Κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται ωστόσο η ΒΙΟΜΕ, όπως έκανε πάντα, συνεχίζει τον αγώνα της κρατώντας το εργοστάσιο ανοιχτό και βελτιώνοντας μάλιστα κάθε φορά την ποιότητα των προϊόντων παραγωγής της. Μέσα σε αυτό το εργοστάσιο, παλιοί και νέοι εργαζόμενοι καταφέρνουν να βγάζουν ένα μικρό εισόδημα, ενώ κρατάνε ζωντανό το εργοστάσιο πάνω από εφτά χρόνια.

Η ΒΙΟΜΕ είναι ένα εργοστάσιο που καταφέρνει να λειτουργεί χωρίς αφεντικά, με αυτοδιαχείριση και οριζόντιο τρόπο λήψης αποφάσεων. Αποτελεί σημείο αναφοράς όλων των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, καθώς οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ, μαζί με τους ανθρώπους που αποτελούν την πρωτοβουλία αλληλεγγύης (στη ΒΙΟΜΕ), έχουν βρεθεί δίπλα σε κάθε κοινωνικό και εργατικό αγώνα που ξέσπασε στην περιοχή μας αλλά και αλλού.

Επίσης, το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, ως κομμάτι της κοινωνίας, έχει φιλοξενήσει στους χώρους του θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και φεστιβάλ, ενώ δημοσιογράφοι από κάθε γωνιά της γης έχουν ενδιαφερθεί να γνωρίσουν και να δημοσιοποιήσουν τον αγώνα της. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ έχουν δηλώσει ότι το εργοστάσιο είναι ανοιχτό σε προτάσεις για τη δημιουργία παράλληλων δομών στον χώρο του εργοστασίου.

Μπορούμε όλα αυτά να τα ξεπουλήσουμε; Το 2011 τα πρώην αφεντικά εγκατέλειψαν το εργοστάσιο, αφήνοντας πίσω απλήρωτους μισθούς και χρέη προς τους εργάτες. Μπορούμε τώρα εμείς να αφήσουμε το εργοστάσιο να γίνει βορά στο στόμα του λύκου; Η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Δεν φεύγουμε από το εργοστάσιο, το οποίο ανήκει στα χέρια των εργατών. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η ΒΙΟΜΕ παραμένει ζωντανή.

Η νέα κυβέρνηση συνεχίζει τη διαδικασία πλειστηριασμών που ξεκίνησε η προηγούμενη. Και όπως γνωρίζουμε όλοι και όλες η τιμή πώλησης των οικοπέδων που στεγάζεται η ΒΙΟΜΕ είναι αρκετά χαμηλότερη από την αρχική. Ο στόχος είναι να ξεπουληθεί σε εξευτελιστική τιμή σε κερδοσκόπους ή να επιστρέψει στα πρώην αφεντικά απαλλαγμένο από χρέη.

Εμείς, όσοι και όσες, στηρίζουμε τον αγώνα της ΒΙΟΜΕ θα βρεθούμε δίπλα τους, για ακόμα μια φορά στα δικαστήρια, με σκοπό να αποτρέψουμε τους πλειστηριασμούς που θα γίνουν στις 19 Σεπτεμβρίου και 24 Οκτωβρίου του 2019.

Καλούμε όλους και όλες εσάς που θεωρείτε δίκαιο τον αγώνα των εργαζομένων, που επιθυμείτε η ΒΙΟΜΕ να παραμείνει σε χέρια εργατικά να παραβρεθείτε την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου, στις 11.00 στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης και στις 12.00 στο Υπουργείο Εργασίας στην Αθήνα.

Να δηλώσουμε δυναμικά την παρουσία μας πριν δείξουν αυτοί τη δική τους…

Η ΒΙΟΜΕ δεν πωλείται! Να μπλοκάρουμε τον πλειστηριασμό!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ απαιτείται μαζική συμμετοχή λόγω εκδήλωσης ενδιαφέροντος για το οικόπεδο!

• Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ – Θεσσαλονίκης
• Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ – Αθήνας
• Σωματείο εργαζομένων στη ΒΙΟΜΕ

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Γιώτα Ιωαννίδου

Στη σημερινή εποχή της πολύπλευρης κρίσης η θεωρία της (ατομικής) ευτυχίας και η θετική στάση εμφανίζονται ως φάρμακο δια πάσα νόσο.
Στην πράξη όμως εσωτερικεύουν την ευθύνη για τα κοινωνικά προβλήματα και οδηγούν στο αδιέξοδο των ατομικών «λύσεων».

Η Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς, το εφηβικό διήγημα της Ελεανόρ Πότερ πρωτοεκδόθηκε το 1913 στην Αμερική και ακολούθως έκανε θραύση και στην Ευρώπη. Η πρωταγωνίστρια, κόρη φτωχού ιεραποστόλου, που ξαφνικά μένει μόνη στη ζωή, κατορθώνει να τα ξεπεράσει όλα, παίζοντας η ίδια και μαθαίνοντας στους γύρω της ένα παιχνίδι που αναζητά τη χαρά και την ευτυχία στις θετικές πτυχές ακόμη και του πιο τραγικού γεγονότος.

