Ανάλυση: Κώστας Σκορδούλης

Γέννημα του ενεργοβόρου καπιταλισμού

Ο 21ος αιώνας βρήκε τον πλανήτη Γη μπροστά σε ένα αδιέξοδο, όπου το περιβάλλον και η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδέονται με μια διαδικασία αλληλοεξαρτώμενης και αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης. Καθώς το ενδιαφέρον για την κλιματική αλλαγή και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος αυξάνεται, είναι αναγκαία
η αντικαπιταλιστική παρέμβαση, κόντρα σε ατελέσφορες διορθωτικές κινήσεις εντός του συστήματος.

Οικολογικά κινήματα στη σκιά της υπερθέρμανσης

Τους τελευταίους μήνες γίναμε μάρτυρες ενός μαζικού νεολαιίστικου κινήματος, που ξεκίνησε από τα λύκεια του Βελγίου, με βασικό σύνθημα «σώστε τον πλανήτη, όχι στην κλιματική αλλαγή». Ήταν η πρώτη φορά που ένα μαζικό κίνημα νεολαίας με ξεκάθαρα οικολογικά αιτήματα πλημμύριζε τους δρόμους της Ευρώπης, μετά τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 που πυροδοτήθηκαν από τα πυρηνικά ατυχήματα του Three Mile Island και του Τσέρνομπιλ.Στην Ελλάδα, οι προγραμματισμένες έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο έχουν προκαλέσει μια γενικευμένη αντίδραση, όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σε πανελλαδικό επίπεδο με κινητοποιήσεις –η πιο πρόσφατη στα Γιάννενα με συμμετοχή 2.000 διαδηλωτών– και τη δημιουργία επιτροπών σε πολλές πόλεις.

Η παγκόσμια κινητοποίηση στις 20 Σεπτέμβρη γίνεται σε μια συγκυρία που καίγεται το δάσος του Αμαζονίου από τους μεγαλογαιοκτήμονες και τους μεγαλοκτηνοτρόφους, όπου ο Ιούλιος του 2019 καταγράφηκε ως ο θερμότερος μήνας όλων των εποχών στον πλανήτη και όπου η νέα έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 8 Αυγούστου επισημαίνει ότι η κλιματική αλλαγή απειλεί σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό την επισιτιστική επάρκεια του πλανήτη.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη, όχι μόνο απέναντι σε ένα νέο κίνημα και στα αιτήματα που αυτό προβάλλει αλλά πολύ περισσότερο απέναντι στην πραγματικότητα της καταστροφής του πλανήτη και των μορφών ζωής που ζουν σε αυτόν. Ήρθε η ώρα η οικολογική προβληματική να γίνει συστατικό στοιχείο του λόγου και του προγράμματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Με την πρακτική της αγοραπωλησίας «δικαιωμάτων εκπομπών», το σύστημα στοχεύει να κάνει τη ρύπανση
ένα εμπόρευμα, άρα και μια πηγή κέρδους

Βασικό στοιχείο της κρίσης του καπιταλισμού είναι το γεγονός πως η οικονομική κρίση συνοδεύεται από μια βαθιά οικολογική κρίση. Η οικολογική κρίση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καπιταλιστικής κρίσης. Η οικολογική αυτή κρίση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, έχει άμεση σχέση με τη γενίκευση της χρήσης του πετρελαίου και με την ανάπτυξη της χημικής βιομηχανίας, η οποία τροφοδοτήθηκε από την εντατικοποίηση της γεωργίας. Η κατασπατάληση των φυσικών πόρων του πλανήτη για την παραγωγή ενέργειας, διαταράσσει τους γεωχημικούς κύκλους της φύσης και οδηγεί στην οικολογική κρίση, που η κυριότερη έκφρασή της είναι η «κλιματική αλλαγή». Οι αλλαγές στο κλίμα θα επιδεινώνονται όσο η κρίση του καπιταλισμού θα βαθαίνει και όσο ο υποκειμενικός παράγοντας για την ανατροπή αδυνατεί να συγκροτηθεί δίνοντας λύση.

Ο καπιταλισμός σήμερα είναι εξαιρετικά ενεργοβόρος. Οι δραστηριότητες που έχουν άμεση σχέση με την παραγωγή ενέργειας και τις μεταφορές αποτελούν την βασική αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι δραστηριότητες αυτές ευθύνονται για την έκλυση στην ατμόσφαιρα 7 δισεκατομμυρίων τόνων αερίων ανά έτος (CO2, CH4, N2Ο) τα οποία έχουν καταλυτική επίδραση στο «φαινόμενο του θερμοκηπίου», το οποίο διατηρεί τη θερμοκρασία του πλανήτη σε επίπεδα που επιτρέπουν τη διατήρηση της ζωής, με αποτέλεσμα αυτό να γίνει εντελώς ανεξέλεγκτο, διαταράσσοντας το κλιματικό σύστημα του πλανήτη.

Η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές (IPCC) υπολόγισε ότι τον 20ο αιώνα η αύξηση της θερμοκρασίας στο πλανήτη ήταν 0,60C κατά μέσο όρο. Τον 21ο αιώνα και έως το 2095, η IPCC προβλέπει ότι η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη θα κυμανθεί από 1,1 ως 6,40C και ότι η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει έως και 80 εκατοστά. Η έκθεση της επιτροπής που συντάχθηκε στη σύνοδο του Παρισιού (2/2/2007) επιβεβαίωσε τις εξής δυσοίωνες προβλέψεις:

● Επέκταση της ερήμου και μείωση της αγροτικής παραγωγής στην Αφρική με μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών λόγω έλλειψης νερού (οικολογικοί πρόσφυγες).
● πλημμύρες και ξηρασίες στη Λατινική Αμερική.
● λειψυδρία στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπου θα επηρεαστούν 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
● διάβρωση των ανατολικών ακτών των Ηνωμένων Πολιτειών.
● εκτεταμένες πλημμύρες-καύσωνες και απρόσμενο ψύχος στην Ευρώπη.
● εξάπλωση της ελονοσίας σε Αφρική και Αμερική.
Επιπλέον η επιτροπή κατάθεσε νέα ευρήματα όπως:
● αν η υπερθέρμανση δια-
τηρηθεί, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα λιώσουν τα ανώτερα στρώματα των πάγων της Γροιλανδίας, γεγονός που θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 6-7 μέτρα.
● υπάρχει αύξηση της λεγόμενης «κλιματικής ευαισθησίας», δηλαδή του τρόπου με τον οποίο το κλίμα θα αντιδράσει στον διπλασιασμό της συγκέντρωσης αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι διαταραχές στους ρυθμιστικούς μηχανισμούς του περιβάλλοντος θα γίνονται αισθητές καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα.
Οι διάφορες διεθνείς συνδιασκέψεις που έγιναν για τον περιορισμό της εκπομπής θερμοκηπικών αερίων απέτυχαν παταγωδώς. Το πρωτόκολλο του Κιότο (1997) δεν προβλέπει καμία συνέπεια για τις πλούσιες χώρες σε περίπτωση που αρνηθούν να εφαρμόσουν τα στοιχειώδη μέτρα για την επίτευξη της μείωσης των εκπομπών θερμοκηπικών αερίων.
Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια επιβολής ενός συστήματος «αγοραπωλησίας δικαιωμάτων ρύπανσης» σε παγκόσμια κλίμακα, με αφορμή τον στόχο για μείωση της ποσότητας των θερμοκηπικών αερίων που έβαλε η συνδιάσκεψη του Ρίο (1992). Με τη συνηγορία των Ηνωμένων Πολιτειών αυτός ο μηχανισμός αγοραπωλησίας έγινε αποδεκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για μία επικίνδυνη εξέλιξη που πρέπει να σταματήσει. Πρώτον, γιατί ανοίγει το δρόμο για την ενίσχυση της εξάρτησης των υπανάπτυκτων χωρών απ’ το Βορρά. Σ’ ένα μηχανισμό που καθορίζει για κάθε χώρα ένα ανταλλάξιμο ποσοστό ρύπανσης, η εξουσία λήψης αποφάσεων ανήκει σ’ αυτούς που διαθέτουν την οικονομική δύναμη να εμπορεύονται ρυπαίνοντας όταν το θεωρούν συμφέρον. Οι χρεωμένες χώρες του Νότου θα μπορούσαν να πωλήσουν το ποσοστό τους στις βόρειες χώρες, μολονότι οι τελευταίες ρυπαίνουν πολύ περισσότερο. Επιπλέον, το σύστημα στοχεύει να κάνει τη ρύπανση ένα εμπόρευμα, άρα και μια πηγή κέρδους.

