ΝΙΚΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα σε ένα ταξί, στο Κόρκ, στο νότο της Ιρλανδίας. Ο οδηγός που τον έλεγαν Kieran και ήταν γύρω στα εξήντα, είχε διάθεση για συζήτηση και άρπαξα την ευκαιρία αφού πάντα πίστευα ότι ανακαλύπτεις καλύτερα την πραγματικότητα ενός τόπου που επισκέπτεσαι για λίγες ώρες ή ημέρες αν μιλήσεις με τους απλούς ανθρώπους που ζουν και εργάζονται εκεί. Μετά από τις απαραίτητες πληροφορίες για την διαδρομή, ξεκίνησε να μου διηγείται την ιστορία του. Είχε λοιπόν τέσσερις κόρες που τις μεγάλωσε δουλεύοντας μόνο εκείνος, καθώς η γυναίκα του φρόντιζε τις υποχρεώσεις του σπιτικού. Δεν ήταν φυσικά πλούσιοι, αλλά καμάρωνε που καταφέρανε να τις αναθρέψουν χωρίς ελλείψεις και να τις βοηθήσουν να σπουδάσουν. Οι κόρες του ήταν πια παντρεμένες και είχε δει εγγόνια από όλες. Το παράπονό του ήταν πως σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, η ζωή τους δεν έχει αλλάξει και πολύ. Εκείνος συνεχίζει να δουλεύει όπως τότε, ενώ η γυναίκα του “πήρε προαγωγή” όπως έλεγε, με το ιρλανδικό χιούμορ του, και μεγαλώνει πια πέντε εγγόνια, καθώς οι κόρες του δουλεύουν με ελαστικά ωράρια, όπως και οι άντρες τους, και δυσκολεύονται να τα φέρουν βόλτα. Παρόμοιες ιστορίες ήρθαν στο μυαλό μου και από την Ελλάδα. Αυτή την ιστορία θα μπορούσε να τη διηγηθεί και κάποιος συνομήλικος του Kieran στην Ιταλία, την Κύπρο, ακόμα και την Γερμανία. Γιατί πίσω από τους αριθμούς και την ανάπτυξη που μας περιγράφουν, οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν αυτή την ευημερία. Κάθε άλλο. Η οικονομική ανισότητα εντείνεται συνεχώς σε όλη την Ευρώπη.

Η οικονομική και η κοινωνική ανισότητα, δεν είναι μια μακρινή αφηρημένη έννοια που παρατηρείται σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όπως πρόσφατα στη Χιλή, που έχει βιώσει απόλυτα τα αποτελέσματα των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών του Πινοσέτ και των οικονομολόγων της σχολής του Σικάγο. Ούτε είναι φαινόμενα που έκαναν την εμφάνισή τους σήμερα όπου σύμφωνα ακόμα και με τους υπέρμαχους του καπιταλισμού, το σύστημα διέρχεται κρίση και αντιμετωπίζει αδιέξοδα. Βρίσκονταν πάντα εδώ και δεν έφυγαν ποτέ. Ζώντας στα πλαίσια του άκρατου νεοφιλελεύθερου μορφώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, στρουθοκαμηλίζει όποιος δεν βλέπει την πραγματικότητα.

Η ομαδοποίηση μέσω αρχέτυπων, εκφρασμένων αριθμητικά με λογικές μέσων όρων, ισοπεδώνει τις έννοιες και οδηγεί στη λήθη μιας υπαρκτής διαφορετικότητας. Όλοι οι άνθρωποι, αν και βιολογικά όμοιοι, ακόμα και εντός της ταξικής τους θέσης δεν είναι ίσοι απέναντι στη φύση όταν είναι ενταγμένοι σε μία κοινωνία που έχει προκαθορίσει τις οικονομικές σχέσεις με τον τρόπο που είναι σήμερα. Ακόμα και στη θεωρητικά ιδεώδη καπιταλιστική κοινωνική διάρθρωση, εκεί όπου όλοι λαμβάνουν ευκαιρίες, αυτές δεν θα μπορούσαν να είναι ίσες. Είναι προφανές ότι ποιοτικά δεν θα ήταν ίδιες, αλλά ακόμα πιο εμφανώς θα διέφεραν ποσοτικά. Σε αυτή την ιδεώδη θεωρητική διάρθρωση, κάποιοι θα είχαν το δικαίωμα να αποτύχουν, ακόμα και παραπάνω από μία φορά. Στην πράξη όμως μιλάμε για μια ουτοπία. Μία αντίφαση που είναι μπροστά μας καθημερινά σε όλη την πορεία της ζωής μας.

