Πάντοτε τα νοσοκομεία ήταν σε κακή κατάσταση και η κατάσταση αυτή έφτασε στο απροχώρητο ως συνέπεια των μνημονιακών περικοπών. Μια σχετική επώνυμη καταγγελία για τον “Ευαγγελισμό” στάλθηκε στο in.gr, απ’ όπου την αναδημοσιεύουμε:

«Αναγκάζομαι να σου στείλω την εμπειρία μου από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός διότι αυτό που έζησα δεν παραπέμπει απλώς σε συνθήκες τριτοκοσμικής χώρας αλλά καταργεί κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Εφτασα στον Ευαγγελισμό, ο οποίος εφημέρευε την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου, γύρω στις 15.15 με πόνους στο στήθος. Χρειάστηκε να περιμένω περίπου μιάμιση ώρα όρθιος, καθώς τα καθίσματα ήταν ελάχιστα για να καλύψουν τους εκατοντάδες ασθενείς που κατέφθαναν για να εξεταστούν, μέχρι να έρθει η σειρά μου για να με δει ο γιατρός επιλογής. Αφού γνωμάτευσε ότι θα πρέπει να με εξετάσει καρδιολόγος και πνευμονολόγος με παρέπεμψε στα ανάλογα τμήματα.

Σε περίπου δύο ώρες αργότερα, στο καρδιολογικό, είχαν ολοκληρώσει το καρδιογράφημα, το τρίπλεξ καρδιάς και τον αιματολογικό έλεγχο. Μου είπαν ότι θα έπρεπε στη συνέχεια να πάω στο πνευμονολογικό, όπου θα έστελναν τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, και να περιμένω. Περιμένοντας, άκουσα τους προηγούμενους από εμένα να μιλούν για πέντε ώρες αναμονής χωρίς να έχουν ακόμη εξεταστεί.

Ταλαιπωρία

Ημασταν όλοι όρθιοι, καθώς καθίσματα δεν υπήρχαν, εκατοντάδες ασθενείς συνωστισμένοι στους διαδρόμους, από τους οποίους με δυσκολία και ενίοτε διαπληκτισμούς περνούσαν τα φορεία με τα υπερεπείγοντα περιστατικά. Υστερα από περίπου επτά ώρες με εξέτασε πνευμονολόγος. Και λίγο πριν αποφανθεί για την κατάσταση της υγείας μου και το τι μέλλει γενέσθαι μου ζήτησε να περιμένω. Περίμενα πάλι στην ουρά.

Τρεις φορές τον ρώτησα αν ήταν αναγκαίο να νοσηλευτώ ή όχι και τις τρεις πήρα την ίδια απάντηση: Περιμένετε και θα σας πω. Η ώρα είχε πάει 03.30 του Σαββάτου και συνέχιζα να περιμένω με τους υπόλοιπους εκατοντάδες ασθενείς, στριμωγμένοι όλοι μαζί στους διαδρόμους.

Και, βέβαια, δεν μπορούσες να απομακρυνθείς καθώς ήλπιζες ότι θα φωνάξουν το όνομά σου και εάν δεν ήσουν εκεί θα έχανες και τη σειρά σου. Οταν για τέταρτη φορά ρώτησα τον πνευμονολόγο, «Τι να κάνω, Να μείνω ή να φύγω;», μου είπε: «Να σας εξηγήσω. Είμαστε υποστελεχωμένοι και στον χρόνο που θα διαθέσω για εσάς, θα σώσω πέντε άλλους ανθρώπους».

Και είχε δίκιο καθώς είχε ήδη αντιμετωπίσει πέντε περιστατικά ανακοπής. Οταν γύρω στις 04.00 του Σαββάτου ασχολήθηκε ξανά μαζί μου, εξετάζοντάς με και πάλι, με παρέπεμψε στους καρδιολόγους που με είχαν δει το απόγευμα της Παρασκευής προκειμένου να αποφανθούν για την κατάστασή μου αφού έκρινε ότι δεν είχα πνευμονολογικό πρόβλημα. Πήγα στους καρδιολόγους, οι οποίοι είχαν αποχωρήσει από τα επείγοντα και είχαν αντικατασταθεί από γιατρούς της ίδιας ειδικότητας αλλά άλλης κλινικής, και μου ζήτησαν να περιμένω για να έρθει ο γιατρός που με είχε εξετάσει το προηγούμενο απόγευμα.

Ρώτησα, «πότε θα έρθει;» και μου απάντησαν, «δεν γνωρίζουμε διότι βρίσκεται στην εντατική μονάδα». Τους ζήτησα τότε να με εξετάσει ένας από τους γιατρούς που βρίσκονταν στα επείγοντα και μου είπαν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει διότι ανήκουν στην Α΄ Καρδιολογική Κλινική ενώ «εσάς σας είχε εξετάσει γιατρός της Β΄Καρδιολογικής Κλινικής και θα πρέπει να περιμένετε τον ίδιο ή έναν από αυτούς. Τότε, τους παρακάλεσα να μου βγάλουν την «πεταλούδα» από το χέρι και να φύγω με ευθύνη δική μου, υπογράφοντας όποιο χαρτί ήθελαν.

Μου ξεκαθάρισαν πως και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο από τους γιατρούς της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής. Δυστυχώς, δηλαδή, δεν μπορούσα ούτε και να φύγω. Η ώρα είχε πάει 05.00 του Σαββάτου.

Τους ρώτησα εάν αυτό έχει κάποια λογική και μου απάντησαν ότι «έτσι είναι το πρωτόκολλο». Ευτυχώς, σε λίγη ώρα ήρθε γιατρός της Β΄Καρδιολογικής Κλινικής. Δεν ήταν εκείνος που με είχε εξετάσει το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας και μου είπε ότι για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να με εξετάσει ξανά. Στο τέλος, ύστερα από ορθοστασία 15 και πλέον ωρών αποφασίστηκε η εισαγωγή μου στο νοσοκομείο αφού μου ξεκαθάρισαν ότι «υπάρχουν κρεβάτια αλλά και ράντζα».

Μπαλώματα

Τελικά, υπήρχε ένα μόνο κρεβάτι διαθέσιμο στο οποίο, κυριολεκτικά, έπεσα εξαντλημένος. Κρύωνα και διαπίστωσα ότι τα τεράστια παράθυρα του δωματίου δεν έκλειναν καλά και τα κενά καλύπτονταν με πλαστικές σακούλες και χαρτιά. Η κλειδαριά της τουαλέτας ξεχαρβαλωμένη με την πόρτα να μην κλείνει ούτε και αυτή καλά. Ανοιγες, έβλεπες ότι υπάρχει άλλος ασθενής μέσα και έκλεινες ξανά. Η λεκάνη χωρίς καπάκια με ό,τι αυτό συνεπάγεται από πλευράς καθαριότητας, το καλάθι αχρήστων χωρίς καπάκι και αυτό και η ντουζιέρα χαλασμένη.

Στο κρεβάτι μου δεν υπήρχε πανωσέντονο και όταν το ανέφερα στη νοσοκόμα μου είπε ότι «δεν έχει σήμερα. Αύριο, πρώτα ο Θεός». Φυσικά, δεν υπήρξε ούτε την επόμενη ούτε τη μεθεπόμενη ημέρα.  Ωστόσο, το ισχυρότερο σοκ το έπαθα όταν άκουσα μια από τις νοσοκόμες, τη στιγμή που έβγαινε από τον θάλαμο, να απευθύνεται στην καθαρίστρια που σφουγγάριζε στον διάδρομο και να της λέει: «Καλά, δεν βλέπεις την κατσαρίδα; Είναι και μαύρη και μεγάλη, Πάρ’ την από εκεί να μην φαίνεται».

Στη συνέχεια, άκουσα τους άλλους ασθενείς στον θάλαμο να μιλούν για τις μαύρες και τεράστιες κατσαρίδες που είχαν σκοτώσει στην τουαλέτα. Εφυγα Δευτέρα απόγευμα από το νοσοκομείο.

Ο διάδρομος της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής είχε γεμίσει ράντζα. Οι γιατροί έτρεχαν πάνω κάτω, δεξιά αριστερά, είχαν γίνει, κυριολεκτικά, λάστιχο. Και στα επείγοντα και στη νοσηλεία. Ευτυχώς, που υπάρχουν και αυτοί… »

πηγη: iskra.gr

Κατά 4,52% αυξήθηκε τον Δεκέμβριο έναντι του προηγουμένου μηνός το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ, ενώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2018 το ποσοστό αύξησης ανέρχεται στο 13,80%, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού.