Ο 21ος αιώνας βρήκε τον πλανήτη Γη μπροστά σ ένα αδιέξοδο όπου το περιβάλλον και η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδέονται με μια διαδικασία αλληλοεξαρτώμενης και αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης. Η αντιμετώπιση αυτού του αδιεξόδου απαιτεί κινητοποίηση όλων των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που αναγνωρίζουν ότι η στρατηγική περιβαλλοντική δράση που απαιτείται να εφαρμοστεί δεν πρέπει να αρκεστεί μόνο στις προτεραιότητες του Βορρά αλλά να λάβει υπόψη της και τις αντίστοιχες των χωρών του Νότου.
Ο πληθυσμός των αναπτυγμένων χωρών, που αντιστοιχεί στο 25% του πληθυσμού της Γης, χρησιμοποιεί σχεδόν το 80% των φυσικών πόρων που καταναλώνονται ετήσια με όλες τις περιβαλλοντικές συνέπειες που αυτό προκαλεί. Το υπόλοιπο 75% του πληθυσμού της Γης πρέπει να επιβιώσει με τα εναπομείναντα 20% των φυσικών πόρων.
Μια επαναδιαμόρφωση των στόχων της οικονομικής ανάπτυξης και ένας επαναπροσδιορισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, όπου θα λαμβάνονται υπόψη εξίσου τα προβλήματα του Βορρά και τα προβλήματα επιβίωσης του Νότου, θεωρείται ότι είναι δίκαιο.

Το πρόβλημα της ρύπανσης όμως δεν είναι θέμα αισθητικής ούτε και ηθικής. Είναι θέμα επιβίωσης. Εκείνος που νομίζει ότι η μάχη ενάντια στη ρύπανση μπορεί να κερδηθεί χωρίς να γίνουν θεμελιακές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές, έχει μόνο καλές προθέσεις αλλά δεν πρόκειται να καταφέρει πολλά, στο βαθμό που ασχολείται μόνο με τα συμπτώματα και όχι με τις αιτίες.
Ζητούμενο για την εξάλειψη των αιτιών δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική η οποία θα προκαλέσει τα αναγκαία κοινωνικά ρήγματα για την ουσιαστική ανάδυση μιας οικοσοσιαλιστικής κοινωνίας.

Απάτη ο «πράσινος καπιταλισμός»

▸ Δεν αποτελεί διέξοδο η πράσινη επιχειρηματικότητα σε μικροκλίμακα

Τα τελευταία χρόνια, οι αστικές τάξεις των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών προωθούν το σχήμα για την «πράσινη οικονομία της αγοράς». Αυτή η πολιτική έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτο, η σωτηρία του περιβάλλοντος γίνεται πεδίο κερδοσκοπίας. Δεύτερο, η προστασία της φύσης επιχειρείται να γίνει η ατμομηχανή για «έναν εκσυγχρονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας». Τρίτο, γίνεται προσπάθεια να αποκατασταθεί το κύρος της άποψης ότι η αγορά είναι το αποκλειστικό μέσο για μια πολιτική κατά της κλιματικής αλλαγής.
Μέχρι στιγμής, όμως, οι απόπειρες προσανατολισμού του καπιταλισμού σε μια φιλική προς το περιβάλλον λειτουργία έχουν αποτύχει, για τον λόγο ότι η λογική του κέρδους είναι εντελώς ασύμβατη με μια πολιτική σεβασμού της φύσης και των λειτουργιών της. Οι διακηρύξεις για μια «αειφόρο ανάπτυξη» διαψεύδονται από τη λογική του κεφαλαίου: «αειφόρος ανάπτυξη» και νόμος της αξίας αποκλείονται αμοιβαία.

Πέραν από το μύθο της «πράσινης οικονομίας της αγοράς», το σοσιαλιστικό οικολογικό κίνημα έχει να αντιπαρατεθεί θεωρητικά ενάντια σε συγκεκριμένες πολιτικές που εκφράζονται σε μικροκλίμακα και αφορούν την λεγόμενη «πράσινη επιχειρηματικότητα»: καλλιέργεια βιολογικών τροφίμων (χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα), παραγωγή ζυμαρικών χωρίς γλουτένη, οικολογικές συσκευασίες- κατάργηση της πλαστικής σακούλας, προγράμματα/εταιρείες ανακύκλωσης, οικολογικός αγροτουρισμός κλπ.

Οι κινήσεις αυτές προσπαθούν να περάσουν την αντίληψη ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι ζήτημα καταναλωτικής κουλτούρας σε ατομικό επίπεδο. Επίσης, αποσιωπούν το ζήτημα ότι και οι «πράσινες επιχειρήσεις» λειτουργούν με τη λογική του κέρδους και βεβαίως κινούνται στη μεγακλίμακα της αγοράς ενός συστήματος του οποίου οι νόμοι και η ηθική είναι διαμετρικά αντίθετα με την οικοκεντρική ηθική και λογική.

Αν και αναγνωρίζουμε το αδιέξοδο τέτοιων κινήσεων, σε επίπεδο ατομικής και συλλογικής κουλτούρας στην καθημερινότητάς μας, υιοθετούμε οικολογικές πρακτικές

Βασικά στοιχεία μιας σύγχρονης κομμουνιστικής προσέγγισης

▸ Δεν αποτελεί διέξοδο η πράσινη επιχειρηματικότητα σε μικροκλίμακα

Ο τρόπος οργάνωσης της καπιταλιστικής παραγωγής κάνει πολύ δύσκολη την απεμπλοκή της παραγωγής ενέργειας από τη χρήση των ορυκτών καυσίμων. Είμαστε ενάντια στις εξορύξεις νέων ορυκτών καυσίμων. Οι εξορύξεις έχουν τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, όπως έχει δείξει η εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές.

Απέναντι στη στροφή του καπιταλισμού στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), είτε αυτές είναι φωτοβολταϊκά συστήματα είτε ανεμογεννήτριες, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως όσο η παραγόμενη ενέργεια ελέγχεται κεντρικά από το κράτος και τις εταιρείες του ιδιωτικού τομέα δεν είναι δυνατόν να πραγματωθεί ο βασικός στόχος του οικολογικού κινήματος για την ενεργειακή αυτονομία των πολιτών και των κοινοτήτων.

Το αίτημα για εργατικό έλεγχο στα συστήματα παραγωγής και διανομής ενέργειας (ΑΠΕ κάτω από εργατικό έλεγχο) είναι κεντρικό. Αλλά και οι διάφορες μορφές ΑΠΕ θα πρέπει να επανεξεταστούν. Η περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλείται από την εγκατάσταση «αιολικών πάρκων» είναι τεράστια. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα η υδροηλεκτρική παραγωγή ενέργειας έχει πάρει μαζικές διαστάσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κτίσιμο τεράστιων φραγμάτων σε ποτάμια και λίμνες που προκαλούν ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξήγγειλε πάλι την «μερική» εκτροπή του Αχελώου. Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των κατοίκων της Μεσοχώρας, αλλά και όπου αλλού προγραμματίζονται φράγματα (Άραχθος, κλπ).
Τέλος, παρά τις προσπάθειες παρουσίασης της πυρηνικής ενέργειας ως ενέργειας φιλικής προς το περιβάλλον εμμένουμε στο «όχι στην πυρηνική ενέργεια», εφόσον παραμένει άλυτο το πρόβλημα της διάθεσης των πυρηνικών αποβλήτων.

Το πιο σημαντικό όμως ζήτημα, που δεν έχει αναδειχθεί στην Ελλάδα, είναι το ζήτημα της διατροφής, κι αυτό αφορά το νερό και τα «γενετικά τροποποιημένα» τρόφιμα.

πηγη:  prin.gr

Από τις εμφανίσεις του  πρωθυπουργού και του  αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης  στην έκθεση Θεσσαλονίκης προκύπτει ένα συμπέρασμα: και οι δυο- πέρα απ όσα ήταν υποχρεωμένοι να πουν στο κομματικό τους ακροατήριο για χάρη της συντήρησης του πολιτικού παιχνιδιού-  εξέπεμψαν ισχυρές δόσεις  θεσμικής προσήλωσης, αναγνωρίζοντας την πολιτική πραγματικότητα η οποία προέκυψε από τις εκλογές και η οποία είναι απολύτως  ικανοποιητική και για τους δύο. 