Όμως ο καπιταλισμός και η οικονομία της ελεύθερης αγοράς κάθε άλλο παρά προσεγγίζει το παραπάνω θεωρητικό πρότυπο. Η μακρινή Χιλή φανερώνει με εμφατικό τρόπο το πραγματικό σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού. Αν και αυτό συμβαίνει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, στην άλλη άκρη του κόσμου και όχι στη γειτονιά μας, είναι πλέον ορατό ότι οι αντιθέσεις οξύνονται με διαφορετική ταχύτητα και οδηγούν σε σπασμωδικές αντιδράσεις. Η ιστορία δεν βρίσκεται στο τέλος της, και οι αντιφάσεις που εντοπίζονται δεν είναι απλά κάποιες ατέλειες στον καμβά ενός αριστουργήματος. Αν υπάρχει κάποια εναλλακτική, εκείνη δεν βρίσκεται στις ριπές που δεχόμαστε καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων στην απλή “καθομιλουμένη” γλώσσα. Δεν έχει απομείνει χρόνος για βαθύτερες αναζητήσεις για εκείνον που προσπαθεί να επιβιώσει, ακροβατώντας ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο όπως του παρουσιάζεται όπου κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται μία ζωή που ποτέ δεν θα αποκτήσει, ικανοποιημένος σε περιστασιακά από ευκαιριακές απολαύσεις ξένες με τις ανάγκες του, και τον άλλο κόσμο, τον πραγματικό, όπου παλεύει καθημερινά για όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και απολύτως εφικτά. Ίσως για έναν κόσμο που καταλάβαν ότι δικαιούνται εκεί κάτω, στη Χιλή.

Θα οδηγήσουν όμως οι αντιδράσεις αυτές σε κάποιο αποτέλεσμα; Θα αλλάξει η ζωή τόσων ανθρώπων που εξεγέρθηκαν ζητώντας μια καλύτερη ζωή; Το ερώτημα αυτό μπορεί να απαντηθεί μόνο αναδιατυπώνοντάς το ως εξής: Θα αλλάξουν οι σχέσεις παραγωγής στη Χιλή, ώστε ο πραγματικός πλούτος να επιστρέφει σε εκείνους που τον παράγουν και πραγματικά τους ανήκει; Αν η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι καταφατική, τότε θα είναι σίγουρα καταφατική και για τα προηγούμενα. Όσο θεραπεύονται τα συμπτώματα της ασθένειας και όχι η ασθένεια καθεαυτή, απλά ανακουφίζεται ο ασθενής από τον πόνο. Τις περισσότερες φορές όμως, η ασθένεια που μένει χωρίς να αντιμετωπίζεται, συνεχίζει την κλιμάκωσή της και πολλές φορές τα συμπτώματα επιστρέφουν εντονότερα ή ο ασθενής καταλήγει. Οι αντιδράσεις στη Χιλή, ή και πρόσφατα κοντά μας στη Γαλλία με τα κίτρινα γιλέκα, είναι καταδικασμένες όταν ο προσανατολισμός και η στρατηγική τους δεν προσδοκούν σε ρήξεις και ανατροπές με το κατεστημένο, αλλά μπορούν να εκτονωθούν με μερικές παροχές-ψίχουλα και κινήσεις εντυπωσιασμού εκ μέρους των κυβερνώντων που αναιρούνται εύκολα με αντιρροπιστικές πολιτικές. Και τότε, τα συμπτώματα της ασθένειας απαλύνονται αλλά η ασθένεια θεριεύει.

Και τότε ο Kieran θα συνεχίζει να δουλεύει στα γεράματα για να στηρίξει τις κόρες του με τα ελαστικά ωράρια απασχόλησης και μεθαύριο τα εγγόνια του που θα φεύγουν μετανάστες ή στρατιώτες σε κάποια “ειρηνευτική αποστολή” σε κάποια γωνιά του πλανήτη, για πολέμους που κάνουν άλλοι.

