Πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας.

Η ΛΑΕ βα­δί­ζει προς την 1η Συν­διά­σκε­ψή της μέσα σε συν­θή­κες απο­λύ­τως κρί­σι­μες για την Αρι­στε­ρά, το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, την κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βυ­θί­ζε­ται με τα­χύ­τη­τα μέσα στον μνη­μο­νια­κό βούρ­κο. Ένα κόμμα που χτί­στη­κε (με τις ορ­γα­νώ­σεις του, τους αν­θρώ­πους του, τα σύμ­βο­λα και τα μέσα προ­πα­γάν­δας του κ.ο.κ.) μέσα από μια μακρά και σκλη­ρή πε­ρί­ο­δο αντι­μνη­μο­νια­κής - αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης - αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πάλης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών δυ­νά­με­ων, έχει σή­με­ρα πε­ρά­σει στην υπη­ρε­σία της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, των ευ­ρω­η­γε­σιών, των δα­νει­στών. Αυτό το ολο­φά­νε­ρο πλέον γε­γο­νός, ενώ είναι εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο ότι ενι­σχύ­ο­ντας τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις θα κα­τορ­θώ­σει να βγά­λει το «σύ­στη­μα» από την κρίση, είναι –για την ώρα του­λά­χι­στον– ικανό να προ­κα­λεί βαθιά σύγ­χυ­ση στις δυ­νά­μεις της αντί­στα­σης: ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος βυ­θί­ζε­ται στην απο­γο­ή­τευ­ση, δεν δια­κρί­νει ελ­πί­δα και προ­ο­πτι­κή, πα­ρα­με­ρί­ζει μπρο­στά στα με­γά­λα κα­θή­κο­ντα της σύ­γκρου­σης για την ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής επί­θε­σης. Τέ­τοια σκλη­ρά με­σο­δια­στή­μα­τα δεν είναι άγνω­στα, ούτε καν σπά­νια στην τα­ξι­κή πάλη. Σε τέ­τοιες πε­ριό­δους έχει με­γά­λη ση­μα­σία οι ορ­γα­νω­μέ­νες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς να κρα­τή­σουν τις γραμ­μές τους. Να στη­ρί­ξουν απο­φα­σι­στι­κά τους αγώ­νες, να εξη­γούν τα πο­λι­τι­κά αδιέ­ξο­δα, να ανοί­γουν δρό­μους για την ερ­γα­τι­κή και λαϊκή αντί­στα­ση, που ανα­πό­φευ­κτα θα επα­νέλ­θει με μα­ζι­κές δια­στά­σεις και ορ­μη­τι­κό τρόπο (το «ξαφ­νι­κό» ξέ­σπα­σμα του κι­νή­μα­τος στη Γαλ­λία είναι, για τους δύ­σπι­στους, μία από τις πρό­σφα­τες απο­δεί­ξεις...).

Η ΛΑΕ έχει μέχρι σή­με­ρα κρα­τη­θεί μέσα σε αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό. Με προ­βλή­μα­τα, με κα­θυ­στε­ρή­σεις (πώς θα μπο­ρού­σε να γίνει αλ­λιώς;), αλλά επι­μέ­νο­ντας στην πο­λι­τι­κή της ανα­τρο­πής των μνη­μο­νί­ων από τη σκο­πιά της ερ­γα­ζό­με­νης πλειο­ψη­φί­ας και στην προ­ο­πτι­κή της ευ­ρύ­τε­ρης σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Οι επι­θέ­σεις που διαρ­κώς δέ­χε­ται η ΛΑΕ από το «υπό­γειο» του Μα­ξί­μου είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη.

Κατά τη γνώμη μας η 1η Συν­διά­σκε­ψη της ΛΑΕ οφεί­λει να επι­βε­βαιώ­σει και να ενι­σχύ­σει αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό, να επε­ξερ­γα­στεί και να διευ­κρι­νί­σει, στο μέτρο του δυ­να­τού, τα κρί­σι­μα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα γραμ­μής, να χτί­σει ένα πλαί­σιο κοι­νής δρά­σης και πο­λι­τι­κής συλ­λει­τουρ­γί­ας που θα επι­τρέ­ψει τη συ­σπεί­ρω­ση ενός με­γά­λου μέ­ρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Πρό­γραμ­μα

Τις μέρες αυτές δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα η πρό­τα­ση του ΠΣ της ΛΑΕ για τις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις. Πρό­κει­ται για έναν «συμ­βι­βα­σμό», με ανα­πό­φευ­κτα αδιευ­κρί­νι­στα ση­μεία, αλλά συμ­βι­βα­σμό προ­ω­θη­τι­κό: η κα­τεύ­θυν­ση αυτή μπο­ρεί να κρα­τή­σει τη ΛΑΕ στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες αυτό δεν είναι λίγο, και γι’ αυτό οι δυ­νά­μεις μας θα στη­ρί­ζουν την προ­γραμ­μα­τι­κή πρό­τα­ση, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ασφα­λώς όπου είναι ανα­γκαίο τη δική μας πο­λι­τι­κή και δια­τη­ρώ­ντας το δι­καί­ω­μα τρο­πο­λό­γη­σης μέχρι και την ίδια τη Συν­διά­σκε­ψη.

Η ΛΑΕ ορί­ζει τον εαυτό της ως μέ­τω­πο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής Αρι­στε­ράς. Η θέση αυτή έχει προ­φα­νή ση­μα­σία και ως προς την επι­λο­γή των δυ­νά­με­ων που μπο­ρεί να απευ­θυν­θεί η ΛΑΕ για τη διεύ­ρυν­σή της, αλλά και αντι­στρό­φως ως προς την πε­ρι­γρα­φή δυ­νά­με­ων που δεν είναι δυ­να­τόν να γί­νουν απο­δε­κτές στη ΛΑΕ.

Οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις πε­ρι­γρά­φουν μια συ­νε­κτι­κή με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή.

Αυτή αρ­χί­ζει από το κρί­σι­μο πεδίο της ανα­γκαί­ας πο­λι­τι­κής της αντι­λι­τό­τη­τας, επι­χει­ρώ­ντας να εν­σω­μα­τώ­σει το σύ­νο­λο των αι­τη­μά­των των αγώ­νων της τάξης μας σε όλη την τρέ­χου­σα ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο, με εμ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία τους μι­σθούς, τις συ­ντά­ξεις, τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, την αντι-«ελα­στι­κό­τη­τα» στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις. Πρό­κει­ται για πεδίο που ενώ θα έπρε­πε να είναι αυ­το­νό­η­το, δεν θα πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί: γιατί στην εποχή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης επι­θε­τι­κό­τη­τας του κε­φα­λαί­ου δεν σπα­νί­ζουν οι φωνές, ακόμα και μέσα στην Αρι­στε­ρά, που «υπο­βαθ­μί­ζουν» αι­τή­μα­τα με­γά­λου τμή­μα­τος των ζω­ντα­νών αν­θρώ­πων, προ­κει­μέ­νου να προ­βά­λουν κά­ποιο φα­ει­νό «σχέ­διο» ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας, συ­ναι­νε­τι­κής διε­ξό­δου από την κρίση κ.ο.κ. Όλοι οι σύ­ντρο­φοι-ισ­σες του Κόκ­κι­νου Δι­κτύ­ου θα επι­μεί­νου­με ότι οι αγώ­νες της τάξης μας προσ­διο­ρί­ζουν προ­γραμ­μα­τι­κές δε­σμεύ­σεις, κα­θο­ρι­στι­κές για τη δια­μόρ­φω­ση της πο­λι­τι­κής τα­κτι­κής και της στρα­τη­γι­κής της ΛΑΕ.

Ένα δεύ­τε­ρο πεδίο της με­τα­βα­τι­κής «αντί­λη­ψης» προ­κύ­πτει μέσα από την πείρα που ήδη έχου­με, με σκλη­ρό τρόπο, απο­κτή­σει. Η πο­λι­τι­κή της αντι­λι­τό­τη­τας δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί, αν δεν επι­λυ­θούν κά­ποιοι κρί­σι­μοι «εν­διά­με­σοι» πο­λι­τι­κοί και κοι­νω­νι­κοί «κό­μποι»: Η στάση πλη­ρω­μών στους δα­νει­στές, που οδη­γεί στην απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση-δια­γρα­φή του χρέ­ους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η κα­τάρ­γη­ση των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων «ελευ­θε­ριών» του κε­φα­λαί­ου. Το στα­μά­τη­μα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και η επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων ΔΕΚΟ, Ορ­γα­νι­σμών και δη­μό­σιων χώρων. Η επα­να­φο­ρά της ισχύ­ος των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων Ερ­γα­σί­ας και η ενί­σχυ­ση των μορ­φών ερ­γα­τι­κού-λαϊ­κού ελέγ­χου στην οι­κο­νο­μία και την πα­ρα­γω­γή. Όμως σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν είναι συμ­βα­τό με τις ανο­χές του ευρώ και την πο­λι­τι­κή των ευ­ρω­η­γε­σιών. Η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η απαρ­χή μιας συ­στη­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής αντί­στα­σης-ρή­ξης με τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη ΕΕ έχει γίνει «λυδία λίθος» για την αξιο­πι­στία κάθε προ­γράμ­μα­τος αντι­λι­τό­τη­τας. Το ΚΔ έχει υπο­στη­ρί­ξει αυτήν την επι­λο­γή, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η έξο­δος από το ευρώ απο­τε­λεί ανα­γκαία αλλά όχι και ικανή συν­θή­κη για την υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τός μας. Που ση­μαί­νει ότι για την Αρι­στε­ρά πα­ρα­μέ­νει το κο­λοσ­σιαίο κα­θή­κον να δώσει στην έξοδο από την ευ­ρω­ζώ­νη και τη σύ­γκρου­ση με την ΕΕ το δικό της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο, σε σύ­γκρου­ση με τις πο­λι­τι­κές του οι­κο­νο­μι­κού εθνι­κι­σμού και του προ­τε­ξιο­νι­σμού, που ήδη εμ­φα­νί­ζο­νται σε ευ­ρω­παϊ­κά κόμ­μα­τα της λαϊ­κής Δε­ξιάς ή, χει­ρό­τε­ρα, της ακρο­δε­ξιάς.

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις της ΛΑΕ έχει εντα­χθεί ο αντι­ρα­τσι­σμός και στην πε­ρί­ο­δο της δρα­μα­τι­κής προ­σφυ­γι­κής κρί­σης απο­δεί­χθη­κε η ει­λι­κρί­νεια σε αυτήν την επι­λο­γή. Σωστά η ΛΑΕ συν­δέ­ει την ανα­γκαία αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες με τα γε­νι­κό­τε­ρα αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αντι­πο­λε­μι­κά κα­θή­κο­ντα στην πε­ριο­χή. Όμως θα χρεια­στεί με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή σε δύο ση­μεία: α) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες δεν είναι δυ­να­τόν να συ­ναρ­τά­ται (και τε­λι­κά να υπο­βαθ­μί­ζε­ται...) με οποιο­δή­πο­τε πρό­σχη­μα που προ­κύ­πτει από γε­ω­πο­λι­τι­κές «ανα­λύ­σεις» β) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να εντα­χθεί σε ένα σα­φέ­στε­ρο αντι­ρα­τσι­στι­κό-αντι­φα­σι­στι­κό πλαί­σιο πο­λι­τι­κής και να εμπε­δω­θούν ως αδια­πραγ­μά­τευ­τες «αξίες» για την Αρι­στε­ρά ο αντιε­θνι­κι­σμός, ο αντι­σε­ξι­σμός κ.ο.κ.

Συμ­μα­χί­ες

Όλα αυτά τα κρι­τή­ρια είναι κα­θο­ρι­στι­κά, με­τα­ξύ άλλων, στο καυτό ζή­τη­μα των συμ­μα­χιών. Η ΛΑΕ, σωστά, ανα­φέ­ρε­ται σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο «μέ­τω­πο» για την ανα­γκαία φι­λο­λαϊ­κή διέ­ξο­δο από την κρίση, με βάση τους στό­χους του προ­γράμ­μα­τός της. Εμείς θε­ω­ρού­με ότι το «μέ­τω­πο» αυτό αφορά κυ­ρί­αρ­χα τις δυ­νά­μεις της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, των «ερ­γα­τι­κών» κομ­μά­των και ορ­γα­νώ­σε­ων. Έχου­με συ­στη­μα­τι­κά υπο­στη­ρί­ξει την ανά­γκη μιας συ­γκρο­τη­μέ­νης τα­κτι­κής συμ­μα­χιών προς την πλευ­ρά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ.

Προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή θε­ω­ρού­με ση­μα­ντι­κές τις πρω­το­βου­λί­ες που πρέ­πει να ανα­λά­βει η ΛΑΕ προς τις δυ­νά­μεις που προ­έρ­χο­νται από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας, Δι­κτύ­ω­ση ΡιζΑ κ.ά.). Γνω­ρί­ζου­με τις πι­κρί­ες που έχουν συσ­σω­ρεύ­σει μέσα στους αγω­νι­στές-ριες της Αρι­στε­ράς οι μάχες που δό­θη­καν (ή αυτές που δεν δό­θη­καν) τους σκλη­ρούς μήνες της κρί­σης στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όμως θε­ω­ρού­με ότι αυτές οι πι­κρί­ες πρέ­πει να πο­λι­τι­κο­ποι­η­θούν: το κα­λύ­τε­ρο έδα­φος και για την κρι­τι­κή-αυ­το­κρι­τι­κή της πε­ριό­δου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η συ­γκέ­ντρω­ση δύ­να­μης για να συ­νε­χι­στεί σή­με­ρα η μάχη για την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων, νέων και πα­λιών.

Κα­νο­νι­σμός Λει­τουρ­γί­ας

Πέρα από το προ­γραμ­μα­τι­κό πεδίο, η ΛΑΕ οφεί­λει να τα­κτο­ποι­ή­σει το «κα­τα­στα­τι­κό» της, να θε­σπί­σει κα­νό­νες που θα εγκα­θι­στούν μια δη­μο­κρα­τι­κή και πο­λι­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων και των μελών της.

Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, έχει ανα­δει­χθεί ως κα­θο­ρι­στι­κό το ζή­τη­μα της ομα­λής σχέ­σης με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων που συμ­με­τέ­χουν στο «μέ­τω­πο» και του πο­λύ­τι­μου ανέ­ντα­χτου δυ­να­μι­κού. Η σχέση αυτή μπο­ρεί να δια­φυ­λα­χθεί μόνο με μια δέσμη μέ­τρων.

Αφε­νός η δια­κρι­τό­τη­τα των ορ­γα­νώ­σε­ων πρέ­πει να δια­φυ­λα­χθεί, αλλά ταυ­τό­χρο­να να υπο­στη­ρι­χθεί σε ένα ελά­χι­στο επί­πε­δο: στο δι­καί­ω­μα να μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ζουν την άποψή τους στη δια­δι­κα­σία της Συν­διά­σκε­ψης, ακόμα και αν δεν έχουν εκλέ­ξει αντι­προ­σώ­πους (π.χ. με 2 «αρι­στί­δην» εκ­προ­σώ­πους). Όμως, πέρα από αυτό το ελά­χι­στο επί­πε­δο, οι κα­νό­νες οφεί­λουν να λο­γο­δο­τούν κυ­ρί­ως στην ώσμω­ση και στη συλ­λει­τουρ­γία ορ­γα­νω­μέ­νων και ανέ­ντα­χτων στα πλαί­σια του «με­τω­πι­κού» σχη­μα­τι­σμού: αρχή «1 μέλος – 1 ψήφος», απο­φά­σεις διά πλειο­ψη­φί­ας (και σο­βα­ρές απο­φά­σεις δι’ ενι­σχυ­μέ­νης πλειο­ψη­φί­ας), «αυ­το­πρό­σω­πη» κα­το­χύ­ρω­ση της έν­νοιας του μέ­λους, έμ­φα­ση στη λει­τουρ­γία των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, έμ­φα­ση στη ση­μα­σία της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, προ­τε­ραιό­τη­τα στην ανα­ζή­τη­ση συ­ναι­νέ­σε­ων, θέ­σπι­ση ανα­κλη­τό­τη­τας κ.ο.κ.

Σε όλα αυτά είναι φα­νε­ρό ότι ο πα­ρά­γο­ντας-κλει­δί είναι η ενί­σχυ­ση των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­χα­με την εξου­δε­τέ­ρω­ση των πρω­το­βάθ­μιων ορ­γα­νώ­σε­ων μέσα από την υπερ­διό­γκω­ση των «εν­διά­με­σων» ορ­γά­νων (Νο­μαρ­χια­κές και Θε­μα­τι­κές Επι­τρο­πές) που, από τη στιγ­μή που συν­δυά­στη­καν με τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά «όρ­γα­να» (τμή­μα­τα, ΚΕΠΕ), αναί­ρε­σαν κάθε αρ­μο­διό­τη­τα και εξου­σία από τις Ορ­γα­νώ­σεις Μελών. Θε­ω­ρού­με ότι στη ΛΑΕ οι Νο­μαρ­χια­κές Επι­τρο­πές θα πρέ­πει να πε­ριο­ρι­στούν σε συ­ντο­νι­στι­κό ρόλο, ενώ οι Θε­μα­τι­κές αυ­στη­ρά σε ρόλο συμ­βου­λευ­τι­κό και τεκ­μη­ρί­ω­σης.

Συλ­λο­γι­κή ηγε­σία

Η ανα­γκαία δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία ολο­φά­νε­ρα αφορά και την ηγε­τι­κή λει­τουρ­γία. Πι­στεύ­ου­με ότι αυτή η συ­ζή­τη­ση για να γίνει ου­σια­στι­κά θα πρέ­πει να δια­χω­ρι­στεί από έναν αφη­ρη­μέ­νο «αντι­η­γε­τι­σμό» και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από την προ­σω­πο­ποί­η­ση και τη στο­χο­ποί­η­ση. Τα ηγε­τι­κά όρ­γα­να (Πο­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο και Πο­λι­τι­κή Γραμ­μα­τεία) ορί­ζο­νται από τον Κα­νο­νι­σμό και –παρά τους με­γά­λους αριθ­μούς που επι­λέ­χθη­καν κυ­ρί­ως για να λυ­θούν προ­βλή­μα­τα αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας...– θα πρέ­πει να έχουν ου­σια­στι­κή λει­τουρ­γία, χωρίς να ανε­χθούν φαι­νό­με­να υπο­κα­τά­στα­σης. Για τη θέση τού κατά το νόμο «επι­κε­φα­λής» προ­τεί­νε­ται γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, που εκλέ­γε­ται από το ΠΣ και όχι από το Συ­νέ­δριο και είναι ανα­κλη­τός με από­φα­ση διά πλειο­ψη­φί­ας του ΠΣ.

Όμως το πιο ου­σια­στι­κό γνώ­ρι­σμα μιας δη­μο­κρα­τι­κής ηγε­σί­ας είναι η συλ­λο­γι­κό­τη­τα. Εμείς προ­τεί­νου­με έναν συν­δυα­σμό κε­ντρι­κών «θέ­σε­ων» (π.χ. γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, συ­ντο­νι­στής του ΠΓ, υπεύ­θυ­νος του Γρα­φεί­ου Τύπου) όπου θα ισχύ­ει μια πλου­ρα­λι­στι­κή κα­τα­νο­μή για να ενι­σχύ­ε­ται ο με­τω­πι­κός χα­ρα­κτή­ρας. Ανά­λο­γα μέτρα θα πρέ­πει να έχουν ως στόχο τη συ­νει­δη­τή (αυτο)πει­θάρ­χη­ση του δη­μό­σιου λόγου στον συμ­φω­νη­μέ­νο προ­γραμ­μα­τι­κό λόγο στη ΛΑΕ.

Τέλος, «οξυ­γό­νο» για κάθε συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια είναι η ζω­ντα­νή πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αυτή θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θεί με όλα τα ανα­γκαία μέτρα. Ανά­με­σά τους είναι η προ­στα­σία της συλ­λο­γι­κής και δη­μο­κρα­τι­κής συ­ζή­τη­σης από την τάση προ­σω­πο­ποί­η­σης και κα­ταγ­γελ­τι­σμού-κα­νι­βα­λι­σμού, που (προ­σω­ρι­νά, ελ­πί­ζου­με) θρέ­φει το γε­νι­κό κλίμα. Όμως αυτό δεν μπο­ρεί παρά να επα­φί­ε­ται στην (αυτο)πει­θάρ­χη­ση των μελών και στη λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων.

Η ανά­δει­ξη κά­ποιων ανά­λο­γων κα­νό­νων δη­μο­κρα­τι­κής-συλ­λο­γι­κής συ­γκρό­τη­σης της ΛΑΕ θα είναι θε­μέ­λιο και για την ανα­γκαία διεύ­ρυν­σή της. Που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για να μπο­ρέ­σει να ολο­κλη­ρώ­σει νι­κη­φό­ρα τις δε­σμεύ­σεις της.

πηγη: rproject.gr

ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ Ο “ΚΟΦΤΗΣ” ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Σ' όλο το πρώτο, περιπετειώδες εξάμηνο του 2015, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και διπλωμάτες έθεταν ξανά και ξανά, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, το ίδιο ερώτημα: Γιατί είναι τόσο δύσκολο στον ΣΥΡΙΖΑ να “ωριμάσει” στην εξουσία και να εξελιχθεί σε ένα “κανονικό” κόμμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, αναλαμβάνοντας το κόστος για επαχθή, αλλά “αναγκαία” μέτρα οικονομικής σταθεροποίησης;  

Με την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του περασμένου Ιουλίου, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάννης Δραγασάκης και οι συνεργάτες τους δικαίωσαν τις προσδοκίες των Ευρωπαίων εταίρων τους. Σήμερα, είναι έτοιμοι να τις ξεπεράσουν. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται όχι απλά σε ένα “κανονικό” αστικό κόμμα της νεοφιλελεύθερης, ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, αλλά αναδεικνύεται σε “πρωτοπορία” της στο πεδίο της κατεδάφισης κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών – ένα δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους “βραδυπορούντες”.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Στη Γαλλία, τις προάλλες, η κοινοβουλευτική ομάδα των Σοσιαλιστών διχάστηκε στο καίριο ζήτημα της εργασιακής (αντι)μεταρρύθμισης που προωθούσε το δίδυμο Ολάντ-Βαλς. Η κυβέρνηση αδυνατούσε να περάσει το επονείδιστο νομοσχέδιο λόγω της ανταρσίας 53 βουλευτών από την αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών και άλλων ομάδων της Αριστεράς, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να επιβάλει τα επαχθή μέτρα με προεδρικό διάταγμα. Μια πράξη με πολύ μεγάλο πολιτικό κόστος, που έριξε λάδι στη φωτιά των κοινωνικών αντιδράσεων που σηματοδοτούν το νέο, ριζοσπαστικό κίνημα Nuit Debout και οι κινητοποιήσεις εργατικών συνδικάτων.  

Αντίθετα, στην Ελλάδα η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως απολύτως πειθαρχημένος “λόχος” του... Βόλφγκανγκ Σόιμπλε! Μετά την ομόφωνη υπερψήφιση του επονείδιστου ασφαλιστικού νομοσχεδίου, οι 153 της κυβερνητικής πλειοψηφίας ετοιμάζονται να ψηφίσουν, την Κυριακή, το πολυνομοσχέδιο που κλείνει τις εκκρεμότητες της αξιολόγησης με έναν ορυμαγδό αντιλαϊκών μέτρων: Καταιγίδα έμμεσων φόρων (με προφανέστατο “ταξικό πρόσημο”) ύψους 1,8 δισ., παράδοση των κόκκινων δανείων στους γύπες των ξένων funds και του συνόλου της δημόσιας περιουσίας στους ξένους που θα ελέγχουν το υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και τον διαβόητο δημοσιονομικό κόφτη, που θα προβλέπει αυτόματα, αντιλαϊκά μέτρα, ακόμη και ακρωτηριασμούς μισθών και συντάξεων, με απλό προεδρικό διάταγμα.  

Ούτε η ΝΔ του Σαμαρά, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου θα μπορούσαν να περάσουν τόσο εξευτελιστικά μέτρα χωρίς να δοκιμαστούν από μεγάλους τρανταγμούς, αποχωρήσεις και διασπάσεις. Αλλά η κοινοβουλευτική ομάδα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ τους βάζει τα γυαλιά, αποδεικνύοντας ότι οι υποταγμένοι πρώην αριστεροί είναι ικανοί να ξεπεράσουν σε πολιτική παχυδερμία τους εκπροσώπους του παλιού, αστικού πολιτικού κόσμου.  

Θα περίμενε κανείς ότι, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ θα τα έριχναν όλα στο συσχετισμό των δυνάμεων, που δεν τους επέτρεψε, τάχα, να κάνουν αυτό που ήθελε η καρδιά τους και τους υποχρέωσε σε κάποιες επώδυνες, πλην πρόσκαιρες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Όμως όχι! Οι άνθρωποι αυτοί έχουν βαλθεί όχι μόνο να παίρνουν ό,τι μέτρα τους υπαγορεύουν οι δανειστές, αλλά να τα εξωραΐζουν κιόλας: Ο “κόφτης” ήταν δικιά μας ιδέα, δηλώνει ο Σταθάκης. “Είμαι περήφανος για το ασφαλιστικό”, δηλώνει ο Κατρούγκαλος. Έρχεται πακτωλός επενδύσεων, δηλώνει ο Σκουρλέτης, αφού έδωσε πράσινο φως για τις Σκουριές. Γινόμαστε ενεργειακός κόμβος, δηλώνει, εγκαινιάζοντας τον ΤΑΡ, παρέα με τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Αλέξης Τσίπρας, έχοντας καθηλώσει από καιρό τη χώρα στον αυτόματο πιλότο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.  

