άμυ­νας του ελ­λη­νι­σμού». Αυτές οι ιδέες του «πα­τριω­τι­κού ΠΑΣΟΚ» που στη συ­νέ­χεια κλη­ρο­νό­μη­σαν οι της «λαϊ­κής» ακρο­δε­ξιάς και οι της Χρυ­σής Αυγής, οδη­γούν σή­με­ρα στην πα­γε­ρή αδια­φο­ρία απέ­να­ντι σε εκα­το­ντά­δες νε­κρούς.

Σύμ­φω­να με τους ακτι­βι­στές του αντι­ρα­τσι­στι­κού κι­νή­μα­τος, το Λι­με­νι­κό συ­νε­χί­ζει την πρα­κτι­κή του «push back» απέ­να­ντι σε ακυ­βέρ­νη­τες λα­στι­χέ­νιες βάρ­κες στο Αι­γαίο. Αν είναι αλή­θεια, πρό­κει­ται για ρα­τσι­στι­κό έγκλη­μα, για πα­ρα­βί­α­ση κάθε δη­μο­κρα­τι­κής νο­μι­μό­τη­τας, για πα­ρα­βί­α­ση ακόμα και των πα­λαιών άγρα­φων νόμων της ναυ­το­σύ­νης. Πότε θα μι­λή­σουν, πότε θα πουν την αλή­θεια, στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της κυ­βέρ­νη­σης-ανά­με­σά τους και αγα­πη­μέ­νοι πα­λιοί σύ­ντρο­φοι-που έχουν ανα­λά­βει σχε­τι­κές ευ­θύ­νες;

Ο κ. Μου­ζά­λας δή­λω­σε στην ΕΡΤ ότι «η τρα­γω­δία των προ­σφύ­γων θα στα­μα­τή­σει μόνο με έλεγ­χο από την πλευ­ρά της Τουρ­κί­ας». Τι ση­μαί­νει αυτή η με­γα­λο­πρε­πής χο­ντρά­δα; Ότι πε­ρί­που 3.000.000 πρό­σφυ­γες θα πρέ­πει να επι­βιώ­σουν επ’ αό­ρι­στο στα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης που έχουν στη­θεί στην Τουρ­κία.

Η τρα­γω­δία των προ­σφύ­γων θα στα­μα­τή­σει μόνον όταν οι άν­θρω­ποι, τα κι­νή­μα­τα και οι κυ­βερ­νή­σεις στη Δύση, ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους. Και αυτό, πράγ­μα­τι, προ­ϋ­πο­θέ­τει πο­λι­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς και όχι ανα­ζή­τη­ση προ­σχη­μά­των για να συ­νε­χί­ζε­ται μια απάν­θρω­πη πο­λι­τι­κή κα­λυμ­μέ­νου ρα­τσι­σμού.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Το 19ο αιώνα, η ίδια ακριβώς νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, είχε επιβάλει τον χρυσό ως κοινό νόμισμα, με τους ίδιους ακριβώς επιστημονικούς ισχυρισμούς.

Η οικονομική ιστορία απέδειξε, ότι οι ισχυρισμοί αυτοί απόκρυπταν τους πραγματικούς λόγους αυτής της επιμονής. Οι ισχυρισμοί δεν ήσαν τόσο καλοπροαίρετοι. Οι ισχυρισμοί των τραπεζιτών ποτέ δεν είναι για το καλό όλων.

Τον 19ο αιώνα, με τον χρυσό ως νόμισμα και σταθερές ισοτιμίες, η κάθε Κυβέρνηση δεν είχε στην διάθεση της τα μέσα εκείνα, που με αυτά θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια οικονομική δυσπραγία, που είναι εντελώς φυσικό να επισυμβεί, σε ένα κόσμο αβεβαιότητας, όπως είναι ο κόσμος της οικονομίας.

