Του Κώστα Μάρκου

Protesters and members of the Army National Guard kneel together during a demonstration over the death of George Floyd in Los Angeles, on June 2, 2020.PHOTO: AFP

Τα σημάδια συναδέλφωσης λαού και στρατού

Γιατί πρόκειται για μια εικόνα από την περίφημη «συναδέλφωση λαού και στρατού», που την επιβάλουν εκατομμύρια θελήσεις και αποφάσεις απλών ανθρώπων. Είναι η εικόνα – πράξη - καμπή σε όλα τα ιστορικά γεγονότα που τείνει να μετατρέψει τις εξεγέρσεις σε επαναστατικές καταστάσεις. Είναι ένα βήμα της αμερικανικής εξέγερσης που ακόμη δεν έχει συντελεσθεί σε πλήρη έκταση, αλλά έκανε πλέον την εμφάνισή του. Και έτσι, ξεπερνά, μέσα σε λίγες μόνον ημέρες, το προηγούμενο ποιοτικό βήμα που πέτυχε το κίνημα: Τη μαζική ανυπακοή στο νόμο. Το έμπρακτο, μαζικό, πανεθνικό σπάσιμο του στρατιωτικού νόμου και της απαγόρευσης νυκτερινής κυκλοφορίας – όχι η συμβολική ή σποραδική αμφισβήτηση.

Αυτές ακριβώς οι πράξεις είναι που μετέτρεψαν το τωρινό αμερικανικό ξέσπασμα από τοπική έκρηξη φυλετικής οργής με εθνικές διαστάσεις, όπως αυτό του 1992 στο Λος Άντζελες, σε πανεθνική, κοινωνική εξέγερση ιστορικού χαρακτήρα.

Και εδώ, δεν πρόκειται για την «καθυστερημένη» Τυνησία των έντεκα εκατομμυρίων, όπου το φαινόμενο «συναδέλφωσης λαού και στρατού» εμφανίστηκε μαζικά στις αρχές Ιανουαρίου του 2011 και αποτέλεσε τον Ρουβίκωνα που πέρασε η «επανάσταση των γιασεμιών» για να γκρεμίσει το καθεστώς του Μπεν Άλι.

Εδώ πρόκειται για τη μητρόπολη του υπερ-αναπτυγμένου καπιταλισμού και των 330 εκατομμυρίων. Για τη χώρα που παράγει το ένα τέταρτο της παγκόσμιας παραγωγής. Για την πιο φονικά οπλισμένη άρχουσα τάξη σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Που κυριαρχεί και καταπιέζει την πιο εξελιγμένη εργατική τάξη του κόσμου με τα πιο σύγχρονα όπλα μαζικής εκμετάλλευσης, μαζικής βάρβαρης καταστολής και μαζικού μιντιακού ελέγχου των συνειδήσεων. Πρόκειται για την αστική τάξη που ηγεμονεύει –έστω, σήμερα, κλονισμένα- πάνω  σε όλον τον πλανήτη με 1.000 στρατιωτικές εγκαταστάσεις και όπλα που μπορούν να καταστρέψουν εκατό φορές τη γη.

Η τωρινή εξέγερση δεν είναι μια εξέγερση μόνο των μαύρων. Είναι των λευκών και λατίνων εργαζομένων, παρότι στην «πρωτοπορία» βρίσκονται οι μαύροι. Αυτή είναι μια βασική διαφορά της με την εξέγερση που πυροδότησε η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το 1968, παρότι το τότε κίνημα απλώθηκε σε 160 πόλεις, ενώ η τωρινή σε 140.

Αδιάψευστος μάρτυρας δεν είναι μόνον οι τηλεοπτικές μεταδόσεις, όπου λευκοί άνδρες και γυναίκες κάνουν «τείχος» μπροστά στην αστυνομία για να προστατεύσουν τους μαύρους διαδηλωτές. Αλλά και η πιο πρόσφατη παναμερικανική δημοσκόπηση που έδειξε ότι οι διαδηλώσεις υποστηρίζονται από το 64% της αμερικανικής κοινωνίας, ενώ το 1968, το κίνημα των μαύρων ήταν σχετικά απομονωμένο από τη λευκή κοινωνική πλειοψηφία.

Ποιοι είναι οι παράγοντες που ώθησαν στη μετατροπή μιας οργισμένης μαζικής διαμαρτυρίας σε κοινωνική εξέγερση;

Η απότομη επιδείνωση των όρων ζωής

Ο πρώτος παράγοντας είναι η απότομη επιδείνωση όλων των συνθηκών ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Το ιστορικά πρωτότυπο, εδώ, είναι ο συνδυασμός της πανδημίας του κορονοϊού και της υγειονομικής κρίσης με την οικονομική κρίση και την επιδημία της ανεργίας.

Ο εγκληματικός χειρισμός της πανδημίας από την κυβέρνηση Τραμπ, για να μείνει «ανοιχτή» η παραγωγή στα κέρδη, οδήγησε μέχρι τώρα σε πάνω από 105.000 νεκρούς, ξεπερνώντας και τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις των αμερικανών επιδημιολόγων. Πίσω από αυτόν τον αριθμό κρύβεται, όχι μόνον όλη η αθλιότητα του ιδιωτικού συστήματος υγείας στις ΗΠΑ, αλλά και το γεγονός ότι η αμερικανική μισθωτή εργασία τέθηκε μπροστά σε ένα δραματικό καθημερινό δίλημμα: πείνα ή θάνατος. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 22% των εργατών στη βιομηχανία κρέατος μολύνθηκε από τον κορονοϊό και ο αριθμός των νεκρών είναι ίσως και τριπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.

Η κοινωνική εξέγερση είναι μια νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο. Ο αμερικανικός λαός είναι ο σύγχρονος «θανάτω θάνατον πατήσας», που με την πράξη του μετέφερε το φόβο στο στρατόπεδο των εκφοβιστών, στην κυρίαρχη τάξη της χώρας. Η είδηση που φέρει τον μάτσο τραμπούκο Τραμπ να τρέχει πανικόβλητος στο καταφύγιό του δεν μπορεί να σβήσει από τη σκηνοθετημένη εικόνα με τη Βίβλο στο χέρι.

Στην απότομη επιδείνωση των συνθηκών υγείας προστέθηκε η απότομη επιδείνωση των συνθηκών εργασίας των εργαζόμενων μαζών στις ΗΠΑ από την οικονομική κρίση, από τα 40 εκατομμύρια ανέργων, από την ξαφνική μείωση των μισθών και του εισοδήματος, από την προοπτική μιας μακρόχρονης ύφεσης.

Το 1968, όταν αναπτυσσόταν το ξέσπασμα για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, η αμερικανική οικονομία ερχόταν μετά από μια πρωτοφανή ανάπτυξη 20 χρόνων. Τώρα, βρίσκεται στην αρχή μιας κρίσης που όλα δείχνουν ότι θα ξεπεράσει το κραχ του 1929. Που έρχεται δώδεκα χρόνια μετά την τότε χαρακτηριζόμενη «Κρίση του Αιώνα» και η οποία έδωσε τη θέση της σε μια αναιμική και κυρίως αντιδραστική ανάπτυξη πολύ μεγαλύτερης φτώχειας και εργασιακής καταπίεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν την τωρινή απότομη χειροτέρευση, τα στοιχεία έδειχναν ότι ο μέσος μισθός σε απόλυτες τιμές ήταν σχεδόν ίδιος με αυτόν του 1975.

Πρόκειται, συνεπώς, για μια απότομη ποιοτική επιδείνωση των όρων ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας που ήρθε πάνω σε μια μακρόχρονη ποσοτική επιδείνωση.

