Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια τυπική επιχείρηση αντιστροφής της πραγματικότητας,  επιχειρεί να παρουσιάσει την αντεργατική τομή στο ασφαλιστικό, ως «ταξική μεροληπτικότητα» υπέρ των  φτωχών εργατικών και λαϊκών στρωμάτων!

Στη συλλογιστική αυτή εισοδήματα άνω των 12.000 ανήκουν σε …πλούσιους εργαζόμενους, μεταξύ 5.500 και 12.000 συνωστίζονται οι ..μεσαίου εισοδήματος και πιο κάτω  κινούνται αυτοί για τους οποίους  έχει δήθεν έγνοια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η φιλολογία περί ‘’προστασίας των πλέον αδυνάτων’’, εν μέσω συνολικής κοινωνικής γενοκτονίας, όχι μόνο  δεν αποτελεί  (μίνι έστω) αντι-νεοφιλελεύθερη πολιτική «ανακούφισης», αλλά, αντίθετα, αναδεικνύει την πλήρη ηγεμονία της τελευταίας-σε εκδοχή Μπλερισμού- στον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική της κυβέρνησης.

Η κλασσική εκδοχή του «κράτους πρόνοιας» στον καπιταλισμό, αφορούσε την παροχή κάποιας ασφάλειας στον κοινωνικο-οικονομικό τομέα. Ακριβώς επειδή οι  βασικοί κανόνες έδιναν προτεραιότητα στην ελευθερία δράσης τους κεφαλαίου, υπήρχε παράλληλα η υπόσχεση της κάλυψης των «παράπλευρων απωλειών» (ανεργία, χαμηλά εισοδήματα σε τμήματα των εργαζομένων, αποκατάσταση υγείας κ.α.) από το κράτος πρόνοιας.

Η μερική αναδιανομή αποτελούσε  συμπληρωματική λειτουργία, ενώ προϋπόθετε φυσικά σκληρούς κοινωνικούς αγώνες. Συνιστούσε ταυτόχρονα τη νομιμοποιητική βάση λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας.

Η εποχή αυτή ανήκει  στο παρελθόν. Στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ειδικά σε συνθήκες παροξυσμού της κρίσης του και της εφαρμογής προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής, συντελείται μαράζωμα όλων των θεσμών του παλιού κράτους πρόνοιας, ταυτόχρονα με την απογείωση των «ελευθεριών της αγοράς».

Οι προστατευτικές λειτουργίες περιορίζονται πλέον σε οριακά χαμηλά επίπεδα και μόνο σε ειδικές κατηγορίες (απόλυτα εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, κοινωνικά αποκλεισμένοι, ανάπηροι κ.α.).

Την ίδια ώρα αλλάζει ο χαρακτήρας τους καθώς από κοινωνικό δικαίωμα, μετατρέπονται σε φιλεύσπλαχνες χάριτες προς «ανίκανους» ή «δύστυχους» ταπεινωμένους ανθρώπους.

Το κόστος δε για αυτές δεν αποτελεί πλέον προϊόν αναιμικής ανακατανομής πλούτου μεταξύ αστών και εργατικών στρωμάτων, αλλά αποτέλεσμα εσωτερικής αναδιανομής εντός της εργατικής τάξης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Τρίτο Μνημόνιο ρητά αναφέρεται ότι η σταδιακή εφαρμογή πολιτικών Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος , θα γίνει με μηδενικό δημοσιονομικό κόστος, δηλαδή θα πληρωθεί εξ ολοκλήρου από τους υπόλοιπους εργαζόμενους  με τις ταπεινωμένες αποδοχές!

Όσο θα δυναμώνει η γενική εικόνα της συνολικής καθίζησης του εργατικού εισοδήματος με ταυτόχρονη μαζική μόνιμη ανεργία, θα πολλαπλασιάζονται οι φανφάρες για ‘’προστασία των αδυνάτων». Είναι το «δίχτυ προστασίας» όχι των ιδίων, αλλά της συνοχής του συστήματος.

Τα έχει πει και ο Χάγιεκ, εκ των  πατριαρχών του νεοφιλελευθερισμού…

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 31/1/16

του Γεράσιμου Αραβανή

Η κυβέρνηση βρίσκεται από τη μια πλευρά αντιμέτωπη με τους δανειστές, τους περιβόητους θεσμούς και από την άλλη με το κύμα δυσαρέσκειας και αγανάκτησης και τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Οι δανειστές δεν δείχνουν κανένα σημάδι ανοχής απέναντι στην κυβέρνηση, όπως δεν έδειξαν και σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Απαιτούν τη λήψη ολόκληρου του πακέτου των αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνονται στο 3^ο μνημόνιο.

Οι όποιες προσδοκίες της κυβέρνησης για ορισμένη ανοχή και κατανόηση αποδεικνύονται αβάσιμες. Παρά τις κυβερνητικές προσδοκίες, οι Ευρωπαίοι, οι Αμερικανοί και το ΔΝΤ φαίνεται ότι ομόφωνα τοποθετούνται στα βασικά ζητήματα και δεν αφήνουν χαραμάδα διαφοροποίησης μεταξύ τους. Οι ελπίδες της κυβέρνησης, αν είχε, ότι θα εκμεταλλευθεί τις μεταξύ τους διαφορές και θα διαμορφώσει συμμαχίες με βάση τους στόχους της αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά αυταπάτες. Οι «σύμμαχοι» απαιτούν εδώ και τώρα υλοποίηση όλων των μέτρων που συμφωνήθηκαν το καλοκαίρι στο 3^ο μνημόνιο και ίσως αργότερα, στο μέλλον συζητήσουν για το χρέος της χώρας, όχι φυσικά για τη διαγραφή του, αλλά για μια διευκόλυνση να μειωθούν τα τεράστια ποσά εξυπηρέτησης του ετησίως, ιδιαίτερα μετά το 2022, που είναι υπέρογκα και να μεταφερθούν αργότερα.

Για πρώτη φορά τον ένα χρόνο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκεται στα πράγματα είναι αντιμέτωπη με την αγανάκτηση και τις μαζικές αντιδράσεις του λαού και η αιτία είναι το σύνολο των μέτρων που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο και θεσμοθετούνται από τη βουλή και ιδιαίτερα του νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο και τα φορολογικά μέτρα. Στην πρώτη γραμμή των αντιδράσεων μέχρι στιγμής βρίσκονται οι αγρότες, οι οποίοι κινδυνεύουν κυριολεκτικά με συντριβή, από κοντά οι επιστήμονες ελεύθεροι επαγγελματίες γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κ.ά. Είναι αλήθεια ότι ο συνδυασμός φορολογικών και ασφαλιστικών επιβαρύνσεων θα φέρει την πλειοψηφία των μικροαστικών στρωμάτων μπροστά στο φάσμα της καταστροφής. Φυσικά ο στόχος αυτός, της μείωσης των ενδιάμεσων μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων και η συγκέντρωση του κεφαλαίου και της παραγωγής σε λίγους, κυρίως στις μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις είναι οικονομικός νόμος του καπιταλισμού και διακηρυγμένος στόχος της άρχουσας τάξης και της ΕΕ.

Με μεγάλη καθυστέρηση θα εκδηλωθεί η αντίδραση των εργατοϋπαλλήλων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, αυτών που σήκωσαν τα μεγαλύτερα βάρη των δύο προηγούμενων μνημονίων, με την πανελλαδική απεργία τους να τοποθετείται στις 4 Φλεβάρη. Βέβαια το διάστημα αυτό σημειώνονται σημαντικές κινητοποιήσεις σε κλάδους και επιχειρήσεις με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη σημασία, σε καμία περίπτωση όμως οι αγώνες αυτοί δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη δράση σύσσωμης της εργατικής τάξης, επικεφαλής των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. Μάλιστα η καθυστέρηση να μπει στη δράση η εργατική τάξη και να διαμορφώσει μέσα από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ρόλο μπροστάρη και καθοδηγητή σε ολόκληρο το λαϊκό κίνημα αυξάνει τους κινδύνους εκτροπής των κινητοποιήσεων στο συντεχνιασμό και χειραγώγησης τους από την κυβέρνηση και τους αστικούς μηχανισμούς.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση του λαού και διαμορφώνονται προϋποθέσεις ροκανίσματος της επιρροής της με σχετικά γρήγορους ρυθμούς.

Οι αστικοί μηχανισμοί και οι «σύμμαχοι» οπωσδήποτε θα πάρουν όλα τα μέτρα που μπορούν για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που διαμορφώνεται. Και επειδή η απειλή για την εφαρμογή του μνημονίου και την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων του μπορεί να προέλθει μόνο από το λαό και τους αγώνες του εκεί στρέφονται και θα στραφούν καταρχήν τα πυρά τους. Βασική κατεύθυνση τους είναι αυτή τη στιγμή η διαίρεση των αγωνιζόμενων λαϊκών τάξεων και ο ευνουχισμός των αιτημάτων τους. Να αφαιρεθούν από τα αιτήματα ή να έρθουν σε δεύτερη μοίρα αιτήματα με ριζοσπαστικό περιεχόμενο που αμφισβητούν συνολικά το μνημόνιο και την εφαρμοζόμενη πολιτική, ακόμη και μέτρα που συνολικά αμφισβητούν το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και τα φορολογικά μέτρα. Πολύ περισσότερο να μην αμφισβητηθεί η θέση της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ, αντίθετα όλο και πιο πολύ να εδραιώνεται στη λαϊκή συνείδηση η αναγκαιότητα να μείνει η χώρα στην ΕΕ διότι αποτελεί τη μοναδική λύση.

Π.χ. προβάλλεται το αίτημα να συναντηθούν οι αγρότες με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, σαν να μην είναι με την έγκριση του πρωθυπουργού το νομοσχέδιο, αλλά εν αγνοία του. Αντίθετα το αίτημα για διάλογο μετά από απόσυρση των ασφαλιστικών και φορολογικών μέτρων, ιδιαίτερα όταν αυτό συνοδεύεται από ορισμένα βασικά αιτήματα για ένα ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα δημοκρατικό και φιλολαϊκό, λειτουργεί σε διαφορετικό επίπεδο και δύσκολα ενσωματώνεται.

Ένας δεύτερος κίνδυνος είναι η προσπάθεια διαίρεσης του λαού που εκδηλώνεται και θα εκδηλωθεί να βρει πρόσφορο έδαφος. Να στραφούν κλάδοι εναντίον άλλων κλάδων, τμήματα εργαζομένων εναντίον άλλων. Σε αυτή την κατεύθυνση λειτουργεί το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι τα μέτρα είναι υπέρ των φτωχότερων τμημάτων και επιβαρύνονται περισσότερο οι εύποροι.

