Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Η πάλη για την απόκρουση της ιταμής κυβερνητικής επίθεσης, να συνδεθεί ως καθολικό αίτημα, με την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τις ημέρες αυτές βρίσκεται σε εξέλιξη μια άθλια, γκεμπελικής έμπνευσης, προπαγάνδα κατά των αγωνιζόμενων αγροτών, που εκπορεύεται από τα χαλκεία του Μαξίμου και του υπουργείου Οικονομικών.

Τι λένε αυτοί οι άθλιοι: Οι αγρότες δεν πληρώνουν φόρους, δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές. Με άλλα λόγια τους προσάπτουν την κατηγορία της φοροαποφυγής και της υπονόμευσης – διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος.

Και ποιοι τα λένε αυτά; Ο Τρύφωνας ο Αλεξιάδης, παλιός συνδικαλιστής του ΣΥΡΙΖΑ στο υπουργείο Οικονομικών και νυν καρεκλοκένταυρος στο ίδιο υπουργείο. Ένας άνθρωπος που μας θυμίζει τις χειρότερες ημέρες του κυβερνητικού–εργοδοτικού συνδικαλισμού και διεκδικεί επάξια θέση δίπλα σε συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, που, αφού έκαναν την βρώμικη δουλειά στα συνδικάτα, τα οποία είχαν μετατρέψει σε κυβερνητικά παραμάγαζα, στη συνέχεια μεταπήδησαν σε ζεστές υπουργικές καρέκλες.

Σαν να μην πέρασε μια ημέρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν είχαν ξεσπάσει οι πρώτες μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις, ο Δ. Γεωργακόπουλος, υφυπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ -του περιβάλλοντος Τσοχατζόπουλου- πετούσε λάσπη κατά των συνδικαλιστών των αγροτών, ισχυριζόμενος ότι ένας άνθρωπος ανιδιοτελής, με αγωνιστική συνέπεια απέναντι στους ανθρώπους που εκπροσωπούσε και πολιτική και ιδεολογική συνέπεια απέναντι στις αρχές του, ο αξέχαστος Γ. Πατάκης, ήταν… μεγαλοαγρότης. Οτι ο Πατάκης καλλιεργούσε 600 στρέμματα και αυτό αποτελούσε τεκμήριο ότι οι κινητοποιήσεις ήταν «καπελωμένες» από τους μεγαλοαγρότες!

Ψέμα, συκοφαντία, λάσπη, ενάντια σε όσους σηκώνουν το κεφάλι, αγωνίζονται και αμφισβητούν τις δολοφονικές πολιτικές επιλογές που απεργάζονται τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού και υλοποιεί το ιθαγενές πολιτικό προσωπικό.

Βρε άθλιοι, για την άγρια φορολογία που έχετε επιβάλει στον λαό, οι αγρότες φταίνε; Το βαθιά ταξικό φορολογικό σύστημα που έχετε επιβάλει, ειδικά από το 1990 έως και σήμερα (απόρροια και αυτό της συνθήκης του Μάαστριχτ), ένα φορολογικό σύστημα που απαλλάσσει τους εφοπλιστές από κάθε φορολογία, περιέχει δεκάδες φορολογικές απαλλαγές στο τραπεζικό, βιομηχανικό και εμπορικό κεφάλαιο και έχει τσακίσει τους εργαζόμενους με τους άμεσους και τους έμμεσους φόρους, για τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες το φτιάξατε;

Για την άγρια λεηλασία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τη μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών από τους εργοδότες και την νομοθετημένη κτηνωδία που επικρατεί στην αγορά εργασίας, η οποία ευνοεί την μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες ευθύνονται; Άθλιοι, ε άθλιοι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ καρεκλοκένταυροι.

Για τις μορφές πάλης και την ανάγκη πολιτικοποίησης των αγώνων

Πριν περάσουμε στο κύριο μέρος του άρθρου, όπου θα επιχειρήσουμε με στοιχεία να καταδείξουμε ότι επιταχύνεται η καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής οικονομίας, μέσα από την καταστροφή των μικρών και μεσαίου μεγέθους καλλιεργειών και την ενίσχυση των μεγάλων αγροτικών εκμεταλλεύσεων, θα θέλαμε να σχολιάσουμε ορισμένες πλευρές των σημερινών αγροτικών κινητοποιήσεων.

Έχει καταγγελθεί από διάφορες πλευρές, ότι τα φασισταριά της «Χ.Α», εκμεταλλευόμενα την γνήσια αγανάκτηση των αγροτών, γυρνάνε από μπλόκο σε μπλόκο, επιδιώκοντας να μολύνουν τους αγωνιζόμενους αγρότες με την φασιστική προπαγάνδα. Σε άλλες περιπτώσεις συνδικαλιστές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, των δύο δηλαδή κομμάτων, που από τη θέση της κυβέρνησης ασέλγησαν κατά των αγροτών, και φέρουν την κύρια ευθύνη για τη σημερινή οικτρή κατάσταση που επικρατεί στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, προσπαθούν τις ημέρες αυτές να ψαρέψουν σε θολά νερά με καταγγελίες κατά των κυβερνητικών σχεδιασμών στο ασφαλιστικό και το φορολογικό. Προσοχή. Καταγγέλλουν μόνο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ. Όχι την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ (ΗΠΑ) που βρίσκονται πίσω από τους κυβερνητικούς αχυράνθρωπους.

Στη προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι η ταξική πάλη, ποτέ δεν διεξάγεται με όρους καθαρότητας. Οποίος πιστεύει κάτι τέτοιο, δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα και τον πολυσύνθετο χαρακτήρα της.

Σε κάθε κοινωνική αναμέτρηση οξύνεται η πολιτική και ιδεολογική πάλη. Σ΄ αυτή, συμμετέχουν όλες οι τάξεις και τα ενδιάμεσα στρώματα, καθώς και οι πολιτικοί φορείς που εκπροσωπούν τα συμφέροντα τους. Στους κοινωνικούς αγώνες δοκιμάζεται η αντοχή της πολιτικής εμβέλειας και δυναμικής κάθε κόμματος και κάθε τάξης, η δυνατότητα χάραξης συμμαχιών, το ίδιο το ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσονται οι αγώνες.

Δεν μπορεί κανείς να απαγορεύσει σε κόμματα της αστικής τάξης, ούτε καν και στη συμμορία δολοφόνων της «Χ.Α», να εκφράσουν τις απόψεις τους για τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Έχει όμως όλο το δικαίωμα να καταγγείλει τα κόμματα αυτά ως εκφραστές συμφερόντων που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των φτωχών και μεσαίων αγροτών, ότι επιδίδονται σε δημαγωγικές διακηρύξεις με σκοπό τη χειραγώγηση, την υπονόμευση και εν τέλει την καταστολή του κινήματος.

Σημαντικό ρόλο, προκειμένου οι αγωνιζόμενοι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες να καταλάβουν τους πραγματικούς από τους κάλπικους φίλους που τις ημέρες αυτές τους περιστοιχίζουν, παίζει το διεκδικητικό πλαίσιο.

Διαβάζουμε π.χ το διεκδικητικό πλαίσιο του μπλόκου της Νίκαιας, που είναι το πιο δυναμικό απ΄ όλα όσα έχουν στηθεί μέχρι σήμερα, καθώς σ’ αυτό έχουν συγκεντρωθεί περισσότερα από 2.500 τρακτέρ. Τα αιτήματα που θέτει είναι αυτά που απασχολούν σήμερα κάθε φτωχό και μεσαίο αγρότη, και αποτελούν μία κατ΄ αρχή σωστή βάση για τη στερέωση και διεύρυνση των κινητοποιήσεων.

Οι αγρότες της Νίκαιας ζητούν επανεξέταση του φορολογικού καθεστώτος με θέσπιση αφορολόγητου για οικογενειακό εισόδημα ως 30.000 ευρώ, προσαυξημένο με 5.000 για κάθε παιδί, προοδευτική φορολόγηση για το υπερβάλλον εισόδημα ως 45% για μεγαλοαγρότες και επιχειρηματίες, καμία αύξηση στις εισφορές του ΟΓΑ, κατάργηση περιορισμών στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή που επιβάλει η νέα ΚΑΠ, αφορολόγητο πετρέλαιο, εγγυημένες τιμές στα αγροτικά προϊόντα, να μην εφαρμοστούν τα μέτρα της ΚΑΠ και του μνημονίου που οδηγούν σε εξόντωση τους μικρομεσαίους αγρότες.

Πρέπει όμως να επισημάνουμε, ότι, αν και το συγκεκριμένο πλαίσιο πάλης, παίρνει υπόψη του τις ταξικές διαφοροποιήσεις μέσα στον αγροτικό κόσμο, δεν ξεφεύγει από μία συντεχνιακή λογική.

Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, ο ολοκληρωτικός πόλεμος που έχουν κηρύξει ο ιμπεριαλισμός και τα εσωτερικά του στηρίγματα κατά του λαού τα τελευταία έξι χρόνια, καθιστούν αναγκαία την πολιτικοποίηση των αγώνων και το ανέβασμα των μορφών πάλης. Το δίλημμα ποιος ποιον, το έχουν θέσει από καιρό τώρα οι εχθρικές δυνάμεις. Στόχος τους δεν είναι να επιτύχουν ορισμένες, περιφερειακού χαρακτήρα νίκες, κατά των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Στόχος τους είναι –και το διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους– η ολοκληρωτική συντριβή και ισοπέδωση του λαού, ο οποίος θα πρέπει να συμβιβαστεί να φυτοζωεί με άθλια μεροκάματα και υψηλή ανεργία, με την επιδοματοποίηση –σε επίπεδο φτωχοκομείου– των συντάξεων, ενώ τα μικρομεσαία στρώματα, θα πρέπει να αποδεχτούν τη βίαιη προλεταριοποίηση τους.

Σε αυτές τις συνθήκες, πρέπει να υπάρχει σχέδιο αντεπίθεσης, που θα ενσωματώνει ανεβασμένες μορφές πάλης που θα αμφισβητούν βασικές πλευρές των πολιτικών επιλογών της άρχουσας τάξης.

Είναι δυνατό να εξελίσσονται σήμερα μεγάλες κινητοποιήσεις με αιχμή το ασφαλιστικό και να μην τίθεται από το πιο συνειδητοποιημένο τμήμα του λαϊκού κινήματος το αίτημα της άμεσης και άνευ όρων αποδέσμευσης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση; Είναι δυνατό ο λαός να δει άσπρη ημέρα, να ορθοποδήσει και να ανακτήσει την χαμένη του αξιοπρέπεια μέσα σε αυτόν τον λάκκο των λεόντων που κατασπαράσσουν ανθρώπινες σάρκες;

Η συζήτηση αυτή έπρεπε να είχε ήδη ανοίξει από την απαρχή της μνημονιακής λεηλασίας, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε με ευθύνη όλων των κομμάτων της Αριστεράς. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν παλεύει σήμερα για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, παρά τις μεγάλες παρακαταθήκες που είχε αφήσει η συνεπής και αποφασιστική πάλη του ΚΚΕ από τις αρχές της δεκαετίας του 60 ακόμη και η εξέλιξη αυτή ισοδυναμεί με μια πολύ μεγάλη πολιτική και ιδεολογική υποχώρηση του λαϊκού κινήματος, το οποίο εμφανίζεται να έχει συμβιβαστεί –και ενσωματωθεί– με την ιδέα της παραμονής της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό.

«Αριστερά» επιχειρήματα υπέρ της παραμονής

Και όχι μόνο αυτό. Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μια «αριστερή» φιλολογία για το άκαιρο της αποδέσμευσης. Τι να την κάνουμε την αποδέσμευση, αν στην Ελλάδα συνεχίσει να κυριαρχεί το κεφάλαιο λέει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ.

Ελάτε κύριοι… Λέγονται τέτοια πράγματα, μετά τα όσα δραματικά βίωσε ο λαός της χώρας τα τελευταία έξι χρόνια; Ή μήπως δεν θυμάστε πώς αντέδρασαν τα κόμματα της αστικής τάξης στο δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη 2015; Δεν βγήκαν και είπαν ορθά κοφτά, ότι το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, θα μας οδηγήσει εκτός ευρωζώνης και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης; Δεν βρήκε τις ημέρες αυτές ο Β. Αποστόλου, αυτός ο υποψήφιος νεκροθάφτης των αγροτών, να δηλώσει ότι αν δεν περάσει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, διακυβεύεται η θέση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση;

Τι άλλο πρέπει να γίνει στη χώρα αυτή, για να καταλάβετε ότι η αμφισβήτηση της θέσης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί casusbelliγια την άρχουσα τάξη; Ότι η είσοδος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ αποτελούσε στρατηγική επιλογή για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας και ότι την στρατηγική αυτή επιλογή την φυλάσσουν και σήμερα ως κόρη οφθαλμού;

Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθείτε ότι η πάλη για τη σοσιαλιστική προοπτική είναι αλληλένδετη και αλληλεξαρτώμενη με την πάλη για την κατάχτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της χώρας;

Γιατί το πρόβλημα της πολύπλευρης εξάρτησης της Ελλάδας από το ξένο κεφάλαιο είναι πραγματικό και δεν ανήκει στη σφαίρα του φαντασιακού. Από το 1828 η χώρα ήταν εξαρτημένη από το αγγλικό και μετά το 1945 πολιτικά και στρατιωτικά από το αμερικάνικο κεφάλαιο. Και κανένας νεολογισμός περί «ανισόμετρης αλληλεξάρτησης» δεν μπορεί να αναιρέσει και να συγκαλύψει μία πραγματικότητα που τόσο δραματικά βιώνει ο ελληνικός λαός, ειδικά τα τελευταία χρόνια της μνημονιακής λεηλασίας.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Με τεράστια επιτυχία πραγματοποιήθηκε το διήμερο δράσης και αγώνα που διοργάνωσε το αντιφασιστικό –αντιρατσιστικό κίνημα της χώρας μας (ΚΕΕΡΦΑ) με την συμμετοχή πολιτικών κοινωνικών και εργατικών συλλογικοτήτων στον Έβρο στις 23-24 Γενάρη 2016.

Κεντρικό αίτημα της μεγάλης Πανελλαδικής κινητοποίησης ήταν: «Ρίξτε τους φράχτες – Ανοίξτε τα σύνορα της ρατσιστικής Ευρώπης φρούριο».

Μαζική ήταν η ανταπόκριση από τον Έβρο μέχρι το Καλαί της Γαλλίας. Πάνω από δύο χιλιάδες στον Έβρο και περισσότεροι από τρεις χιλιάδες στο Καλαί βρέθηκαν στους δρόμους για δύο μέρες αλλά και στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην διάρκεια του διημέρου.