Από τα στοιχεία του ΟΑΕΔ προκύπτει ότι η ανεργία είναι γένους… θηλυκού, με τις γυναίκες να αντιπροσωπεύουν το 62,39% τoυ συνόλου των ανέργων που αναζητούν εργασία, έναντι 37,61% για τους άνδρες. Ανά ηλικία, η ανεργία πλήττει όσους είναι μεταξύ 30-44 ετών, αντιπροσωπεύουντας σχεδόν το 40% του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων, ενώ ακολουθούν όσοι είναι ηλικίας 45-54 ετών.

Πιο αναλυτικά, το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων, με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας (αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Δεκέμβριο 2019, ανήλθε σε 1.064.526 άτομα. Από αυτά 500.049 (ποσοστό 46,97%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 564.477 (ποσοστό 53,03%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Οι άνδρες ανέρχονται σε 400.330 (ποσοστό 37,61%) και οι γυναίκες ανέρχονται σε 664.196 (ποσοστό 62,39%).

Το σύνολο των εγγεγραμμένων λοιπών (μη αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Δεκέμβριο 2019, ανήλθε σε 63.895 άτομα. Από αυτά 63.889 (ποσοστό 99,99%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 6 (ποσοστό 0,01%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Οι άνδρες ανέρχονται σε 21.279 (ποσοστό 33,30%) και οι γυναίκες σε 42.616 (ποσοστό 66,70%).

Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων για τον μήνα Δεκέμβριο 2019, (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα) ανέρχεται σε 212.468 άτομα, από τα οποία οι 118.929 (ποσοστό 55,98%) είναι κοινοί και λοιπές κατηγορίες επιδοτουμένων και οι 93.539 (ποσοστό 44,02%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων. Οι άνδρες ανέρχονται σε 92.404 (ποσοστό 43,49%) και οι γυναίκες σε 120.064 (ποσοστό 56,51%).

Από το σύνολο των επιδοτουμένων ανέργων 98.601 (ποσοστό 46,41%) είναι κοινοί, 2.233 (ποσοστό 1,05%) είναι οικοδόμοι, 93.539 (ποσοστό 44,02%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων, 16.689 (ποσοστό 7,85%) είναι εποχικοί λοιποί (αγροτικά), 1.197 (ποσοστό 0,56%) είναι εκπαιδευτικοί, και 209 (ποσοστό 0,10%) είναι λοιποί.

πηγη:  ergasianet.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Ξαναστήνει το «σπουδαστικό» και το «συνδικαλιστικό» της ασφάλειας η κυβέρνηση της Νεάς Δημοκρατίας. Πρώτος στόχος οι σχολές και «η γροθιά» των φοιτητών. Αποκαλυπτικές δηλώσεις του πρωθυπουργού.

Με το γνωστό (αντιεπιστημονικο και αυθαίρετο) σχήμα της σύνδεσης της έννοιας της τρομοκρατίας με τη δράση των κινημάτων, σε έναν «αχταρμά» πολιτικών δικαιολογιών, η κυβέρνηση στήνει ένα ειδικό τμήμα στην ΕΛ.ΑΣ,με προφανές αντικείμενο την όποια κινηματική τάση, οπουδήποτε επιχειρήσει να γεννηθεί.  Τα παραπάνω έγιναν κάτι παραπάνω από σαφή, για όποιον πρόσεξε την ουσία αλλά και τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, σε ομιλία του σε «εκδήλωση για τα θύματα της τρομοκρατίας».

Το νέο τμήμα

O Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε σαφέστατα ότι στην ΕΛ.ΑΣ θα ιδρυθεί ειδικό τμήμα το οποίο θα στοχεύει, όχι την τρομοκρατία, για την οποία άλλωστε υπάρχει ήδη η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, αλλά τη «ριζοσπαστικοποίηση»! Λες κι αυτή η λέξη σημαίνει κάτι σχετικό με το κλασσικό, ποινικό έγκλημα! Το τμήμα αυτό – όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού – θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά του πάλαι ποτέ «σπουδαστικού» και «συνδικαλιστικού» της ασφάλειας, συνδυασμένα με την τεχνοκρατία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, όπως την εκφράζει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Ο υπουργός, άλλωστε, πριν λίγες εβδομάδες βρέθηκε στις ΗΠΑ, για να …ανανεώσει τις γνώσεις του σχετικά με την κρατική καταστολή.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης «στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ιδρύεται, επίσης, Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας. Ένα ειδικό επιτελείο με αιχμή του ενδιαφέροντός του τη ριζοσπαστικοποίηση που τροφοδοτεί την τρομοκρατία. Και με πεδίο δράσης που θα απλώνονται παντού, από τα σωφρονιστικά καταστήματα μέχρι τις οργανώσεις φιλάθλων».

Αυτό συνδυάζεται με μία ακόμη δέσμευσή του σύμφωνα με την οποία  «σε τρεις μήνες από τώρα -είναι η δέσμευσή του υπουργού- η χώρα θα αποκτήσει Εθνική Στρατηγική για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας και του Βίαιου Εξτρεμισμού. Ένα θεσμικό και στρατηγικό κείμενο για να καλυφθεί ένα κενό πολιτικής που επί χρόνια σκίαζε την εικόνα της Ελλάδας στην αξιολόγησή της από διεθνείς οργανισμούς» (ποιους εννοεί άραγε;).

Μάλιστα η υπόθεση αυτή θα έχει και ιδεολογική διάσταση αφού πάντα σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη «δρομολογείται, μια εκστρατεία αποδόμησης αυτού που θα αποκαλούσαμε το «οπλοστάσιο ιδεών» του αίματος. Μία καμπάνια ευαισθητοποίησης, από κοινού με τους Δήμους, με τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών. Γιατί, στους ταραγμένους καιρούς μας, η γόνιμη νεανική αμφισβήτηση εύκολα γίνεται τάση ή μόδα της βίας».

Στόχος τα πανεπιστήμια

Για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία σχετικά με τους πραγματικούς στόχους αυτής της προσπάθειας, με πρόφαση κάποια αόριστη αντι-τρομοκρατική δράση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε ευθέως για την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου και την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών. Όπως τόνισε «ήδη η αντεγκληματική μας πολιτική ξεδιπλώνεται σε πολλά μέτωπα: Αίρουμε τα γκέτο σε πανεπιστήμια και σε γειτονιές. Πυκνώνουμε το ανθρώπινο δυναμικό της ΕΛ.ΑΣ. ανανεώνουμε τον εξοπλισμό και τα μέσα της -ήδη 1.500 νέοι αστυνομικοί βρίσκονται στον δρόμο».

Επίσης άνοιξε …μέτωπο με τους πολιτικούς φορείς που δεν ενστερνίζονται αυτές τις ιδέες. Όπως είπε  «η βία δεν έχει χρώμα και η καταδίκη της δεν μπορεί πια να γίνεται επιλεκτικά με αστερίσκους και διευκρινιστικές υποσημειώσεις. Για να το πω διαφορετικά, στη σημερινή Ελλάδα δεν επιτρέπεται να έχουμε πολιτικούς που δεν συμπαρίστανται σε θύματα βομβιστικών επιθέσεων». Πρόσθεσε επίσης ότι «δεν γίνεται να ονομάζονται “ακτιβισμός” οι καταστροφές. Και, βέβαια, κανείς δεν μπορεί να μένει σιωπηλός μπροστά σε φονικά χτυπήματα εναντίον αστυνομικών σε ώρα καθήκοντος».

Αποκαλυπτικός

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε, μάλιστα, να τα «μπαλώσει» όλα αυτά και να κρύψει την πραγματική στόχευση, μιλώντας για τις «ρατσιστικές επιθέσεις» και το χτύπημα εναντίον του δημοσιογράφου Θωμά Γιάκομπι, ενώ αναφέρθηκε ακόμη και στις επιθέσεις  της οργάνωσης ΕΤΑ στην Ισπανία.