Ποια είναι  αυτή η πραγματικότητα; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης νίκησε και είναι πρωθυπουργός. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχασε, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως ο αδιαμφισβήτητος  ηγέτης της λεγόμενης «δημοκρατικής παράταξης». 

Παρά τις μύχιες επιθυμίες πολλών και διαφόρων με ποικίλα κίνητρα που είχαν επενδύσει στην διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και τον πολιτικό εκμηδενισμό του Αλέξη Τσίπρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει την πραγματικότητα που προέκυψε από τις κάλπες. Κι αυτή η πραγματικότητα επιβάλλει να τον αντιμετωπίσει ως αυτό που Αλέξης Τσίπρας κέρδισε στις τελευταίες εκλογές: Δηλαδή, ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ως  δεύτερο πόλο εξουσίας σε ένα ισχυρό δικομματικό πολιτικό σκηνικό που επανακάμπτει. 

Τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο Αλέξης Τσίπρας … αφηγήθηκαν  στις εμφανίσεις τους στη Θεσσαλονίκη ότι η χώρα έχει αφήσει πίσω της τη δεκαετή κρίση και ανακάμπτει. Ο Αλέξης Τσίπρας  υπογράμμισε  τη συμβολή του σ αυτήν την ανάκαμψη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απ την πλευρά του, επιχειρεί να διατυπώσει ένα σχέδιο (το σχέδιό του) που να εμπεριέχει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. 

Και οι δύο, φαίνεται να  γνωρίζουν (και να συμφωνούν)  ότι η αποκατάσταση μιας δικομματικής «κανονικότητας» αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας (ψευδ)αίσθησης  γενικότερης οικονομικής ασφάλειας η οποία θα αποθεραπεύσει το βαρύτατα τραυματισμένο πολιτικό σύστημα και το προσωπικό του.

Παρά τις φωνές τις παροτρύνσεις και τις πιέσεις που δέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επιθυμεί την «καταδίωξη» του Αλέξη Τσίπρα. Γνωρίζει άλλωστε πολύ καλύτερα ίσως απ τον καθένα (ήταν αρκετά μικρός για να μαθαίνει και αρκετά μεγάλος για να θυμάται) τι δώρο πρόσφερε ο πατέρας του στον Ανδρέα Παπανδρέου σύροντάς    τον στο ειδικό δικαστήριο…

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του πρόσφερε όλα τα εχέγγυα και όλες τις αποδείξεις ότι ωρίμασε και συμβιβάστηκε με την πραγματικότητα η οποία ούτως ή άλλως ορίζεται κάπου πλησιέστερα στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο ή την Ουάσιγκτον παρά στην Αθήνα. Υπό αυτήν την έννοια και οι δύο φιλόδοξοι πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής σκηνής αναγνωρίζουν και αποδέχονται το ελάχιστο βάρος που διαθέτουν στο παιχνίδι των πράγματι ισχυρών και μεγάλων εταίρων-δανειστών και… συμμάχων. Αυτή η οδυνηρή- για τη χώρα- πραγματικότητα υποχρεώνει τους κυρίους Μητσοτάκη και Τσίπρα να παίξουν με κανόνες στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι της εναλλαγής στην εξουσία. Γνωρίζουν άλλωστε και οι δύο τι ακριβώς συνέβη την τελευταία δεκαετία, πόσο πολιτικό αίμα χύθηκε και πόσοι λαμπροί και πολλά υποσχόμενοι πολιτικοί αστέρες αποδειχθήκαν… διάττοντες.

Για να λειτουργήσει, ωστόσο, η σιωπηρή συμφωνία κυρίων την οποία επιβάλλει η πραγματικότητα στους κυρίους Μητσοτάκη και Τσίπρα υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις:

• Και οι δύο- κατά κύριο λόγο ο Κυριάκος Μητσοτάκης_  θα πρέπει να καταφέρουν να «μαζέψουν» τα «σκυλιά του πολέμου» που κατά κόρον χρησιμοποίησαν στα media και αλλού προκειμένου να δοθεί η εντύπωση της σύγκρουσης δύο διαφορετικών κόσμων. Τα πράγματα, άλλωστε είναι απλούστερα, καθώς η μεταξύ τους μάχη είναι προφανές αφορά περισσότερο τη (δια)νομή της εξουσίας και τα ευεργετήματα που αυτή συνεπάγεται για τα δικά τους παιδιά, παρά για σύγκρουση κοσμοθεωριών και αντιλήψεων.
• Και οι δύο_ κατά κύριο λόγο ο Αλέξης Τσίπρας- να αποδείξει στην πράξη στο επόμενο διάστημα ότι είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της δημοκρατικής –λεγόμενης- παράταξης
• Και, τέλος, η ελληνική κοινωνία να συνεχίσει να πιστεύει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ αυτόν που οι δύο πρωταγωνιστές υποδεικνύουν…

πηγη: imerodromos.gr

Από Σ.Ρομπόλης - Β.Μπέτσης

Πώς το νέο σύστημα υπολογισμού εισφορών που προωθεί το Παρίσι «τιμωρεί» τους συνταξιούχους με χαμηλότερες αποδοχές. Τα διδάγματα από Βερολίνο και η κριτική. 

Η φτωχοποίηση των συνταξιούχων στη Γερμανία… εμπνέει την κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική της κυβέρνησης του E. Macron στη Γαλλία. Αυτό φάνηκε μετά την παρουσίαση της πρότασης του Jean-Paul Delevoye από τον Γάλλο πρωθυπουργό στους κοινωνικούς συνομιλητές, για τις σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, οι οποίες, μεταξύ των άλλων, στοχεύουν στη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 20%-25% από το 2020 μέχρι το 2050.

Πράγματι, στη Γερμανία το 2018, το 51,4% (9,3 εκατομμύρια άτομα) των συνταξιούχων ελάμβανε μηνιαία σύνταξη κάτω των 900 ευρώ και το 58,6% κάτω των 1.000 ευρώ. Παράλληλα, το όριο φτώχειας στη Γερμανία κυμαίνεται για κάθε άτομο στο επίπεδο των 999 ευρώ τον μήνα.

Στις συνθήκες αυτές, το Ινστιτούτο Βertelsman προβλέπει την αύξηση της φτώχειας των συνταξιούχων και εξαιτίας της αύξησης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, σε βαθμό που ένας στους πέντε (20%) συνταξιούχους στη Γερμανία από το 2031 μέχρι και το 2036 θα απειλείται από τον κίνδυνο της φτώχειας.

Την κατεύθυνση αυτή των μειώσεων του επιπέδου των συντάξεων και της αύξησης της φτωχοποίησης των συνταξιούχων στη Γερμανία επιδιώκει να επιτύχει η πρόταση του J.P. Delevoye με τη μετατροπή του ισχύοντος διανεμητικού συνταξιοδοτικού συστήματος σε σύστημα σημείων (point system) καθορισμένων εισφορών, σύμφωνα με το οποίο οι καταβαλλόμενες κάθε μήνα ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών θα χρησιμοποιηθούν για την αγορά σημείων, τα οποία θα συσσωρεύονται και θα μετατρέπονται σε σύνταξη κατά την περίοδο της συνταξιοδότησης.

Με άλλα λόγια, το προτεινόμενο αυτό σύστημα, στο οποίο ασκούνται σοβαρές και τεκμηριωμένες τεχνικά κριτικές, όχι μόνο από τα συνδικάτα αλλά και από ειδικούς ερευνητές και εμπειρογνώμονες, ενσωματώνει, κατά βάση, την περίοδο των καταβαλλόμενων ασφαλιστικών εισφορών. Αυτό σημαίνει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η χρονική διάρκεια καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών, τόσο περισσότερα θα είναι τα σημεία-βαθμοί που θα αγοραστούν, διαμορφώνοντας υψηλότερο επίπεδο σύνταξης.

