Δεκατέσσερις μέρες πριν πέρασε η κυβέρνηση τον «αυτόματη κόφτη» στις συντάξεις πριν περάσει τον «κόφτη» στο σύνολο των δημοσίων δαπανών.

Και αυτό γιατί ο ασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου που ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου περιλαμβάνει πέντε διατάξεις από τις οποίες περνά ο δρόμος για διαρκείς περικοπές στις συντάξεις. Με άλλα λόγια, ο «κόφτης» των δημοσίων δαπανών που ψηφίστηκε στις 22 Μαΐου θα έχει στη διάθεση του στο σύστημα ασφάλισης – σύνταξης έναν καθόλα έτοιμο «μηχανισμό» μέσα από τον οποίο θα κάνει τη… δουλειά του σε βάρος της εθνικής σύνταξης, των κύριων και επικουρικών συντάξεων, των εφάπαξ και των μερισμάτων των συνταξιούχων του Δημοσίου .

Οι διατάξεις –κόφτες του νέου Ασφαλιστικού είναι οι ακόλουθες:

1. Μεταβολή της Εθνικής Σύνταξης ανάλογα με τη μεταβολή του ΑΕΠ

Η Εθνική Σύνταξη που για φέτος καθορίστηκε στα 345 ευρώ με 15 χρόνια ασφάλισης θα μεταβάλλεται (σ.σ. "θα αυξάνεται" αναφέρει παραπλανητικά ο νόμος) από 1.1.2017, με βάση συντελεστή που διαμορφώνεται κατά 50% από τη μεταβολή του ΑΕΠ και κατά 50% από τη μεταβολή του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή του προηγούμενου έτους και δεν υπερβαίνει την ετήσια μεταβολή του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή"όπως αναφέρεται στο νόμο Κατρούγκαλου. Έτσι αν η μεταβολή του ΑΕΠ είναι αρνητική (όπως πχ αναμένεται για φέτος), τότε αρνητική θα είναι και η μεταβολή της Εθνικής Σύνταξης. Κοινώς η Εθνική Σύνταξη αναμένεται να περικοπεί αυτόματα αν μειωθεί το ΑΕΠ.

2. Αναπροσαρμογή «κατ' έτος» στις ήδη καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις

Οι ήδη καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις θα αναπροσαρμοστούν με βάση τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης από 1.1.2019. Η αναπροσαρμογή αυτή, και στις περιπτώσεις στις οποίες γίνει προς τα κάτω (σ.σ. ως «συμψηφισμός» αναφέρεται στο νόμο), δηλαδή με τη μείωση των συντάξεων, οποίων το επίπεδο είναι υψηλό με βάση τα μέχρι 31.12.2014 ισχύοντα ποσοστά αναπλήρωσης σε σχέση με το επίπεδο που προκύπτει με τα ποσοστά αναπλήρωσης που ισχύουν από 12.5.2016, θα γίνει «κατ’ έτος», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο νόμο. Με άλλα λόγια, οι υψηλές κύριες συντάξεις θα μπουν σε μία διαδικασία… αυτόματων ετήσιων ισόποσων περικοπών (πιθανόν την περίοδο 2019-2023) μέχρι να φτάσουν στο επίπεδο που προκύπτει με βάση τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης.

3. «Αυτόματος μηχανισμός εξισορρόπησης» ελλειμμάτων στο Επικουρικό

Οι ήδη καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις θα αναπροσαρμοστούν, δηλαδή μπορεί και να μειωθούν «αυτομάτως» αν το έλλειμμα του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης ξεπερνά ένα ορισμένο ποσοστό επί των εισφορών.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο νόμο Κατρούγκαλου, «σε περίπτωση ελλειμμάτων λειτουργεί αυτόματος μηχανισμός εξισορρόπησης, ο οποίος αποκλείει απολύτως κάθε αναπροσαρμογή των συντάξεων». Ωστόσο, αμέσως παρακάτω ο νόμος διευκρινίζει πως «κατά τη χρονική περίοδο αυξημένων εισφορών (σ.σ. 2016 -22), οι συντάξεις δεν αναπροσαρμόζονται στην περίπτωση που, εάν αφαιρεθούν τα έξοδα από τα έσοδα του Ταμείου, το αποτέλεσμα είναι είτε αρνητικό είτε μικρότερο από το 0,5% των εισφορών, λαμβάνοντας υπόψη τα απολογιστικά στοιχεία της προηγούμενης χρήσης».

4. Μερίσματα συνταξιούχων Δημοσίου χωρίς καμία μεταφορά πόρων από τον κρατικό προϋπολογισμό

«Η χορήγηση των συνταξιούχων του Δημοσίου που δίδονται από τα Μετοχικά Ταμεία Πολιτικών Υπαλλήλων (ΜΤΠΥ), Στρατού, Αεροπορίας και Ναυτικού θα προέρχεται από καταθέσεις των μετόχων και από τα περιουσιακά στοιχεία των ταμείων», όπως ρητά προβλέπεται στο νόμο Κατρούγκαλου ενώ συμπληρώνεται πως «αποκλείεται οποιαδήποτε μεταφορά πόρων από τον Κρατικό Προϋπολογισμό». Συνεπώς, ο κρατικός προϋπολογισμός δεν θα μπορεί να κλείνει τις «τρύπες» στους προϋπολογισμούς των Μετοχικών Ταμείων και έτσι ανοίγει ο δρόμος των περικοπών όπως αναμένεται από τα τέλη Ιουνίου στο ΜΤΠΥ.

5. Εφάπαξ αποκλειστικά με βάση τα «ίδια έσοδα» του ΕΤΕΑΠ

Σύμφωνα με όσα προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου, «από 1.1.2017 πόροι του κλάδου εφάπαξ παροχών του ΕΤΕΑΕΠ είναι τα έσοδα από τις προβλεπόμενες εισφορές υπέρ των ταμείων, τομέων, κλάδων και λογαριασμών πρόνοιας που εντάσσονται στο ΕΤΕΑΕΠ οι πρόσοδοι περιουσίας, καθώς και η απόδοση των κεφαλαίων και αποθεματικών αυτών και κάθε άλλο έσοδο και πόρος που προβλέπεται στην οικεία νομοθεσία ή άλλες γενικές διατάξεις».

πηγη: ergasianet.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η βασική επιχειρηματολογία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την αποδοχή του περίφημου δημοσιονομικού «κόφτη», δηλαδή της Αυτόματης Μνημονιακής Προσαρμογής (συμβολική και πολιτική αντίθεση με την αλήστου μνήμης Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή των μισθών!), ήταν περίπου η εξής: «Με τον τρόπο αυτό, καθώς και με την προώθηση της αξιολόγησης και την υιοθέτηση των μέτρων του νέου Μνημονίου, κερδίζουμε ένα καθαρό πολιτικό χρόνο τριών ολόκληρων ετών».

Να τον κάνουν τι αυτόν τον χρόνο;

Θα αρκούσε αυτό μόνο το παράδειγμα για να καταδειχθεί  ότι η πεμπτουσία του χαρακτήρα και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς η συνέχιση της κυβερνητικής διαχείρισης και μιας άθλιας αντιλαϊκής πολιτικής. Με κάθε τίμημα, με κάθε «υπογραφή», με κάθε «μέτρο». Όσοι πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δε θα κάνει τα πολλά –άλλωστε αυτά δεν είναι της ώρας- αλλά θα ανακουφίσει τον κόσμο με άμεσα μέτρα στη ζωή του», αναμφίβολα ζουν στιγμές μεγάλης διάψευσης και απογοήτευσης.

Τα προσχήματα σιγά σιγά φεύγουν από το προσκήνιο και αντικαθίστανται με την ωμή πολιτική σκοπιμότητα. Έτσι, την περασμένη βδομάδα ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε γνωστό πως σχεδιάζει αλλαγή του εκλογικού νόμου, με άρνηση της απλής αναλογικής και συνακόλουθη  διατήρηση της εκλογικής νόθευσης μέσω του λεγόμενου «bonus εδρών». Ακομπλεξάριστος ο Κουρουπλής δήλωσε σχετικά ότι τα περί θέσπισης  απλής αναλογικής «θα οδηγούσαν σε περιπέτειες ακυβερνησίας». Η ανοιχτή υιοθέτηση εφαρμογής της αστικής ευρω-ενωσιακής πολιτικής μόνιμης αντεργατικής σφαγής, συνοδεύεται με μέτρα πολιτικής αντιδημοκρατικής θωράκισης του σάπιου πολιτικού συστήματος και της «σταθερότητάς» του. Όσοι, στην αριστερά καθόρισαν την πολιτική εκτίμηση και στάση τους απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την μπακάλικη λογική «στηρίζουμε τα θετικά, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά», αποδεικνύονται εκτός τόπου και χρόνου, αλλά και γεμάτοι με ευθύνες που πρέπει να αναγνωρίσουν.

Σταδιακά και σταθερά ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, προσεγγίζει απελπιστικά αυτόν των κλασικών αστικών κομμάτων. Έτσι, όλα τα νέα σφαγιαστικά μνημονιακά μέτρα φοροληστείας, μείωσης συντάξεων, κατάργησης ΕΚΑΣ, κοινωνικών περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων, δικαιολογούνται με ένα και μόνο (σαθρό και χιλιο-αποτυχημένο) επιχείρημα: «έτσι θα έρθουν οι επενδυτές και στη συνέχεια η χώρα θα μπει στον ενάρετο κύκλο της ανάπτυξης». Πρόκειται για τυπικό νεοφιλελεύθερο επιχείρημα υπέρ των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής όπως βαφτίζουν την καθίζηση της θέσης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων με μέτρα σοκ.

Η πασαρέλα του Τσίπρα στις συνόδους των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, μαζί με την οικοδόμηση του γνώριμου αρχηγικού προφίλ παλαιάς κοπής, ολοκληρώνουν και στο συμβολικό επίπεδο την ολοκλήρωση της αστικής μνημονιακής εξέλιξης στη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλαδή, «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος με τη ΝΔ;». Το ερώτημα αυτό, τελευταία υπερασπιστική γραμμή των ΣΥΡΙΖΟφυλάκων, επιδιώκει να αποφύγει τη συζήτηση για το κύριο ζήτημα, στο όνομα των δευτερότερων πλευρών. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δεν είναι ταυτόσημος με τη ΝΔ, όπως και η ΝΔ δεν είναι ίδια με το ΠΑΣΟΚ. Κάθε αστικό, μικροαστικό ή άλλο κόμμα έχει πλευρές και ιδιαιτερότητες που σχετίζονται με κοινωνικές διαστρωματώσεις, ιστορικές αφετηρίες, καθώς και διαφορετικές πολιτικές ή  ιδεολογικές διαδρομές. Τα ειδικά χαρακτηριστικά τους όχι μόνο δεν στερούνται σημασίας, αλλά αντίθετα, αποτελούν στοιχείο της ιδιαίτερης πολιτικής αξίας και χρησιμότητάς τους.

Ας παρατηρήσουμε προσεχτικά, την πολιτική γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τη μια, απευθυνόμενος στα εθνικά και υπερεθνικά κέντρα αστικής εξουσίας, τονίζει ότι αποτελεί τη μοναδική αποτελεσματική συστημική λύση, με βασικό ατού την εξασφάλιση κοινωνικής ανοχής. Και είναι πράγματι πειστικός, εξασφαλίζοντας σε αυτό το διαγωνισμό συστημικότητας  ότι σε κάθε περίπτωση θα αποτελεί το βασικό μέρος της «λύσης». Όσο πιο δεξιά πηγαίνει, τόσο περισσότερο κερδίζει εμπιστοσύνη και αδειάζει τη ΝΔ.

Από την άλλη, αξιοποιώντας δεσμούς με εργατικά λαϊκά στρώματα και την ιστορική πολιτική διαδρομή του στο χώρο της ρεφορμιστικής «ευρωπαϊκής» αριστεράς, επιχειρεί να «πείσει» τα πληβειακά κοινωνικά στρώματα που τον στήριξαν ότι αποτελεί τη μοναδική «εφικτή» λύση, απέναντι στα «ακόμη χειρότερα» της ΝΔ. Πλαστογραφώντας τα πάντα και ψευδολογώντας ασύστολα, ταυτίζει ακραία αντιλαϊκά μέτρα με δήθεν «αριστερή» και «ταξικά μεροληπτική υπέρ των φτωχότερων» πολιτική, φουσκώνοντας τα πανιά της ακροδεξιάς και ευτελίζοντας κάθε έννοια αριστερής πολιτικής αλλά και πολιτικής ειλικρίνειας.

