Χρονιά ρεκόρ θα είναι για το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) το 2020, με τον στόχο των εισπράξεων να πιάνει τα 2,4 δισ. ευρώ, υψηλότερα και από το 2018 και 2019. Το ηχηρό και καθολικό μήνυμα ότι «τώρα είναι ευκαιρία για επενδύσεις στην Ελλάδα» εκπέμπουν όλοι -με την κυβέρνηση να δίνει ιδιαίτερα θετικό τόνο- επισήμανε ο εκτελεστικός πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ Άρης Ξενόφος, μιλώντας σε συνάντηση με δημοσιογράφους.

Ο επικεφαλής του Ταμείου περιέγραψε το “καλό κλίμα” που επικράτησε και στο πρόσφατο συνέδριο Capital Link στη Νέα Υόρκη, στο οποίο μετείχε με τον διευθύνοντα σύμβουλο του Ταμείου Ριχάρδο Λαμπίρη, με κεντρική προσέγγιση τις “επενδυτικές δυνατότητες”, όπως ονομάζουν το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Ο κ. Ξενόφος επισήμανε ότι οι τομείς της ενέργειας και των υποδομών προσελκύουν σημαντικό “επενδυτικό” ενδιαφέρον, όπως επίσης και ο κλάδος των ακινήτων.

Χρονοδιάγραμμα

Απαντώντας σε ερωτήσεις για την πορεία του προγράμματος εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που υλοποιεί το ΤΑΙΠΕΔ, τοποθέτησε χρονικά μετά τις γιορτές την ανακοίνωση των προεπιλεγέντων “επενδυτικών” σχημάτων για τη Β’ φάση του διαγωνισμού για την πώληση του 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, εκτιμώντας ότι και οι 10 ενδιαφερόμενοι περνούν στη φάση των δεσμευτικών προσφορών.

Μέσα στο πρώτο τρίμηνο θα εκκινήσουν τα περιφερειακά λιμάνια -είναι μια εκκρεμότητα που υπάρχει από το 2019-, Αλεξανδρούπολη, Καβάλα και Ηγουμενίτσα, για να ακολουθήσουν μετά λιμάνια που έχουν ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον, όπως είναι ο Βόλος, το Ηράκλειο και η Κέρκυρα. Θα ακολουθήσουν οι διαγωνισμοί για τις μαρίνες, όπως αυτές της Καλαμαριάς (Αρετσού), της Ρόδου, της Ζακύνθου και του Αργοστολίου. Ακόμη, αναμένεται να αξιοποιηθεί το Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας στο Μαρκόπουλο, ένα πολύ μεγάλο ακίνητο με ιδιαίτερη χρήση.

Στο κομμάτι του real estate, το Ταμείο συνεχίζει την εκποίηση των ακινήτων που έχει σε ιαματικές πηγές με σχετικούς διαγωνισμούς το επόμενο διάστημα. Αν και πρόκειται για μικρά assets, εντούτοις είναι σημαντικά για την ανάπτυξη τόσο της τοπικής κοινωνίας όσο και αυτού του είδους τουρισμού που παγκοσμίως κερδίζει έδαφος, ανέφερε. «Επίσης, ένα μεγάλο ακίνητο που έχουμε είναι στο Ηράκλειο Κρήτης, στις Γούρνες, για το οποίο φτιάξαμε καινούργιο σχέδιο χρήσεων ανάπτυξης», όπως σημείωσε.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μαρξιστής φιλόσοφος, καθηγητής στο European Graduate School

Μιλώντας στο ΠΡΙΝ, ο Αλέν Μπαντιού ήταν όπως πάντα ποταμός. Σχολίασε τους πάντες και τα πάντα με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, αναζητώντας πάντα το Είναι αντί του Φαίνεσθαι, αλλά και τον δρόμο από το Είναι στο Συμβάν. Προφανώς, τα όσα μας είπε ήταν αδύνατο να χωρέσουν στον περιορισμένο χώρο μίας σελίδας της εφημερίδας. Γι’ αυτό, θα υπάρξει και «δεύτερο μέρος» της συνέντευξης στα επόμενα φύλλα, ενώ στη συνέχεια θα αναρτηθεί ολοκληρωμένη και χωρίς περικοπές στην ιστοσελίδα prin.gr.

 Συνέντευξη στην Λίτσα Φρυδά

Υπάρχει εδώ και έναν χρόνο μια μεγάλη κοινωνική αναταραχή στη χώρα σας. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν πως είναι πιο σημαντική και από τον Μάη του ’68. Θεωρείτε πως ευθύνεται η εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ ή τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πολιτικής Μακρόν; 

Στην πραγματικότητα πιστεύω πως οφείλεται σε κάτι ευρύτερο. Οφείλεται στην παγκόσμια κατάσταση. Υπάρχουν αυτήν τη στιγμή πολλά κινήματα σε όλες της γωνιές του κόσμου. Υπάρχουν ίσως κινήματα πολύ πιο σημαντικά από ό,τι αυτό στη Γαλλία, όπως στην Αλγερία, τον Λίβανο ή ακόμη και το Χονγκ Κονγκ. Υπάρχει επομένως μια παγκόσμια αναστάτωση. Ασφαλώς ο Μακρόν έχει τις ευθύνες του. Για παράδειγμα θεωρώ ότι ήταν αδέξιο και επικίνδυνο να πιάσει εκ νέου το ζήτημα των συντάξεων το οποίο είχε ήδη προκαλέσει δύο κινήματα στη Γαλλία, ένα ενάντια στον Ζιπέ κι ένα ενάντια στον Σαρκοζί, τους οποίους οδήγησαν σε αποτυχία. Επομένως, υπάρχει μια ευθύνη σε επίπεδο τακτικής από την πλευρά του Μακρόν, στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μια κατάσταση με στρατηγική διάσταση. Υπάρχει μια διεθνής αντίφαση που λειτουργεί αυτό το διάστημα, που είναι όμως ακόμα σκοτεινή όπως είναι και οτιδήποτε στο ξεκίνημα του.

Έχετε πει πως «ό,τι κινείται, δεν είναι κόκκινο» και κρατήσατε μια κριτική στάση σχετικά με την σύνθεση και τις διεκδικήσεις του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που σας φαίνονταν σχεδόν αντιδραστικές.  Έπειτα από ένα χρόνο, έχετε μετακινηθεί σε σχέση με την αρχική σας τοποθέτηση.  

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτά τα κινήματα, όχι μόνο τα γαλλικά αλλά και τα κινήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι κινήματα των οποίων οι στόχοι, τα συνθήματα και οι πολιτικές διέξοδοι είναι εξαιρετικά συγκεχυμένα. Για παράδειγμα, το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» δεν ενοποιήθηκε στην πραγματικότητα παρά μόνο στη βάση μιας διεκδίκησης, του «Μακρόν φύγε!». Όμως, όταν λέμε πως κάποιος πρέπει να φύγει, πρέπει να έχουμε μια ιδέα για το ποιον  θέλουμε να βάλουμε στην θέση του. Το κίνημα αυτό δεν είχε κάποια ιδιαίτερη ιδέα για το ποιος θα αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της Γαλλίας, σε ποια κατεύθυνση και με ποιο πρόγραμμα. Υπήρχαν λοιπόν διεκδικήσεις υλικής φύσης, αρχικά ενάντια στην τιμή της βενζίνης, ενάντια στην φορολογία. Υπήρχαν, δηλαδή, αρνητικά χαρακτηριστικά, όμως από την άποψη του τι πραγματικά θα ήθελε, πρακτικά δεν υπήρχε τίποτα. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τα «Κίτρινα Γιλέκα». Ακόμη και το σημερινό κίνημα είναι απολύτως αρνητικό. Ζητάνε απλά την κατάργηση του νέου συνταξιοδοτικού νόμου. Θεωρώ σημαντικά τα πολιτικά κινήματα εκείνα που μπορούν να αποφανθούν για κάτι θετικά κι όχι εκείνα που εκφράζουν διαρκώς μια άρνηση. Ωστόσο, συμβαίνει, κινήματα που αρχικά ήταν αρνητικά, να καταλήξουν να συγκροτήσουν μια νέα κατάσταση. Ξέρετε, ακόμα και το κίνημα του Μάη του ’68, που ήταν εντελώς διαφορετικό αφού είχε ξεκινήσει με τους φοιτητές, είχε μεγάλες αδυναμίες σε επίπεδο προγράμματος. Απόδειξη είναι ότι στο τέλος, τον Ιούνη του ’68, οι εκλογές ήταν συντριπτικά υπέρ του εχθρού και όχι του κινήματος. Αυτή είναι η εμπειρία μου μιας ολόκληρης ζωής κι όχι απλά η εμπειρία μου σε αυτό το συγκεκριμένο γεγονός. Θεωρώ ότι πρέπει πάντα να εξετάζει κανείς τα κινήματα όχι μόνο από την άποψη του αριθμού τους, της δύναμής τους, της δυνατότητάς τους να αντέξουν στον χρόνο, αλλά και από την άποψη του τι θέλουν πραγματικά και όχι απλά με βάση το τι αρνούνται.