πηγη: imerodromos.gr

Ο τίτλος της ανάρτησης αποτελεί τοποθέτηση χρήστη του διαδικτύου ο οποίος σχολιάζει την αποκάλυψη της εφημερίδας Documento για τον "μυστήριο" θάνατο άλλου ενός βασικού μάρτυρα στην υπόθεση με το ναρκόπλοιο "Noor1".
Πριν περάσουμε στους εύστοχους σχολιασμούς που έκαναν οι θαμώνες του twitter, μετά την γνωστοποίηση ότι υπάρχει και ένατος νεκρός μάρτυρας της δυσώδους ιστορία με το πλοίο του Μαρινάκη το οποίο μετέφερε 2,1 τόνους ηρωίνη, να κάνουμε μια απλή ερώτηση.

Ερχεται στην επιφάνεια ότι 9 άνθρωποι οι οποίοι εμπλέκονται σ' αυτή την ιστορία έχασαν την ζωή τους και όλοι τους με "περίεργο" τρόπο. Είναι δυνατόν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ να κωφεύουν σε όσα αποκαλύπτονται;
Εδώ Καναδός αρχιμπάτσος χαρακτηρίζει μυστηριώδη τον τρόπο με τον οποίο έχασε την ζωή του ο τελευταίος νεκρός, βασικός μάρτυρας στην δίκη Κωνσταντίνος Καζινάκης.
Οι "δικοί" μας δημοσιολόγοι θεωρούν τόσο ανούσια αυτή την αποκάλυψη που απαξιούν να την ανακυκλώσουν;
Εχει ξανασυμβεί στα δικαστικά χρονικά, 9 μάρτυρες σε μια δίκη να χάνουν την ζωή τους πριν αυτή πραγματοποιηθεί;

Πάντως οι χρήστες του twitter γράφουν αυτό που όλοι σκεπτόμαστε. Δεν απουσιάζουν φυσικά και οι ευρηματικές ατάκες καθώς και η καυστική ειρωνεία με αναφορά στην δικαστική κατάληξη αυτής της ιστορίας:

πηγη: tsak-giorgis.blogspot.com

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Ο πόλεμος είναι, για τον Ερντογάν και το σύστημα εξουσίας που έχει εγκαθιδρύσει, μονόδρομος. Η διεκδίκηση του ρόλου περιφερειακής υπερδύναμης η οποία θα κινείται χωρίς εξαρτήσεις από τρίτους με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και μόνο, έχει οδηγήσει την Άγκυρα στην «κινούμενη άμμο» της Συρίας και σε επιθετικές (και παράνομες) κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο στην κυπριακή ΑΟΖ. Από αυτήν την ξεκάθαρη επιλογή επίδειξης (και χρήσης) ισχύος η τουρκική ηγεσία είναι αδύνατο να αναδιπλωθεί δίχως να καταβάλει υπέρμετρο πολιτικό κόστος, που μπορεί να φτάσει μέχρι την αποδόμησή της…

Στη Συρία, ύστερα από τις πρώτες μέρες της εισβολής η οποία φαίνεται ότι εξελίχθηκε σχετικά εύκολα για τις τουρκικές δυνάμεις, η Άγκυρα βρίσκεται μπροστά στη δύσκολη πραγματικότητα:

Τα συριακά κυβερνητικά στρατεύματα έχουν εμπλακεί σε σφοδρές συγκρούσεις με τουρκικές δυνάμεις στην ύπαιθρο γύρω από τη μεθοριακή πόλη Ρας αλ-Άιν. Πρόκειται για περιοχές απ’ όπου υποχώρησαν οι Κούρδοι αλλά αναπτύχθηκαν συριακές δυνάμεις.

Οι Αμερικανοί δεν φαίνεται να εγκαταλείπουν την περιοχή, καθώς εμφανίζονται αυτόκλητοι προστάτες των πετρελαιοπηγών που βρίσκονται στην ανατολική Συρία.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, δεν φαίνεται διατεθειμένη να εγκαταλείψει τον Άσαντ έρμαιο στις ορέξεις της Άγκυρας.

Σε γενικές γραμμές, όλα αυτά ενισχύουν την άποψη σύμφωνα με την οποία η Τουρκία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, έχοντας να αντιμετωπίσει τον συριακό στρατό, ο οποίος δεν θα εγκαταλειφθεί από τους συμμάχους Ρώσους και το κουρδικό αντάρτικο το οποίο δεν θα πάψουν να ενισχύουν υπογείως δυνάμεις όπως το Ισραήλ. Είναι προφανές ότι για το σύστημα εξουσίας του Ερντογάν η οποιαδήποτε αναδίπλωση σ’ αυτό το μέτωπο – που έχει να κάνει με το κουρδικό ζήτημα, το οποίο είναι μείζον θέμα ασφάλειας για την Τουρκία – θα σημάνει τεράστια πολιτική ήττα που μπορεί να υπονομεύσει την ηγεμονική του θέση στην εσωτερική πολιτική σκηνή.