Με την επιλογή αυτή το αντιφασιστικό – αντιρατσιστικό κίνημα εξέφρασε με τον πιο έμπρακτο τρόπο την αλληλεγγύη στην συνεχιζόμενη φρίκη των χιλιάδων πνιγμένων προσφύγων μεταναστών και στην τελευταία τραγωδία που σημειώθηκε στο Αιγαίο και στοίχισε την ζωή 44 ανθρώπων μεταξύ των οποίων και 17 ανήλικων παιδιών.

Η μεγάλη διαδήλωση που έγινε στις Καστανιές προς τον φράχτη έστειλε αντιπροσωπεία που πέρασε πέρα από το μπλόκο των ΜΑΤ και έβαλε πανό με σύνθημα «Μέσα οι Πρόσφυγες». Ήταν η πρώτη φορά που το μήνυμα του κινήματος μπήκε στην απαγορευμένη ζώνη.

Αυτό στάθηκε δυνατόν να επιτευχθεί χάρις στην μαχητική αγωνιστικότητα του κινήματος και των συνδικάτων όπως ήταν η ΠΕΝΕΝ, η ΑΔΕΔΥ αλλά και στους εκατοντάδες αγωνιστές από την Αλεξανδρούπολη, την Ορεστιάδα και τις Καστανιές.

Στο Καλαί της Γαλλίας πάνω από τρεις χιλιάδες διαδηλωτές από την Γαλλία και την Βρετανία βάδισαν με μαζική πορεία και με την συμμετοχή Προσφύγων που είναι αποκλεισμένοι στην «ζούγκλα», την περιοχή όπου ζουν μέσα σε παράγκες και λάσπες περιμένοντας να περάσουν τα σύνορα. Απέκρουσαν αποφασιστικά την φασιστική πρόκληση ματαιώνοντας τις απόπειρες των φασιστών για αντισυγκέντρωση.

Στους κήπους του Έβρου τι κίνημα και οι διαδηλωτές προχώρησαν σε ολιγόωρο αποκλεισμό του τελωνείου, ενώ η αστυνομία της Τουρκίας δεν επέτρεψε αντιπροσωπεία συνδικαλιστών να περάσει για να πραγματοποιηθεί συνάντηση – σύσκεψη στην Κεσσάνη κρατώντας τους σε αναμονή πάνω από τρεις ώρες!!

Σημειώνουμε ότι η ΠΕΝΕΝ ήταν από τα ελάχιστα εργατικά σωματεία στην χώρα μας η οποία συνέβαλε στην καμπάνια για την στήριξη και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες – μετανάστες και συμμετείχε με δικό της μπλοκ και δυνάμεις αλλά και πανό που δέσποζε το σύνθημα: «Διεθνιστική Αλληλεγγύη σε Πρόσφυγες και Μετανάστες».

Οι κινητοποιήσεις του αντιρατσιστικού – αντιφασιστικού και εργατικού κινήματος στον Έβρο αποτελούν μια σημαντική παρακαταθήκη ενώ ο αγώνας αυτός θα συνεχισθεί με στόχο να αποτραπούν οι καταστροφικές πολιτικές της Ε.Ε και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που μαζί με την αντιλαϊκή νεομνημονιακή πολιτική συντάσσεται με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ – Ευρώπης – Ρωσίας) που κλιμακώνουν τις στρατιωτικές επιθέσεις στους λαούς της περιοχής και απειλούν θανάσιμα την ειρήνη οδηγώντας στην αύξηση των προσφυγικών εκροών από τις εμπλεκόμενες χώρες όπως είναι η Συρία, το Ιράκ κ.λπ.

Παναγιώτης Μαυροειδής

Σχεδόν ένα χρόνο πριν, ο Αλέξης Τσίπρας  στην ομιλία του στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, έκανε μια πολιτική δήλωση: «αισθάνομαι την ανάγκη να διαβεβαιώσω (…) ότι η αμετάκλητη απόφαση της Κυβέρνησής μας είναι να τιμήσει και να εφαρμόσει στο σύνολό τους τις προεκλογικές προγραμματικές μας δεσμεύσεις, με πλήρη σεβασμό στη λαϊκή βούληση(…). Η δέσμευση αυτή αποτελεί τον αδιαπραγμάτευτο πυρήνα της πολιτικής μας».

Ένα χρόνο μετά, ούτε ο νέος γραμματέας της κομματικά αναδομημένης ν.ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε να αρνηθεί πως όλα αυτά αποδείχτηκαν  κενές φράσεις.

Πρακτική εξαπάτησης και διαχειριστική λιγούρα.

Ας το πούμε από την αρχή: Το πρόβλημα δεν είναι τι δεν κατάφερε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ,  επειδή «δεν το επέτρεψαν» υπέρτερες δυνάμεις του αντιπάλου. Συνίσταται, αντίθετα, σε αυτό που συνειδητά κάνει με σχεδιασμένο τρόπο στην εφαρμογή των πλέον άγριων νεοφιλελεύθερων μέτρων μιας υπερ-επιθετικής αστικής και ευρω-ενωσιακής στρατηγικής.

Το καταστροφικό αποτέλεσμα είναι διπλό.

Από τη μια, η εργαζόμενη πλειοψηφία, οι άνεργοι, οι νέοι, οι αγρότες, οι μικροί επαγγελματίες βυθίζονται σε μεγαλύτερη φτώχεια, απόγνωση, ανασφάλεια.

Από την άλλη, η έννοια της αριστεράς, της εναλλακτικής λύσης, διασύρεται βάναυσα ως μια χυδαία πρακτική εξαπάτησης και διαχειριστική λιγούρα.

Σήμερα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ξεπερνά κάθε όριο εθελόδουλης δέσμευσης σε ντόπια και ευρωπαϊκά κέντρα όταν δηλώνει ότι «η ελληνική κυβέρνηση έχει εφαρμόσει, υλοποιήσει και ψηφίσει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από ότι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί τα 4 προηγούμενα χρόνια».

Να εντοπίσουμε  εκείνα τα στοιχεία της πολιτικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα της διαχειριστικής αριστεράς, που γέννησαν το σημερινό ζόφο και τους κινδύνους στρατηγικής ήττας για τα εργατικά συμφέροντα και την κομμουνιστική προοπτική στην Ελλάδα.

Ήττα του ευρω-κεϋνσιανισμού

 Το μόνιμο ρεφραίν της πολιτικής επιχειρηματολογίας των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσων στα αριστερά του είχαν θαμπωθεί από την «ευφυΐα Τσίπρα να θέσει θέμα αριστερής κυβέρνησης», ήταν  πως «το ζητούμενο της περιόδου δεν ήταν ο σοσιαλισμός και η ανατροπή, αλλά η ανακούφιση του κόσμου στα άμεσα κοινωνικά προβλήματά του».

Με  αυτή τη σκόπιμη αντιδιαστολή, αξιοποιώντας  και το «κεκτημένο» των στερεότυπων της συστημικής προπαγάνδας, τοποθετούσαν κακόβουλα  όσους ασκούσαν αριστερή κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ στη θέση απογειωμένων και βιαστικών αριστεριστών.

Συσκότιζαν τα πράγματα και έφτιαχναν μια εικονική πραγματικότητα. Μέσα σε αυτήν θα μπορούσε δήθεν να υπάρξει μια ορατή βελτίωση της θέσης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, χωρίς ρήξη με  το ασφυκτικό πλαίσιο της ευρωζώνης, της ΕΕ και της ελληνικής ολιγαρχίας. Ίσως μάλιστα και με τις ευλογίες και την αρωγή τους, μιας και υπήρχε και η διαβεβαίωση πως «η Ευρώπη αλλάζει»…

Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδίκησε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, (εκφράζοντας και άλλους, εντός και εκτός ΕΕ) για μια εναλλακτική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση και την κρίση της ευρωζώνης, από θέσεις ενός ανέφικτου ευρω-κεϋνσιανισμού. Προσπάθησε να πείσει ότι το σχέδιο αυτό θα δρούσε ως καλύτερο φάρμακο και για τις δύο αυτές κρίσεις και ποτέ δεν έθεσε πραγματικά ως «κόκκινη γραμμή» τα λαϊκά συμφέροντα. Μια ματιά στα διαπραγματευτικά του κείμενα (47σέλιδο και άλλα), πείθει και τον πλέον δύσπιστο για αυτό. Η γραμμή αυτή ηττήθηκε από το κυρίαρχο σήμερα ρεύμα επιθετικής ανασυγκρότησης του καθολικού καπιταλισμού της εποχής μας και όχι από κάποιο εθνικού τύπου Γερμανικό ρεβανσισμό.

Η συμφωνία στο Eurogroup  της 20^ης Φλεβάρη 2015  με την υπογραφή του Γ. Βαρουφάκη, πολύ σύντομα έδειξε ότι στην ουσία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μέσω της περίφημης «διαπραγμάτευσης», λιγότερο αναζητούσε προς τα έξω «σεβασμό στη θέληση του ελληνικού λαού» και περισσότερο έψαχνε πως θα σύρει σταδιακά τον λαό μέσα σε μια «αναγκαστική υποχώρηση» και αποδοχή των πάντων.

O ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν απείλησε με έξοδο από την ευρωζώνη, έστω διαπραγματευτικά, αλλά αντίθετα, εκβίασε τον ελληνικό λαό με τον «κίνδυνο της εξόδου», που θα έφερνε υποτίθεται λιμούς και καταποντισμούς. 

Η κορυφαία πράξη αυτής της πολιτικής στρατηγικής ήταν η μετατροπή του θαρραλέου λαϊκού  ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε κυβερνητικό μνημονιακό ΝΑΙ, το ίδιο το βράδυ του αποτελέσματος.

Δύο ήταν τα κύρια πολιτικά στοιχεία που αποτέλεσαν τις «γέφυρες μετάβασης» και έδωσαν τη δυνατότητα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όχι απλά να περάσει τον κάβο, αλλά να πάρει και τις επόμενες εκλογές, εκπαραθυρώνοντας και την αριστερή διαφωνία του.

Το πρώτο ήταν  η εμπέδωση  στη λαϊκή συνείδηση της παραμονής στην ευρωζώνη και την ΕΕ, ως ζήτημα απροσπέλαστο, «τουλάχιστον σε αυτή τη φάση».

Το δεύτερο αφορούσε την διατήρηση της αριστερής κυβέρνησης ως αυτοσκοπό, ακόμη και αν αυτή εφάρμοζε υπερ-δεξιά πολιτική.

Με σοβαρές ευθύνες βαρύνονται και οι αριστερές τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Μέσω του  κυβερνητισμού τους, έφτασαν τελικά να υποτάσσονται (μέχρι την εκπαραθύρωσή τους από την ηγεσία), όχι απλά στο παραμύθι της κατάργησης των μνημονίων μέσα στην ΕΕ, αλλά και σε ολόκληρη τη σταθερή πορεία μετατροπής  του κόμματος σε φορέα σοσιαλφιλελεύθερης αστικής πολιτικής.

Η σημερινή κυβερνητική παράταξη αποτελεί ένα  ιδιόρρυθμο υβρίδιο της κλασσικής ‘’ανανεωτικής’’ ευρωκομμουνιστικής παράδοσης  και των πιο δεξιών εκδοχών της ‘’ορθόδοξης’’ εκδοχής  του κομμουνιστικού κινήματος. Η υποστήριξη αυτής της συνάντησης από  ποικίλα τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που ήθελαν να βλέπουν  στο ΣΥΡΙΖΑ, το «πλατύ» ή «ενιαίο» μέτωπο κατά περίπτωση  ή ακόμη και στο πρόσωπο του Τσίπρα τον Ευρωπαίο… Αλιέντε ή Τσάβες, έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο.

Η  λογική της συνύπαρξης τμημάτων της σοσιαλδημοκρατίας με
τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς, κάτω από την ηγεμονία μιας λογικής νέο-κεϋνσιανής διαχείρισης, δικαιολογήθηκε στο όνομα της ‘’άμεσης ανακούφισης των εργαζομένων’’ και της εκκίνησης μιας αόριστης «δυναμικής ανατροπής».

Η άρνηση ωστόσο μιας λογικής ρήξης και ανατροπής με το σκληρό πυρήνα της αστικής πολιτικής, ‘’μοιραία’’ έδωσε τη θέση της στη ρητή αντίστροφη θέση  ότι μέσα από μια κυβέρνηση συνέχειας και διαχείρισης του κράτους σε συμμαχία ακόμη και με ‘’πατριωτικά’’ τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης και πάντα στο πλαίσιο των ‘’εταίρων’’, θα έφτανε επιτέλους η θολή ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.

Η τραγική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ (κρίνοντας από τη σκοπιά της αριστερής εργατικής πολιτικής), έδειξε και τα αδιέξοδα της κυρίαρχης αντίληψης  σε όλες τις  πτέρυγες  της κοινοβουλευτικής αριστεράς στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, ότι η γραμμή της ενότητας πάνω στο περιβόητο ‘’ελάχιστο κοινό πολιτικό πρόγραμμα’’, χωρίς τις απαραίτητες ρήξεις μιας ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής, θα μπορούσε δήθεν να επιβάλει την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και να κλυδωνίσει την κυριαρχία του κεφαλαίου.

Είναι μάλιστα  εντυπωσιακή η αντίφαση ανάμεσα στην «ενωτική απλοχεριά» όταν πρόκειται η πολιτική ‘’απάντηση’’ να συνοψιστεί στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της δεξιάς πολιτικής γραμμής και στον απόλυτο σχεδόν σεχταρισμό και άρνηση της στοιχειώδους κοινής δράσης στους κοινωνικούς αγώνες  που θα μπορούσε να απαντήσει στην αστική επίθεση και να δημιουργήσει όρους για ανατρεπτικό πολιτικό ρόλο του εργατικού κινήματος και ενός μετώπου εργατικής πολιτικής.

Με τούτα και με τα άλλα, η ‘’μαγική’’ γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, όχι ανακούφιση δεν έφερε, αλλά ούτε καν …προφυλακτικά δε διασφάλισε. Στον κοινωνικο-οικονομικό τομέα η κυβέρνηση χαράζει σαφή γραμμή περαιτέρω τραγικής χειροτέρευσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας και αφανισμού της νεολαίας και πλείστων μικροαστικών στρωμάτων.

Όταν η ευρωζώνη κατάπιε ΟΛΕΣ τις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΕΝΦΙΑ δεν καταργήθηκε, ούτε το αφορολόγητο πήγε στα 12.000 ευρώ. Αντίθετα αυξάνεται ριζικά η έμμεση φορολογία από τον ΦΠΑ κατά 1,8 δις το χρόνο, καθώς και η φορολογία των αγροτών.