φωτογραφία από τη συνέντευξη

Έπειτα από κάποιο διάστημα που τα διάφορα κινήματα που αναπτύσσονται στη Γαλλία διατηρούσαν μεταξύ τους αποστάσεις με το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα βάσης, μια σύγκλιση των αγώνων μοιάζει να αποκρυσταλλώνεται μέσα από την ενική απεργία της 5^ης Δεκέμβρη και τη συνέχεια της,. Αποκτά αυτή η σύγκλιση ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και μέχρι πού μπορούν να πάνε αυτά τα «θεματικά» κινήματα;

Πιστεύω ότι θα πρέπει να  συγκροτήσουν όραμα  που να τα ενώνει. Το φεμινιστικό κίνημα είναι ενάντια στην σεξουαλική παρενόχληση, ενάντια στην ανδρική ανωτερότητα κλπ και το κίνημα για το περιβάλλον είναι ενάντια στην έκλυση αερίων. Παραμένουν, ωστόσο, ξεχωριστά γιατί δεν εκφράζουν τις ίδιες αρνήσεις, ούτε ενώνονται σε μια κατάφαση. Γι αυτό, ενώ είναι όλα πολύ ενδιαφέροντα, θεωρώ ότι πρέπει να οραματιστούν και να συλλογιστούν το μέλλον. Θεωρώ πως αυτά τα κινήματα έχουν μεγάλη δυσκολία να δουν τον εαυτό τους και να ενωθούν μεταξύ τους. Για παράδειγμα, στα «Κίτρινα Γιλέκα» υπήρχε ελάχιστη οικολογική συνείδηση, δεν πιστεύω πως ήταν πολύ φεμινιστικά επίσης, παρότι υπήρχαν πολλές γυναίκες στις τάξεις τους. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι η κρίση της πολιτικής. Ένα πρόβλημα που τίθεται στα πάντα και όχι μόνο στα κινήματα.

Θεωρώ σημαντικά τα πολιτικά κινήματα που μπορούν να αποφανθούν για κάτι θετικά κι όχι όσα εκφράζουν διαρκώς μιαν άρνηση. Αυτό ισχύει και για τα «Κίτρινα Γιλέκα» και για τους σημερινούς απεργούς

Σε πολλές χώρες του κόσμου εμφανίζονται αυτή την περίοδο κοινωνικά κινήματα προβάλλοντας διάφορες διεκδικήσεις. Υπάρχει κάποια γενεσιουργός αιτία που τα προκαλεί ή πρόκειται για τυχαία γεγονότα; Θεωρείτε πως αυτές οι διεθνείς εξεγέρσεις εμπίπτουν στην κατηγορία του «Συμβάντος» και πως προοιωνίζεται η συνέχειά τους;

Νομίζω πως υπάρχει μια πλευρά που εμπίπτει στην κατηγορία του Συμβάντος, με δεδομένο πως το Συμβάν από μόνο του είναι κάτι σκοτεινό. Αυτό που το νοηματοδοτεί είναι οι συνέπειές του. Πιστεύω πως ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του σήμερα δημιουργεί μια σημαντική αναστάτωση σε πολύ διαφορετικές κοινωνίες. Η αλγερινή κοινωνία, για παράδειγμα, είναι πολύ διαφορετική από τη γαλλική. Δεν έχει το ίδιο βιοτικό επίπεδο, έχει στρατιωτική κυβέρνηση, ωστόσο αισθανόμαστε ότι υπάρχει κάτι κοινό κι αυτό είναι η άρνηση πολλών ανθρώπων να δεχθούν την κατάσταση ως έχει. Πρέπει να πούμε πως η κατάσταση αυτή είναι εν μέρει παγκόσμια, όπως σήμερα το εμπόριο είναι παγκόσμιο, η παραγωγή είναι παγκόσμια, οι δισεκατομμυριούχοι είναι παγκόσμιοι.  Υπάρχει ένα καθεστώς δημιουργίας ανισοτήτων εξαιρετικά βίαιων,το οποίο σιγά-σιγά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχθούν. Βιώνουν, επίσης, μια απώλεια του νοήματος της ύπαρξής τους, καθώς υπάρχει και μια ανησυχία των ανθρώπων σχετικά με το μέλλον των παιδιών τους. Αν ο κόσμος συνεχίζει να πορεύεται έτσι, τι κόσμο έχουμε να προτείνουμε στα παιδιά μας; Γιατί πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για μια κρίση που είναι εμφανής και στους νέους. Οι νέοι είναι πολύ ανήσυχοι για το μέλλον τους, τους συναναστρέφομαι πολύ και αναρωτιούνται τι θα μπορέσουν πραγματικά να κάνουν. Γνωρίζω επίσης πολλούς νέους που έρχονται από την Αφρική, με περιπετειώδη τρόπο, διατρέχοντας τη Μεσόγειο με τον κίνδυνο να πνιγούν, που ζουν μια εποποιία για να φτάσουν εδώ και όταν φτάσουν δεν ξέρουν τι να κάνουν, δέχονται επιθέσεις, προσβολές. Όλα αυτά συνθέτουν πράγματι μια «διακίνηση» του Συμβάντος σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Με 158 ψήφους υπέρ πέρασε ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός της κυβέρνησης της ΝΔ

Η κυβέρνηση αφού όλη μέρα εφάρμοζε το δόγμα «νόμος και τάξη» το βράδυ, με την ομιλία του πρωθυπουργού για τον προϋπολογισμό πρότεινε κι ένα νέο σλόγκαν: Μεσαία τάξη, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό είναι κι αυτοί που «παράγουν δίχως να φωνάζουν»! Με λίγα λόγια αυτό που προτείνει για το 2020 ο κ. Μητσοτάκης είναι «δουλέψτε και σκάστε»! Ο νέος ορισμός του πρωθυπουργού για τη «μεσαία τάξη», η οποία δεν χαρακτηρίζεται μόνο από οικονομικά κριτήρια αλλά είναι και εκείνοι οι πολίτες που θέλουν να εργαστούν και να προκόψουν, δεν είναι κάποια εύρημα του. Ολόκληρη η ομιλία του ήταν στηριγμένη στην στήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων και την προσέλκυση επενδύσεων, μαζί με τα ψίχουλα για τους πολλούς (συμπεριλαμβανόμενης και της «μεσαίας τάξης»). 

Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του είπε ότι ο προϋπολογισμός «ανακουφίζει την μεσαία τάξη και φροντίζει τους ασθενέστερους με ένα οργανωμένο πρόγραμμα μείωσης των φόρων αλλά και δημιουργεί ζωτικό χώρο ανάπτυξης και δημιουργία  νέου πλούτου». «Στόχος μας είναι», είπε, «από τη διανομή σποραδικών επιδομάτων σε όλο και φτωχότερους πολίτες, να περάσουμε στην απέναντι όχθη: Σε ένα διαρκώς αυξανόμενο εθνικό εισόδημα, το οποίο θα κατανέμεται δίκαια σε όλους».

Θα διανέμεται «τόσο δίκαια», αφού στο προϋπολογισμό φαίνονται οι πρόσθετες «αναπτυξιακές» φοροελαφρύνσεις στο κεφάλαιο ύψους 616 εκατ. ευρώ, η εισφοροελάφρυνσή του κατά 123 εκατομμύρια ευρώ, από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Το ίδιο προκύπτει και από την… ένεση «ανάπτυξης» προς τους επιχειρηματικούς ομίλους που διασφαλίζουν επιπλέον 6 δισ. ευρώ από κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια για τη στήριξη των επενδύσεων.

Θα διανέμεται «τόσο δίκαια» που τα λαϊκά στρώματα επιβαρύνονται για το 2020 με  760 εκατ. ευρώ περισσότερους άμεσους και έμμεσους φόρους. Παράλληλα, μειωμένο κατά 192 εκατ. ευρώ είναι τα κονδύλια για κύριες και επικουρικές συντάξεις. 

Θα διανέμεται «τόσο δίκαια» που τα επιχειρηματικά κέρδη αναμένονται να αυξηθούν στα 541 εκατ. ευρώ από τη μείωση του φορολογικού συντελεστή στα επιχειρηματικά κέρδη στο 24% από 28% και στα 75 εκατ. ευρώ από τη μείωση της φορολογίας στα διανεμόμενα μερίσματα στο 5% από 10%. Παράλληλα, υπάρχει και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, από το οποίο προβλέπονται επιδοτήσεις συνολικού ύψους 6,75 δισ. ευρώ. Από αυτά 6 δισ. αφορούν τη συγχρηματοδότηση από τα ταμεία της ΕΕ και τα 750 εκατ. από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λες και δεν έχει παρακολουθήσει τι γίνεται με το περιβόητο μέρισμα και το χάος που υπάρχει, περιέγραψε τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση του. Όπως αναφέραμε και στην αρχή ο πρωθυπουργός επέμεινε στις εξαγγελίες για τη μεσαία τάξη. Ο προϋπολογισμός, είπε, «δεν κρύβει το ενδιαφέρον του για την μεσαία τάξη και για τους μισθωτούς. Ξέρω ότι μέχρις στιγμής δεν έχουν ωφεληθεί από τις πολιτικές μας στο βαθμό που θα περίμεναν (…) Αυτό όμως αλλάζει. Καθώς, μήνα τον μήνα, θα δημιουργείται με ασφάλεια και πρόσθετος δημοσιονομικός χώρος, δεσμεύομαι ότι το 2020 ξεκινά, επιτέλους, η μείωση της Εισφοράς Αλληλεγγύης». Στο ίδιο διάστημα, συμπλήρωσε, ακολουθεί και η δεύτερη μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 8% σε συνδυασμό με τις νέες αντικειμενικές αξίες. «Γιατί το δίκαιο είναι να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ και οι ακριβές ιδιοκτησίες της Μυκόνου», είπε προσπαθώντας να δείξει ότι «χτυπά» τους μεγαλοϊδιοκτήτες. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ισχυρίστηκε ότι  στο τελευταίο Eurogroup, αποφασίστηκε ότι τα κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα να επιστραφούν στη χώρα μας. Τα ελληνικά ταμεία μέχρι το τέλος του 2022, θα ενισχυθούν με πάνω από 5 δισ. ευρώ, χρήματα που θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη «χρηματοδότηση της ανάπτυξης». Ποια ανάπτυξη; Το εξήγησε αμέσως μετά δίνοντας το παράδειγμα ότι μέσα στο 2020 θα ξεκινήσει η πιλοτική συνεργασία τριών δημόσιων νοσοκομείων με τον ιδιωτικό τομέα.