Όλα τα άλλα μέτρα, εκτός από αυτά που θα βοηθούσαν στην βελτίωση του ισοζυγίου πληρωμών, για την αύξηση των εισοδημάτων και την μείωση της ανεργίας, αποκλείονταν ως παράλογα ή τέλος πάντων δεν ήσαν γνωστά.

Το πρώτο μέτρο για την αντιμετώπιση της ύφεσης στη χώρα Α, ήταν η χώρα να μειώσει τις εισαγωγές της από την χώρα Β, μέσω της μείωσης μισθών, ημερομισθίων, με στόχο απώτερο να κάνει τις εξαγωγές της πιο φθηνές για να βρει χρυσό. Βεβαίως αυτή η ενεργεία οδηγούσε σε βαθύτερη ύφεση την χώρα Α, αφού η εσωτερική ζήτηση εξατμίζονταν σιγά-σιγά.

Η χώρα Β με την σειρά της, αφού η ζήτηση για τα προϊόντα της μειώνονταν, όπως επίσης και η ισοτιμία του νομίσματος μειώνονταν λόγω μειωμένης ζήτησης, αμύνονταν με τον ίδιο τρόπο. Έπρεπε να διατηρήσει και να αυξήσει τον χρυσό της, και έτσι αύξανε τα επιτόκια της, ενώ παράλληλα μείωνε τους μισθούς, να κάνει πιο ελκυστικές τις εξαγωγές της. Αλλά υψηλότερο επιτόκια και χαμηλές αμοιβές σήμαιναν ύφεση, που με την σειρά της προσπαθούσε να την εξάγει στη Χώρα Γ, μειώνοντας τις εισαγωγές της από την χώρα Γ. Η αλυσίδα συνεχιζόταν με αυτό τον τρόπο, ο ένας έκανε πάσα στον άλλον το πρόβλημα του.

Δηλαδή αυτή η πολιτική της διατήρησης της εξωτερική αξίας των νομισμάτων είχε ως αποτέλεσμα μεταξύ των Εθνών την αβεβαιότητα, την ανεργία, και την γενική ύφεση. Την ζημία την πλήρωναν οι εργαζόμενοι.

Το χρυσό νόμισμα λοιπόν ήταν η αιτία ενός έντονου ανταγωνισμού για την κατάκτηση των αγορών, που έπαιξε τον πρωτεύοντα ρολό για τους πόλεμους του 19ου αιώνα, και δεν χωρεί καμία αμφιβολία, ότι η κατάκτηση των αγορών, είναι η αιτία των πόλεμων του 20ου αιώνα, μαζί με την γέννηση ρατσιστικών κινημάτων και απεχθών αντιδημοκρατικών ιδεολογιών.

Οι παραδεδεγμένες σιωπηλές προϋποθέσεις της φιλελεύθερης οικονομικής σκέψεις ουδέποτε ικανοποιήθηκαν στην πράξη, με αποτέλεσμα να μην λύονται τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα, που έχουν σχέση με την εξάλειψη της ανεργίας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου, αλλά αντίθετα να φέρνουν ύφεση, κοινωνική αναταραχή και πολέμους.

Οι εμπορικές σχέσεις, καθιστάντο ένα απελπισμένο τέχνασμα να διατηρείς την απασχόληση στο εσωτερικό της χώρας, πουλώντας στο εξωτερικό, και παρεμποδίζοντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές.

Αυτή η κατάσταση δεν ήταν βιώσιμη και κερδισμένες από τις κρίσεις έβγαιναν οι Τράπεζες, που καταχρέωναν τους Λαούς, και πρόσκαιρα οι πλέον εξελιγμένες χώρες.

Αλλά μετά την μεγάλη κρίση του 1929 και μετά τον ΒΠΠ, η γνώση μας ριζικά άλλαξε σε σχέση για τα παραπάνω θέματα.