Μια τρίτη πλευρά είναι το δηλητηριώδες κύμα προπαγάνδας που η κυβέρνηση εξαπέλυσε κυρίως εναντίον των αγροτών, τόσο τραβηγμένο από τα μαλλιά που γίνεται φανερό με την πρώτη ματιά. «Οι αγρότες δεν πληρώνουν φόρους, φοροδιαφεύγουν, δηλώνουν ελάχιστο εισόδημα», ενώ είναι γνωστό ότι φορολογούνται με βάση το τεκμήριο, των 12.000 ευρώ ετησίως. Ότι οι αγρότες και οι αγώνες τους είναι χειραγωγημένοι από αγροτοπατέρες και κομματικούς εγκάθετους. Αυτά λέει η κυβέρνηση, ακριβώς εκείνα που της καταλόγιζε παλαιότερα η σημερινή αντιπολίτευση. Αλήθεια πώς έρχονται τα πράγματα;

Σήμερα οι αγρότες, αύριο οι υπόλοιποι αγωνιζόμενοι κλάδοι θα διαπιστώσουν ιδίοις όμασι ότι απέναντί τους δεν έχουν μόνο την κυβέρνηση, έχουν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου απόλυτα συσπειρωμένο και αποφασισμένο εναντίον τους. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ο Λεβέντης αφού ψήφισαν καλά καλά το 3^ο μνημόνιο, το οποίο περιλαμβάνει όλα αυτά τα μέτρα, σήμερα δηλώνουν γενικά υπέρ των αγροτών, δέχονται ότι τα μέτρα θα είναι επώδυνα για αυτούς, τους καλούν όμως να διαλύσουν τα μπλόκα γιατί βλάπτουν την οικονομική δραστηριότητα και την ομαλότητα και θίγουν τον υπόλοιπο πληθυσμό και ως μοναδική μορφή αγώνα τους προτείνουν τον αέναο και ατέρμονα διάλογο. Δηλαδή παρατήστε τα, υποταχθείτε και συντριβείτε. Οι περιβόητες προτάσεις της ΝΔ για να μην επιβαρυνθούν υποτίθεται οι αγρότες με υπέρογκες αυξήσεις είναι να περικοπούν οι κρατικές δαπάνες, δηλαδή να διαλυθεί ολοκληρωτικά ό,τι απέμεινε από το «κοινωνικό κράτος» και να απολυθούν επιπλέον δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Εξάλλου ο νέος αρχηγός της ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει πείρα σ’ αυτά.

Αστικά κόμματα και μηχανισμοί επειδή αντιλαμβάνονται ότι έρχεται η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και μεγάλου μέρους της επιρροής του, βαθιά δυσαρεστημένοι πολίτες θα διαρρήξουν τις σχέσεις μαζί του και θα κάνουν διαφορετικές επιλογές, πιθανόν να ακολουθήσουν αγωνιστικούς δρόμους παίρνουν από σήμερα τα μέτρα τους. Φτιασιδώνουν τη ΝΔ για να λειτουργήσει ως πόλος συσπείρωσης τους. Προβάλλουν τον «μεταρρυθμιστή» Μητσοτάκη ως λύση που μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τέλμα και σ' αυτή την προσπάθεια ηγούνται οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί. Έβαλαν επιπλέον μπροστά ολόκληρη βιομηχανία δημοσκοπήσεων για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης είναι η λύση, είναι πρωθυπουργός εν αναμονή.

Στη βάση αυτή διαμορφώνονται τα σχέδια χειραγώγησης του λαού και του κινήματος που αναπτύσσεται, ο εκφυλισμός του σε ανώδυνους δρόμους, στη βάση της εναλλαγής κυβερνήσεων, ενώ η πολιτική θα παραμείνει ίδια, το μνημόνιο, τα ίδια συμφέροντα θα παραμείνουν στα πράγματα, οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης αυτοί που πλούτισαν από τη διαχείριση της. Θα συνεχίσουν να ασκούν την πραγματική εξουσία η ΕΕ, η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ, οι πραγματικοί κυρίαρχοι και μαζί τους η άρχουσα τάξη της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να υπάρξει λύση υπέρ των εργαζομένων. Αν υπάρχει δυνατότητα, με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες, να ακολουθήσουν οι εξελίξεις διαφορετικό δρόμο πέρα τους σχεδιασμούς τους. Παρά τις δυσκολίες, που κυρίως της διαμορφώνουν οι αδυναμίες και συνολικά τα μεγάλα προβλήματα του εργατικού και του λαϊκού κινήματος και η αδυναμία της αριστεράς να παρέμβει, να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει τους λαϊκούς αγώνες, θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν. Τουλάχιστον η σύγκρουση να μην δοθεί με άσφαιρα πυρά, αλλά να αμφισβητηθεί σθεναρά η ψήφιση και η εφαρμογή του μνημονίου, να μπουν οι βάσεις για έναν νέο συσχετισμό δύναμης υπέρ του λαού.

Ο μόνος δρόμος για κάτι τέτοιο είναι οι αγώνες να προσλάβουν μαζικά χαρακτηριστικά, να κινητοποιήσουν την πλειοψηφία των εργατοϋπαλλήλων και όλων των εργαζομένων, να είναι αγώνες ενωτικοί και αποφασιστικοί.

Τα αιτήματα και συνολικά το περιεχόμενο των αγώνων να είναι αιτήματα απόρριψης των μνημονιακών μέτρων, να περιλαμβάνουν όμως και νέες διεκδικήσεις και να αμφισβητούν συνολικά αυτή την πολιτική. Πέραν της απόρριψης δηλαδή των μέτρων που προωθούνται να διεκδικούνται νέες κατακτήσεις, να διατυπώνονται επιθετικά αιτήματα.

Ο αγώνας να είναι ανυποχώρητος με επιδίωξη τη νίκη και όχι για την τιμή των όπλων για τη συντήρηση της επιρροής κάθε παράταξης. Είναι φανερό ότι οι επιδιώξεις αυτές δεν προωθούνται με εικοσιτετράωρες επετειακές απεργίες, αλλά με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πολύμορφης δράσης που καθημερινά κλιμακώνεται.

Οι αγώνες να ξεφύγουν από την πολυδιάσπαση και να πάρουν ένα ενωτικό ανατρεπτικό χαρακτήρα, να συσπειρώνουν τους εργάτες και τους υπαλλήλους πάνω στις ζωτικές διεκδικήσεις και στην προοπτική τους, να προωθούν τη συμμαχία με τους αγρότες και τους επαγγελματίες της πόλης, τους εργαζόμενους επιστήμονες και τη νεολαία.

Εκεί βρίσκεται η προοπτική και εκεί όλοι θα κριθούν.

Ο Γεράσιμος Αραβανής ήταν επί σειρά ετών μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του κόμματος.

Αρχική δημοσίευση: lefkadanews.com και lefkadaweb.gr

του Αλέξη Κολοβού

Ανακαλύφθηκαν λοιπόν οι νέοι εχθροί του λαού, που δεν είναι άλλοι από αυτούς που ασκούν αγροτική δραστηριότητα, αλλά όχι κατά κύριο επάγγελμα.

Γενικά σε αυτή τη χώρα, αν και κυβερνώντες, μιντιάρχες, τραπεζίτες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, προμηθευτές του δημοσίου και λοιποί έδωσαν και την ψυχή τους για να την κάνουν καλύτερη, πάντα με ανιδιοτέλεια και διακεκριμένη ηθική, βρισκόταν πάντα απέναντί τους, ένας αγρότης, ένας δημόσιος υπάλληλος, ένας καθηγητής, ένας γιατρός, ένας ΟΤΕτζής, ένας ΔΕΗτζής, ένας της Ολυμπιακής, ένας μηχανικός που χάλαγε τη σούπα.

Τόσο σκάρτος αυτός ο λαός, σε αντίθεση -πάντα- με τους ηγέτες του.

Τώρα λοιπόν το μεγάλο θέμα για την κυβέρνηση είναι να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι και να αντιμετωπίζει διαφορετικά στο εξής τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες από τους μη.

Κάποια στοιχεία που ή δεν γνωρίζει ή παραβλέπει η καλή μας κυβέρνηση.

Κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, είναι η συντριπτική πλειοψηφία των μεγαλοαγροτών (με τα Cayenne που λένε και οι Συριζαίοι) , αυτών που ρουφάνε τον τεράστιο όγκο των επιδοτήσεων και που συνήθως δεν πατάνε ποτέ στο χωράφι γιατί έχουν κολίγους.

Αυτοί είναι περίπου το 10% του συνόλου, λαμβάνουν πάνω από το 85% των συνολικών επιδοτήσεων της χώρας και φέτος με την αλλαγή της ΚΑΠ πληρώθηκαν κανονικότατα τις επιδοτήσεις τους όταν ένας στους δύο αγρότες ή δεν πήρε τίποτα, ή πήρε λιγότερα από όσα περίμενε.

Στην ελληνική ύπαιθρο, είναι γεγονός εδώ και δεκαετίες και δεν έχει σταματήσει μέχρι σήμερα, ότι ο αγρότης έκανε κι άλλη δουλειά για να συμπληρώσει το εισόδημά του. Συνήθως οικοδομή, τεχνικά επαγγέλματα, οδηγός, κηπουρός, εργαζόταν σε χωράφια μεγαλύτερων αγροτών κτλ. Και αντίστροφα, ο δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, ο αυτοαπασχολούμενος, ακόμα και ο συνταξιούχος, διατηρεί μία μικρή αγροτική δραστηριότητα για ένα επιπλέον χαρτζηλίκι.

Όλοι αυτοί αποτελούν το 80% της ελληνικής αγροτικής οικονομίας και παίρνουν (βασικά έπαιρναν μέχρι πέρυσι), από 150 έως 5.000 ευρώ τον χρόνο επιδότηση.

Μένει τώρα στους σοφούς κυβερνώντες να μας εξηγήσουν πού είναι το έγκλημα όλων αυτών των ανθρώπων.

Μένει να μας πει πόσο δίκαιο είναι όλοι αυτοί να φορολογηθούν με 26%, όταν οι μεγαλοαγρότες θα φορολογούνται με 13%.

Μένει να μας πει τι θα κερδίσουμε όλοι οι υπόλοιποι, αν όλοι αυτοί παρατήσουν τα χωράφια τους, ή τα πουλήσουν σε μεγαλύτερους, ή πάψουν να τα δηλώνουν και πουλάνε ό,τι μπορούν, όπως μπορούν.

Αυτά που ακούγονται περί δίκαιης φορολογίας κτλ είναι ΣημιτοΤζουμακικές ξαναζεσταμένες μπούρδες, που με μεγάλη χαρά υιοθετούν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛήτες.

Αν το κράτος ήθελε να φορολογήσει όλους αυτούς, θα υπολόγιζε τα συνολικά τους εισοδήματα και θα τους φορολογούσε με τον αντίστοιχο συντελεστή.

Βγάζεις 8 χιλιάρικα το χρόνο από οικοδομή κι 7 από το χωράφι, σε φορολογώ με την κλίμακα των μισθωτών για 15 (φυσικά με πολύ πιο δίκαιες κλίμακες από τις σημερινές και με αφορολόγητο όριο). Βγάζεις τα ποσά αυτά ανάποδα, σε φορολογώ για 15 με την κλίμακα των αγροτών. Βγάζεις 20 από το χωράφι και 15 από το δημόσιο, σε φορολογώ για 35 με κλίμακα αγροτών, βγάζεις 500 από ξενοδοχείο στη Σαντορίνη και 10 από το αμπέλι του παππού σου, σε φορολογώ για 510 με κλίμακα επιχειρήσεων. Τόσο απλό και τόσο δίκαιο.

Το ζητούμενο φυσικά δεν είναι η δίκαιη φορολόγηση, αλλά το να τελειώνουμε με τους μικρούς. Είτε είναι αγρότες, είτε είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε μαγαζάτορες, είτε ταξιτζήδες, είτε φαρμακοποιοί. Αυτό το συμβόλαιο εκτελείται τα τελευταία 5 χρόνια, αυτό συνεχίζει να εκτελεί κι ο Τσίπρας.

Ξεμπερδεύουμε με τους μικρούς, πάμε τους μισθούς στα 300 και όλοι θα δουλεύουν για τους μεγάλους που θα απομείνουν.

Έχω πολλούς φίλους απατεώνες τελικά. Άλλος είναι γεωπόνος στον τοπικό συνεταιρισμό και είναι και κτηνοτρόφος, άλλος πουλάει σπόρους και λιπάσματα και είναι επίσης κτηνοτρόφος, άλλος δούλευε σε βιομηχανία αλλαντικών κι επίσης κτηνοτρόφος, άλλος δουλεύει περιστασιακά ως γεωπόνος, αλλά καλλιεργεί και ελιές και μηλιές της οικογένειας , άλλος είναι κηπουρός αλλά και μελισσοκόμος, άλλος πουλάει λιπάσματα αλλά φυτεύει και καλαμπόκια, άλλος δουλεύει στον ΟΤΕ, αλλά καλλιεργεί και φασόλια, άλλος καλλιεργεί αμπέλια, αλλά κάνει και τον οινολόγο, εγώ κάνω ταυτόχρονα τον κηπουρό και τον αγρότη.