Πολύ σοβαρά τα πρόσθετα βάρη στα λαϊκά στρώματα με τις ρυθμίσεις τόσο για το πετρέλαιο των αγροτών όσο και το πετρέλαιο θέρμανσης.

Όχι μόνο δεν επανήλθε έστω η 13^η σύνταξη, αλλά μειώθηκαν λόγω της αύξησης των εισφορών οι συντάξεις, το ΕΚΑΣ καταργείται σταδιακά, για να μη μιλήσουμε για το νέο ασφαλιστικό έκτρωμα.

Η δέσμευση στις προγραμματικές δηλώσεις για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ πήγε περίπατο, όπως και όλο το ‘’πρόγραμμα Θεσσαλονίκης’’, όπως και το λεγόμενο ‘’παράλληλο πρόγραμμα’’.

Το ξεπούλημα του ΟΛΠ και των 14 περιφερειακών αεροδρομίων σέρνουν το χορό των ιδιωτικοποιήσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Η υπόσχεση για ‘’σεισάχθεια’’ στα χρέη των νοικοκυριών κηδεύτηκε με τιμές. Τα ‘’κόκκινα δάνεια’’ απαιτούν και άλλο αίμα, καθώς η πρώτη κατοικία σταδιακά παραδίνεται στον εφιάλτη των πλειστηριασμών.

Η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων επιχειρηματικών δανείων οδηγεί σε κατασχέσεις, αναδιαρθρώσεις ή/και  αλλαγή ιδιοκτησίας, με την εργατική τάξη να πληρώνει το βαρύτερο τίμημα με τις απολύσεις αλλά και την πρόταξη των τραπεζών στις αποζημιώσεις έναντι οφειλών σε εργαζόμενους.

Η ήδη καθημαγμένη  εκπαίδευση καλείται να προσαρμοστεί στην προκρούστεια κλίνη της νεοφιλελεύθερης εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ενώ η δημόσια υγεία βρίσκεται σε διάλυση, παρά τις κατά καιρούς κομπορημοσύνες.

Το αστυνομικό και ευρύτερα  κατασταλτικό κράτος είναι στη θέση του, χωρίς οποιοδήποτε απολύτως μέτρο εκδημοκρατισμού ή ελέγχου. Η χώρα κυβερνιέται με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.

Η δολοφονική ναζιστική Χρυσή Αυγή μένει στο απυρόβλητο.

Τεράστια η ευθύνη της κυβέρνησης η οποία χρεώνεται το θάνατο εκατοντάδων προσφύγων και παιδιών στη θάλασσα του Αιγαίου καθώς φυλάσσει τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους ξεριζωμένους από τους πολέμους της ανθρώπους.

Η Ελλάδα, όπως είχε προαναγγείλει ο Τσίπρας από το Τέξας, μένει δεμένη και συνυπεύθυνη στο άρμα του ΝΑΤΟ, του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με μια επικίνδυνη συμμαχία με το Ισραήλ και τη χούντα της Αιγύπτου.

Μήπως πρόκειται για ένα όχι και τόσο έντιμο, αλλά τέλος πάντων αναγκαστικό συμβιβασμό;  

Κάθε άλλο! Με  περισσό θράσος, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δήλωσε σε συνέντευξη στο Γαλλικό Canal+: «Η Συμφωνία (με την ευρωζώνη) εμπεριέχει ένα συμβιβασμό με στόχο να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αυτή η σπορά που έγινε στην Ευρώπη από την ελληνική αντίσταση να πάει και στις άλλες χώρες»!

Με λίγα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί να αποτελέσει το νέο υπόδειγμα για την υποταγή των λαών στην Ευρώπη στην εργατική γενοκτονία που επιχειρεί ο σύγχρονος  καπιταλισμός που παραδέρνει σε δίνη  κρίσης. Επιχειρεί να δώσει τη ‘’συνταγή επιτυχίας’’  κυβερνήσεων υποτακτικών του κεφαλαίου και μιας ΕΕ που βρωμάει  σήψη και φαρμακίλα, πετυχαίνοντας εκεί που τα κλασικά αστικά κόμματα απέτυχαν.

 Διαγράφηκε η διαγραφή του χρέους

Το τέλος της νόθας κρατικοποίησης των τραπεζών

Η μερική (έστω) διαγραφή του χρέους, καθώς και η εθνικοποίηση των τραπεζών αποτελούσαν κομβικούς πυλώνες του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και στις πλέον …λιποβαρείς εκδοχές του.

Η υλοποίησή τους μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης ήταν φυσικά αδύνατη. Το πώς  γίνεται το μαγικό να διαγράφεις  οφειλές των εταίρων (και δανειστών) σου, την ίδια στιγμή που θα διεκδικείς τα ψίχουλα του ΕΣΠΑ τους, δεν είχε ποτέ απαντηθεί. Ούτε βέβαια το πώς θα γίνονταν κρατικές ή έστω θα δέχονταν έλεγχο οι τράπεζες του ευρω-συστήματος Ντράγκι…

Σε ότι αφορά το χρέος, με τη συμφωνία του eurogroup της 20^ης Φλεβάρη, ρητά συμφωνήθηκε από την κυβέρνηση ότι θα «εκπληρώνει πλήρως και εγκαίρως όλες τις υποχρεώσεις έναντι των δανειστών».

Όπως είναι γνωστό ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι αποδέχτηκε το Τρίτο Μνημόνιο επειδή πήρε δήθεν σαν αντάλλαγμα την υπόσχεση αναδιάρθρωσης του χρέους. Η αλήθεια είναι ότι η συμφωνία της 12^ης Ιουλίου της περυσινής χρονιάς με τα αφεντικά της ευρωζώνης επαναλαμβάνει αυτούσια την παραπάνω δέσμευση πληρωμής του χρέους, μαζί με τη ρητή απάρνηση κάθε διεκδίκησης ‘’ονομαστικής απομείωσης’’. Δίνεται  έτσι εντελώς περιοριστικό περιεχόμενο στην έννοια της αναδιάρθρωσης.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαθήλωσε αυταρχικά, ταπεινωτικά και  εν μια νυκτί την πρωτοβουλία  της Ζ. Κωνσταντοπούλου και την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, την οποία σε πρώτη φάση είχε επιχειρήσει πομπωδώς και υποκριτικά  να αξιοποιήσει στη «διαπραγμάτευση». Ότι ακριβώς έγινε και με τη διεκδίκηση των Γερμανικών αποζημιώσεων και το άηθες πέταμα του Μ. Γλέζου στα αζήτητα…

Σε ότι αφορά τις Τράπεζες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν προχώρησε σε εθνικοποιήσεις, αλλά, αντίθετα, μέσω της τρίτης ανακεφαλοποίησης και των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου,   τις παρέδωσε κοψοχρονιά (5 δις) σε εγχώρια και πολυεθνικά ιδιωτικά κεφάλαια ζημιώνοντας το ελληνικό δημόσιο δεκάδες δις. Με τον τρόπο αυτό, άρθηκε -δυσμενώς για το στόχο της εθνικοποίησης και επωφελώς για το κεφάλαιο-  η προσωρινή κατάσταση μετοχικής πλειοψηφίας του δημοσίου στις τράπεζες. Ενώ ποτέ δεν είχε γίνει άσκηση των δυνατοτήτων που παρείχε αυτή η πλειοψηφία (μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου), από τεχνική και πολιτική άποψη ήταν η πλέον ευνοϊκή για εθνικοποίηση. Ωστόσο, η ευρωζώνη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ  και το Μνημόνιο είχαν άλλη γνώμη…

Αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο

Αριστερή υπέρβαση του κοινοβουλευτισμού

Πριν λίγες μέρες το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Χ. Παππάς έκανε λόγο για έκφραση του «χώρου του κέντρου». Ίσως αυτή η φράση από μόνη της  να αποδίδει την ουσία της  μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα.

Αυτό ωστόσο δε συντελείται μέσα σε ένα περιβάλλον αδυνατότητας εναλλακτικής απάντησης στην καπιταλιστική κρίση, ούτε είναι προϊόν «σατανικού σχεδίου» αλλαγής διαχειριστή, το οποίο απρόσκοπτα προώθησαν «οι πάνω».

Η καπιταλιστική ανασυγκρότηση σε συνθήκες δομικής κρίσης και εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν είχε προηγούμενο σε χώρα ενός μεγάλου καπιταλιστικού κέντρου όπως η ΕΕ.

Η αριστερά ήταν απροετοίμαστη για αυτήν την εξέλιξη, ακριβώς επειδή στο κέντρο της ανάλυσής της εδώ και δεκαετίες δε βρίσκεται ούτε η σύγχρονη εξέλιξη του καπιταλισμού, ούτε ειδικότερα οι ολοκληρώσεις  τύπου ΕΕ, μα ούτε και οι δυνατότητες μιας εργατικής αντικαπιταλιστικής απάντησης με επαναστατικό ορίζοντα και σύγχρονο κομμουνιστικό περιεχόμενο.

Η έλλειψη αυτή φάνηκε τόσο στο χαρακτήρα της αλά ΣΥΡΙΖΑ ‘’απάντησης’’ στην κρίση, που σφραγίστηκε από το ηττημένο ιστορικά κεκτημένο της ρεφορμιστικής αριστεράς, όσο και στην αλά ΚΚΕ έμπλεη επαναστατικών διακηρύξεων αμηχανία και προσκόλληση σε αμυντικό οικονομικό αγώνα χωρίς στόχο και πεποίθηση πολιτικής ανατροπής, αλλά με ευχέλαια για το ..αύριο της λαϊκής εξουσίας.

Κοινωνικές μετατοπίσεις, ζητούμενο η πολιτική απάντηση

Οι κοινωνικές μετατοπίσεις ήταν κολοσσιαίες, το δε αποτύπωμά τους είναι ακόμη ισχυρό στο πολιτικό ρήγμα που έχουν προκαλέσει.

Τόσο ο «πρώιμος» Δεκέμβρης του 2008 όσο και το «κίνημα των πλατειών», έθεσαν (με πρωτόλειο και ατελή τρόπο) το ερώτημα μιας οργανωμένης λαϊκής παρέμβασης και πολιτικής απάντησης στο ζήτημα της εξουσίας που δε θα είχε στο κέντρο το κοινοβούλιο και το υπόλοιπο θεσμικό οικοδόμημα χειραγώγησης.

Το ΚΚΕ δεν  πρόβλεψε, δεν  είδε το βάθος  και κυρίως περιφρόνησε αυτές τις δυναμικές. Στην πρόσφατη απόφαση  της Κεντρικής Επιτροπής, αναφέρεται το «κίνημα των πλατειών» ως ένα από τους βασικούς εχθρούς που είχε απέναντί του το Κόμμα την τελευταία πενταετία!

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, κινήθηκε με το κεκτημένο της κλασικής ρεφορμιστικής στρατηγικής. Εξέφρασε όχι τη δυνατότητα της νίκης, αλλά, αντίθετα, κεφαλαιοποίησε την ήττα του μεγάλου εξεγερτικού κύματος της διετίας 2010-2012. «Μάζεψε» την απογοήτευση και τις μειωμένες προσδοκίες, στο τελευταίο οχυρό  της «ανάληψης της διακυβέρνησης», συμπυκνώνοντας την εκ νέου αντικατάσταση του μαζικού πολιτικού αγώνα ανατροπής με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και ακύρωσή του.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά τις αδυναμίες, παλινωδίες και λάθη,  διαφοροποιήθηκε ρητά στο επίπεδο ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος ρήξης και ανατροπής με κρίσιμους πολιτικούς κόμβους και υπεράσπισε την επαναστατική αναγκαιότητα και δυνατότητα.

Εξαιρετικά αδύναμα ωστόσο κινήθηκε προς την  αλλαγή του κέντρου βάρους στην κατεύθυνση της οργάνωσης του λαού, με παλιές και νέες μορφές, κατά βάση εξωκοινοβουλευτικές και στο πεδίο μιας ταξικής κοινωνικής συγκρουσιακής πρακτικής με αναβαθμισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά. Όσο δεν «πέφτουν όλα τα σφυριά» σε αυτό, θα είναι δύσκολο να αξιοποιείται  η διαρκής αιμορραγία του ΣΥΡΙΖΑ και οι διαφοροποιήσεις στο ΚΚΕ.

Ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο αντικαπιταλιστικών και ανατρεπτικών δυνάμεων, εξαιρετικά επείγον αλλά και εφικτό να συγκροτηθεί σήμερα με συμμετοχή νέων τάσεων, θα κριθεί τόσο στο εύρος και την προγραμματική του  επάρκεια, όσο και στο μαχόμενο χαρακτήρα του, υπερβαίνοντας το ολισθηρό δίπολο κινηματισμού-θορυβώδους κοινοβουλευτισμού.

Δημοσιεύητηκε στο ΠΡΙΝ 24/1/2016

Το έτος 2015 ήταν μακράν το θερμότερο στον πλανήτη αφότου άρχισαν να τηρούνται αρχεία των θερμοκρασιών, στα τέλη του 19ου αιώνα, σπάζοντας το ρεκόρ του 2014, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή Υπηρεσία Παρακολούθησης των Ωκεανών και της Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ.

Πρόκειται για μια ένδειξη ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη επιταχύνεται, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η αμερικανική κυβέρνηση.

Ο Δεκέμβριος ήταν επίσης ο θερμότερος μήνας που καταγράφθηκε εδώ και 136 χρόνια, επισημαίνει η NOAA.

Για το σύνολο του 2015 η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της γης και των ωκεανών κυμαίνεται 0,90 βαθμούς Κελσίου πάνω από το μέσο όρο του 20ού αιώνα, πρόκειται δηλαδή για την υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφθεί στα αρχεία που χρονολογούνται από το 1880.

Το προηγούμενο ρεκόρ, που σημειώθηκε το 2014, ξεπεράστηκε κατά 0,16 βαθμούς Κελσίου.

Από τους 12 μήνες του 2015, καταρρίφθηκαν τα ρεκόρ των θερμοκρασιών σε μηνιαία βάση στους δέκα.

Από το 1997, το πρώτο έτος από το 1880 που καταγράφθηκε άνοδος-ρεκόρ του υδράργυρου στον πλανήτη, τα 16 από τα 18 χρόνια που ακολούθησαν ήταν θερμότερα, διευκρινίζει η NOAA.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

της Νίνας Γεωργιάδου*

Ζήσαμε και σήμερα μια μέρα της «κανονικότητάς» μας. Για μας η κανονικότητα πια δεν περιλαμβάνει μόνο να είναι τα παιδιά σου άνεργα και ψυχοπλακωμένα, να μην μπορείς να πληρώσεις τον ΕΝΦΙΑ και να σου ‘ρχεται το κατασχετήριο.