Ακόμη και στο πλέον αντιφατικό φαινόμενο κυριαρχεί πάντα ηβασικήπλευρά του. Επίσης, οι αντιφάσεις πάντοτε εξελίσσονται και ωριμάζουν.  Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, μένοντας μακριά από επιφανειακές προσεγγίσεις περί «ξαφνικής μετάλλαξης» ή «ξαφνικής προδοσίας της ηγεσίας», πρέπει να εξετάσουμε το «αντικειμενικό» υπόστρωματης σημερινής ολοκλήρωσης της αστικής μνημονιακής εξέλιξής του.

Αφετηρία αυτής της προσέγγισης είναι ότι η σημερινή εικόνα του  ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται όχι μόνο  με την αθέτηση δευτερευουσών πλευρών, όσο κυρίως με το πολιτικό αποτέλεσμα του προγραμματικού πολιτικού ορίου του.

Όταν ένα κόμμα ξεκινά  από την αφετηρία ότι η όποια διέξοδος θα δοθεί εντός ευρωζώνης και ΕΕ  που είναι το βασικό πεδίο σχεδιασμού και βίαιης επιβολής των αντεργατικών μνημονιακών πολιτικών βάθους και της συνέχειας του αστικού κράτους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου,  δεν μπορεί παρά η κατάληξή του  να είναι το διαρκές μνημόνιο και η αυταρχική πολιτική θωράκιση  του συστήματος.

Στις «καλύτερες» προγραμματικές του στιγμές ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύτηκε τον κλασικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο, δηλαδή τη σύζευξη της αδιατάρακτης  καπιταλιστικής συνέχειας, με τον «πολιτικό έλεγχό» της και μέτρα περιορισμένης κοινωνικής πολιτικής και δημοκρατίας υπέρ των φτωχότερων από τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους, σε μια εκδοχή ευρω-κεϋνσιανισμού. Μόνο που αυτή η εποχή έχει περάσει και αυτή η σοσιαλδημοκρατία είναι ήδη νεκρή, έχοντας συγκλίνει εμφανώς με τη νεοφιλελεύθερη οπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απόλυτη σιγουριά, ότι η όποια «διέξοδος» θα ήταν αποτέλεσμα συντεταγμένης «διαπραγμάτευσης» μιας «αριστερής κυβέρνησης» με τους θεσμούς των εταίρων. Αν και θα ήταν άτοπο να κατηγορήσει κανείς ένα τέτοιο κόμμα για εξοστρακισμό της λογικής της επαναστατικής ρήξης, πρέπει να επισημανθούν οι άμεσες πολιτικές συνέπειες αυτής της αφέλειας:  Η ρητή άρνηση της  σύγκρουσης , οδηγεί στην απουσία έστω της προετοιμασίας για αυτήν και τελικά στην αδυναμία «διαπραγμάτευσης» ακόμη και για τα στοιχειώδη, ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα κατακτήσεων. Με αυτή την έννοια, η ενεργός παρουσία στον παρόντα πολιτικό χρόνο της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής δεν αποτελεί θεματοφύλακα του απροσδιόριστου μέλλοντος, όπως συχνά ειρωνεύονται οι αντίπαλοί της, αλλά και αποτρεπτικό παράγοντα μιας στρατηγικής ήττας σαν και αυτήν που απειλούμαστε σήμερα εξ αιτίας της ηγεμονίας της λογικής «ρήξεις, χωρίς ρήξη».

Ας δούμε πως συνόψισε αυτή τη λογική σε πρόσφατη ομιλία του στη βουλή, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας:  «αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία (…) αλλά να ματώνεις για να δημιουργήσεις –έστω σιγά σιγά αλλά σταθερά– τις συνθήκες όπου θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ της προστασίας των δικαιωμάτων των πολλών». Με άλλα λόγια: η αριστερά όχι στο ρόλο του μαχητή για να κερδηθεί ο πόλεμος, αλλά σε αυτόν της παρηγορήτρας νοσοκόμας στα μετόπισθεν…

Με μοχλό το ψεύτικο δίλημμα «απτές μικρές αλλαγές τώρα ή ιδεατή κοινωνία στο άφταστο μέλλον» οι οπαδοί του «εφικτού» και του «μικρότερου κακού», τελικά καταστρέφουν κάθε δυνατότητα τόσο άμεσων κατακτήσεων όσο και του να γίνει αύριο εφικτό αυτό που δεν είναι σήμερα μέσω της κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης μιας επαναστατικής ρηξιακής δυναμικής.  Αν κάτι οδήγησε στη σημερινή άθλια μνημονιακή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ακριβώς η αποδοχή της παραπάνω λογικής. Δεν τους νίκησαν τόσο οι «υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις»  (περίμεναν να τους πουν …να περάσουν άραγε;), όσο κυρίως τους κατάπιε και τους μεταμόρφωσε ολοκληρωτικά το κράτος και η κυβέρνηση με τις αναπόδραστες λειτουργίες και «υποχρεώσεις» που έχουν ως μηχανισμοί της ευρύτερης αστικής εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο), φαντασιώθηκε πως πρόκειται για απλά εργαλεία που θα δούλευαν αλλιώς…

Η συζήτηση για τις αιτίες της εξέλιξης του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μόνο θεωρητική και ιστορική σημασία. Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό, αν θα δοθούν  καύσιμα για την επανεξόρμηση των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών και την ηγεμονία της επαναστατικής αντίληψης σε ένα νέο κύκλο εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης και διαμόρφωσης πολιτικού αντικαπιταλιστικού μετώπου ή αν θα εξακολουθήσει να ηγεμονεύει η διαχρονική και αδιέξοδη αναζήτηση «φιλολαϊκής διεξόδου» εντός του πλαισίου του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 22/5/16

Αγριεύει το απεργιακό μέτωπο στη Γαλλία, μπροστά στην αδιαλλαξία της γαλλικής κυβέρνησης να αποσύρει ή να επανεξετάσει, όπως ζητούν ορισμένα συνδικάτα, την αμφιλεγόμενη εργασιακή μεταρρύθμιση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας της Realnews, Μαρίας Δεναξά.

Στον ξεσηκωμό των εργαζομένων πρωτοστατεί η συνδικαλιστική οργάνωση CGT, που έχει καταφέρει μια άνευ προηγουμένου κινητοποίηση, σε πάρα πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, με αποτέλεσμα τα τελευταία 24ωρα, η χώρα να έχει παραλύσει.

Σήμερα Πέμπτη αναμένονται και νέες ογκώδεις διαδηλώσεις, σε ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια. Εκτός από την έλλειψη βενζίνης και τις ατελείωτες ουρές, σε όσα πρατήρια υγρών καυσίμων έχουν απομείνει ανοιχτά - στο Παρίσι το 40% των πρατηρίων, δηλαδή, περισσότερα από 4000 έχουν κλείσει- η Γαλλία τώρα, απειλείται και από διακοπές στην ηλεκτροδότηση.

Στο κάλεσμα των συνδικάτων CGT-FO, για δυναμική απάντηση στη γαλλική κυβέρνηση, ανταποκρίθηκαν οι εργαζόμενοι 19 πυρηνικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών. Ωστόσο ειδικοί υποστηρίζουν, πως δεν θα προκληθούν εκτεταμένες διακοπές στην ηλεκτροδότηση, καθώς νόμος επιβάλλει να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας στους πυρηνικούς σταθμούς.

Σε μια προσπάθεια αποσυμφόρησης της κατάστασης, τουλάχιστον σε ότι αφορά την έλλειψη καυσίμων που έχει αποφέρει πλήγμα στην οικονομία της χώρας κι έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει χρήση των στρατηγικών αποθεμάτων της, ο πρωθυπουργός Βαλς έδωσε εντολή στην αστυνομία, άρσης του αποκλεισμού των διυλιστηρίων.

Τις προηγούμενες μέρες, έγιναν δυναμικές επεμβάσεις της αστυνομίας σε 2 από τις 8 πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, που λειτουργούν στην χώρα, γεγονός που έριξε λάδι στην φωτιά της σκληρής αντιπαράθεσης κυβέρνησης - συνδικάτων.

Τα συνδικάτα, που σχεδιάζουν οι κινητοποιήσεις τους να συνεχιστούν και τις επόμενες εβδομάδες με στόχο να πλήξουν την αθλητική διοργάνωση του ΕURO 2016, έχουν εκδώσει απεργιακό δελτίο, που έχει ως εξής:

-Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις συνδικαλιστών από τον χώρο του βιβλίου και των εκδόσεων, που χθες το βράδυ εμπόδισαν την εκτύπωση και κυκλοφορία των εφημερίδων της Πέμπτης.

-Απεργία έως την Παρασκευή των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους, με αποτέλεσμα να εκτελούν δρομολόγια 4 στα 5 τρένα υψηλής ταχύτητας και τρένα του περιφερειακού.

-Κινητοποιήσεις στα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας. 70 πλοία δεν μπόρεσαν να αγκυροβολήσουν στα λιμάνια της Χάβρης, Νάντης, Ρουέν, Ντανγκέρκ. Στην Μασσαλία 29 εμπορικά πλοία, που μεταφέρουν υγρά καύσιμα, βρίσκονται στην αναμονή και δεν μπορούν να αράξουν.

-Μπλόκα στον τερματικό σταθμό της βιομηχανικής ζώνης του λιμανιού της Χάβρης, που εφοδιάζει μεταξύ άλλων τα αεροδρόμια του Παρισιού Σαρλ Ντε Γκολ και Ρουασί με καύσιμα. Τα δυο αεροδρόμια έχουν κηροζίνη για 30 μέρες ακόμη.

-Απεργία διαρκείας, από τις 2 Ιουνίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς του Παρισιού.

-Κινητοποιήσεις 3 και 5 Ιουνίου του προσωπικού στα αεροδρόμια όλης της χώρας

-Κάλεσμα για νέες διαδηλώσεις στις 14 Ιουνίου

Μέσα σ’ αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η έλλειψη βενζίνης οδήγησε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως μεταφορικές, να θέσουν τους εργαζομένους τους, υπό το καθεστώς της ημιαπασχόλησης. Αντιμετωπίζοντας το ίδιο πρόβλημα, πολλοί γιατροί υποστηρίζουν, ότι σε λίγο δεν θα μπορούν να πηγαίνουν στα νοσοκομεία, ενώ επιχειρηματίες ανησυχούν μιας και οι επιχειρήσεις τους δεν μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά.

Την ίδια ώρα, 7 στους 10 Γάλλους τάσσονται υπέρ της απόσυρσης της επίμαχης μεταρρύθμισης, ενώ ο Αρνώ Μόντεμπουγκ, πρώην υπουργός Οικονομικών του Φρανσουά Ολάντ, ζήτησε να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα, για το αν πρέπει να γίνει νόμος του κράτους ή όχι.

Πάντως τον Ιούλιο, που η εργασιακή μεταρρύθμιση θα αποσταλεί από την γερουσία στο κοινοβούλιο για δεύτερη ανάγνωση, εκτός από την δεξιά, τώρα και η αριστερά ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της γαλλικής κυβέρνησης εάν ο Ολάντ δεν αποσύρει το επίμαχο νομοσχέδιο.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Η λίστα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια νέα προσθήκη στο οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου, έναν προϊστορικό πίθηκο, μια γιγάντια χελώνα, ένα πανάσχημο ψάρι, ένα σαρκοβόρο φυτό που βρέθηκε μέσω...Facebook, μια λιβελούλα με πολύ ροκ όνομα, ένα σκαθάρι-οικοδόμο που χτίζει λασπόσπιτα κ.α.

Για μια ακόμη χρονιά το Διεθνές Ινστιτούτο για την Εξερεύνηση των Ειδών (IISE) του Πανεπιστημίου SUNY της Νέας Υόρκης παρουσίασε τον καθιερωμένο πλέον κατάλογο με τα δέκα σημαντικότερα είδη που ανακαλύφθηκαν στη Γη το προηγούμενο έτος.