Με 158 πέρασε ο προϋπολογισμός 

Μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας του πρωθυπουργού ακολούθησε η ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό του 2020. Συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός κυρώθηκε με 158 ψήφους. Αξιοσημείωτο (ΝΑΤΟϊκό) είναι ότι με ευρύτατη πλειοψηφία 250 βουλευτών (39 όχι, 8 “παρών”) ψηφίστηκαν οι δαπάνες του υπουργείου ‘Αμυνας. Οι δαπάνες της Προεδρίας της Δημοκρατίας ψηφίστηκαν από 242 βουλευτές (55 όχι). Οι δαπάνες των υπολοίπων υπουργείων ψηφίστηκαν επίσης από 158 βουλευτές (139 κατά) με μόνη διαφοροποίηση στις δαπάνες του υπουργείου Εξωτερικών που ψηφίστηκαν από 159 βουλευτές (138 κατά).  Συνολικά ψήφισαν 297 βουλευτές σε σύνολο 300. Απουσίαζαν 3 βουλευτές, ενώ δύο εξ αυτών οι κκ Κ. Ζουράρις και Κ. Μάλαμα του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσαν με επιστολή τους πρόθεση καταψήφισης του προϋπολογισμού.

πηγη: imerodromos.gr

Το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής ανακοίνωσε το θανάσιμο τραυματισμό 47χρονου Πλοιάρχου του φορτηγού πλοίου “Lady Nuray”, σημαίας Παναμά στο λιμένα Θεσσαλονίκης.

Ο πλοίαρχος διακομίσθηκε στο Π.Γ. Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

Τι ακριβώς συνέβη:

Ενημερώθηκε απογευματινές ώρες χθες η Λιμενική Αρχή Θεσσαλονίκης, από τον ναυτικό πράκτορα του Φ/Γ πλοίου ”LADY NURAY” σημαίας Παναμά, για σοβαρό τραυματισμό του 47χρονου Πλοιάρχου του πλοίου.

Συγκεκριμένα, κατά τη διαδικασία εκτέλεσης εργασιών εκφόρτωσης του πλοίου στο λιμένα Θεσσαλονίκης (στο Dock 22-23), ο ανωτέρω Πλοίαρχος βρισκόταν σε υπερυψωμένο σημείο επί του καταστρώματος του πλοίου (χώρος υποδοχής εμπορευματοκιβωτίων) και έπεσε από ύψος περίπου δυόμιση μέτρων στο κατάστρωμα.

Άμεσα στην περιοχή μετέβησαν στελέχη της οικείας Λιμενικής Αρχής, ενώ ο 47χρονος διεκομίσθη με ασθενοφόρο όχημα του ΕΚΑΒ στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «ΑΧΕΠΑ» όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Το πλοίο είχε αποπλεύσει από το λιμένα Ταράντο Ιταλίας και μετά την εκφόρτωση φορτίου σίδερου στο λιμένα Θεσσαλονίκης, θα απέπλεε για λιμένα Γκεμλίκ Τουρκίας.

Προανάκριση διενεργείται από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης.

πηγη; naftikachronika.gr

Τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα που κυριαρχούν στον σύγχρονο τρόπο διατροφής φαίνεται ότι ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για την αύξηση του κινδύνου ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2, σύμφωνα με νέα γαλλική μελέτη

Από Κ. Μ.

Η Τρ. Πειραιώς αποθρασυμένη  από τις άσφαιρες αντιδράσεις της κυβέρνησης, η οποία είναι “υπάλληλος” των τραπεζών, επιμένει αδιάλλακτα και τρομοκρατικά στην απόλυση 24 εργαζομένων της Τράπεζας, τους οποίους όλα δείχνουν ότι ακολουθούν και άλλες δεκάδες απολύσεις.

Η Τρ. Πειραιώς ομιλούσε για “εθελοντική” μετάταξη εκατοντάδων εργαζομένων στην σουηδική Intrum, στην οποία ανατέθηκε η διαχείριση των “κόκκινων” δανείων της Πειραιώς. Στην πράξη όσοι εργαζόμενοι δεν “επέλεξαν“, παρά τις μύριες πιέσεις και απειλές, να ενταχθούν στο καθεστώς της Intrum, που σημαίνει σε δεύτερη φάση υπερεντατικοποίηση, μείωση μισθών και μαζικές απολύσεις, βρίσκονται τώρα στο δρόμο.

Οι απολύσεις αυτές μπορεί να θίγουν άμεσα τους εργαζόμενους της Τρ. Πειραιώς, δεν αφορούν, όμως, μόνο τη συγκεκριμένη Τράπεζα. Η Τρ. Πειραιώς, όπως υπογραμμίζουν στην Iskra έγκυροι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί κύκλοι, είναι μόνο ο “λαγός“, που θα ανοίξει για πρώτη φορά στον τραπεζικό χώρο το δρόμο για να ξεφορτωθούν συνολικά οι τράπεζες χιλιάδες τραπεζουπαλλήλους, στο όνομα της μείωσης του κόστους και να τους μεταβιβάσουν “εθελοντικά“, μαζί με σχετικές υπηρεσίες, στα χέρια τρίτων εταιρειών ή να τους απολύσουν, στο βαθμό που δεν πειθαρχήσουν, πράγμα που σημαίνει δυσμενέστατη μεταβολή αμοιβών, εργασιακών σχέσεων και καθεστώτος προστασίας της εργασίας τους.

Την κατεύθυνση, άλλωστε, της δραστικής μείωσης του προσωπικού και των υποκαταστημάτων, της μείωσης μισθών και εργατικού κόστους, της αύξησης και διεύρυνσης των προμηθειών για τραπεζικές υπηρεσίες, της εντατικοποίησης της εργασίας και της επιβάρυνσης των εργασιακών σχέσεων, υποστηρίζει πλήρως η κυβέρνηση αλλά και υποδεικνύουν επίμονα οι “θεσμοί” για να επιτευχθεί, δήθεν, η “εξυγίανση” των Τραπεζών, όσο και αν αυτά τα μέτρα απαξιώνουν ακόμα περισσότερο τον τραπεζικό χώρο και αδυνατούν να προσδώσουν στις Τράπεζες ένα θετικό αναπτυξιακό ρόλο, παρά τη συνεχή αιμοδότησή τους με αμύθητα ποσά από τους Έλληνες φορολογούμενους, όπως ξανά τώρα με το νέο σχέδιο με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Ηρακλής“.

Εν μέσω απόλυτης σιγής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλα, σχεδόν, εξαρτημένα από δάνεια και διαφημίσεις τραπεζών, οι εργαζόμενοι της Πειραιώς κατεβαίνουν την Πέμπτη 19/12 σε απεργία, ενώ οι εργαζόμενοι των υπολοίπων τραπεζών κατεβαίνουν σε 3ωρη στάση εργασίας.

Οι εργαζόμενοι της Τρ. Πειραιώς θα έχουν  σήμερα Πέμπτη 19/12 το πρωί 9.30 π.μ συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα κεντρικά γραφεία της Τράπεζας και οι εργαζόμενοι των Τραπεζών θα έχουν συγκέντρωση την ίδια μέρα στη Σταδίου έξω από το υπουργείο Εργασίας στις 1.30 μ.μ.

Κ.Μ

πηγη: iskra.gr

Η τοποθέτηση του Σπύρου Χαλβατζή, προέδρου του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-74, στην εκδήλωση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Οφειλών της  Γερμανίας προς την Ελλάδα.

«Εχουν ειπωθεί πάρα πολλά σχετικά με το θέμα τα τελευταία χρόνια. Συγκροτήθηκαν επιτροπές και στη Βουλή και άλλες από οργανώσεις και κινήσεις. ΄Εγιναν παρεμβάσεις και από την ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Πανελλήνια Ενωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και εδώ και στο Ευρωκοινοβούλιο. Καμιά απάντηση, αλλά και καμιά στήριξη του αιτήματος από τα κόμματα που είναι στην Ευρωβουλή, εκτός από το ΚΚΕ και τον κ. Νότη Μαριά.            

Να σημειώσουμε ότι, κάθε φορά που έρχονταν το θέμα στην Ελληνική βουλή, όλοι οι υπουργοί των εξωτερικών, έδιναν την ίδια απάντηση. Οτι, δηλαδή, το θέμα είναι ανοιχτό. Ωστόσο, αυτό που είναι το κύριο αφορά στο γεγονός, ότι, καμιά ελληνική κυβέρνηση ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν πήρε συγκεκριμένα μέτρα και δεν διεκδίκησε τα Ελληνικά δίκαια και τις απαιτήσεις που υπάρχουν. Δεν διεκδίκησε αυτά που οφείλει το Γερμανικό κράτος προς την Ελλάδα. Και οφείλει το Γερμανικό κράτος πολλά και εντελώς συγκεκριμένα.

Πρώτον, οφείλει, είναι το υποχρεωτικό, αναγκαστικό δάνειο, που πήραν οι δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανικής κατοχής. 

Δεύτερον. Οφείλει γιατί οι χιτλερικές ορδές λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τις υποδομές της χώρας. Δρόμους, λιμάνια αεροδρόμια, εργοστάσια, γεφύρια κ.ά.  

Τρίτον, οφείλει γιατί με τις θηριωδίες τους δολοφόνησαν χιλιάδες Ελληνες πολίτες άντρες, γυναίκες και μωρά παιδιά. Εφτασαν στα ολοκαυτώματα πόλεων, χωριών και τόπων θυσίας. Και τελευταία, η επιχείρηση αναθεώρησης της ιστορίας, που είναι η επίσημη πολιτική της Ε.Ε, συνιστά μέγα κίνδυνο. Αλλαξαν λ.χ. την ημέρα της Νίκης, της συντριβής του φασισμού, Ναζισμού, την 9η Μαϊου 1945 και την αντικατέστησαν ως ημέρα της Ευρώπης. Καθηγητές αμερικάνικων πανεπιστημίων, με Ελληνικά ονοματεπώνυμα, που έχουν μόνιμο στασίδι σε ιδιωτικά και κρατικά ΜΜΕ αρθρογραφούν και υποστηρίζουν ότι δεν φταίνε οι ναζιστές κατακτητές για τα εγκλήματά τους, αλλά φταίει η δράση των αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, των κομμουνιστών. Αυτή η δράση οδηγούσε τους ναζιστές στα μπλόκα, στα εγκλήματα, στις δολοφονίες ανθρώπων, στην καταστροφή των υποδομών.  