Ανατολική Μεσόγειος

Στο μεγάλο παιχνίδι με τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου η τουρκική ηγεσία εμφανίστηκε από την πρώτη στιγμή αποφασισμένη να «αρπάξει» ό,τι θεωρεί πως της ανήκει ή ό,τι έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν τα τουρκικά όπλα.

Οι συνεχείς παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ, η διαρκής υπενθύμιση των θέσεων ότι τα νησιά (Ρόδος, Καστελόριζο, Κάρπαθος, Κρήτη) δεν έχουν δικαιώματα σε ΑΟΖ είναι εδώ και 1-2 χρόνια η πρακτική που ακολουθεί η Άγκυρα προκειμένου να υπογραμμίσει τις (στρατιωτικές της) δυνατότητες να διεκδικήσει μερίδιο από την πίτα.

Η τουρκική επιθετικότητα ενισχύεται, θα πρέπει να σημειωθεί, από την ελληνική αδυναμία διατύπωσης μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής απάντησης. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, έχοντας επίγνωση αυτής της αδυναμίας, ακολουθούν μια αναποτελεσματική κατευναστική πολιτική και επενδύουν σε ξένη προστασία, προσφέροντας γη και ύδωρ στους Αμερικανούς.

Ωστόσο, δεδομένης της αναξιοπιστίας των Αμερικανών «προστατών» οι οποίοι δεν πρόκειται να σταματήσουν να παζαρεύουν με τον Ερντογάν, το εφιαλτικό ερώτημα που (πρέπει να) απασχολεί την Αθήνα είναι απλό: Τι θα συμβεί αν η Ουάσιγκτον «ανοίξει» την πόρτα (και) της Ανατολικής Μεσογείου στην Άγκυρα, όπως της άνοιξε τον δρόμο για να μπει στη βόρεια Συρία;

Πηγή: topontiki.gr – Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2097 στις 31-10-2019

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Εννέα μέλη του πληρώματος του υπό νορβηγική σημαία φορτηγού πλοίου MV Bonita, το οποίο ανήκει στη ναυτιλιακή εταιρεία J.J. Ugland, απήχθησαν νωρίς το πρωί προχθές Σάββατο σε επίθεση πειρατών που διαπράχθηκε ενώ το σκάφος βρισκόταν αγκυροβολημένο στα ανοικτά του Μπενίν, στον Κόλπο της Γουινέας, γνωστοποίησαν χθες Κυριακή η εφοπλιστική εταιρεία και οι αρχές.

Οι απαχθέντες είναι φιλιππινέζοι ναυτικοί, ανέφεραν συγκλίνουσες πηγές.

Συνεχίζονται ασταμάτητα τα στοιχεία σοκ και δέος της ΕΛΣΤΑΤ, που, μεταξύ άλλων, δείχνουν ότι ένας στους τρεις εργαζόμενους αμείβεται  μόλις με μισθό πείνας 400 ευρώ μικτά μηνιαίως, πράγμα που σημαίνει το πολύ μέχρι 350 ευρώ το μήνα στο χέρι.

Αυτή η ανείπωτη τραγωδία του μισθωτού κόσμου της εργασίας, που αφορά κυρίως νέους και νέες, καταρρίπτει όλους τους μύθους περί κανονικότητας στην χώρα μας.

Και το κακό είναι ότι αντί αυτό το δράμα να μειώνεται, εξαπλώνεται όλο και πιο πολύ και πάει να γενικευθεί.

Το παράδειγμα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν για την ΔΕΗ είναι χαρακτηριστικό. Με βάση τα μέτρα αυτά κυβέρνηση και οικονομικό κατεστημένο θέλουν να μετατρέψουν τον άλλοτε ενεργειακό γίγαντα της χώρας σε χώρο δουλεμπορίου και ευέλικτων εργασιακών σχέσεων με μισθούς πείνας, πράγμα που στη συνέχεια θα επεκτείνουν σε όλο τον ευρύτερο αλλά και τον στενό δημόσιο τομέα.