Η λίστα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια νέα προσθήκη στο οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου, έναν προϊστορικό πίθηκο, μια γιγάντια χελώνα, ένα πανάσχημο ψάρι, ένα σαρκοβόρο φυτό που βρέθηκε μέσω...Facebook, μια λιβελούλα με πολύ ροκ όνομα, ένα σκαθάρι-οικοδόμο που χτίζει λασπόσπιτα κ.α.

Ο κατάλογος Top 10, που ξεκίνησε το 2008, ανακοινώνεται κάθε χρόνο στις 23 Μαΐου, προς τιμή του «πατέρα» της σύγχρονης ταξινόμησης των ειδών, του μεγάλου Σουηδού βοτανολόγου του 18ου αιώνα Κάρολου Λινναίου, ο οποίος γεννήθηκε εκείνη τη μέρα.

Ο επικεφαλής του IISE δρ Κουέντιν Γουίλερ επεσήμανε ότι «κατά τα τελευταία 50 χρόνια συνειδητοποιήσαμε πως τα είδη εξαφανίζονται με ανησυχητικά γρήγορο ρυθμό, γι' αυτό πρέπει κι εμείς να επιταχύνουμε την ανακάλυψή τους».

Το 2015 ανακαλύφθηκαν και «βαφτίσθηκαν» περίπου 18.000 νέα είδη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι περίπου δέκα εκατομμύρια είδη (χωρίς να υπολογίζονται οι άπειροι μικροοργανισμοί) δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη, τουλάχιστον πενταπλάσια από αυτά που είναι ήδη γνωστά.

«Ο ρυθμός αναγνώρισης νέων ειδών έχει ουσιαστικά μείνει αμετάβλητος από ό,τι ήταν πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, τα είδη εξαφανίζονται με ρυθμό τουλάχιστον ανάλογο με αυτόν που ανακαλύπτονται νέα. Μπορούμε να κερδίσουμε αυτή την κούρσα της βιοποικιλότητας, μόνο αν επιταχύνουμε την εξερεύνηση νέων ειδών», τόνισε ο Γουίλερ.

Ακολουθεί ο κατάλογος με τα δέκα κυριότερα νέα είδη:

· Η γιγάντια χελώνα Chelonoidis donfaustoi, που ανακαλύφθηκε στα «νησιά του Δαρβίνου», τα Γκαλαπάγκος του Ισημερινού. Δεν αριθμεί πάνω από 250 άτομα.




· Το γιγάντιο σαρκοβόρο φυτό «Δροσερά η θαυμαστή» (Drosera magnifica), που ανακαλύφθηκε στη Βραζιλία. Είναι το πρώτο είδος φυτού που ανακαλύφθηκε χάρη σε φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο Facebook! Ενδημεί μόνο σε μια κορυφή ενός απομονωμένου βουνού και φθάνει σε ύψος τα 1,23 μέτρα, έχοντας αδυναμία στο να παγιδεύει και να καταβροχθίζει έντομα.




· Το νέο είδος προανθρώπου Homo naledi, που ανακαλύφθηκε στη Νότια Αφρική, εμφανίζοντας ένα ανακάτεμα από χαρακτηριστικά του Αυστραλοπίθηκου και άλλων ειδών του γένους Homo.




· Το ισόποδο μαλακόστρακο Iuiuniscus iuiuensis, μήκους μόλις εννέα χιλιοστών, που ανακαλύφθηκε στη Βραζιλία. Ένα τυφλό, άχρωμο αμφίβιο με πολλά πόδια, που ζει μέσα σε ένα βαθύ σπήλαιο, έχοντας την ικανότητα να χτίζει «σπίτια» από λάσπη.





· Το κακάσχημο βατραχόψαρο Lasiognathus dinema, που ανακαλύφθηκε στον Κόλπο του Μεξικό και έχει μήκος πέντε εκατοστών.



· Ο θαλάσσιος δράκος Phyllopteryx dewysea, που ανακαλύφθηκε στα ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας και μοιάζει με ιππόκαμπο. Έχει μήκος 24 εκατοστών και εντυπωσιάζει με τα έντονα χρώματα και τις κάθετες ραβδώσεις του.



· Το μικροσκοπικό σκαθάρι Phytotelmatrichis osopaddington, που ανακαλύφθηκε στο Περού.




· Ο μικρός πίθηκος Pliobates cataloniae με το παρατσούκλι «Λάϊα», που ζούσε πριν από 11,6 εκατομμύρια χρόνια και απομεινάρια του ανακαλύφθηκαν σε μια χωματερή της Καταλωνίας στην Ισπανία. Ήταν θηλυκιά, είχε βάρος έως πέντε κιλά και ύψος περίπου 43 εκατοστών.




· Το ανθοφόρο φυτό Sirdavidia solannona, που ανακαλύφθηκε σε ένα εθνικό πάρκο στη Γκαμπόν της Αφρικής και φθάνει σε ύψος τα έξι μέτρα.



· Μια μικρή λιβελούλα, η Umma gumma, που ανακαλύφθηκε επίσης στη Γκαμπόν. Αν το όνομά της θυμίζει κάτι στους παλιούς ροκάδες, πρόκειται πράγματι για το διάσημο άλμπουμ Ummagumma (1969) των Πινκ Φλόϊντ - μια λέξη που στη βρετανική αργκό σημαίνει και σεξ!

του Νίκου Μαντέλα.

Το βασικό ζήτημα, τελικά, που ανακύπτει σαν ουσιαστική αναγκαιότητα για τις δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς, είναι το να ορίσουμε συγκεκριμένα τη νίκη, το ενδεχόμενο, την πρόκληση στην οποία εμείς επενδύουμε και επιδιώκουμε να συστρατευτούν οι προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Να ορίσουμε και να περιγράψουμε τεκμηριωμένα την θετική εναλλακτική πρόταση για την ανατροπή της επίθεσης.

Με την ψήφιση του ασφαλιστικού έρχονται επιθετικά και επιτακτικά όλα τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν και απασχολούν τους αγωνιστές όλων των ρευμάτων του εργατικού λαϊκού κινήματος, σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής φάσης που ξεδιπλώνεται από το ξέσπασμα της κρίσης και κυρίως απ’ όταν ξεκίνησε η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών. Πώς θα νικήσουν οι αγώνες; Ποια ανατροπή είναι αναγκαία και εφικτή και πώς; Ποια προοπτική υπηρετούν οι δραστηριότητες μας που ξεκινάν από το σήμερα, σε ποιο «αύριο» κατευθύνονται;

Βλέποντας την περίοδο 2010-12 θα λέγαμε ότι οι αγώνες ξετυλίχθηκαν υπηρετώντας σαν υπαρκτό ενδεχόμενο την ανατροπή των πρώτων νόμων που έρχονταν προς ψήφιση, των πρώτων Μνημονίων, του Μεσοπρόθεσμου κλπ., το ίδιο και οι σχετικά επιμέρους αγώνες (πχ. φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου).

Το 2012-15 περνώντας σε μια διαδικασία υποχώρησης, οι αγώνες ξετυλίγονται κυρίως εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια τους στην τότε κυβέρνηση και την Τρόικα, ανακύπτοντας σαν βασική πρόκληση και ενδεχόμενο το να ανατραπεί η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, να αναδειχθεί αντιμνημονιακή κυβέρνηση.

Το 2016 αξίζει να αναρωτηθούμε ποια πρόκληση, ποιο ενδεχόμενο, αναγκαίο και δυνατό, μπορεί να κινητοποιεί τα κοινωνικά στρώματα που έχουν συμφέρον από τον αγώνα.

Η αναγκαιότητα, όταν αποτελεί συγκεκριμένη δυνατότητα παράγει μια ενδεχομενικότητα, η οποία ωθεί τα υποκείμενα που αφορά η εν λόγω αναγκαιότητα σε δράση για την πραγματοποίηση της. Αν είναι έτσι, στη συγκεκριμένη κατάσταση που βρισκόμαστε, χρειάζεται το αναγκαίο και το δυνατό να εκφραστεί με σαφήνεια σε ενδεχόμενο.

Τhere Is Νo Αlternative σε ένα τοπίο κοινωνικής καταστροφής

Η μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, η εναρμόνιση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, η ένταση της κρατικής καταστολής, η λήψη μέτρων παραλυτικών για τη λαική πλειοψηφία, η καλλιέργεια του Τ.Ι.Ν.Α. και η επιβολή του σαν βασικό «ταβάνι» της όποιας συζήτησης και αναζήτησης προβάλλεται, διαμορφώνει ένα τοπίο το οποίο φαντάζει αποπνικτικό, συρρικνώνει την ελπίδα, ψαλιδίζει την όποια αγωνιστική δραστηριότητα στο μικροεπίπεδο της πάλης σε επιμέρους χώρους.

Πρόκειται για μια διαδικασία που εντείνεται μετά το καλοκαίρι του δημοψηφίσματος, κατακτά, με ανώτερο και βαθύτερο τρόπο, έδαφος στις βουλευτικές εκλογές και τον αποκλεισμό των αντιμνημονιακών κομμάτων (πλην ΚΚΕ) από τη Βουλή, και φαίνεται να οδηγείται σήμερα σε ένα βαθύτερο, στρατηγικής σημασίας πλήγμα για τις λαϊκές δυνάμεις με την ψήφιση των αντιλαϊκών νομοσχεδίων τις ημέρες αυτές.

Αυτή η στρατηγικής σημασίας επέλαση από τη μεριά των δυνάμεων του κεφαλαίου, δε σταματάει με την πρόσφατη ψήφιση του ασφαλιστικού, αλλά συνεχίζεται και εντείνεται. Τις μέρες αυτές πραγματοποιείται ένα στρατηγικής σημασίας προχώρημα στην αναδιάρθρωση που επιχειρεί ο αντίπαλος.

Υπό μία έννοια γίνεται ορατό το αντίστροφο ενδεχόμενο, αυτό το οποίο ξορκίζεται εδώ και πάνω από μια δεκαετία από το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά στην Ελλάδα. Το ενδεχόμενο, δηλαδή, της παθητικής εμπέδωσης των αναδιαρθρώσεων. Μια ραγδαία μεταβολή του συσχετισμού δύναμης, χωρίς καν μια σημαντική αντίρροπη τάση από τη μεριά των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων. Χωρίς καν την ουσιαστική διαδικασία «λήψης μέτρων» των λαϊκών στρωμάτων και των οργανωμένων τμημάτων τους προκειμένου να αμυνθούν.

Η εγκαθίδρυση της απουσίας άμεσης εναλλακτικής, η οποία μπορεί να ωθεί και προτρέπει την πλατιά πλειοψηφία σε δράση, καθιερώνεται σαν η μόνη οδός, και οδηγεί σε μια αγωνιστική αδράνεια.

Η Αριστερά μπροστά στις νέες προκλήσεις

Σε αυτό το τοπίο οι ανακοινώσεις, τα συνθήματα, οι κατευθύνσεις μοιάζουν να μην έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου σε όλες τις εκφράσεις της Αριστεράς. Έχει αλλάξει ουσιαστικά, όμως, ο τρόπος με τον οποίο δρα και κινητοποιείται. Κατά βάση, οι τάσεις αδράνειας και μη ενεργής στράτευσης εντείνονται ανησυχητικά πλέον. Όπως αναφέρθηκε, οι γραμμές δεν αλλάζουν, μόνο μπορεί να τροποποιούνται χωρίς την αναγκαία αποτίμηση και ουσιαστική διόρθωση. Το γεγονός αυτό αποτελεί σαφές δείγμα αδράνειας στα όρια της δυσκαμψίας.

Το ίδιο το αγωνιστικό δυναμικό της Αριστεράς σε πολλές περιπτώσεις φαίνεται να μην κινητοποιείται όχι μόνο πρωτοπόρα, αλλά έστω στοιχειωδώς μέσα στους αγώνες. Τα ποσοστά συμμετοχής στις απεργίες και γενικά τις κινητοποιήσεις σε ό,τι αφορά τον αριστερό κόσμο φθίνουν και κινούνται σε σημαντικά χαμηλά επίπεδα, ειδικά στις νέες ηλικίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απουσία σημαντικού ποσοστού των ίδιων των οργανωμένων μελών, όλου του φάσματος της Αριστεράς, από τις κινητοποιήσεις του τριημέρου ψήφισης του ασφαλιστικού, αλλά και όλου του προηγούμενου διαστήματος.