Τέταρτον, οφείλει να επιστρέψει τους αρχαιολογικούς θησαυρούς που έκλεψαν από τα Μουσεία και άλλους αρχαιολογικούς χώρους.

Να θυμηθούμε ότι πριν από πολλά χρόνια και συγκεκριμένα

-Το 1959 έγιναν κάποιες κινήσεις για τη ρύθμιση αυτών των υποχρεώσεων του Γερμανικού κράτους χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. 

-Το 1961 υπήρξε άλλη μια αναφορά στο πρόβλημα, χωρίς η τότε κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κωνστ. Καραμανλή να προχωρήσει στις διαδικασίες διεκδίκησης 

-Το 1991 ήρθαν και πάλι στο προσκήνιο αυτές οι διεκδικήσεις, απαιτήσεις ύστερα από ερώτηση που είχε γίνει στη Βουλή από βουλευτές του ΚΚΕ. 

-Το 1993 που ήταν μια κρίσιμη χρονιά άνοιξε ξανά το θέμα και η Πολωνία, καθώς και κάποιες άλλες χώρες πήραν πρακτικά μέτρα για τις διεκδικήσεις τους και έλαβαν ένα μέρος των απαιτήσεών τους από το Γερμανικό κράτος.

Διαχρονικά, λοιπόν, όλες οι κυβερνήσεις, μονοκομματικές, δικομματικές, είτε τρικομματικές δεν έπραξαν τα δέοντα. Δεν διεκδίκησαν όλα αυτά που είναι ΑΠΑΙΤΗΤΑ.

ΝΑΙ, από τη μεριά των Ελληνικών κυβερνήσεων δεν έγινε καμιά συγκεκριμένη προσπάθεια, για τη διεκδίκηση αυτών που οφείλει η Γερμανία. 

Αυτή, δυστυχώς, είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια πολλές υποσχέσεις από επίσημα χείλη. Ακόμα και πολλές κορώνες ακούστηκαν. Το ΚΥΡΙΟ είναι ότι ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Εδώ και 74 από τη συντριβή του Ναζισμού. Από τότε, δηλαδή, που η δράση των αντιστασιακών οργανώσεων σε όλη την Ευρώπη και του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, εδώ στην πατρίδα μας, με την καθοριστική συμβολή και θυσία του Κόκκινου Στρατού, καρφώθηκε στο Ράϊχσταγκ η Κόκκινη σημαία.

Τώρα, γίνονται συναντήσεις, πραγματοποιούνται Ημερίδες, γίνονται ομιλίες, ξοδεύονται ώρες και γράφονται σελίδες επί σελίδων.     Ακούστηκαν κατά καιρούς και στα πλαίσια της Ελληνικής βουλής προτάσεις. Να διεθνοποιήσουμε το πρόβλημα. Να πάμε στα κοινοβούλια των χωρών που σχετίζονται με το πρόβλημα, να μιλήσουμε με προέδρους άλλων κοινοβουλίων, να κάνουμε και άλλους κοινωνούς των απαιτήσεών μας.

Το πρόβλημα δεν θα το λύσουν ούτε οι Επιτροπές, ούτε γενικά και αόριστα τα κοινοβούλια. ΄Οποιος δεν θέλει να προχωρήσει πρακτικά και συγκεκριμένα, μπορεί να συγκροτεί Επιτροπές και να συζητά.

Το θέμα βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης. Σήμερα, στην κυβέρνηση της ΝΔ. Η κυβέρνηση πρέπει, είναι υποχρεωμένη, όπως άλλωστε, ήταν υποχρεωμένες και ΟΛΕΣ οι προηγούμενες κυβερνήσεις που δεν έκαναν ουσιαστικά τίποτα, δεν προχώρησαν πρακτικά και συγκεκριμένα. Σήμερα η κυβέρνηση να πάρει την ανάλογη πρωτοβουλία και να προχωρήσει.

Το πρόβλημα θα μπει στις ράγες του από τη στιγμή που η Ελληνική κυβέρνηση θα καταθέσει το συγκεκριμένο φάκελλο των απαιτήσεών μας προς το Γερμανικό κράτος.

Ολα τα άλλα απλά θα συντηρούν μια συζήτηση που θα είναι ατέρμονη, χωρίς καμιά προοπτική ικανοποίησης των απαιτητών διεκδικήσεων της Ελλάδας.

Και οι Ελληνικές διεκδικήσεις είναι απαιτητές.

Ο ΣΦΕΑ, όλοι οι αντιδικτατορικοί αγωνιστές δεν μένουν μακρυά. Συνεχίζουν να διεκδικούν όλα όσα δικαιούται η χώρα μας από το Γερμανικό κράτος».

πηγη: imerodromos.gr

Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Life Member στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ (CLH) 

Με τη δεκαετία του ‘60 συγκρίνεται ο αριθμός των διαμαρτυριών, μετά από χρόνια κινηματικής νηνεμίας και αντιδραστικής επικράτησης. Τα κινήματα έχουν την εμπειρία του προηγούμενου κύματος και δεν υποχωρούν, παρά τις κατακτήσεις που αποσπούν, λέει στο Πριν ο Σεραφείμ Σεφεριάδης. Στην Ελλάδα ξεκίνησε η υπέρβαση του σοκ αποκαρδίωσης που προκάλεσε η συνθηκολόγηση ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η κυβερνητική πολιτική της αστυνομικής βίας μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ.

Συνέντευξη στον Γιώργο Μουρμούρη (φωτογραφία: Πάρις Ταβιτιάν)

-Στο κλείσιμο του συγκρουσιακού κύκλου μιας σχεδόν δεκαετίας βλέπουμε τις εξεγέρσεις να επιστρέφουν διεθνώς καθώς και νέες μορφές κινημάτων, όπως τα κίτρινα γιλέκα, να εμφανίζονται. Ποιοι είναι οι παράγοντες που τα τροφοδοτούν;

Πρόκειται για εξέλιξη που αποτυπώνει γλαφυρά την πυκνότητα του ιστορικού χρόνου που διανύουμε και αποτελεί αντανάκλαση της οργανικής κρίσης του συστήματος. Ο καπιταλισμός της εποχής μας προσπαθεί να σταθεροποιηθεί δημιουργώντας διαρκώς νέες φούσκες που όλοι όμως γνωρίζουν πως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα σκάσουν. Γι’ αυτό και οι πιο σοβαροί συστημικοί αναλυτές είναι κυριολεκτικά πανικόβλητοι, καθώς δεν είναι σε θέση να φανταστούν τι άλλο μέσο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να αντιμετωπιστεί η νέα επερχόμενη κρίση: πόσο περισσότερη ποσοτική χαλάρωση, πόσο πιο αρνητικά επιτόκια;

Υπάρχει επιπλέον και σοβεί κάτι που στην προηγούμενη κρίση δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, αλλά είναι σύμφυτο με τον καπιταλισμό, οι εμπορικοί πόλεμοι. Με μια φράση, το σύστημα βρίσκεται σε φάση πολύπλευρης και ‒τουλάχιστον από πλευράς μορφής‒ ιστορικά ανεπανάληπτης αποσταθεροποίησης: επιλύοντας ένα πρόβλημα προκαλεί δεκάδες άλλα, την ώρα βέβαια που γιγαντώνονται οι παγκόσμιες ανισότητες (σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Oxfam, 8 άτομα κατέχουν περιουσία ίση με ό,τι κατέχει το φτωχότερο 50% του πλανήτη), το προσφυγικό δράμα δεν έχει τελειωμό, και η κλιματική καταστροφή έχει αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα ορατή.

Στο ασφυκτικό αυτό πλαίσιο, το πραγματικό πρόσωπο της κυριαρχίας γίνεται άμεσα αντιληπτό από ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ανά την υφήλιο. Την ώρα αυτή που μιλούμε βρίσκονται σε εξέλιξη 18 συγκρουσιακοί κύκλοι, κάποιοι από τους οποίους είναι ευθέως εξεγερτικοί ‒και δεν πρόκειται για μιαν απλώς γενική εκτίμηση. Ποσοτικά τεκμηριωμένες έρευνες έδειξαν πως ο αριθμός των σύγχρονων διαμαρτυριών έχει φτάσει (αν δεν έχει ξεπεράσει) τα επίπεδα της δεκαετίας του ’60, και πάντως είναι ανώτερος από το προηγούμενο διεκδικητικό κύμα της περιόδου 2008-2011 ‒κάτι ιδιαίτερα σημαντικό αν λάβουμε υπόψη μας ότι ο κύκλος εκείνος περιλάμβανε την «Αραβική άνοιξη», τις κινητοποιήσεις των πλατειών και όλα τα κινήματα ενάντια στη λιτότητα.

Όπως ξέρουμε, οι ειδικές συνθήκες που προκαλούν τις νέες κινητοποιήσεις ποικίλουν (στη Χιλή ήταν μια μικρή αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων του μετρό, στο Λίβανο η φορολόγηση των κλήσεων μέσω ίντερνετ, στο Εκουαδόρ η άρση της επιδότησης στο πετρέλαιο), όμως είναι φανερό ότι όλα αυτά δεν είναι παρά αφορμές, οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται με ευκρίνεια στο σύνθημα των διαδηλωτών στη Χιλή «Δεν είναι για τα 30 πέσος, είναι για τα 30 χρόνια».