Και όλα αυτά, μέσα από μια γενική πορεία που οδήγησε σε μια πρωτοφανή ιστορικά κοινωνική ανισότητα:

«Τα τελευταία δέκα χρόνια το μέσο εισόδημα των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ ήταν κατά 20% με 25% χαμηλότερο από εκείνο των λευκών Αμερικανών» https://www.skai.gr/news/world/koinoniki-anisotita-mia-diaxroniki-amerikaniki-pathogeneia

«Σύμφωνα με την ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ, το πλουσιότερο 1% των αμερικανικών νοικοκυριών κατέχει περίπου το 39% του πλούτου της χώρας». «Μέσα στην τελευταία δεκαετία το εισόδημα του πλουσιότερου 1% των Αμερικανών έχει αυξηθεί κατά 33%» https://neoskosmos.com/el/243611/i-oikonomiki-anisotita-kai-o-t-piketi-ypermachos-tis-koinonikis-dikaiosynis/

Από τη μια, ο «Τζόκερ», χωρίς τίποτε σχεδόν στην κατοχή του. Και από την άλλη, ο  Τζεφ Μπέζος, ο ιδιοκτήτης της Amazon και της Ουάσινγκτον Ποστ, ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, με περιουσία 138 δισ. δολαρίων, εκ των οποίων τα 24 δισ. τα κέρδισε εν μέσω της πανδημίας, πάνω στο θάνατο των χιλιάδων.

Αυτή η τεράστια ανισότητα δεν έχει παρόμοιό της στην ιστορία της ανθρωπότητας (βλ. το νεοεκδοθέν έργο του Γιάννη Πελ. Λομβαρδά, Η Ύβρις της Ανισότητας – Μέσα από την Παγκόσμια Ιστορία, εκδ. ΕΝΤΟΣ).

Η διάσπαση των κορυφών της αστικής τάξης

Ο δεύτερος παράγοντας για τη μετατροπή του ξεσπάσματος σε κοινωνική εξέγερση είναι η κρίση και διάσπαση του αμερικανικής αστικής πολιτικής που κλονίζει εδώ και καιρό τον συνασπισμό εξουσίας των ΗΠΑ.

Αυτή η διάσπαση είχε επισημανθεί για πρώτη φορά τρία χρόνια πριν (και όχι μόνον για τις ΗΠΑ), σε συλλογικό κείμενο που εκδόθηκε το 2017 (*):

"Το δεύτερο χαρακτηριστικό της περιόδου είναι η κρίση και η διάσπαση της αστικής πολιτικής, που εμφανίζεται για την ώρα με μια σκληρή διαπάλη ανάμεσα σε δυο κύρια, αντιμαχόμενα ρεύματα: στο ανερχόμενο ακροδεξιό, εθνικιστικό και με νεοφασιστικές τάσεις ρεύμα και στο «παλιό» νεοφιλελεύθερο. […] Πρόκειται για τη δεύτερη κρίση και διάσπαση της αστικής πολιτικής, μετά την περίοδο 1970 – '85 ανάμεσα στο τότε ανερχόμενο νεοφιλελεύθερο και το κεϊνσιανό ρεύμα".

Στις ΗΠΑ, δεν έχουμε να κάνουμε με τη συνηθισμένη  συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, που βασιζόταν επί 40 χρόνια στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση του καπιταλισμού.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους:

Ο Τραμπ καλεί την αστυνομία και το στρατό να πυροβολεί, προτρέπει εκφοβίζοντας τους κυβερνήτες των Πολιτειών να δράσουν ανελέητα και αξιοποιεί τις λεηλασίες καταστημάτων, τους βανδαλισμούς και το πλιάτσικο από το ένοπλο «κίνημα» των φασιστικών οργανώσεων που προβοκάρουν το λαϊκό κίνημα, σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες και υπό την ανοχή της αστυνομίας. Φυσικά υπάρχουν τέτοια φαινόμενα και από φτωχοδιαβόλους, τα οποία δεν πρέπει όμως να ταυτίζονται με αυτά των φασιστών.

Ο Ομπάμα, κατά παράβαση του άτυπου «Πρωτοκόλλου» που επιβάλλει στους πρώην Προέδρους να μην παρεμβαίνουν πολιτικά εναντίον των ενεργεία, έκανε δυο παρεμβάσεις. Την περασμένη Δευτέρα, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ των διαδηλωτών, υπερασπίστηκε καθαρά τις διαδηλώσεις και την ανυπακοή, κατέκρινε την απαγόρευση κυκλοφορίας, επιβράβευσε τη γονυκλισία των στρατιωτών και αστυνομικών  μπροστά στους εξεγερμένους.

Δεν πρόκειται για μια κλασική, έστω και σκληρή πολιτική αντίθεση στον Τραμπ, αλλά για κάλεσμα ανυπακοής στην πολιτική του.

Πρόκειται, επίσης, για μια διάσπαση που διαπερνά την αμερικανική αστική τάξη και ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, από πάνω έως κάτω. Οι δυο Πρόεδροι είναι η κορυφή της κορυφής του παγόβουνου. Από εδώ πηγάζουν: Οι δικαστικές διώξεις κατά του Τραμπ. Οι αντιφατικές κρατικές τοποθετήσεις για την πανδημία. Η διστακτική στάση πολλών κυβερνητών Πολιτειών και δημάρχων απέναντι στις διαδηλώσεις.

Και όχι μόνον. Η διάσπαση της αστικής πολιτικής, κάτω από την απειλή του μαζικού κινήματος, ξέφυγε από τα όρια του Δημοκρατικού Κόμματος, όπως μαρτυρά η δημόσια αντίθεση του ρεπουμπλικανού, πρώην Προέδρου Τζορτζ Μπους Τζ. στην πολιτική Τραμπ. Και παίρνει τα χαρακτηριστικά κλονισμού του κρατικού πυρήνα των ΗΠΑ, με τη δημόσια τοποθέτηση του νυν υπουργού Άμυνας ενάντια στην παρέμβαση του στρατού. Παράλληλα, ήρθε ο δημόσιος εξευτελισμός του Τραμπ από τον πρώην υπουργό Άμυνάς του (και πρώην στρατηγό), ο οποίος τον χαρακτήρισε ως τον πιο επικίνδυνο Πρόεδρο που έχει δει στη ζωή του.

Η διάσπαση επεκτείνεται και στις κορυφές της επιχειρηματικής αστικής τάξης των ΗΠΑ. Από εδώ πηγάζει η απαγόρευση τουιταρίσματος (!) από τον Τραμπ που επέβαλε η επιχείρηση Twitter, της οποίας Διευθύνων Σύμβουλος είναι ο Τζακ Ντόρσι, κάτοχος περιουσίας 3,3 δισ. δολαρίων. Αλλά και οι αντιτραμπικές δηλώσεις και η υποστήριξη των διαδηλωτών από πολλούς υπερπλούσιους αστέρες του Χόλιγουντ και του αθλητισμού.

Από εδώ, τέλος, πηγάζει και η διστακτική στάση ενός τμήματος του στρατού, ακόμη και ενός μικρού της αστυνομίας, απέναντι στους διαδηλωτές. Σε αυτόν το δισταγμό, που «πιάνεται στον αέρα» όταν οι μάζες ξεσηκώνονται, οφείλεται το γεγονός της αυξανόμενης αυτοπεποίθησης αυτών των μαζών, οι οποίες σπάνε σταδιακά όλα τα προηγούμενα όρια πειθαρχίας και φόβου, αντιμετωπίζοντας ασταμάτητα, μέχρι τώρα, το αιματηρό κρεσέντο της βαρβαρότητας και της καταστολής από την πλειοψηφία των αστυνομικών διοικήσεων και δυνάμεων.

Τέτοια γεγονότα από μόνα τους δεν συνιστούν επαναστατική κατάσταση. Όμως είναι «επαναστατικά γεγονότα», είναι γεγονότα που τείνουν να μετατραπούν σε επαναστατική κατάσταση. Αντιγράφουμε από το προαναφερθέν συλλογικό κείμενο:

"Η αστική πολιτική όσο περισσότερο διχάζεται, τόσο εξασθενεί και τόσο περισσότερο επιθετική γίνεται. Αλλά, οι διασπάσεις της αστικής πολιτικής ενισχύουν τις τάσεις για επαναστατικά γεγονότα και καταστάσεις, μπορεί να διευκολύνουν την αυτοτελή εμφάνιση της εργατικής πολιτικής στο προσκήνιο της Ιστορίας, με την απαραίτητη προϋπόθεση να μη μετατρέπεται σε ουρά της μιας ή της άλλης αστικής πτέρυγας."