Η δική μας κανονικότητα έχει εμπλουτιστεί με δόσεις μαζικού θανάτου σε επαναλαμβανόμενες δόσεις και συσκευασμένου σε μαύρες σακούλες που τοποθετούνται, «γεμάτες», η μια πάνω στην άλλη.

Μια περίληψη λοιπόν της σημερινής μας κανονικότητας.

Ξυπνήσαμε μέσα στην άγρια νύχτα, μ’ ένα απ’ αυτά τα χτυπήματα του τηλεφώνου που φτάνουν την ταχυκαρδία στο κόκκινο. Κατεβήκαμε, τρέχοντας στο λιμάνι, κουβαλώντας ρούχα, κουβέρτες, τσάγια και την τάση μας για ταχύρρυθμη κατάθλιψη.

Έφτασε το πρώτο πτώμα αξημέρωτα. Μικρός όγκος μέσα στην κουβέρτα, μάλλον παιδί. Έφτασαν στη συνέχεια 26 επιζώντες. Οι 12 νεκροζώντανοι, με βαριά υποθερμία. Τους νεκροζώντανους τους φορτώσαμε άρον-άρον στο ασθενοφόρο.

Τους πιο ζωντανούς, τους γδύσαμε, τους τρίψαμε, τους ντύσαμε, ανάμεσα σε πολλά και άνευ ουσίας « ΟΚ, my friend, tamam” και όλα αυτά ανακατεμένα με πολλές μύξες και δάκρυα γιατί δεν σε παίρνει να σκουπίζεσαι όταν πρέπει γρήγορα να ντύσεις τον ξυλιασμένο.

Μετά, η κανονικότητά μας περιελάμβανε άλλα 13 πτώματα, μικρού και μεγάλου μεγέθους και την προσπάθεια να μην ξεράσεις.

Πού τους βάζουμε τόσους νεκρούς;

Στη συνέχεια, στα πλαίσια της κανονικότητας, παραλάβαμε δέκα κιβώτια πτωματο-σακούλες. Να τις κάνουμε τι; Ας τες να βρίσκονται σε ώρα ανάγκης.
Είναι εντυπωσιακή η βιομηχανία που λειτουργεί γύρω από το θάνατο.

Η επόμενη φάση περιλαμβάνει σκόρπιες εικόνες στο καταφύγιο.

Η Αλίκη κρατά ακίνητη στην αγκαλιά της τη δεκαπεντάχρονη κοπέλα που έχασε τους γονείς και τα δυο της αδέρφια. Η Αλίκη είναι πιο μικρόσωμη. Απορείς. Ποιος παρηγορεί ποιόν;

Η Βασιλεία έχει μαζέψει τα παιδάκια στη γωνιά, του ψηλοτάβανου θαλάμου, που με χάρη την ονομάσαμε παιδότοπο. Είναι τα παιδιά από αυτούς που ήρθαν προχτές. Από τους σηνερινούς δεν σώθηκε ούτε ένα παιδί. Η Βασιλεία λέει με πολύ σιγανή φωνή παραμύθια. Στα ελληνικά. Την ακούνε πάντα, σαν να την καταλαβαίνουν. Έχει τον τρόπο της.

Το παραμύθι έχει πάντα τον τρόπο του.

Απ’ έξω περνάει πάλι το καταδιωκτικό του λιμενικού. Πόσους; Καμιά εικοσαριά;
Πόσοι ήσασταν, Σάμι, στο σάπιο;

Εξήντα ή ογδόντα. Απόκλιση 20 ζωών. Δεν θα βρεθούν ποτέ. Δε θα δηλωθούν καν ως αγνοούμενοι.
Αύριο είναι η μέρα της αναγνώρισης των πτωμάτων. Η κανονικότητά μας θα μεταφερθεί έξω από το νεκροτομείο. Θα έχει λίγη παραπάνω ένταση. Δε λέω. Θα είναι όμως μια κανονικότητα.

Διεστραμμένη μεν, κανονικότητα δε.
Α να! Ο δείκτης του ρολογιού πέρασε ήδη στο αύριο.
Άλλη μια κανονική μέρα θα ξημερώσει σε λίγο.

Κάλυμνος 22/1/2016

*Η Νίνα Γεωργιάδου είναι μέλος της Ομάδας Στήριξης Μεταναστών και Προσφύγων Καλύμνου

Πηγή: kalymnosola.wordpress.com

του ΓιάννηΕλαφρού

Διεκδίκηση ηγεμονίας από την εργατική και την αστική πλευρά μέσα στους αγώνες

Βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλης έκτασης κοινωνικές κινητοποιήσεις, που θα αναταράξουν το πολιτικό σκηνικό. Η συμμετοχή και οι διαθέσεις στα αγροτικά μπλόκα είναι τα πιο ανεβασμένα των τελευταίων ετών. Χιλιάδες μισθωτοί με μπλοκάκι, νέοι επιστήμονες, αυτοαπασχολούμενοι βγαίνουν στους δρόμους. Ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, εκπαιδευτικοί, μαχόμενοι πενταμηνίτες, μαζικοποιούνται και οι διαδηλώσεις των συνδικάτων. Οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν το επόμενο διάστημα, περιγελώντας την λογική που ήθελε (και θέλει) να βλέπει τη σύναψη του μνημονίου και την ψήφιση των μέτρων του ως όρο σταθεροποίησης. Ακούς και τώρα κυβερνητικούς και παπαγαλάκια των καναλιών να λένε «να τελειώσει η αξιολόγηση, να έρθει σταθερότητα και ανάπτυξη». Μα ακριβώς η εφαρμογή του μνημονίου για να περάσει η αξιολόγηση είναι που βομβαρδίζει τα κοινωνικά δικαιώματα και ανατινάζει όλες τις ισορροπίες. «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε»!

Η κυβερνητική επίθεση στο ασφαλιστικό, που θα επιδεινωθεί μετά την παρέμβαση ΕΕ – ΔΝΤ, παγιώνει, βαθαίνει και μετατρέπει σε στρατηγική την επίθεση στην εργατική τάξη και τα ευρύτερα μισθωτά στρώματα και ταυτόχρονα πλήττει βαριά τη νέα εργατική βάρδια αλλά και μικρομεσαία στρώματα, ωθώντας τα στα όρια της εξαφάνισης. Προωθεί τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και την ιστορική αναδόμηση του ελληνικού καπιταλισμού, σε βάρος της εργασίας και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Διαρρηγνύονται κοινωνικές συμμαχίες δεκαετιών, προς όφελος της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πλασάρει την αστική κυβερνητική πολιτική ως δήθεν ταξικά μεροληπτική υπέρ των φτωχών. Ο χαρακτηρισμός από τα συστημικά ΜΜΕ ως «κίνημα γραβάτας» των κινητοποιήσεων των επιστημονικών κλάδων συμφέρει και τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Ο νεομνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να τα βάζει με τους έχοντες. Η ΝΔ και το παλιό μνημονιακό μπλοκ προσπαθεί να οριοθετήσει ένα καθωσπρέπει «αστικό κίνημα» (τύπου κατσαρόλας), που το χαλούν κάτι «άπλυτοι» από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών και τους «τρομοκράτες» της Attack. Στην πραγματικότητα βέβαια τα πράγματα είναι πιο σύνθετα γιατί στο δρόμο βρίσκονται –και δίνουν μάχη για την ηγεμονία- και επιστήμονες που δουλεύουν μισθωτοί με μπλοκάκι (δηλαδή με την πιο εκμεταλλευτική σχέση) και αυτοαπασχολούμενοι που δεν βγαίνουν, αλλά και εργοδότες στυγνοί εκμεταλλευτές και συστηματικοί φοροφυγάδες, με τον ΔΣΑ, το ΤΕΕ κλπ. Είναι κρίσιμο στοίχημα το που θα πάνε τα μεσοστρώματα, τι χαρακτήρα θα πάρει όλη αυτή η κίνηση. Θα πάει προς την εργατική πλευρά, προς τα αριστερά, προς την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ ή προς την αστική τάξη, την Δεξιά και την υποταγή τελικά σε κεφάλαιο και ΕΕ, που θα είναι καταστροφική για εργαζόμενους και λαό;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, παρά την ταξική της φιλολογία, κλείνει το μάτι στους πλούσιους αγρότες και στις εταιρείες (δικηγορικές, τεχνικές κλπ.) και υπόσχεται ευρωπαϊκά κονδύλια και άλλες ενισχύσεις. Τα περιθώρια όμως είναι μικρά…

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν επίσης πρόβλημα. Έχουν κτυπήσει έντονα τους κλάδους αυτούς στο παρελθόν και κυρίως έχουν ψηφίσει το 3ο μνημόνιο. Υποστηρίζουν φανατικά τον ευρω-μονόδρομο, που σήμερα μεταφράζεται σε μέτρα λαιμητόμο για τον λαό. Προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο του «Ναι» την ώρα που αναβλύζει ξανά ένα αυθόρμητο κοινωνικό «Όχι» σε μνημόνια, κυβέρνηση και ΕΕ. Θέτουν όρια στις κινητοποιήσεις: Μητσοτάκης και Γεννηματά βγήκαν ήδη ενάντια στους αποκλεισμούς δρόμων.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες υπάρχουν αναβαθμισμένα καθήκοντα για τις ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, την ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική Αριστερά: Να ενώσει και να εκφράσει τον εργατικό κορμό και τα άλλα εργατικά στρώματα, π.χ. μπλοκάκια. Να συσπειρωθεί με αυτοτέλεια και μέτωπο απέναντι σε κυβέρνηση και Ιερή Συμμαχία κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, αλλά και το μπλοκ των παλαιομνημονιακών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και των εκφραστών τους στους κλάδους. Να υπερασπιστεί τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των αυτοαπασχολούμενων και της μικρομεσαίας αγροτιάς σε ρήξη και με την λεηλασία της κυβέρνησης και με την κυριαρχία των μεγάλων. Να προωθήσει στην πράξη το αγωνιστικό μέτωπο εργαζομένων – ανέργων – φτωχομεσαίας αγροτιάς και αυτοαπασχολούμενων για να μην περάσει το ασφαλιστικό, να μπλοκαριστεί και ανατραπεί συνολικά η επίθεση κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Με επισκέψεις σωματείων στα αγροτικά μπλόκα, με κοινές διαδηλώσεις, με διαρκή κλιμάκωση και μετατροπή της 4ης Φλεβάρη σε σταθμό παλλαϊκού ξεσηκωμού.

Φέρνοντας στο προσκήνιο την ανάγκη και τη δυνατότητα του άλλου δρόμου χωρίς μνημόνια και χρέος, έξω από το ευρώ και την ΕΕ, σε ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ανεβάζοντας το αντικυβερνητικό περιεχόμενο για να ανατραπεί αυτή η πολιτική και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που την υπηρετεί από τα κάτω, από τα εργατικά και από τα αριστερά. Σε αυτή την προσπάθεια θα συμβάλλει ο πολιτικός συντονισμός των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, που προωθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Πηγή:prin.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ*

Ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Θ. Δρίτσας, ενημερώθηκε για την πώληση (παραχώρηση) ποσοστού 67% των μετοχών του ΟΛΠ από το δελτίο Τύπου του ΤΑΙΠΕΔ, όπως και εμείς οι απλοί θνητοί. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει ο ίδιος ο υπουργός και ποιοι είμαστε εμείς που θα τον αμφισβητήσουμε. Ο υπουργός είπε πως θα ζητήσει αναλυτική ενημέρωση για την απόφαση αυτή να δοθεί ουσιαστικά στην COSCO ο έλεγχος του λιμανιού το οποίο ανήκει (ε) στην επικράτεια του υπουργείου του. Παραμένει άγνωστο, πώς και αν θ' αντιδράσουν σ' αυτήν την πώληση οι κυρίες Εύη Καρακώστα και Ελένη Σταματάκη, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες τον περασμένο Οκτώβριο είχαν συμμετάσχει σε διαδήλωση κατά της συγκεκριμένης πώλησης.

Επανερχόμαστε στον υπουργό όμως. Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα. Όταν πληροφορηθεί περισσότερο γι' αυτήν την πώληση, τι ακριβώς σκέφτεται να κάνει; Θα παραμείνει βουλευτής και υπουργός, αλλά ενημερωμένος πια υπουργός, σαν να μην συνέβη τίποτα; Θα παραμείνει στις ίδιες θέσεις, αλλά θα εκφράζει τη διαφωνία του με την πώληση; (Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο θα αυτοτρολάρεται, όπως κάνουν άλλοι υπουργοί που δηλώνουν ότι συμφωνούν με τις αντιδράσεις διαμαρτυρίας κοινωνικών σε κυβερνητικές αποφάσεις, παρ' ότι οι ίδιοι τις ψηφίζουν;). Θα παραιτηθεί από τις θέσεις του, επειδή διαφωνεί με την πώληση όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν;

Αναμένοντας τις αντιδράσεις του υπουργού, να υπενθυμίσουμε δυο αντικειμενικά δεδομένα: 1) Την πώληση του ΟΛΠ την προβλέπει το τρίτο μνημόνιο (το αναφέρει ξεκάθαρα), το οποίο ψήφισε και ο κ. Δρίτσας και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (όσοι δεν ήταν στην προηγούμενη Βουλή, αποδεχόμενοι να είναι υποψήφιοι ενός κόμματος που ψήφισε το μνημόνιο, ουσιαστικά το αποδέχονται και αυτοί) 2) την πώληση του ΟΛΠ την προέβλεπε η πρόταση 47 σελίδων (ένα μνημόνιο δηλαδή), την οποία στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων είχε κάνει η ίδια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τον περασμένο Ιούνιο στους δανειστές. Πριν, δηλαδή, υπογραφεί το τρίτο μνημόνιο, η ελληνική κυβέρνηση είχε περιλάβει στις προτάσεις της τη συγκεκριμένη πώληση.

Ο κ. Δρίτσας έχει την ακόλουθη στάση, απέναντι σε αυτά τα δεδομένα: Ήταν υπουργός τον Ιούνιο, όταν η κυβέρνησή του πρότεινε στους δανειστές (και) την πώληση του ΟΛΠ. Ήταν ανάμεσα σε αυτούς του βουλευτές που ψήφισαν το μνημόνιο, που προβλέπει την πώληση. Είναι υπουργός της νέας (μνημονιακής πια) κυβέρνησης που προώθησε την πώληση. Νομίζω ότι κάτι συμβαίνει με τον κ. Δρίτσα και τις όποιες ενστάσεις του αναφορικά με την πώληση.