Εν ολίγοις, μετά το πολιτικό έγκλημα του τρίτου μνημονίου, η κυβέρνηση Τσίπρα διαπράττει ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό έγκλημα, που οριστικοποιεί τη θλιβερή της μετάλλαξη: αναλαμβάνει με ιεραποστολικό ζήλο την εκστρατεία εμπέδωσης της μνημονιακής τάξης πραγμάτων στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Μ' αυτά και μ' αυτά κερδίζει την εμπιστοσύνη της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Ολάντ, ως ο πιο “αξιόπιστος” πυλώνας του αστικού πολιτικού συστήματος, σε σημείο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Φώφη Γεννηματά να οργίζονται, σαν απατημένοι σύζυγοι, με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, που τους προδίδουν.  

Την Κυριακή το βράδυ, θα γραφτεί η τελευταία πράξη της τραγωδίας που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και θα ανοίξει ένας νέος κύκλος αντίστασης και αναζήτησης. Ο ποιητής μας συμβουλεύει να μην αμελήσουμε, να πάρουμε μαζί μας νερό, γιατί το μέλλον έχει πολύ ξηρασία. Ας τον ακούσουμε, αν θέλουμε να το συντομεύσουμε.

Α.Θ.

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Στην τελευταία ΚΟΜΕΠ (τεύχος 3/2016) δημοσιεύεται άρθρο 38 σελίδων (κάτι περισσότερο από 12.000 λέξεις) με τίτλο «Η ανασύνθεση του οπορτουνιστικού χώρου με ορίζοντα την διαμόρφωση νέου πόλου». Το άρθρο υπογράφει ο Κώστας Μπορμπότης, μέλος της ιδεολογικής επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ. Είναι αυτονόητο, όμως, ότι το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε με την έγκριση της ηγεσίας του ΚΚΕ κι εκφράζει τις απόψεις της.

Άσπρος σκύλος- μαύρος σκύλος…

Το πρώτο πράγμα που καλείται να αναζητήσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το άρθρο, είναι αυτό που λέει ο ίδιος του ο τίτλος: Τον οπορτουνιστικό χώρο ο οποίος ανασυντίθεται με ορίζοντα την διαμόρφωση νέου πόλου. Ποιος είναι λοιπόν ο οπορτουνιστικός χώρος; Ποιες δυνάμεις περιλαμβάνει και με ποια κριτήρια ορίζεται ως οπορτουνιστικός; Σύμφωνα με τον Κώστα Μπορμπότη και την ηγεσία του ΚΚΕ, ο οπορτουνιστικός χώρος περιλαμβάνει ό,τι βρίσκεται στην Αριστερά εκτός του ΚΚΕ το οποίο φυσικά θεωρεί ότι αμιγώς εκφράζει την επανάσταση. Οι δυνάμεις που συνθέτουν τον οπορτουνιστικό χώρο, όπως καταγράφονται στο άρθρο, είναι οι παρακάτω: Η ΛΑΕ με όλες τις συνιστώσες της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με όλες τις συνιστώσες της και τους συνεργαζόμενους, ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ο Σύλλογος ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ και η ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ.

Στο άρθρο δεν υπάρχει μια στοιχειώδης ανάλυση και τα κριτήρια, βάσει των οποίων όλες αυτές οι δυνάμεις θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οπορτουνιστικές. Δεν υπάρχει, επίσης, καμία ανάλυση και κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να δικαιολογεί την ομαδοποίησή τους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Κυρίαρχο στοιχείο στο άρθρο είναι η απόλυτη αυθαιρεσία του συγγραφέα του. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις είμαστε υποχρεωμένοι να σημειώσουμε το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει: Όλες οι παραπάνω δυνάμεις είναι οπορτουνιστικές γιατί το ΚΚΕ είναι επαναστατικό. Το ΚΚΕ είναι επαναστατικό γιατί έτσι θέλει και έτσι όρισε τον εαυτό του. Η ομαδοποίηση αυτών των δυνάμεων κατ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται γιατί έτσι συμφέρει το ΚΚΕ. Συνεπώς το μόνο κριτήριο αλήθειας είναι αυτό που λέει το ΚΚΕ!!!

Γιατί λέει αλήθεια το ΚΚΕ; Γιατί έτσι θέλει κι έτσι του αρέσει. Θα αρκούσε μόνο αυτή η διαπίστωση- που είναι διάχυτη στο άρθρο και ορατή δια γυμνού οφθαλμού- για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και οι βοηθητικοί της μηχανισμοί έχουν ξεκόψει εντελώς από τον μαρξισμό- λενινισμό. Πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι μαρξιστές- λενινιστές, οι κομμουνιστές, όπου κι αν βρίσκονται, οφείλουν να αγωνιστούν, με όποιο τρόπο νομίζουν πρόσφορο, ώστε η εργατική τάξη να ξαναποκτήσει το κόμμα που είχε.

Τέσσερις επισημάνσεις για τον οπορτουνισμό

Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα τα οποία ο αναγνώστης οφείλει να τα έχει υπόψη του ώστε να μπορεί να κρίνει με ακρίβεια την τακτική του τσουβαλιάσματος που ακολουθεί η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ.

Πρώτο: Είναι αλήθεια ότι στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς υπάρχουν δυνάμεις που αναφέρονται στο άρθρο της ΚΟΜΕΠ και που, με μαρξιστικά κριτήρια, κατατάσσονται στον αριστερό ή τον δεξιό οπορτουνισμό. Δεν είναι, όμως, όλες οι δυνάμεις τέτοιες. Το τσουβάλιασμα που επιχειρεί η ηγεσία του ΚΚΕ είναι απαράδεκτο. Χρεώνοντας τον έναν στον άλλον και τσουβαλιάζοντας τους πάντες ελπίζει ότι με την πολιτική του οπορτουνιστή θα λερώσει την πολιτική του επαναστάτη.

Δεύτερο: Ο οπορτουνισμός εννοιολογικά σημαίνει καιροσκοπισμός. Μ’ αυτό το εννοιολογικό περιεχόμενο συναντάται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, οποιαδήποτε ταξική αναφορά κι αν έχουν. Στο εργατικό, όμως, κίνημα θεωρητικά σημαίνει παρέκκλιση από τον Μαρξισμό-Λενινισμό και αναθεώρησή του και πολιτικά παρέκκλιση από τον επαναστατικό-ταξικό αγώνα και αντικειμενικά συμβιβασμός με την αστική τάξη. Για τους μαρξιστές-λενινιστές ο οπορτουνισμός είναι ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα και διακρίνεται σε αριστερό και δεξιό. Το σημερινό ΚΚΕ δεν κάνει κανένα μαρξιστικό προσδιορισμό του οπορτουνισμού. Δεν τον δέχεται ως ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα και δεν τον διαχωρίζει σε αριστερό και δεξιό.

Ο οπορτουνισμός για τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ είναι απλώς μια κατηγορία και μια στάμπα- χωρίς πολιτικοιδεολογικά και ταξικά χαρακτηριστικά- που την εξαπολύει και την κολλάει σε όποιον νομίζει κι ανάλογα με το πώς την συμφέρει. Ακόμα και σε κόμματα που δεν υπήρξαν ποτέ εργατικά. Γράφει για παράδειγμα στο άρθρο του στην ΚΟΜΕΠ ο Κώστας Μπορμπότης: «Μέχρι πριν λίγα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε το βασικό φορέα του οπορτουνισμού στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα κόμμα με πυρήνα το ‘‘Συνασπισμό της Αριστε­ράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας’’, τη μετεξέλιξη του ‘‘Συνα­σπισμού της Αριστεράς και της Προόδου’’ που συγκροτήθηκε όταν ο ομώνυμος συνασπισμός κομμάτων μετατράπηκε το 1991 σε διακριτό πολιτικό φορέα με την προσχώρηση σε αυτόν πολλών μελών και στε­λεχών που αποχώρησαν από το ΚΚΕ. Πρόκειται με άλλα λόγια για ένα κόμμα, η ‘‘ραχοκοκαλιά’’ του οποίου προήλθε από το ίδιο το ΚΚΕ την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών της περιόδου 1989-1991». Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς!!! Φανταστείτε τα ΚΚ στη Ρωσία να χαρακτηρίζουν οπορτουνιστές τον Γιέλτσιν, τον Πούτιν και την μετασοβιετική εξουσία σ’ αυτή τη χώρα επειδή η ραχοκοκαλιά της προέρχεται από το ΚΚΣΕ!!!

Η άποψη, βέβαια, περί οπορτουνιστικού ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι του Κώστα Μπορμπότη. Την είχε και την διέδιδε στο κόμμα ο στενός πυρήνας της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ που ηγήθηκε της μετάλλαξής του. Αλλά για να ίσχυε αυτή η εκτίμηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν οπορτουνιστικός φορέας, θα έπρεπε με μαρξιστικούς όρους να χαρακτηριστεί εργατικό κόμμα- που όμως δεν ήταν ποτέ. Στην πραγματικότητα, αποκαλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ οπορτουνιστικό φορέα, η ηγεσία του ΚΚΕ λειτουργούσε η ίδια καιροσκοπικά. Γνωρίζοντας ότι ένα σημαντικά κομμάτι της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ προερχόταν από το ΚΚΕ, λόγω της διάσπασης του 1991, κι ότι αυτό το κομμάτι είχε διαπαιδαγωγηθεί στην πάλη κατά του οπορτουνισμού πολεμώντας το λεγόμενο «ΚΚΕ εσωτερικού», έλπιζε ότι θα κινητοποιήσει προς όφελος του κόμματος κάποιους από αυτούς επιδρώντας πάνω τους με την ενεργοποίηση του θυμικού και όχι ιδεολογικοπολιτικά. Έτσι θυσίαζε τον Μαρξισμό στον πολιτικό καιροσκοπισμό και στην πολιτική σκοπιμότητα.

Τρίτο: Το ίδιο το ΚΚΕ, έτσι όπως έχει μεταλλαχθεί μέσα από μια μακρόχρονη διαδικασία που επικυρώθηκε στον 19ο Συνέδριό του, είναι ένα εργατικό κόμμα που έχει αναθεωρήσει αριστερίστικα- και σε ιδεολογικό και σε οργανωτικό και σε πολιτικό επίπεδο- την θεωρία του Μαρξ και του Λένιν για το κόμμα νέου τύπου. Είναι ένα σεχταριστικό εργατικό κόμμα το οποίο ταυτόχρονα με το σεχταρισμό του και στο όνομα της επανάστασης  δεν παραλείπει να κάνει απαράδεκτους συμβιβασμούς με την αστική τάξη. Την ίδια ώρα που εναποθέτει τα πάντα στην επανάσταση και δηλώνει πως εργάζεται γι’ αυτήν, αποδέχεται την πολιτική των μνημονίων και των δανειστών που κατά τ’ άλλα καταγγέλλει. Τούτο αποδεικνύεται αδιαμφισβήτητα από το γεγονός ότι όποτε μίλησε συγκριμένα τάχθηκε πάντοτε με την κρατούσα κατάσταση. Για παράδειγμα πέρσι, δια στόματος του Γενικού του Γραμματέα, απέρριψε κατηγορηματικά την έξοδο από το ευρώ εφόσον αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Πράγμα που σήμαινε την αποδοχή των μνημονίων αφού παραμονή στο ευρώ δεν υφίσταται χωρίς μνημόνια και χωρίς τους δανειστές να κάνουν κουμάντο. Επίσης, στο δημοψήφισμα κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ρίξουν στην κάλπη ένα ψηφοδέλτιο που ήταν άκυρο για να τους εμποδίσει να ψηφίσουν «Όχι». Μ’ αυτό τον τρόπο, αντικειμενικά στήριξε το «Ναι». Μιλώντας, επομένως, γενικά για οπορτουνισμό, χωρίς θεωρητικούς και πολιτικούς όρους και χωρίς την διάκριση αυτού του φαινομένου στην αριστερή και στη δεξιά εκδοχή του, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ κρύβει τον δικό της οπορτουνισμό που την έχει οδηγήσει σε πλήρη εγκατάλειψη των αρχών του μαρξιστικο-λενινιστικού κόμματος και πολιτικά στον άμεσο, αντικειμενικό, συμβιβασμό με το σύστημα.

Τέταρτο: Στο άρθρο του Κ. Μπορμπότη υπάρχει σαφής αναφορά ενάντια σε οποιαδήποτε έννοια μεταβατικού προγράμματος που θα συνδέει το σήμερα με την προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης και θα την προετοιμάζει. Γράφει: «Σε άλλα άρθρα στην ΚΟΜΕΠ έχουμε αναδείξει τόσο τις ρίζες αυτής της ‘‘μεταβατικής’’ αντίληψης στο εσωτερικό του πολιτικού εργατικού κινήματος όσο και με ποιο τρόπο αυτή η λογική και όλα όσα ρητά ή άρρητα την συνοδεύουν (π.χ. διαχωρισμός βασικής-κυρίαρχης αντίθεσης, μίνιμουμ-μάξιμουμ προγράμματος) ‘‘σπρώχνουν’’ (στο όνομα της προσαρμογής στο σημερινό επίπεδο της λαϊκής συνείδησης) στη συμπαράταξη με το ένα ή το άλλο μέρος της όποιας αστικής αντιπαράθεσης, εμποδίζοντας τη συγκέντρωση δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική- αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση».