Όλες οι εκφράσεις της Αριστεράς, ενώ διέγνωσαν τον μεγάλο κίνδυνο που θα επιφέρει η ψήφιση των μέτρων, αλλά και τις ανώτερες δυσκολίες που χαρακτηρίζουν τη σημερινή κατάσταση ως προς τη δυνατότητα ανατροπής των μέτρων, την κρίσιμη στιγμή δεν μπόρεσαν παρά να κινητοποιήσουν ένα μόνο τμήμα των μελών τους και μια στενή επιρροή τους.

Η κατάσταση αυτή οφείλει να προβληματίσει όλους. Οι σαφέστατες βαρύτατες ευθύνες που φέρει ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός για την κατάσταση του κινήματος όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την αναγκαία και ουσιώδη εκτίμηση για ό,τι επικρατεί στις αγωνιστικές πρωτοπορίες.

Φαίνεται σαν αυτή η πολύμορφη και δραστήρια αγωνιστική μαγιά αριστερών να έχει απογοητευτεί, να έχει χάσει το βασικό στοιχείο κινητοποίησης της. Δηλαδή, την πρόκληση της μάχης για την αλλαγή της ζωής της πλατιάς λαϊκής πλειοψηφίας βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα.

Κάθε άνθρωπος οργανώνεται στη μία ή την άλλη οργάνωση, συμμετέχει στη δημιουργία συλλόγων ή συνδικάτων, ομίλων ή ομάδων κινητοποιούμενος από την ανάγκη να οργανώσει τη δραστηριότητα του όσο αποτελεσματικότερα γίνεται, προκειμένου να βελτιώσει τελικά τη ζωή του στο τώρα και στο μέλλον. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κυρίως, προσεγγίζει και την πολιτική πάλη και στράτευση ή ακόμα κατακτά στον έναν ή τον άλλο βαθμό στρατηγικό ορίζοντα στην πάλη του.

Τι γίνεται, όμως, όταν το ενδεχόμενο της νίκης έχει δεχτεί καίρια πλήγματα τέτοια που να το θέτουν υπό ουσιαστική αμφισβήτηση;

Πρέπει να αναρωτηθεί σοβαρά η σημερινή Αριστερά αν η ίδια πιστεύει όντως ότι μπορεί να ανατραπεί η επίθεση του αντιπάλου.

Αν όντως κατανοεί πως μέσα από το αναγκαίο και το δυνατό εμφανίζεται το πραγματικό ενδεχόμενο της ανατροπής και κατά συνέπεια διαμορφώνει αντίστοιχα τη γραμμή της, οφείλει τότε να απαντήσει:

Γιατί το βιοτικό επίπεδο των μαζών εξακολουθεί να τσακίζεται;

Γιατί οι αγώνες χάνουν;

Γιατί η ανατροπή δεν προσεγγίζεται;

Συνήθως, όμως, για την Αριστερά επικρατεί ο αντίστροφος τρόπος σκέψης. Θυμίζει τελεολογική αντίληψη για την Ιστορία. Η Ιστορία πραγματοποιείται για να μας δικαιώνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει μνημόνια, το κοινωνικό κράτος διαλύεται, η κρατική καταστολή εντείνεται, το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, τα εργατικά και λαϊκά στρώματα δέχονται εκ νέου επιθέση στα δικαιώματα τους, άρα η ανάλυση μας δικαιώνεται. Όλα τα αριστερά μορφώματα διολισθαίνουν σε αυτό το αδιέξοδο.

Αν όμως κάνει μια ανάλυση την κάνεις προκειμένου να αναγνωρίσεις τις υπαρκτές τάσεις, τις αναγκαιότητες και τις δυνατότητες. Κατ’ επέκταση και πάλι να οριστεί σαφώς το ενδεχόμενο για το οποίο κινητοποιείσαι, προκειμένου αυτό να πραγματοποιηθεί ή να αποτραπεί.

Αν αναγνωρίζεις ότι η πραγματοποίηση ένος ενδεχομένου θα φέρει το λαό σε δεινότερη θέση, η ανάλυση σου δικαιώνεται όχι απλά όταν το αναγνωρίζεις, αλλά, όταν κατορθώνεις να διαμορφώνεις τους όρους προκειμένου αυτό το ενδεχόμενο να αποτραπεί.

Η δυνατότητα όταν είναι σαφώς επιστημονικά ορισμένη, δεν αποτελεί βούληση ή επιθυμία, αλλά ένα ενδεχόμενο του οποίου οι τάσεις που το γεννούν, αλλά και οι βάσεις υλοποίησης, βρίσκονται μέσα στην ίδια την πραγματικότητα και τους δυνητικούς μετασχηματισμούς της.

Η αντίστροφη ανάγνωση της Αριστεράς είναι που άμεσα την καθιστά ευάλωτη στο Τ.Ι.Ν.Α. του αντιπάλου. Η ίδια αρνείται να στραφεί σαφώς στην ουσιαστική πρόκληση που γεννούν οι αναγκαιότητες και οι δυνατότητες της εποχής, της περιόδου, της φάσης ή της εκάστοτε κατάστασης.

Αν δεν ήταν έτσι, θα έπρεπε να αλλάξουν γραμμές με όλο το ξεβόλεμα που αυτό εμπεριέχει. Θα έπρεπε να μην κυριαρχεί το business as usual, η ρουτίνα και η συνήθης επιβεβαίωση που έρχεται μέσα από ήττες.

Κάτι τέτοιο φυσικά αντιβαίνει με την ίδια τη σύσταση και σύνθεση της σημερινής αριστεράς, αλλά και την προγραμματική της βάση, πολιτισμό και κουλτούρα.

Γι’ αυτό στην ουσία απαιτείται μια πραγματική αλλαγή ηγεμονίας στους κόλπους της. Απαιτείται μια ουσιαστική και εσωτερική ανατροπή της ηγεμονίας που έχει κατακτηθεί από τα μικροαστικά στρώματα και τις αντιλήψεις τους, τα οποία την ελέγχουν και την κερματίζουν σε μικροιδιοκτησίες εις βάρος των εργατικών. Απαιτείται ξανά μια νέα Αριστερά.

Να επιμείνουμε στην αναζήτηση, την πρόταση και τη δράση

"Είμαι πεισμένος πως, ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί ή μοιάζουν να έχουν χαθεί, πρέπει ήρεμα να ξαναρχίζουμε το έργο μας από την αρχή. Είμαι πεισμένος πως πρέπει πάντα να στηριζόμαστε στον εαυτό μας και στις δικές μας δυνάμεις. Nα μην περιμένουμε τίποτα από κανέναν και έτσι να μη συσσωρεύουμε απογοητεύσεις. Πως πρέπει να προγραμματίζουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε, και να ακολουθήσουμε τον δρόμο μας." Αντόνιο Γκράμσι

Σίγουρα είναι αναγκαίο όλοι οι αγωνιστές και οι ριζοσπαστικές δυνάμεις να επιμείνουμε σταθερά και αταλάντευτα στην αναγκαιότητα της ανατροπής της επίθεσης του αντιπάλου. Πρώτα απ’ όλα, καθήκον μας είναι να πραγματοποιήσουμε νηφάλια, ξανά, συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Να επιμείνουμε στην προσπάθεια βαθέματος της προγραμματικής συγκρότησης και ενότητας των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς και αναζήτησης.

Κάτι τέτοιο απαιτεί ανώτερη προσπάθεια επεξεργασίας και ανάλυσης του σύγχρονου, ολοκληρωτικού, καπιταλισμού. Υπάρχει μια σειρά νέων ποιοτικά στοιχείων που βαθαίνουν με ανώτερο τρόπο στην Ελλάδα της κρίσης.

Το ίδιο ισχύει και για την εργατική τάξη παγκόσμια αλλά και ειδικότερα στη χώρα μας. Τεκτονικές αλλαγές έχουν πραγματοποιηθεί πλέον στις εργασιακές σχέσεις και τις μορφές απασχόλησης. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, να μελετήσουμε εκ νέου τα χαρακτηριστικά της, τη σύσταση και τις εσωτερικές τάσεις που την διαπερνούν.

Πλάι σε αυτό, δεν μπορούμε παρά να προσπαθούμε διαρκώς να προσεγγίζουμε τον πειραματισμό της πάλης των εργαζομένων, αλλά και ταυτόχρονα να επιμένουμε στην προσπάθεια για σταθερή οργάνωση και ανανέωση των μορφών συγκρότησης και πάλης των εργατών, με ιδιαίτερο βάρος στους νέους.

Αυτό περιλαμβάνει πλατύ άνοιγμα και επαφή με τον κόσμο της σύγχρονης εργασίας και ανεργίας. Μια πρωτοπορία αδυνατεί να συλλάβει τον πλούτο του πειραματισμού της τάξης. Ακόμη, ο πειραματισμός δεν μπορεί να παραχθεί στα γραπτά και να δοκιμαστεί στη συνέχεια στην κοινωνία, καθιστώντας την σαν τον δοκιμαστικό σωλήνα της εκάστοτε ομάδας. Αντίθετα, γεννιέται πρώτα μέσα στην δραστηριότητα των ίδιων των εργαζομένων και αγκαλιάζεται, κατευθύνεται, προσανατολίζεται στη συνέχεια από τους κομμουνιστές.

Απαιτεί συσπειρώσεις αγωνιστικού δυναμικού σε κλάδους και γειτονιές με στόχο μια γόνιμη διαδικασία επανανοηματοδότησης του συνδικαλισμού, αλλά και ανασυγκρότησης του.

Χρειάζεται τακτική συγκέντρωσης δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να αντιπαρατεθούμε νικηφόρα με τη συγκεντρωμένη ισχύ του αντιπάλου.

Έχει σημασία να προσδιοριστεί ποιος θα είναι ο χαρακτήρας των αγώνων στη νέα κατάσταση. Η σημαντική εκ νέου επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης πλειοψηφίας θέτει επιτακτικά με νέους τρόπους την αναγκαιότητα της πάλης για την επιβίωση και τη ζωή της εργατικής τάξης και του λαού. Επιπλέον, η απογύμνωση της κυβέρνησης από το «δημοκρατικό της μανδύα», με την διαρκώς εντεινόμενη καταστολή και βιομηχανία εξαπάτησης που στήνει, σε συνδυασμό με την ιμπεριαλιστική πολιτική της Ε.Ε. και των δανειστών, θέτει σαν βασικό στοιχείο της πάλης της πληττόμενης πλειοψηφίας το δημοκρατικό ζήτημα.

Το βασικό ζήτημα, τελικά, που ανακύπτει σαν ουσιαστική αναγκαιότητα για τις δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς, είναι το να ορίσουμε συγκεκριμένα τη νίκη, το ενδεχόμενο, την πρόκληση στην οποία εμείς επενδύουμε και επιδιώκουμε να συστρατευτούν οι προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Να ορίσουμε και να περιγράψουμε τεκμηριωμένα την θετική εναλλακτική πρόταση για την ανατροπή της επίθεσης.

Το γεγονός ότι ο κόσμος της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα δέχονται μια άνευ όρων επίθεση το αισθάνονται και οι ίδιοι. Αυτό από μόνο του δεν δίνει επαρκή πολιτικά καύσιμα στον αγώνα ούτε τεκμηριώνει την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της ανατροπής. Αυτό που απουσιάζει είναι η προοπτική, η θετική συστράτευση.

Κάθε ανατροπή, μαζί με τη διάθεση άρνησης της πραγματικότητας που επιβάλλεται, φέρει εντός της με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έναν θετικό πυρήνα προοπτικής της επόμενης μέρας. Γεννιέται και δυναμώνει απ’ αυτήν την προοπτική. Υπ’ αυτή την έννοια η δράση μας στο σήμερα οφείλει να νοηματοδοτείται διαρκώς από το αύριο που επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε. Με διαρκή προσανατολισμό το μεγάλο αύριο της κομμουνιστικής κοινωνίας, που προβάλλει σαν αναγκαίο και δυνατό ενδεχόμενο, μέσα από τη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού, όχι όμως νομοτελειακή μελλοντική πραγματικότητα. Με αυτό το μεγάλο ενδεχόμενο στη σκέψη, αξίζει να επιχειρήσουμε ξανά να πάρουμε θέση και να δράσουμε στην κοινωνική αναμέτρηση που διεξάγεται στη χώρα μας και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πηγή: kommon.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Έγραψε  λοιπόν το ΠΑΜΕ σε μια ανακοίνωση για την υπόθεση καθαίρεσης και διαπόμπευσης του εκπαιδευτικού, μέλους των Παρεμβάσεων,  Χ.Ζαγανίδη:

«Υπάρχουν διάφορα είδη αγωνιστικότητας. Η αγωνιστικότητα στην υπεράσπιση του συστήματος, προσδοκώντας σε προσωπικό όφελος. Ο αγωνιστής που ψάχνει για λύσεις μέσα στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, με αλλαγή διαχειριστών. Κι οι αγωνιστές που πάνε κόντρα στο σύστημα, παλεύουν για την ανατροπή της βαρβαρότητας.»