Τι συμβαίνει, θα πρέπει να το πει ο ίδιος. Κυρίως σ' εκείνους που απευθυνόταν όταν δήλωνε πως διαφωνεί με την πώληση. Αυτό που εμείς πρέπει να πούμε είναι πως είναι προτιμότερη η στάση πρώην συναδέλφων του κ. Δρίτσα στο ίδιο κόμμα. Εκείνων που μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου πήγαν σπίτι τους ή δοκίμασαν την τύχη τους με άλλα κόμματα. Ανεξάρτητα από τον βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας με τις επιλογές τους, έχει σημασία ότι υπερασπίστηκαν τις απόψεις τους μέχρι τέλους με την ίδια συνέπεια. Προτιμώ δηλαδή τον Λαφαζάνη από τον Δρίτσα. Ο οποίος (Λαφαζάνης), άλλωστε, έκανε μια επιλογή με κόστος. Απώλεια βουλευτικής, ενδεχομένως και υπουργικής, θέσης με όλα τα παρεπόμενα και αυτονόητα οφέλη…

*Δημοσιεύθηκε στο LIBERAL την Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016

Ογκώδη και μαχητική διαδήλωση ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πραγματοποίησαν την Πέμπτη 21 Γενάρη στην Αθήνα χιλιάδες μισθωτών, εργαζόμενων με μπλοκάκι και ελευθεροεπαγγελματιών επιστημόνων (νομικοί, υγειονομικοί, μηχανικοί και λογιστές).

Παρέλυσε το κέντρο της Αθήνας για πάνω από τρεις ώρες.

Στην συγκέντρωση καλούσαν οι «επιστημονικοί» φορείς και τα επιμελητήρια (ΤΕΕ, ΔΣΑ, ΠΙΣ, Οικονομικό Επιμελητήριο κ.ά.)

Επίσης καλούσαν το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, η Ανοιχτή Συνέλευση Μηχανικών, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, η ΕΜΔΥΔΑΣ κ.ά.

Καλούσαν ακόμα η Επιτροπή Αγώνα Δικηγόρων και η Επιτροπή Αγώνα των αυτοαπασχολούμενων γιατρών. Επίσης οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στους κλάδους αυτούς, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΛΑ.Ε., η Λαϊκή Αντίσταση κ.ά.

Στην συγκέντρωση έκανε την εμφάνισή του, μετά από πολύ καιρό, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Φαίνεται πως αισθάνθηκε φιλικό περιβάλλον ανάμεσα στους λεγόμενους «επιστημονικούς» φορείς που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των «ανώτερων» μειοψηφικών στρωμάτων «επιστημόνων» – εργοδοτών ή και μεγαλομετόχων. Εξάλλου με αυτούς είχε συμπορευτεί η YES-EE και ο πρόεδρός της, στην μεγάλη μάχη του «ΝΑΙ» στην περίοδο του δημοψηφίσματος.

Με απίστευτο θράσος ο Παναγόπουλος θέλησε να κάνει δηλώσεις στις κάμερες μπροστά από το πανό του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών που βρισκόταν στην αρχή της συγκέντρωσης. «Όχι στα παζάρια των γραφειοκρατών, ο αγώνας στα χέρια των εργατών»…ακούστηκε από το μπλοκ του Σωματείου. Οι διαδηλωτές τον έτρεψαν σε άτακτη φυγή πετώντας του προκηρύξεις, φωνάζοντας συνθήματα ενώ ένα πλακάτ προσγειώθηκε στο κεφάλι του…

Η συγκέντρωση ξεκίνησε από τα Προπύλαια λίγο μετά τις 12.00 με κατεύθυνση το Υπουργείο Εργασίας και την Βουλή.

Στην αρχή μπήκε το μαζικό και μαχητικό μπλοκ του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών. Ακολούθησε η Ανοιχτή Συνέλευση Μηχανικών και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων.

Μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν από το μπλοκ του σωματείου ήταν τα εξής:

-Κατρούγκαλε και Τσίπρα ακούστε το καλά, αυτό το νομοσχέδιο θα πέσει στην φωτιά.

-Όχι στον διάλογο και στον συμβιβασμό, να μην περάσει λέμε το ασφαλιστικό.

-Θέλουμε περίθαλψη-συντάξεις-εργασία, δεν θα τα χαρίσουμε στην εργοδοσία.

-Με αγώνες έχει γίνει η ασφάλιση- δεν είναι για παζάρια και για διάλυση.

-Κάτω η κυβέρνηση και τ’ ασφαλιστικό της – Την κρίση να πληρώσει ο κάθε εργοδότης.

Στην συνέχεια βρέθηκαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Ακολούθησαν δεκάδες πανό επιστημονικών φορέων, συλλόγων κ.ά.

Η διαδήλωση πορεύτηκε προς το Υπουργείο Εργασίας, όπου συναντήθηκε με τους εκπαιδευτικούς, τους αγωνιζόμενους απολυμένους στα 5μηνα αλλά και με την ΠΟΕ ΟΤΑ, που με μηχανοκίνητη πορεία είχε ξεκινήσει από την πλατεία Καραϊσκάκη.

Σαν διαμαρτυρία για το θάνατο εργαζόμενου στα 5-μηνα στο Δήμο Μεγάρων από εργατικό ατύχημα, η «Attack στην ανεργία και την επισφάλεια» κατέλαβε τα γραφεία της υφυπουργού Ανεργίας Ράνιας Αντωνοπούλου και τις υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Ταμείου, δηλαδή των ΕΣΠΑ, στο κέντρο της Αθήνας (Κοραή).

Η πορεία κατέληξε στην Βουλή όπου οι διαδηλωτές παρέμειναν για αρκετή ώρα φωνάζοντας συνθήματα.

Η νεοδημοκρατική ηγεσία του ΔΣΑ επιδόθηκε σε σόου με τις γραβάτες τους.

Κ.Σ.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, στιγμιότυπα από τη σημερινή διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας:

Μέλη της «Attack στην ανεργία και την επισφάλεια» αναρτούν πανό στο κτίριο που στεγάζονται τα γραφεία της αναπληρώτριας υπουργού Εργασίας Ράνιας Αντωνοπούλου και οι υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Ταμείου. Το ιστορικό αυτό κτίριο της οδού Κοραή 4, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ήταν η έδρα της Κομαντατούρ, ενώ κατά την απελευθέρωση στέγαζε τα γραφεία του ΕΑΜ, μέχρι να το καταλάβουν τα τανκς του αγγλικού ιμπεριαλισμού το Δεκέμβρη του ’44.

Δείτε περισσότερα για την κατάληψη της «Attack» εδώ: Κατάληψη στο γραφείο της Υφυπουργού Ανεργίας! (φωτορεπορτάζ)

«Κάποιοι είχαν το θράσος να αποδοκιμάσουν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ»

από το ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, 21/1/2016

Το θράσος μάλλον το είχε ο αρχι-ΝΑΙνέκος που επιχείρησε να χρησιμοποιήσει για ντεκόρ στις δηλώσεις του τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους, αυτούς που υφίστανται της ολέθριες συνέπειες της πολιτικής της οποίας τόσα χρόνια είναι απολιθωμένος στυλοβάτης.

Ο Παναγόπουλος τρέπεται σε φυγή από τους διαδηλωτές:

πηγη: pandiera.gr

Η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καλεί τις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς να συσπειρωθούν απέναντι στην «αντιασφαλιστική επίθεση» που φέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Συγκεκριμένα, η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ζητά συνάντηση με την ΚΕ του ΚΚΕ, το Πολιτικό Συμβούλιο της ΛΑΕ, το ΕΕΚ, το ΚΚΕ μ-λ, το Μ-Λ ΚΚΕ, την ΟΚΔΕ, την Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, την Ένωση Δικαίων, τον Εργατικό Αγώνα, τον Σύλλογο Κορδάτο, το Ξεκίνημα και την νεολαιίστικη οργάνωση Kill Tina.

Η επιστολή της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Αγαπητοί-ές σύντροφοι-ισσες:

Η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι η «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» που προωθείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «κουαρτέτο» ΕΕ-ΕΚΤ-ΕΜΣ-ΔΝΤ, στο πλαίσιο των τριών μνημονίων και των αντίστοιχων δανειακών συμβάσεων, επιχειρεί να επιφέρει μια βαθύτερη και ποιοτική αντιδραστική τομήυπέρ του κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης του, με μακροπρόθεσμες καταστροφικές επιπτώσεις για τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την εργασία, το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις, την υγεία και γενικότερα τη ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κόμματά τους, οι εργοδοτικές ενώσεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, οι παρατάξεις τους στους εργασιακούς χώρους κ.α., παρά τις επιμέρους διαφορές τους,συνασπίζονται στην κατεύθυνση της επιβολής της ουσίας αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης. Η ναζιστική Χρυσή Αυγή, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες της, ουσιαστικά ευθυγραμμίζεται με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Εκτιμούμε ότι η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, οι γραφειοκρατικές ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να οργανώσουν και να κλιμακώσουν ένα νικηφόρο αγώνα.

Εκτιμούμε, όμως ότι, κάτω από προϋποθέσεις, το εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη να μπλοκάρει αυτήν την επίθεση (όπως το έχει καταφέρει και στο παρελθόν) και να την ανατρέψει: Με στήριξη των αγώνων που ξεσπούν και ξεπερνούν τον «εθιμοτυπικό» χαρακτήρα και τη γραφειοκρατία. Με άμεση πολύμορφη κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, ξεκινώντας από απεργίες με στόχο να μην τολμήσει η κυβέρνηση να το καταθέσει. Με αγώνα και απεργίες διαρκείας ακόμα κι αν το φέρει ή το περάσει στη Βουλή, για να αναγκαστεί να το αποσύρει υποχωρώντας στον πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Για όλους αυτούς τους λόγους, σας καλούμε να κάνουμε ένα σοβαρό βήμα πολιτικού συντονισμού για την κοινή δράση των δυνάμεών μας στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα ενάντια στην αντιδραστική «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και των ΕΕ-ΕΚΤ-ΕΜΣ-ΔΝΤ. Θεωρούμε αυτή την κοινή δράση στο συγκεκριμένο ζήτημα όχι μόνο απολύτως αναγκαία για τη νίκη, αλλά και εφικτή, παρά τιςυπαρκτές διαφορές μας.

Από αυτή τη σκοπιά, προτείνουμε την κοινή υποστήριξη των ενωτικών, δυναμικών και ανένδοτων αγώνων τωνταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα ενάντια στο ξεπούλημα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Ως πλαίσιο συζήτησης για τον πολιτικό συντονισμό κοινής δράσης προτείνουμε τις παρακάτω πολιτικές κατευθύνσεις και διεκδικήσεις:

1. Αποφασιστική πάλη για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής τομής που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΣΕΒ. Καμία συναίνεση, καμία ανοχή στην κατακρεούργηση των λαϊκών δικαιωμάτων .

2. Καθολική, δημόσια, υποχρεωτική ασφάλιση και δημόσια, δωρεάν, υποχρεωτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους-ες, χωρίς εξαιρέσεις και προϋποθέσεις, που να αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες εργαζομένων, νεολαίας και λαού. Κατάργηση όλων των παλιών και νέων αντιασφαλιστικών και αντεργατικών νόμων, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που τους επιβάλλουν.

3. Κατώτερη σύνταξη για όλους, σύμφωνα με τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής μας για αξιοπρεπή ζωή, ίση με τον κατώτερο μισθό. Ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με μείωση των κερδών του κεφαλαίου. Κατάργηση των περικοπών που έχουν γίνει από το 2009 σε μισθούς και συντάξεις. Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού.

4. Αποφασιστική μείωση των ανώτατων ηλικιακών ορίων και των χρόνων συνταξιοδότησης. Υποστήριξη των διεκδικήσεων των ταξικών συνδικάτων για παραπέρα μείωση στα όρια γυναικών και εργαζομένων σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.

5. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε άνεργο και για όλες τις μορφές ελαστικής απασχόλησης, μαθητείας κ.λπ. Η ανεργία να μετράει σαν χρόνος ασφάλισης. Δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και με ασφάλιση, με γενική ριζική μείωση του εβδομαδιαίου και ημερήσιου χρόνου εργασίας. Κατάργηση της μαύρης εργασίας -με αυστηρές ποινές στους εργοδότες, κατάργηση όλων των μορφών ευέλικτης και ελαστικής εργασίας. Ενιαίες σχέσεις και αμοιβές στην ίδια εργασία, χωρίς καμιά διάκριση σε βάρος των γυναικών, των νέων και μεταναστών.

6. Προστασία των ασφαλιστικών, επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των αυτοαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων αγροτών, όχι στη λεηλασία που προωθείται.

7. Αποφασιστική μείωση των εργατικών εισφορών μέχρι που το κόστος της ασφάλισης να βαρύνει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους.

8. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν οι τράπεζες, οι εργοδότες και το κράτος, τα 70 δισ. ευρώ που λεηλατήθηκαν έως το 2010, τα δεκάδες δισ. που χάθηκαν με τα δομημένα ομόλογα και το «κούρεμα» του PSI, αλλά και τα δισ. που αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Απόσυρση των Ταμείων από κάθε λογής «τζόγο». Να περάσουν τα ασφαλιστικά ταμεία στα χέρια των εργαζομένων.

9. Για να χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα, άμεση παύση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφήτου δημόσιου χρέους.

Η πάλη για τα αιτήματα αυτά μπορεί να ανοίξει έναν άλλο δρόμο για τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία. Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρωενωσιακά σύμφωνα πανευρωπαϊκής λιτότητας και αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων», για να απελευθερωθεί ο λαός από τους εκβιασμούς και τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Στη βάση της πλήρους αυτοτέλειας κάθε πολιτικής δύναμης, προτείνουμε τις εξής κοινές ενέργειες των δυνάμεών μας στο εργατικό και λαϊκό κίνημα:

1. Συντονισμός στα συνδικάτα και τις μαζικές οργανώσεις, στις απεργίες, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.

2. Συμβολή στις διαδικασίες και αποφάσεις των συνελεύσεων των συνδικάτων για να περάσουν οι αγώνεςστα χέρια των εργαζομένων.

3. Συμβολή στη δημιουργία ενιαίου κέντρου αγώνα ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων ενάντια στην αντιδραστική ασφαλιστική μεταρρύθμιση σε διάκριση από τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.α.

4. Σεβασμός στην αυτοτέλεια του ενιαίου κέντρου αγώνα και των μαζικών οργάνων του ταξικού συνδικαλιστικού και μαζικού κινήματος.

πηγη: thepressproject.gr

" Οι ιδέες είναι σαν τα καρφιά. Όσο τις χτυπάς, τόσο βαθύτερα μπαίνουν".