Παρ’ όλα ήταν αδύνατον για τον πρωθυπουργό να κρύψει τι συνδέει με τι και που πραγματικά στοχεύει. Το προδίδει μία ακόμη φράση που χρησιμοποίησε: «Η Δημοκρατία καλείται να δώσει  απαντήσεις. Και, μάλιστα, σε ένα πεδίο πολύ πιο σύνθετο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Η πολύχρονη παρουσία της βίας στη δημόσια ζωή, της επέτρεψε να κλιμακωθεί ποσοτικά αλλά και να μεταλλαχθεί ποιοτικά: Η γροθιά έγινε ρόπαλο, το ρόπαλο μολότοφ και η μολότοφ καλάσνικοφ. Η παράνομη διαμαρτυρία σε μία σχολή μετατράπηκε εύκολα σε μία κατάληψη ενός ξένου κτιρίου. Και ύστερα -πολύ εύκολα- σε γιάφκα παρανομίας, συχνά σε συνεργασία με το κοινό ποινικό έγκλημα»…

Δεν ήταν σαφέστατος και ξεκάθαρος για το «που το πάει» η κυβέρνηση;

πηγη: imerodromos.gr

του Βασίλη Λιόση

Τον τελευταίο καιρό παίζεται ένα αστυνομικό σίριαλ στην τηλεόραση με το όνομα CHICAGO P.D. Ο επικεφαλής ενός αστυνομικού τμήματος στο Σικάγο που είναι και ο πρωταγωνιστής του σίριαλ «δεν μασάει». Υπερχειλίζει από τεστοστερόνη, έχει μπάσα φωνή και λέει λίγα λόγια και σταράτα, κοιτάει με παγωμένο βλέμμα κακοποιούς αλλά και συνεργάτες, περπατά ως άλλος καουμπόι στην Άγρια Δύση. Το κυριότερο, όμως, είναι πως όταν θέλει να αποσπάσει κάποια ομολογία πάει τους κρατούμενους στο μπουντρούμι κι εκεί τους «περιποιείται». Όλοι γνωρίζουν τις μεθόδους του, αλλά είναι κοινό μυστικό. Άλλωστε το κάνει για καλό. Κακοποιούς κακομεταχειρίζεται και για αυτό νομιμοποιείται ηθικά η όποια παράνομη βία. Εξαιτίας αυτής της ηθικά νομιμοποιημένης βίας κατορθώνει και φέρνει τις επιχειρήσεις σε πέρας.

    Ο σύγχρονος σερίφης της αμερικανικής σειράς, σίγουρα θα αποτελεί πρότυπο για τους σημερινούς κυβερνώντες. Ειδικά για τον Χρυσοχοΐδη, τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη, τον Μπογδάνο και δεν ξέρουμε ποιον άλλο. Μέσα σε ένα εξάμηνο έχουμε ένα «έξοχο» δείγμα του δόγματος «νόμος και τάξη». Σεξουαλικές παρενοχλήσεις συλληφθέντων, κατασκευή κατηγορουμένων, αποφάσεις της αστυνομίας εν είδει δικαστηρίου. Όλη αυτή η πολιτική στοχεύει συγχρόνως σε δυο στόχους: ο ένας είναι η κατατρομοκράτηση του λαού. Κανείς δεν πρέπει να κινείται και για οποιοδήποτε λόγο. Τέρμα οι διεκδικήσεις, τέρμα οι πορείες, τέρμα οι απεργίες. Ο άλλος είναι ιδεολογικός. Συγκροτούνται μύθοι και η ατζέντα μετατοπίζεται. Ποιο χρέος του ελληνικού κράτους; Ποιοι χαμηλοί μισθοί; Ποιες εργασιακές σχέσεις; Ποια κατακρεουργημένη εθνική ανεξαρτησία; Ποια φτώχια; Ποια ανεργία; Άλλα είναι τα προβλήματα. Είναι τα 100 κατειλημμένα σπίτια. Είναι τα Εξάρχεια που «δεν μπορούμε όλοι να πιούμε τον καφέ μας». Είναι τα σωματεία που μπορούν να αποφασίζουν όποτε και όπως θέλουν να κηρύσσουν απεργίες. Είναι οι πορείες που ταλαιπωρούν τον κόσμο στο κέντρο της Αθήνας. Πριν να θίξουμε το θέμα της αστικής δημοκρατίας, ας απαντήσουμε έστω και συντομευμένα στην επιχειρηματολογία με την οποία μας έχουν γανώσει τον εγκέφαλο:

1.    Η αναρχική ιδεολογία που κατά κύριο λόγο συνδέεται με τις καταλήψεις είναι σεβαστή αλλά δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Αλλά ποιων και πόσων ανθρώπων επηρεάζουν τη ζωή μερικές δεκάδες κατειλημμένα σπίτια που μάλιστα είναι εγκαταλελειμμένα; Ή αν υποθέσουμε ότι την επηρεάζουν, την επηρεάζουν περισσότερο από τις περικοπές που έγιναν στους μισθούς επί μία δεκαετία;

2.    Ας πάψουμε να δουλευόμαστε. Αυτοί που συχνάζουν στα μεγάλα ξενοδοχεία για τον καφέ τους ή πάνε για πλάκα στο Λονδίνο για ψώνια από πού κι ως πού φλέγονται να πάνε για καφέ στα Εξάρχεια; Η υποκρισία έχει κι αυτή όρια.

3.    Όσον αφορά τα προβλήματα που δήθεν προκαλούνται από τις πορείες στο κέντρο της Αθήνας θα πρέπει κάποια στιγμή να μας απαντήσουν για ποιο λόγο η αστυνομία κλείνει δρόμους που δεν χρειάζεται να κλείσουν και μεγαλώνουν αναίτια τον «νεκρό κύκλο». Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Από όλους αυτούς τους «ευαίσθητους» ουδέποτε είδαμε την ίδια ευαισθησία για την ταλαιπωρία του κόσμου όταν προκαλείται κυκλοφοριακό από ένα ψιλόβροχο. Ή ακόμη ακόμη για μία τερατούπολη που οι πολιτικές τους έφτιαξαν και ταλαιπωρεί στα αλήθεια τον κόσμο με τα σκουπίδια, το κυκλοφοριακό, τη μόλυνση, την έλλειψη ελεύθερων χώρων.

4.    Εκεί, όμως, που η υποκρισία περισσεύει είναι οι απεργίες των σωματείων για τις οποίες μιλάνε με λυσσώδη τρόπο (αυτό για την ακρίβεια λέγεται ταξικό μίσος). Ενώ έχουν κατασκευάσει καλπονοθευτικά συστήματα και μας κυβερνούν μειοψηφίες, όταν πρόκειται για τις απεργίες απαιτούνται τα πιο αυστηρά κριτήρια. Όσον αφορά την εργοδοτική βία, τις πιέσεις και τους εκφοβισμούς, ούτε κουβέντα.   

Με τη μαγική λέξη «πλουραλισμός» προσπαθούνε να μας πείσουν πως δεν υπάρχει πιο δημοκρατικό σύστημα από την αστική δημοκρατία. Ο δήθεν πλουραλισμός της αστικής κοινωνίας είναι κατά βάση ψευδεπίγραφος και αυτό για πολλούς λόγους.

Πρώτο, το πολιτικό σύστημα που υιοθετήθηκε σε πολλές χώρες μεταπολεμικά, ήταν αυτό του δικομματισμού, όπου δύο κόμματα της αστικής τάξης διαγκωνίζονταν και διαγκωνίζονται για το ποιο θα ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία. Αν το δικομματικό σύστημα δεν μπορούσε να λειτουργήσει, τότε η λύση ήταν και είναι ο συνασπισμός των αστικών κομμάτων, ακόμη και αυτών που αποτελούσαν πριν το δικομματικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, «παιχνίδι έπαιζαν» οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου με τις δευτερεύουσες διαφορές τους να προβάλλονται ως βασικές.

Δεύτερο, οι εκλογές όσο κι αν παρουσιάζονται ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι διενεργούνται κάθε τέσσερα χρόνια.

Τρίτο, η συμμετοχή του λαού στις όποιες εκλογές είναι απλώς το να πάει στην κάλπη. Δεν διαμορφώνει θέσεις και προγράμματα, δεν θέτει την ατζέντα των εκλογών. Αυτό γίνεται από τις κομματικές αστικές γραφειοκρατίες.

Τέταρτο, όσο το εκλογικό σύστημα δεν είναι η απλή και ανόθευτη αναλογική, τότε η ψήφος των πολιτών δεν έχει την ίδια βαρύτητα και τα μικρά κόμματα υφίστανται κλοπή ψήφων.

Πέμπτο, το καθολικό δικαίωμα ψήφου κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες, αφού πριν από αυτό το δικαίωμα της ψήφου καθοριζόταν από ταξικούς προσδιορισμούς.

Έκτο, ποτέ δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τον πυρήνα της εφαρμοζόμενης αστικής πολιτικής και αν αυτή η τελευταία απειληθεί από κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα για τους κρατούντες, τότε η λύση είναι το πραξικόπημα και η αντεπανάσταση.

Έβδομο, οι εκλογές είναι στενά συνδεδεμένες με τη λογική της ανάθεσης. Με βάση αυτή τη λογική οι εργαζόμενοι ωθούνται στον καναπέ και στη μη συμμετοχή τους στα κινήματα.

Όγδοο, μέσω των εκλογών διαμορφώνονται πελατειακές σχέσεις και δημιουργούνται όροι και καταστάσεις πολιτικής ομηρίας.