Από μόνη της αυτή η θέση είναι πλήρης άρνηση της ιστορίας του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος από την εποχή της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως τα σήμερα. Και μόνο αυτό το γεγονός αρκεί για να επιβεβαιώσει κανείς ότι το σημερινό ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση- πολιτικά και ιδεολογικά- με την μήτρα από την οποία γεννήθηκε. Ταυτόχρονα όμως είναι και πλήρης άρνηση του λενινισμού. Έγραφε ο Λένιν: «Ο μαρξισμός απαιτεί σαφή διαχωρισμό του προγράμματος- μάξιμουμ από το πρόγραμμα- μίνιμουμ. Μάξιμουμ είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, που είναι ακατόρθωτος χωρίς την εξάλειψη της εμπορευματικής παραγωγής. Μίνιμουμ είναι οι μετασχηματισμοί που μπορούν να γίνουν και μέσα στα πλαίσια της εμπορευματικής παραγωγής. Το μπέρδεμα του ενός με το άλλο οδηγεί αναπόφευκτα σε κάθε λογής μικροαστικές και οπορτουνιστικές ή αναρχικές διαστρεβλώσεις του προλεταριακού σοσιαλισμού, συσκοτίζει αναπόφευκτα το καθήκον της κοινωνικής επανάστασης που πραγματοποιείται με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Λένιν: Άπαντα τόμος 13^ος, εκδόσεις Σ.Ε., σελ. 401). Το διαζύγιο της ηγεσίας του ΚΚΕ με τον Μαρξισμό- Λενινισμό είναι απολύτως εμφανές. Το ότι αναθεωρεί τη θεωρία επίσης. Υπό αυτή την έννοια η προσχώρησή της στον αριστερό οπορτουνισμό δεν χωράει αμφισβήτηση.

Τι κόμμα θέλουμε;

Η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται πως έχει θορυβηθεί σφόδρα από την επισήμανση που πρώτος ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ έκανε: ότι με την μετάλλαξη του ΚΚΕ δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα πραγματικό μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα νέου τύπου. Το γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει αφού ξέρουν πολύ καλά τί είδους ζημιά προκάλεσαν στο ΚΚΕ και πού το πήγαν. Θέλουν όμως να ψαρεύουν σε θολά νερά: Να εμφανίζονται ως κομμουνιστικό κόμμα, να καρπώνονται την ιστορία του ΚΚΕ (έχουν πάρει σβάρνα όλη την Ελλάδα κι όπου υπάρχει σημείο αγώνα, θυσίας και προσφοράς του κόμματος κάνουν κι από ένα μνημόσυνο), να συγκρατούν δυνάμεις και ανενόχλητα, με κάλπικο περιτύλιγμα, να ολοκληρώσουν ανεπιστρεπτί το έργο τους. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο με την μέθοδο του τσουβαλιάσματος προσπαθούν να εμφανίσουν όλους εμάς που μας κατατάσσουν στον οπορτουνιστικό χώρο ότι επιδιώκουμε το ίδιο πράγμα. «Προσανατολίζονται- γράφει ο Μπορμπότης- στη διερεύνηση της δυνατότητας σχηματισμού κάποιου ‘‘κοινωνικο- πολιτικού’’ μετώπου (όπως κι αν ονομάζεται αυτό από την κάθε δύναμη), ενώ αυξανόμενες είναι οι αναφορές στην αναγκαιότητα δημιουργίας σε μια πορεία νέου εργατικού κόμματος, στην ουσία νέου οπορτουνιστικού κόμματος που θα φέρει τον τίτλο ‘‘κομμουνιστικό’’». Και στο τέλος του άρθρο του προσθέτει: «Βέβαια, η επιδίωξη της αστικής τάξης να υπάρχει ένα οπορτουνιστικό κόμμα με γραμμή συμβιβασμού που να φέρει τον τίτλο ‘‘κομμουνιστικό’’ και να δρα ανταγωνιστικά στην επαναστατική γραμμή του ΚΚ δεν είναι νέα, είναι σταθερή. Αυτόν το ρόλο έπαιζε σε άλλη φάση, για παράδειγμα, το ‘‘ΚΚΕ Εσωτερικού’’. Ούτε είναι αδιάφορο για την αστική τάξη η ικανότητα να πιέζει την επαναστατική πολιτική του ΚΚ μέσα από ένα άλλο κόμμα κατ’ όνομα κομμουνιστικό, φτιαγμένο από αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ, ιδιαίτερα σε φάση όξυνσης των αντιθέσεων, των ανταγωνισμών, σε φάση ξεσπάσματος ιμπεριαλιστικού πολέμου, που τίθεται επί τάπητος το ζήτημα της στάσης της εργατικής τάξης απέναντι στην αστική εξουσία».

Θαυμάσια! Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, η ΛΑΕ και οι συνιστώσες της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι δικές της, ο ΚΟΡΔΑΤΟΣ και η ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ λέμε τα ίδια και θέλουμε να φτιάξουμε το ίδιο κόμμα που ο αρθρογράφος, μετά από βαθιά (!!!) ανάλυση, ανακαλύπτει ότι θα είναι κάτι σαν το «ΚΚΕ Εσωτερικού». Αυτό δεν είναι άγνοια. Αυτό είναι παραποίηση χειρίστου είδους που εύκολα την βρίσκει κανείς στα αντικομουνιστικά αναγνώσματα της μετεμφυλιακής περιόδου και της χούντας.

Αντί άλλων απαντήσεων θα παραθέσουμε μόνο μερικά αποσπάσματα από την Διακήρυξη της ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ- ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ (ΚΚ-ΕΑ). Διαβάζουμε στην διακήρυξη: «Το ΚΚΕ, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα με την ευθύνη των καθοδηγητικών του οργάνων, δεν μπορεί να επιτελέσει τον ιστορικό του ρόλο, να οργανώσει τους καθημερινούς αγώνες για την επιβίωση του λαού, να προωθήσει την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας, να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Με τη σημερινή του πολιτική, την τακτική που εφαρμόζει, τις ιδεολογικές και πολιτικές του αντιλήψεις, το πρόγραμμα που ψήφισε στο τελευταίο συνέδριο του, την αναθεώρηση της ιστορίας του που προωθεί, μόνο ως σεχταριστικός φορέας, ο οποίος εξ αντικειμένου δρα ανασχετικά στους αγώνες και στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, μπορεί να λειτουργήσει.

Όσο το ζήτημα αυτό δεν λύνεται θετική προοπτική για την εργατική τάξη και το λαό δεν μπορεί να διαμορφωθεί. Η ανάγκη μαζικού και ισχυρού πολιτικά και ιδεολογικά μαρξιστικού λενινιστικού κομμουνιστικού κόμματος σήμερα είναι επιτακτική όσο ποτέ και πρέπει να υπάρξει λύση. Είναι πρόβλημα πρωτίστως της εργατικής τάξης και όλων όσων αναφέρονται στην ταξική πάλη και στον αγώνα για το σοσιαλισμό με προοπτική τον κομμουνισμό. Είναι καθήκον πρωτίστως των μελών, των οπαδών και των φίλων του ΚΚΕ. Όχι, όμως, μόνο αυτών. Για τη λύση του προβλήματος αυτού αγωνιούν, σκέφτονται και προβληματίζονται χιλιάδες αριστεροί, χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές ενταγμένοι και ανέντακτοι. Το ζήτημα είναι πώς θα λυθεί. Ποιες δυνάμεις θα πάρουν την πρωτοβουλία. Λύση ασφαλώς δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τους κομμουνιστές και το ΚΚΕ, το πρόβλημα του οποίου έγκειται κυρίως στην πολιτική, στην αλλοίωση της ιδεολογίας του και φυσικά στη ηγετική του ομάδα. Όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά λυθεί αυτό το πρόβλημα τόσο το καλύτερο… Η κίνησή μας δεν είναι πολιτικό κόμμα. Δεν έχει σκοπό να απαρνηθεί αυτό που σηματοδοτεί ιστορικά το ΚΚΕ, να γυρίσει την πλάτη στους συντρόφους που είναι μέσα στο κόμμα και αγωνιούν για την τύχη του. Η κίνησή μας έχει σκοπό να συμβάλει στη διαμόρφωση των όρων ώστε το κόμμα της εργατικής τάξης όπως το γνωρίσαμε και όπως εκείνη το έχει ανάγκη να μην τελειώσει με το ΚΚΕ εφόσον η ηγεσία του συνεχίσει στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους τίμιους κομμουνιστές και κομμουνίστριες που διαγράφονται ή αποχωρούν από το ΚΚΕ να πάνε σπίτι τους, να κυριαρχηθούν από την απογοήτευση, να παραιτηθούν από την ταξική πάλη, να ηττηθούν. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την αλλοίωση της ιστορίας και της ταυτότητας του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, της απαξίωση και τη λήθη του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, την διαστρέβλωση και το χαντάκωμα της θεωρίας μας. Οι κομμουνιστές που θέλουν το κόμμα τους όπως το γνώρισαν κι όπως πρέπει να είναι στις σημερινές συνθήκες πρέπει να οργανωθούν και να δράσουν. Πρέπει να αγωνιστούν για τα πιστεύω τους».

Έχουν άραγε καμία σχέση αυτές οι θέσεις με όσα λένε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς περί εργατικού ή κομμουνιστικού κόμματος; Μήπως, ακριβώς επειδή δεν έχουν, η ηγεσία του ΚΚΕ κατέφυγε στη μέθοδο του τσουβαλιάσματος για να χτυπήσει τον ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ; Μάταιος κόπος σύντροφοι. Δεν σας παίρνει.

Ποιο μέτωπο επιδιώκουμε;

Ας δούμε, όμως, τι λέει η Διακήρυξη της ΚΚ-ΕΑ για το ζήτημα του μετώπου. Διαβάζουμε: «Κινητήρια δύναμη της ιστορίας και της κοινωνίας ήταν, είναι και θα είναι- για πολύ καιρό ακόμη- η ταξική πάλη ενώ βασική αντίθεση στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι η αντίθεση κεφαλαίου- εργασίας που κοινωνικά εκφράζεται από τις δύο βασικές κοινωνικές τάξεις, την εργατική και την αστική και την αναμεταξύ τους πάλη. Στο πλαίσιο αυτό η αστική τάξη έχει περισσότερα από ένα κόμματα για την προώθηση και την επιβολή των συμφερόντων της. Επομένως, για τους κομμουνιστές, για όσους ασπάζονται τον Μαρξισμό - Λενινισμό το θεμελιώδες, το κυρίαρχο, το βασικό και το πρωτεύον ζήτημα που πρέπει να λυθεί είναι το ζήτημα του κόμματος της εργατικής τάξης. Χωρίς σημείο αναφοράς την εργατική τάξη δεν μπορεί να υπάρξει καμία πραγματική Αριστερά στην κοινωνία. Χωρίς το κόμμα της εργατικής τάξης δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο σε αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή- δημοκρατική βάση και με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό. Το Αντιιμπεριαλιστικό – Αντιμονοπωλιακό - Δημοκρατικό Μέτωπο προϋποθέτει την ύπαρξη μαρξιστικού- λενινιστικού κόμματος και τον καθοδηγητικό του ρόλο που θα κατακτιέται συνεχώς και θα αναγνωρίζεται από τις λαϊκές μάζες. Οτιδήποτε, έξω από αυτή τη λογική δεν ανταποκρίνεται στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης, είναι έξω από την θεωρία και την πολιτική πρακτική των κομμουνιστών, δεν συνάδει με την ιστορική εμπειρία του επαναστατικού κινήματος στη χώρα μας και γενικότερα. Η άποψη που θέλει την προώθηση αριστερών, αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών μετώπων και παραβλέπει, ως πρωτεύον, το ζήτημα του εργατικού κόμματος γιατί- με δεδομένη τη στάση και την πορεία του ΚΚΕ- είναι η πιο δύσκολη, η πιο μακροχρόνια και η πιο επίπονη διαδικασία, βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Αφήνει ελεύθερο το πεδίο για να κυριαρχήσει μια ‘‘Αριστερά’’ με ασαφείς ή και καθόλου ταξικές αναφορές ή όπου αυτές υπάρχουν να παραβλέπουν την βασική αντίθεση της κοινωνίας, να την υποβαθμίζουν ή να την αλλοιώνουν. Έτσι ανοίγει διάπλατα η πόρτα σε μια νέα κυριαρχία του ρεφορμισμού. Όχι ενός εργατικού αλλά ενός καθαρά αστικού ρεφορμισμού για την πλήρη ενσωμάτωση των μαζών στο σύστημα. Η κυριαρχία μάλιστα ενός τέτοιου ρεφορμισμού σε συνθήκες κρίσης και αδυναμίας της αστικής τάξης να την διαχειριστεί με παραχωρήσεις στα λαϊκά στρώματα μπορεί να οδηγήσει σε αυταρχικές αντιδραστικές λύσεις, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, συγγενικές ή παρόμοιες με αυτές της Γερμανίας του μεσοπολέμου όπου η σοσιαλδημοκρατία βοήθησε την αστική τάξη να απαλλαγεί από την επανάσταση και ο φασισμός την βοήθησε να απαλλαγεί από την σοσιαλδημοκρατία».