Μάθαμε ότι λόγω του χρυσού νομίσματος:

1) Η ελεύθερη αγορά αδυνατεί να δημιουργήσει όρους πλήρους απασχόλησης και ανάπτυξης

2) Η ελεύθερη αγορά αυθαίρετα και άνισα διανέμει το εισόδημα και

3) Η θεμελιώδης αιτία της ανεργίας και της υποαπασχόλησης οφείλεται σε αυτή καθ’ εαυτή στην κερδοσκοπική λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Αυτά πρακτικά σήμαιναν αλλαγή πολίτικης.

Αντί η κάθε κυβέρνηση να ασχολείται με την διατήρηση της εξωτερικής σταθερότητας του νομίσματος, καλόν θα ήταν να ασχολείται με την διατήρηση της εσωτερικής σταθερότητας.

Αντί να τίθεται σε κίνδυνο η ευημερία ενός λαού, από τα αυξημένα επιτόκια που καθορίζονταν από εξωτερικούς παράγοντες, από αυτούς που έχουν τα κεφάλαια, καλύτερα θα είναι η κάθε κυβέρνηση να θέτει τα δικά της επιτόκια, που θα κάνουν τις επενδύσεις ελκυστικές και να παραβλέψει του κεφαλαιούχους, τις Τράπεζες.

Με άλλα λόγια, είναι καλύτερα να απασχολούμε τους εργαζόμενους να παράγουν προϊόντα για το εσωτερικό της χώρας, έστω και αν αυτά θα μπορούσαν να παραχθούν πιο φθηνά στο εξωτερικό, εάν η εναλλακτική λύση θα ήταν να μην εργάζονται καθόλου.

Ένα καθεστώς σταθερών ισοτιμιών θα ήταν επιθυμητό, όταν η πλήρης απασχόληση σε κάθε έθνος θα μπορούσε να επιτευχθεί, και τότε το διεθνές εμπόριο θα ήταν επωφελές για κάθε έθνος.

Τα παραπάνω εφαρμόστηκαν μέσω της Συνθήκης του Μπρέτον Γούντς ως ένα σημείο, και η εποχή από το 1945-1973, η διάσημη οικονομολόγος Ι. Adelman την χαρακτήρισε ως την ‘Κευνσιανή εποχή μιας αξεπέραστης παγκόσμιας οικονομικής ευημερίας, ένας Χρυσούς Αιών της οικονομικής ανάπτυξης, μια περίοδος πρωτοφανούς διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης σε ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες’.

Ήταν η εποχή των σταθερών εθνικών νομισμάτων, των Λαών, της πλήρους εργασίας, του κοινωνικού κράτους, των τοπικών πολιτισμών, της ανταλλαγής πολιτιστικών ιδεών, της συνύπαρξης, της απελευθέρωσης Λαών. Μια θαυμάσια εποχή που ποτέ δεν υπήρξε στην ιστορία. Η Ευρώπη ανοικοδομήθηκε, εδραιώθηκε το κοινωνικό κράτος όχι ως κόστος αλλά ως επένδυση, και η ειρηνική οικονομική διεθνής συνεργασία.

Ο Κεϋνσιανισμός κατέρρευσε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1970 από τις ‘κεϋνσιανές ύβρεις’ που διεπράχθησαν από τραπεζίτες, από τους πολιτικούς και από την πλειοδοτούσα αριβιστική (=τυχοδιωκτική) αριστερά.

Οι κλασσικοί ξαναήρθαν, φέρνοντας τον χρυσό στην κάρδια της Ευρώπης. Οι Τραπεζίτες θριάμβευαν ξανά, μετά τους δυο Παγκόσμιους Πόλεμους, με την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Οι πολιτικοί μας απεδείχθησαν αμνήμονες και αγύρτες, και μερικοί από αυτούς πολύ αγύρτες (πρόσωπο που επικαλείται γνώσεις, ικανότητες και ιδιότητες, τις οποίες δε διαθέτει, για να εξαπατήσει τους άλλους, απατεώνας, κατεργάρης, κομπογιαννίτης, τσαρλατάνος).