Έχει υπολογιστεί (G. Duval, 2019) ότι κατά μέσο όρο, ένα επιπλέον έτος εργασίας, μετά την ηλικία των 60 ετών, αυξάνει το επίπεδο της σύνταξης κατά περίπου 2,5%. Αντίθετα, για κάθε λιγότερο έτος εργασίας και καταβολής ασφαλιστικών εισφορών, η πραγματική μείωση της σύνταξης δεν θα είναι 5%, όπως είναι σήμερα, αλλά 7,5% (5%+2,5%) ετησίως.

Έτσι, ενώ σ’ ένα σύνολο εργασιακού βίου 35 ετών, οι περίοδοι ανεργίας, μητρότητας, ασθένειας κ.λπ. που στα συνταξιοδοτικά συστήματα αναγνωρίζονται για την απόκτηση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, στο προτεινόμενο «σύστημα των σημείων», οι συγκεκριμένοι περίοδοι εξαιρούνται και οι εργαζόμενοι-ασφαλισμένοι τιμωρούνται με τη διαμόρφωση χαμηλότερου επιπέδου σύνταξης.

Επιπλέον, εάν ληφθούν υπόψη και οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, οι οποίες συμβάλλουν περιορισμένα στην απόκτηση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τότε οι επιπτώσεις του προτεινόμενου συστήματος στη μείωση των συντάξεων, σε συνθήκες κοινωνικής οπισθοδρόμησης και διεύρυνσης της φτωχοποίησης των Γάλλων συνταξιούχων, θα είναι σημαντικές.

Στις συνθήκες και τις προοπτικές αυτές γεννιέται το ερώτημα: γιατί η γαλλική κυβέρνηση σχεδιάζει μία τέτοια δυσμενή παρέμβαση για τους Γάλλους εργαζόμενους-ασφαλισμένους, τη στιγμή που τα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα, παρά την παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα μετά το 2008, βρίσκονται σε ισορροπία;

Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το σημερινό νομοθετικό κοινωνικο-ασφαλιστικό πλαίσιο του γαλλικού συνταξιοδοτικού συστήματος, η συνταξιοδοτική δαπάνη (Eurostat, 2018) από 15% του ΑΕΠ το 2020 θα μειωθεί στο 12,5% του ΑΕΠ το 2060, ποσοστό σημαντικά χαμηλότερο από το ανώτερο επίπεδο 16% του ΑΕΠ, το οποίο έχει προσδιορισθεί για τα κράτη-μέλη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αντίστοιχο (12,5% του ΑΕΠ) το 2060 της μέσης συνταξιοδοτικής δαπάνης των κρατών-μελών της ευρωζώνης και μεγαλύτερο μόλις κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες της μέσης συνταξιοδοτικής δαπάνης (11,8% του ΑΕΠ) το 2060 των Ε.Ε.-27.

Η ενδεχόμενη προοπτική κοινωνικο-ασφαλιστικής ενιαιοποίησης των 42 διαφορετικών συνταξιοδοτικών καθεστώτων στην Γαλλία είναι εφικτή χωρίς την εφαρμογή μέτρων περικοπής των συντάξεων, δεδομένου ότι 4 συνταξιοδοτικά καθεστώτα (εργαζόμενοι του ιδιωτικού, δημόσιου, αυτοδιοικητικού τομέα) λειτουργούν με ενιαίους κανόνες ασφαλιστικών εισφορών, ηλικία συνταξιοδότησης, μεθόδων υπολογισμού των συντάξεων, κ.λπ. και παράλληλα καλύπτουν το 84% των περιουσιακών στοιχείων του συνολικού συνταξιοδοτικού συστήματος.

* Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Ομότ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου και Βασίλειου Γ. Μπέτση, Υποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου.

πηγη: iskra.gr

Από Άρης Χατζηστεφάνου

Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας απευθείας ανάθεσης δημόσιας υπηρεσίας (άγονη γραμμή) Αλεξανδρούπολης – Σαμοθράκης, με απόφαση του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Γιάννη Πλακιωτάκη, η εν λόγω γραμμή ανατέθηκε, για την χρονική περίοδο μέχρι της 31 Οκτωβρίου 2019, στην Ανώνυμη Ναυτική και Μεταφορική Εταιρεία Ζακύνθου (Zante Ferries), με το πλοίο «Αδαμάντιος Κοραής».

Το «Αδαμάντιος Κοραής», σύμφωνα με την ίδια απόφαση ξεκινά από σήμερα Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019.

Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: naftikachronika.gr

Παρά τις προσπάθειες για υγιεινή διατροφή και άσκηση τα περιττά κιλά συσσωρεύονται καθώς μεγαλώνουμε. Γιατί συμβαίνει αυτό; Νέα έρευνα Σουηδών επιστημόνων δίνει την εξήγηση και ανοίγει νέους ορίζοντες στην αντιμετώπισης της παχυσαρκίας

Βαρύ τίμημα καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα στον βωμό τής… πολυπόθητης ανάπτυξης σύμφωνα με το Αναπτυξιακό Πολυνομοσχέδιο που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση μέχρι την Τρίτη: 600 εκατ. ευρώ ετησίως οι απώλειες των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και 450 εκατ. ευρώ ετησίως οι απώλειες για τα Ταμεία (ΕΦΚΑ, ΕΤΕΑΕΠ, ΕΟΠΥΥ) και τον ΟΑΕΔ. Έτσι επιβεβαιώνεται, για άλλη μια φορά, ότι η όποια ανάπτυξη ή ανάκαμψη στις χρεοκοπημένες οικονομίες (και γενικώς στις οικονομίες τής καπιταλιστικής κρίσης), δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην άγρια εκμετάλλευση της Μισθωτής Εργασίας, στο μισθολογικό dubbing, στην «ΕλΝτοραντοποίηση» της αγοράς εργασίας και στη γενικευμένη ακύρωση των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων της Εργατικής Τάξης.

«Παρά τις αντίθετες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις και την παραπληροφόρηση που προωθούν αρκετοί εκπρόσωποι των ΜΜΕ, αλλά δυστυχώς και ειδικευμένοι επιστήμονες, ορισμένες διατάξεις τού υπό διαβούλευση πολυνομοσχεδίου αν εφαρμοστούν σε όλη τους την έκταση ή/και συνδυαστικά, θα προκαλέσουν ισχυρό μισθολογικό σοκ με μεγάλες απώλειες τόσο για τους μισθωτούς τού ιδιωτικού τομέα όσο και για τα Ασφαλιστικά Ταμεία (ΕΦΚΑ, ΕΤΕΑΕΠ), αλλά και για τον ΕΟΠΥΥ και τον ΟΑΕΔ», σημειώνει σχετικά η ΕΝΥΠΕΚΚ. Σύμφωνα με μετριοπαθείς πρώτες εκτιμήσεις της Ομάδας Νομοθετικής Επεξεργασίας της ΕΝΥΠΕΚΚ, οι ετήσιες απώλειες από τις προωθούμενες διατάξεις, αν εφαρμοστούν στο σύνολό τους, επιμερίζονται ως εξής:

• 600 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τους εργατοϋπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα,

• 250 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΕΦΚΑ,

• 100 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για το ΕΤΕΑΕΠ,

• 100 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΕΟΠΥΥ και

• 50 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΟΑΕΔ.

Ειδικότερα, οι διατάξεις του υπό διαβούλευση Αναπτυξιακού Πολυνομοσχεδίο» που θα προξενήσουν τις μεγάλες αυτές απώλειες τόσο για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα όσο και για τα Ασφαλιστικά Ταμεία αλλά και για τον ΕΟΠΥΥ και για τον ΟΑΕΔ, υπέρ των οποίων καταβάλλονται οι κάθε είδους εισφορές, είναι οι εξής:

Η διάταξη της παρ. 8 του άρθρου 49, με την οποία θεσπίζεται γενική ρήτρα εξαίρεσης («ρήτρα opt–out») της πλειονότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και για διάφορους λόγους από την εφαρμογή των εθνικών, τοπικών και κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

Η διάταξη αυτή στοχεύει στην ολοκληρωτική απαξίωση της κλαδικής ΣΣΕ, του σημαντικότερου είδους συλλογικής σύμβασης εργασίας για το επίπεδο των μισθών των διαφόρων κλάδων.