Κοινό μας χαρακτηριστικό, ότι κανένας δεν είχε την τύχη να κληρονομήσει καμιά αχανή έκταση ή κάνα τεράστιο κοπάδι ώστε να καταφέρνει να ζει αποκλειστικά από αυτό.

Αν είχαμε αυτήν την τύχη, θα βάζαμε κι έναν ταλαίπωρο γεωπόνο να μας τα δουλεύει για 500 ευρώ το μήνα κι εμείς θα παίζαμε πρέφα στα καφενεία (δεύτερο Συριζαίϊκο κλισέ), σίγουροι ότι έχουμε μία κυβέρνηση που μας σκέφτεται και μας πονάει.

Και η φορολογία χαμηλότερη και η επιδότηση ολόκληρη. Και η πίτα ολόκληρη και ο κηφήνας χορτάτος

Αυτό θα πει μεταρρύθμιση

ΥΓ 1: Ακούγεται συνεχώς από κυβερνητικά χείλη ότι ενώ το αγροτικό ΑΕΠ είναι 10 δις οι φόροι των αγροτών είναι ελάχιστοι.

Η πραγματικότητα:

Το καθαρό εισόδημα των Γεωργικών Εκμεταλλεύσεων (Γ.Ε.) είναι 2 δις ευρω (δηλώνεται στην εφορία το 1,3). 10 είναι το ακαθάριστο μαζί με τις επιδοτήσεις. Τα 2 δις καθαρού γεωργικού εισοδήματος αντιστοιχούν κοντά σε 3.000 ευρώ/Γ.Ε.

Οι αγρότες είναι η μόνη παραγωγική κατηγορία που πληρώνει τόσο φόρο για να παράγει. Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο (που πρόσφατα καταργήθηκε η -έστω και μικρή- επιστροφή του), αλλά και ο ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια (που πρόσφατα πήγε από το 13 στο 23%) αποτελούν τεράστια φορολογικά βάρη για τους αγρότες, που όμοιά τους δεν απαντώνται σε καμία άλλη παραγωγική δραστηριότητα. Υπενθυμίζεται ότι, πρακτικά, επιστροφή ή συμψηφισμός ΦΠΑ στους αγρότες δεν υπάρχει. Μόνο στις αγροτικές επιχειρήσεις. Οι αγρότες απλά πληρώνουν. Τέλος με το νέο φορολογικό που ίσχυσε ήδη στις δηλώσεις του 2015 (για το 2014) , στον αγρότη απαγορεύεται να εμφανίσει ζημιά. Σε τέτοια περίπτωση θα φορολογηθεί βάσει τεκμηρίων (σπίτι, αυτοκίνητο κτλ) και μάλιστα με συντελεστή 26%, καθώς θεωρείται βέβαιο ότι καλύπτει τη διαβίωσή του με εξωαγροτική δραστηριότητα.

ΥΓ 2: Η κυβέρνηση φιλοδοξεί να εισπράξει πάνω από 1 δις ευρώ από τα ασφάλιστρα των αγροτών. Αν υπολογιστεί ότι 2 δις είναι το καθαρό εισόδημα (χωρίς τις επιδοτήσεις), της ελληνικής αγροτικής οικονομίας, ο στόχος αυτός δεν χρειάζεται καν σχολιασμό…

ΥΓ 3: Με την εφαρμογή της νέας ΚΑΠ από φέτος (παραδόξως, λιγότερο φταιεί η ΚΑΠ αυτή τη φορά και περισσότερο η ελληνική κυβέρνηση), 90.000 νεοεισερχόμενοι (μετά το 2013) αγρότες δεν πήραν ούτε ευρώ επιδότησης και τουλάχιστον άλλες 200.000 ή δεν πήραν όσα περίμεναν ή δεν πήραν καθόλου και βρίσκονται σε διαδικασία ένστασης. Το πράγμα γίνεται ακόμα χειρότερο αν αναλογιστεί κανείς ότι τα ασφαλιστήρια συμβόλαια της αγροτικής παραγωγής (ΕΛΓΑ) πληρώνονται μέσω επιδοτήσεων, κάτι που σημαίνει ότι όσοι δεν πήραν επιδότηση δε θα πληρωθούν ούτε τις ζημιές από φυσικές καταστροφές.

ΥΓ 4: Κανονικά πληρώθηκαν τις επιδοτήσεις τους όλες οι αγροτικές επιχειρήσεις και τα ΝΠΙΔ όπως τα μοναστήρια καθώς και όσοι αγρότες έχουν μόνο ιδιόκτητη (όχι ενοικιαζόμενη) γη πάνω από ένα όριο ανάλογα με την καλλιέργεια…

πηγη: pandiera.gr

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

Σε ολόκληρη την τελευταία 35ετία οι αστικές κυβερνήσεις, του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, έφερναν προς ψήφιση και εφάρμοζαν αναπτυξιακούς νόμους ( από το Ν.1262 / 1982 μέχρι το Ν. 3294 / 2004), προκειμένου να ενισχύσουν τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, δημιουργώντας ένα σχετικό περιβάλλον ενθαρρυντικό για την επενδυτική δραστηριότητα της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Προφανώς σε κάθε περίπτωση δεν επρόκειτο για διαδικασίες εθνικής παραγωγικής δημοκρατικής ρύθμισης και σχεδιασμού, αλλά για δευτερογενείς παρεμβάσεις, παράλληλα με την κύρια διαδικασία ανάπτυξης του ιδιωτικού ελληνικού καπιταλισμού, προς την οποία έρχονταν να λειτουργήσουν ενισχυτικά, και με περιθωριακά πάντοτε αποτελέσματα. Έτσι λ.χ. η εργατική απασχόληση, είτε προσαυξάνονταν, όπως στη δεκαετία του 1990, είτε συρρικνώνονταν όπως στην τελευταία επταετία της κεφαλαιοκρατικής κρίσης, σε ελάχιστο βαθμό επηρεάζονταν από αυτές τις αστικές κρατικές δράσεις. Αρκεί να δει κανείς ότι στη διάρκεια της περιόδου 1982 – 2008, οι θέσεις απασχόλησης που δημιουργήθηκαν, και οι οποίες μάλιστα ήταν πάντοτε βραχύβιες, δεν ξεπερνούν συνολικά τις 160 χιλιάδες. Και μάλιστα το ίδιο το κόστος των πενιχρών και σύντομων σε διάρκεια θέσεων εργασίας, ήταν δυσθεώρητο, φτάνοντας τις 362 χιλιάδες ευρώ, ως επί το πλείστον με χρήματα του ελληνικού δημοσίου που κατευθύνονταν στο ιδιωτικό κεφάλαιο, και που επιβάρυναν τον κάθε φορά κρατικό προϋπολογισμό [ Χ. Λιάγγου «Η πρόταση του ΣΕΒ για τον νέο αναπτυξιακό νόμο», Οικονομική Καθημερινή, 24-1-2016 ].

Ορόσημα μιας αστικής αναπτυξιακής επενδυτικής πολιτικής

Στην πορεία μιας τέτοιας κατεύθυνσης έρχεται να προστεθεί αυτή την περίοδο η πρόταση αναπτυξιακού νόμου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να ξεφεύγει από τις κατευθύνσεις της πεπατημένης όλων των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Πολύ περισσότερο που στη σημερινή συγκυρία ηοικονομική καταστροφή που έχει πλήξει τη βιομηχανία, το εμπόριο και τις υπηρεσίες είναι πρωτοφανής, παράλληλα με την εξολόθρευση του ενός τρίτου της ζωντανής εργασίας με την ανεργία, σε σχέση με την αναπτυξιακή νομοθεσία στην προηγούμενη περίοδο, που χαρακτηρίζονταν από μια σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη και ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 2% - 3%. Μ’ άλλες λέξεις παρόλο που οι ανάγκες οικονομικής ανάταξης της χώρας είναι τεράστιες, το μέγεθος της νομοθετικής πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Από μια γενική άποψη αυτό που κάνει αυτή η πολυδιαφημισμένη αναπτυξιακή πρωτοβουλία της κυβέρνησης είναι η προσπάθεια διαμόρφωσης όρων για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, μια και εκτιμάται ότι το επενδυτικό κενό που έχει δημιουργήσει η καπιταλιστική κρίση φτάνει τα 103 δισεκατ. ευρώ. Έτσι παρέχονται κίνητρα με την μορφή των φοροαπαλλαγών της επιχειρηματικής δραστηριότητας, όπως και άμεσες κεφαλαιακές ενισχύσεις : Κίνητρα επιχορηγήσεων, φορολογικών απαλλαγών και επιδοτήσεων leasing στα ανώτατα επιτρεπόμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση ποσοστά [ Α. Γκίτση « 5+2 κίνητρα για την προσέλκυση επενδύσεων », Αυγή 24-1-2016 ]. Αυτή είναι με δυο λέξεις η αναπτυξιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στο σημερινό τοπίο οικονομικού ολέθρου : κίνητρα, επιδοτήσεις, απαλλαγές, ενισχύσεις στην υπηρεσία του επιχειρηματικού κεφαλαίου.

Μ’ αυτά τα δεδομένα της αναπτυξιακής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης, και με δεδομένα επίσης όλα τα προγραμματικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ που εγκαταλείφθηκαν (αποκατάσταση κατώτερου μισθού και αμοιβών συλλογικών συμβάσεων κλπ.), επόμενο είναι να διαμορφώνεται μια σύγκλιση, σχεδόν πλήρης ταύτιση με τους προσανατολισμούς της καπιταλιστικής εργοδοσίας. Έτσι, διαπιστώνοντας ότι οι δημοσιονομικοί περιορισμοί δεν επιτρέπουν μια πλατειά χρηματοδοτική ενίσχυση των βιομηχανικών επενδύσεων, εκείνο που επιδιώκει ο ΣΕΒ, σε παραλληλία με την πολιτική της κυβέρνησης, είναι η καθιέρωση ισχυρών φορολογικών απαλλαγών για κάθε επιχείρηση που πραγματοποιεί παραγωγικές επενδύσεις. Οι φοροαπαλλαγές αυτές υποτίθεται ότι μετατρέπονται σε νέες επενδύσεις, μια διαρκής δηλαδή «επιβράβευση» κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα επιζητείται η άρση αντικινήτρων όπως είναι οι ασφαλιστικές και εργοδοτικές εισφορές για την κοινωνική ασφάλιση, και η ριζική τους μείωση, πράγμα που σε συνδυασμό με τις απαλλαγές φόρου, θα οδηγήσουν υποτίθεται, σε αύξηση της ανταγωνιστικότητας και σε θετικούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης.

Τέλος πάγιος στόχος του ΣΕΒ είναι η οριοθέτηση συγκεκριμένων γεωγραφικών ζωνών, στις οποίες ισχύουν κυριολεκτικά υψηλά ποσοστά φοροαπαλλαγής, και εντελώς χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές που φτάνουν μέχρι το 9% επί των καθαρών κερδών. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι κατ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνον δεν φορολογούνται τα κέρδη του επιχειρηματικού κεφαλαίου, όχι μόνον δεν διασφαλίζονται οι πόροι για την κοινωνική ασφάλιση, όχι μόνον μειώνεται δραστικά η φορολόγηση των επενδύσεων, αλλά η αρχή της δίκαιης φορολόγησης παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες. Πρόκειται για μια οικονομική πολιτική που συρρικνώνει τα μέγιστα τα δημοσιονομικά έσοδα, αναδιανεμητική από την μισθωτή εργασία προς όφελος του επιχειρηματικού κεφαλαίου, «ταξικά μεροληπτική» προς το συμφέρον της καπιταλιστικής εργοδοσίας. Και προφανώς και αφετηρία συνεχούς διόγκωσης του δημόσιου χρέους, εφόσον το κεφάλαιο, προκειμένου να τεθεί σε παραγωγική κίνηση, απαιτεί κάθε διευκόλυνση, κίνητρο, ενίσχυση, αποφεύγοντας νόμιμα την καταβολή της φορολόγησης που του αντιστοιχεί.