Μια και αναφέρατε τα «κίτρινα γιλέκα», όμως, θέλω να πω πως αν είναι κάτι που τα συγκρουσιακά αυτά κινήματα αναδεικνύουν είναι πως το πρόβλημα που το σύγχρονο μετασχηματιστικό-απελευθερωτικό διάβημα καλείται να επιλύσει δεν είναι κοινωνικό: σε αντίθεση με την ‒άκρως ιδεολογική και υποβολιμαία‒ δοξασία περί του δήθεν τέλους του τάξεων, των ιδεολογιών και της ίδιας της ίδιας της ιστορίας (άποψη που διατείνεται ότι στη λεγόμενη «μεταβιομηχανική εποχή» οι κοινωνίες έχουν κατακερματιστεί και είναι, ως εκ τούτου, παθητικοί αποδέκτες του πεπρωμένου τους), οι υποτελείς τάξεις αντιστέκονται, και αντιστέκονται ηρωικά ‒με όσα μέσα διαθέτουν και πέρα ακόμα από αυτά: δείτε, αίφνης, την τεράστια απεργία ενάντια στη συνταξιοδοτική αντιμεταρρύθμιση του Μακρόν που γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία, τη μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών, που επαναφέρει στο προσκήνιο τις τεράστιες αγωνιστικές παραδόσεις του γαλλικού εργατικού κινήματος.

Το πρόβλημα-πρόκληση που το λαϊκό ‒και ειδικά το εργατικό‒ κίνημα καλείται να επιλύσει είναι λοιπόν πρόβλημα πολιτικό. Συνίσταται στην εξεύρεση τρόπων συντονισμού και αποφασιστικής κλιμάκωσης των αγώνων, που όμως θα είναι σε θέση να ελέγξουν το δηλητήριο της γραφειοκρατικοποίησης: του γεγονότος, δηλαδή, ότι την προηγούμενη περίοδο (αλλά, θα έλεγα, και σε δι-ιστορικό βάθος χρόνου) η πολιτική εκπροσώπηση των μετασχηματιστικών κινημάτων έγινε χωρίς προηγούμενη θέσμιση μηχανισμών δημοκρατικής λογοδοσίας. Έχοντας βιώσει την τραυματική εμπειρία της γραφειοκρατικής μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα γνωρίζουμε το πρόβλημα αυτό πάρα πολύ καλά.

Όμως το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο ‒και αντανακλάται στη δυσπιστία με την οποία οι μαχητικοί κινηματικοί δρώντες αντιμετωπίζουν την περίοδο αυτή όχι μόνο τα κόμματα αλλά και τις πολιτικές οργανώσεις. Όμως χωρίς πολιτική στρατηγική, χωρίς έλλογη κινητοποίηση των πόρων που διαθέτουν, και χωρίς μεταβατικά αιτήματα που να προχωρούν τη συνείδηση, τα κινήματα δεν μπορούν να επιτύχουν τις απελευθερωτικές τους στοχεύσεις. Πρόκειται για πρόκληση-πρόβλημα ιστορικών διαστάσεων που καλούμαστε άμεσα να επιλύσουμε.

-Τα κινήματα αυτά έχουν κάποια νέα στοιχεία σε σχέση με την περίοδο 2008-2012 (αγανακτισμένοι, Occupy, κίνημα πλατειών σε Ελλάδα και Ισπανία, αντιμνημονιακές απεργίες και κινήματα στην Ελλάδα, Αραβική Άνοιξη);

Να πούμε καταρχάς ότι υπάρχουν πολλά κοινά ‒τίποτα άλλωστε στην ιστορία δεν προκύπτει από παρθενογένεση. Όπως τα κινήματα της περιόδου 2008-2012 έτσι και τα σημερινά έρχονται να αντιπαρατεθούν στον ίδιο εχθρό: το απεχθές πρόσωπο του καπιταλισμού της καταστροφής που κάθε μέρα που περνά γίνεται ακόμη απεχθέστερο. Κουβαλούν όμως ταυτόχρονα και την εμπειρία των παραγόντων που οδήγησαν σε ύφεση το προηγούμενο διεκδικητικό κύμα. Η εξαγωγή συμπερασμάτων δεν είναι βέβαια ούτε κάτι απλό ούτε και προκύπτει ενιαία. Υπάρχουν διαφορετικοί χρονισμοί, διαφορετικά επίπεδα συνείδησης, διαφορετικές συγκυρίες εκδήλωσης΄ ‒είναι μια πυκνή και άνιση διαδικασία.

Εντυπωσιάζουν εντούτοις η μεγάλη μαζικότητα και διάχυση των κινητοποιήσεων (τα κινήματα αυτά κατέβασαν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα), η μαχητικότητά τους απέναντι σε κυριολεκτικά βάρβαρη καταστολή (στη Χιλή συγκροτήθηκε ακόμα και διαδήλωση όσων τυφλώθηκαν από τις αστυνομικές σφαίρες), καθώς και το γεγονός ότι, παρότι πολλές κυβερνήσεις πήραν πίσω τα μέτρα που είχαν σε πρώτο χρόνο προκαλέσει τις κινητοποιήσεις, τα κινήματα παρέμειναν στο δρόμο βαθαίνοντας και επεκτείνοντας τον αγώνα τους. Νομίζω πως δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξει κανείς πως, αν και αυτό δεν γίνεται με απολύτως συνειδητό τρόπο, οι συγκρουσιακές συλλογικές δράσεις του σήμερα έχουν σε μεγάλο βαθμό αφομοιώσει ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα: πως η δύναμή τους είναι ευθεία συνάρτηση της δυνατότητάς τους να παρεμποδίζουν την ομαλή αναπαραγωγή της αδιέξοδης νεοφιλελεύθερης κανονικότητας.

Αντανακλάται βέβαια εδώ και η εύλογη δυσπιστία με την οποία τα κινήματα αντιμετωπίζουν τους υπάρχοντες μαζικούς πολιτικούς φορείς στην οποία και προηγουμένως αναφέρθηκα. Η αναζήτηση λύσεων στο πρόβλημα αυτό είναι πραγματικά αγωνιώδης, αλλά είναι και ελπιδοφόρα. Σε συνάρτηση με την πυκνότητα της περιόδου δεν είναι αδύνατο να έχουμε σε λίγους μόνο μήνες εξελίξεις που, σε άλλες περιστάσεις, θα διαρκούσαν χρόνια ή και δεκαετίες. Το τοπίο είναι ασταθές και, ως εκ τούτου, ανοιχτό και απρόβλεπτο.

-Υπάρχει κίνδυνος η οργή που εκφράζεται στα νέα κινήματα να βρει πολιτική έκφραση μέσω της ακροδεξιάς;

Ερχόμαστε και πάλι στο πολιτικό πρόβλημα των κινημάτων και των εν γένει διεκδικητικών δράσεων. Παρότι η συζήτηση περί ακροδεξιάς είναι εξαιρετικά εκτενής, δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι έχει κατοχυρώσει το μείζον συμπέρασμα της ιστορικής εμπειρίας: πως η ακροδεξιά ‒μια βαθιά συστημική δύναμη που όμως ενδύεται το μανδύα μιας ευκαιριακής αντισυστημικότητας‒ έρχεται κυρίως να καλύψει το πολιτικό κενό που αφήνει η συμβιβασμένη αριστερά.

Δε θέλω με αυτό να υποτιμήσω άλλους παράγοντες ‒λ.χ. την επιρροή που ασκούν τα ΜΜΕ που διαχέουν ένα ρατσιστικό συντακτικό σκέψης, ή ιστορικά εμπεδωμένες αντιδραστικές νοοτροπίες ή και συγκεκριμένα συμφέροντα μεσαίων κυρίως στρωμάτων που νιώθουν ότι απειλείται το κοινωνικό τους στάτους. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν θα οδηγούσε στην ανάπτυξη της ακροδεξιάς που είδαμε την τελευταία περίοδο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αν δεν είχε προηγουμένως υπάρξει η ιδεολογική υποχώρηση της κατ’ όνομα αριστεράς.

Στο βαθμό που τα κινήματα είναι σε κίνηση, θέτοντας έμπρακτα τη μετασχηματιστική προοπτική επί τάπητος, η ακροδεξιά προοπτική δεν θα έχει καμιά τύχη ‒δείτε, λ.χ., την αποτυχία της όταν επιχείρησε να εμπλακεί στις κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία. Κάποια στιγμή όμως έρχεται η ώρα που η κινηματική πρώτη ύλη καλείται να μετασχηματιστεί σε πολιτική ποιότητα. Η παρατεταμένη ανεπάρκεια της μαζικής Αριστεράς στον τομέα αυτό (μιας Αριστεράς που, επιτρέψτε μου να το επαναλάβω, έγινε συν τω χρόνω Αριστερά μόνο κατ’ όνομα και σε πολλά εισαγωγικά) είναι το επικίνδυνο στοιχείο. Πατώντας στην αποκαρδίωση που η εξέλιξη αυτή φέρνει, ναι, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός ότι κάποιο τμήμα της συσσωρευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας (αλλά κυρίως της απογοήτευσης) ενδέχεται να πάρει τον ακροδεξιό δρόμο. Μου δίνει όμως αυτό και πάλι την ευκαιρία να τονίσω πως το πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι πρόβλημα κοινωνιών, δεν πρόβλημα των απλών ανθρώπων, είναι πρόβλημα πολιτικής εκπροσώπησης.