Συγκεκριμένα η διάταξη αυτή αναφέρει:

«8.Οι εθνικές και τοπικές ομοιοεπαγγελματικές και κλαδικές συλλογικές συμβάσεις είναι δυνατόν να θεσπίζουν ειδικούς όρους ή να εξαιρούν από την εφαρμογή συγκεκριμένων όρων τους εργαζομένους που απασχολούνται σε ειδικής κατηγορίας επιχειρήσεις όπως επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας, νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού σκοπού και επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως κατ’εξοχήν επιχειρήσεις σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή εξυγίανσης. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, εξειδικεύονται τα κριτήρια για τις επιχειρήσεις που εξαιρούνται και καθορίζονται οι κατηγορίες όρων των συλλογικών συμβάσεων που εξαιρούνται για τις επιχειρήσεις αυτές και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης.».

Η δυνατότητα του υπουργού Εργασίας να «εξειδικεύει κριτήρια και να καθορίζει όρους συλλογικών συμβάσεων που εξαιρούνται», αποτελεί απόλυτη αυθαιρεσία και παρανομία!

Η διάταξη των παρ. 2 και 3 του άρθρου 51, με την οποία θεσπίζεται η ρήτρα εξαίρεσης από την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης που έχει θεσπιστεί με τον ν. 1876/1990.

Με τη διάταξη αυτή πλήττεται καταλυτικά η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών συμβάσεων με επιχειρησιακές συμβάσεις.

Η συγκεκριμένη διάταξη χαρακτηριστικά αναφέρει:

«2. Κλαδική ή επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει σε περίπτωση συρροής με ομοιοεπαγγελματική συλλογική σύμβαση εργασίας. Κατ’εξαίρεση στις περιπτώσεις επιχειρήσεων, που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης, η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει της κλαδικής, εφόσον στην κλαδική δεν προβλέπονται εξαιρέσεις από την εφαρμογή όρων της σύμφωνα με την παράγραφο 8 του άρθρου 3 του Ν.1876/1990. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη της Ολομέλειας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, εξειδικεύονται οι περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης.

3. Η εθνική κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική συλλογική σύμβαση δεν υπερισχύει αντίστοιχης τοπικής.».

Και με την ανωτέρω διάταξη, όλως αυθαιρέτως και παρανόμως, παρέχεται η δυνατότητα στον υπουργό Εργασίας να «εξειδικεύει περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται»!

Η διάταξη των παρ. 2 και 3 του άρθρου 52, με την οποία θεσπίζεται η ρήτρα εξαίρεσης από την αρχή της επέκτασης της κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας ή της προσχώρησης αυτής.

Συγκεκριμένα η ρύθμιση αυτή αναφέρει:

«2. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων είναι δυνατόν να κυρωθεί το Πόρισμα του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας και να κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική, για όλους τους εργαζόμενους, συλλογική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση με τους εξής όρους:

2.1. Για την επέκταση συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης απαιτείται: α) αίτηση που υποβάλλεται από οποιοδήποτε από τους δεσμευόμενους από αυτή προς τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, β) τεκμηρίωση των επιπτώσεων της επέκτασης στην ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση και κοινοποίηση αυτής στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας.

2.2. Το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας γνωμοδοτεί αιτιολογημένα προς τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων λαμβάνοντας υπόψη: α) την αίτηση για επέκταση, β) την τεκμηριωμένη βεβαίωση της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου ότι, η συλλογική ρύθμιση δεσμεύει ήδη εργοδότες, που απασχολούν ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος και γ) το πόρισμα διαβούλευσης των δεσμευομένων μερών, ενώπιον του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, για την αναγκαιότητα της επέκτασης και τις επιπτώσεις της στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, τη λειτουργία του ανταγωνισμού και την απασχόληση.

2.3 Επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης, ανεξαρτήτως εάν στην επεκτεινόμενη συλλογική ρύθμιση προβλέπονται εξαιρέσεις από την εφαρμογή όρων για εργαζόμενους σε επιχειρήσεις, σύμφωνα με την παράγραφο 8 του άρθρου 3 του Ν.1876/1990, μπορούν να εξαιρούνται από το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2 παρούσης διάταξης, μετά από αιτιολογημένη γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, ως προς όρους ή ως προς το σύνολο της συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης, που κηρύσσεται υποχρεωτική.

3. Η επέκταση ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσης της απόφασης του υπουργού στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και η ισχύς της λήγει τρεις (3) μήνες μετά την πάροδο ισχύος της συλλογικής ρύθμισης.».

Οι διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 53, που θεσπίζει τη ρήτρα κατάργησης (ουσιαστικά) της μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία, παρά τις αντίθετες κρίσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων επί του θέματος (ΟλΣτΕ 2307/2014 ΟλΑΠ 25/2014).

Σύμφωνα με τη ρύθμιση αυτή, η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας του Συλλογικού Εργατικού Δικαίου, όλως απαραδέκτως και αντισυνταγματικώς, μετατρέπεται σε «έσχατο και επικουρικό μέσο» τής ασθενέστερης πάντα εργατικής πλευράς.

Η διάταξη αυτή επί λέξει αναφέρει:

«2. Είναι δυνατή η προσφυγή στη διαιτησία μονομερώς από οποιοδήποτε μέρος, ως έσχατο και επικουρικό μέσο επίλυσης συλλογικών διαφορών εργασίας, μόνον στις εξής περιπτώσεις:

α) εάν η συλλογική διαφορά αφορά επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, η λειτουργία των οποίων έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου κατά την έννοια της παρ. 2 του άρθρου 19 του ν. 1264/1982 όπως συμπληρώθηκε με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 3 του Ν. 1915/1990,

β) εάν η συλλογική διαφορά αφορά στη σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας και αποτύχουν οριστικά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών και η επίλυση της επιβάλλεται από υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος συνδεόμενο με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Οριστική αποτυχία των διαπραγματεύσεων θεωρείται ότι υπάρχει, εφόσον σωρευτικώς (i) … και (ii) …

Η αίτηση μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία πρέπει να περιέχει και πλήρη αιτιολογία σχετικά με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που την δικαιολογούν, η δε διαιτητική απόφαση που εκδίδεται επί αυτής είναι άκυρη εάν δεν περιέχει και πλήρη αιτιολογία σχετικά με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που δικαιολογούν τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία.».

Έτσι, ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούσης, αποδεικνύεται ο… συνεπέστερος υπουργός των μνημονιακών εργασιοκτόνων και συνταξιοκτόνων διατάξεων, αφού το 2012 με τον νόμο του 4093/2012 (ΦΕΚ Α 222 /12-11-2012)

• περιέκοψε δραστικά τις συντάξεις,

• κατήργησε τη 13η και 14η σύνταξη για τους συνταξιούχους,

• κατήργησε τον 13ο και 14ο μισθό για τους δημοσίους υπαλλήλους,

• πάγωσε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας,

• θέσπισε τον κατώτατο των 586 ευρώ (μικτά) και το όνειδος του «υποκατώτατο» μισθό των 510 ευρώ (μικτά),

• κατήργησε τις τριετίες και όλες τις προσαυξήσεις για προϋπηρεσία μετά τις 14-2-2012 (σελ. 5611-5612 ΦΕΚ),

• περιόρισε τον χρόνο προειδοποίησης απόλυσης και

• μείωσε την αποζημίωση απόλυσης στο μισό,

έρχεται τώρα, εν έτει 2019, «πιστός» στο έργο του, να παρέμβει δραστικά στον ν. 1876/1990, νόμο-πυλώνα του Εργατικού Δικαίου, και να επεκτείνει σε όλο τον ιδιωτικό τομέα τη «ρήτρα βουλγαροποίησης» μισθών και εισφορών που είχε θεσπιστεί με τον ανωτέρω νόμο Βρούτση 4093/2012 σε υλοποίηση δομικής αρχής του β’ Μνημονίου (ν. 4046/2012)!

πηγη: ergasianet.gr

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, τον Ιούλιο ο συνολικός αριθμός των φορολογούμενων που είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση ήταν 4.019.350. Από αυτούς οι 1.222.306 έχουν ήδη υποστεί μέτρα αναγκαστικής είσπραξης.

Από τους οφειλέτες αυτούς ανοιχτοί σε κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων βρίσκονται οι 1.819.142, όταν στο τέλος Ιουνίου ο αριθμός τους είχε διαμορφωθεί σε 1.764.551, ενώ 1.222.306 φορολογούμενοι έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωποι με αναγκαστικά μέτρα.