Αυτή η ταύτιση επιδιώξεων και η σύγκλιση πολιτικών ΣΥΡΙΖΑ και ΣΕΒ είναι άλλωστε εμφανέστατη και ανοιχτά ομολογημένη, όπως συμβαίνει με τους πολιτικούς εκπροσώπους του Υπουργείου Ανάπτυξης [ Λ. Λαμπριανίδης, Γ.Γ. Ιδιωτικών Επενδύσεων «Οδικός χάρτης για τον αναπτυξιακό νόμο», Ναυτεμπορική, 26-1-2016 ]. Ρητά δηλώνεται ότι δεν υπάρχει άλλη προοπτική για να αντιστραφεί το κλίμα στη χώρα, πέρα από την πραγματοποίηση ιδιωτικών επενδύσεων. Προβλέπεται απροσχημάτιστα η χορήγηση φορολογικών απαλλαγών από την καταβολή φόρου εισοδήματος επί των πραγματοποιουμένων προ φόρων κερδών για το σύνολο των δραστηριοτήτων των επιχειρήσεων. Επίσης η επιδότηση του κόστους της όποιας δημιουργούμενης απασχόλησης ,με την κάλυψη από το Δημόσιο του μισθολογικού κόστους των νέων θέσεων εργασίας, που δημιουργούνται και συνδέονται με το κάθε φορά επενδυτικό σχέδιο. Μάλιστα ακόμη και το σχετικό επιχειρηματικό ρίσκο καλύπτεται με χρηματοδοτήσεις του επιχειρηματικού κινδύνου, μέσω ταμείου συμμετοχών, με παροχή ιδίων κεφαλαίων, δανείων ή εγγύησης κάλυψης ζημιών. Η φορολογική απαλλαγή μάλιστα μπορεί να φτάσει και στο 100% της επιχορήγησης, ομοίως και η επιδότηση του μισθολογικού κόστους κλπ. Δεν θα μπορούσε προφανώς να υπάρξει άλλη, τόσο «ταξικά μεροληπτική» πολιτική προς όφελος του επιχειρηματικού κεφαλαίου, με απαλλαγές και ενισχύσεις που γίνονται σε βάρος των λαϊκών τάξεων.

Στήριξη της δημόσιας επενδυτικής αναδιανεμητικής πολιτικής

Προφανέστατα και τα αποτελέσματα μιας τέτοιας αναπτυξιακής οικονομικής πολιτικής θα είναι εξαιρετικά πενιχρά, όπως συνέβη και με τους προηγούμενους αναπτυξιακούς νόμους της τελευταίας τριακονταετίας, με εξαιρετικά ακριβό κόστος για τις όποιες δημιουργούμενες θέσεις εργασίας, προσωρινού ως επί το πλείστον χαρακτήρα, που βρίσκονται σε εντελώς χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την συνολική σημερινή ανεργία. Ο μόνος λόγος που προωθούνται αυτά τα μέτρα δεν είναι άλλος από την χορήγηση μέγιστων διευκολύνσεων προς τις ήδη κερδοφόρες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, προκειμένου να πραγματοποιήσουν μικρές επενδυτικές επεκτάσεις, μεταθέτοντας το βάρος χρηματοδότησης στον κρατικό προϋπολογισμό, και ταυτόχρονα αφαιρώντας του πόρους από την υπερμεγέθη φορολογική ασυλία.

Ποια είναι κατά συνέπεια τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από μια τέτοια κριτική ανάλυση του σχεδίου του νέου αναπτυξιακού νόμου της μνημονιακής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ;

Πρώτα από όλα ότι η οικονομική ανάταξη της χώρας από την καταστροφή της τελευταίας πενταετίας εναποτίθεται για μια καινούρια φορά στην προαίρεση του ιδιωτικού επιχειρηματικού κεφαλαίου. Αυτό τη στιγμή που οι μέχρι σήμερα εκκαθαρίσεις εκατοντάδων μεγάλων επιχειρήσεων, δεν είναι προϊόν των ενεργειών της εργατικής τάξης, αλλά των συμφερόντων της ίδιας της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Το ελληνικό επιχειρηματικό κεφάλαιο είναι αυτό, που με την κρίση αναπαραγωγής του, έχει δημιουργήσει τις στρατιές εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, έχει επιβάλλει πολιτικά (από κοινού με τα ευρωπαϊκά οικονομικά και νομισματικά κέντρα) τα αλλεπάλληλα μνημόνια, έχει επιφέρει την εξαθλίωση της λαϊκής πλειονότητας προκειμένου να ενισχυθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Και μετά από όλα αυτά, μια κυβέρνηση που ακυρώνει κάθε αριστερή ιστορική παρακαταθήκη, εναποθέτει εκ νέου τις τύχες οικονομικής ανάπτυξης της χώρας στην ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία. Δεν πρόκειται για πολιτικό μαζοχισμό, ανοησία ή αστοχία, αλλά για το ξεδίπλωμα του οικονομικού αναπτυξιακού σχεδίου μιας κυβερνητικής εξουσίας που εξυπηρετεί ευθέως και απροσχημάτιστα την αστική πολιτική.

Αν πραγματικά υπήρχε η πολιτική βούληση για την προώθηση της ανάταξης της ελληνικής οικονομίας μέσα από την κυβερνητική αναπτυξιακή πολιτική, τότε σ’ αυτή την περίπτωση, οι κάθε μορφής επιδοτήσεις και κίνητρα θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στις δημόσιες κοινωφελείς επιχειρήσεις, αντί να ιδιωτικοποιούνται (Περιφερειακά αεροδρόμια, ΟΛΠ, ΟΛΘ, Θριάσιο Πεδίο κλπ.). Μάλιστα αν στην δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχο περιέρχονταν το σύνολο αυτών των εταιριών που έχουν αποκρατικοποιηθεί, τότε μια τέτοια επενδυτική πολιτική θα ήταν σε θέση να στηρίξει την κοινωνική παραγωγή ενός σημαντικού τμήματος της οικονομικής δραστηριότητας, με κοινωφελή κριτήρια και λαϊκό έλεγχο. Αντί γι’ αυτό συνεχίζεται και από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ η μνημονιακή πολιτική που επιδιώκει την εκχώρηση των δημόσιων επιχειρήσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, με εισπρακτική καθαρά λογική για την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημόσιου χρέους. Άλλωστε η κερδοφόρα δραστηριότητα των τριών και μόνον επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί στην προηγούμενη περίοδο, και που βρίσκονται στην κορυφή του τομέα των υπηρεσιών (ΟΤΕ, COSMOTE και ΟΠΑΠ), έχει οδηγήσει για την οικονομική χρήση 2014 σε συνολική κερδοφορία 1,347 δισεκατ. ευρώ, έσοδα που θα μπορούσαν, εφόσον ανήκαν στο δημόσιο, να χρηματοδοτήσουν και άλλες δημόσιες επενδυτικές δράσεις [ ICAP «Η Ελλάδα σε αριθμούς 2015» ] . Το ότι δεν συμβαίνει αυτό, αλλά απεναντίας όλες οι ενισχύσεις και διευκολύνσεις παραχωρούνται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την «ταξική μεροληψία» του ΣΥΡΙΖΑ προς όφελος του επιχειρηματικού κόσμου, και σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Επιπρόσθετα, μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι δεν αναδεικνύονται επενδυτικά κύματα στην καπιταλιστική οικονομία, γιατί η λιτότητα και τα μνημόνια, έχουν συρρικνώσει τα μέγιστα την καταναλωτική ισχύ των εργατικών νοικοκυριών, πράγμα που ευθέως αντανακλάται στην σοβαρή πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, του εμπορίου και των υπηρεσιών. Άρα, οποιεσδήποτε φορολογικές απαλλαγές και οποιαδήποτε χρηματοδότηση των ήδη κερδοφόρων ελληνικών επιχειρήσεων, που προβλέπει ο αναπτυξιακός νόμος, δεν θα έχουν καμία ευεργετική επίδραση στην τόνωση και ανάπτυξη της παραγωγής της ιδιωτικής οικονομίας. Απεναντίας, μόνον η κατάργηση των τριών μνημονίων της περιόδου 2010 – 16, και έτσι η αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, δηλαδή μια ισχυρή αναδιανεμητική πολιτική προς όφελος των λαϊκών τάξεων, μπορούν να επιφέρουν αύξηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και των συνταξιούχων, και έτσι να προκαλέσουν αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής και των εμπορικών δραστηριοτήτων. Το αποτέλεσμα θα είναι αναγκαστικά η ενίσχυση των επενδύσεων, από τις ίδιες τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, προκειμένου να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην διεύρυνση της ζήτησης, και έτσι στη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης.

πηγη: iskra.gr

Τα διάσημα αμερικανικά Πανεπιστήμια Γέηλ και Κολούμπια σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) εδώ και 15 χρόνια καταρτίζουν έναν ετήσιο Δείκτη Περιβαλλοντικής Απόδοσης που κατατάσσει 180 χώρες με κριτήριο της επιδόσεις τους στην προστασία των οικοσυστημάτων και της δημόσιας υγείας.

Στόχος είναι ο δείκτης να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια των αρμοδίων για τη χάραξη εθνικών περιβαλλοντικών πολιτικών.

Το 2016 καταγράφηκαν σημαντικές πρόοδοι στην κλιματική πολιτική, τη μετάβαση στις ΑΠΕ, την προστασία της δημόσιας υγείας και τη διατήρηση του νερού.

Συντονισμένες προσπάθειες δημιουργίας υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης σε όλο τον κόσμο συνέτειναν στη δραματική μείωση των θανάτων από βακτήρια του νερού. Από το 2000 μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό μειώθηκαν κατά το ήμισυ από ένα δισεκατομμύριο σε 550 εκατομμύρια.

Από την άλλη πλευρά, η παγκόσμια κοινότητα πρέπει να καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες σε άλλους τομείς όπου παρατηρούνται καθυστερήσεις. Για παράδειγμα μία στις τέσσερεις χώρες του δείκτη δεν διαθέτουν μονάδες επεξεργασίας λυμάτων. Τα αλιευτικά πεδία βρίσκονται σε σημείο κατάρρευσης και η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για το 10% των θανάτων παγκοσμίως. Περισσότεροι από 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι κατοικούν σε χώρες με επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης μεγαλύτερα από τα κοινώς αποδεκτά ως ασφαλή.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν συνδέεται με το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης αφού πλήττει τόσο τις ανεπτυγμένες όσο και τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Στην κορυφή της λίστας φιγουράρει η Φινλανδία με σκορ 90,68. Η σκανδιναβική χώρα πετυχαίνει εντυπωσιακές επιδόσεις στους τομείς «Υγειονομικές Επιπτώσεις», «Νερό και Υγιεινή» και «Βιοποικιλότητα και Οικοσυστήματα».

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 21η θέση με άριστες επιδόσεις στην Γεωργία και το «Νερό και Υγιεινή» και πολύ καλές επιδόσεις στους «Υδάτινους Πόρους», τη «Βιοποικιλότητα και Οικοσυστήματα» και τις «Υγειονομικές Επιπτώσεις». Η χώρα μας αποτυγχάνει δραματικά στην προστασία των δασών και των αλιευμάτων, αλλά και στις κλιματικές και ενεργειακές πολιτικές. Δείτε αναλυτικά εδώ.