Ένατο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες σχηματίζεται κυβέρνηση με πενιχρότατα ποσοστά. Για παράδειγμα, με αποχή της τάξης του 50% (ΗΠΑ) και με το πρώτο κόμμα να έχει λάβει το 40% των ψήφων ένα κόμμα μπορεί να ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία με μόλις το 20% του εκλογικού σώματος.

Δέκατο, τα δημοψηφίσματα που συνήθως κατακρίνονται ως προβληματικά, όταν τα αποτελέσματά τους δεν είναι αρεστά, γίνεται το παν προκειμένου αυτά να αλλάξουν (τα δημοψηφίσματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα).

 Ενδέκατο, βασικό στοιχείο της δημοκρατίας είναι η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, κάτι που όχι μόνο δεν θίγεται από τους υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας, αλλά αντιμετωπίζεται απαξιωτικά. Ο κανόνας είναι ένας: η φωνή του εργαζόμενου πρέπει να πνιγεί με την απειλή της απόλυσης να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι του.

Δωδέκατο, δεν είναι μόνο οι εργασιακοί χώροι όπου η δημοκρατία λειτουργεί υπέρ της αστικής τάξης αλλά και τα δικαστήρια, ο στρατός κ.λπ..

Δέκατο τρίτο, όταν η αστική δημοκρατία απειλείται από τον «εσωτερικό εχθρό», τότε μπορεί και χωρίς να καταργούνται οι εκλογές να υιοθετούνται μέθοδοι αφόρητης καταπίεσης. Για παράδειγμα η εποχή του μακαρθισμού συνοδευόταν από την «ελεύθερη» διεξαγωγή εκλογών.

Δέκατο τέταρτο, σε επίπεδο θεωρίας ο πλουραλισμός για την αστική ιδεολογία ορίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκαλύπτει τις ταξικές αντιθέσεις ή σε κάθε περίπτωση να τις αμβλύνει. Για παράδειγμα, ο πλουραλισμός ορίζεται ως «η ισότιμη, με συνταγματικές εγγυήσεις προστατευόμενη ύπαρξη και δράση μιας πλειάδας κοινωνικών ομάδων της μιας δίπλα στην άλλη, μέσα σε μια κρατική οντότητα».

Δέκατο πέμπτο, σήμερα η τάση είναι η κατάργηση της φυσικής παρουσίας στις συλλογικές διαδικασίες και η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψήφου.

Πρέπει, βεβαίως, να τονίσουμε πως για όσους μάχονται οραματιζόμενοι την άλλη κοινωνία, η πολιτική τους διέπεται από μία διαλεκτική αντίφαση. Στον ένα πόλο υπάρχει η αποκάλυψη της ταξικής φύσης της αστικής δημοκρατίας και του ανάπηρου χαρακτήρα της. Στον άλλο πόλο περιέχεται η συμμετοχή στους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς (κοινοβούλιο, τοπική αυτοδιοίκηση κ.ά.), μίας συμμετοχής που στοχεύει στη διεξαγωγή της ταξικής πάλης από καλύτερες θέσεις, στην κατανόηση της ίδιας της λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας, στην αποκάλυψη της φύσης της δημοκρατίας αφού δεν υπάρχει δημοκρατία γενικά, στην υπογράμμιση ότι υπάρχει και άλλη δημοκρατία άλλου τύπου απείρως πιο δημοκρατική από την αστική. Η αποκάλυψη της ταξικής φύσης της αστικής δημοκρατίας δεν πρέπει από την άλλη να εμποδίζει την πάλη για τη διεύρυνσή της και την υπεράσπισή της, όταν αυτή απειλείται από τον ίδιο τον εκφραστή της: την αστική τάξη.  

πηγη: kommon.gr

Του Enrique Moreno Gimeranez.

Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι o υπαίτιoς για μια σύγκρουση με διεθνή xαρακτήρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη και την ασφάλεια στον πλανήτη. Σήμερα η αυτοκρατορία βάζει στο στόχαστρο την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

«Οι πόλεμοι ψεύδονται. Κανένας πόλεμος δεν έχει την ειλικρίνεια να ομολογήσει: “σκοτώνω για να κλέψω”. Οι πόλεμοι επικαλούνται πάντοτε ευγενή κίνητρα: σκοτώνουν στο όνομα της ειρήνης, στο όνομα του Θεού, στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της προόδου, στο όνομα της δημοκρατίας. Και αν υπάρχει αμφιβολία, αν ένα τέτοιο ψέμα δεν είναι αρκετό, υπάρχουν διαθέσιμα τα μεγάλα ΜΜΕ για να εφεύρουν φανταστικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουν τη μετατροπή του κόσμου σε ένα μεγάλο φρενοκομείο και ένα τεράστιο σφαγείο “, δήλωσε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο πριν από μερικά χρόνια.

Το απόσπασμα του Γκαλεάνο αποκτά απόλυτη ισχύ στην εποχή μας. Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο υπαίτιος για μια σύγκρουση με διεθνή χαρακτήρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη και την ασφάλεια στον πλανήτη. Σήμερα η αυτοκρατορία βάζει στο στόχαστρο την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Την περασμένη Παρασκευή, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ έδωσε εντολή για τη βομβιστική επίθεση στη Βαγδάτη, πρωτεύουσα του Ιράκ, κατά την οποία σκοτώθηκαν ο διοικητής των Ειδικών Δυνάμεων “Quds” των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης, Κασέμ Σολεϊμανί και ο υποδιοικητής των Μονάδων Λαϊκή Κινητοποίηση του Ιράκ, Αμπού Μαχντί αλ-Μοχάντες. Το πρόσχημα αυτής της μονομερούς, αδικαιολόγητης επιθετικής ενέργειας, που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και την ανεξαρτησία του Ιράκ, εξηγήθηκε από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο μέσω του επίσημου λογαριασμού του στο Twitter: “Υπό την καθοδήγηση του Προέδρου, ο Στρατός των ΗΠΑ. έλαβε αποφασιστικά αμυντικά μέτρα για την προστασία του προσωπικού των ΗΠΑ στο εξωτερικό, σκοτώνοντας τον Κασέμ Σολεϊμανί , επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης”, έναν οργανισμό που στο τουίτ της η Ουάσιγκτον δεν χάνει την ευκαιρία να αξιολογήσει ως τρομοκράτη.

Το Ιράν απάντησε την Τρίτη με την εκτόξευση τουλάχιστον δώδεκα πυραύλων κατά της αεροπορικής βάσης Αλ Ασάντ στο Ιράκ, όπου στρατοπεδεύουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ. Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν επιβεβαίωσε την πατρότητα της επίθεσης ενώ η γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου Στεφανία Γκισάμ δήλωσε: “Γνωρίζουμε τις αναφορές επιθέσεων εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στο Ιράκ. Ο Πρόεδρος ενημερώθηκε και παρακολουθεί στενά την κατάσταση και διαβουλεύεται με την εθνική ομάδα ασφαλείας “. Ο Ντοναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε στο Twitter ότι θα προβεί σε δηλώσεις αύριο το πρωί.

Η κυβέρνηση Τραμπ με την επίθεση στο Σολεϊμανί, καταπάτησε τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και επικαλέστηκε την “προστασία του προσωπικού της στο εξωτερικό“, ένα επιχείρημα που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες περιπτώσεις για να δικαιολογηθούν τέτοιου είδους επιλογές χωρίς να προσφέρουν κανένα επαρκές αποδεικτικό στοιχείο: Έκρηξη του πλοίου Maine (πόλεμος κατά της Ισπανίας και παρέμβαση στην Κούβα το 1898), ατύχημα στον Κόλπο Toνκίn (Βιετνάμ), καταπολέμηση της τρομοκρατίας (Αφγανιστάν), υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής (Ιράκ), δήθεν “εκδημοκρατισμός” (Λιβύη) και εικαζόμενη επίθεση με χημικά όπλα (Συρία), ανάμεσα σε πολλά λυπητερά επεισόδια στο βορειοαμερικανικό αρχείο πολέμου.

Ποιοι λόγοι ώθησαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να εξαπολύσει αυτή τη σοβαρή κλιμάκωση εναντίον του Ιράν; Αναμφισβήτητα, οι πρόσφατες ενέργειες του Λευκού Οίκου υποκινούνται από τα αυτοκρατορικά συμφέροντα της εξωτερικής και της εσωτερικής πολιτικής.