 Κοντολογίς,  ο Χ. Ζαγανίδης θα πρέπει να ριχτεί στην πυρά, επειδή «τα παίρνει» και ταυτόχρονα παλεύει να σώσει το «σάπιο καπιταλιστικό σύστημα»!

Θα τον βάλουν δε στη θέση του, οι «ανατροπείς της βαρβαρότητας», δηλαδή οι μνημονιακοί βρυκόλακες των ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, με ταξικό υπομόχλιο το ΠΑΜΕ!

Για ποιόν τα γράφουν αυτά;

Για ποιους τα γράφουν αυτά (διότι τα ίδια γράφουν και λένε και σε άλλους συνδικαλιστικούς χώρους);

Ο πολιτικός φανατισμός  αφαιρεί λοιπόν  κάθε έννοια ταξικής αλληλεγγύης και  ενστίκτου και  προσθέτει μόνο ασυλλόγιστα λόγια και πρακτικές πολιτικής και ηθικής  απαξίωσης;

Αυτές τις χυδαιότητες, μπορεί να τις φιλοξενεί το χαρτί που είναι χωρίς ψυχή,  κανένας όμως άνθρωπος του ΚΚΕ δεν μπορεί να τις ψελλίσει «δια ζώσης» στην πλατεία του Πύργου, στο Καλοχώρι, ή σε ένα σχολείο της Θεσσαλονίκης.

Για το τι πραγματικά είναι ο καθένας μας, υπάρχει ένας αψευδής και αντικειμενικός «μάρτυρας». Και αυτός είναι ο συνάδελφος μας που τριβόμαστε καθημερινά μαζί του. Από αυτόν δε μπορείς να κρυφτείς, τα δε λόγια δίνουν γρήγορα λογαριασμό και δεν μπορούν να αμολιούνται αβασάνιστα.

Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, που δεν γνωρίζουν ούτε το Χ.Ζαγανίδη, ούτε λεπτομέρειες της θλιβερής μεθόδευσης διαπόμπευσής του, είμαστε σίγουροι ότι τελικά θα προβληματιστούν πάνω σε άλλα πράγματα.

Το ΚΚΕ κάθε φορά που βγαίνει στην επιφάνεια κάποιο από τα συνηθισμένα οικονομικά σκάνδαλα που αφορά το αστικό πολιτικό κατεστημένο και την ολιγαρχία, συνηθίζει να λέει ότι η «σκανδαλολογία» συνιστά  αποπροσανατολισμό από την ανάδειξη του κύριου ζητήματος που είναι ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του καπιταλισμού. Πράγματι, μέχρι σημείου παρεξηγήσεως, δε βάζει τέτοια θέματα στην ατζέντα του.

Βρήκε λοιπόν τώρα  αφορμή να αλλάξει ρεπερτόριο, εξαπολύοντας κατηγορίες περί …οικονομικών ατασθαλιών (!) σε ένα σωματείο κατά του προέδρου του, που όλως τυχαίως είναι αγωνιστής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς;  Και όλα αυτά μαζί με ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ευρύτερος κόσμος της κομμουνιστικής αριστεράς και του μαχόμενου κινήματος, βλέπει αυτά τα πράγματα με άλλο κριτήριο. Αναλογίζεται τι αποτέλεσμα μπορούν να έχουν οι προσπάθειες αντίστασης απέναντι στην αντεργατική καταιγίδα μέτρων από κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΕΕ, αν το ΚΚΕ,  η μεγαλύτερη δύναμη στο χώρο της αριστεράς, αναζητεί όχι την κοινή δράση με την αντικαπιταλιστική αριστερά ενάντια στον ταξικό και πολιτικό αντίπαλο, αλλά πασχίζει για ένα «αντίστροφο ενιαίο μέτωπο». Και δεν είναι μόνο η υπόθεση Ζαγανίδη, που δημιουργεί αυτές τις σκέψεις.

Ποιος θυμάται αλήθεια εκείνη την περιβόητη 48ωρη απεργία φάντασμα, που είχε αποφασιστεί με πρόταση ΠΑΜΕ και συμφωνία ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ στην ΓΣΕΕ;  Μια απεργία αποφασισμένη στις 4 Φλεβάρη και με ημερομηνία πραγματοποίησης ανοιχτή να τη συμπληρώσει η κυβέρνηση «όταν και αν  θα κατέβαζε το ασφαλιστικό». Και η κυβέρνηση διάλεξε φυσικά Πασχαλινές και άλλες Κυριακές. Η  περίφημη «κλιμάκωση» πήγε περίπατο, αλλά το ασφαλιστικό και τα άλλα μέτρα έσκασαν στα κεφάλια μας…

Ποιος αλήθεια θυμάται με περηφάνεια αυτή την «απεργία»;

Πόσο θα απαλύνει το πρόβλημα των αδιεξόδων και των θλιβερών ενοχών η καθαίρεση του ενοχλητικού Χ. Ζαγανίδη;

Μήπως μια γενναία κοινή  πρωτοβουλία για οριζόντιο αγωνιστικό συντονισμό σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων, που θα διαμόρφωνε ένα ορατό ανεξάρτητο κέντρο πραγματικού αγώνα απέναντι στην κυβέρνηση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό θα ήταν πιο χρήσιμη;

πηγη: pandiera.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΦΩΝΟΣ ΘΕΑΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΩΤΣΟΣΚΟΥΦΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ

Η συμφωνία στην οποία κατέληξε το πολύωρο Εurogroup συνιστά, σύμφωνα με έγκυρους πολιτικούς κύκλους στις Βρυξέλλες, ένα μεγάλο φιάσκο σε βάρος της χώρας μας.

Η παραδομένη κυβέρνηση Τσίπρα υπήρξε άφωνος θεατής, του Εurogroup, στο οποίο η διαπραγμάτευση εκτυλίχθηκε ανάμεσα στους νεοαποικιοκράτες κηδεμόνες της χώρας μας, ΕΕ και ΔΝΤ, με την Ελλάδα κλοτσοσκούφι ανάμεσα τους.

Η συμφωνία του Εurogroup θα έχει ως αποτέλεσμα πρόσθετα μέτρα και άμεσο ξεπούλημα δημόσιου πλούτου για να κλείσει η αξιολόγηση, δόσεις που θα δοθούν με νέους εκβιασμούς και με... δόσεις, ενώ κατά κύριο λόγο θα κατευθυνθούν στις τσέπες των δανειστών για τοκοχρεολύσια και παραπομπή των όποιων παρεμβάσεων στο χρέος μετά το 2018 σε φάσεις, με την κυβέρνηση να εγκαταλείπει οριστικά κάθε διεκδίκηση για διαγραφή χρέους.

Ο μνημονιακός δρόμος εξελίσσεται, σε όλο και πιο μεγάλη και χωρίς τέλος οικονομική και κοινωνική τραγωδία, τη μεγαλύτερη που πέρασε η χώρα σε ειρηνική περίοδο.

Η Ελλάδα χρειάζεται κατεπειγόντως μια μεγάλη δημοκρατική, αντιμνημονιακή ανατροπή στο πλαίσιο της οποίας, με αφετηρία τη διαμόρφωση εθνικού νομίσματος, τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, τη γενναία σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη των αδυνάτων και την εθνικοποίηση των τραπεζών, θα εφαρμοσθεί ένα σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού, το οποίο θα ενισχύσει μισθούς, συντάξεις , θέσεις εργασίας και κυρίως την ελπίδα, την θετική προοπτική και την αισιοδοξία στη χώρα.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

To Εurogroup καλωσορίζει το Staff level agreement που συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας και των θεσμών. Παράλληλα το Eurogroup τονίζει με ικανοποίηση τη συμφωνία μεταξύ των ελληνικών αρχών και των θεσμών για τον προληπτικό μηχανισμό, όπως συμφωνήθηκε στο ανακοινωθέν της 9ης Μαΐου και ειδικότερα την πιθανή υιοθέτηση μόνιμων διαρθρωτικών μέτρων (σ.σ. δημοσιονομικός κόφτης), συμπεριλαμβανομένων μέτρων για τα έσοδα, που θα συμφωνηθούν με τους θεσμούς.

Αυτός παρέχει περαιτέρω διασφαλίσεις ότι η Ελλάδα θα επιτύχει τους στόχους του ESM για τα πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα).

Παράλληλα το Eurogroup καλωσορίζει τη νομοθέτηση από την ελληνική Βουλή των περισσότερων prior actions της πρώτης αξιολόγησης και ιδιαίτερα την υιοθέτηση παραμετρικών δημοσιονομικών μέτρων που αντιστοιχούν στο 3% του ΑΕΠ, που θα επιτρέψουν να επιτευχθούν οι στόχοι του 2018 αλλά και το άνοιγμα της αγοράς για την πώληση δανείων, όπως επίσης τη δημιουργία του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων που θα είναι πλήρως ανεξάρτητο.

Το Eurogroup έδωσε εντολή στο EWG να επιβεβαιώσει τις επόμενες ημέρες την πλήρη εφαρμογή όλων των προαπαιτούμενων και ειδικότερα τις διορθώσεις στη νομοθεσία για το άνοιγμα της αγοράς πώλησης δανείων, της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης αλλά και την ολοκλήρωση όλων των προαπαιτούμενων από το μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων.

Μετά την πλήρη εφαρμογή όλων των προαπαιτούμενων και υπό την αίρεση της έγκρισης από τα εθνικά κοινοβούλια, το ESM αναμένεται να εγκρίνει το συμπληρωματικό ΜοU και τη δεύτερη δόση του προγράμματος.

Η δεύτερη δόση του προγράμματος ανέρχεται στα 10,3 δισ. ευρώ και θα δοθεί στην Ελλάδα σε δόσεις, η πρώτη εκ των οποίων θα καταβληθεί τον Ιούνιο (7,5 δισ.), ώστε να καλύψει ανάγκες εξυπηρέτησης χρέους αλλά και να επιτρέψει την αρχική κάλυψη καθυστερούμενων οφειλών ως μέσου για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας (σ.σ. ληξιπρόθεσμα χρέη Δημοσίου).

Οι επόμενες δόσεις που θα καταβληθούν για την κάλυψη καθυστερούμενων οφειλών και την κάλυψη περαιτέρω υποχρεώσεων για το χρέος θα καταβληθούν μετά το καλοκαίρι.

Οι δόσεις για την εκκαθάριση οφειλών θα είναι υπό την αίρεση αναφοράς των ευρωπαϊκών θεσμών για την πορεία της εκκαθάρισης. Οι δόσεις για την περαιτέρω εξυπηρέτηση του χρέους θα σχετίζονται με ορόσημα που αφορούν τις ιδιωτικοποιήσεις, συμπεριλαμβανομένου του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, της εταιρικής διακυβέρνησης στις τράπεζες, τη ΓΓΔΕ, τον ενεργειακό κλάδο. Tα ορόσημα θα αξιολογηθούν από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και θα επαληθευτούν από το EWG και το ESM.

Σε συνέχεια της ανακοίνωσης της 9ης Μαΐου και υπό την προοπτική της πλήρους ολοκλήρωσης όλων των προαπαιτούμενων από την Ελλάδα και την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, το Eurogroup εξέτασε τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους.

To Εurogroup αξιολόγησε τη βιωσιμότητα του χρέους σε σχέση με τον δείκτη των ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών (GFN): Με βάση το κύριο σενάριο, αυτές οι δαπάνες θα πρέπει να παραμείνουνκάτω από το 15% του ΑΕΠ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος μεσοπρόθεσμα και ακολούθως κάτω από το 20% του ΑΕΠ.