Οι δέκα κορυφαίες χώρες είναι οι εξής:

1. Φινλανδία (90.68)
2. Ισλανδία (90.51)
3. Σουηδία (90.43)
4. Δανία (89.21)
5. Σλοβενία (88.98)
6. Ισπανία (88.91)
7. Πορτογαλία (88.63)
8. Εσθονία (88.59)
9. Μάλτα (88.48)
10. Γαλλία (88.20)

πηγη: zougla.gr

Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΣΤΟΥΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ  

Το ρόλο του σκληρού στις διαπραγματεύσεις, που ρίχνει στο τραπέζι όλες τις υπερβολικές απαιτήσεις και αναλαμβάνει να πιέσει ασφυκτικά την Αθήνα, παίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Μετά την εξωφρενική απαίτηση για μεσοσταθμική μείωση 15% σε όλες τις συντάξεις, αλλά και μετά τις προτάσεις για νέα μέτρα που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα 6 δις ευρώ τα επόμενα χρόνια, το Ταμείο βάζει τώρα στο στόχαστρο και τους μισθούς.

Το εργασιακό άλλωστε θα είναι ένα από τα καυτά θέματα της διαπραγμάτευσης καθώς εκεί υπάρχει και το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων που θέλει να ανοίξει τώρα το Ταμείο.

Σύμφωνα με την Αγορά, η Ντ. Βελκουλέσκου έχει πάρει οδηγίες να είναι ιδιαίτερα πιεστική προς την Αθήνα και παρά την αποκάλυψη ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι έκανε λάθος το 2010 με την αναδιάρθρωση του χρέους. Θεωρώντας το μη βιώσιμο θα ανοίξει τη συζήτηση για να βρεθούν λύσεις, ωστόσο, θα θέσει πολύ σκληρές προϋποθέσεις για να γίνει κάτι τέτοιο.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι θα τεθεί θέμα μείωση του κατώτατου μισθού καθώς και απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων.

Σύμφωνα με το τρίτο μνημόνιο, για τους υπαλλήλους άνω των 25 ετών ο κατώτατος μισθός ορίζεται σήμερα στα 586,08 ευρώ και για τους εργατοτεχνίτες άνω των 25 ετών το κατώτατο ημερομίσθιο ορίζεται στα 26,18 ευρώ. Για τους υπαλλήλους κάτω των 25 ετών ο κατώτατος μισθός ορίζεται στα 510,95 ευρώ και για τους εργατοτεχνίτες κάτω των 25 ετών το κατώτατο ημερομίσθιο ορίζεται στα 22,83 ευρώ.

Το ΔΝΤ θέτει θέμα νέας μείωσης του κατώτατου μισθού. Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου ο ακαθάριστος ελάχιστος μισθός μειώθηκε το 2015 σε σχέση με το 2008 κατά 14%. Αντιθέτως, στην Πορτογαλία αυξήθηκε κατά 19% (από 497 σε 589 ευρώ), ενώ στην Ιρλανδία παρέμεινε αμετάβλητος στα 1.462 ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι μια νέα μείωση στους μισθούς θα οδηγούσε σε ακόμη περισσότερη φτώχεια, ύφεση, μείωση της κατανάλωσης και έκρηξη των απλήρωτων δανείων και εισφορών. Η κυβέρνηση δεν προτίθεται σε καμιά περίπτωση να αποδεχθεί ένα τέτοιο εφιαλτικό σενάριο το οποίο θα δημιουργούσε άλλωστε ευρύτατες κοινωνικές αντιδράσεις και θα «γονάτιζε» ακόμη περισσότερο το νοικοκυριά.  

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ''ΑΙΜΑ'' ΖΗΤΑ ΤΟ ΔΝΤ

Εν μέσω κλιμάκωσης του αγώνα μισθωτών, συνταξιούχων, αγροτών και επαγγελματιών για το ασφαλιστικό, οι εκπρόσωποι του “Κουαρτέτου” επιστρέφουν αύριο, Σάββατο, στην Αθήνα, φέρνοντας στις αποσκευές τους νέες απαιτήσεις για ακόμη βαρύτερα μέτρα από την παραδομένη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) ανοίγει το θέμα του εργασιακού, απαιτώντας να “λυθεί” βάσει των δεσμεύσεων που έχει ήδη αναλάβει η κυβέρνηση με το τρίτο μνημόνιο, προτού ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση, που θα επιτρέψει την απελευθέρωση της δόσης των 5,7 δισ ευρώ. Συγκεκριμένα, το ΔΝΤ ζητάει απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, κατοχύρωση του δικαιώματος των εργοδοτών για ανταπεργία (lock out) και αλλαγή της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, ώστε η κήρυξη απεργίας να απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εργαζομένων και όχι απλά των συνδικαλισμένων- κάτι που σημαίνει, ουσιαστικά, νομοθετική ακύρωση των εργατικών συνδικάτων.

Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσίευμα του Huffington Post, το ΔΝΤ ζητάει μεσοσταθμικό ακρωτηριασμόόλων των συντάξεων, κύριων και επικουρικών, κατά 15%. Η ωμή τακτική του ΔΝΤ απειλεί να καθυστερήσει επ' αόριστον την πρώτη αξιολόγηση και να δημιουργήσει  και πάλι συνθήκες πιστωτικήςασφυξίας τους επόμενους μήνες, καθώς η κυβέρνηση καλείται να αποπληρώσει χρεωστούμενα της τάξης των τεσσάρων δισ ευρώ μέσα το πρώτο τρίμηνο του 2016.

Οι εξελίξεις που διαγράφονται προοιωνίζονται εκρηκτικά αδιέξοδα της “διαπραγματευτικής” γραμμής της κυβέρνησης Τσίπρα, η οποία προσδοκούσε ότι η πλήρης παράδοσή της στα συμφέροντα του αμερικανικού παράγοντα (ακύρωση του ρωσικού αγωγού, ταύτιση με τον άξονα ΗΠΑ- Ισραήλ στην περιοχή κ.α.) θα ανταμοιβόταν με μια πιο χαλαρή στάση του ΔΝΤ έναντι του ελληνικού προβλήματος.

Όσο για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς του Κουαρτέτου, συμπίπτουν επί της ουσίας με τις αξιώσεις του ΔΝΤ για σκληρότερα μέτρα- άλλωστε και οι ίδιοι διαπιστώνουν “σημαντικές αποκλίσεις” έναντι της μνημονιακής δέσμευσης της κυβέρνησης για μείωση κατά 1,8 δισ της ασφαλιστικής δαπάνης μέσα στο 2016- αλλά δεν έχουν καταλήξει αν ζητήσουν να προωθηθούν τα πρόσθετα, σφαγιαστικά μέτρα στο διάστημα της πρώτης ή τη δεύτερης αξιολόγησης. Κάτι τέτοιο ελάχιστη σημασία θα είχε για τους εργαζόμενους, θα προσέφερε όμως στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να “σαλαμοποιήσει” το σκληρό πακέτο, ελπίζοντας ότι θα το περάσει με τις λιγότερες δυνατές κοινωνικές αντιδράσεις.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: η μεγάλη μάχη που δίνουν οι εργαζόμενες τάξεις για να μην περάσει το σχέδιο- έκτρωμα Κατρούγκαλου έχει καθοριστική σημασία όχι μόνο για αυτό καθ' εαυτό το τεράστιο ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και για το εργασιακό, το φορολογικό και το σύνολο των “μεταρρυθμίσεων” που βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, απειλώντας να εγκλωβίσουν μακροπρόθεσμα την Ελλάδα σε συνθήκες εργασιακού- κοινωνικού Μεσαίωνα. 

πηγη: iskra.gr

Στην αντεπίθεση περνά ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ μετά την πολύπλευρη κριτική που δέχεται για τις ιδιωτικοποιήσεις. | ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Στην αντεπίθεση περνά ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ μετά την πολύπλευρη κριτική που δέχεται για τις ιδιωτικοποιήσεις. Ο Στέργιος Πιτσιόρλας θεωρεί ότι "η συζήτηση που σε όλα αυτά βλέπει εχθρούς μας κρατά στο παρελθόν", κρατά χαμηλούς τόνους απέναντι στις αντιδράσεις του υπουργού Ναυτιλίας Θ. Δρίτσα, αλλά απαντά με διαφορετικό ύφος σε ανάλογες αιτιάσεις του Χρήστου Σπίρτζη για τα περιφερειακά αεροδρόμια.
Στη συνέντευξή του στην "ΕφΣυν" τονίζει με έμφαση ότι οι επιλογές του έχουν την έγκριση της κυβέρνησης, δηλώνει ότι είναι καλοδεχούμενο το νέο ταμείο εθνικού πλούτου και υποστηρίζει ότι δεν βρίσκεται σε δυσμένεια. Κάνει κριτική για το "πελατειακό κράτος" και καλεί σε συστράτευση Αριστερούς που κρατούν αποστάσεις από την κυβέρνηση.
Ολόκληρη η συνέντευξη του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιου Πιστιόρλα, μαζί με τις ερωτήσεις που δεν χώρεσαν στην έντυπη έκδοση, έχει ως εξής:
• Οι φορείς του Πειραιά σας εγκαλούν για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ για τη διαδικασία που ακολουθήσατε και αδιαφάνεια στους όρους της σύμβαση. Θα λέγαμε ότι εύσημα πήρατε μόνον από τη ΝΔ.
Το ΤΑΙΠΕΔ ακολούθησε μια απολύτως διαφανή διαδικασία, έκανε ένα διεθνή διαγωνισμό με όλους τους τύπους και τους κανόνες, μετείχαν μέχρι σε ένα σημείο άλλες δύο εταιρείες που δεν διατύπωσαν κανένα απολύτως παράπονο.
Τελικώς υπέβαλε προσφορά μόνον η COSCO και όλη αυτή η διαδικασία θα ελεγχθεί νομικά από το Ελεγκτικό Συνέδριο, το οποίο είναι αρμόδιο να κρίνει αν τηρήθηκαν ή όχι οι διαδικασίες. Εμείς στο ΤΑΙΠΕΔ λέμε ότι ακολουθήσαμε με ευλαβική προσήλωση τους διαγωνιστικούς κανόνες. Δεύτερον δεν είναι αλήθεια ότι όλοι οι φορείς του Πειραιά είναι αντίθετοι. Υπήρξε σειρά από δηλώσεις φορέων οι οποίοι χαιρετίζουν τη συμφωνία.
Ολο αυτό το διάστημα έκανα πολλές συναντήσεις με τους φορείς του Πειραιά και τους δήμους. Ασφαλώς υπάρχουν φορείς των εργαζομένων που διαφωνούν, όμως είναι πιό πολλοί αυτοί που χαιρετίζουν την εξέλιξη αυτή. Επίσης δεν είναι σωστό ότι μόνον η ΝΔ υποστήριξε τη συμφωνία. Δεν διάβασα ούτε από το ΠΑΣΟΚ αρνητική ανακοίνωση, ούτε από άλλα κόμματα. Θεωρώ ότι υπάρχει μια ευρεία συναίνεση.
• Δέχεστε όμως κριτική και από την πλευρά του αρμόδιου υπουργού, του κ. Δρίτσα.
Βεβαίως, ο υπουργός έχει διαφορετική τοποθέτηση, αλλά η κυβέρνηση έχει άλλη άποψη.
• Θέλετε να πείτε ότι είναι επιλογή της κυβέρνησης
Προφανώς είναι επιλογή της κυβέρνησης, δεν αποφάσισε μόνο του το ΤΑΙΠΕΔ.
• Ακούγονται όμως φωνές και για το τίμημα.
Θεωρώ ότι το τίμημα είναι πολύ ικανοποιητικό υπό τις παρούσες συνθήκες. Πρέπει να σας πως ότι το ΤΑΙΠΕΔ χρησιμοποίησε δύο ανεξάρτητους αποτιμητές και το τίμημα είναι υψηλότερο από αυτό που υπολόγισαν. Εχουμε επίσης άλλες δύο αποτιμήσεις από δύο τράπεζες οι οποίες χρόνια τώρα παρακολουθούν την πορεία του ΟΛΠ και έχουν δημοσιεύσει κατά καιρούς στοιχεία. Είμαστε πάνω και από αυτές τις αποτιμήσεις.
Αρα η προσφορά της COSCO είναι πάνω από τέσσερις διαφορετικές αποτιμήσεις, προσφέροντας 22 ευρώ ανά μετοχή, όταν η τιμή της στο Χρηματιστήριο είναι πολύ μικρότερη. Για το 67% των μετοχών το τίμημα ανέρχεται στα 370 εκατομμύρια ευρώ και αν υπολογίσουμε κάποιους τόκους και μερίσματα που θα πάρουμε από τη συμφωνία φθάνει τα 400 εκατομμύρια ευρώ.
Για το σύνολο του ΟΛΠ η προσφορά ανεβαίνει στα 550 εκατομμύρια ευρώ, που τη θεωρώ εξαιρετική και έτσι έγινε δεκτή από όλη την αγορά, στην Ελλάδα και διεθνώς.
Πολύ περισσότερο εάν το συγκρίνουμε με τα έσοδα που είχε κάθε χρόνο το ελληνικό δημόσιο από τον ΟΛΠ. Τα 400 εκατομμύρια για τα 40 χρόνια παραχώρησης, αν πάρουμε τα έσοδα που είχε κατά μέσο όρο την τελευταία δεκαετία θα χρειαζόταν 200 χρόνια για να τα συγκεντρώσει.
Να προσθέσουμε τις μεγάλες επενδύσεις που θα γίνουν τα επόμενα χρόνια, που είναι 300 εκατομμύρια σε πρώτη φάση συν 50 εκατ. μετά την πενταετία, ενώ σε βάθος των 40 χρόνων θα έχουμε επενδύσεις που θα υπερβούν το ένα δις ευρώ.
Στο τέλος της περιόδου παραχώρησης, όταν θα επιστρέψουν οι λιμενικές εγκαταστάσεις στο δημόσιο, θα έχουμε ένα πολύ διαφορετικό λιμάνι. Πολύ μεγαλύτερο, πιο σύγχρονο και λειτουργικό.
Από τα επίσημα οικονομικά στοιχεία του ΟΛΠ προκύπτει ότι το λιμάνι, πλην του κομματιού που διαχειρίζεται η COSCO, ήταν εξαιρετικά παθητικό και τα ενοίκια που εισέπραττε χρηματοδοτούσαν τα ελλείμματα του υπόλοιπου λιμανιού. Δεν έφθαναν ποτέ στο κράτος.
• Εκτιμάτε ότι με τη νέα σύμβαση θα πολλαπλασιαστούν τα οφέλη και θα φθάσουν στην πραγματική οικονομία;
Το δημόσιο θα έχει τεράστια οφέλη. Το πρώτο είναι το πολιτικό γιατί ο Πειραιάς θα αναβαθμιστεί και θα γίνει ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια του κόσμου. Αυτό θα αναβαθμίσει την γεωπολιτική θέση της χώρας, που θα γίνει σημαντικό σημείο μεταφοράς των προϊόντων της Ασίας προς την Ευρώπη.
Το στάτους της Ελλάδας θα αλλάξει και αυτό βοηθά πολλαπλώς τη χώρα, που αποκτά άλλο ειδικό βάρος στο πλαίσιο της ΕΕ. Βεβαίως και τα οικονομικά οφέλη είναι τεράστια, γιατί με τις επενδύσεις που θα γίνουν εκτός από τις μεταφορές προϊόντων θα αναπτυχθεί και η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Θεωρώ ότι τις επόμενες δεκαετίες ο Πειραιάς θα πρωταγωνιστήσει στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.
• Μήπως όμως οι εργαζόμενοι που κάνουν κριτική γνωρίζουν την πραγματικότητα από την πεντάχρονη παρουσία της COSCO στο λιμάνι;