-Μιλώντας για ακροδεξιά, θεωρείτε ότι η «alt right» μπορεί να επικοινωνεί με μερίδα της νεολαίας κυρίως και να μετατρέπει σε «μόδα» την ακροδεξιά ρητορεία;

Είναι γεγονός ότι ακροδεξιά ρητορεία απεργάζεται τρόπους να καταστεί πιο θελκτική, να βρει τρόπους επικοινωνίας με τμήματα της νεολαίας που έχουν βιώσει τη θεσμική ενσωμάτωση της Αριστεράς και δεν έχουν μνήμες του ακροδεξιού εφιάλτη στη μακρά ιστορική διάρκεια. Πρόκειται και πάλι για μια μάχη νοηματοδοτήσεων που όμως τα κινήματα, οι μαχητικές συλλογικές δράσεις και η προοπτική της δημοκρατικής εμβάθυνσης (δηλαδή η προοπτική του σοσιαλισμού) είναι απολύτως σε θέση να κερδίσουν.

Όμως για να αποκαλυφθεί η απάτη της alt right δεν αρκεί η ρουτινιάρικη επανάληψη παλαιών συνθημάτων, ούτε βοηθούν από καθέδρας διαλέξεις και ακατάληπτες ορολογίες ‒που είναι τόσο ακατάληπτες διότι οι διακινητές τους ούτε τις έχουν χωνέψει, ούτε και αντιλαμβάνονται τη λειτουργία που καλούνται να επιτελέσουν. Αυτό που χρειάζεται είναι η ενεργή παρέμβαση στις σύγχρονες νεολαιίστικες αγωνίες ‒στο πρόβλημα της δομικής ανεργίας, της ελαστικής απασχόλησης, των μηδαμινών ευκαιριών ποιοτικής ψυχαγωγίας, της ανασφάλιστης εργασίας. Καθώς η νεολαία ασφυκτιά, δε θέλει λόγια, θέλει έργα ‒αγώνες μαχητικούς που, ξεκινώντας από τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζει, θα αναδεικνύουν με μεταβατικό τρόπο τις συστημικές καταβολές αυτών των προβλημάτων και θα δημιουργούν στέρεες προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο.

Η ευθύνη της Αριστεράς είναι και πάλι τεράστια. Το σοσιαλιστικό όραμα πρέπει να επανακάμψει, όχι όμως ως απλό σύνθημα ή μεσσιανική ουτοπία, αλλά ως συγκεκριμένη απάντηση στα σημερινά προβλήματα. Στις καθυστερήσεις που παρουσιάζονται στον τομέα αυτό (και στο γεγονός ότι ο αριστερός λόγος ηγεμονεύεται από ασάφεια και θεωρητική εκζήτηση που, όχι σπάνια, είναι απλώς φλυαρία) είναι που πατά η alt right. Στις περιστάσεις, την απάντηση δίνουν τα μαχητικά κινήματα που ξεσπούν και έρχονται από πολλές κατευθύνσεις που η ακροδεξιά δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί ό,τι περίβλημα και αν υιοθετήσει: οι πρόσφατοι αγώνες ενάντια στην κλιματική αλλαγή, οι αγώνες των νέων γυναικών, αλλά και οι αγώνες του εξακολουθητικά κρίσιμου αντιφασιστικού κινήματος είναι οι πιο σημαντικές αντιστάσεις.

-Ένα από τα βασικά ιδεολογικά όπλα του συστήματος στον προηγούμενο συγκρουσιακό κύκλο ήταν η κατηγορία του «λαϊκισμού» που απευθυνόταν σε όσους διαμαρτύρονταν για τις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις, συχνά αναμιγνύοντας την κριτική που ασκούταν τόσο από τα (ακρο)δεξιά όσο και από τα αριστερά. Υπάρχει τελικά «λαϊκισμός» στον λόγο που αρθρώνουν τα κινήματα;

Ευχαριστώ που μου δίνετε την ευκαιρία να μιλήσω γι’ αυτή την άθλια έννοια ‒μια έννοια «χοάνη» όπως έγραψα πρόσφατα, που μας απειλεί με γνωστική παλινδρόμηση. Αυτό που λέτε έχει πιστεύω στις μέρες μας καταστεί απολύτως σαφές: ότι ο λόγος για τον οποίο ο «λαϊκισμός» επανήλθε με τέτοιο δραματικά προβεβλημένο τρόπο στη ζωή μας ‒τόσο στην ακαδημαϊκή ορολογία όσο και στη δημόσια σφαίρα‒ είναι υποβολιμαία ιδεολογικός: βασικός στόχος υπήρξε η εξομοίωση όλων των αντιστάσεων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα της κοινωνικής απαξίωσης και της δημοκρατικής συρρίκνωσης μόνο και μόνο επειδή οι φορείς τους επικαλούνται το «λαό». Μα τον «λαό» τον επικαλούνται όλα σχεδόν τα πολιτικά διαβήματα, ειδάλλως δεν είναι πολιτικά. Ενώ λοιπόν ως αναλυτική έννοια ο «λαϊκισμός» δεν εισφέρει απολύτως τίποτα στην έρευνα (αντίθετα συγχέει και αποπροσανατολίζει), στον ιδεολογικό-κανονιστικό τομέα επιτυγχάνει να εκπέμψει το μήνυμα πως οι κινητοποιήσεις των κινημάτων ‒λ.χ. οι πλατείες των Αγανακτισμένων‒ και καθεστωτικές πρακτικές όπως αυτές του Orbán είναι ένα και το αυτό. Αυτός είναι ο λόγος της διάδοσης της έννοιας, και έτσι εξηγείται η βιομηχανία παραγωγής συναφών εργασιών.

Υπήρξε όμως και μια αντίδραση στην πρακτική αυτή, εντελώς αλυσιτελής και φοβάμαι εξίσου υποβολιμαία, αν και με διαφορετικό αξιακό πρόσημο. Αναφέρομαι στη συζήτηση περί του ευκταίου που δήθεν συνιστά ο λεγόμενος «αριστερός λαϊκισμός» ‒μια έννοια που συγχέει κάθε μορφή αντίστασης με την προϋπόθεση ότι δεν είναι ακροδεξιά. Ως ερευνητές όμως (αλλά και ως πολίτες) δεν κερδίζουμε απολύτως τίποτα αν εισηγηθούμε μιαν έννοια που συγχέει τον Ομπάμα με το Avanti Popolo, το ΕΑΜ με τον Τσίπρα και τον Αντρέα Παπανδρέου με τη Ναρόντναγια Βόλια του ρωσικού 19ου αιώνα (έχοντας μάλιστα αποδεχτεί αβρόχοις ποσί την κυρίαρχη άποψη ότι στις μορφές αυτές επέρχεται και καταπάτηση των συνταγματικών εγγυήσεων αναφορικά με τα δικαιώματα των μειοψηφιών).

Αυτό που χάνουμε ‒ενώ το χρειαζόμαστε πάραυτα και άμεσα‒ είναι το ακριβώς αντίθετο: μια δυνατότητα διάκρισης των διαφορών που είχαν φιλολαϊκά πολιτικά εγχειρήματα στον τομέα των περιεχομένων πολιτικής. Όταν η συζήτηση μεταφερθεί εκεί, οι απαντήσεις που ακούμε είναι συγκεχυμένες ‒κάποτε ακούμε πως ο λαϊκισμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, κάποτε ότι είναι ένα απλό μοτίβο, κάποτε όμως ‒κι αυτό είναι το πλέον συγκεκριμένο‒ ότι είναι η λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αριστερά. Ψάχνοντας το πράγμα λίγο περισσότερο, εύκολα ανακαλύπτει κανείς πως αυτό που οι εν λόγω θεωρητικοί έχουν κατά νου είναι το πολιτικό περιεχόμενο που διακινεί ο νέος ρεφορμισμός τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μάλιστα επιχειρείται να παρουσιαστεί και ως μονόδρομος για την Αριστερά ‒κάτι σαν πολιτικό μάντρα, ή αριστερό ΤΙΝΑ. Πρόκειται λοιπόν για επικίνδυνη παλινδρόμηση στην οποία πρέπει ενσυνείδητα να αντισταθούμε.

Προσωπικά απαξίωνα επί μακρόν την έννοια, όμως καθώς ο υπερπληθωρισμός της χρήσης της έχει φτάσει στο απροχώρητο, αποφάσισα να ασχοληθώ (ετοιμάζω μάλιστα και κάποιο βιβλίο). Ως «λαϊκισμό» ορίζω εκεί τις «ψευδείς επικλήσεις του λαϊκού», αυτό που καμώνεται μια δυνατότητα εκπροσώπησης των συμφερόντων των υποτελών ενώ δεν την έχει. Χρησιμοποιώ όμως την έννοια ως εφαλτήριο για να θέσω τα κρίσιμα ζητήματα που, επιτρέψτε μου να επαναλάβω, αφορούν τα παραγνωρισμένα περιεχόμενα πολιτικής.

Ελπίζω με τον τρόπο αυτό να απαντώ και στο ερώτημά σας. «Λαϊκισμός» εμφανίζεται όταν την πολιτική εκπροσώπηση των κινημάτων την αναλαμβάνουν γραφειοκρατικές ηγεσίες που μιλούν με ασάφεια (τεκμήριο του ότι, ενώ ντύνονται το λαϊκό, στην πραγματικότητα δεν έχουν σχέση μαζί του), εκπέμπουν  αντιφατικά μηνύματα (και εργατικά δικαιώματα και επιχειρηματικά κίνητρα), και για να πραγματώσουν την επιβολή τους (με στόχο αυτό που θα μπορούσαμε περιπαικτικά να περιγράψουμε ως «συγκρούομαι με την κυριαρχία χωρίς όμως και να συγκρούομαι») πνίγουν την εσωτερική δημοκρατία κομματικών ή/και κινηματικών οργανώσεων.