Η συζήτηση περί ευτυχίας επανέρχεται πάλι στις ημέρες της «κανονικότητας» της καπιταλιστικής κρίσης. Η συναφής αναζήτηση του νοήματος της ζωής μέσα σε έναν κόσμο ρευστού φόβου και μειωμένων προσδοκιών δεν θα μπορούσε να λείπει. Ήδη από το 2012 ο ΟΗΕ καθιερώνει Εκθέσεις για τον «δείκτη παγκόσμιας ευτυχίας». Ως αντίβαρο στην πλήρη επικράτηση των οικονομικών δεικτών (π.χ. το κατά κεφαλή ΑΕΠ), προστέθηκαν και άλλα κριτήρια, όπως η κοινωνική στήριξη και η φιλανθρωπία, η ελευθερία, το προσδόκιμο υγιούς ζωής και η απουσία διαφθοράς. Στη σειρά κατάταξης τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν τα πιο πλούσια κράτη, όπως η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Ελβετία, ο Καναδάς. Στα πιο δυστυχισμένα κατατάσσονται η Κεντραφρικανική Δημοκρατία, η Ρουάντα, το Αφγανιστάν και η Συρία. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 82η θέση το 2019, ενώ το 2016 ήταν η πρώτη χώρα που κατέγραφε τόσο ραγδαία πτώση του δείκτη ευτυχίας την τελευταία δεκαετία. Ο δείκτης ευτυχίας στις ΗΠΑ κινείται καθοδικά σε αντίθεση με τον δείκτη πλουτισμού. Οι μισοί Αμερικάνοι δηλώνουν στρες, ανησυχία και θλίψη.

Πλάι στην επιδίωξη μέτρησης της ευτυχίας, έκαναν την εμφάνισή τους η θετική ψυχολογία και η θεωρία της ευτυχίας, ως προϊόντα αποκλειστικά ατομικής επιλογής. Η ιδεολογία της θετικότητας, όχι σαν δικαίωμα αλλά σαν υποχρέωση, κάνει θραύση ιδίως στη νεολαία, ως θετική εικόνα για την εκδοχή του εαυτού που πρέπει να δημιουργηθεί και να κοινοποιηθεί στους άλλους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. μαζί με τα παραπάνω, συνεχίζει βέβαια να παραμένει και να αναπτύσσεται η καταφυγή στη θρησκεία και τη μεταφυσική.

Προφανώς, η αναζήτηση της ανθρώπινης ευτυχίας και του νοήματος της ζωής είναι προαιώνια ερωτήματα που απασχόλησαν όλες τις κοινωνίες. Θα ήταν αφύσικο να μην απασχολούν στη σημερινή εποχή καπιταλιστικής και πολύπλευρης κρίσης και αβεβαιότητας. Σε μια εποχή που εντείνονται όλοι οι φόβοι, η ανασφάλεια, η απουσία προσδοκιών και η αγωνία για το μέλλον, ενώ τα απελευθερωτικά εγχειρήματα έχουν ηττηθεί. Όμως η αναζήτηση της λύσης εντός μας, όσο κι αν είναι αναγκαία, όταν μένει μόνη της είναι απατηλή και χειραγωγητική. Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή της εξουσίας.

«Η ιδεολογία της θετικότητας αποτελεί συντηρητικό πολιτικό εργαλείο»

«Η ιδεολογία της θετικότητας αποτελεί συντηρητικό πολιτικό εργαλείο», υποστηρίζουν οι ακαδημαϊκοί Έβα Ιλούζ, κοινωνιολόγος και Έντγκαρ Καμπάνας, ψυχολόγος. Μετατοπίζει τις ευθύνες από την κοινωνία στο άτομο, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα μια ζώνη απόστασης και εχθρότητας προς τον «άλλο». Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία ή τη δυστυχία του. Όσοι είναι άνεργοι, ναρκομανείς ή καταθλιπτικοί είναι γιατί δεν προσπάθησαν αρκετά. Η θεωρία αυτή είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα του ανιστορικού ΤΙΝΑ, της αποδοχής ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει κοινωνικά-οικονομικά. «Το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα. Είσαι εσύ», διατείνεται ο πολυεκατομμυριούχος, επιχειρηματίας και ψυχολόγος, Γκάρι Ντάγκλας, που δημιούργησε ολόκληρο κίνημα αυτής της προσέγγισης παγκοσμίως και ειδικά για τις επιχειρήσεις. Υποστηρίζει ότι η εφαρμογή της παραπάνω αρχής στις επιχειρήσεις, ιδίως σε περίοδο ύφεσης, έλλειψης οικονομικών πόρων και αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, παρέχει στους εργαζόμενους εργαλεία βελτίωσης της ανθεκτικότητάς τους.

Η υποχρέωση του ατόμου να αποπέμπει τα αρνητικά συναισθήματα της οργής, της απογοήτευσης ή του μίσους από τη σκέψη του ως καταστροφικά και να αρκείται σε μια τυπική σχέση θετικών κανόνων, απομάκρυνσης ωστόσο από τον «άλλον», αδυνατίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων και τη δυνατότητα συλλογικής ματιάς και οικοδόμησης μαζικής διεκδίκησης. Η ευτυχία δεν μπορεί να είναι ατομική υπόθεση σε ένα γοργά υποβαθμιζόμενο οικονομικό, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο φόβο και πόλεμο. Η αναζήτηση απατηλής ευτυχίας σημαίνει παραίτηση από την απαίτηση της πραγματικής ευτυχίας.

Η αποκάλυψη των αιτιών της δυστυχίας του ανθρώπου και το ξεγύμνωμα των αλυσίδων που κουβαλά στον καπιταλισμό δεν είναι αναγκαία για να τις κουβαλά με μεγαλύτερη απόγνωση, αλλά για να τις σπάσει. Για να γκρεμίσει αυτόν τον «άκαρδο κόσμο» του κέρδους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και ιδιώτευσης και να βάλει στη θέση του έναν κόσμο που ο αέρας του θα είναι καθαρός από τους ανθρώπινους φόβους, τις ενοχές, τις απορρίψεις. Γεμάτος από επικοινωνία, διασπορά ιδεών και συναισθημάτων, αυτοεκτίμηση, επικοινωνία, εμπιστοσύνη και ελπίδα.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Με την απολογία του πυρηνάρχη Πειραιά, του χρυσαυγίτη Θωμά Μπαρέκα, συνεχίστηκε σήμερα η δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Ο καταδικασμένος για την επίθεση στο «Συνεργείο» παραδέχθηκε την έμμισθη θέση του στην οργάνωση (μέχρι τον Ιούλη του 2019) αλλά και ως γραμματέας Πειραιά της Χρυσής Αυγής. Παραδέχθηκε ότι ο Ι. Λαγός προΐστατο στον Πειραιά και για ό,τι ήθελε επικοινωνούσε μαζί του, επιβεβαιώνοντας την ιεραρχία της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης. Μάλιστα, όπως είπε χαρακτηριστικά, «επικοινωνούσα με τον πολιτικό μου προϊστάμενο, που ήταν και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής».