Η νέα “κανονικότητα” στην Ελλάδα θα είναι η επιστροφή σε ένα είδος σύγχρονου “δουλεμπορίου” όπου η “ανταγωνιστικότητα” και η “επιβίωση” της χώρας θα επιχειρείται ματαίως να στηριχθούν σε ένα διευρυμένο “εργασιακό μεσαίωνα”

Ακολουθεί σχετικό ρεπορτάζ με αυτούσιες ανακοινώσεις της ΕΛΣΤΑΤ

Σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα, στα 404,5 ευρώ μεικτά, παραμένει ο μέσος μισθός των μερικώς απασχολουμένων, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΕΦΚΑ, όπως δηλώνονται από τους ίδιους τους εργοδότες μέσω των αναλυτικών περιοδικών δηλώσεων (ΑΠΔ). Μάλιστα, με τον μισθό της μερικής απασχόλησης κατά τον μήνα Απρίλιο, που αφορούν τα στοιχεία, φαίνεται πως αμείβεται το 28,66% του συνόλου των εργαζομένων της χώρας.

Συνολικά, οι άντρες καλύπτουν το 53,5% των θέσεων εργασίας στις κοινές επιχειρήσεις. Το ποσοστό αυξάνεται εφόσον η σύγκριση γίνει με όρους πλήρους απασχόλησης, καθώς οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 56,28% των εργαζομένων, ενώ το ποσοστό τους υποχωρεί στο 44,7% όταν πρόκειται για συμβάσεις μερικής απασχόλησης.

Επίσης, τα στοιχεία δείχνουν ότι το 21,97% των εργαζομένων απασχολούνται ως υπάλληλοι γραφείου. Το 20,76% των ασφαλισμένων στον ιδιωτικό τομέα απασχολείται στο χονδρικό και το λιανικό εμπόριο. Το 16,05% στα ξενοδοχεία και στα εστιατόρια και το 12,43% στις μεταποιητικές βιομηχανίες.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Στόχος ο περιορισμός της συνδικαλιστικής δράσης και πρόσχημα τα εμπορικά καταστήματα

Νομοθετική ρύθμιση για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και πορειών ετοιμάζεται να καταθέσει στην Βουλή η κυβέρνηση και μάλιστα με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτή την είδηση φιλοξενεί ως πρώτο θέμα η Καθημερινή, επιχειρώντας μάλιστα να «ανοίξει» την συζήτηση για το θέμα και να «μετρήσει» αντιδράσεις.

Μια κίνηση που μόνον τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί και εντάσσεται στην δέσμη μέτρων ενίσχυσης του αυταρχισμού για τον οποίο μέχρι στιγμής η κυβέρνηση έχει δώσει αρκετά δείγματα. Να σημειωθεί ότι το μέτρο αυτό εφόσον προταθεί για νομοθέτηση έρχεται λίγο μετά την ψήφιση των διατάξεων για την λειτουργία του συνδικαλιστικού μητρώου, της ηλεκτρονικής καταγραφής των ψήφων για απεργιακές κινητοποιήσεις, της επανασύστασης της περίφημης Ομάδας Δέλτα, της κατάργησης του ασύλου στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Αυτά ενώ ετοιμάζονται απολύσεις στην ΔΕΗ, μέτρα ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και σειρά άλλων αντιλαϊκών μέτρων που περιέρχονται στο κυβερνητικό πρόγραμμα.

Ως δικαιολογία για την λήψη νομοθετικών μέτρων περιορισμού των πορειών είναι φυσικά η «ταλαιπωρία των πολιτών» από το κλείσιμο των δρόμων και η παρεμπόδιση των καταναλωτών να πάνε στα εμπορικά καταστήματα. Μάλιστα το θέμα συνδέεται με την περίφημη «ανάπτυξη».