Το Eurogroup τονίζει τον μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 και υπογραμμίζει τη σημασία μιας δημοσιονομικής πορείας σε συνάφεια με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις στο πλαίσιο της ΕΕ.

To Εurogroup θυμίζει τις παρακάτω γενικές κατευθυντήριες αρχές για πιθανά επιπρόσθετα μέτρα για το χρέος που συμφωνήθηκαν στις 9 Μαΐου:

1. Τη διευκόλυνση πρόσβασης στις αγορές για να αναπληρωθεί το κρατικό χρέος με ιδιωτικό.

2. Την εξομάλυνση του προφίλ πληρωμών.

3. Κίνητρα για τη διαδικασία αναπροσαρμογής ακόμα και μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος.

4. Ευελιξία για αβέβαιες εξελίξεις στην αύξηση του ΑΕΠ και στα επιτόκια στο μέλλον.

Στις 9 Μαΐου το Eurogroup επαναβεβαίωσε ότι το ονομαστικό κούρεμα εξαιρείται και πως όλα τα μέτρα που θα ληφθούν θα ευθυγραμμίζονται με τους νόμους της ΕΕ και των ESM και EFSF.

Με γνώμονα αυτές τις αρχές και υπό την προϋπόθεση ολοκλήρωσης του τεχνικού μέρους της όλης εργασίας από το EWG, το Eurogroup συμφώνησε σήμερα σε ένα πακέτο μέτρων για το χρέος, τα οποία θα εφαρμοστούν σταδιακά, ώστε να καλύψουν τις μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες και θα είναι προκαθορισμένα πλήρως ευθυγραμμισμένο με το πρόγραμμα του ESM.

Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, το Eurogroup συμφωνεί σε ένα πρώτο πακέτο μέτρων, που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης έως και το τέλος του προγράμματος και θα περιλαμβάνουν:

- Χαλάρωση του «προφίλ» αποπληρωμών των δανείων του EFSF βάσει των τρέχοντων σταθμισμένων ωριμάνσεων.

- Χρήση της διευρυμένης στρατηγικής χρηματοδότησης των ESM/EFSF για να μειωθεί ο κίνδυνος των επιτοκίων χωρίς να επιβαρύνονται οικονομικά οι χώρες που συμμετείχαν αρχικά στο πρόγραμμα.

- Επιβολή ορίου στην αύξηση επιτοκιακού περιθωρίου που αφορούν στην επαναγορά χρέους του 2ου ελληνικού προγράμματος για το 2017.

Το Eurogroup ζήτησε από τις διοικήσεις ESM και EFSF να θέσουν σε εφαρμογή αυτά τα μέτρα βάσει των κανονισμών τους, αφού έχει γίνει πρώτα προπαρασκευαστική εργασία από το EWG και όπου κριθεί απαραίτητο, να προετοιμαστεί η λήψη αποφάσεων από τα αρμόδια όργανα των ESM και EFSF.

Η απόφαση για τη χαλάρωση του προφίλ πληρωμών των δανείων του EFSF και της μείωσης του κινδύνου των επιτοκίων είναι δράσεις που πρέπει να αναληφθούν κατά προτεραιότητα.

Σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα,το Eurogroup αναμένει την πιθανή εφαρμογή του δεύτερου μέρους των προαπαιτούμενων μέτρων, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος του ESM.

Αυτά τα μέτρα θα τεθούν σε εφαρμογή εάν η επικαιροποιημένη ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους, την οποία θα συντάξουν οι θεσμοί στο τέλος του προγράμματος, δείξει ότι είναι απαραίτητα ώστε να επιτευχθεί το όριο του GFN. Tα μέτρα υπόκεινται στη θετική αξιολόγηση των θεσμών και του Eurogroup για την εφαρμογή του προγράμματος.

- Κατάργηση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου για την αποπληρωμή της δόσης για το χρέος του 2018.

- Χρήση των κερδών του 2014 από τα ελληνικά ομόλογα από τον λογαριασμό του ESM, την παροχή στην Ελλάδα των κερδών από ANFA και SMPs (από το δημοσιονομικό έτος 2017) και τη χρήση τους ως «μαξιλάρι» για τη μείωση των μελλοντικών χρηματοδοτικών αναγκών.

- Διαχείριση παθητικού, πρόωρη μερική αποπληρωμή των υπαρχόντων επίσημων δανείων προς την Ελλάδα, με μείωση του επιτοκιακού κόστους και επέκταση της περιόδου ωρίμανσης.

- Εφόσον απαιτηθεί αναδιάρθρωση για ορισμένα δάνεια του ESFF (π.χ. παράταση του χρόνου αποπληρωμής, αναδιάρθρωση των αποσβέσεων του EFSF και της επιτοκιακής διαφοράς), ώστε το ύψος του GFN να παραμείνει στο επίπεδο που έχει ορισθεί, για να είναι σύμφωνο το ΔΝΤ αλλά χωρίς εξτρά επιβάρυνση του EFSF ή των κρατών που συμμετείχαν αρχικά στο πρόγραμμα.

Μακροπρόθεσμα το Eurogroup είναι πεπεισμένο ότι η εφαρμογή αυτής της συμφωνίας στα βασικά χαρακτηριστικά για το χρέος, μαζί με την επιτυχημένη ολοκλήρωση του προγράμματος από την Ελλάδα και την επίτευξη των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα, θα φέρει το ελληνικό χρέος σε βιώσιμο μονοπάτι, τόσο σε μεσοπρόθεσμο όσο και σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, και θα επιτρέψει τη σταδιακή επιστροφή στις αγορές.

Την ίδια στιγμή, το Eurogroup συμφωνεί σε έναν προληπτικό μηχανισμό για το χρέος που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος και θα διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους σε μακροχρόνιο ορίζοντα, ακόμη και στην περίπτωση που υπάρξει το χειρότερο σενάριο.

Το Eurogroup θα εξετάσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού εάν χρειαστούν επιπλέον μέτρα για το χρέος ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι για τις χρηματοδοτικές ανάγκες. Αυτός θα είναι υπό την αίρεση του Eurogroup, το οποίο και θα επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα συμμορφώνεται με τις δεσμεύσεις του SGP.

Αυτός ο μηχανισμός θα περιλαμβάνει μέτρα για περαιτέρω αναδιάρθρωση των δανείων του EFSF αλλά και την αναβολή πληρωμών επιτοκίων. Επίσης το Eurogroup δεσμεύεται για μακροχρόνια τεχνική βοήθεια, με στόχο την αύξηση της ελληνικής ανάπτυξης.

Το Eurogroup αναγνωρίζει ότι μετά το ιδιαίτερα εκτεταμένο χρονικό διάστημα για την εξέταση της βιωσιμότητας του χρέους δεν μπορούν να γίνουν περαιτέρω προβλέψεις, μόνο υποθέσεις, με δεδομένη και την υψηλή αβεβαιότητα για τις μακροοικονομικές εξελίξεις.

Με την προοπτική της επερχόμενης επιτυχούς ολοκλήρωσης της πρώτης αξιολόγησης και της συμφωνίας για την ανακούφιση χρέους, το Eurogroup καλωσορίζει την πρόθεση του ΔΝΤ να προτείνει στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου να εγκρίνει την επίτευξη χρηματοδοτικής συμφωνίας πριν από το τέλος του 2016, δεδομένο που θα βοηθήσει στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων δημοσιονομικών και δομικών μεταρρυθμίσεων.

Αναγνωρίζεται πως σε συνάφεια με τους κανόνες του ΔΝΤ η έγκριση αυτής της συμφωνίας θα βασιστεί σε μία νέα Ανάλυση Βιωσιμότητας του χρέους και της αξιολόγησης των πιθανών μέτρων ανακούφισης του χρέους που καταγράφηκαν παραπάνω.

Η πιθανή ελάφρυνση του χρέους θα εφαρμοστεί μετά το τέλος του προγράμματος στα μέσα του 2018 και ο τρόπος θα αποφασιστεί από το Eurogroup και με βάση την αναθεωρημένη Ανάλυση Βιωσιμότητας του Χρέους και σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, υπό την αίρεση της πλήρους εφαρμογής του προγράμματος.

Το Eurogroup παραμένει έτοιμο, όπως συμβαίνει σταθερά, να στηρίξει την ολοκλήρωση μελλοντικών αξιολογήσεων βάσει του πακέτου μέτρων που συμφωνήθηκαν σήμερα, συμπεριλαμβανομένου του προληπτικού μηχανισμού.

Το Eurogroup επαναλαμβάνει ότι η εφαρμογή του προγράμματος, καθώς και των στόχων, θα εξετάζονται σε σταθερά χρονικά διαστήματα με βάση τα στοιχεία που θα παρέχουν οι θεσμοί.

πηγη: iskra.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ

Με εξαιρετική επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Πειραϊκού Συνδέσμου στο κέντρο του Πειραιά και με πρωτοβουλία της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), πολιτική εκδήλωση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση (ξεπούλημα) του λιμανιού του Πειραιά στην CosCo.

Στην εκδήλωση μίλησε εισηγητικά ο Αντ. Νταλακογιώργος, Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και ακολούθησαν κατά σειρά παρεμβάσεις από τον Παναγ. Λαφαζάνη, επικεφαλής της ΛΑ.Ε, τον Αντ. Δραγανίγο από την ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον Αλ. Αλαβάνο, επικεφαλής του Σχεδίου Β.

Στη συνέχεια παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία του Αλ. Αλαβάνου:

«Πρώτο, θα ήθελα να πω μια κουβέντα ενθάρρυνσης και εμψύχωσης προς τους ναυτεργάτες που οργανώνουν τη σημερινή συγκέντρωση για το λιμάνι του Πειραιά. Ο τομέας των λιμανιών είναι εκείνος που η παθιασμένη, δυναμική και συντονισμένη εργατική και ευρύτερη κοινωνική αντίσταση έχει μέχρι τώρα ακυρώσει την επιθετική υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κύριοι του λιμανιού είναι το δημόσιο και η αυτοδιοίκηση στο 90% των λιμανιών της Βόρειας Ευρώπης (4% ιδιωτικά), στο 83% των λιμανιών των μεσογειακών χωρών (11% ιδιωτικά), στο 47% της Μεγάλης Βρετανίας (9% ιδιωτικά). Δύο φορές οδηγήθηκε σε ναυάγιο το εγχείρημα της Επιτροπής να φέρει κανονιστικές διατάξεις που προωθούν την παράδοση των λιμανιών σε μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, μια το 2001 και μια το 2004. Τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη η τρίτη απόπειρα, με την νέα Πρόταση Κανονισμού για την Διείσδυση της Αγοράς στις Λιμενικές Υπηρεσίες και την Οικονομική Διαφάνεια στα Λιμάνια, από όπου προέρχονται και τα στοιχεία που σας ανάφερα. Με αυτή την έννοια ναι, έχετε απόλυτο δίκιο που δεν παραιτείστε από τη μάχη, ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί. Και κάτι άλλο. Την ιδιωτικοποίηση του Πειραιά τη θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση, νομικά όμως σήμερα δεν μπορεί να την επιβάλλει με κανένα τρόπο, απλούστατα γιατί δεν διαθέτει τα νομικά μέσα, της τα έχει στερήσει προς το παρόν τουλάχιστον το εργατικό κίνημα των ευρωπαϊκών λιμανιών. Η ευθύνη, η αποκλειστική ευθύνη, η ευθύνη 100% ανήκει στον Τσίπρα και την παρέα του.

Δεύτερο, το πολιτικό και επικοινωνιακό κατεστημένο επιχειρεί να εμφανίσει τον αγώνα σας ως ιδιοτελή, υπερβολικό, προκατειλημμένο, παλαιολιθικό, αντιδραστικό στην πρόοδο, ακραίο, ανυπόληπτο. Την ίδια λάσπη, καχυποψία και ανυποληψία καλλιεργεί κι απέναντι σε κάθε συνηγορία της αριστεράς στην υπόθεσή σας, όπως τώρα η δική μου. Ωραία λοιπόν, ούτε θα αναμασήσω όσα είπε ο φίλος πρόεδρός σας στην εισαγωγή του, ούτε θα πω τη δική μου εκτίμηση. Ας ακούσουμε, σε εισαγωγικά τις εκτιμήσεις του γερμανικού Spiegel, σε άρθρο του για τον Πειραιά: «Η Cosco δεν υποχρεούται να πληρώσει τους μισθούς των συλλογικών συμβάσεων, δεν υπάρχει πια επιχειρησιακή εκπαίδευση και το προσωπικό για τους γερανούς έχει μειωθεί… Τις θέσεις εργασίας τις προμηθεύει ένα ιδιωτικό πρακτορείο πια κι όχι το συνδικάτο. Ένας λιμενεργάτης παίρνει το ένα τρίτο από αυτά που κέρδιζε… Υπάρχουν απολύσεις, άλυτες εργατικές διαφορές, καταγγελίες των εργαζομένων ότι η εταιρία δεν τους αφήνει χρόνο για την τουαλέτα… Όσο περισσότερο επενδύει η Κίνα, τόσο πιο ενδεχόμενο είναι ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις της Ελλάδας θα καταρρέουν». Αυτά σε ένα άρθρο πριν ένα μήνα περίπου, τις μέρες του ξεπουλήματος του ΟΛΠ.