Και δεν είναι μόνον οι προηγούμενες ενδοαστικές αντιθέσεις. Ο ρατσισμός στις ΗΠΑ είναι πανταχού παρών και δυνάμωσε παρά την προεδρία Ομπάμα. Η θητεία του ανέδειξε το φυλετικό ζήτημα, αλλά δεν το βελτίωσε ούτε στο παραμικρό. Έφερε όμως στην επιφάνεια μια μαύρη αστική τάξη η οποία αντέδρασε στη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και αντιστάθηκε σθεναρά στον Τραμπ και το νεοσυντηρητικό ρεύμα, βλέποντας ότι κινδυνεύει να χτυπηθεί βάναυσα από τον αναπτυσσόμενο φασισμό που άρχισε να κάνει δυναμικά την εμφάνισή του, όπως η εβραϊκή αστική τάξη επί Χίτλερ.

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ αποτέλεσε αυτό που ο Μαρξ χαρακτήρισε ως «σκάνδαλο των σκανδάλων» που μετατρέπεται σε πανκοινωνικό ζήτημα, διχάζει το έθνος και θέτει σε κίνηση τον τροχό της Ιστορίας.

Η πολιτική προϊστορία της εξέγερσης

Η σημερινή αμερικανική εξέγερση είναι βεβαίως αυθόρμητη. Όμως, οι συνθήκες που την γέννησαν δεν είναι μόνον αυτές που ονομάζουμε «αντικειμενικές». Πίσω της υπάρχει μια πολύμορφη και σχετικά μακρόχρονη προϊστορία «συνειδητών», «υποκειμενικών» προϋποθέσεων. Σε ένα άρθρο όπως αυτό δεν μπορεί να γίνουν παρά μερικές βασικές επισημάνσεις:

Καταρχήν είναι το «φαινόμενο Σάντερς». Ο αριστερός γερουσιαστής του Βερμόντ, παρά τα όρια της πολιτικής του αντίληψης, πυροδότησε μια πρωτοφανή πολιτική κινητοποίηση της εργατικής και λαϊκής Αμερικής, που επιχείρησε να ξεπεράσει το «επιχειρηματικό κατεστημένο» του κόμματος των Δημοκρατικών «από τα μέσα». Με τα ριζοσπαστικά συνθήματά του για μια «πολιτική επανάσταση» και για ένα «δημοκρατικό σοσιαλισμό στην Αμερική», με το φιλεργατικό – φιλολαϊκό πρόγραμμά του, έδωσε μια πολιτική προοπτική στους εργαζόμενους, τους φτωχούς, στις φυλετικές μειονότητες, στις γυναίκες και τους LGBTQ, στους προοδευτικούς επιστήμονες και τους δημοκράτες πολίτες.

Πίσω από τον Σάντερς υπήρχε ένα πολύμορφο ρεύμα «από τα κάτω» ριζοσπαστικοποίησης του αμερικανικού λαού, που γεννήθηκε μέσα στην προηγούμενη κρίση, αναπτύχθηκε σταδιακά επί δεύτερης θητείας του Ομπάμα και γιγαντώθηκε επί Τραμπ: Δεκάδες μαχητικές εργατικές απεργίες, νικηφόρες απεργίες, αφύπνιση παλιών συνδικάτων, ίδρυση νέων, ειδικά στους κλάδους της ψηφιακής «οικονομίας των πλατφορμών» (βλ. Π. Παπακωνσταντίνου, Άνθρωποι και Ρομπότ, εκδ. ΛΙΒΑΝΗΣ). Δημιουργία του κινήματος Black Lives Matter, μαχητικές και μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις, ενδυνάμωση του γυναικείου και αντισεξιστικού κινήματος. Διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων επιστημόνων για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος.

Ο Σάντερς συνέβαλε στο να γίνει ένα βήμα υπέρβασης του παραδοσιακού αμερικανικού «κινηματισμού», που υποτιμούσε τις προγραμματικές «μεγάλες αφηγήσεις» και τη συμμετοχή στις εκλογικές μάχες. Δεν ήρθε σε αντίθεση με αυτόν. Του έδωσε πολιτική έκφραση, η οποία όμως κινήθηκε στα όρια του Δημοκρατικού Κόμματος, για να καταλήξει εντός τους. Την πρώτη φορά, το 2016, έφτασε να αμφισβητήσει «στα ίσα» την Χίλαρι Κλίντον αλλά έχασε με μια ένδοξη ήττα που άφησε παρακαταθήκες. Στις φετινές εκλογές του προκριματικού γύρου, πριν την πανδημία του κορονοϊού, ηττήθηκε από τον Μπάιντεν και παραιτήθηκε άδοξα, σκορπίζοντας την απογοήτευση στη μαχόμενη αμερικανική Αριστερά. Οι πιο ριζοσπάστες σύμβουλοί του εκτιμούν ότι το λάθος του ήταν ότι δεν δέχτηκε να επιτεθεί στη «δεξιά» πολιτική του Μπάιντεν. Τη μέρα της ήττας του Σάντερς, ο Ομπάμα που δούλεψε παρασκηνιακά εναντίον του, δήλωσε ότι «η σημερινή μέρα είναι μια υπέροχη μέρα».

Μαζί με τη ριζοσπαστικοποίηση «των κάτω» και την υποψηφιότητα Σάντερς από «τα πάνω», αναπτύχθηκε μια πρωτοφανής αναζωογόνηση των σοσιαλιστικών και μαρξιστικών ιδεών στις ΗΠΑ, μετά την κρίση του 2007 – 09. Όπως δήλωσε ένας μαρξιστής καθηγητής οικονομικών, οι  διαλέξεις του πριν την κρίση δεν συμπλήρωναν τον απαραίτητο αριθμό φοιτητών και μετά από αυτήν, δεν προλάβαινε να δίνει διαλέξεις. Στην Αμερική διδάσκει ο αγγλικής καταγωγής, καθηγητής Ντέιβιντ Χάρβεϊ και ο οικονομολόγος, καθηγητής Ρίτσαρντ Γούλβς, από τους πιο σημαντικούς μαρξιστές διανοητές της εποχής μας. Τα βιβλία της καναδέζας αντικαπιταλίστριας Ναόμι Κλάιν κάνουν σημαντικές πωλήσεις στις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, έκαναν την εμφάνισή τους νέα ή αύξησαν την κυκλοφορία ή την αναγνωσιμότητά τους παλιά, ριζοσπαστικά και κυρίως μαρξιστικά πολιτικά και θεωρητικά περιοδικά και ιστότοποι, όπως «Ο Ιακωβίνος» (The Jacobin), ή το Tricontinental (με ιδρυτή τον ινδικής καταγωγής, μαρξιστή καθηγητή Βιτζάι Πρασάντ).

Στη σφαίρα των οργανώσεων της Αριστεράς πραγματοποιήθηκαν σημαντικές εξελίξεις. Τα προηγούμενα πέντε χρόνια δυνάμωσε ιδιαίτερα το ριζοσπαστικό, εργατικό στον προσανατολισμό και μαρξιστικής αναφοράς, κόμμα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA). Το κόμμα αυτό με μια σαφώς μεταρρυθμιστική, αλλά μαχητική πολιτική, στήριξε τον Σάντερς χωρίς να ταυτίζεται με αυτόν και από 3 – 5.000 χιλιάδες μέλη με μέσο όρο ηλικίας τα 63 χρόνια, προ Τραμπ, εκτινάχθηκε στα 66.000 μέλη μέχρι τώρα, με μέσο όρο ηλικίας τα 33 χρόνια.

Παράλληλα, σε αυτή την περίοδο, το ΚΚΗΠΑ είδε μια σημαντική αναζωογόνηση φτάνοντας τα 10.000 μέλη, η οποία μάλιστα εντοπίστηκε σε άρθρο της Huffington Post (βλ. Οι Αμερικανοί Κομμουνιστές Αντεπιτίθενται, 24/11/18, greek edition), ενώ έχει αναγεννηθεί το ενδιαφέρον για την ηρωική ιστορία του (π.χ. αφιερώματα στο Jacobin). 