Η εν λόγω ΤΟ, αυτή του Πειραιά, εμπλέκεται μεταξύ άλλων σε δεκάδες επιθέσεις κατά αλλοδαπών, σε τζαμιά, σε πολιτικούς αντιπάλους, γεγονός που του επισημάνθηκε από το δικαστήριο. Μάλιστα, για την επίθεση από μηχανοκίνητο τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής και στον δικηγόρο και πρώην δημοτικό σύμβουλο Πειραιά Ι. Καρδαρά, σε εκλογικό περίπτερο στις 17 Ιούνη 2012, του επισημάνθηκε πως μαρτυρίες αναφέρουν ότι η επίθεση ξεκίνησε από άτομα εξερχόμενα από την Τοπική, που μετά την επίθεση εισήλθαν στα γραφεία. Δήλωσε επίσης άγνοια για τις καταγγελίες σε βάρος της Τοπικής από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, τον Εμπορικό Σύλλογο, τον Σύλλογο Φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων Κερατσινίου για δεκάδες εγκληματικές ενέργειες.

«Φερόμενες επιθέσεις», «προπαγάνδα σε βάρος της Χρυσής Αυγής λόγω της ανόδου της», «πολιτικές διώξεις» και «φήμες» χαρακτήρισε ο μέχρι το… κόκαλο χρυσαυγίτης τις εγκληματικές πράξεις της ναζιστικής οργάνωσης και επίσης τα όσα τον έφεραν ως κατηγορούμενο στη δίκη. Ο καταδικασθείς για την επίθεση στο «Συνεργείο» χαρακτήρισε επιπρόσθετα σκευωρία το κατηγορητήριο, έκανε λόγο για «φερόμενο θύμα» για τον μισθωτή του χώρου που υπέστη τη δολοφονική επίθεση και εν κατακλείδι ανέφερε ότι «τα κάνουν γιατί θέλουν τον Λαγό». «Θέλουν τον Λαγό. Ποιος είναι ο υπεύθυνος βουλευτής στον Πειραιά; Ο Λαγός. Ποιος ενοχλεί στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος; Ο Λαγός. Γι’ αυτό τον “βάζουν” στη μοτοπορεία στην Ηλιούπολη. Δεν είναι λογικό να εμφανιστεί με αμάξι εκεί, όπως λένε, γιατί δεν μπορεί να ακολουθήσει», ανέφερε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, η πρόεδρος του δικαστηρίου Μ. Λεπενιώτη του είπε: «Είστε σε δικαστήριο, όχι στην Τοπική. Μη σχολιάζετε, να απαντάτε σε αυτά που ρωτούν». Σημειωτέον ότι Λαγός και Μίχος καταδικάστηκαν ως ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης. Ο Ν. Μίχος έχει παραδεχτεί την παρουσία του Ι. Λαγού στο σημείο με το βουλευτικό του αυτοκίνητο. Επίσης, από συνομιλίες, μηνύματα που έχουν αναγνωσθεί στο δικαστήριο, προκύπτει ότι ο Ι. Λαγός οργάνωσε και συμμετείχε στην επίθεση.

Ο Μπαρέκας δεν μπόρεσε να δώσει πειστικές απαντήσεις για την εντολή Λαγού στον Δεβελέκο (προκύπτει από συνομιλίες) να «καθαρίσει» τα γραφεία της ΤΟ Πειραιά αλλά και το σπίτι του από όπλα, αλλά και για το πτυσσόμενο γκλοπ που βρήκε τελικά η Αστυνομία στα γραφεία του Πειραιά. Παραδέχθηκε, τέλος, ότι διοργάνωσε τη συγκέντρωση έξω από το Στέκι «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση για το αν πέταξαν πέτρες οι χρυσαυγίτες, έκανε λόγο για κανένα «δωράκι» που μπορεί να επιστράφηκε…

Νωρίτερα, ο Χρ. Γαλανάκης, και αυτός καταδικασμένος για την επίθεση στο «Συνεργείο», ισχυρίστηκε στην απολογία του ότι δεν ήξερε καν ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε μοτοπορεία της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, όπως είπε, το «είδε σαν βόλτα γιατί του άρεσε η οδήγηση και ήθελε να κάνει χιλιόμετρα». Δήλωσε άγνοια για την επίθεση, την παρουσία των χρυσαυγιτών βουλευτών, ούτε καν την παρουσία του Ι. Λαγού έξω από το Αστυνομικό Τμήμα «δεν είδε». Δεν μπόρεσε να δώσει πειστικές απαντήσεις γιατί μετά την κλήση που έλαβε για να παρουσιαστεί στο Αστυνομικό Τμήμα για την επίθεση στο «Συνεργείο» προσπαθούσε να ενημερωθεί για το τι θα πει, από τη Χρυσή Αυγή και τον Ι. Λαγό, σε σχετικά τηλεφωνήματα που έκανε σε συγκατηγορούμενούς του.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Το ΝΑΤΟ στις 20 Σεπτέμβρη 1951 αποφάσισε την ταυτόχρονη ένταξη των δύο χωρών στη λυκοσυμμαχία. Το γεγονός αυτό είναι μια αφορμή για να αναδειχθούν οι καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας από την ένταξη αυτή. Κατά την ίδρυση του ΝΑΤΟ (Απρίλης 1949), η Ελλάδα δεν κλήθηκε να γίνει ιδρυτικό μέλος του, αν και κατέχει χώρο στρατηγικής σημασίας στην ευρύτερη περιοχή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Τον επόμενο χρόνο η κυβέρνηση Πλαστήρα αποστέλλει εκστρατευτικό σώμα στην Κορέα, για να αναδείξει την αναγκαιότητα της ένταξής μας στο ΝΑΤΟ. Το ΚΚΕ τότε έβγαλε ανακοίνωση (Σεπτέμβρης 1950), η οποία κατέληγε: «...αν δεν χαλάσουμε σήμερα τα σχέδια αυτά, αύριο θα στείλουν όλο το λαό στη σφαγή... Κανένας Έλληνας φαντάρος στην Κορέα...». Οι συνέπειες ήταν τραγικές, αφού γύρισαν 182 νεκροί και 610 τραυματίες.