Αντί επιλόγου

Δεν χωράει αμφιβολία ότι με το ψέμα και την διαστρέβλωση η ηγεσία του ΚΚΕ επιχείρησε με ένα σμπάρο να πετύχει πολλά τρυγόνια. Το κυριότερο, να χτυπήσει τους κομμουνιστές που αγωνίζονται- ο καθένας όπως το αντιλαμβάνεται- για να υπάρχει μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου τσουβαλιάζοντάς τους με όλες τις άλλες δυνάμεις που υπάρχουν στο χώρο της Αριστεράς και που δεν έχουν καμία τέτοια επιδίωξη και καμία τέτοια ανησυχία. Στην πολιτική, βεβαίως, συχνά τα ψέματα και οι συκοφαντίες καθίστανται πλήγμα σε βάρος εκείνου που τα χρησιμοποιεί. Αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ θα έπρεπε να το γνωρίζει καλά. Ο λόγος είναι ότι δεν μπορεί να στηρίξει τους ισχυρισμούς και τις αλχημείες της γιατί ουδέποτε στηρίχθηκε στην αλήθεια. Υπό αυτή την έννοια- και επειδή εμείς δεν είμαστε αχάριστοι- οφείλουμε να την ευχαριστήσουμε για το άρθρο του Κ. Μπορμπότη στην ΚΟΜΕΠ. Αποτελεί  την αιτία και δίνει μια ευκαιρία να ξαναδιαβάσουν οι κομμουνιστές τα κείμενά μας και να εκτιμήσουν τις θέσεις και τους σκοπούς μας σε αντιπαράθεση με αυτά που λέει και πράττει η κομματική ηγεσία.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ν.Ξ.

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν ολόκληρη την εκδήλωση για τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, που διοργάνωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Παρασκευή 13 Μαΐου 2016 στο κτίριο του Παιδαγωγικού (παλιό Χημείο).

Κεντρική ομιλήτρια ήταν η γαλλίδα αγωνίστρια του ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα) Elsa Bulet.

«Οι αγώνες της νεολαίας στην Γαλλία δείχνουν ότι το σφαγείο των ευρωμνημονίων που επιβάλλεται σε όλη την Ευρώπη από τις δυνάμεις του κεφαλαίου για να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης του καπιταλισμού στις πλάτες των εργατών και της νεολαίας, μπορεί να ανατραπεί», διαβάζουμε στην πρόσκληση.

Την εκδήλωση άνοιξε με σύντομη ομιλία η συντονίστρια Γιάννα Κατσιαμπούρα.

Ακολούθησε η κεντρική ομιλήτρια Elsa Bulet.

Αργότερα, στη διαδικασία των ερωτήσεων και απαντήσεων, το λόγο εκτός από την Elsa πήραν επίσης η Pauline και ο François από το ΝΡΑ.

Την εκδήλωση χαιρέτησε ο Γιώργος Μαυρομάτης εκ μέρους της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τη διερμηνεία από τα αγγλικά και γαλλικά έκαναν οι Νικόλας Σκούφογλου και Τάσος Αναστασιάδης.

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες έδωσαν οι Γάλλοι σύντροφοι, απαντώντας σε ερωτήσεις που τέθηκαν από το ακροατήριο:

-για τις τελευταίες εξελίξεις στη Γαλλία,

-το κίνημα «Nuit Debout»,

-για τη θέση που παίρνουν το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και οι άλλες δυνάμεις που αναφέρονται στο εργατικό κίνημα,

-για το νέο νόμο για την εργασία,

-για το αν η Μαρίν Λεπέν έχει το μονοπώλιο της καταγγελίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του αντι-ΕΕ λόγου,

-για τις  συμβάσεις εργασίας στη Γαλλία,

-για τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών,

-για τους επισφαλώς εργαζόμενους καλλιτέχνες στη Γαλλία,

-για την κατάληψη της Κομεντί Φρανσέζ,

-για τις εξελίξεις στη Συρία,

-τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία,

-την καταστολή και, βεβαίως,

-για τις θέσεις τη δράση και την παρέμβαση του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΡΑ).

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα εκδήλωση στα βίντεο που ακολουθούν:

Σύντομο άνοιγμα από τη συντονίστρια Γιάννα Κατσιαμπούρα:

Η κεντρική ομιλία της Elsa Bulet:

Σύντομος χαιρετισμός του Γιώργου Μαυρομάτη από την ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Οι συλλογικές συμβάσεις, που εξακολουθούν να υπάρχουν στη Γαλλία, στο στόχαστρο του νέου νόμου -Περιγραφή των διαδηλώσεων και του κύματος καταστολής από το κράτος -Η παρέμβαση των ρεφορμιστικών δυνάμεων στις αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις:

Η Pauline μιλάει για την οργάνωση και τις συνελεύσεις του φοιτητικού κινήματος εκ παραλλήλου και σε σύγκριση με το εργατικό κίνημα -Ιδιαίτερη αναφορά στο κίνημα των σιδηροδρομικών:

Οι συμβάσεις εργασίας στη Γαλλία και οι αλλαγές που φέρνει ο νέος νόμος -Καλλιτέχνες και επισφάλεια, καταλήψεις θεάτρων, σύνδεση με το φοιτητικό κίνημα:

Ο François περιγράφει τις θέσεις και την εικόνα των πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία:

Μετανάστες στη Γαλλία -Το ΝΡΑ κατήγγειλε τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία και την καταστολή του γαλλικού κράτους:

Έχει η Λεπέν το μονοπώλιο της καταγγελίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; -Ο νέος εργατικός νόμος θα ωφελήσει την αστική τάξη της Γαλλίας που θα εκμεταλλευθεί και τους Γάλλους και τους μετανάστες εργαζόμενους:

Το κίνημα «Nuit Debout» -η παρέμβαση του ΝΡΑ:

Κλείσιμο της εκδήλωσης από την συντονίστρια Γιάννα Κατσιαμπούρα:

 πηγη: pandiera.gr

Η ανασυγκρότηση του ΜΕΤΑ, που ξεκίνησε με την πρωτοβουλία 230 – σήμερα ξεπερνά τους 300 και η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται - συνδικαλιστών, αγωνιστών εργαζομένων, ανέργων και συνταξιούχων, και που έχει σαν στόχο την ενίσχυση των ταξικών χαρακτηριστικών του, την απαλλαγή του από τα “βαρίδια” του κυβερνητικού συνδικαλισμού και την ανάγκη της αντιστοίχησης των προγραμματικών του θέσεων στην σημερινή κατάσταση, με την ενσωμάτωση των εμπειριών από την κυβερνητική αλλαγή του Γενάρη του 2015 και τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής με τη νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΦΟΡΟΙ  

ΣΤΟΧΟΣ Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΟΣ 3,5% ΤΟΥ ΑΕΠ ΤΟ 2018    

Μέτρα ύψους 5,2 δισ. ευρώ και πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018 προβλέπει το προσχέδιο μνημονίου που προτίθεται να υπογράψει η κυβέρνηση με τους δανειστές, με στόχο την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Όπως αναφέρει το διεθνές πρακτορείο για την αποκατάσταση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας η Ελλάδα θα έχει ως μεσοπρόθεσμο στόχο την καταγραφή πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ ο οποίος θα επιτευχθεί μέσω ενός συνδυασμού δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένων αλλαγών στο ΦΠΑ, στο φόρο εισοδήματος και στο ασφαλιστικό, με την υποστήριξη ενός φιλόδοξου προγράμματος για την ενίσχυση της φορολογικής συμμόρφωσης και διαχείρισης των δημοσίων οικονομικών, και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, διασφαλίζοντας παράλληλα την επαρκή προστασία των ευάλωτων ομάδων.

Σύμφωνα με το προσχέδιο Μνημονίου (ΜoU) οι πιστωτές καλούν την κυβέρνηση να υπογράψει ότι:

-Εντός του Ιουνίου θα εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές για τη διαφοροποίηση του φόρου που θα καταβάλουν οι οφειλέτες με βάση την οικονομική τους κατάσταση και την ικανότητα να πληρώσουν, αλλά και την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού χρέους με διαγραφές προστίμων και παράλογων προσαυξήσεων.

-Εντός του Ιουνίου θα γίνει ολοκληρωμένος έλεγχος για την επαλήθευση των στοιχείων στη λίστα των υφιστάμενων ληξιπρόθεσμων οφειλών στα τέλη Ιανουαρίου 2016 και τη μεταφορά των απαιτήσεων σε έναν ενιαίο λογαριασμό.

-Ως το τέλος Σεπτεμβρίου θα τροποποιήσει τη νομοθεσία με τη θέσπιση σαφών κριτηρίων για να αυξηθεί η εισπραξιμότητα των οφειλομένων ποσών που είναι υπέρογκα.

-Θα δημιουργηθεί η Μονάδα Μεγάλων Οφειλετών (LDU) στην οποία θα ενταχθούν όλοι όσοι χρωστούν πάνω από 1 εκατ. ευρώ. 

Οπως υπογραμμίζει στην έκθεση, «δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι με χρέος πάνω από 1 εκατ. ευρώ αντιπροσωπεύουν το 80% των συνολικών φορολογικών χρεών προς το κράτος και ότι περίπου οι μισοί εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Μονάδας Μεγάλων Οφειλετών (LDL), οι προσπάθειες θα επικεντρωθούν στην ενίσχυση των εργαλείων και στην ικανότητα της φορολογικής διοίκησης για την πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος».

-Ως το τέλος Σεπτεμβρίου 2016 θα ετοιμαστεί λίστα ταξινόμησης των μεγαλοοφειλετών ανάλογα με το ύψος του χρέους, τις οικονομικές τους δυνατότητες και την οικονομική κατάσταση.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΦΟΡΟΙ

Μπορεί το φορολογικό και ασφαλιστικό νομοσχέδιο να έχει τεθεί προς ψήφιση άρον άρον από τη βουλή αλλά νέα εφαρμόστικα νομοσχέδια έρχονται, καθώς και συμπληρωματικός προϋπολογισμός για το 2016, η ψήφιση του οποίου μάλιστα αποτελεί προαπαιτούμενο για την καταβολή δόσεων. Την ανάγκη για συμπληρωματικό προϋπολογισμό επικαλείται το Bloomberg σε δημοσίευμά του με βάση έγγραφο της Κομισιόν προς τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης, το οποίο όπως αναφέρει έχει στην κατοχή του.

Το έγγραφο αναφέρει ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει για περικοπή μισθολογικού κόστους δημοσίου ύψους 0,2% του ΑΕΠ ή 350 εκατ. ευρώ, καθώς και για νέες αυξήσεις έμμεσων φόρων σε καύσιμα, ποτά, τσιγάρα, καφέ.

Επίσης, με βάση το έγγραφο που έχει στην κατοχή του το πρακτορείο, η Κομισιόν αναφέρει ως προαπαιτούμενο την τροποποίηση της νομοθεσίας για τα NPLs, ώστε να αφαιρεθούν τα φορολογικά και άλλα εμπόδια για την αποτελεσματική λειτουργία των εν λόγω αγορών.

Η Ελλάδα "θα απελευθερώσει άμεσα την πώληση όλων των εξυπηρετούμενων και μη δανείων με τη μόνη προσωρινή εξαίρεση, την πώληση των (μη εξυπηρετούμενων) δανείων για κύριες κατοικίες με αντικειμενική αξία μέχρι 140.000 ευρώ, για τις οποίες η απελευθέρωση θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2018”, αναφέρει το έγγραφο της Κομισιόν σύμφωνα με το Bloomberg.

"Συμφωνία έχει επιτευχθεί για άλλα σημαντικά μέτρα για την καταπολέμηση των NPLs και αυτά θα είναι βασικά στοιχεία για τις επόμενες αξιολογήσεις του προγράμματος”, προστίθεται.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, η Ελλάδα και οι πιστωτές συμφωνούν στην προσαρμογή του ειδικού φόρου κατανάλωσης, συμπεριλαμβανομένης της βενζίνης, του πετρελαίου ντήζελ για μεταφορές και θέρμανση, υγραέριο, κηροζίνη και φυσικό αέριο.

Ακόμη, γίνεται λόγος για την αύξηση των συντελεστών ειδικού φόρου κατανάλωσης στην μπύρα και την κατάργηση της εξαίρεσης του 50% για τον ειδικό φόρο στα αλκοολούχα ποτά για τα Δωδεκάνησα.

Αυξάνεται ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στα τσιγάρα και τον καπνό, καθιερώνεται νέος ειδικός φόρος κατανάλωσης για τον καφέ και το ηλεκτρονικό τσιγάρο, εισάγεται νέος φόρος πληρότητας στα ξενοδοχεία (με περισσότερα από δύο αστέρια και σε ενοικιαζόμενα δωμάτια), εισάγεται μια μόνιμη αύξηση του ακαθάριστου των φορολογικών εσόδων από τυχερά παιχνίδια στο 35% για να αντικαταστήσει μια εισφορά 5 σεντς για τα τυχερά παιχνίδια.

Επιπλέον, εισάγεται μια εισφορά 5% για τους συνδρομητές ευρυζωνικής και 10% για τους συνδρομητές καλωδιακής τηλεόρασης, αυξάνεται η φορολογία για τα επενδυτικά οχήματα, δηλαδή τα UCITS funds, τις real estate επενδυτικές εταιρείες, και τις εταιρείες διαχείρισης χαρτοφυλακίου.