Το 2019 αυτοδιαλύθηκε η μεγαλύτερη τροτσκιστική τάση, η μαχητική Διεθνής Σοσιαλιστική Οργάνωση (ISO), της οποίας το μεγαλύτερο μέρος των 1.200 μελών εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται σε δημοσκόπηση της εταιρείας Gallup, που διεξήχθη από τις 30 Ιουλίου έως τις 5 Αυγούστου του 2018, όπου για πρώτη φορά μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1970, η πλειοψηφία των Δημοκρατικών ψηφοφόρων, με ποσοστό 57%, δηλώνει πως είναι θετικά διατεθειμένη απέναντι στο Σοσιαλισμό, ενώ στην ίδια ερώτηση θετικό απέναντι στον Καπιταλισμό δηλώνει το 47%. Το 51% του συνόλου των νέων, 18 - 29 ετών, δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων, απαντούν ότι είναι θετικοί προς το Σοσιαλισμό, ενώ μόλις το 45% βλέπουν θετικά τον Καπιταλισμό. Το αντίστοιχο ποσοστό  υπέρ του καπιταλισμού το 2010 ήταν στο 68%.

Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ότι «ο κομμουνισμός αντιμετωπίζεται ευνοϊκά από περισσότερους από έναν στους τρεις Millennials (36%), αυξημένος κατά 8 βαθμούς από το 2018», δηλαδή από τους αμερικανούς νέους, όπως με τρόμο ανακάλυψε σε δημοσκόπησή του το… Ίδρυμα Μνήμης των Θυμάτων του Κομμουνισμού https://www.victimsofcommunism.org/2019-annual-poll

Το μέλλον της αμερικανικής εξέγερσης

Για να μετασχηματιστούν οι κοινωνικές εξεγέρσεις σε επαναστατικές καταστάσεις και σε εργατικές – αντικαπιταλιστικές πολιτικές ανατροπές, απαιτείται να μετασχηματιστούν οι περιρρέουσες αριστερές ιδέες σε πολιτική πρόταση με μια ορισμένη επαναστατική προοπτική.

Τον Ιούλιο του 2011, λίγους μήνες μετά την ανατροπή του Μπεν Άλι, ο Χάμα Χαμαμί, ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζομένων της Τυνησίας, είχε δηλώσει σε συνάντηση με τις ξένες αντιπροσωπείες στο πρώτο νόμιμο Συνέδριό του, ότι το μικρό κόμμα του δεν είχε «κάνει την «επανάσταση», αλλά είχε συμβάλει, μαζί με τους συμμάχους του στο τότε Αριστερό και Αντιδικτατορικό Μέτωπο, στο «να αποκτήσει η αυθόρμητη τυνησιακή εξέγερση συνειδητές πολιτικές διεκδικήσεις και οργανωτική μορφή». Αυτά τα δυο συνέβαλαν στη δημιουργία των «Επιτροπών Υπεράσπισης της Επανάστασης» που έδωσαν βάθος στην εξέγερση και οδήγησαν σε μια ανολοκλήρωτη, αλλά σαφή πολιτική ανατροπή.

Το μεγάλο πρόβλημα της τωρινής αμερικανικής εξέγερσης είναι η έλλειψη μιας άμεσης αριστερής πολιτικής πρότασης που να εφοδιάζει με πολιτικά αιτήματα και με μορφές πανεθνικής οργάνωσης την αυθόρμητη οργή των λαϊκών μαζών.

Οι δηλώσεις του Μπέρνι Σάντερς δεν ξέφυγαν από μια γενική καταγγελία. Το Κόμμα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών, πέρα από το ότι είναι ακόμη μικρό σχετικά, στην κατεύθυνσή του απέχει πολύ από την οπτική του Χάμα Χαμαμί. Το περιοδικό Jacobin, πέρα από πολύτιμες αναλύσεις, δεν έχει κάποια πολιτική πρόταση –εξάλλου δεν έχει αναλάβει αυτό το ρόλο. Οι υπόλοιπες οργανώσεις της Αριστεράς δεν έχουν καν τη δύναμη να επηρεάσουν τα γεγονότα.

Η Αριστερά της μικρής και «καθυστερημένης» Τυνησίας, γαλουχημένη με τη γαλλική πολιτική εμπειρία, ήταν πιο ανεπτυγμένη από την Αριστερά της σημερινής Αμερικής.

Η πιο συνολική, αντι-τραμπική, πολιτική παρέμβαση είναι αυτή του Ομπάμα και του ρεύματός του, το οποίο επιχειρεί να «καβαλήσει την τίγρη» της εξέγερσης με τρεις άμεσους άξονες και μια προοπτική: Την υπεράσπιση του δικαιώματος της ανυπακοής. Την παρέμβαση των Κυβερνητών, των Δημάρχων και των Εισαγγελέων υπέρ των διαδηλωτών. Και την υπόσχεση για μια μεταρρύθμιση των νόμων περί αστυνόμευσης. Ως προοπτική δίνει την υπερψήφιση του συμβιβαστικού και άνευρου υποψηφίου των Δημοκρατικών για τις Προεδρικές Εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου, του Τζο Μπάιντεν.

Ο Ομπάμα και το τμήμα της αμερικανικής αστικής τάξης που εκπροσωπεί, κατάλαβαν ότι η άγρια, κατασταλτική πολιτική του Τραμπ κινδυνεύει να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτο, πραγματικό εμφύλιο πόλεμο, σε μια χώρα όπου ο λαός της είναι ήδη ένοπλος και τα όπλα είναι περισσότερα από τους πολίτες της. Αυτή είναι η αιτία για τη σκληρή αντίθεση του κατεστημένου των Δημοκρατικών στην πολιτική Τραμπ και των νεοσυντηρητικών και για την επιλογή της πολιτικής ενσωμάτωσης, με τη γραμμή «υποσχόμαστε να αλλάξουν όλα για να μην αλλάξει τίποτα».

Το να καβαλάς μια τίγρη δεν είναι εύκολο. Είναι ακόμη δυσκολότερο να την τιθασεύσεις. Πολύ περισσότερο που οι περιπλοκές της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης είναι μπροστά στην αμερικανική κοινωνία. Και ακόμη περισσότερο, που η αμερικανική αστική πολιτική, δεν είναι απλώς διχασμένη, αλλά πολυκερματισμένη.

Δεν επιτρέπονται φυσικά εύκολες προβλέψεις για την έκβαση αυτής της γιγάντιας αναμέτρησης. Μπορούμε όμως με σιγουριά να ισχυριστούμε ότι τίποτε δεν θα είναι –δεν είναι ήδη- ίδιο με αυτό που ήταν πριν, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε όλο τον πλανήτη.

Σε κάθε περίπτωση, το «δεν μπορώ να αναπνεύσω» του λαού της Αμερικής, έδωσε μια βαθιά ανάσα αγώνα και ελπίδας σε όλον τον πλανήτη, όπως δείχνουν οι μεγάλες διαδηλώσεις συμπαράστασης σε εκατοντάδες πόλεις και δεκάδες χώρες.

Ό,τι και να γίνει, έχει γράψει στην ιστορία σελίδες με ανεξίτηλη μελάνη.

Οι τάσεις και η δυναμική της περιόδου που ζούμε

Κλείνουμε αυτή την πρώτη προσπάθεια σύντομης ανάλυσης της αμερικανικής εξέγερσης (που βεβαίως δεν μπορεί παρά να είναι ατελής), με ορισμένες κρίσιμες διαπιστώσεις από το προαναφερθέν συλλογικό κείμενο, που ενισχύονται από την αμερικανική εξέγερση:

Από όλα τα προηγούμενα, συνάγονται τέσσερα γενικά συμπεράσματα για τη δυναμική της περιόδου:

Πρώτο, στο έδαφος της δομικής και γενικής κρίσης, η αστική πολιτική διασπάται, η αστική τάξη δεν μπορεί πλέον να κυβερνά με τον παλιό τρόπο, χωρίς ακόμη να έχει βρει τον καινούργιο.