Ελλάδα και Τουρκία γίνονται μέλη του ΝΑΤΟ τρία χρόνια αργότερα από την ίδρυσή του. Το ΚΚΕ πάλι, όπως κάνει πάντα, ενημέρωσε τον ελληνικό λαό για τους κινδύνους που θα έχει η χώρα ως μέλος του ΝΑΤΟ. Ήταν μάλιστα η περίοδος που βρισκόταν σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας. Είναι η ίδια περίοδος που ο Ν. Μπελογιάννης εκτελείται, 40 μέρες μετά την επικύρωση της συμφωνίας από τη Βουλή των Ελλήνων.

Ως χώρα δεν έχουμε κερδίσει τίποτα από τη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ. Αντίθετα, ο λαός μας έζησε πολλά δεινά όπως: Εθνοκαθάρσεις, διώξεις, δικτατορίες, εξορίες, βασανιστήρια, διαμελισμό της Κύπρου, αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, Συμφωνία Πρεσπών, Προσφυγικό κ.ά. Έχουμε νέες ΝΑΤΟικές δομές, νέους εξοπλισμούς, χρηματοδότηση στρατιωτικών τμημάτων εκτός Ελλάδας (12 αποστολές), υποχρεωτική προμήθεια οπλικών συστημάτων κυρίως για ΝΑΤΟικές ανάγκες κ.ά.

Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ προετοιμάζει τον β' γύρο του «Στρατηγικού Διαλόγου» Ελλάδας - ΗΠΑ για τη συμμετοχή μας στην πολεμική ναυτική δύναμη που θα ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ. Έτσι η χώρα μας εμπλέκεται όλο και περισσότερο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από Μαύρη Θάλασσα, Περσικό Κόλπο, μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. Πέρα από τη ΝΑΤΟική ευθύνη της φύλαξης του εναέριου χώρου των Βαλκανίων, συμμετέχουμε ενεργά στις ασκήσεις τους όπως αυτή που διεξήχθη στη Νορβηγία, της μεγαλύτερης του ΝΑΤΟ, και στον ζωτικό χώρο της ΒΔ άκρης της Ευρασίας, ως επίδειξη υπεροχής έναντι των Ρώσων.

Το πλαίσιο των διευθετήσεων στο Αιγαίο σε βάρος μας έχει δρομολογηθεί και εφαρμόζεται με ευθύνη ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων με τη ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, τη στρατιωτική συνδιαχείριση και τη συνεκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών. Βλέπουμε καθημερινά πλέον το κουρέλιασμα των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με την τουρκική επιθετικότητα, την ανοχή του ΝΑΤΟ και την υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων.

Η κυβέρνηση στην Τουρκία προωθεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης και ανοιχτά πλέον δηλώνουν πως διεκδικούν το μισό Αιγαίο ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού. Ο Πρόεδρος Ερντογάν στη διάρκεια τελετής ορκωμοσίας Τούρκων αξιωματικών εμφανίστηκε μπροστά σε χάρτη της τουρκικής «Γαλάζιας Πατρίδας», στον οποίο αποτυπώνονται οι διεκδικήσεις τους στη θάλασσα. Αυτές ακουμπάνε τις ακτές της Κρήτης, όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, μερικά νησιά των Κυκλάδων, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο.

Παράλληλα, αφήνουν τις προσφυγικές ροές να αυξηθούν δραματικά τις τελευταίες βδομάδες, με ευθύνη ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ, λόγω της εμμονής τους να εφαρμόσουν την απαράδεκτη Συμφωνία Τουρκίας - ΕΕ, γιατί είναι καταστροφική για τους πρόσφυγες - μετανάστες και τους νησιώτες. Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που καταδίκασε αυτήν τη Συμφωνία και αγωνίζεται ώστε να κλείσουν τα hot spots και να πάψει ο διπλός εγκλωβισμός τους στα νησιά μας.

Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να κατανοήσουν ότι η παρουσία των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στη χώρα μας δεν διασφαλίζει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά εξασφαλίζει μόνο τα συμφέροντα για τις εταιρείες με τα πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων, τους δρόμους μεταφοράς, τις νέες αγορές Ενέργειας και εμπορίου, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία.

Γι' αυτό ο ελληνικός λαός και τα στελέχη να πούνε όχι στη νέα συμφωνία που ετοιμάζει η κυβέρνηση με τους Αμερικανούς στο πλαίσιο του λεγόμενου «Στρατηγικού Διαλόγου». Αυτή η συμφωνία πέρα από τη διεύρυνση και επέκταση των βάσεων στη χώρα μας θα δυναμώσει την ενσωμάτωση και εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια. Ο λαός μας πρέπει να ξεσηκωθεί και να διαδηλώσει την αντίθεσή του σε αυτήν τη συμφωνία.