Επιστρέψαμε πάλι στην κλασσική οικονομική του μοναδικού φυσικού και ηθικού υποδείγματος των ελευθέρων αγορών, του ελάχιστου κράτους και της λιτότητα για την θεραπεία κάθε ανωμαλίας, που είναι και τιμωρία για υπερβολές του παρελθόντος.

Χαρακτηριστικό είναι αυτό που γράφει ο Νομπελίστας Paul Krugman, που παρακολουθώντας το 2010 μια διάλεξη του Σόϊμπλε, για την μοναδικότητα της πολιτικής του νεοκλασικού μοντέλου, άκουσε δίπλα του την γυναίκα του να του ψιθυρίζει ότι ‘καθώς θα φεύγουμε από εδώ θα μας δώσουν και ένα μαστίγιο να αυτομαστιγωθούμε’. Ο Σόϊμπλε είπε ότι με το ευρώ μια είναι η πολιτική που ασκείται. Η εισοδηματική πολιτική. Καμία άλλη. Η ιδεολογία παύει να υπάρχει ως επιλογή, ή μια είναι η ιδεολογία, που το ευρώ επιβάλει, η λιτότητα.

Τι είναι το ευρώ?

Το ευρώ, ως προς την ζήτηση του είναι ο ιδεατός χρυσός, με την έννοια ότι ζητείται ως μέσον αποθησαυρισμού, εξ ου και η αξία του στις παγκόσμιες αγορές.

Το ευρώ ως προς την προσφορά του, είναι σπάνιο νόμισμα, σπανιότερο ακόμα και από τον χρυσό, χωρίς μεταβολές στην αγοραστική του αξία, εφ όσον είναι συνδεδεμένο με τον μηδενικό πληθωρισμό.

Είναι το σπανιότερο προϊόν στον κόσμο, από όλα τα εμπορεύματα που υπάρχουν στον κόσμο, και η αξία του είναι αντιστρόφως ανάλογη της σπανιότητας του, πράγμα που εγγυάται η ΕΚΤ.

Το ευρώ έχει αξία ως επένδυση, παρά ως μέσο κυκλοφορίας, όπως τα άλλα νομίσματα, και η απόδοση του εξαρτάται από το ύψος της ανεργίας.

Κατά συνέπεια η πραγματική αξία του ευρώ δεν εξαρτάται από την δημιουργία πραγματικού πλούτου από την δαπάνη του, είναι ουδέτερο, αλλά από το αποθησαυρισμό του, και κατά συνέπεια από την λιτότητα σε όλη την ευρωζώνη. Το ευρώ τελικά είναι ένα επικίνδυνο χρήμα. Είναι βόμβα μεγατόνων.

Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει αυτή την στιγμή το ευρώ, να καθορίζει απολύτως την πολιτική στη Ευρώπη, πέρα από τους τετριμμένος τίτλους αριστεράς, δεξιάς, κέντρου, και σοσιαλδημοκρατίας.

Μέσα στο ευρώ, αυτές είναι έννοιες άνευ σημασίας, αφού χάρις στο ευρώ έχουμε φτάσει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, η οικονομική δύναμη της ΕΚΤ και των Τραπεζών, να είναι πιο θεμελιακή από την φυσική δύναμη ή την δύναμη του κράτους.

Μετά την κρίση του 2008 οι αδυναμίες του ευρώ εμφανιστήκαν, όπως και οι αδυναμίες του χρυσού νομίσματος το 1929. Όπως το 1929 απαιτήθηκε από τους όλους λιτότητα για να επανέλθει η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης, έτσι και τώρα με το ευρώ απαιτείται πλήρης λιτότητα για να επανέλθει η ευρωζώνη στην ανάπτυξη. Όπως και τότε απέτυχε αυτή η πολιτική, που κατέληξε σε πόλεμο, έτσι και τώρα αποτυγχάνει, με πρώτη εκδήλωση την δυσφορία των λαών της Ευρώπης, του ενός προς τον άλλον. Ο ένας μισεί τον άλλον, που προδικάζει άγριο ξεμπέρδεμα.