 Οικογένεια Ουλιάνωφ

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1870, στην πόλη Σιμπίρσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ο πατέρας του, Ιλγιά Νικολάγιεβιτς Ουλιάνοφ (1831 - 1886), ήταν διευθυντής σχολείου. Η μητέρα του, Μαρία Αλεξάνδροβνα Μπλανκ (1835 - 1916), ήταν κόρη ιατρού που ονομαζόταν Μπεργκ.
Η οικογένεια Ουλιάνοφ έχει τις ρίζες της σε διάφορες εθνότητες όπως την Ρωσική, Γερμανική και Εβραϊκή. Ο Λένιν ήταν βαπτισμένος στην Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του (γεννημένος το 1866) ήταν μέλος της "Ναρόντναγια Βόλια" (μιας επαναστατικής τρομοκρατικής οργάνωσης), και λόγω της συμμετοχής του στην ανεπιτυχή απόπειρα δολοφονίας κατά του τσάρου Αλεξάνδρου Γ’, εκτελέσθηκε (1891) . Το γεγονός αυτό υπήρξε καθοριστικό στη ζωή του Λένιν.

Τρίτο παιδί μιας οκταμελούς οικογένειας, ο Λένιν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο του Σιμπίρσκ το 1887, όπου κέρδισε χρυσό μετάλλιο για τις επιδόσεις του. Εισήλθε στο νομικό τμήμα του πανεπιστημίου του Καζάν, αλλά απεβλήθη το Δεκέμβριο του ίδιου έτους για τη συμμετοχή του σε φοιτητική πολιτική συγκέντρωση και εξορίστηκε. Το φθινόπωρο του 1889 έλαβε την άδεια να επιστρέψει στο Καζάν, όπου άρχισε τη συστηματική μελέτη του Μαρξ και συνδέθηκε με μέλη του τοπικού μαρξιστικού κύκλου. Συνέχισε μόνος του τις σπουδές του και το 1891 πήρε άδεια εξάσκησης του νομικού επαγγέλματος.

Εισαγωγή στο Μαρξισμό

Το 1891 ο Λένιν πέρασε τις εξετάσεις της Νομικής του πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, και το 1892 άρχισε την πρακτική εξάσκηση ως δικηγόρος στη Σαμάρα, όπου αναλαμβάνει την υπεράσπιση σε διάφορες δίκες. Τη ζωή του, εντούτοις, γέμιζαν κυρίως η μελέτη του μαρξισμού και η προσήλωσή του στην οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της Ρωσίας και στη συνέχεια ολόκληρου του κόσμου.
Το 1894 μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, και άρχισε την προπαγανδιστική εργασία. Σ' αυτήν την περίοδο ανήκουν τα πρώτα πολεμικά μανιφέστα του Λένιν με τα οποία επιτίθεται στο λαϊκό κόμμα και που διακινούνται από χέρι σε χέρι με τη μορφή χειρογράφων. Αμέσως μετά, ο Λένιν άρχισε από τον Τύπο έναν θεωρητικό αγώνα ενάντια στους διαστρεβλωτές της μαρξιστικής θεωρίας.

Σοσιαλδημοκρατική περίοδος

 

 

Τον Απρίλιο του 1895 βρέθηκε στο εξωτερικό προκειμένου να συναντήσει τους Πλεχάνοφ, Ζασούλιτς, Αξελρόντ και τη μαρξιστική ομάδα γνωστή ως "Οσβομποζδένιγιε τρουντά" (απελευθέρωση της εργατικής τάξης). Με την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη, οργάνωσε την παράνομη "Ένωση για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης" που έγινε γρήγορα μια σημαντική οργάνωση, και συνέχισε την προπαγάνδα μεταξύ των εργαζομένων.
Τον Δεκέμβριο του 1895 ο Λένιν και οι στενότεροι συνεργάτες του συνελήφθησαν. Πέρασε το 1896 στη φυλακή, και τον Φεβρουάριο του 1897 εξορίστηκε για τρία χρόνια στην επαρχία Γενισέης στην ανατολική Σιβηρία.
Το 1898 παντρεύτηκε τη Ν.Κ. Κρούπσκαγια, συνεργάτιδά του στην εργατική Ένωση της Αγίας Πετρούπολης και πιστή σύντροφο για τα υπόλοιπα 26 χρόνια της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της εξορίας τελείωσε τη σημαντικότερη οικονομική εργασία του, "Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία", βασισμένη σε έναν τεράστιο όγκο στατιστικού υλικού (1899).
Το 1900 ο Λένιν πήγε στην Ελβετία για να κανονίσει, με την ομάδα "Απελευθέρωσης της εργατικής τάξης", τη δημοσίευση ενός επαναστατικού φυλλαδίου προοριζόμενου για τη Ρωσία. Στο τέλος του έτους το πρώτο φύλλο της εφημερίδας "Ίσκρα" (Σπίθα) εμφανίστηκε στο Μόναχο, με το σύνθημα "Από τη σπίθα στη φλόγα". Στόχος του ήταν να δώσει μια μαρξιστική ερμηνεία των προβλημάτων της επανάστασης και να διαμορφώσει ένα συγκεντρωτικό "υπόγειο" επαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα, το οποίο ως καθοδηγητής του προλεταριάτου θα ξεκινούσε τον αγώνα εναντίον του τσαρικού καθεστώτος. Η ιδέα μιας συγκροτημένης κομματικής ηγεσίας στον αγώνα του προλεταριάτου σε όλες τις μορφές και τις εκδηλώσεις του, που είναι μια από τις κεντρικές αρχές του λενινισμού, συνδέεται με την αντίληψη της ηγεμονίας της εργατικής τάξης μέσα στη δημοκρατική μετεξέλιξη της χώρας. Αυτή η ιδέα βρήκε την άμεση έκφρασή της στο πρόγραμμα της δικτατορίας του προλεταριάτου όταν η ανάπτυξη της επαναστατικής κίνησης προετοίμασε τις συνθήκες για την επανάσταση του Οκτωβρίου.

Ηγέτης των Μπολσεβίκων

Το δεύτερο συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος των Εργαζομένων (RSDLP) στις Βρυξέλλες και το Λονδίνο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1903, ενέκρινε το πρόγραμμα που επεξεργάστηκαν ο Πλεχάνοφ και ο Λένιν, όμως έληξε με την ιστορική διάσπαση του κόμματος σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους. Έτσι ο Λένιν εμφανίστηκε ως ηγέτης του μπολσεβικικού τμήματος, αργότερα μπολσεβικικού κόμματος. Οι διαφορές αφορούσαν την τακτική και τελικά το πρόγραμμα του κόμματος. Οι Μενσεβίκοι προσπάθησαν να εναρμονίσουν την πολιτική του ρωσικού προλεταριάτου με αυτήν της φιλελεύθερης αστικής τάξης. Ο Λένιν είδε στους αγρότες τον πιο στενό σύμμαχο του προλεταριάτου. Οι περιστασιακές συμφωνίες και οι στενότερες σχέσεις με τους Μενσεβίκους απέτυχαν να σταματήσουν τη σταθερή απομάκρυνση των δύο γραμμών — επαναστατικής και οπορτουνιστικής — προλεταριακής και αστικής. Ο αγώνας με τους Μενσεβίκους σφυρηλάτησε την πορεία που οδήγησε στην απόσχιση από τη Δεύτερη Διεθνή (1914), στην επανάσταση του Οκτωβρίου (1917) και στην αλλαγή του ονόματος του κόμματος από σοσιαλδημοκρατικό σε κομμουνιστικό (1918).

Η Επανάσταση του 1905 και τα επακόλουθα

Επαναστατική κατάσταση δημιουργήθηκε στη χώρα από την ήττα του στρατού και του ναυτικού στο ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο, τους πυροβολισμούς εναντίον των εργαζομένων στις 9 Ιανουαρίου του 1905 και από τις αγροτικές ταραχές και τις πολιτικές απεργίες. Το πρόγραμμα του Λένιν ήταν η προετοιμασία ενός ένοπλου ξεσηκωμού των μαζών κατά του τσαρικού καθεστώτος και η δημιουργία μιας προσωρινής κυβέρνησης για να οργανώσει την επαναστατική δημοκρατική δικτατορία των εργατών και των αγροτών. Το τρίτο συνέδριο του κόμματος, που αποτελούνταν αποκλειστικά από Μπολσεβίκους (Μάιος 1905), πέρασε ένα νέο αγροτικό πρόγραμμα που περιέλαβε την κατάσχεση της ιδιοκτησίας των γαιοκτημόνων. Τον Οκτώβριο του 1905 ξεκίνησε μία πανρωσική απεργία. Στις 17 του μήνα ο Τσάρος δημοσίευσε τη διακήρυξή του για "Σύνταγμα.". Αρχές Νοεμβρίου ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία από τη Γενεύη, και απευθύνθηκε στους Μπολσεβίκους για να προσελκύσει στο κόμμα ευρύτερες μάζες εργαζομένων, αλλά και για να διατηρήσει τους παράνομους μηχανισμούς τους σε αναμονή για αντί-επαναστατικά χτυπήματα. Στα γεγονότα του 1905 ο Λένιν διέκρινε τρία κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα:

1. την προσωρινή αντίληψη από τους ανθρώπους της πραγματικής πολιτικής ελευθερίας
2. τη δημιουργία νέας, αν και μόνο δυνητικής, επαναστατικής δύναμης με τη μορφή των Σοβιέτ των αντιπροσώπων των εργαζομένων, των στρατιωτών και των αγροτών
3. τη χρήση της δύναμης από τα άτομα ενάντια σε εκείνους που την είχαν χρησιμοποιήσει προηγουμένως εναντίον τους.

Αυτά τα συμπεράσματα, από τα γεγονότα του 1905, έγιναν οι κατευθυντήριες αρχές της πολιτικής του Λένιν το 1917 και οδήγησαν στη δικτατορία του προλεταριάτου, την οποία επρόκειτο να ασκήσει το σοβιετικό κράτος.
Η εξέγερση στη Μόσχα στο τέλος Δεκεμβρίου, χωρίς την υποστήριξη του στρατού, χωρίς ταυτόχρονες εξεγέρσεις σε άλλες πόλεις και ικανοποιητική συμμετοχή σε άλλες περιοχές της χώρας, καταστάλθηκε γρήγορα. Η φιλελεύθερη αστική τάξη ήρθε στο προσκήνιο. Η εποχή των πρώτων δύο Δουμών άρχισε. Αυτή τη στιγμή, ο Λένιν διατύπωσε τις αρχές της επαναστατικής εκμετάλλευσης των κοινοβουλευτικών μεθόδων ως μέσο νέας επίθεσης. Τον Δεκέμβριο του 1907 ο Λένιν αναχώρησε από τη Ρωσία, για να επιστρέψει το 1917. Άρχιζε η εποχή της αντεπανάστασης, των διώξεων, της εξορίας, των εκτελέσεων και της αποδημίας.

Πορεία προς την Οκτωβριανή Επανάσταση

Ο Λένιν μετακόμισε στη Φινλανδία για λόγους ασφάλειας. Συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και συμμετείχε σε πολλά σοσιαλιστικά συνέδρια και δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της Διάσκεψης του Τσίμμερβαλντ το 1915. Όταν η Ινέσσα Αρμάντ εγκατέλειψε τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, συνάντησε τον Λένιν και άλλους εξόριστους μπολσεβίκους και εξελίχθηκε σε άμεση συνεργάτιδά του.
Στις 16 Απριλίου του 1917 επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη από την Ελβετία μετά την πτώση του τσάρου Νικόλαου Β΄. Ανέλαβε ηγετικό ρόλο στο μπολσεβικικό κίνημα και εξέδωσε τις «Θέσεις της 4ης του Απρίλη». Μετά από την αποτυχημένη εξέγερση των εργαζομένων τον Ιουλίου, έφυγε στη Φινλανδία για ασφάλεια. Επέστρεψε τον Οκτώβριο, υποκινώντας ένοπλη επανάσταση με το σύνθημα "όλη η δύναμη στα Σοβιέτ!", ενάντια στην Προσωρινή κυβέρνηση του Κέρενσκι. Οι ιδέες του για τη διακυβέρνηση εκφράστηκαν στο δοκίμιό του «Κράτος και επανάσταση» , όπου απαίτησε μια νέα μορφή διακυβέρνησης βασισμένη στα συμβούλια των εργαζομένων, τα Σοβιέτ.
Έχει υποστηριχτεί ότι ο Λένιν έφθασε στην Πετρούπολη από την Ελβετία με τη βοήθεια της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Αυτόπτες μάρτυρες φέρεται να επιβεβαιώνουν πως μεταφέρθηκε με σφραγισμένο τραίνο το οποίο κατά τη διαδρομή συνοδευόταν από Γερμανούς στρατιώτες. Ο Κάιζερ πίστευε ότι ο Λένιν θα παρέλυε το ρωσικό στρατό μέσω της επανάστασης και έτσι θα τελείωνε ο πόλεμος στο Ανατολικό μέτωπο. Φαίνεται ότι τον θεώρησε μόνο ως πρόσκαιρη μορφή που θα έχανε τη δύναμη του σύντομα.