Δεύτερο, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα ηγεμονεύονται ακόμη από την αστική πολιτική, αλλά αντιδρούν στη μακρόχρονη απόλυτη εξαθλίωση, αμφισβητούν τον παλιό τρόπο διακυβέρνησης, χωρίς ακόμη να έχουν βρει τον τρόπο αυτοκυβέρνησης των αγώνων τους και πολύ περισσότερο της κοινωνίας.

Τρίτο, η αντεργατική εκστρατεία διαρκείας του κεφαλαίου τείνει προς το νεοφασισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της νέας εποχής.

Τέταρτο, ωριμάζει ένας δεύτερος, ισχυρότερος διεθνής κλονισμός της αστικής ηγεμονίας, μετά από αυτόν του 2009 - '12, δημιουργούνται ανώτερες προϋποθέσεις για μια προγραμματική αναδιοργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς και τη δημιουργική συνάντησή της με τις πολύμορφες, αντιφατικές, ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές αναζητήσεις ευρύτερων εργατικών και λαϊκών μαζών, ισχυροποιούνται μεσοπρόθεσμα οι τάσεις για μια περίοδο επαναστατικών καταστάσεων.

Αυτές οι τέσσερεις τάσεις και η γενικότερη δυναμική της περιόδου που βρισκόμαστε, δεν αφορούν μόνον το παρόν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αφορούν το μέλλον τόσο στη «Γηραιά Ήπειρο», όσο και στη χώρα μας.

(*) «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΜΑΧΗΣ». Συλλογικό κείμενο που συνυπέγραφαν οι: Αβραμίδης Χρήστος, Αναγνωστάκης Αλέκος, Βατικιώτης Λεωνίδας, Γαλάνη Πένη, Γουρλάς Νίκος, Κατιντσάρος Τάσος, Καυκιάς Χρήστος, Κοκκινοβασίλης Πολυδεύκης, Κοσμάς Πάνος, Κωνσταντινίδης Σπύρος, Μαντέλας Νίκος, Μάρκου Κώστας, Μινωτάκης Αλέξανδρος, Παναγιωτόπουλος Θοδωρής, Παπαδόπουλος Δημήτρης, Παπαναστασίου Αφροδίτη, Πράσος Στέφανος, Σκαμνάκης Θανάσης, Τσάλα Συλβί, Τσίτκανος Μήτσος, και Φραντζής Τάκης.

Αθήνα 19 Σεπτεμβρίου 2017.

https://www.scribd.com/document/359587141/%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%9C%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%97-%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%9F%CE%A5-%CE%9A%CE%91%CE%99-%CE%9C%CE%91%CE%A7%CE%97%CE%A3-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-4%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9D%CE%91%CE%A1

πηγη: kommon.gr

Γιάννης Ελαφρός

▸ Περιορισμένο τελικά το πακέτο της ΕΕ, θα χρησιμοποιηθεί για την αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού

Τι έγινε, το αφεντικό τρελάθηκε; Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιράζει λεφτά; Από κει που συναγωνίζονταν τον Σκρουτζ, ειδικά στην κορύφωση της πανδημίας, επιδεικνύοντας μηδενική αλληλεγγύη προς τους δοκιμαζόμενους λαούς (όπως στην Ιταλία), ξαφνικά έγιναν ανοικτοχέρηδες και Μέρκελ-Μακρόν θέλουν να σώσουν την Ευρώπη; Μάλιστα, μετά την προχθεσινή απόφαση της ΕΚΤ –με την Κριστίν Λαγκάρντ στο τιμόνι– να επεκτείνει το έκτακτο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων (PEPP) με ακόμα 600 δισ., οι ζητωκραυγές των ευρωλάγνων ενισχύονται. Τι τρέχει λοιπόν;

Πρώτο, το γεγονός πως οι Μέρκελ-Μακρόν και η Λαγκάρντ προωθούν αυτά τα μέτρα είναι ενδεικτικό του βάθους της κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και πλήττει όλες τις χώρες της ΕΕ. Μάλιστα, σε ένα κλίμα μεγάλης αμφισβήτησης της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Άρα επιχειρούν να στηρίξουν το οικοδόμημα που δίνει πολλαπλάσια οφέλη στις ευρωπαϊκές πολυεθνικές και τα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη-οικονομίες της ηπείρου. Ας σημειωθεί μόνο (και δεν είναι το πιο βασικό) πως στην τεχνική έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης (αυτό των «750 δισ.») αναφέρεται πως οι χώρες που θα δώσουν κονδύλια θα έχουν ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς θα αυξηθούν οι εξαγωγές τους…

Δεύτερο, θα περάσει τελικά το πακέτο Μέρκελ-Μακρόν; Το στρατόπεδο των ευρω-φραγκοφονιάδων διευρύνθηκε την Πέμπτη, καθώς η Φινλανδία ανακοίνωσε πως απορρίπτει την πρόταση της κομισιόν, συντασσόμενη με Αυστρία, Ολλανδία, Δανία και Σουηδία. Μιλά όμως για «την παρούσα μορφή της», ανοίγοντας το μεγάλο ευρωπαϊκό παζάρι — χειρότερο από το ανατολίτικο. Η πρόταση λογικά θα περάσει, καθώς υποστηρίζεται από Παρίσι και Βερολίνο. Αλλά θα χειροτερεύσει και όσον αφορά τα οικονομικά της δεδομένα και, κυρίως, όσον αφορά τους όρους. Εν ολίγοις, θα θυμίζει όλο και περισσότερο μνημόνιο…

Τρίτο, μα δεν είπαν τέλος τα μνημόνια; Παιδιά, προσοχή στα… ψιλά γράμματα. Από την αρχή η κομισιόν είχε πει πως κάθε χώρα πρέπει να υποβάλει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης με «μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν “κτήμα” της κάθε κυβέρνησης». Για τον έλεγχο υπάρχουν μόνιμες διαδικασίες της ΕΕ, όπως το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο αλλά και η αυξημένη εποπτεία για υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα. Ακόμα πιο καθαρά τα είπε την Τρίτη, στη γερμανική εφημερίδα Welt, ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Βάλντις Ντομπρόβσκις: «Εάν δεν υπάρξουν μεταρρυθμίσεις, δεν θα δοθούν χρήματα […]. Τα κεφάλαια διανέμονται σε δόσεις και θα εισρέουν μόνο όταν έχουν επιτευχθεί ορισμένοι μεταρρυθμιστικοί στόχοι ή έχουν ολοκληρωθεί οι επενδυτικές φάσεις». Σας θυμίζει τίποτα;

Τέταρτο, αλλά πόσα είναι τα λεφτά; Η κυβέρνηση της ΝΔ μιλάει για 32 δισ., από τα 750 δισ. συνολικά του Ταμείου Ανάκαμψης, εκ των οποίων 500 θα είναι χορηγίες και 250 δάνεια. Για το συνολικό ποσό υπάρχουν αμφισβητήσεις, με αναφορές πως μόνο τα 310 από τα 500 δισ. των χορηγιών είναι εξασφαλισμένα. Το ποσό, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι συγκλονιστικό, εάν υπολογίσουμε πως μόνο η Γερμανία ενεργοποιεί πακέτο 1 τρισ., η Γαλλία 320 δισ. και η Ιταλία 300 δισ.