Οι σιωπηλές και φανερές προϋποθέσεις του ευρώ δεν ικανοποιούνται άλλη μια φορά. Δεν μπορεί το ευρώ να φέρει ανάπτυξη και δουλειές, δεν μπορεί να εγγυηθεί τις αμοιβές, δεν μπορεί να εγγυηθεί συνταξιοδοτικά προγράμματα, προγράμματα υγείας και παιδείας. Όλα ρευστοποιούνται χωρίς απόδοση. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι τραπεζίτες και μερικοί αγύρτες πολιτικοί που με την προπαγάνδα τους φοβίζουν τον λαό.

Εν τω μεταξύ χρόνω, οι φυσικοί πόροι υπάρχουν και είναι ανενεργοί, τεχνικοί πόροι υπάρχουν εν υπνώσει, άνθρωποι άνεργοι υπάρχουν έτοιμοι για δουλειά, πλουσιότερη γνώση παρά ποτέ υπάρχει. Δηλαδή ένα πελώριο αυτοκίνητο υπάρχει ένα να κινηθεί προς την πρόοδο και το κρατάμε σταματημένο γιατί το ρεύμα ‘ευρώ’ δεν υπάρχει να το κινήσει.

Δεδομένων αυτών, ο Κέϋνς υπέδειξε, κατ’ αναλογία, ότι θα πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας ‘μανιατό’ (δυναμό-γεννήτρια) της οικονομίας να την κινήσουμε. Αν δεν υπάρχουν ευρώ ας φτιάξουμε το δικό μας νόμισμα να πάμε προς την πρόοδο. Καθυστερούμε επικίνδυνα για τη ζωή μας.

Και στον πιο δύσπιστο, αλλά μη φοβισμένο, έχει αποδειχθεί ότι το πείραμα ευρώ απέτυχε άλλη μια φορά. Η επέλαση του κεφαλαίου των τραπεζιτών κατά της εργασίας πρέπει πάραυτα να αποκρουστεί για να σωθεί τελικά η ειρήνη στην Ευρώπη, πέραν ημών.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΠΗΓΗ: sxedio-b.gr

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ Ο ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΤ. ΛΕΟΥΤΣΑΚΟΣ  

Του ΒΑΣΙΛΗ ΣΟΠΙΚΙΩΤΗ*

Δεκάδες μέλη της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε) με μια θαυμάσια αγωνιστική πρωτοβουλία τους, την οποία άξιζε να έχουνε αναλάβει τα μέλη της Λαϊκής Ενότητας σε όλη την Ελλάδα, ανάρτησαν πανό απέναντι από την εξέδρα των επισήμων, που παρακολουθούσαν την παρέλαση για την 28η Οκτώβρη στον Πειραιά.  

Το πανό της ''Λαϊκής Ενότητας'' ( ΛΑ.Ε) έγραφε με μεγάλα γράμματα το σύνθημα: ''O ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ. ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ''! Παραπλεύρως του πανό της Λαϊκής Ενότητας, αγωνιστές από την ''ΑΝΤΑΡΣΥΑ'' είχαν τοποθετήσει το δικό τους πανό με ανάλογο σύνθημα.  

Στην εξέδρα των επισήμων παρίσταντο μεταξύ πολλών άλλων ο Θοδ. Δρίτσας Υπουργός Ναυτιλίας και ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, ενώ η εξέδρα και οι διαδηλωτές περιεβάλλοντο από πλήθος αστυνομικών με στολή και πολιτικά σε μια επιχείρηση ιδιαίτερης αστυνομοκρατίας.  

Καθ' όλη τη διάρκεια της παρέλασης οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα κατά της πώλησης λιμανιού του Πειραιά και συνθήματα για την επικαιρότητα του ''ΟΧΙ'' του ελληνικού λαού, πράγμα που σήμερα μεταφράζεται σε ''ΟΧΙ'' στη νέα μνημονιακή πολιτική και οικονομική ''κατοχή'' της χώρας.  