"Αυτό το πακέτο των μέτρων θα θεσπιστούν μέσω νομοθετικών πράξεων και μέσω ενός συμπληρωματικού προϋπολογισμού για το 2016 ως προαπαιτούμενη δράση (prior action)”, για την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης, αναφέρει το draft document.

Επίσης, αναφέρεται ότι "η δημοσιονομική προσαρμογή μέχρι το 2018 αποτελείται από 1% του ΑΕΠ μέσω μιας μεγάλης συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, 1% του ΑΕΠ από τη διαρθρωτική μεταρρύθμιση του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, και άνω του 0,2% του ΑΕΠ από την αύξηση του ΦΠΑ, 0,2% από το μισθολογικό κόστος του δημοσίου τομέα, και το υπόλοιπο 0,6% από άλλα μέτρα, κυρίως στους τομείς των οχημάτων, των ειδικών φόρων και των φόρων κατανάλωσης.

Πάντως,  το "Κεφάλαιο" από τις 29 Απριλίου είχε αποκαλύψει ότι το ΥΠΟΙΚ είχε στείλει στην Κομισιόν έναν προάγγελο του νέου μνημονίου υπό τη μορφή μιας έκθεσης 89 σελίδων, με τον τίτλο "Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2016", από τον Γ. Χουλιαράκη (ως πρόεδρο του ΣΟΕ).

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 4 ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟ ΔΝΤ

Μετά το σάρωμα των ασφαλιστικών κεκτημένων δεκαετιών με μέτρα, όπως η κατάργηση του ΕΚΑΣ, η περικοπή όλων των συντάξεων άνω των 1.300 ευρώ, το «μαχαίρι» στις συντάξεις αναπηρίας και χηρείας και η επιβάρυνση με υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές του συνόλου των επαγγελματικών τάξεων, το Μνημόνιο 4 ανοίγει εκ νέου το εργασιακό, με κατάργηση ώς το τέλος του 2016 όλων των περιορισμών στις ομαδικές απολύσεις και με αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο ακόμη και πέραν των ευρωπαϊκών πρακτικών.

Το Βήμα της Κυριακής  παρουσιάζει το τελευταίο σχέδιο μνημονίου του ΔΝΤ το οποίο συνέταξαν τα στελέχη του, Πωλ Τόμσεν και Ντέλια Βελκουλέσκου και αποτελεί το σημείο όπου έφτασαν οι διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση στο «Χίλτον».

Η πορεία του χρέους περιγράφεται ως «εξαιρετικά μη βιώσιμη», ενώ το πλεόνασμα του 2018 τοποθετείται μόλις στο 1,5% του ΑΕΠ, παρά την καταιγίδα των νέων μέτρων.

-Το Μνημόνιο 4 ζητεί ως προαπαιτούμενα και διαρθρωτικά ορόσημα μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου:

-Μεταφορά όλων των ασφαλισμένων σε ένα και μοναδικό ασφαλιστικό ταμείο

-Εφαρμογή της νέας πλήρως ανεξάρτητης Υπηρεσίας Εσόδων του κράτους

-Εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος το οποίο θα χρηματοδοτείται από μέτρα 900 εκατ. ευρώ.

-Νωρίτερα, μέχρι το τέλος Ιουνίου:

'-Άνοιγμα επαγγελμάτων (δικηγόροι, μηχανικοί δημοσίων έργων, λιμενεργάτες) και απελευθέρωση υπηρεσιών (τουρισμός, τρόφιμα και ποτά).

-Οδικός χάρτης για την άρση των capital controls.

πηγη: iskra.gr

Η Γη μπορεί να φιλοξενεί σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο είδη οργανισμών και μικροοργανισμών και από αυτά μόλις το ένα χιλιοστό του 1% έχει ανακαλυφθεί, ενώ το 99,99% παραμένει άγνωστο, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις Αμερικανών επιστημόνων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Τζέι Λένον του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS).

Η μελέτη βασίστηκε στη μεγαλύτερη έως τώρα ανάλυση μικροβιακών και άλλων βάσεων δεδομένων, καθώς, επίσης, σε οικολογικές και στατιστικές μεθόδους. Συνολικά ελήφθησαν υπ’ όψιν περισσότερα από 5,6 εκατομμύρια γνωστά είδη -ζώα, φυτά και μικρόβια- από 35.000 τοποθεσίες σε όλη τη Γη, εκτός της Ανταρκτικής.

«Η εκτίμηση του αριθμού των ειδών στη Γη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη βιολογία. Η μελέτη μας συνδυάζει τις μεγαλύτερες διαθέσιμες βάσεις δεδομένων με οικολογικά μοντέλα και νέους οικολογικούς κανόνες για τη βιοποικιλότητα, πράγμα που μας επέτρεψε να έχουμε μια νέα και πιο αξιόπιστη εκτίμηση για τον αριθμό των ειδών των μικροβίων στον πλανήτη μας» δήλωσε ο Λένον.

Μέχρι πρόσφατα η εκτίμηση του αριθμού των μικροβιακών ειδών στη Γη ήταν ουσιαστικά αδύνατη. Όμως, η νέα τεχνολογία γενετικής ανάλυσης (αλληλούχισης του γενετικού υλικού των μικροοργανισμών) παρέχει ένα νέο ισχυρό εργαλείο υπολογισμών.

Τα μικρόβια περιλαμβάνουν τις αόρατες με γυμνό μάτι μορφές ζωής, όπως βακτήρια, μύκητες κ.ά. Παλαιότερες εκτιμήσεις για τον αριθμό των ειδών στη Γη αγνοούσαν αυτόν τον πλούσιο μικρόκοσμο. Ωστόσο, είναι πια γνωστό ότι μόνο ένα γραμμάριο χώματος περιέχει έως ένα δισεκατομμύριο μικροοργανισμούς.

Μέχρι στιγμής το διεθνές διεπιστημονικό Πρόγραμμα Μικροβιώματος της Γης έχει ταξινομήσει λιγότερα από δέκα εκατομμύρια είδη μικροοργανισμών.

πηγη: zougla.gr

Αποκαλύπτεται ο πραγματικός στόχος των εν λόγω «ανήσυχων»: Η διάλυση των σωματείων, εν αρχή της ΕΣΗΕΑ, η διάλυση με εργοδοτικό πρόσημο και εργοδοτική κάλυψη και προώθηση, η συντριβή του συνδικαλίζεσθαι και του απεργείν.

Σύλβια Κοιλάκου

Ανάγλυφη η ξεφτίλα της υποταγμένης ΓΣΕΕ

Η είδηση δεν ξαφνιάζει. Ο Γ. Παναγόπουλος επανεξελέγη πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μετά από 11 συναπτά έτη στη θέση αυτή. Ο Ν. Κιουτσούκης από την ΔΑΚΕ ξανά γενικός γραμματέας, μετά από 9 χρόνια. Οι συσχετισμοί στην διοίκηση της ΓΣΕΕ παραμένουν ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Η ΠΑΣΚΕ διατηρεί την πρώτη θέση, ενώ ο πολιτικός της βραχίονας, το ΠΑΣΟΚ, έχει περιθωριοποιηθεί. Οι δύο ΔΑΚΕ καρπώνονται αθροιστικά τις μικρές απώλειες της ΠΑΣΚΕ.

Μετά από έξι πέτρινα χρόνια, με συγκλονιστικές αναταράξεις στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, στη ΓΣΕΕ είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα και οι συσχετισμοί παραμένουν καταθλιπτικοί. Οι αγώνες της τελευταίας περιόδου, οι μικρές και μεγάλες μάχες που δίνουν μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία ενάντια στην εργοδοσία, οι όποιες διεργασίες παρατηρούνται στο εργατικό κίνημα, δεν φαίνεται να επιδρούν στην συνομοσπονδία των γραφειοκρατών.

Η ΓΣΕΕ ιστορικά διαμορφώθηκε ως συγκεντρωτική δομή που ελέγχει τα πρωτοβάθμια σωματεία μέσω Εργατικών Κέντρων και στην συνέχεια και μέσω ομοσπονδιών. Σήμερα έχει μετατραπεί σε μια κλειστή αντιδημοκρατική και αντιδραστική δομή, σε ένα μηχανισμό αναπαραγωγής και επιβολής της αστικής πολιτικής μέσα στην εργατική τάξη.

Μια ακτινογραφία της σύνθεσης του πρόσφατου συνεδρίου της ΓΣΕΕ είναι ενδεικτική για το τι εκπροσωπεί. Πάνω από το 55% των συνέδρων προέρχονταν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις τράπεζες, μεταξύ των οποίων πολλά διευθυντικά στελέχη.

Με βάση την εικόνα των συνεδρίων της ΓΣΕΕ, φαίνεται πως από το 2007 μέχρι σήμερα καταγράφονται 130.000 λιγότεροι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι. Ο αριθμός των συνδικαλισμένων στον ιδιωτικό τομέα έχει κατέβει στο 7-10%, σε αντίθεση με αυτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπου κυμαίνεται μεταξύ 70-75%.

Οι ελαστικά εργαζόμενοι, οι πενταμηνίτες, οι άνεργοι, οι νέοι, οι μετανάστες, απουσιάζουν εκκωφαντικά από την δύναμη των συνδικάτων. Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει τη βάση εκλογής και αναπαραγωγής της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Αυτή η ιδιόμορφη συνδικαλιστική εργατική αριστοκρατία που ηγεμόνευσε την δεκαετία του 80, εξακολουθεί να κυριαρχεί μέχρι σήμερα, παρότι αποτελεί ένα ισχνό κομμάτι της μισθωτής απασχόλησης.

Η κυρίαρχη φιγούρα του μεσήλικα συνδικαλιστή με μόνιμη θέση στην τράπεζα, που πασχίζει για την διατήρηση των «δικών» του κεκτημένων, μοιάζει όλο και λιγότερο με το νέο επινοικιαζόμενο στην ίδια τράπεζα, που δεν του επιτρέπεται να ενταχθεί στο συνδικάτο.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όσοι συνεχίζουν να επιζητούν τη λύση του προβλήματος στην αλλαγή των «εκλογικών συσχετισμών», πρέπει εν τέλει να αναρωτηθούν: πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην ΓΣΕΕ;

Κραυγαλέες όψεις ενός χρεοκοπημένου συνδικαλισμού

Τα ευρήματα μιας αναλυτικότερη ανάγνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα είναι αποκαλυπτικά. Ενδεικτική η εικόνα από το μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας. Μια πρόχειρη ματιά στο ποιον των σωματείων του ΕΚΑ, αποτυπώνουν την κατάσταση του σημερινού συνδικαλιστικού κινήματος. Κυριαρχούν τα ομοιοεπαγγελματικά σωματεία σε τέτοιο βαθμό, που υπάρχουν π.χ. 9 σωματεία χειριστών, 5 φορτοεκφορτωτών, 3 νυχτοφυλάκων-θυρωρών. Ακόμα και στους υπαλλήλους σε γραφεία …τελετών υπάρχουν 3 σωματεία.

Έντονος είναι ο κατακερματισμός και η συγκρότηση σε ομοιοεπαγγελματική βάση στις πρώην ΔΕΚΟ: 14 σωματεία στην ΔΕΗ, 11 σωματεία στην ΕΥΔΑΠ, 6 στον ΟΤΕ. Τα επιχειρησιακά σωματεία είναι μετρημένα, με εξαίρεση ξενοδοχεία και εμπόριο, ενώ μεγάλη εκπροσώπηση έχει ο συνδικαλισμός των τραπεζών. Ενδεικτικό του κατακερματισμού και συντεχνιασμού που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι και το γεγονός ότι η ομοσπονδία των τραπεζών έχει 47 σωματεία-μέλη!

Η περίπτωση της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), με 171 σωματεία και 50.000 εργαζόμενους, δίνει μια ακόμα διάσταση της συνδικαλιστικής οργάνωσης στο βαθύ ιδιωτικό τομέα. Στον κολασμένο χώρο των σούπερ μάρκετ και του εμπορίου, το μακρύ χέρι της εργοδοσίας έχει για τα καλά μπει στα συνδικάτα. Σωματεία ιδρύονται ακόμα και στα γραφεία του προσωπάρχη. Μάταια θα αναζητήσει κανείς κάποια ανακοίνωσή τους για τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στον κλάδο. Αόρατα σωματεία που δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν συσχετισμούς. Σωματεία φαντάσματα που δεν συμμετέχουν ποτέ σε μια εργατική διεκδίκηση ενώ προασπίζουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας αντί αυτών των εργαζομένων.

Κραυγαλέο παράδειγμα η «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου-Τροφίμων Σουπερμάρκετ Αθηνών και Προαστίων», που φέρεται ως από τα πολυπληθέστερα σωματεία του ΕΚΑ και της ΟΙΥΕ, φαίνεται να ψηφίζουν χιλιάδες μέλη, ενώ εκλέγει πολλούς αντιπροσώπους για την ΟΙΥΕ, το ΕΚΑ και κατ’ επέκταση την ΓΣΕΕ. Στο σωματείο εργαζομένων Σκλαβενίτη διευθυντικά στελέχη παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι των εργαζόμενων, ενώ εκλέγονται σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό επίπεδο.