Στην ηγεσία της Επανάστασης

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1917 ο Κέρενσκι προσπάθησε να ανακτήσει την αριστερή του στήριξή με τη διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού που περιελάμβανε περισσότερους Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες. Έχοντας όμως οι Μπολσεβίκοι στη διάθεσή τους ένοπλη πολιτοφυλακή 25.000 ατόμων και ελέγχοντας τα Σοβιέτ η εξουσία του Κέρενσκι έμοιαζε ετοιμόρροπη.
Οι Μπολσεβίκοι χρησιμοποίησαν ως έδρα τους το ίδρυμα Σμόλνι. Το μοναστικό οικοτροφείο θηλέων έγινε έδρα του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Πιεζόμενος από την αριστοκρατία και τους βιομηχάνους ο Αλέξανδρος Κέρενσκι πείστηκε να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα. Στις 22 Οκτωβρίου διέταξε τη σύλληψη της μπολσεβικικής στρατιωτικής επαναστατικής Επιτροπής. Την επόμενη ημέρα έκλεισε τις μπολσεβικικές εφημερίδες και έκοψε τα τηλέφωνα στο ίδρυμα Σμόλνι.
Ο Λέων Τρότσκι τώρα πρότεινε τη συντριβή της Προσωρινής κυβέρνησης. Ο Λένιν συμφώνησε και το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1917 δόθηκαν οι σχετικές διαταγές. Οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την τηλεφωνική υπηρεσία και την κρατική τράπεζα. Την επόμενη ημέρα οι ερυθρές φρουρές περικύκλωσαν τα χειμερινά ανάκτορα. Μέσα ήταν το μεγαλύτερο μέρος της κυβέρνησης της χώρας, αν και ο Κέρενσκι είχε κατορθώσει να δραπετεύσει από την πόλη.
Τα χειμερινά ανάκτορα τα υπερασπίστηκαν οι Κοζάκοι, μερικοί αξιωματικοί και το Τάγμα Γυναικών. Στις 9 μ.μ. κανονιοβολισμοί από το φρούριο Πέτρου και Παύλου είχαν ως αποτέλεσμα να πάρει φωτιά το παλάτι. Έγιναν ελάχιστες ζημιές αλλά αυτή η πράξη έπεισε τους περισσότερους από εκείνους που υπερασπίζονταν το κτήριο να παραδοθούν. Οι επαναστάτες καθοδηγούμενοι από τον Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο εισήλθαν στα ανάκτορα και συνέλαβαν τους περισσότερους υπουργούς της Προσωρινής Κυβέρνησης.
Στις 26 Οκτωβρίου 1917, το πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ παρέδωσε την εξουσία στο Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού. Ο Λένιν εξελέγη πρόεδρος του Συμβουλίου ενώ σ΄αυτό περιλαμβάνονταν οι Λέων Τρότσκι (Εξωτερικές υποθέσεις), Αλεξέι Ρίκωφ (Εσωτερικές υποθέσεις), Ανατόλι Λουνατσάρσκι (Εκπαίδευση), Αλεξάνδρα Κολλοντάι (Κοινωνική πρόνοια), Φέλιξ Ντζερζίνσκι (Εσωτερικές υποθέσεις), Ιωσήφ Στάλιν (Μειονότητες), Πέτρος Στούτσκα (Δικαιοσύνη) και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο (Στρατιωτικές Υποθέσεις).
Σαν πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού ο Λένιν κατήργησε την ιδιωτική ιδιοκτησία στη γη και άρχισε την διανομή της γης στους αγρότες. Οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν και εισήχθη ο έλεγχος της παραγωγής στα εργοστάσια. Κατήργησε την Συντακτική Συνέλευση του 1918 και κήρυξε παράνομα πολιτικά κόμματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα των Καντέτ, οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλεπαναστάτες.

Η Σοβιετική κυριαρχία

Ο Λένιν προχώρησε σε αποστράτευση του στρατεύματος και ανήγγειλε ότι προγραμμάτιζε να συνάψει ανακωχή με τη Γερμανία. Τον Δεκέμβριο του 1917 ο Λέων Τρότσκι οδήγησε τη ρωσική αντιπροσωπεία στο Μπρεστ-Λιτόφσκ όπου θα διαπραγματευόταν με τους αντιπροσώπους της Γερμανία και της Αυστρίας.
Ο Τρότσκι ανέλαβε το δύσκολο στόχο να βγάλει τη Ρωσία από τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο χωρίς να παραχωρήσει εδάφη στις Κεντρικές δυνάμεις. Με την υιοθέτηση μιας τακτικής καθυστερήσεων ο Τρότσκι ήλπιζε ότι η επανάσταση θα επεκτεινόταν από τη Ρωσία στη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία προτού υπογράψει τη συνθήκη.
Μετά από εννέα εβδομάδες διαπραγματεύσεων χωρίς να καταλήξουν σε συμφωνία, ο γερμανικός στρατός διατάχτηκε να επαναλάβει την προέλασή του στο ρωσικό έδαφος. Στις 3 Μαρτίου 1918, με τα γερμανικά στρατεύματα να κινούνται προς την Πετρούπολη, ο Λένιν διέταξε τον Τρότσκι να δεχτεί τους όρους των Κεντρικών δυνάμεων. Η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ ανάγκασε τους Ρώσους να παραδώσουν την Ουκρανία, τη Φινλανδία, τις Βαλτικές χώρες, τον Καύκασο και την Πολωνία.
Η απόφαση της ανακωχής αύξησε τη λαϊκή αντίθεση προς τη Μπολσεβικική κυβέρνηση. Ο Λαβρ Κορνίλοφ οργάνωσε έναν στρατό εθελοντών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών διάφορες ομάδες που αντιτάσσονταν στο σοβιετικό καθεστώς ένωσαν τις δυνάμεις τους. Οι ένοπλοι που πάλεψαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου ονομάστηκαν Λευκοί. Ο Λευκός Στρατός περιελάμβανε διάφορες ετερόκλητες ομάδες. Τους «Καντέτ», οι οποίοι επιθυμούσαν να συνεχίσουν τον πόλεμο ενάντια στις Κεντρικές δυνάμεις. Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες που αντιτάχθηκαν στη δικτατορική πολιτική του νέου καθεστώτος. Γαιοκτήμονες που είχαν χάσει τα κτήματά τους και ιδιοκτήτες εργοστασίων που εθνικοποιήθηκαν. Αφοσιωμένα μέλη της Ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας οι οποίοι αντιτέθηκαν στον κυβερνητικό αθεϊσμό και βασιλόφρονες που προσδοκούσαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία.
Ο λευκός στρατός είχε πρόσκαιρη επιτυχία στην Ουκρανία όπου οι Μπολσεβίκοι δεν ήταν λαοφιλείς. Η κύρια αντίσταση προήλθε από τον Νέστορ Μαχνό, ηγέτη ενός σώματος αναρχικών της περιοχής. Ο Λέων Τρότσκι και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο, ανέλαβαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού και βαθμιαία απέκτησαν τον έλεγχο της Ουκρανίας. Μέχρι τον Φεβρουάριο, του 1918, οι Λευκοί δεν κατείχαν καμία σημαντική περιοχή στη Ρωσία αλλά ο εμφύλιος διήρκεσε έως τα τέλη του 1920.
Η πολιτική του Λένιν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου δημιούργησε κοινωνική αναστάτωση και οδήγησε σε ταραχές, απεργίες και διαδηλώσεις. Μετά από την εξέγερση της Κρονστάνδης εισήγαγε τη νέα οικονομική πολιτική. Οι αγρότες είχαν την άδεια να πωλούν τα προϊόντα τους στην ελεύθερη αγορά και να απασχολούν άτομα ως εργάτες. Οι αγρότες που επέκτειναν το μέγεθος των αγροκτημάτων τους έγιναν γνωστοί ως Κουλάκοι. Τα εργοστάσια που απασχολούσαν λιγότερο από είκοσι άτομα μπορούσαν να τα απαιτήσουν πίσω οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τους.

Απόπειρα δολοφονίας

Στις 30 Αυγούστου 1918 η Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, πλησίασε το Λένιν μετά από μία ομιλία του σε κάποια συνεδρίαση και ενώ βρισκόταν στο δρόμο για το αυτοκίνητό του. Τον φώναξε και όταν αυτός γύρισε τον πυροβόλησε τρεις φορές, δύο από τις σφαίρες τον βρήκαν στον ώμο και τον πνεύμονα. Ο Λένιν οδηγήθηκε στο διαμέρισμά του στο Κρεμλίνο, και αρνήθηκε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο, πιστεύοντας πως άλλοι δολοφόνοι θα τον περίμεναν εκεί. Οι γιατροί κλήθηκαν, αλλά αποφάσισαν ότι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο να αφαιρεθούν οι σφαίρες. Ο Λένιν συνήλθε τελικά, αν και η υγεία του εξασθένησε από αυτό το σημείο. Θεωρείται ότι το γεγονός αυτό συνέβαλε στον πρόωρο θάνατό του.

Η 3η Διεθνής

Το Μάρτιο του 1919, ο Λένιν και άλλοι μπολσεβίκοι ηγέτες από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν και ίδρυσαν την Κομμουνιστική Διεθνή. Τα μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, συμπεριλαμβανομένου του Λένιν και των Μπολσεβίκων, διέκοψαν τις επαφές τους με το ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα. Από εκείνο το σημείο και μετά, θα ήταν γνωστοί ως κομμουνιστές. Στη Ρωσία, το μπολσεβικικό κόμμα μετονομάστηκε σε "Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα ", το οποίο οδήγησε στο Κ.Κ.Σ.Ε.

Η μάχη των επιγόνων

 

Στη διάσκεψη του Κόμματος, το 1922, πρότεινε τη δημιουργία μιας θέσης γενικού γραμματέα . Η επιλογή του Λένιν για τη θέση ήταν ο Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος στο παρελθόν είχε υποστηρίξει τις πολιτικές του. Οι κύριοι αντίπαλοι του Στάλιν για τη μελλοντική ηγεσία του κόμματος απέτυχαν να δουν τη σημασία αυτής της θέσης και υποστήριξαν το διορισμό του. Είδαν αρχικά τη θέση του γενικού γραμματέα ως "φερέφωνο του Λένιν".
Αμέσως μετά το διορισμό του Στάλιν ως γενικού γραμματέα, ο Λένιν εισήχθη στο νοσοκομείο προκειμένου να αφαιρέσει μια σφαίρα από την απόπειρα δολοφονίας της Φ. Καπλάν. Αναμενόταν ότι αυτή η επέμβαση θα αποκαθιστούσε την υγεία του. Αυτό δεν επρόκειτο να γίνει. Ένα αιμοφόρο αγγείο έσπασε στον εγκέφαλο του Λένιν, τον άφησε παράλυτο στη δεξιά πλευρά του και για έναν χρόνο ήταν ανίκανος να μιλήσει. Σαν "φερέφωνο του Λένιν", ο Ιωσήφ Στάλιν είχε γίνει ξαφνικά εξαιρετικά σημαντικός.
Ενόσω ο Λένιν ήταν καθηλωμένος, ο Στάλιν αξιοποίησε πλήρως τις δυνάμεις του ως γενικός γραμματέας. Στο συνέδριο του κόμματος έλαβε την άδεια να αποβάλει τα "ανεπαρκή" κομματικά μέλη. Αυτό ο Στάλιν το εκμεταλλεύτηκε για να απομακρύνει χιλιάδες υποστηρικτές του Λέοντα Τρότσκι, βασικού ανταγωνιστή του για την ηγεσία του κόμματος. Σαν γενικός γραμματέας, ο Στάλιν είχε επίσης τη δύναμη να διορίζει και να παύει ανθρώπους από σημαντικές κυβερνητικές θέσεις. Οι νέοι κάτοχοι αυτών των θέσεων γνώριζαν καλά ότι όφειλαν την προώθησή τους στο Στάλιν. Επίσης ήξεραν ότι εάν η συμπεριφορά τους δεν τον ευχαριστούσε θα αντικαθίσταντο.

 

Περικυκλωμένος από τους υποστηρικτές του, η αυτοπεποίθηση του Στάλιν άρχισε να αυξάνεται. Τον Οκτώβριο του 1922, διαφώνησε με το Λένιν σχετικά με το ζήτημα του εξωτερικού εμπορίου. Όταν το θέμα συζητήθηκε στην κεντρική Επιτροπή επικράτησε η άποψη του Στάλιν. Ο Λένιν άρχισε να φοβάται ότι ο Στάλιν ανελάμβανε την ηγεσία του Κόμματος. Τότε έγραψε στο Λέοντα Τρότσκι και ζήτησε τη στήριξή του. Ο Τρότσκι συμφώνησε και στην επόμενη συνεδρίαση της κεντρικής Επιτροπής η απόφαση σχετικά με το εξωτερικό εμπόριο ανατράπηκε. Ο Λένιν, που ήταν πολύ άρρωστος για να παρευρεθεί, έγραψε στον Τρότσκι για να τον συγχαρεί για την επιτυχία του και να του προτείνει στο μέλλον να λειτουργήσουν μαζί ενάντια στο Στάλιν.
Ο Ιωσήφ Στάλιν, του οποίου η σύζυγος Ναντέζντα Αλλιλούγιεβα δούλευε στο ιδιαίτερο γραφείο του Λένιν, ανακάλυψε σύντομα το περιεχόμενο της επιστολής που εστάλη στον Τρότσκι. Ο Στάλιν εξαγριώθηκε δεδομένου ότι συνειδητοποίησε ότι εάν Λένιν και Τρότσκι λειτουργούσαν μαζί εναντίον του, η πολιτική σταδιοδρομία του θα τερματιζόταν. Σε ένα ξέσπασμα θυμού ο Στάλιν τηλεφώνησε στη σύζυγο του Λένιν, Ναντέζντα Κρούπσκαγια, και την κατηγόρησε ότι θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του Λένιν επιτρέποντάς του να γράφει επιστολές ενώ ήταν τόσο άρρωστος.
Όταν η Κρούπσκαγια πληροφόρησε το σύζυγο της για αυτή την τηλεφωνική συνομιλία, ο Λένιν έλαβε την απόφαση ότι ο Στάλιν δεν ήταν το κατάλληλο άτομο για να τον αντικαταστήσει ως ηγέτης του Κόμματος. Ο Λένιν ήξερε ότι πλησίαζε στο τέλος, έτσι υπαγόρευσε στο γραμματέα του μια επιστολή που θέλησε να χαρακτηριστεί ως διαθήκη του. Το έγγραφο περιελάμβανε τις σκέψεις του και απευθύνονταν στα ανώτερα μέλη της ηγεσίας του Κ.Κ.Σ.Ε.
Ανησυχούσε ιδιαίτερα για την αυξανόμενη δύναμη του Στάλιν: "Ο σύντροφος Στάλιν, που έχει γίνει γενικός γραμματέας, έχει συγκεντρώσει τεράστια δύναμη στα χέρια του: και δεν είμαι βέβαιος ότι ξέρει πάντα πώς να χρησιμοποιεί αυτή τη δύναμη με ικανοποιητική φρόνηση. Επομένως προτείνω στους συντρόφους μας να εξετάσουν την πρόταση να απομακρύνουν το Στάλιν από αυτήν τη θέση αντικαθιστώντας τον με κάποιον άλλο που να διαφέρει από το Στάλιν από μια βαρύνουσα άποψη: όντας πιο ανεκτικός, πιστότερος, πιο ευγενικός, πιο διακριτικός απέναντι των συντρόφων του."
Τρεις ημέρες αφότου υπαγόρευσε τη διαθήκη του ο Λένιν είχε ένα τρίτο εγκεφαλικό επεισόδιο. Δεν ήταν πλέον ικανός να μιλήσει ή να γράψει αν και έζησε για άλλους δέκα μήνες, έπαψε να υφίσταται ως δύναμη εντός της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο θάνατος του πρώτου κομμουνιστή

 

Ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου, 1924 στην Γκόρκι (ο συνοικισμός κοντά στη Μόσχα). Φήμες ότι ο Λένιν έπασχε από σύφιλη αναπήδησαν αμέσως μετά από το θάνατό του. Η επίσημη αιτία θανάτου που δόθηκε ήταν εγκεφαλική αρτηριοσκλήρωση, ή εγκεφαλικό επεισόδιο (το τέταρτό του), αλλά από τους 27 παθολόγους που τον εξέταζαν, μόνο οκτώ υπέγραψαν το συμπέρασμα στην έκθεση αυτοψίας του. Επομένως, έχουν υποβληθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με το θάνατό του. Παραδείγματος χάριν, μια μεταθανάτια διάγνωση από δύο ψυχιάτρους και έναν νευρολόγο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε ευρωπαϊκό περιοδικό νευρολογίας, υποστήριξε ότι ο Λένιν πέθανε από τη σύφιλη.
Έγγραφα που δημοσιεύτηκαν μετά την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ., μαζί με τα απομνημονεύματα των παθολόγων του Λένιν, υποδεικνύουν ότι ο Λένιν θεραπεύθηκε από τη σύφιλη το 1895. Άλλα έγγραφα επίσης αναφέρουν ότι ο Αλεξέι Αμπρικόσοφ, ο παθολόγος υπεύθυνος για την αυτοψία, διατάχτηκε να επιβεβαιώσει ότι ο Λένιν δεν πέθανε από σύφιλη. Ο Αμπρικόσοφ δεν ανέφερε τη σύφιλη στην αυτοψία, εντούτοις η καταστροφή αιμοφόρων αγγείων, η παράλυση και άλλες παρενέργειες που ανέφερε είναι χαρακτηριστικές της σύφιλης. Σε μια δεύτερη εκδοχή της έκθεσης αυτοψίας, κανένα από τα όργανα, σημαντικές αρτηρίες ή περιοχές του εγκεφάλου που επηρεάζονται συνήθως από τη σύφιλη δεν αναφέρθηκαν.
Το 1923, οι γιατροί του Λένιν του χορήγησαν "Σαλβαρσάν", το μόνο φάρμακο που χρησιμοποιούνταν εκείνη την περίοδο για την θεραπεία της σύφιλης, καθώς και ιωδιούχο κάλιο το οποίο ήταν επίσης σύνηθες στη θεραπεία της ασθένειας.
Η σύφιλη βέβαια ήταν μια συνηθισμένη ασθένεια στη Ρωσία εκείνη την εποχή. Επίσης δεν είχε κανένα ορατό τραύμα στο σώμα του που συνοδεύει τα τελευταία στάδια της ασθένειας. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι η πλέον πιθανή αιτία του θανάτου του ήταν το τραύμα που προκλήθηκε από τη σφαίρα που υπήρχε ακόμα στο λαιμό του μετά την απόπειρα δολοφονίας.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 το ρωσικό κίνημα του "κοσμισμού" ήταν αρκετά δημοφιλές και υπήρξε πρόθεση να συντηρηθεί κατά τρόπο κρυοστατικό το σώμα του Λένιν προκειμένου να τον επαναφέρουν στη ζωή στο μέλλον. Ο απαραίτητος εξοπλισμός αγοράστηκε στο εξωτερικό, αλλά για ποικίλους λόγους το σχέδιο δεν πραγματοποιήθηκε. Αντ' αυτού το σώμα του βαλσαμώθηκε και τοποθετήθηκε σε μόνιμη έκθεση στο μαυσωλείο Λένιν στη Μόσχα.
Ο εγκέφαλος του αφαιρέθηκε προτού βαλσαμωθεί το σώμα του. Η σοβιετική κυβέρνηση ανάθεσε στο γνωστό Γερμανό επιστήμονα νευρολογίας Όσκαρ Φογκτ να μελετήσει τον εγκέφαλο του Λένιν για να εντοπίσει την ακριβή θέση των κυττάρων του εγκεφάλου που είναι αρμόδια για τη μεγαλοφυΐα.
Το Ίδρυμα Εγκεφάλου δημιουργήθηκε στη Μόσχα για αυτόν το λόγο. Ο Φογκτ δημοσίευσε ένα έντυπο για τον εγκέφαλο το 1929 όπου ανέφερε ότι μερικοί πυραμιδικοί νευρώνες στο τρίτο στρώμα του εγκεφαλικού φλοιού του Λένιν ήταν πολύ ανεπτυγμένοι. Εντούτοις το συμπέρασμα της συνάφειάς του στη μεγαλοφυΐα αμφισβητήθηκε. Η εργασία του Φογκτ θεωρήθηκε από τους Σοβιετικούς σαν ανεπαρκής. Η περαιτέρω έρευνα συνεχίστηκε από σοβιετική ομάδα, αλλά η εργασία για τον εγκέφαλο του Λένιν δεν κοινοποιήθηκε.
Σύγχρονοι ανατομιστές δεν θεωρούν πλέον ότι η μορφολογία μπορεί μόνη της να καθορίσει τη λειτουργία του εγκεφάλου.

Σύμβολο της Ε.Σ.Σ.Δ.

Η Αγία Πετρούπολη μετονομάστηκε σε Λένινγκραντ προς τιμήν του. Αυτό παρέμεινε το όνομα της πόλης μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, όταν έλαβε ξανά το αρχικό όνομά της.
Σε προσωπικό επίπεδο ο Λένιν ήταν μετριόφρων και αποδοκίμαζε την κολακεία. Αλλά μετά το θάνατό του, έγινε αντικείμενο προσωπολατρίας που διήρκεσε μέχρι τα τελευταία χρόνια του σοβιετικού συστήματος.
Μέχρι σήμερα η σορός του φυλάσσεται στο μαυσωλείο όπου επιστήμονες - συντηρητές ελέγχουν το σώμα του δύο φορές την εβδομάδα για τυχόν φθορά. Κάθε 18 μήνες μεταφέρεται σε ένα εργαστήριο κάτω από το μαυσωλείο του, εξετάζεται και βυθίζεται σε χημικές ουσίες για συντήρηση . Ήταν ο πρώτος Ρώσος που φυγαδεύτηκε από τη Μόσχα το 1941, περνώντας την περίοδο του πολέμου στη Σιβηρία.

Ο Λένιν ως θεωρητικός

 

Ο Λένιν, εκτός από μεγάλος επαναστάτης και στρατηγικός νους, ήταν σημαντικός επιστήμονας και στοχαστής. Βασιζόμενος στις ανακαλύψεις των θεμελιωτών του Μαρξισμού, έδωσε ρηξικέλευθες απαντήσεις, οι οποίες έχουν επίδραση και σήμερα, σε καίρια ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Κατ' αυτόν τον τρόπο προέκυψε μια νέα θεωρία, οργανικά και αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την προηγουμένη, με την οποία συνιστά ενιαίον όλο, ο Λενινισμός. Μελέτησε, συν τοις άλλοις, επιστημονικά τον ιμπεριαλισμό και ανέπτυξε κι εμπλούτισε τη θεωρία και την πρακτική της ταξικής πάλης, της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου, καθώς και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της μετάβασης στον Κομμουνισμό. Η επιστημονική μελέτη των αιτίων που οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στην καπιταλιστική παλινόρθωση και, συνακόλουθα, στη διάλυση εδράζεται στο Λενινισμό.
Στον χώρο της φιλοσοφίας,ο Λένιν υπερασπίστηκε το διαλεκτικό υλισμό, διατύπωσε τη θεωρία της αντανάκλασης, κατέδειξε, με ανάγλυφο τρόπο, τον κομματικό χαρακτήρα της πάλης των διαφόρων τάσεων και ομάδων, κι εμβάθυνε στη μελέτη των νόμων της διαλεκτικής (ιδίως του βασικότερου: του νόμου της ενότητας και πάλης των αντιθέτων). Η κριτική στον νεοθετικισμό είναι αδιανόητη έξω από το πνεύμα της φιλοσοφικής συνεισφοράς του Λένιν.

Στον πολιτικό μύθο της Σοβιετικής Ένωσης

Ο Λένιν είχε σημαντική θέση στον πολιτικό μύθο της Σοβ. Ένωσης. Ο μύθος αυτός επιβλήθηκε από το Κομμ. Κόμμα με σκοπό τη δημιουργία μιας κοινής σοβιετικής εθνικής ταυτότητας που θα ένωνε τις πολυάριθμες εθνικές ομάδες της ΕΣΣΔ. Η ηγεσία καλλιέργησε την εικόνα του Λένιν ως του σημαντικότερου προσώπου που έφερε τη νίκη του “λαού” επί των “καταπιεστών” του (εισαγωγικά όπως στην πηγή). Μετά τον θάνατό του δημιουργήθηκε μια λατρεία σχεδόν θρησκευτική (cult) και το πρόσωπό του έπρεπε να τιμάται χωρίς να εγείρονται ερωτήσεις. Σε ένα κράτος με μεγάλο αριθμό αγραμμάτων που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν εύκολα τα αφηρημένα ιδεολογικά σχήματα, χρησιμοποιήθηκαν πολύ πορτραίτα, αγάλματα, βιβλία, ταινίες κτλ γύρω από τον Λένιν. Το έργο του αναβαθμίστηκε ώστε να εμφανίζεται ως βελτίωση των ιδεών του Μάρξ και του Έγκελς για τον σοσιαλισμό. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε πολύ ο όρος “επιστημονικός” σαν προσδιοριστικό του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Όταν κατά την εποχή της Γκλασνόστ κάποιοι ιστορικοί άρχισαν να θέτουν ερωτηματικά για τον μύθο του Λένιν, προκάλεσαν σοκ. Ο Selyunin, ένας από τους πρώτους ιστορικούς που είδαν με σκεπτικισμό τον Λένιν, ομολογούσε ότι η απομυθοποίηση ήταν δύσκολη και για τον ίδιο, όπως π.χ. στην περίπτωση όπου φάνηκε να προκύπτει ότι ο Λένιν είχε ξεκινήσει τη διαδικασία που οδήγησε στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Στάλιν.^[1]

Συγγραφικό έργο

1. 1899: Το πρόγραμμά μας
2. 1899: Ο καπιταλισμός στη γεωργία
3. 1899: Απάντηση στον κύριο Ν.Π. Νεζντάνωφ
4. 1899: Το άμεσο καθήκον μας
5. 1899: Ένα άμεσο ερώτημα
6. 1899: Η καταστροφή των μικροπαραγωγών
7. 1899: Η ανάπτυξη των μεγάλων εργοστασίων
8. 1899: Άκριτος κριτικισμός
9. 1900: Tα Άμεσα Καθήκοντα του Κινήματός μας
10. 1901: Τι να κάνουμε
11. 1904: Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω
12. 1905: Η αρχή της Ρωσικής Επανάστασης
13. 1905: Σοσιαλισμός και θρησκεία
14. 1905: Δυο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση
15. 1907: Μέσα σε 12 χρόνια (εισαγωγή)
16. 1908: Τα διδάγματα της κομμούνας
17. 1909: Σχετικά με τη στάση του Εργατικού Κόμματος απέναντι στη θρησκεία
18. 1909: Γράμμα προς το Ζινόβιεφ
19. 1911: Ερύθημα αιδούς του υποκριτή και ταρτούφου Τρότσκι
20. 1911: Από το στρατόπεδο του "εργατικού" κόμματος του Στολίπιν
21. 1912: Προς τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας "Πράβντα"
22. 1913: Τα 3 Συστατικά Μέρη και οι 3 Πηγές του Μαρξισμού
23. 1913: Ο Βαλκανικός Πόλεμος και ο σοβινισμός των αστών
24. 1914: Η Εθνική Ισότητα
25. 1914: Το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση τους
26. 1915: Το Σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης
27. 1916: Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού
28. 1917: Κράτος κι Επανάσταση
29. 1917: Οι θέσεις της 4ης του Απρίλη
30. 1917: Η Διπλή Εξουσία
31. 1917: Για μια Προλεταριακή Πολιτοφυλακή
32. 1917: Συμβουλές ενός θεατή
33. 1917: Γράμμα στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής
34. 1918: Η προλεταριακή επανάσταση κι ο αποστάτης Κάουτσκι
35. 1920: Τα καθήκοντα των Ενώσεων νεολαίας
36. 1920: Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού
37. 1921: Η 4η Επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης
38. 1922: Γράμμα προς τον Ι.Β. Στάλιν
39. 1922: Δυο Γράμματα στο Περιοδικό «ΠΟΝΤ ΖΝΑΜΕΝΕΜ ΜΑΡΞΙΣΜΑ» (το δεύτερο γράμμα, το πρώτο είναι του Τρότσκι)
40. 1922: Γράμμα προς το συνέδριο (Η Διαθήκη)
41. 1923: H Επανάστασή μας
42. 1923: Προς τον Λ.Ν. Τρότσκι
43. 1923: Προς το σύντροφο Στάλιν
44. Για τον Μαρξ και το μαρξισμό
45. Φιλοσοφικά τετράδια
46. Κριτικά Σημειώματα για το Εθνικό Ζήτημα
47. Τι είναι "Οι Φίλοι του Λαού" και πώς πολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες;
48. Για τους κανόνες της κομματικής ζωής και τις αρχές της κομματικής καθοδήγησης
49. Ο Καρλ Μαρξ και η θεωρία του
50. Για τα συνδικάτα

• 1897. "Χαρακτηρισμός του οικονομικού ρoμαντισμού"
• 1899. "Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία"
• 1909. "Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός"
• 1918. "Τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας"
• 1921. "Για το φόρο σε είδος"

Πηγές

• Λήμμα της Εγκυκλοπαίδειας Britannica Έκδοση 1939 για το Β. Λένιν
• Σελίδα με βιογραφικά στοιχεία του Β. Λένιν
• Βιογραφία του Β. Λένιν
• Λήμμα της Εγκυκλοπαίδειας Columbia 6η Έκδοση για το Β. Λένιν

Βιβλιογραφία

• Βλαντίμιρ Λένιν, Άπαντα, Εκδ.Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1987
• Νετέζνα Κρούπσκαγια, Αναμνήσεις για το Λένιν, 1933 (στα Αγγλικά)
• Λέων Τρότσκι, Λένιν
• Ρόμπερτ Σέρβις (Robert Service), Λένιν: μια βιογραφία, Εκδ.Κούριερ, Αθήνα, 2004 ISBN 960-7851-36-6
• Helene Carrere d' Encausse, Λένιν, Εκδ.Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 2004 ISBN 960-05-1123-3
• Downing David, Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, Εκδ.Σαββάλας, Αθήνα, 2003 ISBN 960-460-969-6
• Carr Edward Hallett, Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης 1917 - 1923, Εκδ.Υποδομή, Αθήνα, 1977
• Polan A. J., Lenin and the end of politics, Εκδ.Methuen, Λονδίνο, 1984 ISBN 0-416-37010-1
• Ι.Β. Στάλιν: «Ζητήματα Λενινισμού», μετάφραση υπό επιτροπής, Αθήνα, χ.χ.
• Deborin, Abram Moiseyevich, «Ἡ διαλεχτικὴ φιλοσοφία τοῦ Λένιν » , Ἀναγέννηση, 8 (1927), σσ. 445-452

πηγη: el.wikipedia.org