Λέγεται επίσης ότι η επίθεση ενάντια στην Cosco, μια επιχείρηση που συνεχώς γιγαντώνεται, είναι η συνηθισμένη επίθεση της αριστεράς ενάντια σε κάθε τι σύγχρονο και τεχνολογικά ανεπτυγμένο, υποστήριξη κάθε παλιού και διεφθαρμένου. Ωραία, ας μη μιλήσουμε εμείς, ας μιλήσουν τα ίδια τα πεπραγμένα της εταιρίας που ιδρύθηκε το 1961, τα χρόνια του Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός του Μάο για την υποχρεωτική κολεκτιβοποίηση, την σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση, και την εξόντωση των αντεπαναστατών κι έχει εξελιχθεί με τον στόλο της σε κεντρική δύναμη της επιχειρηματικής επέκτασης του οικονομικού καπιταλισμού παγκοσμίως. Τα μέτρα αμοιβών, απασχόλησης, ασφάλειας της εργασίας, σεβασμού του περιβάλλοντος είναι τα κινέζικα μέτρα, εντελώς απαράδεκτα. Αναφέρω χαρακτηριστικά δύο μόνο εγγραφές από το ποινικό μητρώο της Cosco. Στις 31 Ιουλίου 2009 το πλοίο της Full City έχει ένα πρόβλημα στη μηχανή και αδειάζει 200 τόνους βαρύ μαζούτ στην περιοχή Langesund της Νορβηγιάς, προστατευμένο βιότοπο για τα θαλασσοπούλια και περιοχή προστασίας της άγριας φύσης. Ο καπετάνιος του τιμωρείται με 6 μήνες φυλάκιση. Στις 9 Απριλίου 2010 το πλοίο MV Shen Neng 1 παραβιάζει για συντόμευση και οικονομία το νόμιμο δομολόγιο, μπαίνει στην απαγορευμένη θαλάσσια ζώνη του Great Keppel Island στην Αυστραλία και διαρρέει 975 τόννους βαρειού μαζουτ στην προστατευόμένη, μεγαλύτερη περιοχή κοραλλιογενών υφάλων στον κόσμο. Οι ποινές που προβλέπονται: 1.000.000 δολλάρια για την ιδιοκτησία, 220.000 για τον καπετάνιο.

Και κάτι ακόμα με την ευκαιρία. Οι κινεζικές επενδύσεις, εκτός από τον αποδομητικό ρόλο που έχουν για τα εργασιακά δικαιώματα στον τόπο μας, έχουν και οργανικό στοιχείο της στρατηγικής τους την παρουσία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί ο Πειραιάς είναι η πύλη στα κινέζικα προϊόντα για την μεγάλη αγορά της. Αυτό, για να σημειώσω ότι το θέμα μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής είναι πιο περίπλοκο από το να λέμε εύκολα «εμείς θα έχουμε στήριγμα την Κίνα, τη Ρωσία, το Ιράν».

Όσα είπα πριν δεν αποτελούν συχωροχάρτι για τα συνδικάτα και την αριστερά, δεν σημαίνουν ότι όλα πηγαίνουν ρολόι από την πλευρά μας. Υπάρχουν και ελλείψεις και λάθη και ουσιαστικές διορθώσεις που πρέπει να γίνουν: πλήρης δημοκρατία στη βάση, άνοιγμα στην κοινωνία, αποκομματικοποίηση, φροντίδα για τη λειτουργία της επιχείρησης όταν μάλιστα είναι δημόσια, συγκροτημένο σχέδιο για μια σύγχρονη και τεχνολογικά ανανεωμένη λειτουργίουτου δημόσιου λιμανιού.

Τρίτο, η παρουσία της China Ocean Shipping Company ενδεχομένως να αυξήσει τον όγκο των εμπορευμάτων και τον τζίρο στο λιμάνι του Πειραιά. Μπορεί, ας πούμε ότι είναι σίγουρο, αφού μεγάλο μέρος των κινέζικων εξαγωγών προς την Ευρώπη θα διακινούνται μέσω αυτής της θαλάσσιας πύλης. Θα είναι μεγάλο λάθος όμως αν τις εισπράξεις της εταιρίας τις θεωρήσουμε ελληνικές εισπράξεις, δεδομένου ότι το οικονομικό όφελος της Ελλάδας από το ιδωτικοποιημένο λιμάνι με τη μορφή μισθώματος παραχώρησης θα είναι υποπολλαπλάσιο των εσόδων που θα είχε αν είχε μείνει σε ελληνικά χέρι, έστω και με πολύ πιο μειωμένη κίνηση. Και θα είναι ακόμα μεγαλύτερο λάθος αν τον εισπρακτικό παράγοντα τον θεωρήσουμε αποκλειστικό κριτήριο για την απόδοση ενός λιμανιού. Το λιμάνι είναι πολυπαραγοντικό, έχει πολλαπλές σημαντικότατες πλευρές. Συνδέεται με τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία που στην Ελλάδα καταρρέει. Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας είναι το κέντρο της θαλάσσιας δικτύωσης όλης της χώρας, που στην περίπτωσή μας, με τα τόσα νησιά και τις εκτεταμένες παραλίες αποτελεί το νευρικό και κυκλοφορικό της σύστημα. Βιώνει τον σφυγμό όλης της χώρας, τις αποτυχίες ή τις δυσχέρειές της, τις λύσεις ή τα άλυτα προβλήματα, όπως το βλέπουμε παραστατικά με το προσφυγικό πρόβλημα, που εγκαθίσταται με οξύτητα και δραματικότητα στις προκυμαίες του. Το λιμάνι είναι πηγή απασχόλησης για χιλιάδες ανθρώπους, πηγή εισοδημάτων για μια ολόκληρη στεφάνη συμπληρωματικών δραστηριοτήτων, από τον επισιτισμό μέχρι τα ναυτικά πρακτορεία. Το λιμάνι είναι σημείο συγκέντρωσης και διάχυσης στον περιβάλλοντα χώρο των νέων τεχνολογιών. Το λιμάνι συνδέεται άμεσα με την εθνική άμυνα, αλλά και με την προστασία από το λαθρεμπόριο, την εισαγωγή όπλων ή ναρκωτικών. Το λιμάνι έχει μια ισχυρή πτυχή τουριστικών δραστηριοτήτων, ειδικά σε μια τέτοια περίπτωση που η ιστορία του τραβάει χιλιετίες πίσω και μπορούσε να αποτελεί ένα μοναδικό χώρο αναψυχής και περιπάτου, όπως το λιμάνι της Κπεγχάγης, αν είχε αναδειχθεί η αρχιτεκτονική του κληρονομιά και δεν καταντούσε το έκτρωμα που είναι τώρα. Σε όλα αυτά είναι σαφές ότι η εκποίησή του λειτουργεί απολύτως αρνητικά.

Τέταρτο, η πώληση του Πειραιά, αλλά και σε συνέχεια του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, της Ραφήνας, της Πάτρας, της Καβάλας, της Αλεξανδρούπολής, του Βόλου, της Ελευσίνας, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου, της Κέρκυρας, του Λαυρίου, όλων δηλαδή των σημαντικών πυλών της Ελλάδας προς την Ανατολή, τη Δύση και το Νότο δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι εφαρμογή από την κυβέρνηση Συριζα – Ανελ μιας συνολικής πολιτικής άρνησης του συλλογικού χώρου, εκποίησης της λαϊκής ιδιοκτησίας, ανισόρροπης ανάπτυξης, παραβίασης της φύσης και του περιβάλλοντος. Αυτά εκφράζονται παντού, στα Ρυθμιστικά σχέδια, στα χωροταξικά για τον τουρισμό, στα αεροδρόμια, παντού. Από τη Γερμανία κι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, από την Αμερική, τη Ρωσία, την Κίνα «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέσανε πάνω στην εργατιά» και στις σάρκες της Ελλάδας. Πόσο αξιολύπητη και προδομένη νιώθει κανείς την πατυρίδα του διαβάζοντας χτες ότι το ΤΑΙΠΕΔ διαφημίζει στον Economist ότι βγαίνει στο σφυρί μεγάλη έκταση του δημοσίου με εκτεταμένη παραλία στο σφυρί. Αποκορύφωμα όλων η ίδρυση με τον αισχρό νόμο που ψηφίσθηκε χτες της Ελληνικής (τάχα) Εταιρίας Συμμετοχών και Περιουσίας. Η Εταιρία δεν ανήκει στον δημόσιο τομέα, κινείται με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Στόχος η αποπληρωμή του διεθνούς χρέους, 50% των εσόδων της κατευθύνονται εκεί. Η διάρκεια της είναι ένας αιώνας μείον ένα έτος, το ΤΑΙΠΕΔ που ενσωματώνεται είχε διάρκεια 6 ετών. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους μεταβιβάζονται σε αυτήν. Η Εταιρεία Δημοσίων Συμμετοχών που αποτελεί θυγατρική γίνεται ιδιοκτήτρια και εκποιεί τις όλες δημόσιες συμμετοχές σε επιχειρήσεις. Το Επόπτικό Συμβούλιο, το ανώτερο όργανο που διορίζει και το Διοικητικό Συνμβούλιο έχει 3 μέλη προτεινόμενα από την κυβέρνηση εφόσον όμως υπάρχει σύμφωνη γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ενώ τα άλλα δύο, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου ορίζονται απευθείας από αυτούς. Οι εργασιακές σχέσεις για το προσωπικό της, οι χειρότερες: δανεισμός από εταιρίες, συμβάσεις έργου, ορισμένου και αόριστου χρόνου, σχέσεις εντολής. Ιερός σκοπός ένας: η εκποίηση της περιουσίας του λαού.

Πέμπτο, όλα αυτά, από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι την Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας δεν συνιστούν δεξιά, αντιδραστική πολιτική. Συνιστούν εθνική προδοσία από την κυβέρνηση Συριζα – Ανελ. Συνιστούν έγκλημα κατά του λαού. Και οι εγκληματίες θα καθίσουν στο στο σκαμνί.

Ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Δρίτσας, ο Δραγασάκης, ο Σταθάκης δεν έχουν να δώσουν πολιτικό λόγο μόνο για τις άθλιες πράξεις τους, αλλά είναι υπόλογοι στη δικαιοσύνη για ιδιοτελή παραβίαση του ίδιου του Συντάγματος. Το άρθρο 106 του Συντάγματος που αναφέρεται στα της δημόσιας περιουσίας στην παράγραφο 1 αναφέρει ως στόχους της οικονομικής δραστηριότητας του Κράτους την «εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος» - του «γενικού» κι όχι του «ιδιωτικού» ώστε έτσι, άρθρο 2, το Kράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα». Οι παράγραφοι 3, 4 και 5 αναφέρονται στην εξαγορά από το κράτος ιδιωτικών επιχειρήσεων. Το αντίθετό της, η αγορά κρατικής περιουσίας από ιδιώτες, στην έκταση μάλιστα που γίνεται, δεν έχει καμία μνεία στο Σύνταγμα. Απολύτως καμία. Ελπίζω ότι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας θα κινηθούν άμεσα δικαστικά σε βάρος του πρωθυπουργού και των αρμοδίων υπουργών.