Αποτελούν προσβολή για το λαό μας οι συνεχείς δηλώσεις του Πάιατ για τις αμερικανικές επενδύσεις, τη διεύρυνση και επέκταση των βάσεων, την παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα.

Μιχάλης Σοφικίτης
Ταξίαρχος (ΠΖ) ε.α.

ΠΗΓΗ:  ergatikosagwnas.gr

Ο συνολικός αριθμός των μεταναστών σε όλον τον κόσμο ανήλθε φέτος στα 272 εκατομμύρια, δηλαδή 51 εκατομμύρια περισσότεροι σε σύγκριση με το 2010, σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς βρίσκονται στην Ευρώπη (82 εκατομμύρια) και τη Βόρεια Αμερική (59 εκατομμύρια). Ακολουθούν η βόρεια Αφρική και η δυτική Ασία, με 49 εκατομμύρια μετανάστες η καθεμιά, σύμφωνα με τους συγγραφείς αυτής της έκθεσης που πραγματοποιήθηκε από την υπηρεσία πληθυσμού στο τμήμα οικονομικών και κοινωνικών υποθέσεων του ΟΗΕ.

Σήμερα οι μετανάστες αντιπροσωπεύουν το 3,5% του πληθυσμού παγκοσμίως, από 2,8% το 2000.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οι μισοί από τους 272 εκατομμύρια μετανάστες ζουν σε δέκα χώρες: στην κορυφή της λίστας βρίσκονται οι ΗΠΑ με 51 εκατομμύρια (το 19% του συνόλου). Ακολουθούν η Γερμανία και η Σαουδική Αραβία (13 εκατομμύρια η καθεμία), η Ρωσία (12 εκατομμύρια), η Βρετανία (10 εκατ.), τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (9 εκατ.), η Γαλλία, ο Καναδάς, η Αυστραλία (8 εκατ. η καθεμία) και η Ιταλία (6 εκατομμύρια).

Όσον αφορά τις χώρες προέλευσης, προηγείται η Ινδία, καθώς 18 εκατομμύρια πολίτες της ζουν στο εξωτερικό και ακολουθούν το Μεξικό (12 εκατ.), η Κίνα (11 εκατ.), η Ρωσία (10 εκατ.) και η Συρία (8 εκατ.).

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ - imerodromos.gr

Η επίθεση σε δύο εγκαταστάσεις του σαουδαραβικού κρατικού πετρελαϊκού κολοσσού Aramco έχει ως αποτέλεσμα εκτός από την πρωτοφανή για τα τελευταία χρόνια εκτίναξη της τιμής του Brent το πρωί της Δευτέρας (16/9/2019) και την άνοδο των ναύλων για τα δεξαμενόπλοια.

Όπως επεσήμαναν στελέχη διεθνών ναυλομεσιτικών οίκων, η άνοδος των τιμών της ναυλαγοράς θα οφείλεται στη μείωση της παραγωγής πετρελαίου κατά 5 εκατ. βαρέλια ημερησίως, ήτοι το 50% της σαουδαραβικής και το 5% της παγκόσμιας παραγωγής.

«Οι επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco βραχυπρόθεσμα θα μειώσουν την παραγωγή πετρελαίου. Οι χώρες που προμηθεύονται τον μαύρο χρυσό θα φροντίσουν να κάνουν secure- να διασφαλίσουν τα αποθέματά τους για κάθε ενδεχόμενο» επισημαίνουν στελέχη των ναυλομεσιτικών οίκων:

«Οι ναύλοι θα ανέβουν και αυτό γιατί θα πρέπει να προμηθεύονται πετρέλαιο από πιο μακρινές χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Βραζιλία και η Δυτική Αφρική. Για παράδειγμα η Κίνα που είναι η βασική ισαγωγική χώρα crude πετρελαίου αντί από την Σαουδική Αραβία θα πρέπει να προμηθευτεί πετρέλαιο από τις ΗΠΑ-Βραζιλία-Δυτική Αφρική. Οι αποστάσεις είναι σαφώς πολύ μεγαλύτερες άρα θα αυξηθούν τα τονομίλια» και προσθέτουν: «Κερδισμένα θα είναι τα μεγάλης χωρητικότητας δεξαμενόπλοια, τα VLCC, άνω των 300.000 τόνων. Η ναυλαγορά ήταν γύρω στα 30.000 δολάρια την ημέρα και αναμένεται να πάει στα 40.000 με 50.000 δολάρια».

Με βάση τα στατιστικά στοιχεία του διεθνούς ναυλομεσιτικού οίκου Clarksons για το ποιοι Έλληνες έχουν τα περισσότερα VLCC, δηλαδή δεξαμενόπλοια χωρητικότητας άνω των 300.000 τόνων αναφέρονται οι εξής:

– Γιάννης Αγγελικούσης με 42 υπερδεξαμενόπλοια βρίσκεται στην κορυφή.

– η Dynacom του Γιώργου Προκοπίου με 16

– Η Capital του Βαγγέλη Μαρινάκη με 10

– Η EasterMed του Θανάση Μαρτίνου με εννέα

-To Embiricos Group με εννέα της οικογένειας Εμπειρίκου

– Η Alpha tankers της Άννας Αγγελικούση με οκτώ

– Η Thenamaris του Νικόλα Μαρτίνου με επτά

– Ο Γιώργος Οικονόμου με τρία VLCC ,εκ των οποίων δύο ανήκουν στον στόλο της Cardiff και ένα στην εισηγμένη Dryships

– Τρία έχει η Kyklades Maritime του Γιάννη Αλαφούζου

– Ο Όμιλος Τσάκου, των καπετάν Παναγιώτη και του γιου του Νίκου, με δύο υπερδεξαμενόπλοια

– Η Cetrofin του Δημήτρη Προκοπίου με δύο και

– Chandris Group με δύο.