Για την Ελλάδα προβλέπονται 22,5 δισ. ενισχύσεις και 9,4 δισ. δάνεια. Με το κρατικό χρέος στα ύψη, τα δάνεια αποκλείονται. Τα υπόλοιπα 22,5 δισ. –αν δεν είναι λιγότερα– είναι για τέσσερα έτη, από τα οποία πρέπει να αφαιρεθούν και οι υποχρεώσεις των κρατών στον αυξημένο προϋπολογισμό της ΕΕ (αύξηση κατά 0,6% του ΑΕΠ), που στην Ελλάδα αναλογεί άνω του ενός δισεκατομμυρίου ανά έτος. Τελικό αποτέλεσμα, περίπου 4,5 δισ, το χρόνο, σχεδόν 2,5% του σημερινού ΑΕΠ. Δεν το λες και μπαζούκας…

Πέμπτο, τι θα τα κάνει η κυβέρνηση; Το πιο σημαντικό όλων όμως είναι ποια θα είναι η χρήση αυτών των κονδυλίων. Η κυβέρνηση μιλά για ένα ακόμα ΕΣΠΑ, αλλά κανένα ΕΣΠΑ δεν άλλαξε την Ελλάδα προς το καλύτερο, αντίθετα, έδωσε ώθηση στα σχέδια του κεφαλαίου. Η ΝΔ θα χρησιμοποιήσει αυτά τα κονδύλια για την αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού. Εξάλλου, ξεκαθαρίζει πως θα υπάρχει κεντρική διαχείριση και δεν θα σπαταληθούν σε «παροχές και συντεχνιακές διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων και επιχειρηματικών κλάδων». Το πρώτο μέτρο που σχεδιάζει ο Μητσοτάκης για τον Σεπτέμβριο είναι η ακόμα μεγαλύτερη μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 1,1%…

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ο συνολικός πλούτος των δισεκατομμυριούχων της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή της Amazon.com Inc Τζεφ Μπέζος, του CEO της Facebook Inc Μαρκ Ζάκερμπεργκ, σημείωσε άνοδο άνω του 19% ή κατά μισό τρισεκατομμύριο, από την έναρξη της πανδημίας COVID-19 στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι σήμερα.

Το παραπάνω αποτελεί το συμπέρασμα έκθεση που δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών (IPS). Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, των 11 εβδομάδων από τις 18 Μαρτίου, όταν ξεκίνησε το lockdown στις ΗΠΑ, ο πλούτος των πλουσιότερων ανθρώπων της Αμερικής αυξήθηκε πάνω από 565 δισεκατομμύρια δολάρια.

Αντίθετα, 42,6 εκατομμύρια εργαζόμενοι υπέβαλαν αίτηση για ανεργία, κατά το ίδιο διάστημα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Τα στοιχεία αυτά υπενθυμίζουν ότι είμαστε πιο οικονομικά διαχωρισμένοι από οποιαδήποτε άλλη στιγμή εδώ και δεκαετίες, δήλωσε ο Τζακ Κόλινς, από τους συγγραφείς της έκθεσης αυτής. 

Ειδικότερα, στην περίοδο αυτών των 11 εβδομάδων, ο Μπέζος είδε τον πλούτο του να αυξάνεται κατά περίπου 36,2 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η περιουσία του Ζάκερμπεργκ αυξήθηκε κατά περίπου 30,1 δισεκατομμύρια δολάρια.

Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα, ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων των ΗΠΑ σημείωσε άνοδο κατά 79 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με την έκθεση.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας Στέφαν Λεβέν

Το παγοθραυστικό LNG carrier «Christophe de Margerie», το οποίο διαχειρίζεται η SCF Group, ολοκλήρωσε πρόσφατα τον διάπλου του από το Βόρειο Πέρασμα με προορισμό την Κίνα, μεταφέροντας φορτίο LNG για το Yamal LNG project.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της SCF Group, αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα πλοίο μεγάλης χωρητικότητας καταφέρνει να διασχίσει το Βόρειο Πέρασμα τον Μάιο, οπότε το επίπεδο των πάγων στο ανατολικό κομμάτι του περάσματος είναι τέτοιο, που δεν επιτρέπει τα ταξίδια. Παραδοσιακά, η πλεύση στο ανατολικό κομμάτι του περάσματος ξεκινά τον Ιούλιο. Το ταξίδι από το λιμάνι Sabetta προς το ακρωτήρι Dezhnev διήρκεσε 12 ημέρες και για την ολοκλήρωσή του το «Christophe de Margerie» κάλυψε απόσταση 2.563 ναυτικών μιλίων, με ταχύτητα που κρίθηκε ασφαλής δεδομένων των συνθηκών.

Κατά το ταξίδι του μέσα από το Βόρειο Πέρασμα, το «Christophe de Margerie» συνοδεύτηκε από το πυρηνικό παγοθραυστικό «Yamal» της Atomflot. Το πλοίο διέσχισε με επιτυχία τα πιο δύσκολα τμήματα του περάσματος με τη βοήθεια του «Yamal».

«Εδώ και χρόνια, η SCF Group αναλαμβάνει σταδιακά όλο και δυσκολότερα projects μεταφοράς στις αρκτικές θάλασσες σε συνεργασία με την Atomflot, ρωσικές εταιρείες ενέργειας και τμήματα R&D. Η εταιρεία έχει αποκτήσει μοναδική εμπειρία όσον αφορά την ασφαλή διαχείριση πλοίων μεγάλης χωρητικότητας, που προορίζονται για τα δυσμενή περιβάλλοντα του Βόρειου Περάσματος. Η εκτενής προετοιμασία μάς έχει επιτρέψει να κάνουμε το επόμενο βήμα και να πραγματοποιήσουμε με ασφάλεια αυτό το μοναδικό ταξίδι, σε πλήρη συμφωνία με τη βασική αρχή της SCF «πρώτα η ασφάλεια», δήλωσε ο Sergey Frank, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Sovcomflot.

«Αυτό το επιτυχημένο ταξίδι διαμέσου του Βόρειου Περάσματος, τον Μάιο, μας επιτρέπει να έλθουμε ένα βήμα πιο κοντά στην αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων της Βόρειου Περάσματος ως οδού για τη μεταφορά εμπορευμάτων», δήλωσε ο Igor Tonkovidov, πρόεδρος και γενικός διευθυντής της Sovcomflot.

Το ταξίδι παρείχε εκτενείς πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες πάγου στο ανατολικό τμήμα του Βόρειου Περάσματος, επιτρέποντας τον συντονισμό μεταξύ του «Christophe de Margerie» και του συνοδευτικού παγοθραυστικού «Yamal» υπό ακραίες συνθήκες. Αυτό θα αποδειχθεί πολύτιμο για τον σχεδιασμό λύσεων μεταφοράς για μελλοντικά ενεργειακά projects στην Αρκτική και θα μπορούσε να συμβάλει στην επιτάχυνση της μελλοντικής αύξησης της διακίνησης φορτίων από το Βόρειο Πέρασμα», δήλωσε ο Sergey Gen, πλοίαρχος του «Christophe de Margerie».

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

Η ένταξη συστηματικής φυσικής δραστηριότητας σε ένα ισορροπημένο πρόγραμμα διατροφής είναι ο ιδανικός συνδυασμός για την επίτευξη και τη διατήρηση φυσιολογικού βάρους σώματος αλλά και τη σημαντική μείωση του κινδύνου για σοβαρές παθήσεις - Δείτε πώς θα το κάνετε

Την αποφασιστικότητα τους να μην αφήσουν τις δουλειές τους και τις ζωές τους να κρέμονται από μία κλωστή έδειξαν την Πέμπτη οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό. Το Συνδικάτο Επισιτισμού-Τουρισμού Ξενοδοχοϋπαλλήλων Αττικής πραγματοποίησε δύο μαχητικές κινητοποιήσεις στα υπουργεία Εργασίας και Τουρισμού, ενώ πριν είχε και συνάντηση με τους ξενοδόχους της Αττικής. Καθώς οι υπουργοί δεν εμφανίστηκαν ακόμα και όταν οι εργαζόμενοι εισέβαλαν στο κτήριο, το Σωματείο κάλεσε σε εκ νέου κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Εργασίας για την Τετάρτη 10 Ιουνίου.

Συνάντηση με ΠΟΞ και ΕΞΑ

Αρχικά, η εκτελεστική επιτροπή του συνδικάτου συναντήθηκε σήμερα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων και την Ένωση Ξενοδόχων Αττικής. Εκεί, τους ζητήθηκε να τοποθετηθούν για το αν θα προχωρήσουν σε υπογραφή νέας σύμβασης, καθώς η κλαδική σύμβαση των ξενοδοχοϋπαλλήλων λήγει και για το τι θα γίνει με τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων. Ακόμη, κυκλοφόρησε ΦΕΚ της κυβέρνησης που αναγράφει πως για όσους/ες υπαλλήλους δουλεύουν εκ περιτροπής, το 60% του μισθού θα αναπληρώνεται από το κράτος. Ωστόσο, είναι άγνωστο αν αυτό το 60% αναφέρεται στην εθνική γενική συλλογική σύμβαση, που σημαίνει 650€ μικτά ή την κλαδική των ξενοδοχοϋπαλλήλων, που σημαίνει 850€. Για ακόμη μια φορά, οι ξενοδόχοι δεν έδωσαν καμία σαφή απάντηση στους/στις εργαζομένους/ες.