Το θέμα «προετοιμάστηκε» από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Στ. Πέτσα, ο οποίος σε εκπομπή στον ANT1 μίλησε για «οριοθέτηση του χώρου των διαδηλώσεων». Μάλιστα, τη δήλωση έπαιξε η ΕΡΤ με «έτοιμο» ρεπορτάζ:

Να σημειωθεί πάντως ότι δεν πρόκειται για κάποια ιδέα της τελευταίας στιγμής. Αντίθετα για έναν σχεδιασμό πολύ συγκεκριμένο αφου παρόμοια μέτρα προτάθηκαν και κατά την προεκλογική καμπάνια του νυν δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη που επιστράτευσε την ίδια επιχειρηματολογία.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γιώργος Παπανικολάου

Πανελλαδικό ρεύμα αγώνα στους φοιτητές, στο δρόμο βγαίνουν κι οι μαθητές

Συνεχίζουν και κορυφώνουν οι φοιτήτριες κι οι φοιτητές τις αντιδράσεις τους ενάντια στους σχεδιασμούς του Υπουργείου Παιδείας. Το μεγάλο πανελλαδικό συλαλλητήριο της Πέμπτης 31/10 στην Αθήνα αποτέλεσε τον πιο σημαντικό –μέχρι στιγμής- σταθμό. Παρά την πολύ έντονη βροχόπτωση, πάνω από τρεις χιλιάδες νέοι και νέες, μεταξύ τους και περίπου 150 μαθητές πίσω από το πανό της Πρωτοβουλίας για τον Συντονισμό Σχολείων και Μαθητών Αθήνας, καθώς και αδιόριστοι εκπαιδευτικοί του Συντονιστικού Αναπληρωτών Αδιόριστων Εκπαιδευτικών, πορεύτηκαν προς τη Βουλή, και στη συνέχεια κατέληξαν στο Κάτω Πολυτεχνείο, όπου στο αμφιθέατρο ΜΑΧ πραγματοποιήθηκε πανελλαδικό συντονιστικό γενικών συνελέυσεων.

Με έντονο παλμό, ευφάνταστα συνθήματα για ζητήματα όπως η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, το άσυλο και τις διαγραφές φοιτητών, στένσιλ και σπρέι, οι νέοι κι οι νέες «φώτισαν» το μουντό κέντρο της πρωτεύουσας, στέλνοντας μήνυμα αγώνα κι απειθαρχίας.  Απέναντι σ’ αυτήν την πολύχρωμη και πολύβουη μάζα, βρέθηκαν πάνοπλες διμοιρίες ΜΑΤ, οι οποίες είχαν στήσει φραγμό στα Λουλουδάδικα, στη Βασιλίσσης Σοφίας. Στην προσπάθεια τους να περάσουν το μπλόκο και να κινηθούν πρός το Μέγαρο Μαξίμου, προκειμένου να στοχοποιήσουν την κυβερνητική πολιτική, κομμάτι της οποίας είναι κι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, αντιμετώπισαν την έντονη καταστολή από τις δυνάμεις της αστυνομίας, οι οποίες προχώρησαν στη ρίψη πλήθους δακρυγόνων και βομβών κρότου λάμψης.

Στη συγκέντρωση και στο συντονιστικό που ακολούθησε συμμετείχαν 43 σύλλογοι με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Χανιά, Ηράκλειο, Βόλο, Φλώρινα, Αλεξανδρούπολη και Κομοτηνή. Νωρίτερα ξεχωριστή πορεία πραγματοποιήσε το ΜΑΣ, με σημαντική μαζικότητα, αν και αισθητά μικρότερη από την αντίστοιχη των φοιτητικών συλλόγων που ακολούθησε λίγο μετά. Δυστυχώς, οι δυνάμεις του ΜΑΣ επέμειναν στον τεχνητό διαχωρισμό των μπλοκ των συλλόγων αναχορώντας πριν φθάσουν όλοι οι σύλλογοι από την επαρχία και χωρίς καμία προηγούμενη συνεννόηση, ενώ πραγματοποίησαν και ξεχωριστό συντονιστικό, παρά τις αλεπάλληλες εκκλήσεις για μία κοινή διαδικασία που θα συσπειρώνει όλους τους συλλόγους με αγωνιστικές αποφάσεις, οι οποίοι παλεύουν με κοινά αιτήματα.