Υπήρξαν οφέλη για την τοπική κοινωνία; "Προφανώς υπήρξαν, σας είπα ήδη. Αρκεί να αναφερθούν τα τεράστια φορολογικά έσοδα. Τώρα όμως με τις επενδύσεις που θα γίνουν στην ναυπηγοεπισκευαστική θα αναπτυχθεί αυτός ο τομέας.
Υπάρχει ειδική αναφορά, που δεν είχε περιληφθεί στην πρώτη συμφωνία για τη διαχείριση ενός προβλήτα. Τώρα μιλάμε για κάτι πολύ διαφορετικό. Ολο αυτό το διάστημα δουλέψαμε πολύ συστηματικά για πολλά θέματα, βρήκαμε λύσεις σε σχέση με τους δήμους και λύσαμε πολλά προβλήματα που εκκρεμούσαν για πολλές δεκαετίες.
Εχουμε την εξαίρεση της Δραπετσώνας και του αρχαιολογικού χώρου της Κυνοσούρας στη Σαλαμίνα, έγιναν τακτοποιήσεις στο Πέραμα και στο δήμο Πειραιά. Ολα αυτά αλλάζουν την εικόνα. Είχαμε μια κατάσταση αναρχίας μέσα από την οποία το λιμάνι "καταδυνάστευε" περιοχές του Πειραιά. Αυτά τα προβλήματα λύθηκαν".
• Ερχόμαστε σε ένα άλλο ακανθώδες θέμα, τα περιφερειακά αεροδρόμια. Δέχεστε κριτική και γι΄ αυτή την ιδιωτικοποίηση. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Το τίμημα είναι υψηλότερο, όμως οι εργαζόμενοι λένε ότι θα μπορούσαμε να έχουμε υψηλά έσοδα από τα ήδη κερδοφόρα 14 αεροδρόμια χωρίς ιδιωτικοποίηση, αξιοποιώντας τα έσοδα της αεροναυτιλίας. Σε αυτό συμφωνεί και ο αρμόδιος υπουργός Χρήστος Σπίρτζης. 
Όλοι οι Έλληνες έχουν εικόνα για τα περιφερειακά αεροδρόμια. Θα πω μόνον ότι η Σαντορίνη είναι παγκόσμιος τουριστικός προορισμός και δεν έχει ανάλογο αεροδρόμιο. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τα περιφερειακά αεροδρόμια, ενώ έχουμε ένα "διαμάντι", το "Ελευθέριος Βενιζέλος".
Η παραχώρηση για 40 χρόνια στην Fraport εξασφαλίζει την αναβάθμισή τους με άμεσες επενδύσεις που δεν μπορούσαν να γίνουν από τον δημόσιο προϋπολογισμό, για να υποδεχθούν περισσότερους επιβάτες και να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες, άρα να βοηθήσουν θεαματικά τον τουρισμό, τη "βαριά" βιομηχανία της χώρας. Εχουμε ένα υψηλό τίμημα, επενδύσεις που θα γίνουν άμεσα, θέσεις εργασίας και αναβάθμιση στα περιφερειακά αεροδρόμια.
Δεν καταλαβαίνω πιο είναι το κακό. Εχουμε και μια εταιρεία που αποδεδειγμένα, από εκεί που έχει πάει, θα προσανατολίσει προς την Ελλάδα μεγάλο αριθμό νέων τουριστών. Από όλα αυτά έχουμε να κερδίσουμε και όχι να χάσουμε.
• Είπατε όμως μια λέξη-κλειδί. Το "διαμάντι" που λέγεται "Ελευθέριος Βενιζέλος". Να σας θυμίσω ότι έχει μια διαφορετική σύμβαση, στην οποία το δημόσιο διαθέτει το 55% των μετοχών. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τα περιφερειακά αεροδρόμια.
Στο "Ελευθέριος Βενιζέλος" το management το έχουν οι ιδιώτες. Στα περιφερειακά περίπου το 50% των κερδών θα επιστρέφει στο κράτος. Προφανώς η αρχική σύμβαση θα μπορούσε να προβλέπει συμμετοχή του δημοσίου.
Δεν έχω καμία αντίρρηση, όμως η σύμβαση προβλέπει ότι για όλες τις σοβαρές αποφάσεις θα απαιτείται η σύμφωνη γνώμη του δημοσίου. Αν δούμε ολόκληρο το πακέτο, θα συμφωνήσουμε ότι έχουμε μια πολύ καλή σύμβαση.
• Εχουμε όμως το θέμα της πιστοποίησης των αεροδρομίων, που κοστίζει περίπου 700 εκατομμύρια. Θα το επωμιστεί το δημόσιο;
Η πιστοποίηση είναι υποχρέωση της Ελλάδας, ούτως ή άλλως. Η πρώτη πιστοποίηση θα γίνει από την ΥΠΑ και κατοχυρώσαμε με αποκλίσεις από τους κανόνες ότι θα γίνουν χωρίς να επιβαρυνθεί το δημόσιο με τα έξοδα που αναφέρατε.
Οι επόμενες πιστοποιήσεις θα βαρύνουν την Fraport. Εχουμε περιλάβει στη σύμβαση έναν όρο που προβλέπει ότι ο παραχωρησιούχος πρέπει να καλύπτει ορισμένα επίπεδα ποιότητας και αν δεν το εξασφαλίζει είναι υποχρεωμένος να κάνει επενδύσεις. Θεωρώ ότι η σύμβαση είναι πολύ συμφέρουσα. Σε αυτούς τους τομείς η διεθνής τάση είναι να ανατίθεται η διαχείριση σε πολύ εξειδικευμένο manager, για να μπορέσουμε να αντέξουμε στον διεθνή ανταγωνισμό. Αναπτύσσοντας τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά μας, ο ελληνικός λαός θα έχει κέρδος.
• Σήμερα όμως που τα αεροδρόμιά μας είναι δημόσια, δεν εισπράττονται ορισμένα τέλη για να ενισχυθεί ο τουρισμός και οι τοπικές κοινωνίες. Τι θα κάνουν οι ιδιώτες;
Τα τέλη αεροδρομίου είναι ένα μεγάλο θέμα. Εχει προβλεφθεί στη σύμβαση ότι πρέπει πρώτα να ολοκληρωθούν οι επενδύσεις και μετά να αρχίσει η διαδικασία αναπροσαρμογής των τελών που θα κινούνται στο μέσο όρο των ευρωπαϊκών περιφερειακών αεροδρομίων. Αρα θα εξακολουθήσουν να είναι ανταγωνιστικά τα αεροδρόμιά μας".
• Επομένως γιατί διαφωνεί ο κ. Σπίρτζης;
Να ρωτήσετε τον κ. Σπίρτζη. Εγώ θα επιμείνω ότι πρέπει να δούμε την μεγάλη εικόνα: την παραχώρηση των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, με τη δημιουργία δύο εμπορευματικών κέντρων στο Θριάσιο και στο στρατόπεδο Γκόνου στη Θεσσαλονίκη και την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
Ολο αυτό το πακέτο αλλάζει τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο χάρτη, γιατί γίνεται κόμβος στον τομέα των μεταφορών. Αυτό μας ωφελεί πολιτικά και οικονομικά, θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας στην Ελλάδα. Θα είναι τεράστια η προσφορά αυτής της κυβέρνησης αν ολοκληρώσει και μάλιστα γρήγορα όλο αυτό το πακέτο των αλλαγών.
Να σας φέρω ένα παράδειγμα: από φέτος έχει απελευθερωθεί η σιδηροδρομική αγορά και ήδη μια αυστριακή εταιρεία έχει βγάλει άδεια και μπορεί να χρησιμοποιήσει το δίκτυο με δικά της τρένα, εμπορικά στην αρχή.
Αν αυτό υλοποιηθεί, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα έχει τεράστιο πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια η εταιρεία δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της γιατί δεν της επιτρέπεται να προσλάβει μηχανοδηγούς για να μεταφέρει τα φορτία.
Γι΄ αυτό και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ελλείψεις έχουμε και στις υποδομές του δικτύου, που μπορούν να αντιμετωπιστούν από τον ΟΣΕ με τη μορφή του ΣΔΙΤ, υποθέτω. Ολα αυτά πρέπει να γίνουν σύντομα. Είναι έργα που βλέπουν προς το μέλλον. Η συζήτηση που σε όλα αυτά βλέπει εχθρούς που μας κρατά στο παρελθόν, μας γυρνά στη μιζέρια και τη φτώχεια".
• Τι γίνεται με τον ΟΤΕ και το 10% των μετοχών του που διαχειρίζεται το δημόσιο και προβλέπεται να ιδιωτικοποιηθεί;
"Είναι μια συζήτηση που γίνεται ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους δανειστές, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα στο ΤΑΙΠΕΔ. Προφανώς θα το αντιμετωπίσουμε το επόμενο διάστημα. Το άμεσο πρόγραμμά μας είναι οι εννέα ιδιωτικοποιήσεις που θα τις ολοκληρώσουμε σύντομα και είναι μια απόδειξη ότι η κυβέρνηση μπορεί να υλοποιήσει σύντομα το πρόγραμμά της και να αναπτύξει την οικονομία".
• Νομίζω ότι πρέπει να αναφερθούμε στο Ελληνικό. Πριν από λίγες ημέρες η "ΕφΣυν" αποκάλυψε το τελεσίγραφο που έστειλε η εταιρεία "Ελληνικό" στην ΟΣΥ να μεταφέρει ως τον Οκτώβριο το μεγάλο αμαξοστάσιο των λεωφορείων. Υπάρχει κινητικότητα σε αυτό το πρόγραμμα;
Γίνεται μια διαπραγμάτευση τώρα ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους επενδυτές, με στόχο να βελτιωθεί η αρχική σύμβαση. Την βρήκαμε από την προηγούμενη κυβέρνηση και προσπαθούμε να αλλάξουμε ότι μπορούμε. Εχουμε καθυστερήσει στα χρονοδιαγράμματα, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει κίνδυνος για οικονομικές ρήτρες για το δημόσιο.
Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι φύγαμε από το πάγωμα του έργου και συζητάμε πως θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε γρήγορα στην υλοποίησή του. Το έργο αυτό θα μπορούσε από μόνο του να αλλάξει όλους τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας. Θα δώσει ώθηση στην Αττική και την ελληνική οικονομία. Πρέπει να σας πω ότι δεν υπάρχει κανένα "τελεσίγραφο" προς τους φορείς.