πηγη; iskra.gr

Πολλές έρευνες που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, επιβεβαιώνουν και τη σύνδεση της παχυσαρκίας και ειδικά της αυξημένης περιμέτρου (λίπος στην περιοχή της κοιλιάς) με τον καρκίνο.

Η σχέση της παχυσαρκίας και του καρκίνου δεν είναι απλή ούτε απολύτως κατανοητή. Η απώλεια βάρους δεν συνεπάγεται ότι κάποιος δεν θα νοσήσει από καρκίνο, ούτε ότι όλοι όσοι έχουν περιττά κιλά θα διαγνωστούν με καρκίνο.

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι να αποφύγει την περαιτέρω αύξηση του βάρους του, ενώ η απώλεια των περιττών κιλών είναι προς τη θετική κατεύθυνση.

Δείτε στις παρακάτω εικόνες 13 μορφές καρκίνου που σχετίζονται τα περιττά κιλά.

Καρκίνος μαστού: Οι μετεμμηνοπαυσιακές παχύσαρκες γυναίκες έχουν 20-40% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο μαστού συγκριτικά με όσες έχουν υγιές βάρος. Ο λόγος είναι ότι ο λιπώδης ιστός παράγει οιστρογόνα, τα οποία τροφοδοτούν τον καρκίνο του μαστού .

Καρκίνος ορθού: Οι παχύσαρκοι άνδρες και γυναίκες έχουν 30% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ορθοκολικό καρκίνο.

Καρκίνος ενδομητρίου: Η ασθένεια είναι 2-4 φορές πιθανότερο να εμφανιστεί σε υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες λόγω της μετάλλαξης των κυττάρων του ενδομητρίου από την αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων.

Καρκίνος οισοφάγου: Τα περιττά κιλά διπλασιάζουν τον κίνδυνο οισοφαγικού αδενοκαρκινώματος.

Καρκίνος χοληδόχου κύστης: Οι υπέρβαροι έχουν 20% περισσότερες πιθανότητες, ενώ οι παχύσαρκοι κινδυνεύουν 60% περισσότερο να αναπτύξουν τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου.

Καρκίνος στα νεφρά: Οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο των νεφρικών κυττάρων. Τον κίνδυνο αυξάνει και η αντίσταση στην ινσουλίνη ή προδιαβήτης, μια κατάσταση συνηθέστερη στους ανθρώπους που φέρουν περιττά κιλά.

Καρκίνος ήπατος: Και για αυτή τη μορφή καρκίνου, ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

×

Μηνιγγίωμα: Είναι ένας όγκος εγκεφάλου, που προέρχεται από τις μήνιγγες, δηλαδή τα περιβλήματα γύρω από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό. Ο κίνδυνος είναι 20% υψηλότερος για τους υπέρβαρους και 50% για τους παχύσαρκους.

×

Πολλαπλό μυέλωμα: Είναι τύπος καρκίνου του αίματος, ο οποίος προσβάλλει τα λευκά αιμοσφαίρια στο μυελό των οστών που παράγουν αντισώματα και βοηθούν στην καταπολέμηση των λοιμώξεων. Αυξάνει κατά 10-20% τις πιθανότητες για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

Καρκίνος ωοθηκών: Οι γυναίκες με περιττά κιλά έχουν 10% περισσότερες πιθανότητες. Όπως στους καρκίνους του μαστού και του ενδομητρίου, αιτία φαίνεται να είναι η αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων και δυσλειτουργίες του μεταβολισμού, όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη.

Καρκίνος παγκρέατος: Οι παχύσαρκοι έχουν 20-50% περισσότερες πιθανότητες από όσους έχουν φυσιολογικό βάρος, όπως έδειξε ανασκόπηση μελετών του 2012.

Καρκίνος στομάχου: Οι παχύσαρκοι έχουν διπλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν γαστρικό καρκίνο, πιθανώς λόγω αλλοίωσης του μικροβιώματος, δηλαδή της ισορροπίας των καλών και κακών βακτηρίων του εντέρου.

Καρκίνος θυρεοειδούς: Η αύξηση του Δείκτη Μάζας Σώματος κατά πέντε μονάδες συνοδεύεται από 10% αύξηση του κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου στο θυρεοειδή.

Πηγή: health.com - onmed.gr

Σε κινητοποιήσεις ενάντια στις προωθούμενες με το Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο ρυθμίσεις προχωρούν εργαζόμενοι στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου, ημέρα που αναμένεται η σχετική συζήτηση και ψηφοφορία στη Βουλή.

Ειδικότερα, πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, με κεντρικό αίτημα την απόσυρση του «αντεργατικού» αναπτυξιακού νομοσχεδίου. Προειδοποιεί, μάλιστα, πως, σε περίπτωση που η κυβέρνηση επιμείνει στην προώθηση και ψήφισή του, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα προχωρήσουν σε απεργιακή κλιμάκωση. Η ΑΔΕΔΥ προκήρυξε και πανελλαδικές στάσεις εργασίας, όπου κριθεί αναγκαίο, από τα σωματεία στις 19, 20 και 23 Σεπτεμβρίου, για να πραγματοποιηθούν γενικές συνελεύσεις τους, ώστε να διευκολυνθεί η ενημέρωση, η προετοιμασία και η συμμετοχή των εργαζομένων.

Ενισχύοντας το «απεργιακό» τσουνάμι, τη συμμετοχή τους στην απεργία ανακοίνωσαν και Ομοσπονδίες του Δημοσίου, όπως η ΟΕΝΓΕ, η ΟΛΜΕ, η ΠΟΕ-ΟΤΑ κτλ.