Η ηγεσία της ΟΙΥΕ, όπου πρωτοστατούν συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ, εδώ και χρόνια ακολουθεί μια πολιτική «εργασιακής ειρήνης» και αμοιβαίας ωφέλειας με την εργοδοσία, ενώ απέναντι στα σωματεία, πουλά «θεσμική» προστασία. Η εικόνα του μπλοκ της Ομοσπονδίας στις απεργιακές συγκεντρώσεις είναι τραγική. Το συνέδριο της ΟΙΥΕ είναι ένα από τα βασικά εργαστήρια παραγωγής ελεγχόμενων αντιπροσώπων που συμβάλλουν στην γενικότερη διαμόρφωση του συσχετισμού στην ΓΣΕΕ. Στο πρόσφατο συνέδριο της ομοσπονδίας, το «Σωματείο εμποροϋπαλλήλων και λοιπών Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πρέβεζας» κατήγγειλε τον αποκλεισμό του, με ομόφωνη απόφαση όλων των παρατάξεων, με το επιχείρημα ότι γράφει ως μέλη του και όσους δουλεύουν με μπλοκάκι και έχουν εξαρτημένη σχέση εργασίας! Μετά το συνέδριο, η πρώτη δύναμη (ΜΕΤΑ) και η τρίτη δύναμη (ΠΑΣΚΕ) συγκρότησαν κοινό προεδρείο, με πρόεδρο τον ΠΑΣΚίτη Δ. Καραγεωργόπουλο, πρώην γραμματέα τύπου της ΓΣΕΕ.

Ο νέος πρόεδρος της ΟΙΥΕ, που έχει διατελέσει και πρόεδρος των εργαζόμενων στο Καζίνο του Ρίο, σήμερα είναι πρόεδρος και διευθύνοντας σύμβουλος της εταιρείας τυχερών παιγνίων Pegasus Fortuna Gaming S.A, η οποία «προμηθεύει» εργαζόμενους στα Καζίνο, προωθεί τον ηλεκτρονικό τζόγο και άλλα πολλά!

Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα απροκάλυπτων εργοδοτικών πρακτικών συνδικαλιστών. Ενδεικτική είναι η στάση μέλους της διοίκησης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιατρικών Επισκεπτών που – από την ταξική θέση του … διευθυντή – απέλυσε κατ’ εντολή της εργοδοσίας μέλη του σωματείου!

Αυτή η αποκαρδιωτική εικόνα δεν ανατρέπεται από την εμφάνιση ταξικών και μαχητικών σωματείων σε κλαδικό ή επιχειρησιακό επίπεδο (πχ τηλεπικοινωνίες κλπ).

Αναμφισβήτητα το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα διέρχεται μια βαθιά ιστορική κρίση και διέπεται από έναν άκρατο εκφυλισμό.

Αποκαλυπτικά είναι τα ευτράπελα που έρχονται στο φως στα συνέδρια της ΓΣΕΕ. Συνέδρια που γίνονται όλο και πιο μακριά, προκειμένου να κρυφτούν από τα αδιάκριτα… βλέμματα της εργατικής τάξης και να καλυφθούν οι δυσάρεστες οσμές του χρεοκοπημένου συνδικαλισμού.

Αναβιώνοντας σε σύγχρονη εκδοχή τις «λαμπρές» σελίδες των Μακρή-Θεοδώρου και του Καρακίτσου, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού επιδίδονται σε νοθείες, πλαστογραφίες, εκτεταμένες διπλοψηφίες, κατασκευή «εικονικών σωματείων», σωματείων μη καταχωρημένων στα πρωτοδικεία, σε συνέργεια με «μιλημένους» δικαστικούς αντιπροσώπους.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ομοσπονδίας Σεκιούριτι (ΟΜΥΠΑΕ), όπου το 1/3 περίπου των αντιπροσώπων στο «συνέδριό της» έχει ψηφίσει σε δύο και τρία σωματεία.

Στο Εργατικό Κέντρο της Βέροιας υπάρχει σωματείο ψύξης και κονσερβοποιίας με 2.551 ψηφίσαντα μέλη! Στην Ομοσπονδία Χημικής Βιομηχανίας, η ΔΑΚΕ εμφάνισε 5 σωματεία με ψεύτικα πρακτικά με πολλές εκατοντάδες δήθεν ψηφίσαντες. Σωματεία και Εργατικά Κέντρα αδρανή ή διαλυμένα από χρόνια, εμφανίζουν οργασμό στις εκλογικές διαδικασίες. Διάφορες «ομάδες κρούσης» ψηφίζουν παντού! Πλαστά έγγραφα για εκλογές συνδικάτων που ποτέ δεν έγιναν, με την υπογραφή δικαστικών αντιπροσώπων.

Στο Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας η ΠΑΣΚΕ κάνει κάθε τόσο έκτακτα συνέδρια προκειμένου να αυξήσει τους αντιπροσώπους της.

Στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, συνωμοτικά, χωρίς καμία διαδικασία, επιχείρησαν να εκλέξουν αντιπρόσωπο για τη συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Στο σωματείο θυρωρών Αττικής, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει 1.365 ψηφίσαντες, με κάποιους αποδεδειγμένα πεθαμένους εδώ και χρόνια. Αυτός ο τύπος συνδικαλισμού δεν είναι απλά νεκρός. Είναι ήδη σε προχωρημένη σήψη!

Ο συνδικαλισμός σε ΔΕΚΟ και Τράπεζες που αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του μεταπολιτευτικού συνδικαλιστικού κινήματος, είναι θεμελιακό κομμάτι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ.

Οι ηγεσίες των συνδικάτων αυτών, στηριγμένες στην διαχείριση, στην ανάθεση, τον κομματισμό, δεν είναι μια τυχαία πλειοψηφία. Εξαγοράζοντας παλιότερους αγώνες, πήραν «βιλαέτια» σε κρατικούς οργανισμούς, απέκτησαν προνόμια, διευθυντικές θέσεις, «βαρύνοντα λόγο» σε θέματα προσωπικού, παχυλές αμοιβές από τη συμμετοχή τους σε επιτροπές και σε ΔΣ οργανισμών και τραπεζών. Συγκρότησαν ένα πλέγμα εξυπηρετήσεων, αποσπάσεων, μεταθέσεων.

Τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η μεταπήδηση από τις ηγεσίες των συνδικάτων σε κυβερνητικούς και κρατικούς θώκους, αποτελούν κραυγαλέες όψεις ενός χρεοκοπημένου συνδικαλισμού. Ο συνδικαλισμός αυτός εκφράζει και εκπροσωπεί ένα μειοψηφικό «προστατευμένο» κομμάτι, τους «παλιούς» εργαζόμενους που προσπαθούν να «εξαιρεθούν» από την αντεργατική λαίλαπα, ή τουλάχιστον να υποστούν μια ηπιότερη επίθεση. Η διεκδίκηση ενός προνοιακότερου εργασιακού καθεστώτος σε σχέση με τους «άλλους», με όρους κοινωνικής ειρήνης, έχει διαποτίσει εδώ και χρόνια τις συνειδήσεις των εργαζόμενων σε αυτές τις επιχειρήσεις. Στο όνομα της «διατήρησης των κεκτημένων», τα συνδικάτα ταυτίστηκαν με τα συμφέροντα της επιχείρησης, υπογράφοντας μειώσεις μισθών και απώλειες κατακτήσεων προκειμένου να επανέλθει η σταθερότητα και η ανάκαμψη.

Από κοινού με το κράτος, τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις οργανισμών και τραπεζών πρωτοστάτησαν στην αναπαραγωγή των διαιρέσεων μεταξύ «παλιών» και «νέων», «μόνιμων» και «προσωρινών», ενώ ακολούθησαν μια πολιτική «προστασίας» των «παλιών» σε βάρος των «νέων». Η μη εγγραφή στα συνδικάτα των πρώην ΔΕΚΟ – τραπεζών των πιο πληττόμενων ελαστικά εργαζόμενων αποτελεί απτό παράδειγμα της διασπαστικής πρακτικής τους.

Μετά από δεκαετίες ταξικής συνδιαλλαγής και κοινωνικού εταιρισμού, σήμερα η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα δεν έχει συνομοσπονδία. Έχει μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που αποτελεί βασικό πυλώνα ισορροπίας του συστήματος και όχι ανισορροπίας και ανατροπής του. Έχει έναν μηχανισμό που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μέσα στην εργατική τάξη και μπαίνει εμπόδιο στην οργάνωση της πάλης.

«Αλλά και ποιος μπορεί να προκηρύξει πανεργατική απεργία εκτός από την ΓΣΕΕ;» Σε μια περίοδο που η ταξική πάλη έχει επιτακτικά χαρακτηριστικά η «φιλοδοξία» προκήρυξης επετειακών απεργιών μετά «από πιέσεις», δεν ταιριάζει στο ταξικό ρεύμα. Η αναγγελία εδώ και μήνες μιας 48ωρη απεργίας «φάντασμα» από την ΓΣΕΕ, έπειτα από πρόταση του ΠΑΜΕ, έδρασε παραλυτικά μετά την πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση του κινήματος, με την κυβέρνηση και τα μέτρα του 3ου μνημονίου. Το «ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ απεργία γενική» μόνο ως ανέκδοτο μπορεί πια να ειπωθεί. Η στάση του ΠΑΜΕ και του ΜΕΤΑ διευκολύνουν τα σχέδια των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ για αποκλιμάκωση και πυρόσβεση των αγωνιστικών εκρήξεων.

Αυτός ο εκφυλισμός φωνάζει… η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζόμενων χρειάζεται restart! Όλοι όσοι κράτησαν ανοιχτή την υπόθεση του ταξικού συνδικαλισμού το προηγούμενο διάστημα, σήμερα πρέπει να δράσουν από κοινού και να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Για την συγκρότηση ενός άλλου κέντρου αγώνα, που θα σπάσει στην πράξη την ηγεμονία του υποταγμένου συνδικαλισμού, που θα σχεδιάζει και θα συντονίζει τους αγώνες, πέρα κι έξω από το σχεδιασμό της ΓΣΕΕ. Για την μαζική, ποιοτική και αυτοτελή συσσώρευση δυνάμεων που θα θέτει ως στόχο την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και θα μετρήσει -μέσα στις μάχες- συγκεκριμένα βήματα και νέες μορφές συγκρότησης της εργατικής τάξης, γύρω από ένα αναγκαίο πρόγραμμα ενοποίησης της πάλης.

ΓΣΕΕ Ανώνυμη Εταιρεία: πόσο κοστίζει η «κοινωνική ειρήνη»;

Η ΓΣΕΕ είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση, ένας από τους πιο ισχυρούς ντίλερ εργασίας. Από αυτή την ταξική θέση, την κολασμένη περίοδο του δημοψηφίσματος, η ΓΣΕΕ πάλεψε στην ίδια πλευρά με τον κόσμο του κεφαλαίου. Οι εικόνες χλιδής στο πρόσφατο συνέδριο της Ρόδου αντιστοιχούσαν σε μια δυναμική Ανώνυμη Εταιρεία, παρά σε συνδικάτο, ενώ φήμες για το κόστος του συνεδρίου κάνουν λόγο για 0,5 έως 1 εκ. ευρώ.

Μέσω του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και του ΚΕΚ ΙΝΕ/ΓΣΕΕ διαχειρίζεται εκατομμύρια ευρώ από τα ΕΣΠΑ. Από το 2012 ο προϋπολογισμός της ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ από τα ΕΣΠΑ 2007-2013 είναι περίπου 150 εκατ. ευρώ, ενώ με το νέο ΕΣΠΑ 2016-2020 αναμένεται να διαχειριστεί πολύ μεγαλύτερα κονδύλια. Προγράμματα voucher, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, κατάρτιση, πιστοποιήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κάθε είδους. Η ΓΣΕΕ ΑΕ είναι φορέας άμεσης υλοποίησης της στρατηγικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Ένα πεδίο της επιχειρηματικής δραστηριότητας της ΓΣΕΕ αφορά στην πιστοποίηση «ειδικών επαγγελματικών προσόντων», όπως σεμινάρια για τεχνικούς (επιθεωρητές δόμησης, ενεργειακοί επιθεωρητές), που έχουν καταγγελθεί από σωματεία και συλλόγους του κλάδου και στοχεύουν στην διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και των πτυχίων, στην επιβολή εργασιακής ζούγκλας στον κλάδο των κατασκευών.

Πριν λίγους μήνες η ΓΣΕΕ, το ΤΕΕ και η ΓΣΕΒΕΕ, υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για «μια εξειδικευμένη παρέμβαση για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού στα τεχνικά επαγγέλματα». Η συμφωνία εξαγγέλλει την «διενέργεια προγραμμάτων κατάρτισης και σχεδιασμό δράσεων (επανα)προώθησης των ανέργων στην αγορά εργασίας με εξατομικευμένες προσεγγίσεις»! Οι φορείς «θα διερευνήσουν την δυνατότητα σύστασης φορέα πιστοποίησης τεχνικών επαγγελμάτων», που αποτελεί στρατηγική στόχευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της συνθήκης της Μπολόνια.