Ηταν γνωστό ότι ο χώρος έπρεπε να ελευθερωθεί. Γίνονται συζητήσεις να παραμείνουν κάποιες λειτουργίες. Δεν μπορούν να μείνουν όλες, γιατί δεν θα μπορεί να υλοποιηθεί το σχέδιο που εκπονείται από τα καλύτερα γραφεία του εξωτερικού. Προφανώς υπάρχει περιθώριο βελτιώσεων. Οι δήμοι έχουν αιτήματα που θα εξεταστούν. Μιλάμε όμως για μι πολύ μεγάλη επένδυση.
Η Αθήνα, που είναι ένας ανερχόμενος τουριστικός προορισμός, θα αποκτήσει άλλη δυναμική, σε συνδυασμό με το παράκτιο μέτωπο που διαθέτει και πρέπει να το αξιοποιήσει. Θα είναι το μεγαλύτερο κατασκευαστικό έργο στην Ευρώπη και αυτό από μόνον του αρκεί για να βοηθήσει την ελληνική οικονομία. Υπήρχε και υπάρχει η άποψη ότι πρέπει να γίνει ένα πολύ μεγάλο πάρκο και θα γίνει.
Θα έχουμε 2 εκατομμύρια τετραγωνικά πάρκο, το μεγαλύτερο της Ευρώπης. Μακάρι να μπορούμε να το συντηρήσουμε. Το Ελληνικό είναι σημαντικό έργο. Είναι σεβαστές όλες οι παρατηρήσεις και θα δούμε με πιο τρόπο θα ληφθούν υπόψη.
Εκείνο που προέχει είναι να προχωρήσει. Δεν κολακεύει κανένα να παραμένει έτσι αυτή η έκταση και να ρημάζει.
• Να περάσουμε σε πιο πολιτικά θέματα, γιατί σε μια πρόσφατη συνέντευξή σας κάνατε λόγο για κρατισμό. Τι εννοείτε όταν λέτε ότι η Αριστερά πρέπει να δει το κράτος με άλλη νοοτροπία;
Το κράτος, που έφθασε σε αυτό το σημείο και οδήγησε την κοινωνία στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, δεν το έφτιαξε η Αριστερά. Το δημιούργησαν οι συντηρητικές δυνάμεις μετά τον Εμφύλιο και το συνέχισε το ΠΑΣΟΚ από ένα σημείο και μετά. Η Αριστερά όλες αυτές τις δεκαετίες αντιμάχονταν αυτό το κράτος.
Είπα το πολύ απλό: σήμερα που είναι στην εξουσία πρέπει να κάνει αυτά για τα οποία αγωνίστηκε. Να σπάσει το πελατειακό κράτος, να απελευθερώσει την κοινωνία και τις παραγωγικές δυνάμεις. Είπα επίσης ότι η κυβέρνηση, έχοντας να κάνει αυτό τιτάνιο έργο, πρέπει να αξιοποιήσει όλο τον κόσμο που τις προηγούμενες δεκαετίες, σε δύσκολες συνθήκες και από την πλευρά της Αριστεράς, έχει πολύτιμη εμπειρία. Πολλοί άνθρωποι που ήταν στα δύσκολα χρόνια μαζί μας, τώρα να είναι μακριά μας. Πρέπει να τους φέρουμε κοντά.
• Να επιστρέψουμε στο ΤΑΙΠΕΔ. Από πολλές πλευρές σας καταλογίζουν ευθύνες γιατί την περασμένη χρονιά, κατά τη θητεία σας, δεν προχώρησαν οι ιδιωτικοποιήσεις. Δεν είχαμε έσοδα. Γι΄ αυτό το λόγο ορισμένοι λένε ότι βρίσκεται σε δυσμένεια...
Αυτοί που μας κάνουν κριτική πρέπει να αποφασίσουν. Μας κατηγορούν γιατί καθυστερούμε ή γιατί τρέχουμε τις ιδιωτικοποιήσεις; Θεωρώ ότι το τελευταίο διάστημα έχουμε κάνει εξαιρετικό έργο. Δεν το κάνουμε μόνοι μας.
Πολιτική της κυβέρνησης είναι. Παράγεται εδώ και αποδεικνύει σε αυτούς που από το εξωτερικό μας κατηγορούν ότι ελληνική κυβέρνηση καθυστερεί και δεν κάνει έργο. Στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων μέσα σε λίγους μήνες έχει γίνει έργο που καθυστερούσε για χρόνια.
Είναι μια απάντηση στις Κασσάνδρες που θεωρούν ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει. Αλλοι λένε ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κα΄νει ιδιωτικοποιήσεις. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα, χωρίς να προσδιορίσω την εταιρεία. Είχε γίνει από τις προηγούμενες διοικήσεις ιδιωτικοποίηση με προσφορά ένα ευρώ περισσότερο από την χρηματιστηριακή αξία της μετοχής της. Στον ΟΛΠ μιλάμε για τουλάχιστον 8 ευρώ πάνω.
• Σας μίλησα για δυσμένεια ενόψει και της δημιουργίας του νέου Ταμείου Εθνικού Πλούτου. Πώς θα συνυπάρξετε;
Θεωρώ θετική τη δημιουργία του νέου Ταμείου. Θα έχει χαρακτήρα πιο ευέλικτο σε σχέση με το ΤΑΙΠΕΔ και διαφορετική, πολύ καλύτερη κατανομή εσόδων. Από εκεί και πέρα, θα αποφασίσει η κυβέρνηση ποιοι θα το στελεχώσουν. Δεν θεωρώ ότι είμαι σε καμιά δυσμένεια.
Στις βασικές και κρίσιμες επιλογές που κάνουμε, έχουμε την απόλυτη στήριξη της κυβέρνησης.
• Δεν βλέπετε ανταγωνιστικά το νέο φορέα;
Απεναντίας. Είναι θετική εξέλιξη και έχοντας την εμπειρία από τα προβλήματα που αντιμετώπισε το ΤΑΙΠΕΔ μπορώ να βοηθήσω για να λυθούν στο νέο Ταμείο και πιστεύω ότι θα λυθούν.
• Το ΤΑΙΠΕΔ επικρίνεται από πολλές πλευρές, που το θεωρούν ότι έχει μεγάλο κόστος και λειτουργεί χωρίς διαφάνεια. Γιατί δεν έχετε, για παράδειγμα, υποχρέωση να αναρτάτε τις αποφάσεις σας στην "Διαύγεια", όπως ο δημόσιος τομέας;
Το ΤΑΙΠΕΔ διέπεται από ένα συγκεκριμένο νόμο. Είναι ανώνυμη εταιρεία και λειτουργεί με τους κανόνες της αγοράς. Είναι μια ιδιόρρυθμη κατάσταση, όμως ο έλεγχος είναι συνεχής. Δεν αισθάνομαι ότι λειτουργώ χωρίς έλεγχο. Απεναντίας, το ΤΑΙΠΕΔ βρίσκεται στο μικροσκόπιο.
Τα έσοδά του προέρχονται από τις ιδιωτικοποιήσεις, από τις οποίες κρατά ένα ελάχιστο ποσοστό και από αυτό συντηρείται. Δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Διαθέτει αξιόλογο δυναμικό, που ο αριθμός του δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες. Θεωρώ όμως ότι τα προβλήματα θα επιλυθούν με το νέο Ταμείο.

πηγη: εφημερίδα των Συντακτών

Πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, ο οποίος δηλώνει ότι απειλείται η ζωή του, υποστηρίζει στο «Έθνος της Κυριακής» ότι γνωρίζει πολλά για τη μοιραία βραδιά και την παράνομη δράση της οργάνωσης.

Δύο χρόνια και τέσσερις μήνες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το «Έθνος της Κυριακής» φέρνει στο φως της δημοσιότητας μία νέα μαρτυρία πρώην στελέχους της Χρυσής Αυγής. Τα πλήρη στοιχεία του πρώην μέλους του ναζιστικού μορφώματος είναι στη διάθεση της εφημερίδας, τα οποία ωστόσο δεν αποκαλύπτει για ευνόητους λόγους, καθώς ο νέος μάρτυρας υποστηρίζει ότι επί δύο και πλέον έτη δέχεται απειλές για τη ζωή του.

Μολονότι ο νέος μάρτυρας καταθέτει στοιχεία – φωτιά, τόσο για τη βραδιά της άγριας δολοφονίας του 34χρονου αντιφασίστα ράπερ, όσο και για παράνομες δράσεις του μορφώματος, το πρώην μέλος αναφέρει ότι προτίθεται να καταθέσει όλα όσα γνωρίζει, με την προϋπόθεση να ενταχθεί στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Όπως υποστηρίζει, ο ίδιος φοβάται για τη ζωή του, καθώς τον απειλούν και τον εκβιάζουν, όπως και πολλούς άλλους χρυσαυγίτες.