Από πλευράς ιδιωτικού τομέα, απεργία την ίδια ημέρα κήρυξε το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και μια σειρά άλλα εργατικά κέντρα της χώρας, όπως τα: Πειραιά, Πάτρας, Λαυρίου, Θεσπρωτίας, Σάμου, Λευκάδας – Βόνιτσας, Λάρισας, Άρτας, Λέσβου, Λαμίας, Εύβοιας, Αγρινίου, Ιωαννίνων, Φωκίδας, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς – Ιθάκης και Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου.

Στην πανελλαδική απεργία συμμετέχουν και Ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, όπως: Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας, Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος, Πανελλήνια Ομοσπονδία Οικοδόμων, Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Συνδικάτο Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής, Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής ν. Αττικής κτλ.

Στην απεργία κατεβαίνουν και τα ναυτεργατικά Σωματεία, όπως η ΠΝΟ, η ΠΕΝΕΝ κτλ.

Και η ανακοινώσεις για τη συμμετοχή του απεργιακού κύματος, από Ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, συνεχίζεται.

Εν τω μεταξύ, η απομονωμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και γραφειοκράτες που της στηρίζουν σε διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις, επιχειρούν να διασπάσουν την πανεργατική κινητοποίηση, εξαγγέλλοντας απεργία για τις 25 Σεπτεμβρίου. Αυτό αποφασίστηκε από το Εργατικό Κέντρο Κομοτηνής και προωθείται και σε άλλες οργανώσεις, αν και απέτυχε στην Κρήτη και στην Αθήνα, όπου, επίσης, επιχειρήθηκε να διασπαστεί το ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων.

πηγη: iskra.gr

Από Άρις Καζάκος

Σημείωνα στον πρώτο σχολιασμό των μέτρων του αναπτυξιακού νομοσχεδίου της Νέας Δημοκρατίας ότι οι συλλογικές συμβάσεις και η Διαιτησία του ΟΜΕΔ βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, όπως ακριβώς συνέβη και με το παρα-σύνταγμα του δεύτερου Μνημονίου και την ΠΥΣ 6/2012. Δεν πρόκειται απλώς για μια αταβιστική συμπεριφορά, αλλά για κάτι βαθύτερο: για την επιβεβαίωση της ακλόνητης (;) πίστης της Νέας Δημοκρατίας στις μνημονιακές πολιτικές. Τι κι αν αυτές άφησαν ερείπια στην οικονομία και γενικότερα στην κοινωνία…

Ο ΣΕΒ νομοθέτης…

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ΣΕΒ υπαγορεύει ουσιαστικά τα προς νομοθέτηση μέτρα. Δεν υπάρχει κείμενο θέσεων και προτάσεων του ΣΕΒ με το οποίο να μη ζητείται, με εμμονικό τρόπο, η λήψη των μέτρων που φέρνει τώρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για τις συλλογικές συμβάσεις και τη Διαιτησία με το λεγόμενο αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η Νέα Δημοκρατία προχωρά ουσιαστικά σε μια άτυπη, de facto, παρα-συνταγματική παραχώρηση νομοθετικής πρωτοβουλίας στον ΣΕΒ.

Γιατί τα προτεινόμενα μέτρα πλήττουν καίρια την προστατευτική λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων αλλά και της οικονομίας – Μειώσεις μισθών και πάλι

Όπως έχει ζητήσει ο ΣΕΒ:

Α. Θεσπίζονται αλλεπάλληλες ρήτρες και φόρμουλες εξαίρεσης πολλών κατηγοριών επιχειρήσεων από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιχειρήσεων που υφίστανται ακόμη και σήμερα τις καταστροφικές συνέπειες από τα ομόρροπα με τα επίμαχα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου. Η προσωρινή εξαίρεση επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας από το πεδίο εφαρμογής κλαδικών συλλογικών συμβάσεων φαίνεται, και είναι ως ένα βαθμό, εύλογη. Μόνο που στη χώρα μας:

αα. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι τόσο πολλές, ώστε η εξαίρεσή τους θα αποδομούσε τη λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

ββ. Οι επιχειρήσεις αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας εξαιτίας ακριβώς των μέτρων του δεύτερου Μνημονίου, δηλαδή εξαιτίας της εφαρμογής μέτρων ομόρροπων με αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση.

γγ. Οι επιχειρήσεις αυτές «ζουν» στη μεγάλη τους πλειονότητα και στηρίζουν τις προοπτικές ανάκαμψής τους στην ενεργό ζήτηση των εργαζομένων. Η ζήτηση αυτή ενισχύεται μετά τον Αύγουστο του 2018, χωρίς βεβαίως να δημιουργείται πρόβλημα από την αύξηση του λεγόμενου μισθολογικού κόστους στην πράξη. Αντίθετα, η εσωτερική ενεργός ζήτηση, που σημειωτέον παράγει περίπου τα 2/3 του ΑΕΠ, θα πληγεί καίρια με μαζικές μειώσεις των κλαδικών μισθών. Αυτό σημαίνει ότι εξ αυτού του λόγου οι προοπτικές ανάκαμψης των επιχειρήσεων αυτών θα υπονομευτούν, αντί να στηριχτούν, αν το αναπτυξιακό νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους. Όπως το έχει διατυπώσει επιφανής Αμερικανός επιχειρηματίας, «το πρόβλημα με εμάς τους επιχειρηματίες είναι ότι θέλουμε οι πελάτες μας να είναι πλούσιοι και οι εργαζόμενοί μας φτωχοί». Όλα αυτά «διέφυγαν» από την κυβέρνηση, παρότι είναι νωπή η εμπειρία από τις καταστροφές που σώρευσαν τα ομόρροπα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου.