Όλα αυτά έγιναν επί ΣΥΡΙΖΑ ‒και, με αρκούντως φαιδρότερο τρόπο, εξακολουθούν ως ένα βαθμό να γίνονται και σήμερα. Υπάρχει όμως ένας πολύ καλύτερος όρος για να περιγράψουμε το φαινόμενο, που είναι ταυτόχρονα ικανός να συνδέσει τη σύγχρονη έκφανσή του με τις ιστορικές της καταβολές: ο όρος «νέος ρεφορμισμός». Πρέπει να καταλάβουμε σε βάθος τα αδιέξοδα που κυοφορεί αυτή η πολιτική, να εντοπίσουμε με ακρίβεια τους μηχανισμούς μέσα από τους οποίους επωάζεται και να την αντιμετωπίσουμε.

-Η διαδήλωση του Πολυτεχνείου ήταν φέτος η μαζικότερη των τελευταίων ετών. Τι ώθησε τόσες χιλιάδες κόσμου στους δρόμους ενώ η κυρίαρχη ρητορεία μιλά εδώ και χρόνια για το «τέλος της Μεταπολίτευσης»;

Αποτελεί νομίζω τεκμήριο όσων και προηγουμένως λέγαμε περί του γεγονότος ότι οι κυρίαρχοι δεν μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Τα προβλήματα της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων είναι τόσα πολλά και τόσο πιεστικά που ανά πάσα στιγμή μπορούν να ξεσπάσουν και πάλι μεγάλοι αγώνες. Υπάρχει βέβαια η αυταρχικότητα της κυβέρνησης, το απεχθές πρόσωπο της καταστολής, η επανάκαμψη της οργανωμένης φαυλότητας που προκλητικά αυτοαποκαλείται «αριστεία» που εξοργίζει και εκ των πραγμάτων κινητοποιεί, όμως αυτό που εγώ διακρίνω στη φετινή μεγάλη πορεία είναι, θα έλεγα, το ξεκίνημα του ξεπεράσματος του σοκ αποκαρδίωσης που προκάλεσε η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Για το φαινόμενο αυτό είχα γράψει ένα κείμενο το καλοκαίρι του 2015 με τίτλο «Μετατραυματικό σύνδρομο» ‒το τραύμα ήταν τεράστιο ακριβώς γιατί ερχόταν «από τα μέσα», και οι επιπτώσεις του εξακολουθούν μέχρι σήμερα, 4 και πλέον χρόνια μετά. Δόθηκε τότε η εντύπωση πως δεν υπάρχει διέξοδο, πως η λογική του «δεν υπάρχει εναλλακτική» είναι τελικά σωστή. Γι’ αυτόν άλλωστε το λόγο, την ώρα που διεθνώς παρατηρείται η διεκδικητική έξαρση στην οποία αναφερόμασταν προηγουμένως, στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα ένα σχετικό μούδιασμα. Όπως εξήγησε και η Naomi Klein στο γνωστό Δόγμα του Σοκ, όμως, το διεκδικητικό μούδιασμα που επέρχεται από τα καταπληξιακά χτυπήματα δε διαρκεί για πάντα: αργά ή γρήγορα, οι κοινωνίες ξαναβρίσκουν τον προσανατολισμό τους. Αυτό το σταδιακό ξεπέρασμα του σοκ είναι νομίζω το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της περιόδου. Η έκπληξη έχει αρχίσει να υποχωρεί και τα λαϊκά στρώματα μπαίνουν και πάλι στην αναζήτηση απαντήσεων στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Όσο για τη φράση της κυρίαρχης ρητορείας περί του «τέλους της Μεταπολίτευσης», τι να πει κανείς πέρα από το ότι ‒όπως και με την περίπτωση του «λαϊκισμού»‒ είναι ακριβώς αυτό: κυρίαρχη ρητορεία που σκοπό έχει να συσκοτίσει και να παραχαράξει την πραγματικότητα. Όσοι χρησιμοποιούν την απολύτως ξεπερασμένη αυτή ορολογία, έχουν βέβαια κατά νου το τέλος των κοινωνικών αγώνων ‒ επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν θα επέλθει (και, ως εκ τούτου, θα βρίσκονται διαρκώς προ εκπλήξεων) είναι ίσως ώρα να επιλέξουν κάποιους άλλους όρους. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει ιδιαίτερα να μας απασχολεί.

-Ο Δεκέμβρης και η δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου συγκινούν ακόμα τη νεολαία και φέτος συναντήθηκαν με το φοιτητικό κίνημα και τους αγώνες για το άσυλο και τις ελευθερίες. Πώς λειτουργεί ο μηχανισμός διατήρησης της μνήμης και προσαρμογής της στο σήμερα;

Ο Δεκέμβρης υπήρξε σύμβολο πολλών πραγμάτων ‒της δυνατότητας διάχυσης των μαχητικών συγκρουσιακών δράσεων, της μεγάλης μαχητικότητας της νεολαίας, της τεράστιας σημασίας του σωστού χρονισμού των αγώνων, καθώς και του γεγονότος ότι η συνείδηση των ανθρώπων δεν προχωρεί γραμμικά αλλά με άλματα. Καθώς τα συστημικά αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται, η επικαιρότητα του Δεκέμβρη παραμένει και θα παραμείνει ‒αυτό δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.

Έχει όμως σημασία να δούμε πώς θα γίνει η διαχείριση των παρακαταθηκών του. Δεν πρέπει, λ.χ., να αρκεστούμε σε απλώς επετειακού χαρακτήρα εκδηλώσεις ή σε μια στάση που θα αναμασά τα περί του πρέπει μόνο να ρωτάμε αλλά να μην απαντάμε, ή ότι ‒με υφέρπουσα θεολογική διάθεση‒ την απάντηση τη δίνει ο δρόμος και μόνο ο δρόμος κτλ. Ο Δεκέμβρης έδειξε τεράστιες δυνατότητες, αποκάλυψε όμως και τα όρια αυτού που αποκαλείται «αυθόρμητο». Προϋπόθεση για την προωθητική αξιοποίηση της μνήμης του από το σύγχρονο νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα είναι λοιπόν η ψύχραιμη και επισταμένη μελέτη των συμπερασμάτων που βγαίνουν από την εμπειρία του Έτσι μόνο θα καταστεί σοβαρός διεκδικητικός πόρος για τους αγώνες που αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν την επόμενη περίοδο.

-Στις κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών έδωσε δυναμικά παρόν η γενιά που μεγάλωσε μέσα στην κρίση και τα μνημόνια. Θεωρείτε ότι αυτή η γενιά φέρει νέα πολιτικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τους νέους που πολιτικοποιήθηκαν μέσα από τον «αντιμνημονιακό» αγώνα;

Στο πλαίσιο του πυκνού πολιτικού χρόνου που διανύουμε, η νέα γενιά απορροφά πλειάδα μηνυμάτων τόσο από το πρόσφατο παρελθόν όσο και κυρίως από το παρόν. Ενώ δεν συμμετείχε στους αντιμνημονιακούς αγώνες, ασφαλώς τους γνωρίζει και επίσης ασφαλώς έχει ‒τουλάχιστον μια γενική‒ εικόνα της πολιτικής τους ιστορίας (αναφέρομαι και πάλι στη διαχείρισή τους από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ). Αυτό δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα, ενδεχομένως ενισχύει τη δυσπιστία απέναντι σε κόμματα και πολιτικές οργανώσεις, δημιουργεί όμως και νέες προσδοκίες. Δεν θα πρέπει κανείς να σπεύσει να βγάλει συμπεράσματα, όμως είναι σαφές ότι η γενιά αυτή θα αναζητήσει και θα βρει η ίδια το δρόμο της ‒θα τον διαμορφώσει με βάση την πολιτική ύλη που θα συναντήσει.

Όπως έδειξαν όμως και οι κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών, το μόνο σίγουρο είναι ότι ‒αργά ή γρήγορα‒ θα κινηθεί στο δρόμο των αγώνων. Το σύστημα δεν έχει τίποτε να της προσφέρει, και αυτό αρχίζει ήδη να γίνεται αντιληπτό παρά την καταιγιστική προπαγάνδα. Σημαντικό στοιχείο στις περιστάσεις είναι επίσης η παγκοσμιότητα των προβλημάτων καθώς και η γρήγορη πολιτικοποίηση θεμάτων που πριν λίγα μόνο χρόνια βρίσκονταν παγιδευμένα σε μια κερματισμένη μονοθεματικότητα, όπως ‒πιο χαρακτηριστικά‒ οι αγώνες για το περιβάλλον και την έμφυλη ισότητα. Επιπλέον, η εμπειρία και τα συμπεράσματα του προηγούμενου διεκδικητικού κύκλου υπάρχουν, είναι καταγεγραμμένα ‒παρότι αυτό μπορεί να μη φαίνεται ή να εκφράζεται ακόμη ρητά. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας κρίσης με ακόμη απρόβλεπτη έκταση και συνέπειες. Όπως έλεγα και πριν, το σύστημα δεν μπορεί να βρει εξισορρόπηση και αυτό θα τείνει διαρκώς να τροφοδοτεί πλειάδα αναζητήσεων.

Συνάγεται και πάλι πως μείζον καθήκον της ενσυνείδητης πολιτικής παρέμβασης είναι η συστηματική εξαγωγή συμπερασμάτων από την εμπειρία του προηγούμενου κύκλου και η ανάληψη τολμηρών αγωνιστικών πρωτοβουλιών που ‒ενωτικά και μεταβατικά‒ θα απαντούν στις σύγχρονες αγωνίες.