Γιατί το Ιράν ;

Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, οι σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης χαρακτηρίστηκαν από μια δραματική οπισθοδρόμηση και εχθρότητα. Σήμερα, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και ο σημαντικότερος σύμμαχος της σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή –το Ισραήλ– αντιμετωπίζουν ένα δυσμενές περιφερειακό πλαίσιο για τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές φιλοδοξίες τους, γεγονός που περιορίζει την επιρροή τους.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, το Ιράν είναι βασικός παράγοντας στη Μέση Ανατολή, έχει σταθερές σχέσεις με τη Ρωσία και υποστηρίχθηκε από την Ευρώπη μετά την μονομερή απόσυρση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία με το περσικό έθνος. Από την άλλη πλευρά, οι ευημερούσες σχέσεις μεταξύ Ιράκ και Ιράν, ιδίως μετά τις παροχή στρατιωτικών συμβουλών της Τεχεράνης προς τον Ιρακινό Στρατό και τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης που αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό Κράτος , δεν ευχαριστούν ούτε την Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ.

Κατ αυτόν τον τρόπο, η επιλεκτική δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί αποτελεί επίδειξη αυτοκρατορικής δύναμης, μια απελπισμένη προσπάθεια να “να ξανακερδίσουν έδαφος” στη στρατηγική περιοχή και ένα μήνυμα προς το Ιράν στην προσπάθεια αποτροπής της προώθησης της Χεζμπολάχ (μιας σημαντικής οργάνωσης αντάρτικης αντίστασης του Λιβάνου).

Δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε για μια στιγμή, αυτό που διακυβεύεται στην περιοχή, τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου και ο έλεγχος γεωγραφικών θέσεων μεγάλης σημασίας στο παγκόσμιο εμπόριο. Το Ιράν κατέχει το τέταρτο απόθεμα πετρελαίου και βρίσκεται στις πρώτες θέσεις των αποθεμάτων φυσικού αερίου σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, το περσικό έθνος είναι ο δεύτερος παραγωγός του Οργανισμού των Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου μετά τη Σαουδική Αραβία και μοιράζεται με το Κατάρ την μεγαλύτερη στον κόσμο περιοχή φυσικού αερίου, το South Pars-North Dome. Πρόσφατα, η ιρανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την ανακάλυψη νέων αποθεμάτων πετρελαίου, που έχουν μεγάλη σημασία στην περιοχή. Αυτοί οι πόροι ανοίγουν την αυτοκρατορική όρεξη.

Εξ ίσου σημαντικός είναι ο γεωπολιτικός ρόλος του Ιράν, ως σημαντικό κέντρο επικοινωνίας μεταξύ Μέσης Ανατολής, Κεντρικής και Νότιας Ασίας. Η γειτνίασή του με τους διεθνείς εμπορικούς δρόμους όπως το Στενό του Ορμούζ, – από όπου περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και σχεδόν το 35% του πωλούμενου δια θαλάσσης, το κανάλι του Σουέζ, ο Περσικός Κόλπος και το Ομάν, μεταξύ άλλων, κατατάσσουν την περσική χώρα σε θύλακα στρατηγικής σημασίας.

Σε εμπορικό επίπεδο, η Τεχεράνη είναι ένας σημαντικός παράγοντας στο κινεζικό σχέδιο του νέου Δρόμου του Μεταξιού, το οποίο έχει πρωταρχικό ενδιαφέρον για το Πεκίνο, αλλά αυτό θα δημιουργούσε σημαντικές γεωπολιτικές αλλαγές εάν τερμάτιζε την οικονομική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω της διενέργειας των εμπορικών συναλλαγών σε εθνικά νομίσματα και όχι σε δολάρια.

Η Κίνα και οι χώρες της Κεντρικής Ασίας θα έχουν πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο μέσω των ιρανικών σιδηροδρόμων. Για να κατανοηθεί η σημασία αυτού, το 2016 μια αμαξοστοιχία με 32 εμπορικά βαγόνια μεταφοράς προϊόντων, χρειάζονταν 14 ημέρες να διασχίσει την απόσταση από την  παράκτια επαρχία Zhejiang (ανατολικά της Κίνας) μέχρι την Τεχεράνη, διασχίζοντας το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν.

“Αυτή η διαδρομή είναι συγκρίσιμη και συμβατή με τις θαλάσσιες μεταφορές, οι οποίες συνήθως διαρκούν 25-30 ημέρες έως το ιρανικό λιμάνι Βandar Abbas και άλλες επτά ημέρες έως την Τεχεράνη, ενώ με τον σιδηρόδρομο φτάνει σε 14 ημέρες και το κόστος είναι επίσης ανεκτό σε σύγκριση με τις αεροπορικές μεταφορές φορτίου” , δήλωσε ο Sadaf Sabaghian, εμπορικός διευθυντής της ιρανικής εταιρείας PTV.

Ως εκ τούτου, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν είναι επίσης ένα χτύπημα στο κινεζικό “megaproject” και τις υποδομές του και η Ουάσιγκτον, αναζητώντας την πλανητική οικονομική ηγεμονία, έχει ήδη εξαπολύσει έναν εμπορικό και τιμολογιακό πόλεμο εναντίον   του ασιατικού γίγαντα.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την απώλεια επιρροής της κυβέρνησης Τραμπ στη Μέση Ανατολή, μετά την απόφαση να αποχωρήσουν όλοι οι στρατιώτες των ΗΠΑ από τη Συρία, εκτός από τις μονάδες που βρίσκονται κοντά στις πετρελαϊκές περιοχές, λόγω της Επιχείρησης “Πηγή της Ειρήνης” ((στρατιωτική δράση που ξεκίνησε από την Τουρκία στις 9 Οκτωβρίου 2019 στη βόρεια Συρία), επιβεβαιώνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει την τακτική για την ανάκτηση της ισχύος τους.

Το πολιτικό παιχνίδι στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου

Με τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης και την επιλεκτική δολοφονία του διοικητή των Ειδικών Δυνάμεων Quds των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, Κασέμ Σολεϊμανί, ο βορειοαμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει δύο αρχικούς στόχους στο εσωτερικό της χώρας του.

Αφενός, σε ένα εκλογικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από μια συνεχιζόμενη πολιτική δίκη εναντίον του, αν και αυξάνει την κριτική των Δημοκρατών εναντίον του, εκτρέπει την κοινή γνώμη από αυτό το γεγονός προς έναν μεγαλύτερο λόγο, την εθνική ασφάλεια, αποδυναμώνοντας έτσι το πολιτικό σκάνδαλο της κυβέρνησής του.

Ο Εντουάρντο Μαρτίνες, ειδικός στα γεωπολιτικά, όπως μετέδωσε το RT δήλωσε ότι “με την επίθεση κατά του Σολεϊμαν , ο Τραμπ θέλει να εξασφαλίσει την επανεκλογή του”. Με αυτή την πολεμική σύγκρουση, ο Tραμπ, παρουσιάζεται στη χώρα του ως ο προκλητικός ηγέτης με ισχύ και  με αυτή τη στρατηγική επιδιώκει να οργανώσει μια νέα εκλογική νίκη.

“Στις ΗΠΑ ποτέ δεν αλλάζει Πρόεδρος σε πόλεμο”. Μια σύγκρουση ευρείας κλίμακας θα επιτρέψει στον Τραμπ να παραμείνει στην εξουσία. […] Ο (υιός) Μπους είχε δεχτεί σοβαρή κριτική στο τέλος της πρώτης του θητείας και επανεκλέχθηκε εν μέσω ενός πόλεμου (επέμβαση σε Ιράκ και Αφγανιστάν) επισημαίνει ο Μαρτίνες, σημειώνοντας ότι ¨” η ιδέα είναι να υποστηρίξουμε αυτούς που μας υπερασπίζονται και αυτό ίσχυσε για όλους τους προέδρους”.

Τα γεράκια της αυτοκρατορίας δεν έλαβαν υπ όψη κάποιες πλευρές: Την αναμενόμενη “σκληρή εκδίκηση” του Ιράν και τον άξονα της αντίστασης στον επιτιθέμενο, την απόφαση του Ιρακινού κοινοβουλίου που βάζει τέλος στην παρουσία ξένων στρατευμάτων στη χώρα, μεταξύ των οποίων και αυτών του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ή την απόσυρση της Τεχεράνης από τη δέσμευσή της στην πυρηνική συμφωνία του 2015.

Υπολόγισε η κυβέρνηση Τραμπ το κόστος αυτής της νέας αντιπαράθεσης; Υποτίμησε την απάντηση; Θα μπει ο Λευκός Οίκος σε έναν νέο πόλεμο στην ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής; Έμειναν πολλά  αναπάντητα ερωτήματα σε μία διεθνή σύγκρουση που ποτέ δεν έπρεπε να ξεκινήσει.