Μαζί με τους διαδηλωτές περευρίσκοντο στο πανό της ''ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ'' ο Παν. Λαφαζάνης επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας και ο Στ. Λεουτσάκος μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε, μαζί με πολλά στελέχη, νέους και νέες της Λαϊκής Ενότητας του Πειραιά.  

Ταυτόχρονα, με το τέλος της παρέλασης οι διαδηλωτές της ΛΑ.Ε και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέλαβαν το δρόμο στην πρόσοψη ακριβώς της εξέδρας των επισήμων, εκφωνώντας συνθήματα, καταχειροκροτούμενοι από το πλήθος.

Στη συνέχεια οι διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία επί του δρόμου της παρέλασης, στην Ηρώων Πολυτεχνείου, φωνάζοντας συνθήματα υπό τις ζωηρές επευφημίες και τα θερμά χειροκροτήματα των πολιτών, οι οποίοι παρότρυναν τους διαδηλωτές να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τα μνημόνια και τη λιτότητα μέχρι την τελική νίκη. Η πορεία, τελικά, τερματίστηκε επιτυχώς αρκετά πέρα από την πλατεία Τερψιθέας.  

Πολιτικοί κύκλοι στον Πειραιά τόνιζαν ότι η εντυπωσιακή και θερμή υποδοχή των διαδηλωτών από το μέγα πλήθος των πολιτών, που παρακολουθούσαν την παρέλαση στον Πειραιά, αντιπροσωπεύει ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός, γιατί εκφράζει ένα είδος αξιοπρόσεκτης πολιτικής μεταστροφής στην κοινωνία σε αριστερές και ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Ο ιδιαίτερα θερμός τρόπος με τον οποίον εκδηλώνετο μαζικά ο κόσμος απέναντι στα στελέχη της ΛΑ.Ε, υπογράμμιζαν οι ίδιοι πολιτικοί κύκλοι ότι συνιστά ένδειξη ραγδαίων πολιτικών μετατοπίσεων, οι οποίες μπορούν να πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας το αμέσως επόμενο διάστημα, όταν,μάλιστα, βρίσκεται μπροστά μας ένα δολοφονικό ωστικό κύμα αντιλαϊκών μέτρων, τα οποία και πάλι πάνε να ψηφιστούν στην Βουλή εντελώς πραξικοπηματικά και με διαδικασίες εξπρές: ''ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε''.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι διαδήλωση για την ανάπλαση των Λιπασμάτων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού του Πειραιά πραγματοποίησε, μετά το τέλος της παρέλασης στο Κερατσίνι, ο Δήμος Κερατσινίου, στην οποία συμμετείχαν και στελέχη και μέλη της "Λαϊκής Ενότητας".

*Ο Βασίλης Σοπικιώτης είναι μέλος της Λαϊκής Ενότητας Πειραιά

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΡΗΞΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ- ΑΥΣΤΡΙΑΣ, ΝΕΟΙ ΦΡΑΚΤΕΣ ΚΑΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ  

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΣΙΠΡΑ  

Ενώ συνεχίζεται υπό τα απαθή βλέμματα της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΟΗΕ, η τραγωδία των προσφύγων στο Ανατολικό Αιγαίο, όπου τουλάχιστον 11 άνθρωποι, κυρίως παιδιά, έχασαν τη ζωή τους και 40 αγνοούνται ύστερα από τα νέα ναυάγια του τελευταίου 24ωρου, το ντελίριουμ της ξενοφοβίας και νεοαποικιακής αντίληψης αποκτά πρωτόγνωρες διαστάσεις στην Ευρώπη. Ύστερα από τρεις άγονες συνόδους κορυφής μέσα σε ένα μήνα, γενικεύεται ο ακήρυκτος “πόλεμος” όλων εναντίον όλων, καθώς το ένα μετά το άλλο, τα κράτη- μέλη της Ένωσης υψώνουν φράκτες εναντίον των “ανεπιθύμητων” προσφύγων, αναθέτουν στο στρατό την προστασία των συνόρων και απειλούν να ακυρώσουν κάθε μετακίνηση, αποκαλύπτοντας το πραγματικό, απάνθρωπο πρόσωπο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, στον αντίποδα κάθε αρχής αλληλεγγύης.