Το ΙΝΕ/ ΓΣΕΕ προωθεί μια γκάμα δραστηριοτήτων από κοινού με εργοδοτικούς φορείς όπως την ΓΣΕΒΕΕ, το ΣΕΒ, την ΕΣΕΕ, τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, την Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων. Το Ινστιτούτο Levy είναι συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Στις αρχές Μάρτη, το ίδρυμα Friedrich Ebert, το Ινστιτούτο Levy και το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ συνδιοργάνωσαν εκδήλωση για τα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», με ομιλήτρια την αν. υπουργό Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου.

Μέσα από τα σεμινάρια συνδικαλιστικών στελεχών («Συνδικαλιστική κατάρτιση και ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων εργαζομένων ιδιωτικού τομέα που εκπροσωπούνται από τη ΓΣΕΕ»), έχει στηθεί, με το αζημίωτο, μια μαζική «σχολή» παραγωγής εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστών. Ορισμένα από τα αντικείμενα των σεμιναρίων είναι ενδεικτικά: «Ικανότητα διαχείρισης συγκρούσεων στους εργασιακούς χώρους»(!), «θεσμική ανασυγκρότηση της ευρωζώνης», «τεχνικές διαπραγμάτευσης»…

Η ΓΣΕΕ πρωτοστατεί στα προγράμματα επιμόρφωσης για χιλιάδες αποφοίτους ΙΕΚ, ΕΠΑΣ και ΕΠΑΛ, όπου διαμεσολαβεί για παροχή μαθητείας και φθηνής εργασίας σε επιχειρήσεις.

Η πιο επικερδής δραστηριότητα είναι το δουλεμπόριο πεντάμηνης «κοινωφελούς» εργασίας, όπου ΓΣΕΕ ΑΕ έχει μετατραπεί σε έναν σκληρό εργοδότη. Tα ποσά των ΕΣΠΑ για αυτά τα προγράμματα ξεπερνούν τα 70 εκατ ευρώ, ενώ από κάθε πρόγραμμα λαμβάνει έως 5% για την συμμετοχή της ως «γραφείο ενοικίασης εργαζομένων».

Η ΓΣΕΕ είναι από τους πρώτους που εφάρμοσε τις νέες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, αντί να τις καταδικάσει. Κάνει μπίζνες πάνω στην ανεργία, πρωτοστατεί στο μοντέλο των «mini-jobs» και στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας ότι προσφέρει «κοινωνικό έργο». Αρκετές είναι οι κινητοποιήσεις και οι καταγγελίες εργαζομένων, για μη καταβολή δεδουλευμένων, μη τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας!

Στις ατομικές συμβάσεις επινοικίασης εργασίας, που υπογράφει ο Γ. Παναγόπουλος, η ΓΣΕΕ αποκαλεί τον εργαζόμενο «ωφελούμενο». Του ζητά να υπογράψει ότι δεν προστατεύεται από καμία Συλλογική Σύμβαση, ούτε από αυτήν της ΓΣΕΕ! Του ζητά να παραιτηθεί από το δικαίωμα αμοιβής για υπερωρίες, από νόμιμες άδειες και επιδόματα και να υπογράψει πως θα μετακινείται ανά πάσα στιγμή σε οποιονδήποτε τόπο κριθεί αναγκαίο. Σε περίπτωση που διακοπεί το πρόγραμμα ο εργαζόμενος απολύεται χωρίς αποζημίωση.

Η ΓΣΕΕ μαζί με τον ΣΕΒ αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαχείριση του νέου ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας. Γι’ αυτό στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), που συνυπέγραψαν το 2013, συνομολόγησαν:

«Τα συμβαλλόμενα μέρη θα παρέμβουν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση του ΕΣΠΑ 2014 – 2020, με τη σύναψη μιας Εθνικής Προγραμματικής Συμφωνίας για τη συγκρότηση δικτύου συνεργασίας μεταξύ τους, στη βάση των παρακάτω θεματικών ενοτήτων:

1. Απασχόληση – Εκπαίδευση – Κατάρτιση,

2. Κοινωνική Προστασία,

3. Ανταγωνιστικότητα,

4. Επιχειρηματικότητα – Καινοτομία».

Αυτός είναι και ο μόνος όρος της ΕΓΣΣΕ που η ηγεσία της ΓΣΕΕ προασπίζεται με ταξικό σθένος.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ

ου ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΟΥΡΓΗ*  

Δ. Κουτσούμπας την 1.5.2016: «Η πραγματική ανάσταση για τον λαό μας θα έρθει μέσα από το μαζικό ξεσηκωμό ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, ενάντια στις λυκοσυμμαχίες που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, ενάντια σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, τους αντιλαϊκούς νόμους και τα μνημόνια, ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου».  

«Ριζοσπάστης», Σάββατο 30 Απρίλη 2016 - Κυριακή 1 Μάη 2016, σελίδα 30, τίτλος άρθρου: «Νέα “κινήματα”, νέοι μοχλοί εκτόνωσης της λαϊκής οργής», με αφορμή τους «Νουί Ντεμπού» και το κάλεσμα για μια μεγάλη διεθνή δράση το Σαββατοκύριακο της 15ης του Μάη για μαζικές καταλήψεις των δημόσιων πλατειών παντού στον κόσμο: «...Όμως, σε αναντιστοιχία με τους δυναμικούς ακτιβισμούς, τα αιτήματα είναι (τουλάχιστον) λειψά. Έτσι, καθορίζοντας “ως πρώτο του στόχο τη δημιουργία ενός χώρου σύγκλισης των αγώνων”, το “κίνημα” των “Νουί Ντεμπού” καλεί σε ενίσχυση των δεσμών “των πολυάριθμων κινημάτων, που στις τέσσερις γωνιές του κόσμου αντιστέκονται και αντιμάχονται τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη χρηματοπιστωτική δικτατορία, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τους πολέμους και το μιλιταρισμό, την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής μας”.  

Σε τέτοια φρασεολογία μπορούν να στριμωχτούν πολλά. Ακόμα και οι προβληματισμοί μερίδων του κεφαλαίου, που φυσικά δεν είναι μόνο οι τραπεζίτες. Προβληματισμοί και επιδιώξεις επιχειρηματιών και πολιτικών δυνάμεων που, προτάσσοντας την ανάγκη να “προστατευτεί το περιβάλλον” ή “να αντιμετωπιστεί ο κοινωνικός αποκλεισμός”, αναζητούν τρόπους να εκτοπίσουν ανταγωνιστές, να διευρύνουν τη δράση τους σε νέα πεδία, γενικά να ανακτήσουν θέσεις, ρόλους και συμφέροντα εκείνα τα τμήματα της πλουτοκρατίας που έχουν υποστεί μεγάλες απώλειες τον καιρό της κρίσης, ή που ανησυχούν έντονα για τις δυσκολίες να επιστρέψουν οι προηγούμενοι ρυθμοί καπιταλιστικής ανάπτυξης [...]»  

Αν δεν πρόκειται για γραμμιτζίδικη διαφορά, μάλλον έχουμε ζήτημα πολιτικής και ιδεολογικής διάστασης απόψεων ή αντιφατικό κενό αντί κινηματικής ιδεοληψίας. Φαινομενικά δηλαδή, γιατί στο βάθος η δήλωση Κουτσούμπα, με αφορμή την εργατική πρωτομαγιά, είναι η γνωστή επανάληψη μέσα από το στερεότυπο με το οποίο εκφράζονται οι γραφειοκράτες ένεκα της επετείου. Όλων όσοι καλούνται να την θυμηθούν μπροστά στις κάμερες. Οπότε, καμμιά εντύπωση...  

Στον αντίποδα, όμως, το άρθρο του «Ριζοσπάστη» όχι μόνο υπονοεί τα αντίθετα των δηλώσεων του γραμματέα του ΚΚΕ, αλλά διατυπώνει άλλη μια φορά, μέσα από την εφημερίδα όργανο της Κ.Ε. του κόμματος, την πολιτικά ανιστόρητη «λογική» για τα κινήματα και τον χαρακτήρα τους. Αυτή η αντιδιαλεκτική διάσταση που βάζει τη σφραγίδα πάντοτε του καθωσπρεπισμού της ανάλυσης του κόμματος, ενάντια σε κάθε αυθεντική λαϊκή δράση στο πεδίο της σύγκρουσης με το κατεστημένο.  

Η «λογική»: «Ό,τι δεν το ελέγχω ή ό,τι δεν εκπορεύεται από την μία και “αυθεντική” γραμμή της ηγεσίας είναι κατά βάθος ταξικός εχθρός μου». Από την άλλη: «Ό,τι καπελώνω ελέγχοντάς το μπορώ να το πλασάρω στην κοινή γνώμη ως το φως το αληθινό και αναστάσιμο των λαϊκών τάξεων».

Δύο δογματισμοί σε ένα πακέτο ιδεολογικής πρεμούρας, μη χάσουνε το κεκτημένο της ορθοδοξίας τους. Κατά το «πίστευε και μη ερεύνα».  

Πάντως, αν η λαϊκή εξέγερση των «Νουί Ντεμπού», που ξεπήδησαν από την εναντίωση στην αντεργατική μεταρρύθμιση «Ελ Κομρί», στα μάτια της ηγεσίας του ΚΚΕ και της αντιδιαλεκτικής φαντασίωσής της - δεν πρόκειται καν για ανάλυση- αποτελεί υποκινούμενη φράξια από το καπιταλιστικό κεφάλαιο με κάποιους «περίεργους ακτιβιστές» ή «χαβαλέδες μπαχαλάκηδες», με βασική πρόθεση να αναλάβουν τη διαχείριση της επόμενης μέρας «κατ’ εντολή της πλουτοκρατίας», τότε να ξαναδούν εκεί στο ΚΚΕ τα σημαντικά ιδεολογικά κενά της πολιτικής ακινησίας τους. Αναρωτιέται κάνεις εύλογα, ποιες δυνάμεις εκτός ριζοσπαστικών κινημάτων μπορούν να οργανώσουν άμεσα την μάχη ενάντια στη αντεργατική – αντιλαϊκή λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση;  

ΑΛΑΘΗΤΟ ΠΑΠΑ vs ΑΛΑΘΗΤΟ ΚΚΕ, ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 2  

Αυτού του είδους ο ιδεολογικός στοχασμός, που δεν εμπνέεται από τα κινήματα, την ιστορική δηλαδή διαδικασία ριζοσπαστικής εξέλιξης, αναδεικνύει την έλλειψη κόμματος-φορέα νέου τύπου στην Αριστερά του τόπου μας αλλά και παγκόσμια, καθώς επιδιώκει μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες τη χειραγώγηση των λαϊκών τάξεων χωρίς να ασκεί πλουραλιστική διαλεκτική σύνθεσης και καθοδήγησης. Θα ηττάται μονίμως όχι γιατί φταίνε οι κοινωνίες και οι λαοί γιατί δεν αντιλαμβάνονται τις αντιδεοντολογικές δοξασίες παρασύρμενοι από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, την πλουτοκρατία ή τα αστικά κόμματα του κοινοβουλευτισμού, αλλά γιατί δεν κατάφεραν να αντιληφθούν εκεί στο Κ(;)ΚΕ ότι η αυτοκριτική που χρειάζεται επιτέλους να διατυπώσουν, θεμελιακό στοιχείο διαλεκτικής, της ύπαρξης και υπόστασής τους αποτελεί πρώτιστη υποχρέωση και ανάγκη.  

Η «λογική»: «Για όλα φταίει ο λαός που χάζεψε από την επίθεση του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης ή το κίνημα είναι πάντα πρακτορικό και υποκινούμενο», στον αιώνα μας τουλάχιστον και στη σύγχρονη Αριστερά όχι μόνο είναι ξεπερασμένη, αλλά και ως αφήγημα από μόνο του βάζει το κατ’ όνομα κομμουνιστικό κόμμα στο περιθώριο των σύγχρονων εξελίξεων του παγκόσμιου λαϊκού, νεολαιίστικου κινήματος . Η χιονοστιβάδα κινητοποιήσεων σε ολόκληρη τη Γαλλία δεικτικά για το Κ(;)ΚΕ αποτελούν το πρόσχημα στο δικό του αντικινηματικό μονόλογο ή όπως αυτό αντιλαμβάνεται το λαϊκό, αντιεξουσιαστικό πρόσημο αντίστασης, των «Νουί Ντεμπού» -με όλα τα διεθνιστικά χαρακτηριστικά του - και ταυτόχρονα τον αποτρεπτικό του πρόλογο, τηρώντας άλλη μια φορά αποστάσεις ασφαλείας για την επόμενη μέρα, σε ό,τι εξυφαίνεται στο δικό μας κίνημα, ενάντια στα νεοφιλελεύθερης έμπνευσης μνημόνια.  

«Στην αυτοκριτική, αδελφές μου, στην αυτοκριτική», για να βρείτε το φως σας. Άσε, δε, που την οφείλετε στον εαυτό σας, στα μέλη σας και στον λαό που επικαλείστε.  

Εκτός, πια, κι αν από μεριάς σας όλα σκοπίμως γίνονται: και ό,τι πράττετε και ό,τι δεν πράττετε...  

*Πηγή: tvxs.gr