Συνέχεια στα Υπουργεία Εργασίας και Τουρισμού

Φυσικά, για αυτήν την κατάσταση τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχει και η κυβέρνηση και το Υπουργείο Εργασίας, από το οποίο το Συνδικάτο είχε ζητήσει συνάντηση, χωρίς να λαμβάνει ανταπόκριση. Παρόλα αυτά, οι εργαζόμενοι βρέθηκαν δυναμικά έξω από το Υπουργείο γράφοντας συνθήματα όπως το Υπουργείο Εργοδοσίας και Ανεργίας που υπογράφει η ΛΑΝΤΖΑ.

Όμως δεν έμειναν μόνο εκεί. Η οργή τους για την πλήρη αδιαφορία της κυβέρνησης για το τι μέλλει γενέσθαι με τόσες χιλιάδες εργαζόμενους στον επισιτισμό τους οδήγησε σε πορεία προς το Υπουργείο Τουρισμού, καθώς γνώριζαν ότι ο Υπουργός επρόκειτο να μεταβεί στο Ζάππειο για μία φιέστα της κυβέρνησης για το «άνοιγμα» του τουρισμού. Εκεί αρχικά, άλλος ένας υπουργός αρνήθηκε να τους δει, αλλά οι διαδηλωτές έκαναν ξεκάθαρο πως δεν θα φύγουν από το κτήριο αν δεν τους δεχτεί ο Θεοχάρης. Όταν αυτό εν τέλει επιτεύχθηκε, ο υπουργός απλά δεσμεύτηκε να μεταβιβάσει τα αιτήματά του στο Υπουργείο Εργασίας.

Νέα κινητοποίηση στις 10 Ιούνη

Φυσικά, μπροστά στην καταστροφή των εργασιακών τους σχέσεων, οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό δεν σκοπεύουν να το βάλουν κάτω. Έτσι, το Συνδικάτο Επισιτισμού-Τουρισμού κάλεσε σε εκ νέου κινητοποίηση στο Υπουργείο Εργασίας στις 10 Ιούνη!

ΠΗΓΗ: prin.gr/

Ο Ηλίας Κασιδιάρης αποτέλεσε το τελευταίο μεγάλο όνομα που πήδηξε από το καράβι της ναζιστομάνας Χρυσής Αυγής αφήνοντας τον καπετάνιο απελπιστικά μόνο. Όμως δεν πήδηξε από το καράβι εν είδει αυτομαστιγώματος, προσωπικού απολογισμού ή ακόμη και αναστοχασμού. Πήδηξε από το καράβι γιατί πολύ απλά είχε άλλο καράβι έτοιμο. Και ένα πηδάλιο να τον περιμένει.

Νικόλας Κολυτάς

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Με το άρθρο «Ρώσοι και Νέγροι», που γράφτηκε στις αρχές του 1913, ο Λένιν επιχειρεί μια σύγκριση της τραγικής κατάστασης που βρίσκονταν οι μαύροι των ΗΠΑ με την κατάσταση του ρωσικού λαού. 

Γραμμένο το άρθρο σε μια εποχή ασφυκτικής λογοκρισίας από το τσαρικό καθεστώς, ο Λένιν αναφέρεται στην κατάσταση των μαύρων της Βόρειας Αμερικής για να οδηγήσει τον αναγνώστη, με μια λεπτή ειρωνεία, στην συνειδητοποίηση της τραγικής θέσης που βρισκόταν ο Ρώσος μουζίκος.

Το κείμενο γράφτηκε στο τέλος του Γενάρη – αρχές Φλεβάρη του 1913 με υπογραφή: W.

Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1925 στο περιοδικό «Κράσναγια Νίβα», τεύχος 3.

ΡΩΣΟΙ ΚΑΙ ΝΕΓΡΟΙ

Τι παράξενη αντιπαραβολή; – θα σκεφτεί ο αναγνώστης. Πώς μπορείς να βάλεις δίπλα-δίπλα μια φυλή κι ένα έθνος;

Η αντιπαραβολή μπορεί να γίνει. Οι νέγροι απελευθερώθηκαν από τη δουλεία αργότερα απ’ όλους και ως τα σήμερα φέρνουν πάνω τους περισσότερο απ’ όλους τα σκληρά ίχνη της σκλαβιάς, ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες, γιατί ο καπιταλισμός δεν μπορεί «να χωρέσει μέσα του» άλλη απελευθέρωση εκτός από τη νομική και την τελευταία αυτή μάλιστα την ψαλλιδίζει με κάθε τρόπο.

Για τους ρώσους η ιστορία λέει ότι αυτοί «σχεδόν» απελευθερώθηκαν από τη δουλοπαροικιακή δουλεία το 1861. Ακριβώς την ίδια περίπου εποχή, ύστερα από τον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στους αμερικανούς δουλοκτήτες, απελευθερώθηκαν από τη δουλεία και οι νέγροι στη Βόρεια Αμερική.

Η απελευθέρωση των αμερικανών σκλάβων έγινε με λιγότερο «ρεφορμιστικό» τρόπο απ’ ό,τι έγινε η απελευθέρωση των ρώσων σκλάβων.

Γι’ αυτό σήμερα, ύστερα από μισό αιώνα, έμειναν στους ρώσους πολύ περισσότερα ίχνη δουλείας απ’ ότι έμειναν στους νέγρους. Και μάλιστα θα ήμασταν πιο ακριβείς, αν θα μιλούσαμε όχι μόνο για ίχνη, αλλά και για θεσμούς… Στο αρθράκι όμως αυτό θα περιοριστούμε μόνο σε μια μικρή παραστατική εικόνα σχετικά μ’ αυτό που είπαμε: στο ζήτημα των εγγράμματων. Είναι γνωστό ότι ο αναλφαβητισμός αποτελεί ένα από τα ίχνη της δουλείας. Δεν μπορεί να ξέρει γράμματα η πλειοψηφία του πληθυσμού μιας χώρας που την καταπιέζουν οι πασάδες, οι Πουρισκέβιτς κτλ.

Στη Ρωσία έχουμε ένα 73% αναλφάβητους, χωρίς να υπολογίσουμε τα παιδιά που είναι κάτω των 9 χρόνων.

Οι αναλφάβητοι νέγροι των Ενωμένων Πολιτειών της Βόρειας Αμερικής ήταν (το 1900) το 44,5%.

Αποτελεί αίσχος για μια πολιτισμένη και ανεπτυγμένη χώρα, σαν τη βορειοαμερικανική δημοκρατία, ένα τόσο φοβερά μεγάλο ποσοστό αναλφάβητων. Και συνάμα είναι γνωστό σ’ όλους πως η γενική κατάσταση των νέγρων στην Αμερική δεν συμβιβάζεται με μια πολιτισμένη χώρα: ο καπιταλισμός δεν μπορεί να δόσει πλήρη απελευθέρωση, ούτε και πλήρη ισότητα.   

Είναι διδακτικό το γεγονός ότι το ποσοστό των αναλφάβητων ανάμεσα στους λευκούς της Αμερικής είναι όλο – όλο 6%. Αν όμως χωρίσουμε την Αμερική σε περιοχές πρώην δουλοκτητικές (αμερικανική Ρωσία) και σε περιοχές μη δουλοκτητικές (αμερικανική μη-Ρωσία) θα έχουμε αναλφάβητους λευκούς 11-12% στις πρώτες και 4-6% στις δεύτερες!

Στις πρώην δουλοκτητικές περιοχές το ποσοστό των αναλφάβητων λευκών είναι δύο φορές μεγαλύτερο. Τα ίχνη της δουλείας διατηρούνται όχι μόνο στους νέγρους!

Αίσχος στην Αμερική για την κατάσταση των νέγρων!..