Αρχική δημοσίευση: prensa-rebelde

Πηγή: granma.cu - ergatikosagwnas.gr

Τον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης των τελευταίων 29 ετών κατέγραψε πέρσι η Κίνα, καθώς η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας, ο εμπορικός πόλεμος με τις ΗΠΑ και κυρίως η εξασθένηση της εγχώριας κατανάλωσης αφαίρεσαν πόντους από την οικονομική επέκταση της πολυάνθρωπης χώρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε χθες η κινεζική στατιστική υπηρεσία, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη σημείωσε το 2019 ρυθμό ανάπτυξης 6,1% έναντι 6,6% το 2018. Ο ρυθμός αυτός, αν και πανίσχυρος για τα παγκόσμια στάνταρ, θεωρείται σχετικά χαμηλός για την Κίνα.

Η ασιατική οικονομία έτρεξε στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα με διψήφιο ρυθμό ανάπτυξης, ενώ το 2007, ένα χρόνο πριν από το παγκόσμιο κραχ, χτύπησε... 14,7%.

Το περσινό 6,1%, αν και ο χαμηλότερος ρυθμός ανάπτυξης από το 1990, ήταν πάντως μέσα στο εύρος των προβλέψεων (6%-6,5%) της κινεζικής κυβέρνησης, που στη χθεσινή της σχετική ανακοίνωση παραδέχτηκε ότι η οικονομία αντιμετωπίζει «πτωτικές πιέσεις, πηγές αστάθειας και αυξημένους κινδύνους από το εξωτερικό».

Οι Κινέζοι εξαγωγείς χτυπήθηκαν σημαντικά από τους δασμούς του Τραμπ. Ομως τη μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία προκάλεσαν η εξασθένηση της εγχώριας ζήτησης και η χαμηλότερη κατανάλωση από τα νοικοκυριά. Στριμωγμένα από τον εμπορικό πόλεμο και τις απώλειες θέσεων εργασίας τα τελευταία αυτά μείωσαν τις μεγάλες αγορές τους.

Οι πωλήσεις αυτοκινήτων υποχώρησαν για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο κατά 9,6%, ενώ η άνοδος των λιανικών πωλήσεων επιβραδύνθηκε.

Από την άλλη πλευρά η αφρικανική πανώλη που έπληξε την παραγωγή και προσφορά του βασικού είδους κρέατος που καταναλώνεται στην Κίνα, του χοιρινού, εκτόξευσε τις τιμές στα ύψη.

Στη διάρκεια του 2019 το κόστος του χοιρινού αυξήθηκε κατά 42,5% εκτοξεύοντας το συνολικό επίπεδο των τιμών των τροφίμων στο 7%, επίπεδο υπερδιπλάσιο από τον στόχο που είχε η κυβέρνηση (3%).

Στον αντίποδα, παρά τον εμπορικό πόλεμο και τη χαμηλότερη παγκόσμια ζήτηση, οι κινεζικές εξαγωγές κατάφεραν να κλείσουν το 2019 με μικρή άνοδο 0,5%.

Η άνοδος οφειλόταν στην επιτυχημένη προσπάθεια των εξαγωγέων και των βιομηχάνων της Κίνας να πουλήσουν τα προϊόντα τους σε άλλες αγορές εκτός ΗΠΑ. Κατάφεραν έτσι να επιτύχουν διψήφια αύξηση των εξαγωγών τους σε Γαλλία, Καναδά και άλλες οικονομίες.

Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι η συνέχεια. Οι γνώμες διίστανται. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και κάποιοι αναλυτές του ιδιωτικού τομέα προβλέπουν περαιτέρω επιβράδυνση το 2020 και υποχώρηση της ανάπτυξης κάτω από το 6%.

Αντίθετα κάποιοι άλλοι εκτιμούν ότι η οικονομία θα αντέξει υποβοηθούμενη και από την προκαταρκτική εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ που υπογράφτηκε νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα. Θεωρούν ότι η συμφωνία αυτή θα έχει θετικές επιπτώσεις στις κινεζικές εξαγωγές και θα ενισχύσει το οικονομικό κλίμα και την εμπιστοσύνη στο εσωτερικό της Κίνας.

Η κινεζική κυβέρνηση από την πλευρά της έχει βασικό στόχο της εδώ και κάποια χρόνια την επίτευξη μιας χαμηλότερης αλλά περισσότερο διαχειρίσιμης και αδιάκοπης οικονομικής ανάπτυξης. Η διαμάχη της με την Ουάσινγκτον την υποχρέωσε σε αύξηση των δημοσίων δαπανών και λήψη μέτρων για τη στήριξη της ανάπτυξης.

Παράλληλα η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας χαμήλωσε επανειλημμένα τα μαξιλάρια των αποθεματικών που οφείλουν να διακρατούν οι τράπεζες και τα κόστη δανεισμού σε μια προσπάθεια να αυξηθεί ο δανεισμός προς τις επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας και τον νέο πλούτο της Κίνας. Κάποια τελευταία στοιχεία είναι ενθαρρυντικά.

Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε τον Δεκέμβριο κατά 6,9% με τον ισχυρότερο ρυθμό των τελευταίων 9 μηνών, οι λιανικές πωλήσεις κατά 8% ενώ οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν κατά 5,4% στο σύνολο του 2019.

Από την άλλη πλευρά κάποιες ενδείξεις παγώματος της εγχώριας αγοράς στέγης και χαμηλότερων επενδύσεων στις υποδομές τροφοδοτούν ανησυχίες για την εγχώρια δυναμική της οικονομίας.

πηγη: efsyn.gr

Ανησυχία επικρατεί στη διεθνή κοινότητα για τις εξελίξεις στην Λιβύη που βυθίζεται κάθε μέρα που περνά στο χάος. Η χώρα σπαράσσεται από τη βία και τις συγκρούσεις για την εξουσία μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Μουάμαρ Καντάφι το 2011. Γι΄αυτό και όλα τα βλέμματα στρέφονται στη Διάσκεψη του Βερολίνου, που επιχειρεί να βρει μια λύση για να μπει τέλος στις εχθροπραξίες και να κηρυχθεί διαρκής και «πλήρης» κατάπαυση του πυρός .

11η Σεπτεμβρίου α λα Βεγγάζη

Την 11η Σεπτεμβρίου 2012, τέσσερις Αμερικανοί, ανάμεσά τους ο πρεσβευτής Κρίστοφερ Στίβενς, δολοφονούνται σε επίθεση εναντίον του προξενείου των ΗΠΑ στη Βεγγάζη. Η ευθύνη επιρρίπτεται σε τζιχαντιστική οργάνωση που συνδέεται με την Αλ Κάιντα.

Την 23η Απριλίου 2013 επίθεση με αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά διαπράττεται εναντίον της πρεσβείας της Γαλλίας στην Τρίπολη, τραυματίζοντας δύο Γάλλους φρουρούς. Οι περισσότερες ξένες πρεσβείες κλείνουν.

Δύο κυβερνήσεις

Δύο αντίπαλα κυβερνητικά σχήματα διεκδικούν την εξουσία στο σύνολο της χώρας, η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ), που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ και έχει την έδρα της στην πρωτεύουσα Τρίπολη και άλλη μία στο Τομπρούκ, στην ανατολική Λιβύη, η οποία συνδέεται με τον Χαλίφα Χάφταρ, άλλοτε στρατηγό του Καντάφι που μετατράπηκε σε ορκισμένο εχθρό του.

Τη 16η Μαΐου 2014, ο Χάφταρ εξαπολύει επιχείρηση εναντίον τζιχαντιστών στη Βεγγάζη. Πολλοί εντάσσονται μαζικά στις δυνάμεις του στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Τον Ιούνιο, έπειτα από νέες εκλογές, το ΕΓΚ αντικαθίσταται από ένα κοινοβούλιο στο οποίο κυριαρχούν πολιτικές δυνάμεις οι οποίες εναντιώνονται στους ισλαμιστές.

Αλλά στα τέλη Αυγούστου, έπειτα από εβδομάδες μαχών, μια συμμαχία παραστρατιωτικών ομάδων καταλαμβάνει την Τρίπολη και αποκαθιστά το ΕΓΚ, το προηγούμενο κοινοβούλιο, δημιουργώντας νέο κυβερνητικό σχήμα. Η ανατραπείσα κυβέρνηση εξορίζεται στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Η Λιβύη έχει πλέον δύο κυβερνήσεις και δύο κοινοβούλια.

Τον Δεκέμβριο του 2015, έπειτα από μήνες διαπραγματεύσεων, αντιπρόσωποι διαφόρων οργανώσεων και κοινοβουλευτικοί υπογράφουν στην Σχιράτ (Μαρόκο) μια συμφωνία που καταρτίστηκε από τον ΟΗΕ. Ιδρύεται η ΚΕΣ.