Οταν η λειτουργία της οικονομίας επανέλθει σε μια, κατά προσέγγιση, κανονικότητα, τότε θα μπορούσε να συζητηθεί η εισαγωγή ρήτρας εξαίρεσης από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, με εξαιρετική φειδώ πάντως και μόνο για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν πράγματι προβλήματα βιωσιμότητας, αντί παραχωρήσεων όπως είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Αρκεί την απόφαση εξαίρεσης να την παίρνουν οι μόνοι αρμόδιοι, οι ίδιες οι συμβαλλόμενες με την κλαδική σύμβαση συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως συμβαίνει π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο. Οτι δηλαδή δεν θα δοθεί ένα opt-out (εξαίρεση) στις ίδιες τις επιχειρήσεις, ένα είδος εξαίρεσης με self-service που θα ρήμαζε τη συλλογική αυτονομία και τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Β. Η ναρκοθέτηση με το επίμαχο νομοσχέδιο των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, που αποτελούν το βασικό κλειδί για αποτελεσματική συλλογική διαπραγμάτευση, φτάνει μέχρι και την εξαίρεση επιχειρήσεων από την επέκταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων με απόφαση του υπουργού Εργασίας, ακόμη και αν οι επιχειρήσεις αυτές δεν θα έχουν εξαιρεθεί προηγουμένως από τις κλαδικές με τη χρήση των λοιπών εργαλείων του νομοσχεδίου.

Γ. Πλήττεται καίρια με τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, που έχει και συνταγματική θεμελίωση. Με τη συρρίκνωση της κλαδικής διαπραγμάτευσης πλήττεται ακόμη στα θεμέλιά της η συλλογική αυτονομία που ομοίως εγγυάται το Σύνταγμα.

Δ. Σε άλλα Δίκαια, π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο, σε αντίθεση με τα προς νομοθέτηση μέτρα, την απόφαση για εξαιρέσεις επιχειρήσεων από κλαδικές συμβάσεις παίρνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που τις συνάπτουν. Οι επιμέρους επιχειρήσεις δεν έχουν κανένα δικαίωμα opt-out. Οι κλαδικές οργανώσεις είναι σε θέση, εκτιμώντας όλες τις παραμέτρους, να αποφασίζουν, με μεγάλη φειδώ όπως δείχνει η γερμανική εμπειρία, ποιες επιχειρήσεις πρέπει να εξαιρεθούν. Επομένως αυτό που λέγεται ότι τα επίμαχα μέτρα για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις απαντώνται και στα Δίκαια αναπτυγμένων χωρών είναι «ψέμα χοντρό και κατασκευασμένο».

Με το επίμαχο νομοσχέδιο δίνεται, κατ’ αρχάς, η δυνατότητα στους συμβαλλόμενους της κλαδικής σύμβασης να αποφασίζουν την εξαίρεση συγκεκριμένων επιχειρήσεων. Αν όμως αυτό δεν συμφωνηθεί από τα μέρη της κλαδικής, και εδώ είναι η ουσιώδης διαφορά από ένα σύστημα που σέβεται τη συλλογική αυτονομία, δίνεται το δικαίωμα αυτό στις ίδιες τις επιχειρήσεις και νομοθετείται η υπερίσχυση επιχειρησιακών και τοπικών κλαδικών συμφωνιών έναντι των εθνικών κλαδικών.

Ε. Με το επίμαχο νομοσχέδιο ακρωτηριάζεται και η Διαιτησία, που βρίσκεται στο στόχαστρο των εργοδοτών από τότε που πρωτονομοθετήθηκε με τον Ν.1876/90.

Η συνταγματικότητα της Διαιτησίας και του δικαιώματος των ενδιαφερομένων να προσφεύγουν μονομερώς σε αυτήν επιβεβαιώθηκε με την ομόφωνη (!) απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 25/2014. Περαιτέρω, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφασή της 2307/2014 έκανε ακόμα ένα βήμα: έκρινε ότι η (μνημονιακή) νομοθετική κατάργηση του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία παραβιάζει το Σύνταγμα, αφού το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής θεμελιώνεται στο ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 22 παρ. 2).

Με τις δύο αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων υπερκεράστηκαν και οι παλαιότερες συστάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για περιορισμό του ελληνικού συστήματος Διαιτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στη Διαιτησία και στο δικαίωμα μονομερούς προσφυγής σε αυτήν από τους ενδιαφερομένους ανατίθεται ένας σπουδαίος εγγυητικός ρόλος. Ο ρόλος αυτός συνίσταται στη στήριξη της συλλογικής αυτονομίας, η οποία πρέπει να λειτουργεί αποτελεσματικά παρά τις εγγενείς αδυναμίες των συνδικαλιστικών θεσμών στη χώρα μας. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται ο τελικός στόχος του Συντάγματος, που είναι η απώθηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, αυτού του εργαλείου υποδούλωσης των εργαζομένων, υπέρ συλλογικών ρυθμίσεων των όρων εργασίας, οι οποίες έχουν υπέρ αυτών τα εχέγγυα μιας κατά προσέγγιση δίκαιης ρύθμισης. Τώρα η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας μετατρέπεται σε ισχνή εξαίρεση, όταν δεν στραγγαλίζεται.

Στο Σχέδιο Γιούνκερ πριν από το δημοψήφισμα του 2015 περιλαμβανόταν ο ιταμός όρος να καταργηθούν με νόμο οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2287 – 2290/2015 που είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις μειώσεις των συντάξεων του 2011/2012. Αυτό, που δεν έγινε δεκτό τότε, γίνεται τώρα πράξη με το επίμαχο νομοσχέδιο: καταργούνται, εκ του αποτελέσματος, οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (25/2004) και της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (2307/2014) για τη Διαιτησία και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής. Ποιος διαφωτισμός, ποια διάκριση των λειτουργιών και ποιο κράτος δικαίου…

*Ο Άρις Καζάκος είναι oμότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

πηγη: iskra.gr