Η μόνη δυνατότητα να παγώσουν τις κατασχέσεις αυτοί οι οφειλέτες είναι να υπαχθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου στη νέα ρύθμιση των 120 δόσεων και να είναι συνεπείς στην πληρωμή των δόσεων.

Η συνέπεια, όμως, στην καταβολή των δόσεων και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι ιδιαίτερα δύσκολη, πρώτα απ’ όλα για τα ασθενέστερα και φτωχότερα λαϊκά στρώματα.

Κι εδώ κρύβεται η μεγάλη παγίδα.

Η μη αποπληρωμή των δόσεων σημαίνει ότι ο οφειλέτης δεν έχει, πλέον, καμιά άλλη ευκαιρία και οδηγείται στο κρεματόριο των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών.

Μέχρι τώρα το δημόσιο απέφευγε να προβεί σε πλειστηριασμούς ακινήτων και ιδιαίτερα πρώτης κατοικίας. Σταματούσε τη σχετική διαδικασία στην κατάσχεση, με την οποία δέσμευε το ακίνητο ή το σπίτι του οφειλέτη.

Τώρα, με τη ρύθμιση των 120 δόσεων, το δημόσιο “απελευθερώνεται” διπλά: Πρώτον, όσοι δεν μπουν στη ρύθμιση θα δουν πάραυτα κατάσχεση εισοδημάτων και τυχόν ακινήτων τους. Δεύτερον, όσοι μπουν στη ρύθμιση των 120 δόσεων και στην πορεία δεν μπορούν να είναι συνεπείς, θα δουν να κατάσχονται και να εκπλειστηριάζονται τα περιουσιακά τους στοιχεία, ακόμα κι αν διαθέτουν μια γκαρσονιέρα.

Το ρυθμιστικό αυτό πλαίσιο για το δημόσιο υπαγορεύτηκε, πέραν των άλλων λόγων, και από τα κερδοσκοπικά funds, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσουν ταχύτατα, έχοντας το σχετικό άλλοθι, σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εκχώρηση των οφειλών σε funds, που κάνουν οι τράπεζες, θα δώσει γρήγορα  τη σκυτάλη σε αντίστοιχες εκχωρήσεις οφειλών σε  funds και από πλευράς δημoσίου.

Μόνο μεγάλες αντιστάσεις και κινήματα μπορούν να προασπίσουν σήμερα μικρομεσαία εισοδήματα, και περιουσίες και πρώτες κατοικίες από την απληστία τραπεζών και δημοσίου.

πηγη: iskra.gr

του Κώστα Μάρκου

Πυρήνας του σχεδίου πρέπει να είναι η προγραμματική αντιπαράθεση με την ουσία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, που είναι οι βασικοί νόμοι του κεφαλαίου και του καπιταλισμού, από τη σκοπιά του μαρξισμού και μιας σύγχρονης Κομμουνιστικής Εναλλακτικής

 1.Νέος μνημονιακός γύρος χωρίς μνημόνια

Οι πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης απαντούν με πειστικότητα στο ερώτημα «ποια τακτική» θα ακολουθήσει το κεφάλαιο και η αστική τάξη της χώρας μας, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου: νέα σαρωτική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, στο σύνολο της εκμεταλλευόμενης και διευθυνόμενης μισθωτής εργασίας, στα συνδικάτα, στα λαϊκά στρώματα, στη δημοκρατία, στο περιβάλλον, στις γυναίκες, στους μετανάστες και με κινδύνους για την ειρήνη, ειδικά με τον τουρκικό λαό. Με αυξομειούμενη, βεβαίως, ταχύτητα, ανάλογα με το «πόσο την παίρνει», αλλά και με μέτρα ενάντια στην ακρότατη φτώχεια, ώστε να αποφευχθούν κίνδυνοι κοινωνικών εκρήξεων και με κάποιες συμμαχίες κατώτερης βάσης, ιδιαίτερα με τα στρώματα της μικρής ιδιοκτησίας, στη βάση της ελάφρυνσης της φορολογίας, μαζί με τη μεγάλη ιδιοκτησία.

Πρόκειται για ένα νέο μνημονιακό γύρο χωρίς μνημόνια «απ’ έξω», αλλά με ελληνική, νεοδημοκρατική «ιδιοκτησία του προγράμματος». «Θα παίρνουμε μέτρα εμείς για μας», όπως είπε ο «καλός ο μαθητής» Μητσοτάκης προς την Μέρκελ.

Η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ προετοίμασε το έδαφος. Η ευρωκομμουνιστική εναλλακτική της «αριστερής κυβέρνησης» πάση θυσία και με τον ελληνικό «κινηματισμό» ως υποστηρικτή, οδήγησε το κίνημα σε οριακή αφασία και ευρύτερα στρώματα, στον εγκλωβισμό μέσα στο «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική» πέρα από το κεφάλαιο και έξω από τον ευρωνατοϊκό ιμπεριαλισμό. Τη θέση του παίρνει, όμως, μια νέα ποιότητα: το «Υπάρχει Επιθετική Εναλλακτική» του Μητσοτάκη, της Κεραμέως και του Βρούτση.

Το «αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο», αντί να επιβάλει φιλολαϊκά μέτρα, οδήγησε στη διαχείριση του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού» με «ανθρώπινο πρόσωπο», με «δημοκρατική ευαισθησία» και με «καλύτερο» μοίρασμα της φτώχειας και της ανεργίας. Για να ανοίξει το δρόμο στο αντεργατικό, αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό μέτωπο του αστικού συνασπισμού εξουσίας και των ξένων δανειστών με ένα νεοφιλελευθερισμό χωρίς αναισθητικό, βαθιά βουτηγμένο στον εθνικισμό και τον κοινωνικό εκφασισμό του τραμπισμού. Η πολιτική αυτή αναπόφευκτα θα ξαναγεννήσει κοινωνικές αντιδράσεις, αχνό προανάκρουσμα των οποίων ήταν οι διαδηλώσεις υπέρ του ασύλου και της δημόσιας παιδείας, στη ΔΕΘ κ.α.

2. Σήμερα με ορμή, αύριο σε αδιέξοδα

Άμεσα, το  επιθετικό «εναλλακτικό σχέδιο» δίνει ορμή στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Σε μια πορεία, όμως, θα εμφανιστούν τα αδιέξοδά του. Γιατί, το κύριο σύνθημά του, οι «επενδύσεις χωρίς εμπόδια», ακόμη και με ποινικές ευθύνες, όπως είπε ο Άδωνις στο όνομα του θεού - ανταγωνισμού, με υποκατώτατους μισθούς, με χτύπημα των συμβάσεων προστασίας των εργαζομένων, με αποδυνάμωση των  όρων προστασίας του περιβάλλοντος, δεν απαντά στα ερωτήματα: Γιατί όλα τα αντίστοιχα μέτρα, σχεδόν σε κάθε χώρα του πλανήτη, αντί να λύσουν το πρόβλημα, οδήγησαν στο καινούριο φαινόμενο του «στασιμοεπενδυτισμού»; Γιατί, αντί να οδηγήσουν σε ένα «μπουμ» ανάπτυξης, στη δεκαετία που πέρασε από την κρίση, οδήγησαν σε μια σαθρή, αδύναμη και κυρίως, αντιδραστική ανάπτυξη, κάτω από τους ρυθμούς των δυο δεκαετιών πριν από την κρίση, η οποία προετοιμάζει ήδη την επόμενη, όπως δείχνει η γερμανική οικονομία;

Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν ανατάχθηκε σταθερά το μέσο ποσοστό κέρδους, διότι δεν καταστράφηκαν επαρκώς τα αδύναμα κεφάλαια, οι χρεοκοπημένες μέγα – επιχειρήσεις, γεννώντας το άλλο καινούριο φαινόμενο του καπιταλισμού: των υπερεθνικών «εταιρειών ζόμπι», που στην Ελλάδα –και όχι μόνο- εμφανίζεται με τα ακαθάριστα τοξικά δάνεια των μεγάλων επιχειρήσεων.