Τον Μάρτιο του 2016, ο επικεφαλής της Φάγεζ ας Σάρατζ καταφέρνει να εγκατασταθεί στην Τρίπολη. Αλλά στο ανατολικό τμήμα της χώρας η παράλληλη κυβέρνηση, που υποστηρίζει ο Χάφταρ, και το κοινοβούλιο συνεχίζουν να εναντιώνονται στην ΚΕΣ.

Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Φάγεζ ας Σάρατζ ανακηρύσσει την απελευθέρωση της Σύρτης, που είχε μετατραπεί σε προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), έπειτα από πολύμηνη επιχείρηση με αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ.

Μετά τις εξελίξεις αυτές, το απόγευμα του Σαββάτου η Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου της Λιβύης κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως μετέδωσε το Russia Today. Σύμφωνα με την Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου το «μπλόκο» στα λιμάνια προκαλεί οικονομικές ζημιές ύψους 55 εκατομμυρίων δολαρίων ημερησίως.

Φτάσαμε λοιπόν δεκατρία χρόνια σχεδόν μετά το ναυάγιο του Sea Diamond, μία υπόθεση – ντροπή για την παγκοσμίου φήμης Ελληνική Ναυτιλία, να αναζητούμε ακόμη τον υπαίτιο του ναυαγίου και το ποιος θα πληρώσει για την ανέλκυσή του.

Τέσσερα χρόνια μετά την τελεσίδικη απόφαση 515/2016 του ΣΤ’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, που αποφάσισε τελεσίδικα την ενοχή του Πλοιάρχου του μοιραίου κρουαζιερόπλοιου αλλά και του Διευθυντή Επιχειρήσεων της συνδιαχειρίστριας εταιρείας Core Marine LTD, ενώ ταυτόχρονα αναγνώρισε την ύπαρξη σοβαρής και εξακολουθητικής θαλάσσιας ρύπανσης που συνέβη και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης και κατ’ επέκταση την ανάγκη ανέλκυσης του ναυαγίου, ακόμη μερικοί αναρωτιούνται για το ποιος φταίει για τη ζημιά που συνέβη και εξελίσσεται μέχρι και σήμερα.

Έξι χρόνια μετά την απόφαση 464/2014 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς – Τμήμα Ναυτικών Διαφορών, που διέταξε την άμεση ανέλκυση του ναυαγίου με έξοδα της πλοιοκτήτριας και πληρωμή ως αποζημίωση 8 εκατομμυρίων ευρώ προς στο Δήμο Θήρας και 6 εκατομμυρίων ευρώ προς το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, περιμένουμε την απόφαση του Τριμελούς Αστικού Εφετείου Πειραιώς μετά την έφεση που άσκησε η πλοιοκτήτρια. Και ενώ με τις 51/2017 και 373/2018 αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου ορίσθηκαν πραγματογνώμονες προκειμένου να αποφανθούν για το αν προκαλείται ρύπανση από το ναυάγιο του Sea Diamond και αν είναι εφικτή η ανέλκυσή του, κάποιοι επιμένουν ακόμη να λένε πως η ρύπανση είναι αμελητέα και η ανέλκυση ανέφικτη, παρόλο που γνωρίζουν ότι τα αποτελέσματα των πραγματογνωμόνων είναι πάρα πολύ διαφορετικά!

Εννέα χρόνια μετά την προσφυγή των κατοίκων της Σαντορίνης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ήρθε η δικαίωση με την απόφαση 1820/2019 του ΣτΕ: “ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΙΩΠΗΡΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΕΛΚΥΣΗ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΤΟΥ Κ/Ζ «SEA DIAMOND» ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ”. Το ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της χώρας, κήρυξε παράνομη τη σιωπηρή άρνηση της πολιτείας να κινήσει τις διαδικασίες προς την ανέλκυση του ναυαγίου του Sea Diamond, και έτσι η Δημόσια Αρχή Λιμένων (ΔΑΛ) του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, προκήρυξε ανοιχτό μειοδοτικό διαγωνισμό για την ανέλκυση του Sea Diamond, προϋπολογιζόμενης δαπάνης 350 εκατομμυρίων ευρώ (χωρίς ΦΠΑ) με δαπάνες των υπόχρεων προσώπων. Και ενώ η ΔΑΛ εκτελεί κατά γράμμα το περιεχόμενο του νόμου 2881/2001 – Περί Ανέλκυσης Ναυαγίων, αλλά και την απόφαση 1820/2019 του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της χώρας, διαβάζουμε σε δημοσίευμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ πως η πλοιοκτήτρια και οι ασφαλιστές του Sea Diamond θα προσφύγουν στα δικαστήρια για να προσβάλουν την προκήρυξη της Δημόσιας Αρχής Λιμένων, ενώ ταυτόχρονα κάνουν λόγο για «αποφάσεις του Ποινικού Δικαστηρίου που έχουν εκδοθεί και έχουν κρίνει αμετάκλητα ότι η ανέλκυση του ναυαγίου δεν είναι εφικτή”.

Και αναρωτιόμαστε: Από πότε τα Ποινικά Δικαστήρια είναι αρμόδια να αποφασίζουν για το εφικτό ή όχι της ανέλκυσης ενός πλοίου; Αυτό, εξ όσων γνωρίζουμε είναι αρμοδιότητα των Αστικών Δικαστηρίων. Ποιος είναι ο αριθμός της απόφασης του Ποινικού Δικαστηρίου που επικαλούνται; Εμείς προς το παρόν γνωρίζουμε την απόφαση 515/2016 του ΣΤ΄ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου που απεφάνθη αμετάκλητα για την ενοχή του Πλοιάρχου του Sea Diamond και του Διευθυντή Επιχειρήσεων, ενώ ταυτόχρονα αναγνώρισε την ύπαρξη σοβαρής και εξακολουθητικής θαλάσσιας ρύπανσης που συνέβη και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης και κατ’ επέκταση την ανάγκη ανέλκυσης του ναυαγίου . Επίσης γνωρίζουμε την απόφαση 464/2014 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς – Τμήμα Ναυτικών Διαφορών, που διέταξε την άμεση ανέλκυση του ναυαγίου με έξοδα της πλοιοκτήτριας. Γνωρίζουμε τις 51/2017 και 373/2018 αποφάσεις του Τριμελούς Αστικού Εφετείου Πειραιώς με τις οποίες διατάχθηκαν πραγματογνωμοσύνες για την ρύπανση και τη δυνατότητα ανέλκυσης του ναυαγίου. Γνωρίζουμε πως η απόφαση 515/2016 του Αρείου Πάγου έλαβε υπόψη της την έκθεση και τις μετρήσεις του Πολυτεχνείου Κρήτης, όχι του ΕΛΚΕΘΕ που είναι σε πολλά σημεία αντιφατική, και η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων πως “Το ναυάγιο του Sea Diamond αποτελεί μία σημαντική περιβαλλοντική απειλή για το θαλάσσιο περιβάλλον της Καλντέρας της Σαντορίνης”. Ταυτόχρονα το ΕΛΚΕΘΕ ποτέ δεν μας είπε το τι μέλλει γενέσθαι στην Καλντέρα της Σαντορίνης σε μερικές δεκαετίες, που το σκάφος του Sea Diamond θα έχει διαβρωθεί σε μεγάλο βαθμό. Ίσως διότι ποτέ κανένας δεν θέλησε να το μάθει, από όλους εκείνους που πληρώνουν για να πραγματοποιηθούν οι μετρήσεις.

Ποια είναι η φιλο-περιβαλλοντική πολιτική σας λοιπόν; Με ποιο τρόπο προστατεύετε το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της Σαντορίνης, από την οποία κερδίζετε εκατομμύρια κάθε χρόνο από την κρουαζιέρα; Νομίζετε πως με το φράγμα ανάσχεσης πετρελαιοειδών που έχετε τοποθετήσει επάνω από το ναυάγιο, θα σώσετε το ευαίσθητο οικοσύστημα του νησιού; Μήπως θέλετε να πιστέψουμε πως με την αποτυχημένη απόπειρα απάντλησης πετρελαιοειδών το Μάιο του 2009, καταφέρατε να απαντλήσετε τους εκατοντάδες τόνους καυσίμων, λιπαντικών και επικίνδυνων χημικών ουσιών που υπάρχουν μέχρι και σήμερα μέσα στο ναυάγιο του Sea Diamond; Αλήθεια, θέλετε να κοιμόμαστε ήσυχοι επειδή σύμφωνα με τις μετρήσεις του ΕΛΚΕΘΕ “ο ρυθμός απελευθέρωσής των ρυπογόνων φορτίων στο θαλάσσιο περιβάλλον είναι τέτοιος ώστε δεν έχει επηρεαστεί μέχρι σήμερα η ποιότητά του…”; Δεν σας αρκούν οι μέχρι σήμερα καταδικαστικές αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της Ελλάδας; Δεν σας αφορούν οι νόμοι και τα άρθρα του Ελληνικού Συντάγματος;