Η ΕΕ δίπλα στους οικονομικούς “φράχτες” Βορρά – Νότου στο εσωτερικό της, υψώνει τώρα και γενικευμένους συνοριακούς φράχτες ανάμεσα στα κράτη μέλη της ενάντια στους πρόσφυγες, τους οποίους η ίδια, μαζί με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κυρίως τις ΗΠΑ, προκάλεσε.

Η οικονομική κρίση από τη μία, η φυλακή της ευρωζώνης από την άλλη και οι πολιτικές της λιτότητας και τώρα η μεγάλη τραγωδία του προσφυγικού, μπορεί να οδηγήσουν, αν δεν οδηγούν σε σιγουριά σε βέβαιη κατάρρευση της ευρωζώνης και της ίδιας της ΕΕ, κάτι που μόνο η κυβέρνηση Τσίπρα και οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ δεν μπορούν να αντιληφθούν.  

Μέχρι πρότινος, ο δεξιός εθνικιστής πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν εμφανιζόταν ως το μαύρο πρόβατο της Ε.Ε. για τις ξενόφοβες πολιτικές του, ύστερα από την απόφασή του να υψώσει Τείχη στα σύνορα με Σερβία και Κροατία. Σήμερα, τείνει να αναδειχθεί σε πρότυπο προς μίμηση από τις αξιοσέβαστες, υποτίθεται, κυβερνήσεις των γειτόνων και εταίρων του. Η υπουργός Εσωτερικών της Αυστρίας Γιοχάνα Μικλ- Λάιτνερ απείλησε ανοιχτά ότι η χώρα της θα υψώσει και αυτή τείχος στα σύνορα με τη Σλοβενία, για να αποτρέψει τις μεταναστευτικές ροές. Η Μικλ- Λάιντερ ανήκει στο συντηρητικό κόμμα OVP, τον ελάσσονα εταίρο του κυβερνώντος συνασπισμού, όπου ηγεμονεύουν οι σοσιαλιστές του καγκελάριου Φάιμαν, γεγονός ενδεικτικό για τις διαστάσεις που έχει πάρει η ξενοφοβία στην Ευρώπη.  

Ανάλογη ατμόσφαιρα επικρατεί στη Γερμανία, όπου το ακροδεξιό, ρατσιστικό κίνημα PEGIDA εξαπλώνεται με μορφή χιονοστιβάδας, ασκώντας ισχυρή πίεση στη βάση της Χριστιανοδημοκρατίας. Αντιμέτωπη με τη συνεχή πτώση της δημοτικότητάς της και με το ενδεχόμενο ανταρσίας στην κοινοβουλευτική της ομάδα, η κυβέρνηση Μέρκελ σκληραίνει από μέρα σε μέρα τη στάση της. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών, Τόμας ντε Μεζιέρ, ο οποίος κατηγόρησε την Αυστρία ότι περιμένει κάθε μέρα να πέσει η νύχτα για να αφήσει να περάσουν “στη ζούλα” πρόσφυγες προς τη Γερμανία και απαίτησε τον τερματισμό αυτής της κατάστασης.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δέσμια μιας υποτελούς στάσης “προτεκτοράτου” το μόνο που πράττει είναι να ακολουθεί και να παρακολουθεί, εκτός τόπου και χρόνου, άβουλη τα κελεύσματα της Γερμανίας. Η στάση Τσίπρα στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ ήταν επιεικώς απαράδεκτη, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι το μεγάλο θύμα των πολιτικών της ΕΕ στο προσφυγικό, παρά το γεγονός ότι το Αιγαίο έχει μετατραπεί σε νεκροτομείο ψυχών και παρά τον κίνδυνο η Ελλάδα να αποσυντεθεί το επόμενο διάστημα, εάν δεν έχει δοθεί μια δημοκρατική και θετική ανθρωπιστική λύση στο προσφυγικό πρόβλημα τόσο στην πηγή του, με επίκεντρο τη Συρία, όσο και στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διαστάσεις του.  