Ωστόσο, με το να καταδεικνύεις το αδιέξοδο της πολιτικής οικονομίας του Σταϊκούρα, δεν αποφεύγεις τα καταστροφικά αποτελέσματά της πάνω στην εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα. Απαιτείται η θεωρητική και η έμπρακτη, πολιτική και μαζική πάλη για την αναχαίτισή της, για το σπάσιμο και την ανατροπή της.

3. Ζητείται αντιπολίτευση

Το να περιμένει κανείς από έναν σεσημασμένο των συμβιβασμών, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που στρέφεται όλο και πιο δεξιά από τον «μεσσία» και επηρμένο αρχηγό του, να κάνει ασυμβίβαστη αριστερή αντιπολίτευση απέναντι σε αυτή την καταιγιστική επίθεση, είναι σα να περιμένει να πάρει η «Διεθνής» το πρώτο βραβείο στην επόμενη Γιουροβίζιον.

Αλλά και το κόμμα του «μικρομεσσία» Βαρουφάκη, παρά ορισμένες θετικές θέσεις, δεν μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο, διότι είναι εγκλωβισμένο στο «Δωμάτιο με Ενήλικες» της πιο αντιδραστικής και περιχαρακωμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έφτασε να δημιουργεί Επίτροπο «προστασίας» του νεορατσιστικού «ευρωπαϊκού πολιτισμού» της.

Μπροστά στη μαχόμενη Αριστερά, ιδιαίτερα μπροστά στα επαναστατικά κομμουνιστικά ρεύματα, τίθεται το καθήκον μιας ενωτικής, μαχητικής, εργατολαϊκής και νεολαιίστικης αντιπολίτευσης, με την έμπρακτη οργάνωση της κοινής δράσης, στην προοπτική μιας ανατρεπτικής αριστερής συμμαχίας. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι αυτό το καθήκον, για να επιτευχθεί αυτή τη φορά, απαιτείται να συνδυαστεί με μια προγραμματική - στρατηγική επαναθεμελίωση της άμεσης τακτικής μας. Διαφορετικά,  θα επαναληφθεί το ίδιο έργο των προηγούμενων χρόνων, όπου η κοινή δράση χιλιοτραγουδήθηκε, αλλά έμεινε στα χαρτιά, αδυνατώντας να κατακτήσει ακόμη και κοινή ημέρα απεργιακής δράσης.

 4.«Πάμε γερά» με… business us usual

Σε αυτές τις συνθήκες, είναι πρωτοφανές και τουλάχιστον απογοητευτικό, για τους εργαζόμενους,  το θέαμα ρευμάτων και ηγεσιών της μαχόμενης, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, να σιωπούν για τα οδυνηρά αποτελέσματα στις βουλευτικές εκλογές, τα οποία ξεπετάχτηκαν με μια Απόφαση της Κεντρικής ή της Πολιτικής ή της Συντονιστικής Επιτροπής και με δυο τρία άρθρα στο …πόδι. Για να αποφύγουμε, έτσι, ή να μειώσουμε τις ιδιαίτερες και μεγάλες, δικές μας ευθύνες, στην καλύτερη περίπτωση, για να καλύψουμε την αμηχανία μας. Με λίγες εξαιρέσεις, όπως, μεταξύ άλλων, η ανακοίνωση του Συντονισμού Διαλόγου και Δράσης Κομμουνιστικών Δυνάμεων που θέτει βαθύτερα το πρόβλημα, όχι βεβαίως με πλήρη επάρκεια.

Κι εδώ, πρόκειται για μια σοβαρή ήττα, για εκλογικά αποτελέσματα – δείκτη μιας κατάστασης του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όχι φυσικά σε εξαφάνιση, αλλά οπωσδήποτε σε μια ιδιαίτερα ανησυχητική υποχώρηση. Για μια υποχώρηση πίσω από την κατάσταση πριν την κρίση και την εξέγερση του ελληνικού λαού, πίσω ακόμη και από τις αρχές του 1990, μετά τις καταρρεύσεις του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όπως δείχνουν οι αριθμοί και τα ποσοστά.

Έτσι, βοηθούντος του καλοκαιριού, γυρίζουμε στη ΔΕΘ και στα αμφιθέατρα, με τη γνωστή τακτική των προπονητών, «πάμε γερά», «να κοιτάξουμε τον αντίπαλο στα μάτια» κ.λπ. Οπωσδήποτε, η αντίσταση στην επίθεση της κυβέρνησης δεν χωρά καμιά αναβολή. Η προγραμματική κομμουνιστική επανίδρυση και η πανθομολογούμενη ανάγκη για  μια ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος δεν θα γίνουν με θεωρητική αγρανάπαυση. Αλλά δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν ούτε με την τακτική business us usual. Με μια τακτική αντιμετώπισης των δραματικών γεγονότων όπως στα δελτία ειδήσεων, όπου η μια φυσική καταστροφή προσπερνιέται από την επόμενη.

5. Η αναγκαία υπέρβαση, ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή της

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για να αντιμετωπίσουμε την επίθεση της Νέας Δημοκρατίας και την επανενσωμάτωση στο «νέο» ΣΥΡΙΖΑ της «δημοκρατικής και προοδευτικής συμπαράταξης», για την αναγκαία ανατρεπτική αριστερή συμμαχία, δεν αρκεί μια «αναδιάταξη» και «επανασυγκόλληση» δυνάμεων, με μαρκαρίσματα και αντιμαρκαρίσματα ανάμεσα στη σημερινή ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ, τη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική και Διεθνιστική Αριστερά, το ΚΚΕ (μ-λ) και άλλους, με τα ίδια θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά εργαλεία που οδήγησαν καθέναν μας χωριστά και όλους μαζί στην αποτυχία.

Δεν ωφελεί σε τίποτε η προσμονή να αλλάξει ριζικά κι επαναστατικά το ΚΚΕ μέσα από την πάλη του «πιο ενωτικού» ρεύματος απέναντι στο «πιο στενό», πάνω στην ίδια ηττηθείσα στρατηγική, πολιτική τακτική και οργανωτική δομή, που την σώζει πρόσκαιρα, το γεγονός ότι «έχασε λιγότερο» από τους άλλους. Δεν θα βοηθήσει, αντίθετα, θα χειροτερέψει την κατάσταση ένας οργανωτικός «πόλεμος για την πλειοψηφία» ή «για το όνομα» και την ιδιοκτησία, π.χ. στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή τη ΛΑΕ.

Οπωσδήποτε υπάρχει ανάγκη πρωτοβουλιών, αλλά δεν βοηθούν οι μικροκινήσεις και οι βιασύνες. Όλα αυτά θα αποτύχουν γρήγορα, ενισχύοντας την περιρρέουσα ηττοπάθεια, την κατάπτωση του ηθικού, την παράλυση.

Αντίθετα, οφείλουμε να αντιστρέψουμε δημιουργικά, μαχόμενα, αισιόδοξα αυτή την κατάσταση. Κι αυτό απαιτεί μια μεγάλη προσπάθεια διαλεκτικής υπέρβασης στο θεωρητικό – στρατηγικό, στο πολιτικό και στο κινηματικό επίπεδο. Διαλεκτική υπέρβαση σημαίνει κατανόηση ότι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «έκλεισε τον κύκλο» της, ότι η μακρόχρονη ανταγωνιστική συμμαχία του ΝΑΡ με το ΣΕΚ και με τα άλλα ρεύματα σε ρόλο τροχονόμου πλειοψηφιών, πάνω σε μια καθηλωτική και πλέον, δομικά κρισιακή, προγραμματική βάση, δεν μπορεί να αποδώσει.  Αντίθετα, οδηγεί ακόμη και σε θλιβερά φαινόμενα, όπως αυτά των διασπάσεων και εκατέρωθεν επιθέσεων του τελευταίου διαστήματος, που διαλύουν τη συνοχή της σκέψης και του ηθικού των αγωνιστών της.

Διαλεκτική υπέρβαση δεν σημαίνει, βεβαίως, μηδενιστική απόρριψη – κατάργηση των συνεισφορών π.χ. του ΚΚΕ, του ΝΑΡ, του ΣΕΚ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και των προσπαθειών όλων των σχηματισμών της Αριστεράς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, το φασισμό, για την ανατροπή της επίθεσής τους και για μια εργατική έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια.