Υπάρχει βέβαια και το «Λιμάνι της Αγωνίας», δημοτική παράταξη του Πειραιά με επικεφαλής τον Δρίτσα και την μέλος άλλη βουλευτή του Συριζα εδώ, τη Σταματάκη. Ονομάσθηκε έτσι η παράταξη για να εκφράσει την αγωνία της και την απόλυτη αντίθεσή της στην ιδιωτικοποίηση του Πειραιά. Ο τίτλος της είναι παρμένος από την ομώνυμη ταινία του Καζάν που αναφέρεται στη συμμορία των μαφιόζων και δολοφόνων, εργατοπατέρων προδοτών των συμφερόντων των λιμενεργατών. Αν επιμένουν λοιπόν να την κρατήσουν, αν δεν έχουν την αξιοπρέπεια να πάνε σπίτι τους, ας την ονομάσουν «Λιμάνι της Προδοσίας» ή «Λιμάνι της Μαφίας» που ξεπούλησε τον Πειραιά.

Και τέλος: Οι φυλές και λαοί που κατοίκησαν αυτόν τον τόπο είναι «λαοί της θάλασσας». Ζούσαν και ζουν στα παράλια, στα νησιά, σε λοφώδεις και ορεινούς τόπους, οι περισσότεροι όχι απρόσιτα μακρινοί από τη θάλασσα. Μέσα, δίπλα, κοντά στη θάλασσα είναι οι περισσότερες σκέψεις, δραστηριότητες, πόνοι και χαρές τους. Τα πλοία, οι βάρκες, τα αγκυροβόλια, οι θαλασσινοί διατρέχουν τη σκέψη και την τέχνη τους εδώ και χιλιετίες. Η πρώτη φορά που συναντάται σε κείμενο η λέξη «λιμήν» είναι στην Ιλιάδα, ραψωδία Α, στίχος 432: «ότε δη πολυβανθέος λιμένος ίκοντο…». Όταν ο Οδυσσέας και οι ναύτες του «έφτασαν στο βαθύ λιμάνι» της Θήβης στην Τρώαδα Στη συνέχεια ο Όμηρος περιγράφει αναλυτικά τις διαδικασίες ελλιμενισμού της εποχής: κατεβάζουν τα πανιά, χαλαρώνουν τα ξάρτια, επιστρέφουν το κατάρτι στη θέση του, με τα κουπιά φέρουν το πλοίο στο αραξοβόλι, ρίχνουν στη θάλασσα τις αγκυρόπετρες,, δένουν τις πρυμάτσες, βγαίνουν στην ακρογιαλιά. Η Οδύσσεια πάλι τραγουδάει τα δεκαετή πάθη του Οδυσσέα από το λιμάνι της εκστρατείας τον νόστο στο λιμάνι της πατρίδας. Τα λιμάνια, η θάλασσα, τα πλοία, οι αέρηδες σαλπάραν στην ελληνική ποίηση και μουσική από τον Όμηρο ταξιδεύουν μέχρι σήμερα. Στην πρώτη συλλογή του, στο πρώτο ποιήμα της, στην πρώτη στροφή της ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει για σας, τους ναυτεργάτες: «Ο έρωτας/ Το Αρχιπέλαγος/ Κι η πρώρα των αφρών του/ Κι οι γλάροι των ονείρων του/ Στο πιο ψηλό κατάρτι ο ναύτης ανεμίζει/ Ένα τραγούδι».

Ο καθένας μας όταν σκέφτεται μόνος του την έννοια «πατρίδα» ξεκινάει από κάποια παιδική εικόνα που έκφραζε το χώρο έξω από το σπίτι και τους ανθρώπους έξω από την οικογένεια. Θυμάμαι, στη βεράντα του σπιτιού μας στην Τήνο, καταμεσής του λιμανιού, με τα πόδι σηκωμένα στα δάχτυλα για να έχω ορίζοντα μπροστά μου, να βλέπω τους αχθοφόρους κατά δεκάδες να αδειάζουν τα καίκια με τα τσιμέντα, τα καρπούζια, τα σιδερικά και να τα βάζουν σε τεράστια μακρόστενα καρότσσια χωρλίς μηχανή, του λεμβούχους να αδειάζουν τους προσκυνητές από το «Αιγαίον» του Τυπάλδου και το «’Ερση» του Τόγια, τους ναυτεργάτες να κατεβάζουν με γάντζους αγελάδες στην προκυμαία. Και κάποια απογεύματα να πηγαίνω στο τεβερνάκι των αχθοφόρων δίπλα στη Μαλαματένια, στους οποίους ανήκαν και οι θείοι μου Γιώργης και Κωσταντής, να ακούω «ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το΄χει ζήσει» για «τρικυμίσμένες θάλασσες, νησιά του αρχιπελάγους», όπως λέει ο Νίκος Καββαδίας.

Τα λέω αυτά, όχι από ρομαντισμό για μια χαμένη εποχή, αλλά για να τονίσω ότι η εκποίηση των λιμανιών είναι κάτι περισσότερο από ένα πολιτικό και οικονομικό έγκλημα. Είναι ένα σοκ πολιτισμού. Μας αποκόπτει από στοιχεία που αποτελούν σταθερές στην παράδοσή και την καθολική μας ταυτότητα. Μας κάνει ξένους με τα λιμάνια, τα ενσωματώνει σε μια εχθρική «ετερότητα», μη φιλική και μη επισκέψιμη.

Στα μέσα του 5^ου π.Χ. αιώνα, με πρόταση του Περικλή και με σχέδια του ναυάρχου Θεμιστοκλή ολοκληρώνεται το κτίσιμο των Μακρών Τειχών Αθήνας Πειραιά, ακριβώς για να εξασφαλίσουν συνεχώς ρέουσα την ζωτική αρτηρία ενός τόπου με το λιμάνι της. Σήμερα, δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά έρχεται το Μέγα Σινικό Τείχος για να αποκόψει και να κόψει κάθε επαφή ανάμεσα στην πόλη και το λιμάνι.

Ο δημοσιογράφος του Spiegel τελειώνει το άρθρο του γράφοντας ότι εδώ, στην Πειραϊκή και τη Σαλαμίνα, έγινε η ναυμαχία ανάμεσα στους Έλληνες και τους Ασιάτες εισβολείς που έληξε με μεγάλη νίκη των Ελλήνων, ιστορικής σημασίας για όλη την Ευρώπη. Τότε η Ελλάδα, και η Ευρώπη λέει, συνέτριψαν τον επιτιθέμενο. Σήμερα έχουν ηττηθεί.

Εδώ κάνει μεγάλο λάθος. Όχι δεν έχουμε ηττηθεί. Θα νικήσουμε».

Φωτογραφίες από την εκδήλωση:

πηγη: iskra.gr

Στο υπερταμείο η κυριότητα των 71.500 ακινήτων της ΕΤΑΔ

Η πλήρης κυριότητα και όχι μόνον η διαχείριση των ακινήτων του Δημοσίου περνά στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. (ΕΤΑΔ) και μέσω αυτής στο νέο υπερταμείο, δηλαδή την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΠ). Πρόκειται κατ’ ουσίαν για το μεγαλύτερο μέρος της ακίνητης περιουσίας που κατέχει, μέχρι τώρα, το ελληνικό Δημόσιο, η κυριότητα του οποίου ήταν εν πολλοίς στο υπουργείο Οικονομικών. 

Ειδικότερα, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 196 του πολυνομοσχεδίου και τις προβλέψεις του για το νέο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων, αυτό απορροφά ως 100% θυγατρική του την ΕΤΑΔ και μαζί της περί τα 71.500 μεγάλα και μικρότερα ακίνητά της μεταξύ των οποίων και 597 νησιά. 

Υπό μια έννοια υποθηκεύονται όλα αυτά ως εγγύηση των δανειστών για τα δάνεια που έχουν χορηγήσει στην Ελλάδα, με δεδομένο ότι το de facto ανώτατο όργανο του νέου ταμείου, το Εποπτικό Συμβούλιο, τελεί υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Κομισιόν και τoυ ESM.
Τα 71.500 ακίνητα προκύπτουν από το μητρώο της ΕΤΑΔ και αυτά που μεταβιβάζονται τώρα σε αυτήν από το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο θα κρατήσει κατά κυριότητα μόνον 91 αλλά επιλεγμένα ακίνητα προς αποκρατικοποίηση.
Ποια είναι όμως αυτά τα ακίνητα που περνούν στον έλεγχο του υπερταμείου; Πρόκειται για χαρτοφυλάκιο που περιλαμβάνει μεγάλα τουριστικά ακίνητα όπως ξενοδοχεία, μαρίνες, κάμπινγκ, γκολφ, χιονοδρομικά, ιαματικές πηγές, Ολυμπιακά Ακίνητα, δεκάδες χιλιάδες τίτλους ακινήτων της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου αλλά και πολλές ακόμα εκμεταλλεύσεις και φιλέτα όπως αυτά στη λεγόμενη Αττική Ριβιέρα.
Η ΕΤΑΔ ιδρύθηκε το 1998, (Ν. 2636/1998) και το 2011 απορρόφησε την Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε. ενώ τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους απορρόφησε και την Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου Α.Ε. Το 2015 απορρόφησε και την Παράκτιο Αττικό Μέτωπο Α.Ε. Μέχρι τώρα είχε όπως προαναφέρθηκε μόνον τη διαχείριση, ανάπτυξη, εκμετάλλευση και αξιοποίηση όλων των παραπάνω περιουσιακών στοιχείων. 

Τώρα, στο πολυνομοσχέδιο οι ειδικές διατάξεις σχετικά με την ΕΤΑΔ αναφέρουν ότι «η κυριότητα και νομή όλων των κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων τα οποία ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο και τα διαχειρίζεται η ΕΤΑΔ σύμφωνα με το ν. 2636/1998, μεταβιβάζονται αυτομάτως στην ΕΤΑΔ χωρίς αντάλλαγμα». Ως εξαιρέσεις προσδιορίζονται αιγιαλοί, παραλίες και παρόχθιες εκτάσεις, υδρότοποι, περιοχές Ramsar και Natura, αρχαιολογικοί χώροι, αμιγώς δασικές εκτάσεις και λοιπά πράγματα εκτός συναλλαγής».

Αξίζει να σημειωθεί πως προβλέπεται πως εάν μέρος ακινήτου εμπίπτει σε μία από τις εξαιρέσεις, η κυριότητα του μέρους του που δεν εμπίπτει μεταβιβάζεται ούτως ή άλλως στην ΕΤΑΔ. Επιπλέον, η ΕΤΑΔ θα μπορεί να κάνει αναγκαστικές απαλλοτριώσεις υπέρ της ίδιας ή θυγατρικής της και το κόστος αυτό θα καλύπτεται από τα ποσά του υπερταμείου που προορίζονται για επενδύσεις δυνάμει του σχετικού άρθρου 17 του νόμου. Ως σκοπός της ΕΤΑΔ προσδιορίζεται η αξιοποίηση των ακινήτων με κάθε πρόσφορο μέσο.

Τι παραμένει υπό τον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ

Το ΤΑΙΠΕΔ δεν παύει να κατέχει ακίνητα ούτε αναστέλλεται το πρόγραμμα αξιοποίησής τους. Εκχωρεί πολλά από αυτά που βρίσκονταν μέχρι τώρα στο χαρτοφυλάκιό του, αλλά κρατά 91 που προσδιορίζονται ένα προς ένα στο σχετικό παράρτημα του νομοσχεδίου.

Μεταξύ αυτών είναι, βέβαια, όλα τα μεγάλα ακίνητα που τελούν ήδη υπό αποκρατικοποίηση όπως η έκταση του Ελληνικού, ο Αστέρας Βουλιαγμένης, το Ποσείδι Χαλκιδικής, η Κασσιόπη στην Κέρκυρα, η Αφάντου στη Ρόδο, το πρώην Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο Μαρκοπούλου, το Λητώ στη Μύκονο και η έκταση στη Βερβερόντα στο Πόρτο Χέλι.

Επιπλέον, κρατά πλήθος εκτάσεων κάμπινγκ, ιαματικών πηγών, παραδοσιακών αρχοντικών, αγροκτημάτων, πρώην ειρηνοδικείων, ξενοδοχείων, τη ΒΙΠΕ Βόλου, τρία ακίνητα εξωτερικού, το ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο στον Σχινιά, το στρατιωτικό αεροδρόμιο ΣΕΔΕΣ στη Θέρη Θεσσαλονίκης, την έκταση στις Γούρνες Ηρακλείου της Κρήτης, την Πουνταζέζα στο Λαύριο και πολλά ακόμα.

πηγη: attikanea.blogspot.gr