Αναγκαία η κοινή ανατρεπτική δράση των αγωνιστικών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος

Στην αντεπίθεση όμως βγάινουν και οι καθεστωτικές δυνάμεις, επιχειρώντας ν’ αναχαιτίσουν την αγωνιστική και διεκδικιτική διάθεση των φοιτητών. Από τη μία, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ προωθούν ως πρόθυμοι υποτακτικοί την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια, δημιουργώντας πλαστά δίπολα «κατάληψης – αντικατάληψης», και στηίζουν συχνά αντιδράστικα «ανεξάρτητα» πλαίσια «ανοιχτής σχολής». Από την άλλη, το Bloco, επιχειρεί να εμφανίσει τις κινητοποιήσεις ως αντίδραση αποκλειστικά στην κυβέρνηση της ΝΔ, προσδοκώντας να καλλειργήσει ξανά αυταπάτες για μια νέα «φιλολαϊκή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι λοιπόν εξαιρετικής σημασίας η κοινή ανατρεπτική δράση των αγωνιστικών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος γύρω από το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο, ενάντια σε λογικές «ημερολογίου», «μικρομεγαλισμών» κι αυτόκεντρης κομματικής ανάπτυξης.  Ειδικά, η ΕΑΑΚ που πρωτοστατει στην ανάταση των αγώνων των φοιτητών, έχει καθήκον να δημιουργήσει τους όρους της αντεπίθεσης μέσα από ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα ανατροπής, καταβάλοντας προσπάθειες για κινηματική συνεργασία όλων των ρευμάτων, κοινά συντονιστικά, κοινές πορείες. Τελικά, η πολιτική διαπάλη των διαφορετικών γραμμών πρέπει να γίνει ακριβώς στο πεδίο του κινήματος στις μαζικές διαδικασίες, κι όχι πίσω από κλειστά γραφεία.

Στο συντονιστικό των συλλόγων,  στο ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο ΜΑΧ, τοποθετήθηκαν εκπρόσωποι από τις 43 γενικές συνελέυσεις, κι έγινε πλούσια κουβέντα για επόμενα βήματα του φοιτητικού και πανεκπαιδευτικού κινήματος. Αποφασίστηκε να εκδοθεί δελτίο τύπου και αφίσα, προκειμένου να ενημερωθούν οι φοιτητές κι οι φοιτήτριες για τα αιτήματα και τους επόμενους κόμβους του αγώνα. Σημαντικός σταθμός συμφωνήθηκε πως είναι οι πανεκπαιδευτικές πορείες φοιτητών και μαθητών τη Δευτέρα 4/11, ενώ αγωνιστικό πρέπει να είναι το φετινό τριήμερο του Πολυτεχνείου.

Συμφωνήθηκε πως η ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να εντείνει τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις. Συνολικά βαθαίνει η κατεύθυνση να αλλάξει ο χαρακτήρας του πανεπιστημίου στην Ελλάδα, ένα πανεπιστήμιο για λίγους, που θα ψάχνει χρηματοδότηση και πόρους στα αρπακτικά των ιδιωτικών επιχειρήσεων, με παροχή αποσπασματικών γνώσεων και δεξιοτήτων και υποβάθμιση των επιστημονικών αντικειμένων, ένα πανεπιστήμιο που θα χωράει όλο και λιγότερο τη μεγάλη πλειοψηφία της νεολαίας. Συνολικά, δημιουργείται μια δυστοπική εικόνα για τη δυνατότητα ύπαρξης της μεγάλης πλειοψηφίας της νεολαίας στο πανεπιστήμιο.

Πως άλλωστε μπορούν να τελειώνουν τις σπουδές τους έγκαιρα, όταν δεν τους παρέχεται στέγαση και σίτιση και αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα! Πώς την ίδια στιγμή που πακτωλός χρημάτων πηγαίνει στο χρέος, στους πολεμικούς εξοπλισμούς και για χλιδάτα συνέδρια, γραφεία και εργολαβίες, δεν υπάρχουν λεφτά ακόμα και για αυτονόητες ανάγκες των φοιτητών! Πώς οι κατακερματισμένες δεξιότητες που δημιουργούν αναλώσιμους υπαλλήλους και όχι επιστήμονες και εργαζόμενους με εποπτεία στο αντικείμενό τους, συνάδει με την ψεύτικη αριστεία που συνεχώς επικαλείται! Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν τους φοιτητές και τους μαθητές, εκεί είναι που δέχονται σκληρή επίθεση από την ΕΕ, τον ΟΟΣΑ και όλους τους μηχανισμούς του κεφαλαίου που προσπαθούν χρόνια τώρα να ξεμπερδέψουν με τη μαζική πρόσβαση στη μόρφωση και τις διεκδικήσεις της νεολαίας στην Ελλάδα.