Ε λοιπόν, ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Φτάνει πια η κοροϊδία και ο εμπαιγμός! Τόσα χρόνια σας έφταιγε η λανθασμένη χαρτογράφηση. Τόσα χρόνια θεωρούσατε πως δεν υπάρχει ρύπανση. Τόσα χρόνια διαλαλείτε πως η ανέλκυση είναι ανέφικτη. Τόσα χρόνια προσπαθούμε να κινήσουμε το δύσκαμπτο κρατικό μηχανισμό. Τόσα χρόνια ακούμε πως το κόστος της ανέλκυσης είναι μεγάλο και δεν έχει σκοπό να το πληρώσει το Ελληνικό Δημόσιο. Και τώρα που η ΔΑΛ ξεκίνησε να εφαρμόσει την απόφαση 1820/2019 του ΣτΕ και το νόμο 2881/2001, σύμφωνα με τον οποίο «Ο ρυπαίνων πληρώνει», έρχεται η πλοιοκτήτρια και οι ασφαλιστές του Sea Diamond να προσβάλουν νομικά το διαγωνισμό της ΔΑΛ, μην τυχόν και αποδειχθεί πως υπάρχουν σοβαρές μεγάλες εταιρείες που μπορούν να ανελκύσουν το πλοίο ή μην τυχόν και αναγκαστούν να πληρώσουν τελικά για την ανέλκυση του ναυαγίου! Φτάνει πια: Ο ΡΥΠΑΙΝΩΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ.

Καλούμε την πολιτεία να προστατεύσει το διαγωνισμό που έχει προκηρύξει η Διοίκηση Αρχής Λιμένων και να εφαρμόσει τις διατάξεις του Νόμου 2881/2001 και τις αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων της χώρας.
Μετά τιμής,
Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Θηραίων Πολιτών
για την Ανέλκυση του Κ/Ζ Sea Diamond

πηγη: e-nautilia.gr

α προβλήματα, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά, που σχετίζονται με την όραση απασχολούν ανθρώπους κάθε ηλικίας.

Σε κοινή συγκέντρωση, την Τρίτη 21 Ιανουαρίου και ώρα 12μ., στα Προπύλαια, και πορεία προς τη Βουλή, κηρύσσοντας παράλληλα και 4ωρη στάση εργασίας τις τέσσερις τελευταίες ώρες του ωρολόγιου προγράμματος, προχωρούν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ενάντια στις αλλαγές που φέρνει το σχέδιο νόμου του υπουργείου Παιδείας και της Νίκης Κεραμέως. Ακολουθεί η κοινή ανακοίνωσή τους:

• Λέμε όχι στην εξίσωση των πανεπιστημιακών πτυχίων με τους τίτλους των κολλεγίων

• Να αποσυρθούν τώρα οι ρυθμίσεις που χτυπούν τον πυρήνα της δημόσιας εκπαίδευσης

• Όλοι στη συγκέντρωση την Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2020 ημέρα συζήτησης-ψήφισης των ρυθμίσεων 12.30 στα Προπύλαια

Το Δ.Σ. της ΟΙΕΛΕ στη σημερινή, έκτακτη συνεδρίασή του, ανταποκρινόμενο στην κατακραυγή της κοινωνίας και του κόσμου της εκπαίδευσης για το υπό ψήφιση σχέδιο νόμου «ΕΘ.Α.Α.Ε., Ειδικοί λογαριασμοί κονδυλίων έρευνας Α.Ε.Ι., Ερευνητικών και Τεχνολογικών φορέων και άλλες διατάξεις», δίχως, μάλιστα, καμία προηγούμενη διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης και διαλόγου, αποφάσισε ομόφωνα να προχωρήσει από κοινού με τις άλλες εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, Δ.Ο.Ε. και Ο.Λ.Μ.Ε. στην πραγματοποίηση αγωνιστικής κινητοποίησης την Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2020, ημέρα ψήφισης του σχεδίου νόμου, εκφράζοντας την έντονη διαμαρτυρία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών για τις ρυθμίσεις που αλλοιώνουν βάναυσα το δημόσιο χαρακτήρα του κοινωνικού αγαθού της Παιδείας και διευρύνουν δραματικά τις εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανισότητες.

Με ιδιαίτερη ανησυχία και προβληματισμό, αλλά χωρίς καμιά έκπληξη η ΟΙΕΛΕ παρακολουθεί το ξεδίπλωμα της πολιτικής της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας για την εκπαίδευση με αιχμή του δόρατος την επικείμενη ψήφιση της διάταξης για τα Κολλέγια και την ταυτόχρονη (διόλου συμπτωματική) περικοπή χρηματοδότησης του δημόσιου πανεπιστημίου με πρόσχημα την αξιολόγηση.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί σε πιο πρωτόγονη μορφή το 2014. Ο τότε Υπουργός Παιδείας και «ευεργέτης» των επιχειρηματιών στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης Κ. Αρβανιτόπουλος κατάργησε 50 περίπου ειδικότητες από τη δημόσια τεχνική εκπαίδευση και την ίδια ημέρα της νομοθέτησης, σε ένα ρεσιτάλ κυνικότητας, εγκαινίασε στον Πειραιά ιδιωτικό όμιλο που θα παρείχε ακριβώς τις ίδιες καταργηθείσες ειδικότητες!

Σήμερα, όμως, επιχειρείται μια ακόμη πιο βαθιά τομή στην εκπαίδευση που θα έχει πρωτοφανείς, οδυνηρές συνέπειες κυρίως για τους μη προνομιούχους. Δεν θα πρέπει όμως ο κόσμος της εκπαίδευσης να δει την εμπορευματοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης αποκομμένα από το νεοφιλελεύθερο σχέδιο για την Παιδεία που σταδιακά αποκαλύπτεται. Η ρητορική για την «ελευθερία» και «αυτονομία» των ιδιωτικών σχολείων που το τελευταίο διάστημα εξαπολύεται από την Υπουργό Παιδείας και τους σχολάρχες είναι το προοίμιο της ψήφισης νομοθετικών ρυθμίσεων για την πλήρη απορρύθμιση του χώρου της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Είναι πλέον σαφές Το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, από την πρωτοβάθμια έως και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Η ΟΙΕΛΕ (μαζί με το ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ) είχαν από το 2011 προειδοποιήσει την κοινωνία και την εκπαιδευτική κοινότητα για τα σχέδια των σχολαρχών και εν γένει των επιχειρηματιών της εκπαίδευσης από το προνήπιο μέχρι τα Κολλέγια και τη μη τυπική εκπαίδευση για την προσπάθειά τους να παύσει ο έλεγχος του κράτους στην ιδιωτική εκπαίδευση και να επιβληθεί ο θεσμός των vouchers. Το 2014 προσέφυγε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την έκδοση χιλιάδων παράνομων τίτλων σπουδών από παρόχους ιδιωτικής εκπαίδευσης. Επίσης, από το 2017 έχει προκαλέσει συναντήσεις με τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ κρούοντας τον κίνδυνο για την εμπορευματοποίηση του εκπαιδευτικού αγαθού.

Η δική μας πρόταση, που έχουμε καταθέσει στο δημόσιο διάλογο, είναι σαφής. Το κίνημα της εκπαίδευσης έχει το ιστορικό χρέος να υπερασπιστεί το δημόσιο αγαθό της εκπαίδευσης και την ισότιμη πρόσβαση όλων των παιδιών, ανεξαρτήτως κοινωνικής και οικονομικής προέλευσης, στην ανώτατη εκπαίδευση και στην εργασία. Οφείλει να ενημερώσει, με όσα μέσα διαθέτει, την ελληνική κοινωνία για όσα δεινά θα προκαλέσει η εφαρμογή των άγριων αυτών αντικοινωνικών και αντιεπιστημονικών αλλαγών στην εκπαίδευση. Τέλος, θα πρέπει να οργανώσει τον αγώνα του, διότι εδώ δεν πρόκειται για μια ακόμη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά για τη μητέρα των μαχών με έπαθλο τη δημόσια εκπαίδευση, την ψυχή της κοινωνίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο καλούμε όλους τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς σε συγκέντρωσης διαμαρτυρίας από κοινού με την Ο.Λ.Μ.Ε. και την Ο.Ι.Ε.Λ.Ε. την Τρίτη 21 Ιανουαρίου και ώρα 12.30 στα Προπύλαια με πορεία στη συνέχεια προς τη Βουλή. Για τη διευκόλυνση της συμμετοχής των συναδέλφων στην κινητοποίηση κηρύσσουμε 4ωρη στάση εργασίας τις 4 τελευταίες ώρες του ωρολόγιου προγράμματος.

πηγη:  ergasianet.gr