Διαλεκτική υπέρβαση σημαίνει αξιοποίηση του δευτερεύοντος επαναστατικού πυρήνα που οδήγησε σε κατακτήσεις αλλά και αυτοκριτική για τον εντοπισμό του κύριου, στρατηγικού και πολιτικού πυρήνα των ανεπαρκειών και των λαθών μας. Σημαίνει έμπρακτη, νέα θεωρητική και πολιτική προσπάθεια, αυστηρή αλλά συντροφική αντιπαράθεση και νέα σύνθεση. Σημαίνει –πάνω από όλα- νέο περιεχόμενο, αλλά και νέους φορείς της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και της σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής. Οι δυσκολίες είναι προφανείς, δεν υπάρχει φυσιολογικός τοκετός χωρίς τις ωδίνες του.

6. Για μια νέα Κομμουνιστική Εναλλακτική

Για να αντιμετωπιστεί η καταιγιστική επίθεση της κυβέρνησης και του μεγάλου κεφαλαίου, για να αποφύγουμε τόσο την παράλυση της σκέψης όσο και την παραλυτική υπερκινητικότητα, απαιτείται ένα συγκεκριμένο, ρεαλιστικό σχέδιο για τα βασικά προβλήματα της ιστορικής συγκυρίας και περιόδου.

Πυρήνας αυτού του σχεδίου πρέπει να είναι η προγραμματική αντιπαράθεση με την ουσία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, που είναι οι βασικοί νόμοι του κεφαλαίου και του καπιταλισμού, από τη σκοπιά του μαρξισμού και μιας σύγχρονης Κομμουνιστικής Εναλλακτικής.

Για παράδειγμα, απέναντι στην ιδεολογική και υλική μονοκρατορία της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού δεν αρκεί η κριτική και η υπεράσπιση του παλιού  καπιταλιστικού δημόσιου και των κοινωνικών αγαθών, ακόμη και η (αναγκαία από ορισμένες πλευρές) υπεράσπιση της κρατικής ιδιοκτησίας των μετεπαναστατικών, μεταβατικών κοινωνιών που κατέρρευσαν. Απαιτείται πρόταση - προοπτική για τα εργαλεία κοινωνικού ελέγχου και σχεδίου που θα αντικαταστήσουν την αγορά και τον ανταγωνισμό, ως εργαλείων που «δεν αποδίδουν» στη νέα εποχή, που δεν μπορούν να ελέγξουν τα καταστροφικά αποτελέσματα του κέρδους πάνω στην εργασία, τη φύση και τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Με άλλα λόγια, απαιτείται μια βαθύτερη, πειστική εκπόνηση ενός γενικού σχεδίου για την ανάγκη και τη δυνατότητα μιας κομμουνιστικής επανάστασης, με εθνική αφετηρία, διεθνή πορεία και παγκόσμια κατάληξη, που θα αντικαταστήσει την παλιά, σαπισμένη και βάρβαρη καπιταλιστική κοινωνία με την καινούρια.

Απαιτείται ένα κομμουνιστικό «χάρντγουερ», ένα «σκληρό υλικό» στρατηγικής εναλλακτικής που πάνω του θα αναπτύσσονται πολλαπλά «σόφτγουερ», πολλαπλά κι ευέλικτα λογισμικά τακτικής, απέναντι σε κάθε φάση ή συγκυρία, απέναντι σε κάθε νόμο και μέτρο των κυβερνήσεων, στους καθημερινούς αγώνες. Όπως, για παράδειγμα, απέναντι στην «ηλεκτρονική» επίθεση της κυβέρνησης, σήμερα, ενάντια στις συλλογικές συμβάσεις και στον αγώνα των συνδικάτων για την προάσπιση των ζωτικών αναγκών της εργατικής τάξης και της μισθωτής εργασίας, που δικαιολογείται και πείθει στο όνομα των επενδύσεων, της αγοράς και του ανταγωνισμού.

Έτσι, μπορεί να φωτιστεί με προοπτική το σημερινό σκοτάδι της άμεσης πάλης, όχι για να δραπετεύσουμε από αυτήν με ονειροπολήσεις, αλλά για να ανταποκριθούμε στις επείγουσες ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας, όπως δεν κάναμε ή κάναμε μισά, μέχρι τώρα.

Για να αναζωογονηθεί η Αριστερά και οι κομμουνιστικές τάσεις, για «να μην φαγωθούμε μεταξύ μας», για να αναπνεύσει σήμερα η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και η νεολαία, για να προσεγγίσουν οι ίδιοι τα ανώτερα καθήκοντα της επανάστασης και της κομμουνιστικής προοπτικής, χρειάζεται η συγκέντρωση μαρξιστικών, εργατικών, ριζοσπαστικών και επαναστατικών δυνάμεων για έναν Εργατικό Διαφωτισμό που θα νικήσει θεωρητικά και πολιτικά το σύγχρονο αστικό σκοταδισμό. Στις ιδέες και στη ζωή.

Σε αυτά θα προσπαθήσει να συμβάλει το Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο με τη δική του Προγραμματική Πρόταση, σε συμπόρευση με την Αναμέτρηση και τη Μετάβαση, σε συνεργασία με όλες τις δυνάμεις του Συντονισμού Δράσης και Διαλόγου Κομμουνιστικών Δυνάμεων, σε διάλογο και κοινό αγώνα με όλες τις μαχόμενες αριστερές δυνάμεις και τα μαρξιστικά, αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά ρεύματα. Για τη δική τους και δική μας διαλεκτική υπέρβαση σε έναν πόλο κομμουνιστικών ρευμάτων, στη δύσκολη και μακρά πορεία προς μια νέα ενωτική οργάνωση που θα συμβάλει στο κομμουνιστικό κόμμα της εποχής μας, αλλά και στο αντίστοιχο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο και κίνημα.

πηγη: kommon.gr

Ποινή φυλάκισης 4 μηνών για τα ναζίδια Παναγιώταρο και Μπαρμπαρούση, για τους πυροβολισμούς στην κηδεία του χουντοκαθάρματος Ντερτιλή

Ποινή φυλάκισης τεσσάρων μηνών στον καθένα επέβαλε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο στους πρώην βουλευτές της Χρυσής Αυγής, Ηλία Παναγιώταρο και Κωνσταντίνο Μπαρμπαρούση, για τους πυροβολισμούς στην κηδεία του χουντοκαθάρματος Νίκου Ντερτιλή τον Ιανουάριο του 2013.

Τα δύο ναζίδια, τα οποία δικάζονται και ως μέλη της ηγετικής ομάδας της Χρυσής Αυγής, δεν ήταν στο δικαστήριο αλλά η υπεράσπιση τους είχε… επιχειρήματα:

Ζήτησε την απαλλαγή τους λόγω «νομικής πλάνης»! Όπως είπαν οι δικηγόροι τους «θεώρησαν πως δεν είχε ποινική προέκταση η πράξη τους», αφού «σε περιοχές της χώρας οι πυροβολισμοί αποτελούν έθιμο»!

Εδώ που τα λέμε είναι το επιχείρημα είναι… λογικό για ναζί.

Τα ναζίδια… δεν ξέρουν τίποτα ούτε για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ούτε για τη δολοφονία του Λουκμάν. «Νομική πλάνη» κι εκεί… 

Το θέμα των ναζιδίων δεν ήταν γιατί πυροβόλησαν υπέρ ενός εγκληματία χουντικού, όπως ο Ντερτιλής, αλλά το σημείο που το έκαναν. Ενδεχομένως αν ήταν σε περιοχή της χώρας που οι «πυροβολισμοί αποτελούν έθιμο» θα άδειαζαν κι άλλα πιστόλια για να τιμήσουν ένα από τα ινδάλματα του αρχιναζί Μιχαλολιάκου.

Ο αρχιναζί με το χουντο-κάθαρμα Ντερτιλή 

Στη φωτογραφία αριστερά ο Ντερτιλής (ο ταγματάρχης που το μεσημέρι της 18ης Νοέμβρη 1973 έβγαλε από το μπουφάν το περίστροφο και πυροβόλησε έναν νεαρό, το χουντοκάθαρμα που είπε στη συνέχεια: «Με παραδέχεσαι, ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!» [από την περιγραφή του 21 ετών τότε οδηγού του Αντώνη Αγριτέλη]) σε χουντική δολοφονική δράση.

Στη φωτογραφία δεξιά ο Μιχαλολιάκος κρατάει στοργικά το χέρι του Ντερτιλή (Δεκέμβριος 2012).

πηγη: imerodromos.gr