Γι΄αυτό λοιπόν, είναι αναγκαία η πανεκπαιδευτική απάντηση στα σχέδια της κυβέρνησης. Με αρχή τις κοινές πορείες πανελλαδικά μαθητών και φοιτητών τη Δευτέρα 4/11, πρέπει από κοινού οι δυνάμεις της παιδείας να βηματίσουν από κοινού παλεύοντας για Αποκλειστικά δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους!

ΠΗΓΗ:  prin.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

αν. καθηγητή θεωρίας κράτους και δικαίου Πάντειο Πανεπιστήμιο

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ 4/10/2019

Καθώς έχουμε απομακρυνθεί από το 1974, είναι πολύ σημαντικό να επανέλθει το Κυπριακό στην πραγματική του βάση. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία και επειδή, δεδομένης της μεταβολής του διεθνούς περιβάλλοντος, η ουσία του προβλήματος συχνά συγκαλύπτεται. Το ζήτημα είναι ότι το 40% ενός ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή. Επομένως, το Κυπριακό δεν επιτρέπεται να εγκλωβίζεται στο τρίγωνο Ελλάδα - Τουρκία - ΝΑΤΟ. Η διεθνής κοινότητα είναι η μόνη κατάλληλη να επιληφθεί του θέματος.  Βέβαια πρέπει να υπολογίζεται πάντοτε με ρεαλισμό η κατάσταση. Το κύρος του ΟΗΕ έχει υποχωρήσει τις τελευταίες δεκαετίες ενώ πάντοτε, εκ των πραγμάτων, εμφιλοχωρούσαν στις αποφάσεις του σκοπιμότητες.

Η προσφυγή της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί υπό προϋποθέσεις να ανοίξει νέους δρόμους. Η προσφυγή έχει ως βασική επιδίωξη την επαναβεβαίωση των Ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Αυτό θα πρέπει πρωτίστως να σημαίνει απομάκρυνση όλων των ξένων βάσεων και στρατευμάτων, απελευθέρωση και επανένωση στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ωστόσο, υπό τη μορφή αυτή δεν είναι δυνατό να προωθείται μια συνομοσπονδία, ένα προτεκτοράτο τύπου Βοσνίας, μια συγκόληση κρατιδίων, που θα είναι αιωνίως ευάλωτα και υποτελή στις ξένες παρεμβάσεις όπως ουσιαστικά προέβλεπε το σχέδιο Ανάν.

Ο συσχετισμός, ως γνωστόν, δεν είναι ευνοϊκός. Από την πλευρά των ΗΠΑ δεν αναμένεται κάτι νέο. Οι ΗΠΑ δεν διακρίνονται για το σεβασμό τους στο διεθνές δίκαιο. Παράλληλα, δεν έχει ακουστεί ποτέ, ούτε ένα έστω υποκριτικό mea culpa για τις ευθύνες τους στην κυπριακή τραγωδία. Οι προσφάτες τοποθετήσεις τους ότι οι σχέσεις ΗΠΑ και Κύπρου "βρίσκονται σε ιστορικό υψηλό" δεν πρέπει, κατά την άποψή μου, να λαμβάνονται τοις μετρητοίς. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζ. Πάιατ μας το θύμισε εμμέσως με τον τρόπο του, όταν υπογράμμισε προχτές ότι η Τουρκία πρέπει να μείνει στη σφαίρα επιρροής της Δύσης.

Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συμμετέχουν η Ρωσία και η Κίνα, δυο μεγάλες δυνάμεις που παραδοσιακά, έστω με διακυμάνσεις, στήριξαν την Κύπρο. Η βούληση αλλά και οι δυνατότητες των χωρών αυτών προσδιορίζονται από τα δικά τους αυτοτελή συμφέροντα και το συσχετισμό ισχύος. Περιορίζεται επίσης η εμβέλεια και η ευχέρεια των κινήσεών τους από το γεγονός ότι η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ, έχει στο έδαφός της βρετανικές βάσεις και "ανήκει στη Δύση". Δεν είναι εύκολο και συχνά ούτε επιθυμητό να παρεμβαίνει κανείς στα του οίκου των άλλων.

Σε κάθε περίπτωση, παρά τις υπαρκτές δυσκολίες, η προσφυγή της Κύπρου στον ΟΗΕ μετά την αποτυχία του Κραν Μοντανά είναι βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Αρκεί να μην μείνει μετέωρο. Καλό θα ήταν να ακολουθήσουν τα επόμενα, και κυρίως να βρίσκονται στην ίδια κατεύθυνση.

πηγη: kordatos.org