-Η κυβέρνηση της ΝΔ υποστηρίζει πως φέρνει την κανονικότητα, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα. Κοινοβουλευτικά είναι πολύ ισχυρή, κοινωνικά όμως; Υπάρχουν υπόγεια ρεύματα που μπορούν να αμφισβητήσουν και πολιτικά την κυριαρχία της και την (μετα)μνημονιακή σταθερότητα;

Η κυβέρνηση μπορεί να το υποστηρίζει, όμως η πραγματικότητα τη διαψεύδει και στο άμεσο μέλλον θα τη διαψεύσει ακόμη περισσότερο. Η «ανάπτυξη» την οποία ευαγγελίζεται, εκτός από ‒ούτως ή άλλως‒ ισχνή και αναιμική είναι και ανάπτυξη που οδηγεί στον πλουτισμό των λίγων, συνδυαστικά με το ιδεολόγημα ότι η εξέλιξη αυτή θα οδηγήσει σε κοινωνική ευημερία. Αυτό δεν πραγματοποιήθηκε πουθενά. Δείτε την έκρηξη των ανισοτήτων στις ΗΠΑ (που όντως είχαν ανάπτυξη), δείτε τις εξελίξεις στη Βρετανία, όπου το 1% των πλουσιότερων έχει περιουσία ίση με το φτωχότερο 80%. Είναι αδύνατο στις συνθήκες αυτές να επέλθει «κανονικότητα» όσο δυνατά και αν φωνάζουν περί του αντιθέτου οι κυρίαρχοι. Η αυταρχικά υπεροπτική στάση της κυβέρνησης είναι επίσης ένας παράγοντας που θα αποτρέψει την κοινωνική εδραίωση της επιρροής της ‒μην ξεχνούμε άλλωστε πως επιρροή αυτή ήταν εξαρχής ιδιαίτερα περιορισμένη (αν λάβουμε υπόψη μας τη μεγάλη αποχή των τελευταίων εκλογών, δεν ήταν ποτέ πάνω από 20-25%). Ως εκ τούτου υπόγεια ρεύματα και πολύπλευρες μοριακές διεργασίες αναμφίβολα συντελούνται.

Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή η ποσοτική συσσώρευση της λαϊκής δυσαρέσκειας θα μετατραπεί σε ποιότητα, όμως αυτό αποτελεί συνάρτηση και των πολιτικών εξελίξεων. Αυτό που σήμερα λείπει, και που πάνω του εδράζεται όλη αυτή η ιδεολογική παλινδρόμηση που βιώνει η χώρα, είναι η απουσία μιας πραγματικής μαζικής Αριστεράς. Ο ρυθμός  επανάκαμψης του διεκδικητικού κινήματος είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνάρτηση του πόσο γρήγορα και με ποιες προϋποθέσεις θα καλυφθεί αυτό το κενό.

-Πού αποσκοπεί η κυβέρνηση με το όργιο καταστολής και την πολιτική κάλυψη της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας; Δεν φοβάται μήπως η κλιμάκωση της καταστολής οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα, την κλιμάκωση των κοινωνικών αγώνων;

Αποσκοπεί στη διασπορά φόβου ‒ακριβώς γιατί ξέρει, πως κάτω από τη φαινομενικά ήρεμη πραγματικότητα (που όμως δεν είναι τελικά και τόσο ήρεμη) κυοφορούνται θύελλες. Θέλει λοιπόν να ανεβάσει, όπως λέμε, το κόστος συμμετοχής στους κοινωνικούς αγώνες με στόχο να αποτρέψει την επερχόμενη εκδήλωσή τους. Είναι η παλαιά στρατηγική της προληπτικής καταστολής, που στην Ελλάδα δοκιμάζεται ήδη από το Μεσοπόλεμο: το Ιδιώνυμο του 1929, λ.χ. επιβλήθηκε σε μια περίοδο σχετικής ύφεσης των κοινωνικών αγώνων, που είχαν μόλις αρχίσει να ανακάμπτουν από το απόλυτο ναδίρ του 1926.

Όπως σωστά επισημαίνετε, το στρατήγημα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, κατά το ότι μπορεί να φέρει αποτελέσματα ακριβώς αντίθετα από αυτά που προσδοκούν οι εμπνευστές του. Πρέπει όμως να τονιστεί πως οι διαδικασίες αυτές δεν επέρχονται μηχανιστικά και αυτόματα. Είναι συνάρτηση του τρόπου με τον οποίο θα γίνει η πολιτική ερμηνεία των εξελίξεων Η κυβέρνηση επιτίθεται διασπείροντας το μύθευμα περί μιας ανάπτυξης που «θα έλθει» (προσπαθώντας να πείσει πως τα λαϊκά στρώματα δεν απειλούνται) κυρίως όμως ελπίζοντας πως το λογισμικό ΤΙΝΑ θα παραμείνει και, συνεπώς, οι υποτελείς δεν θα έχουν τίποτε αξιόλογο να τους εμπνεύσει. Το πρώτο σύντομα θα καταρρεύσει, αν δεν έχει ήδη καταρρεύσει. Όμως για να έχουμε πραγματική κλιμάκωση των αγώνων απαιτείται και το δεύτερο, αυτό που στη Συγκρουσιακή Πολιτική αποκαλούμε «κινηματική προσδοκία» ‒αυτό που ο Μαρξ έλεγε για το προλεταριάτο, ότι έχει να κερδίσει έναν κόσμο ολόκληρο.

Αυτό, όπως εύκολα μπορεί να συναχθεί, είναι μια βαθιά πολιτική διαδικασία. Πρέπει οι συντεταγμένες αυτού του κόσμου, ενός κόσμου που δεν θα στηρίζεται στην εκμετάλλευση, να γίνουν άμεσα συγκεκριμένες. Σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο χρειάζεται επίσης συντονισμός των αγώνων ‒όχι απλές «ντουφεκιές στον αέρα» που, εκτός από το ότι δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα, κουράζουν και απογοητεύουν.

-Η αντιδραστική πολιτική της ΝΔ ενδέχεται να οδηγήσει στην επανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ; Δικαιώνει την πολιτική του ως «το μικρότερο κακό»;

Σε αυτό ακριβώς είναι που ποντάρει ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και η ΝΔ πόνταρε στο ΣΥΙΡΖΑ), αναπαλαιώνοντας ακόμη περισσότερο τη ρητορική του, επιχειρώντας να μεταμορφωθεί ακόμη περισσότερο σε ΠΑΣΟΚ νούμερο 2. Είναι πραγματικά απογοητευτικό, όμως η στάση αυτή δεν πρέπει πλέον να προκαλεί καμία έκπληξη. Δε θέλω να σπαταλήσω το χρόνο των αναγνωστών σας επισημαίνοντας αυτό που σε κάθε ενεργό πολίτη είναι απόλυτα προφανές: ότι την επιστροφή της ΝΔ την προετοίμασε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που οφείλει να μας απασχολήσει είναι η προοπτική της συγκρότησης μιας πραγματικής εναλλακτικής, μιας πραγματικής Αριστεράς. Εκεί νομίζω πρέπει πως να στρέψουμε την προσοχή μας: στα βήματα που είναι απαραίτητα ώστε το εγχείρημα αυτό να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Όσο καθυστερεί, είναι πράγματι πιθανό τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας να στραφεί και πάλι προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως με τον ίδιο τρόπο που η στάση αυτή εκδηλώθηκε και στις τελευταίες εκλογές, ως ψήφος δυσανεκτικά αρνητική.

Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστοι είναι εκείνοι που περιμένουν κάτι ουσιαστικό από το κόμμα αυτό, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες του κινήσεις. Κύριος νικητής θα είναι και πάλι η αποχή και ο «κανένας». Μια τέτοιου τύπου παράταση του «νέου δικομματισμού» θα ήταν, όμως, ιδιαίτερα επικίνδυνη καθώς θα απειλούσε να επαναφέρει στο προσκήνιο την ακροδεξιά. Είναι και αυτό ένας λόγος που απαιτούνται έλλογές αλλά και τολμηρές πολιτικές πρωτοβουλίες.

-Η σημερινή Αριστερά και ιδίως η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική επικοινωνεί με τις εξεγερσιακές τάσεις που κυοφορούνται; Τι δεν την καθιστά θελκτική ως πολιτική λογική;

Πρόκειται, θα έλεγα, για το μείζον πρόβλημα της εποχής. Όπως είδαμε, οι διεθνείς εξελίξεις πείθουν πως εξεγερσιακές τάσεις πράγματι κυοφορούνται και, όχι σπάνια, καταφέρνουν να εκφραστούν και πολιτικά. Θα είδατε φαντάζομαι την εκπληκτική νίκη της Σάμα Σαγουάντ στο πολιτειακό συμβούλιο του Σιάτλ ενάντια στον υποψήφιο που υποστήριζε ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, ο Τζεφ Μπέζος. Είχαμε λοιπόν στις ΗΠΑ την επικράτηση μιας υποψήφιας ακριβώς της αριστεράς που αναφέρετε ‒της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής‒ ενάντια σε έναν φαινομενικό κολοσσό. Τι δείχνει αυτό; Δείχνει αφενός ότι οι ιδέες της πραγματικής Αριστεράς μπορούν να έχουν τεράστια διάδοση και απήχηση, και αφετέρου ότι ο βασιλιάς δεν είναι μόνο αντιδραστικός, είναι και γυμνός.

Στην Ελλάδα, βέβαια, το τοπίο εξακολουθεί να είναι περίπλοκο και άνισο. Οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες δείχνουν να μην έχουν ακόμη βρει ένα στέρεο βηματισμό ανάμεσα στη Σκύλλα του οπορτουνισμού και τη Χάρυβδη του σεχταρισμού, και αυτό είναι που περιορίζει την επιρροή τους. Όμως υπομονή! Μέχρι ο βηματισμός να βρεθεί, πρέπει να αξιοποιηθεί αυτό που η εμπειρία του ιστορικού εργατικού κινήματος αναδεικνύει ως κορυφαία διττή παρακαταθήκη: την ενότητα στη δράση και την εσωτερική  δημοκρατία στις διεργασίες που συντελούνται ώστε να μπορούν να προκύψουν έλλογα συμπεράσματα. Καθώς μπαίνουμε σε μια νέα διεκδικητική περίοδο, οι προκλήσεις είναι πραγματικά ιστορικών διαστάσεων.

πηγη:  prin.gr