«Υπήρξα στέλεχος της Χρυσής Αυγής επί μία δεκαετία. Το βράδυ της δολοφονίας του Φύσσα ήμουν εκεί, συμμετείχα στην επίθεση. Είδα τον πυρηνάρχη της Νίκαιας, Γιώργο Πατέλη, να βρίσκεται στο σημείο στην Παναγή Τσαλδάρη και να μιλάει με τον υπεύθυνο ασφαλείας της τοπικής οργάνωσης. Ύστερα, τον είδα να φεύγει, πριν από τη δολοφονία, με ένα μηχανάκι. Οι χρυσαυγίτες φορούσαμε στολές παραλλαγής, κρατούσαμε κράνη και ρόπαλα. Επιτεθήκαμε στον Φύσσα και την παρέα του. Προσπαθούσαν να αμυνθούν. Ο Φύσσας ήταν εύσωμος και δεν μπορούσαν να τον ρίξουν κάτω με χτυπήματα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονταν αστυνομικοί και μου είχε κάνει εντύπωση που έμειναν άπραγοι. Ο Ρουπακιάς ήταν ήδη στην Τσαλδάρη, είχε έρθει με το αυτοκίνητό του. Μέσα στο αυτοκίνητο ήταν και ο υπεύθυνος ασφαλείας, που τον φώναζαν Τσιχ. Σε κάποια στιγμή, κάποιος από τους χρυσαυγίτες φώναξε ‘μπάτσοι’ και νόμιζα ότι θα διαλυθούμε. Εκείνη τη στιγμή εγώ έφυγα μόνος μου, αλλά είδα χρυσαυγίτες να τρέχουν προς τα στενά για να κρυφτούν. Δεν είδα ποιοι συνελήφθησαν, δεν ξέρω ποιοι έμειναν. Ξέρω ότι ο Ρουπακιάς είχε μείνει πίσω» λέει ο μάρτυρας στο «Έθνος της Κυριακής».

«Περίμενα να με συλλάβουν»

«Την επόμενη μέρα περίμενα πότε θα έρθουν να με συλλάβουν. Δεν ήρθαν ποτέ». Το πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής σπάει τη σιωπή του έπειτα από τόσο καιρό και τα όσα ανέφερε στο «Έθνος της Κυριακής» επιβεβαιώνουν πλήρως την οργανωμένη δράση Ταγμάτων Εφόδου, αλλά και ότι ο 34χρονος μουσικός από την Αμφιάλη ήταν στοχοποιημένος.

«Ξέρω ότι ο Φύσσας έπρεπε να φύγει. Δεν μπορούσαν να ανεχτούν να υπάρχει στη Νίκαια ένας τύπος που τραγουδούσε κατά της Χρυσής Αυγής. Δεν ξέρω αν είχε πάρει εντολή ο Ρουπακιάς να τον δολοφονήσει εκείνο το βράδυ. Ξέρω ότι είπαν να πάμε να τον ξυλοκοπήσουμε. Ο πυρηνάρχης της Νίκαιας, όταν έμαθε ότι πηγαίναμε να βρούμε τον Φύσσα, και επειδή αυτός έβγαζε αντιναζιστικά τραγούδια και κατά της Χρυσής Αυγής, ή έπρεπε να φάει πάρα πολύ ξύλο, να φτάσει δηλαδή λίγο πριν το θάνατο, το οποίο δεν καταφέραμε επειδή ήταν πολύ εύσωμος, ή έπρεπε να φύγει, δηλαδή να πεθάνει. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ εύσωμος, μας χτύπαγε ανελέητα και κάποιος έπρεπε να πάρει την απόφαση να το κάνει. Πιστεύω ότι ο Ρουπακιάς πήρε την απόφαση αυτόβουλα να το κάνει… Κατόπιν εντολής, το πήρε πάνω του», λέει το πρώην στέλεχος του ναζιστικού μορφώματος.

Ωστόσο, το πιο σοκαριστικό που αποκαλύπτει ο μάρτυρας είναι ότι στο εσωτερικό της Χρυσής Αυγής ήταν γνωστό ότι ο Ρουπακιάς ζητούσε από τους ανωτέρους του να του «δώσουν» κάποιον να σκοτώσει. «Δώστε μου κάποιον να σκοτώσω» έλεγε συχνά ο Ρουπακιάς, σύμφωνα με τον μάρτυρα. Ο Ρουπακιάς εργαζόταν και στα κεντρικά γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Λ. Μεσογείων, όπως και ο πυρηνάρχης του Γ. Πατέλης.

Όπως παραδέχεται ο μάρτυρας, η Χρυσή Αυγή είναι μία στρατιωτική οργάνωση και όχι κίνημα ή πολιτικό κόμμα. «Μας έδιναν στρατιωτικά παραγγέλματα, πηγαίναμε παντού με βηματισμό και παραγγέλματα. Ακριβώς όπως στον στρατό. Αυτή η πλύση εγκεφάλου που μας έκαναν, που μας μάθαιναν στη βία,  με έκανε άλλο άνθρωπο. Αυτή τη βία ένιωσα στο πετσί μου, στο σπίτι μου. Αυτή τη βία την έβγαζα και στην οικογένειά μου, όχι σωματικά αλλά λεκτικά. Το να βγαίνουμε σαν Τάγμα Εφόδου και να ξυλοκοπούμε σχεδόν μέχρι θανάτου ‘πάκια’ (Πακιστανούς) ήταν καθημερινότητα, είχε γίνει χόμπι. Όλοι οι βουλευτές και ο αρχηγός ο Μιχαλολιάκος γνώριζε τι γινόταν. Όλοι μας έλεγαν ότι πίσω από τους Έλληνες βουλευτές κρύβονται οι Εβραίοι. Όλα όσα κακά γίνονται εναντίον της Ελλάδας, γίνονται από τους Εβραίους, τους οποίους πρέπει να αφανίσουμε. Μας εκπαίδευαν σε αληθινά πυρά, με αληθινά όλα, περίστροφα, καλάνσικοφ για να είμαστε έτοιμοι για πόλεμο. Υπάρχουν φωτογραφίες μου με όπλα από μία εκπαίδευση που μας είχαν κάνει. Τότε, μας είχε εκπαιδεύσει ο … (αναφέρει το όνομα πρωτοκλασάτου βουλευτή της Χρυσής Αυγής)» υποστηρίζει ο μάρτυρας.

Όσο για το αν γνώριζε η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, ο Μιχαλολιάκος και οι υπόλοιποι βουλευτές για τις εκπαιδεύσεις στα όπλα που γίνονταν, τις βιαιοπραγίες και τους ξυλοδαρμούς εναντίον μεταναστών, αναρχικών, αλλά και άλλες παρόμοιες ενέργειες, το πρώην μέλος του μορφώματος αναφέρει ότι σαφώς γνώριζαν και σε πολλές από τις επιθέσεις εναντίον αναρχικών ή αντιφασιστών, πρωτοκλασάτοι βουλευτές συμμετείχαν στους ξυλοδαρμούς. «Μαζί μου ήταν ο βουλευτής (…) και ο βουλευτής (…) όταν είχαμε εγκλωβίσει δύο άτομα που συμμετείχαν σε αντιφασιστική πορεία και τους είχαμε στείλει στο νοσοκομείο» λέει ο μάρτυρας. Όπως λέει, όλα καταγράφονταν σε βίντεο, τα οποία τα έβλεπαν και έδιναν τα εύσημα οι ανώτεροι.

Εντολή από την ηγεσία

Αν η ηγεσία του έχει δώσει ευθέως εντολή να επιτεθεί σε μετανάστη, αναφέρει ότι αυτό έχει συμβεί πολλές φορές. Είχε συμμετάσχει σε αμέτρητες επιθέσεις εναντίον των «εχθρών» του «κινήματος».

«Στη Χρυσή Αυγή κανείς δεν έκανε κάτι από μόνος του. Υπήρχε η ιεραρχία και οι εντολές ερχόντουσαν μέσω της αλυσίδας των ανωτέρων. Στρατηγός ήταν ο Μιχαλολιάκος και αντιστράτηγος ο Παππάς. Μετά ήταν οι συνταγματάρχηδες και ακολούθως είχαν βαθμούς οι υπόλοιποι. Μόνο όταν είχαμε έγκριση ή εντολή από τον στρατηγό ή τους ανωτέρους μας κάναμε το οτιδήποτε. Ξέρω ότι τον πυρήνα Νίκαιας τον είχαν σαν επίλεκτο πυρήνα, όλοι τον ζηλεύαμε γιατί ήταν αυτός που καθάριζε σε όλα».

Παράλληλα ο μάρτυρας αναφέρει ότι η Χρυσή Αυγή είχε «άκρες» παντού, μέσα στην αστυνομία, στις φυλακές. «Είχαμε πολλούς αστυνομικούς που μας βοηθούσαν και μας έδιναν πληροφορίες για πινακίδες, διευθύνσεις ατόμων που μας ‘ενδιέφεραν’ ή μας ‘κάλυπταν’ όταν δέρναμε αντιφασίστες».

Στην ερώτηση του «Έθνους της Κυριακής» γιατί επέλεξε να καταθέσει έπειτα από 2 και πλέον έτη μετά τη δολοφονία, το πρώην στέλεχος του ναζιστικού μορφώματος υποστηρίζει ότι δεχόταν συνεχείς απειλές και φοβόταν. «Πολύ πριν τη δολοφονία του Π. Φύσσα είχα αποφασίσει να φύγω, γιατί είχα καταλάβει τι γινόταν. Δεν μπορείς όμως να φύγεις έτσι απλά. Και τώρα που σας μιλάω φοβάμαι για τη ζωή μου, έχω πάρει όμως την απόφαση να βάλω ένα τέλος σε αυτό και να κάνω μία νέα αρχή. Να μπορώ να κοιτάω την οικογένειά μου στα μάτια».

Πηγή: Έθνος της Κυριακής

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Εδώ κι ένα χρόνο έχουμε κυβέρνηση της «Αριστεράς»!

Να το γιορτάσουμε, λοιπόν!

Ας κρατήσουν οι χοροί για τη «Νέα εποχή – χωρίς Μνημόνιο και τρόικα» (Αυγή, 21/2/2015):

Ας κρατήσουν οι χοροί αφού «Αυτή η κυβέρνηση και η Βουλή δεν θα ψηφίσουν νέο Μνημόνιο» (Τσίπρας, Αυγή 6/6/2015):

Ας κρατήσουν οι χοροί αφού οι τροικανοί πήραν την απάντηση που τους άξιζε: «Μνημόνιο; Forget it» (Αυγή, 27/6/2015):

Ας κρατήσουν οι χοροί αφού έχουμε στην κυβέρνηση ένα κόμμα που έκανε πράξη την υπόσχεσή του: «Ποτέ ξανά Μνημόνια»! 

Ας κρατήσουν οι χοροί.

Κι ας θυμηθούμε τον «αριστερό» πρωθυπουργό τι έλεγε για το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» - πριν γίνει πρωθυπουργός:

Ας τον θυμηθούμε τι έλεγε το βράδυ της εκλογικής του νίκης στις 25 Γενάρη στα Προπύλαια:

Ας θυμηθούμε τις παραινέσεις του να είμαστε «αισιόδοξοι και χαρούμενοι» όπως μας καλούσε την ημέρα που η Βουλή δεν εξέλεξε πρόεδρο της Δημοκρατίας και είχε ανοίξει ο δρόμος για τις εκλογές και την πρωθυπουργία Τσίπρα:

Και τώρα που η «γιορτή» έχει φτάσει στο τσακίρ κέφι, πάμε να θυμηθούμε κι αυτό:

Όλα αυτά κάποιοι τα αποκαλούν «αριστερά». Εμείς, πάλι, η λέξη που θυμόμαστε να τα περιγράφει είναι τούτη: Ξεφτίλα!

*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.gr την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2016

Ήταν μια προκάτ προ ημερησίας διάταξης για το Ασφαλιστικό, η οποία, όμως είχε το ενδιαφέρον της. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας σκιαγράφησε με δραματικούς τόνους την κατάσταση του συστήματος, τονίζοντας ότι ενδεχομένως ακόμη και μέσα στο 2016 δεν θα μπορεί να καταβληθεί καμία σύνταξη!