(* Β.Ι. ΛΕΝΙΝ, ΑΠΑΝΤΑ, έκδοση πέμπτη, τόμος 22, Απαντα, εκδόσεις «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», Αθήνα, σελ. 362 -363). 

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Από τη διαδήλωση στην Αθήνα

Στην Αθήνα οι οργανώσεις της αριστερά, αναρχικές και αντιρατσιστικές συλλογικότητες, σωματεία και φοιτητικοί σύλλογοι πραγματοποίησαν μια μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους στις ΗΠΑ. Οι περίπου 5.000 διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς την αμερικάνικη πρεσβεία, όπου αντιμετώπισαν την καταστολή των αστυνομικών δυνάμεων, που επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με χημικά, ενώ προχώρησαν σε 12 προσαγωγές.

Στην Θεσσαλονίκη οι διαδηλωτές έφτασαν μπροστά στο Προξενείο των ΗΠΑ επί της οδού Τσιμισκή, όπου σε μια συμβολική κίνηση γονάτισαν σηκώνοντας της γροθιές του, ενώ έκαψαν την αμερικανική σημαία.

Θεσσαλονίκη, Πηγή εικόνας: in.gr

Στην Πάτρα, η διαδήλωση των 1.500 αλληλέγγυων στα θύματα της ρατσιστικής βίας του αμερικάνικου κράτους,έκαναν πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Αντίστοιχες κινητοποιήσεις λαμβάνουν χώρα, σε Καναδά, Λονδίνο, Ιρλανδία, Κοπεγχάγη, Βερολίνο, με το κύμα οργής ενάντια στην κρατική δολοφονία του ΤζορτζΦλόιντ, αν παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις. Διαδηλωτές από όλο τον κόσμο απαιτούν να δικαιοσύνη, τιμωρία των ενόχων και να μπει ένα τέλος στον συστημικό ρατσισμό του αμερικάνικου κράτους.

Από την διαδήλωση αλληλεγγύης της Πάτρας

Δεν είναι μόνο ο George Floyr

Οι κοινότητες των Αφροαμερικάνων συνεχίζουν να κατακλύζουν τους δρόμους της Μινεάπολης και των αμερικάνικων πόλεων, με κεντρικά συνθήματα #BlackLivesMatter,#JusticeForGeorgeFloyd και «Ι can’tbreath», που ήταν η τελευταία φράση του Floyr πριν χάσει το οξυγόνο του.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτες εξεγέρσεις της εποχής του κορονοϊού προέρχονται από τους «έγχρωμους», οι οποίοι πλήρωσαν το βαρύτερο ανθρώπινο κόστος από της πανδημίας στις ΗΠΑ. Έχουν προηγηθεί οι ένοπλες πολιτοφυλακές από την οργάνωση «Μαύροι πάνθηρες», απέναντι στους ακροδεξιούς οπλοφόρους, οπαδούς του Τράμπ.

Δεν είναι μόνο ο George Floyr. Είναι επίσης για τους EricGarner(δολοφονημένος επίσης από κεφαλοκλείδωμα αστυνομικού), την Mπρεόνα Τέιλορ, τον Αχμόν Αρμπερί και κάθε θύματος του δομικού ρατσισμού των ΗΠΑ, που κατατάσσει των «έγχρωμους» και τους περιθωριοποιημένους πρώτους στην λίστα των θανάτων από COVID-19. Στις 7 Μαΐου 2020, ένας 30χρονος μαύρος άνδρας σκοτώθηκε από την αστυνομία έξω από το σπίτι του στο προάστιο WhiteOak της SilverSpring, από τα πολλαπλά πυρά του Λοχία DavidCohen.

Με την πανδημία να πλήττει τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, αποκαλύφτηκε τραγικά ο δομικός ρατσισμός του αμερικάνικου κράτους. Ενδεικτικά, στο Ντιτρόιτ με πληθυσμό 80% αφροαμερικάνικο και 10% λατινογενές, έλαβε χώρα μια πραγματική γενοκτονία με τις τρεις κομητείες που απαρτίζουν το Μετρό του Ντιτρόιτ — Γουέιν (που περιλαμβάνει το Ντιτρόιτ), Μάκομπ και Όκλαντ — να έχουν τουλάχιστον 3.300 θανάτους από ιούς μέχρι τις 4 Μαΐου. Ολόκληρη η πολιτεία του Μίσιγκαν είχε 4.000 θανάτους, καθιστώντας την τρίτη στη χώρα μετά τη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ. Έξω από το Μετρό του Ντιτρόιτ, μόνο μια άλλη επαρχία, η Genesee, η οποία περιλαμβάνει το Φλιντ, είχε περισσότερους από 100 θανάτους. Ενώ ο πληθυσμός της πολιτείας είναι 14% αφροαμερικάνικος, το 41% όσων έχουν πεθάνει από το COVID-19 σε όλη τη χώρα είναι Αφροαμερικανοί.

Ο «μεγάλος εξισωτής», όπως προκλητικά αποκάλεσαν την πανδημία θέλοντας να πουν πως τους χτυπάει «όλους στα ίσα», αποκαλύπτει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο τις ταξικές και φυλετικές ανισότητες, στην ίδια την μητρόπολη του καπιταλισμού. «Δεν υπάρχει τίποτα ίσο με αυτή την πανδημία», αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο η ιστοσελίδα StruggleLaLucha. Και αυτό συμβαίνει καθώς δεν υπάρχει τίποτε ίσο στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες.

Τίποτα ίσο, δεν υπάρχει και στην βία των αμερικάνικων σωμάτων ασφαλείας, καθώς σύμφωνα με το “Ιστορικό παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2019”:

«Η ειδικός ανταποκριτής των Ηνωμένων Εθνών σε ζητήματα σύγχρονων μορφών ρατσισμού, φυλετικής διάκρισης, ξενοφοβίας και σχετικών μορφών διακρίσεων κατέδειξε ότι οι λαοί αφρικανικής καταγωγής στις ΗΠΑ δολοφονούνται και υπόκεινται κακοποιήσεις σε ανησυχητικά επίπεδα από τις μονάδες ασφαλείας καθώς και πολίτες, οι οποίοι βέβαια δεν πληρώνουν ποτέ για τις πράξεις τους. Οι ενήλικες αφροαμερικανικής καταγωγής έχουν 5,9 περισσότερες πιθανότητες να φυλακιστούν από ότι λευκοί ενήλικες. Τέτοιες μορφές ανισότητες είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα σκλαβιάς και φυλετικών διακρίσεων. Οι λαοί αφρικανικής καταγωγής περισσότερο γίνονται αντιληπτοί ως εγκληματίες από τους αστυνομικούς και για αυτό αντιμετωπίζονται βάναυσα».

Το καπιταλιστικό σύστημα πρέπει να καεί

Ήδη ο πρώτος διαδηλωτής δολοφονήθηκε από πυρά ιδιοκτήτη επιχείρησης, ο οποίος υποτίθεται προστάτευε τα "ιερά και τα όσια" της ατομικής ιδιοκτησίας του, για να ακολουθήσει ο επόμενος, από αστυνομικά αυτή τη φορά πυρά.

Ενώ ο Τραμπ αντιμετωπίζει την πρώτη σοβαρή πολιτική κρίση της θητείας του, λίγους μήνες πριν τις αμερικάνικες εκλογές, κρυμμένος στα καταφύγια του Λευκού Οίκο τουιτάρει υποσχόμενος περισσότερο αίμα.

Με την εξέγερση των Αφροαμερικάνων, να έχει πάρει χαρακτηριστικά αγώνα όλων των φτωχών και των περιθωριοποιημένων, η καπιταλιστική μητρόπολης δοκιμάζει πρώτη το κύμα οργής απέναντι σε ένα σύστημα που δεν μπορεί να υποσχεθεί πλέον τίποτα, παρά περισσότερους θανάτους.

Όπως γράφει σε πρόσφατο του άρθρο της η ιστοσελίδα Struggle La Lucha: «Η Μινεάπολη καίγεται! Το καπιταλιστικό σύστημα πρέπει να καεί, επίσης!»

πηγη: kommon.gr