Για να τερματισθεί αυτή η κατάσταση, που αποτελεί τραγωδία για τους πρόσφυγες και όνειδος για την Ευρώπη, απαιτείται επειγόντως μια ριζική αλλαγή πολιτικής με βασικούς άξονες:

-Τον τερματισμό του συριακού, εμφυλίου πολέμου με τη συνεργασία όλων των μεγάλων διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων, ώστε ο συριακός λαός να καθορίσει ο ίδιος το μέλλον του, μακριά από ξένες επεμβάσεις και επιδιαιτησίες.

-Την απορρόφηση των προσφύγων από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες με ποσοστώσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τις οικονομικές δυνατότητες κάθε χώρας- μέλους.

-Την κάλυψη των αναγκαίων πόρων που πρέπει να διατεθούν από την Ε.Ε. αλλά και από τον ΟΗΕ, με τη μερίδα του λέοντος να πέφτει στις μεγάλες δυνάμεις, που έχουν και τις περισσότερες δυνατότητες, αλλά και τις μεγαλύτερες ευθύνες για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην περιοχή και την αποσταθεροποίηση κρατών, που διόγκωσε το προσφυγικό πρόβλημα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ:

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΣΕ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΨΥΧΩΝ

Η ΕΕ καταρρέει κάτω από το βάρος των απάνθρωπων πολιτικών που ακολουθούν οι κυρίαρχοι κύκλοι της και οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις των κρατών μελών, συμπεριλαμβανομένης και της μνημονιακής κυβέρνησης Τσίπρα.

Μετά τους οικονομικούς αποικιοκρατικούς φράκτες ανάμεσα στις πλούσιες και φτωχές χώρες στο εσωτερικό της ΕΕ, υψώνονται τώρα ανάμεσα στα κράτη μέλη της και βάρβαροι συνοριακοί φράκτες για να αποκλειστούν οι πρόσφυγες.

Αυτή η ΕΕ των πολεμικών τυχοδιωκτισμών, της λιτότητας, των μνημονίων και της ακροδεξιάς αντίδρασης, δεν έχει κανένα μέλλον.

Είναι ντροπή αυτές τις ώρες υπό τα απαθή βλέμματα της κυβέρνησης, της ΕΕ και της γραφειοκρατίας του ΟΗΕ, να μετατρέπεται καθημερινά το Αιγαίο σε νεκροταφείο ψυχών.

Η κυβέρνηση, αντί να ακολουθεί άφωνη και δουλοπρεπώς τις γερμανικές υποδείξεις και πολιτικές, οφείλει να αναλάβει στο πλαίσιο της ΕΕ δυναμικές και ενεργητικές πρωτοβουλίες που θα αποβλέπουν:

- στη δημοκρατική σταθεροποίηση της Συρίας και της Μ. Ανατολής για να ανακοπεί το κύμα των προσφύγων,

- στην δίκαιη κατανομή των προσφύγων στις χώρες της ΕΕ και ευρύτερα, χωρίς φράκτες και ξενοφοβικές πολιτικές,

- στην ανεύρεση ικανών κονδυλίων από ΕΕ και ΟΗΕ, κυρίως από τις πλούσιες χώρες, για τη στήριξη των χωρών υποδοχής, τη στήριξη προσφύγων και την ασφάλεια τους.

Γραφείο Τύπου

29/10/2015

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR