του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ξεπερνούσε κατά πολύ τα σύνορα των δύο χωρών η σημασία της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ την Δευτέρα και Τρίτη 15 και 16 Ιουνίου. Ούτε προφανώς περιορίζεται στα πρωτόκολλα συνεργασίας που υπέγραψαν οι δύο πλευρές στους τομείς διεθνών σχέσεων, άμυνας, ενέργειας, περιβάλλοντος, γεωργίας, τουρισμού και κυβερνοχώρου, τιμώντας έμπρακτα την συμπλήρωση 30 ετών από την ημέρα που οι δύο χώρες απέκτησαν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Γιάννης Ελαφρός

Το μεγαλειώδες κίνημα στις ΗΠΑ, που ξέσπασε μετά τη δολοφονία Φλόιντ, έφερε στην επιφάνεια μια έντονη αμφισβήτηση και διάθεση σύγκρουσης με την αστυνομική καταστολή καθώς και ριζοσπαστικά αιτήματα και πρακτικές, που πριν μερικούς μήνες θα ακούγονταν παράλογα, ειδικά στις ΗΠΑ. Σε όλο τον κόσμο το αίτημα ελευθερία και ζωή κόντρα στην αστυνομοκρατία προσπαθεί να ανασάνει σε νέους δρόμους αγώνα.

Η φρικιαστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μάη στη Μινεάπολη λειτούργησε σαν σπίρτο σε εύφλεκτο υλικό. Η κοινωνική πυρκαγιά ξέσπασε στην πόλη και σύντομα αγκάλιασε όλες τις ΗΠΑ. Σύντομα, το αστυνομικό τμήμα, στο οποίο ανήκαν οι δολοφόνοι του Φλόιντ, τυλίχθηκε στις φλόγες. Σύντομα, στο στόχαστρο των διαδηλωτών βρέθηκαν οι πρακτικές και ο ρόλος της αστυνομίας, με ένα σημαντικό τμήμα της αμερικάνικης κοινωνίας να ριζοσπαστικοποιείται ιδιαίτερα και να θέτει προωθημένα ζητήματα, με επίδραση και σε θεσμικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο πως το σύνθημα «Defund the Police», δηλαδή «περικόψτε τα κονδύλια για την αστυνομία», ακούστηκε δυνατά στις διαδηλώσεις. Ας σημειωθεί πως στις ΗΠΑ οι δαπάνες για αστυνομία- φυλακές- δικαιοσύνη είναι διπλάσιες εκείνων για υγεία, στέγαση και κοινωνικές υπηρεσίες.

Στη Μινεάπολη, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε τη διάλυση του αστυνομικού τμήματος της πόλης και την αντικατάστασή του από πολιτοφυλακή υπό τον έλεγχό του. Στη Βαλτιμόρη το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε δραστική περικοπή στον προϋπολογισμό της αστυνομίας. Στην Ατλάντα, όπου σκοτώθηκε από αστυνομικό προ δεκαημέρου ο 27χρονος άοπλος Αφροαμερικανός Ρέιτσαρντ Μπρουκς, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να σταματήσει η χρήση δακρυγόνων, χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, σπρέι πιπεριού από τους αστυνομικούς κατά διαδηλωτών. Ακόμα και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μπιλ ντε Μπλάζιο, δεσμεύτηκε ότι θα μειώσει τα κονδύλια για την αστυνομία. Στο Σιάτλ μάλιστα, διαδηλωτές κατέλαβαν κεντρική συνοικία για μέρες, ανακήρυξαν «κομμούνα» και «αυτόνομη ζώνη» και απομάκρυναν τους αστυνομικούς από το τμήμα, ζητώντας τη διάλυσή του και τη μετατροπή του σε κοινωνικό κέντρο!

Ο πλανήτης της αστυνομικής-κρατικής βίας

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ προκάλεσε ήδη ένα από τα μεγαλύτερα κύματα διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ, με μαζικές διαδηλώσεις σε πάνω από 50 Πολιτείες και εκατοντάδες πόλεις. Όπως όλα τα μεγάλα κινήματα τροφοδοτείται από πολλές πηγές, με την κοινωνική κατάσταση να παίζει τον πιο καθοριστικό ρόλο. Όλα δείχνουν πως το προηγούμενο 20ήμερο έσπασε η ηγεμονία και η κοινωνική συμμαχία της αστικής τάξης και ειδικά των πιο επιθετικών τμημάτων της, με τα μεσαία στρώματα και τμήματα της λευκής εργατικής τάξης, που είχε συγκροτηθεί κάτω από τη σημαία του «νόμου και της τάξης», της κοινωνικής σταθερότητας και ανέλιξης και του «Η Αμερική πρώτη». Δεν είναι μόνο ο πολύ περισσότερος κόσμος που γέμισε επίμονα τους δρόμους και ξεπερνούσε το μικρό αλλά αυξανόμενο σημαντικά τα τελευταία χρόνια δυναμικό των «ακτιβιστών» ή των συλλογικοτήτων μερικής ή συνολικότερης αμφισβήτησης, των χτυπημένων τμημάτων Αφροαμερικανών, μειονοτήτων και εργαζομένων καθώς και των αριστερών οργανώσεων. Είναι πως σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα τα αιτήματα των διαδηλωτών είχαν απήχηση, φαίνονταν λογικά (πριν λίγο θα φαίνονταν αναρχοκομμουνιστικά), ενώ ο λόγος της κυβέρνησης απαράδεκτος. Στις ρωγμές των εξεγέρσεων όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η ώρα.

Δεν είναι αντικείμενο αυτού του άρθρου η αποτίμηση του κινήματος στις ΗΠΑ. Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο πολιτικά, ειδικά σε χρονιά εκλογών, να υπερβεί μαζικά το αστικό δίπολο της δικομματικής αντιπαράθεσης και της ενίσχυσης των Δημοκρατικών «για να μην ξαναβγεί ο Τραμπ». Παρόλα αυτά δεν τελειώνουν όλα εκεί. Από τη διαδικασία της εξέγερσης αναβαθμίζονται και ενισχύονται οι πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις μέσα στις ΗΠΑ, που θα χρειαστούν βέβαια μια ποιοτική μεταστροφή για να εμφανιστεί επιτέλους η εργατική πολιτική στην πιο ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα (ενδιαφέρον το βιβλίο του Δ. Γρηγορόπουλου Ντόναλντ Τραμπ, God Bless America). Στο πλαίσιο αυτό είναι σημαντικό το πώς αναδείχθηκε από το κίνημα το θέμα της αστυνομίας και της κρατικής καταστολής, υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα της φιλολογίας των Δημοκρατικών. Στην πραγματικότητα δεν τίθεται μόνο το ζήτημα της καταστολής, ποτέ αυτό δεν πάει μόνο του, αλλά το κοινωνικό ζήτημα, η τεράστια πρόκληση της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής ανισότητας που στις ΗΠΑ απογειώνεται. Στο στόχαστρο μπαίνει αυτό το είδος θωρακισμένης δημοκρατίας «μόνο για πλούσιους», που προστατεύει τα κέρδη των πολυεθνικών και κάνει κεφαλοκλείδωμα διαρκείας στα δικαιώματα των εργατών, των φτωχών και των μειονοτήτων.

Το όργιο αστυνομικής τρομοκρατίας στις ΗΠΑ δεν είναι καινούργιο. Το 2017, για παράδειγμα, επί προεδρίας Ομπάμα έσπασαν όλα τα ρεκόρ, καθώς 987 πολίτες σκοτώθηκαν από αστυνομικούς μέσα σε μόλις ένα χρόνο(!), με αυξημένη αναλογία αφροαμερικανών. Σήμερα η κοινωνική οργή έχει ξεχειλίσει. Έτσι ο Τραμπ, που επιχείρησε να βγάλει τον στρατό στους δρόμους (ξεκίνησε στην Ουάσινγκτον), υποχρεώνεται τώρα σε αναδίπλωση, υπογράφοντας διάταγμα με ορισμένες ανεπαίσθητες αλλαγές των αστυνομικών πρακτικών. Μεταξύ άλλων, το διάταγμα περιλαμβάνει την απαγόρευση των «κεφαλοκλειδωμάτων», εκτός κι «αν η ζωή ενός αστυνομικού κινδυνεύει», ενώ συνδέει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση της αστυνομίας με την ανταπόκριση στα «υψηλότερα επαγγελματικά πρότυπα». Βεβαίως δεν παρέλειψε να επενδύσει πολιτικά στα πιο συντηρητικά ανακλαστικά. «Οι Αμερικανοί θέλουν τον νόμο και την τάξη, απαιτούν τον νόμο και την τάξη», τόνισε. Αντιτίθεται επίσης «σθεναρά» στις «ακραίες» προσπάθειες να διαλυθούν οι αστυνομικές υπηρεσίες, όπως στη Μινεάπολη.

Τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι στη Γερουσία όσο και οι Δημοκρατικοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων έχουν υποβάλλει νομοσχέδια για τη μεταρρύθμιση της αστυνομίας. Παρότι είναι αποτέλεσμα της πίεσης των διαδηλώσεων και είναι σχετικά προχωρημένα για τις ΗΠΑ (περισσότερο των Δημοκρατικών) υπολείπονται καίρια από τα αιτήματα του κινήματος, στρεφόμενα κυρίως κατά της χρήσης πρακτικών ασφυξίας και υπέρ της «διαφάνειας».
Αλλά δεν είναι μόνο στις ΗΠΑ. Μεγάλη αντιπαράθεση για το ρόλο της αστυνομίας γίνεται και στη Γαλλία, όπου η κατασταλτική δράση των μισητών CRS είναι τρομερή. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την ατέλειωτη βία κατά των «κίτρινων γιλέκων», που κόστισε νεκρούς και τραυματίες, με πολλούς διαδηλωτές να έχουν χάσει το μάτι τους από τις πλαστικές σφαίρες. Μεγάλες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν ξανά, φέρνοντας στην επιφάνεια την αδικαίωτη ακόμα υπόθεση του 24χρονου αφρικανικής καταγωγής Ανταμά Τραορέ, που πέθανε από ασφυξία κάτω από τρεις αστυνομικούς το 2016. Και στη Γαλλία, ο υπουργός Εσωτερικών επιχείρησε στις 8/6 να καταργήσει μόνο το… κεφαλοκλείδωμα. Μέρος των αστυνομικών αντέδρασαν σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, αποδεικνύοντας την μεγάλη διείσδυση ακροδεξιών και ρατσιστικών αντιλήψεων στο Σώμα. Το αποτέλεσμα ήταν να υποχωρήσει η κυβέρνηση του ακρο-κεντρώου Μακρόν. Αυτή η τακτική σύλληψης «θα εξακολουθήσει να εφαρμόζεται με μέτρο και διακριτικότητα»(!), έγραψε ο γενικός διευθυντής της εθνικής αστυνομίας της Γαλλίας Φρεντερίκ Βο στις αστυνομικές διευθύνσεις. Ταυτόχρονα, εξήγγειλε τη δημιουργία μιας επιτροπής που «θα καθορίσει μια τεχνική που θα αντικαταστήσει» το κεφαλοκλείδωμα και η οποία θα παρουσιάσει τα συμπεράσματά της μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου. Βεβαίως, οι δυνάμεις καταστολής δεν παρέλειψαν να δείξουν ξανά προ ημερών την παροιμιώδη γαλλική αβρότητα κατά αγωνιζόμενων υγειονομικών, προχωρώντας σε συλλήψεις και κακοποιήσεις διαδηλωτών.

Η αστυνομική-κρατική καταστολή δεν είναι μια υπερβολή του συστήματος αλλά η σιδηρογροθιά της ακραίας εκμετάλλευσης, της ανισότητας και των πολλαπλών κρίσεων

Δεν πρόκειται για εξαιρέσεις, ούτε για «κατάσταση εξαίρεσης». Από τη Χιλή μέχρι τη Βαρκελώνη και από την Κολομβία μέχρι την Ινδία, ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται κάτω από την μπότα των δυνάμεων καταστολής. «Το δίδυμο επιτήρησης-ελέγχου-χειραγώγησης από τη μια και καταστολής από την άλλη ανασυγκροτείται στο κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και στους ευρύτερους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας», σημειώνεται στην Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση (https://narnet.gr/node/100003456), που υπογραμμίζει «την αναβάθμιση των μηχανισμών ελέγχου-επιτήρησης, προληπτικής ανίχνευσης και καταστολής, την ισχυροποίηση των μηχανισμών χειραγώγησης-ποδηγέτησης» καθώς και τη «γενίκευση της άγριας καταστολής, τη διαπλοκή αστυνομίας-στρατού-μυστικών υπηρεσιών, τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και την αστυνομοποίηση του στρατού».
Η αστυνομική-κρατική καταστολή δεν είναι μια υπερβολή του συστήματος, ούτε ένας αυτόνομος παράγοντας που πάνω της πρέπει να συγκεντρωθούν τα πυρά ενός «αντικατασταλτικού» αγώνα. Αποτελούν τη σιδηρογροθιά του αστικού κράτους και του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, τους φύλακες της κοινωνίας της ακραίας εκμετάλλευσης, των πολλαπλών κρίσεων και των αυξανόμενων ανισοτήτων. Ο ρόλος τους αναβαθμίζεται καθώς λείπει το αναισθητικό των κοινωνικών συμβολαίων του παρελθόντος. Γι αυτό σήμερα ο νικηφόρος αγώνας ενάντια στην αστυνομική τρομοκρατία, για ελευθερία και δημοκρατία, δεν μπορεί παρά να είναι συνολικά αντικαπιταλιστικός, εμπνεόμενος από την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Η αυταπάτη του εκδημοκρατισμού

▸ Ανάγκη επιθετικών αιτημάτων και στόχων ενίσχυσης του κινήματος

Η εκτεταμένη αστυνομική καταστολή στον Βόλο το προηγούμενο Σάββατο υπογράμμισε πως μόνο ξένα δεν μάς είναι όσα γίνονται στις ΗΠΑ. Εξάλλου, στις 24 Μαΐου δύο 24χρονοι ξυλοκοπήθηκαν αναίτια από αστυνομικούς στα Σεπόλια, με τις ιατροδικαστικές εκθέσεις να αποκαλύπτουν πως οι δύο νέοι κτυπήθηκαν επανειλημμένα στο κεφάλι (από τις μεταλλικές χειροπέδες!) και στο σώμα από τους αστυνομικούς. Είχε προηγηθεί το όργιο αστυνομικής βίας στην Κυψέλη, η εισβολή στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής και αλλού αλλά και η προσπάθεια τρομοκράτησης κινητοποιήσεων, όπως των υγειονομικών. Στα ψιλά πέρασε η δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο δύο αστυνομικών, που πυροβόλησαν στις 11/6 βανάκι με πρόσφυγες στο Σουφλί, τραυματίζοντας δύο απ’ αυτούς. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει ως βασικό στοιχείο της πολιτικής της το «νόμος και τάξη», προετοιμάζεται για τις συγκρούσεις που έρχονται. Ήδη προωθεί μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα για την ΕΛΑΣ, ύψους 20-34 εκατομμυρίων, για αγορά 5.000 κρανών, 3.000 ασπίδων, 22.000 αλεξίσφαιρων γιλέκων και 50.000 χημικών!

Απέναντι στην αυξανόμενη αστυνομική βαρβαρότητα αποτελούν ασπιρίνες οι λογικές θεσμικού ελέγχου ή εκδημοκρατισμού της αστυνομίας. Στην Ελλάδα, οι ΕΔΕ έχουν γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο, ενώ ως προκάλυμμα χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις επιτροπές τύπου Αλιβιζάτου και τα πορίσματά τους —που δεν έχει δοθεί καν στη δημοσιότητα. Το αίτημα του εκδημοκρατισμού της αστυνομίας, που προβάλλει η ρεφορμιστική Αριστερά, δεν έχει λογική, όταν όλο το σύστημα ολοκληρώνεται αντιδραστικά.

Απαιτούνται σήμερα επιθετικά αιτήματα όπως η κατάργηση των ΜΑΤ, Δέλτα, ΔΙΑΣ και όλων των μονάδων καταστολής, καθώς και των αντίστοιχων υπηρεσιών της Ασφάλειας, η κατάργηση των τρομονόμων και όλων των διατάξεων με χαρακτηριστικά ιδιώνυμου κατά διαδηλωτών (π.χ. πλειστηριασμοί), η απόσυρση της αστυνομίας από τις διαδηλώσεις. Αντί δηλαδή για μάταια διεκδίκηση εκδημοκρατισμού ενός από τη φύση του αντιδημοκρατικού μηχανισμού, αγώνας για την ενίσχυση της δύναμης και του ρόλου του κινήματος, του δικαιώματος στο… ευ αγωνίζεσθαι.

Θα μπορούσε να καταργηθεί η αστυνομία στην εποχή μας;

Το ερώτημα και μόνο της κατάργησης της αστυνομίας μοιάζει με κομμουνιστική ή αναρχική φαντασίωση. Τέθηκε όμως στη Μινεάπολη (και όχι μόνο) των ΗΠΑ. «Ονειροφαντασίες», θα πουν κάποιοι. Αλλά, όπως έλεγε ο Λένιν, αν δεν φανταστούμε μια άλλη πραγματικότητα αποκλείεται να την προσεγγίσουμε. Βεβαίως, κατάργηση της αστυνομίας και των μηχανισμών καταστολής δεν μπορεί να υπάρχει μέσα στον καπιταλισμό, καθώς η εξουσία των εκμεταλλευτών στρέφεται κατά της εργαζόμενης πλειονότητας.

Σε μια άλλη κοινωνία όμως, που θα καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η αστυνομία μπορεί να καταργηθεί. Απαιτείται βεβαίως επανάσταση που θα «τσακίσει την αστική κρατική μηχανή» και θα εγκαθιδρύσει την εργατική εξουσία, που έχει «διακηρυγμένο πολιτικό στόχο να κινηθεί προς την απονέκρωση, τον μαρασμό κάθε μορφής εξουσίας, καταπίεσης και κράτους» σημειώνει η Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. «Μια τέτοια κοινωνία θα αντικαταστήσει τον μόνιμο στρατό και την αστυνομία με τον ένοπλο και αυτοοργανωμένο λαό. Θα στηρίζεται στη συλλογική πειθώ, πρόληψη και αποτροπή και όχι σε κατασταλτικά μέτρα και ιδιαίτερους μηχανισμούς αστυνόμευσης και πειθάρχησης», συμπληρώνει.

Η πορεία κοινωνικού μετασχηματισμού δεν θα είναι φυσικά ένα ανέμελος περίπατος αλλά περίοδος σκληρής ταξικής πάλης με τον παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης. Η μάχη όμως μπορεί να δοθεί με εργατοδημοκρατικό τρόπο. Όσο προχωρά η πορεία κομμουνιστικού μετασχηματισμού οι όποιες δυνάμεις άσκησης βίας θα απορροφώνται από την κοινωνία. Το γεγονός πως στην ΕΣΣΔ και αλλού αναπτύχθηκαν μορφές αστυνομικού κράτους οφείλεται στην υπερίσχυση μιας νέας εκμεταλλευτικής πραγματικότητας. Το κομμουνιστικό κίνημα της εποχής μας θα ακολουθήσει άλλο δρόμο.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Σε ακόμα πιο απαισιόδοξη εκτίμηση για την οικονομία των ΗΠΑ προχώρησε σήμερα (Πέμπτη) το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπός τού ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, το lockdown που επιβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε μεγαλύτερη διάρκεια από την αναμενόμενη, με συνέπεια να αναμένεται βαθύτερη συρρίκνωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος για το δεύτερο τρίμηνο, από αυτήν που αρχικά είχε προβλεφθεί. 

Πάντως, ο Ράις δεν προχώρησε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, οι οποίες –όπως είπε– θα δοθούν όταν το ΔΝΤ δημοσιεύσει τη σχετική έκθεσή του, στις 24 Ιουνίου. 

Επίσης, ο εκπρόσωπος του Ταμείου δήλωσε ότι η κινεζική οικονομία κερδίζει δυναμική, με τα στοιχεία να δείχνουν μια ισχυρότερη από το αναμενόμενο ανάκαμψη των επενδύσεων και των υπηρεσιών έως τον Μάιο. 

Υπενθυμίζεται πως η πρόβλεψη του ΔΝΤ για την παγκόσμια οικονομία κάνει λόγο για ύφεση 3%, που θα είναι ίσως η χειρότερη επίδοση από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930. Επίσης το ΔΝΤ έχει εκτιμήσει πως το 2021 μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από το πώς θα αντιμετωπιστεί η πανδημία.

Σημειώνεται επίσης, ότι το καλύτερο σενάριο του ΔΝΤ για την οικονομία των ΗΠΑ, που ανακοινώθηκε τον περασμένο Απρίλιο, έκανε λόγο για συρρίκνωση ύψους 5,9% το 2020, αλλά ανάπτυξη 4,7% το 2021.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Η πρόοδος μέσα στην κοινωνία των ΗΠΑ για τους μαύρους Αμερικανούς συντελείται εξαιρετικά αργά. Παρότι ο διαχωρισμός και η φτώχεια στους Αφροαμερικανούς έχουν υποχωρήσει από το 1968, οι βαθιές ανισότητες, που έχουν εξίσου βαθιές ρίζες, παραμένουν. Τρεις σημαντικοί κοινωνικοί δείκτες για τους Αφροαμερικανούς έχουν επιδεινωθεί τον τελευταίο μισό αιώνα, κι ας έχει μειωθεί η απροκάλυπτη φυλετική εχθρότητα.

1. Η ανεργία έχει γίνει πολύ έντονη. Το 1972 σχεδόν το 80% των μαύρων Αμερικανών ανδρών ηλικίας άνω των 20 ετών ανήκαν στο εργατικό δυναμικό. Αυτό το ποσοστό έπεφτε αργά αλλά σημαντικά κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών, φτάνοντας στο 67% πριν ξεσπάσει η πανδημία. Σήμερα έχει πέσει κι άλλο και είναι στο 63%.
2. Το ποσοστό γεννήσεων εκτός γάμου ανέβηκε από 40% σε 70%. Πρόκειται για γεννήσεις από ανύπαντρα ζευγάρια και τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτές οι μορφές οικογένειας αποδεικνύονται εξαιρετικά ασταθείς: περί το 70% διαλύονται μέσα σε πέντε χρόνια από τη γέννηση του παιδιού. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται και οικονομικά.
3. Οι φυλακίσεις εκτοξεύθηκαν σε ασυνήθιστα ποσοστά: μεταξύ 1960 και 2010 υπερτριπλασιάστηκαν για τους μαύρους.

Τα τρία παραπάνω φαινόμενα συνδέονται και αλληλεπιδρούν με έναν περίπλοκο τρόπο. Ευθύνονται, όμως, σε πολύ σημαντικό βαθμό για τη θλιβερά μεγάλη κινητικότητα προς τα κάτω που παρατηρείται στα μαύρα αγόρια σε σχέση με τα λευκά αγόρια. Κοινωνική κινητικότητα είναι η διαδικασία κατά την οποία άτομα μετακινούνται από τη μια κοινωνική διαστρωμάτωση σε άλλη, δηλαδή ουσιαστικά ανεβοκατεβαίνουν μεταξύ κοινωνικών τάξεων.
Τα μαύρα αγόρια που γεννήθηκαν σε οικογένειες οι οποίες βρίσκονται στο κορυφαίο 1% σύμφωνα με την κατανομή εισοδήματος έχουν τις ίδιες πιθανότητες να πάνε στη φυλακή με τα λευκά αγόρια που γεννήθηκαν στην τελευταία οικονομική βαθμίδα, σύμφωνα με τις έρευνες που έχουν γίνει.

Τα τελευταία χρόνια τα μεγαλύτερα επεισόδια ταραχών και διαδηλώσεων λόγω των θανάτων μαύρων ανδρών στα χέρια της αστυνομίας, όπως πρόσφατα με τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, έχουν ξεσπάσει σε μέρη που διαθέτουν μακρά ιστορία διαχωρισμού, ο οποίος, μάλιστα, επιμένει μέχρι σήμερα. Σε αυτά περιλαμβάνονται το Σικάγο, όπου το 2014 σκοτώθηκε ο Λακάν ΜακΝτόναλντ, η Βαλτιμόρη με τον θάνατο του Φρέντι Γκρέι το 2015 και τώρα η Μινεάπολη με τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μαΐου. 
Τα γκέτο έπαψαν να αποτελούν νόμιμα επιβεβλημένη από τον νόμο πρακτική το 1948, αλλά οι φυλετικές παθογένειες σε πολλές αμερικανικές πόλεις επιμένουν.

Διαρκής φυλετικός διαχωρισμός
Ο Πάτρικ Σάρκι, κοινωνιολόγος του Πανεπιστημίου Πρίνστον, μελέτησε τα αποτελέσματα της εποχής των πολιτικών δικαιωμάτων στις μαύρες οικογένειες και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η έντονη φυλετική ανισότητα που υπήρχε τη δεκαετία του 1970 στις αμερικανικές γειτονιές έχει διαιωνιστεί, με πολύ μικρές αλλαγές, έως τη σημερινή γενιά».
Ο διαχωρισμός, που συνεχίζεται και σήμερα στις πόλεις της Αμερικής, ξεκίνησε με συγκεκριμένο τρόπο. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι μαύροι άρχισαν να μετακινούνται από τον αγροτικό Νότο στον αστικό Βορρά σε μεγάλους αριθμούς με σκοπό τόσο την αναζήτηση καλύτερης εργασίας σε εργοστάσια όσο και για να ξεφύγουν από την καταπίεση και τα λιντσαρίσματα.

Οι λευκοί κάτοικοι «ανταποκρίθηκαν» δημιουργώντας φυλετικά διαχωρισμένες γειτονιές. Όταν αυτές οι γειτονιές κηρύχθηκαν παράνομες από το ανώτατο δικαστήριο, συγκεκριμένα ιδιωτικά «φυλετικά συμβόλαια» μεταξύ ιδιοκτητών κατοικιών ουσιαστικά απαγόρευαν στους μαύρους να γίνουν ιδιοκτήτες σε γειτονιές λευκών. Τυχόν παραβιάσεις αυτής της γραμμής «χρώματος» αντιμετωπίζονταν με βία.
Οι αστικοί κοινωνιολόγοι χρησιμοποιούν έναν τρόπο υπολογισμού που λέγεται «δείκτης ανομοιομορφίας» για να ποσοτικοποιήσουν τον διαχωρισμό, δηλαδή το ποσοστό των μαύρων που θα έπρεπε να μετακινηθούν για να υπάρξει ισομερής κατανομή – διασπορά σε μια πόλη ώστε να μην είναι κάποιες γειτονιές «μαύρες» ή «λευκές»:
● Το 1970 αυτό το ποσοστό ήταν 93%. Πρακτικά υπήρχαν γκέτο δηλαδή.
● Το 2010 ο δείκτης ανομοιότητας είχε πέσει στο 70%, πράγμα που έδειχνε μια βελτίωση, αλλά ακόμη απείχε πολύ από την ενσωματωμένη κοινωνία που οραματίζονταν τα κινήματα για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων πριν από 60 χρόνια.

Σύμφωνα με κοινωνιολόγους του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, ο διαχωρισμός ανάλογα με την τάξη, τόσο στη στέγαση όσο και στην εκπαίδευση, μεγάλωσε στο μεσοδιάστημα.
Οι υπολογισμοί του Πανεπιστημίου Columbia και της Mathematica Policy Research το 1970 έδειξαν ότι το 47% των Αφροαμερικανών ήταν φτωχοί. Το 2014 αυτό το ποσοστό είχε πέσει στο 27%, μια πράγματι σημαντική πτώση, αλλά ακόμη παραμένει τριπλάσιο από το ποσοστό φτώχειας των λευκών.
Παρατηρείται ότι όλο και περισσότερο οι φτωχοί είναι συγκεντρωμένοι στις ίδιες περιοχές. Από το 2000 ο αριθμός των φτωχών Αμερικανών που ζουν σε μέρη με υψηλή συγκέντρωση φτώχειας έχει ανέβει κατά 57%. Ως τέτοιες χαρακτηρίζονται περιοχές όπου πάνω από το ένα πέμπτο ζει κάτω από το ομοσπονδιακό όριο της φτώχειας. 

Τα μαύρα παιδιά ειδικότερα έχουν επτά φορές περισσότερες πιθανότητες από τα λευκά να ζουν σε αυτές τις διαβρωτικές συνθήκες εξαθλίωσης.
Το συμπυκνωμένο μειονέκτημα «παράγει» πληθώρα συνεπειών. Οι κοινωνιολόγοι έχουν ολόκληρα βουνά από στοιχεία που συνδέουν τη ζωή σε τέτοιες γειτονιές με τα χειρότερα αποτελέσματα όσον αφορά την υγεία, την εκπαίδευση, το εισόδημα και την πιθανότητα φυλάκισης.
Το να ζει κάποιος σε γκετοποιημένες γειτονιές που μαστίζονται από φτώχεια και βία για ολόκληρες γενιές σημαίνει να βιώνει μια διαρκή έλλειψη ευκαιριών. Ακόμη μπορεί να διαβρώσει τη δημοκρατική συνοχή, αφού δημιουργούνται ξεχωριστές σφαίρες «φυλής» και «τάξης», μια για «εμάς» και μια για τους «άλλους». 

Οι Αφροαμερικανοί αποτελούν τη φτωχότερη ομάδα στις ΗΠΑ, με τη φτωχότερη υγεία, την ελλιπέστερη πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη, τη χειρότερη στέγαση και τις πιο ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες. Παρατηρούνται υψηλά περιστατικά διαβήτη, άσθματος, υπέρτασης, καρκίνου και παχυσαρκίας, ενώ συχνά δεν έχουν την ενδεδειγμένη ιατρική παρακολούθηση και φαρμακευτική αγωγή.

Πιο ευάλωτοι στον ιό
Δεν είναι τυχαίο το ότι οι μαύροι Αμερικανοί χτυπήθηκαν χειρότερα από τον κορωνοϊό σε σχέση με τους λευκούς. Η αρρώστια τούς σκοτώνει συνεπικουρούμενη από την υποβαθμισμένη υγεία τους και τις κακές συνθήκες διαβίωσης. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι ο κορωνοϊός σκότωσε έναν στους 2.000 Αφροαμερικανούς, παρότι οι νότιες πολιτείες, στις οποίες ζουν πάνω από τους μισούς μαύρους, είχαν σχετικά λιγότερα κρούσματα. 
Παρά ταύτα, όσοι μαύροι Αμερικανοί μολυνθούν από τον ιό είναι 2,4 φορές περισσότερο πιθανό να πεθάνουν σε σχέση με τους λευκούς και 2,2 φορές πιθανότερο σε σχέση με τους Λατίνους και τους Ασιάτες. 
Ενδεικτικά στην Ουάσιγκτον οι μαύροι είναι λιγότεροι από το 47% του πληθυσμού, αλλά τους αναλογεί το 80% από τους συνολικούς θανάτους λόγω κορωνοϊού στην πόλη.

Δολοφονίες και φυλακίσεις
Οι Αφροαμερικανοί, επιπλέον, είναι τρεις φορές πιο πιθανό απ’ όσο για τους λευκούς να σκοτωθούν από την αστυνομία. Μάλιστα το να δολοφονηθούν από αστυνομικό αποτελεί σήμερα την έκτη κατά σειρά αιτία θανάτου για τους νέους μαύρους άνδρες. Επιπλέον οι Αφροαμερικανοί είναι πιθανότερο να καταδικαστούν σε φυλάκιση αλλά και να εκτίσουν μεγαλύτερη ποινή σε σχέση με τους λευκούς. Αν και αποτελούν το 13% του ενήλικου πληθυσμού, αποτελούν το 33% των φυλακισμένων συνολικά.

Κοινωνιολόγοι θεωρούν ότι η αστυνομία στις ΗΠΑ λειτουργεί με «συστημικό ρατσισμό». Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι αστυνομικοί είναι ρατσιστές ή βίαια άτομα. Σημαίνει ότι το σύστημα λειτουργεί με έναν τρόπο που είναι φυλετικά προκατειλημμένο, ανεξάρτητα από τα όποια μεμονωμένα ατομικά κίνητρα μεμονωμένων αστυνομικών.

Οι… διστακτικοί εισαγγελείς
Μία βασική παθογένεια όσον αφορά τη σωστή λειτουργία, την αξιοκρατία και τη διαφάνεια στην απονομή δικαιοσύνης στην αμερικανική αστυνομία είναι το γεγονός ότι τα αστυνομικά σωματεία στη χώρα κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την απόλυση ή ακόμα και την τιμωρία αστυνομικών. Η Τζέινι Χαρτό, πρώην αρχηγός της αστυνομίας στη Μινεάπολη, δήλωσε ότι τα σωματεία επανέφεραν αστυνομικούς που θα απολύονταν ως ακατάλληλοι για το σώμα. 

Ακόμη και όταν πρόκειται για θανάτους πολιτών, ελάχιστοι αστυνομικοί αντιμετωπίζουν συνέπειες. Οι εισαγγελείς είναι διστακτικοί να απαγγείλουν κατηγορίες κατά αστυνομικών. Για να πάνε μπροστά στην καριέρα τους οι εισαγγελείς χρειάζεται να πετύχουν καταδίκες. Και για να καταδικάσουν κάποιον έχουν ανάγκη την αστυνομία να καταθέσει. Πολύ απλά η αστυνομία δεν βοηθάει εισαγγελείς που «κυνηγάνε αστυνομικούς», σύμφωνα με τον «Economist».

Σπάνιες οι καταδίκες
Γενικά, πάντως, οι αστυνομικοί στις ΗΠΑ σπανίως καταδικάζονται για τον φόνο κάποιου. Μεταξύ 2013 και 2019 συνολικά 7.663 άνθρωποι σκοτώθηκαν από αστυνομικούς στην Αμερική. Όλο αυτό το διάστημα οι αστυνομικοί που κατηγορήθηκαν για έγκλημα σε σχέση με φόνο ενός πολίτη είναι στο σύνολό τους 95. Από αυτούς 48 καταδικάστηκαν για κάποιο έγκλημα. Οι 23 αθωώθηκαν. Για 24 αποσύρθηκαν οι κατηγορίες ή η υπόθεση συνεχίζει να εκκρεμεί.

Πρακτικά η αστυνομία διαθέτει λειτουργική ασυλία ενάντια σε μηνύσεις πολιτών χάρη σε ένα δόγμα «ειδικής ασυλίας». Αυτό επιτρέπει σε αστυνομικούς να γλιτώνουν από μηνύσεις, αρκεί να μην έχουν παραβιάσει, όπως εξηγεί το ανώτατο δικαστήριο, «σαφώς καθιερωμένα θεσπισμένα ή συνταγματικά δικαιώματα». 
Το πρόβλημα είναι ότι τα δικαστήρια ερμηνεύουν το «σαφώς καθιερωμένα» με πολύ… μπερδεμένη δημιουργικότητα. Σε μια περίπτωση δικαστήριο απέρριψε μήνυση κατά αστυνομικών που κατηγορούνταν ότι έκλεψαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε μετρητά και σπάνια νομίσματα ενώ εκτελούσαν ένταλμα έρευνας. Ο απίστευτος λόγος της αθώωσής τους από το δικαστήριο ήταν ότι «δεν υπήρχε σαφώς καθορισμένος νόμος που να υποστηρίζει ότι αστυνομικοί παραβιάζουν την τέταρτη ή τη δέκατη τέταρτη τροπολογία όταν κλέβουν περιουσία που κατασχέθηκε μετά από ένταλμα»…

«Δεν κοιτάζεις την κάμερα όταν σκοτώνεις, εκτός αν…»

Έρευνα της Νικόλ Γκονζάλες Βαν Κλιβ, κοινωνιολόγου του Πανεπιστημίου Brown, που μελετά τις σχέσεις εισαγγελέων – αστυνομίας, περιγράφει: «Μια περίπλοκη κουλτούρα, όπου η αστυνομία ουσιαστικά κατασκεύασε υποθέσεις για τους εισαγγελείς, οι οποίοι με τη σειρά τους αναμενόταν να καθυστερήσουν εισαγγελικές αποφάσεις για αστυνομικούς ως επαγγελματικό αντάλλαγμα».

Η ίδια κοινωνιολόγος επισημαίνει μια πολύ ενδεικτική λεπτομέρεια: Όσο ο αστυνομικός Σόβιν έπνιγε τον Τζορτζ Φλόιντ, «κοιτούσε διαρκώς μέσα στην κάμερα. Δεν έδειχνε ανήσυχος ή νευρικός ο Σόβιν. Ήξερε ότι τον βιντεοσκοπούσαν και τον παρακολουθούσαν. Δεν κάνεις κάτι τέτοιο, εκτός αν νιώθεις ότι οι εισαγγελείς δεν πρόκειται να σου απαγγείλουν κατηγορίες».
Υπό την τεράστια πίεση, βέβαια, οι εισαγγελείς απήγγειλαν κατηγορίες στον Σόβιν, αν και για πολλούς ήταν εξοργιστικά κι εξόφθαλμα ελαφρές: Αρχικά για φόνο τρίτου βαθμού και ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Μόνο μετά την κατακραυγή και τις διαδηλώσεις τού απαγγέλθηκε νέα κατηγορία για φόνο δευτέρου βαθμού.

Πηγή: “Ποντίκι  -  vathikokkino.gr“

Η αναβολή της τακτικής επίσκεψης στον οδοντίατρο αποτελεί… πάγια τακτική για πολλούς ανθρώπους – Μπορεί μια τέτοια –θεωρητικά αθώα- απόφαση να προκαλέσει την επιδείνωση των φλεγμονωδών νόσων του εντέρου; Οι επιστήμονες απαντούν

Από τις καρδιακές παθήσεις μέχρι τον διαβήτη, η κακή στοματική υγεία αποτελεί συχνά μια αντανάκλαση της συνολικής υγείας ενός ανθρώπου, ενώ μπορεί να είναι και η αιτία μιας συστηματικής πάθησης.

Μια νέα συνεργατική μελέτη επιστημόνων από την Ιατρική και Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Michigan, που δημοσιεύθηκε στο Cell, αποκαλύπτει ότι οι φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου (IBD), που περιλαμβάνουν ασθένειες όπως η νόσος Crohn και η ελκώδης κολίτιδα, μπορεί να αποτελούν ακόμη μια κατάσταση που επιδεινώνεται από την κακή στοματική υγεία.

Πιο αναλυτικά, η μελέτη σε πειραματόζωα αναδεικνύει δύο μονοπάτια μέσω των οποίων φαίνεται ότι τα στοματικά βακτήρια επιδεινώνουν τη φλεγμονή του εντέρου. Στο πρώτο μονοπάτι, η περιοδοντίτιδα , οδηγεί σε ανισορροπία του φυσιολογικού μικροβιώματος του στόματος, με αύξηση των βακτηρίων που προκαλούν φλεγμονή, τα οποία στη συνέχεια μεταφέρονται στο έντερο.

Επειδή, όμως, αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να προκαλέσει φλεγμονή στο έντερο, η ομάδα εξέτασε τις αλλαγές του μικροβιώματος σε ποντίκια με υπάρχουσα φλεγμονή στο παχύ έντερο για να δείξει ότι ίσως τα στοματικά βακτήρια επιδεινώνουν την κατάσταση.

«Το φυσιολογικό εντερικό μικροβίωμα αντιστέκεται στην αποίκηση του εντέρου από εξωγενή βακτήρια. Ωστόσο, στα ποντίκια με IBD, τα ωφέλιμα βακτήρια του εντέρου διαταράσσονται και η ικανότητά τους να αντισταθούν σε βακτήρια του στόματος που προκαλούν ασθένειες εξασθενεί», αναφέρει ο Nobuhiko Kamada, επίκουρος καθηγητής στο τμήμα της γαστρεντερολογίας. Τελικά, η ομάδα διαπίστωσε ότι τα ποντίκια που έπασχαν τόσο από στοματική όσο και από εντερική φλεγμονή είχαν σημαντικά αυξημένη απώλεια βάρους και μεγαλύτερη ασθενική δραστηριότητα.

Στο δεύτερο προτεινόμενο μονοπάτι, η περιοδοντίτιδα ενεργοποιεί τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος στο στόμα, τα οποία επίσης ταξιδεύουν στο έντερο και επιδεινώνουν τη φλεγμονή. Το φυσιολογικό μικροβίωμα του εντέρου διατηρείται σε ισορροπία μέσω της δράσης των φλεγμονωδών και ρυθμιστικών Τ κυττάρων τα οποία είναι ρυθμισμένα έτσι ώστε να είναι ανθεκτικά στα υπάρχοντα βακτήρια. Η στοματική φλεγμονή, όμως, παράγει κυρίως φλεγμονώδη Τ κύτταρα που μετοικίζουν στο έντερο, όπου -απομακρυσμένα από το φυσιολογικό τους περιβάλλον- καταλήγουν να ενεργοποιούν την ανοσολογική απόκριση του εντέρου, επιδεινώνοντας και πάλι το πρόβλημα.

«Η επιδείνωση της εντερικής φλεγμονής που προκαλείται από μικροοργανισμούς της στοματικής κοιλότητας που μεταναστεύουν στο έντερο έχει σημαντικές επιπτώσεις, τις οποίες πρέπει να επισημάνουμε στους ασθενείς με στόχο την αδήριτη ανάγκη ενίσχυσης της στοματικής υγείας ως μέρος της συνολικής σωματικής υγείας», σχολιάζει ο συγγραφέας, Δρ. William Giannobile.

Η μελέτη αναμένεται να συντελέσει σε καινοτόμες θεραπείες για τις φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, κυρίως επειδή «είναι πάρα πολλοί οι ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στις φαρμακευτικές αγωγές, οδηγούμενοι έτσι σε περιορισμένη ποιότητα ζωής και τελικά σε χειρουργική επέμβαση. Η μελέτη αυτή υποδεικνύει έντονα ότι τα κλινικά αποτελέσματα των φλεγμονωδών νόσων του εντέρου μπορούν να βελτιωθούν με την παρακολούθηση της στοματικής υγείας και φλεγμονής», καταλήγουν οι επιστήμονες.

ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr

«Όταν η αλληλεπίδραση γίνεται κάτι παράξενο και άγνωστο, τότε θα έχουμε αλλάξει το ποιος και το τι είμαστε ως είδος».

David Byrne στο περιοδικό MIT Technology Review

Η τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών (ΤΠΕ) επηρεάζει βαθιά τον εγκέφαλο και την ανθρωπότητα σχεδόν όλων μας. Με την έλευση του 5G και του Διαδικτύου των πραγμάτων/InternetOfThings (IoT), νέες τάσεις και δοκιμές  της τεχνολογίας μπαίνουν στον κόσμο μας. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα ρομπότ, η εικονική πραγματικότητα/Virtual Reality (VR), η επαυξημένη πραγματικότητα/Augmented Reality (AR), η Τεχνητή Νοημοσύνη / Artificial Reality (AI), οι επαυξημένοι άνθρωποι και η συγχώνευση ανθρώπων και τεχνολογίας. Το πώς θα μας επηρεάσουν είναι άγνωστο. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η έρευνα για την τρέχουσα τεχνολογία μας,  δείχνει βαθιές επιπτώσεις στον εγκέφαλο μας  και την ανθρωπότητα. Αυτές οι επιπτώσεις πρόκειται  μόνο να αυξηθούν όταν κάθε αντικείμενο θα καταλαμβάνει χώρο στο Cloud και το Cloud θα βρέχει (βασιλεύει;) πίσω στον κόσμο μας[1].

Η τρέχουσα ψηφιακή τεχνολογία μας, υπονομεύει κάθε στιγμή της ενεργής ζωής μας. «Σβήνουμε»  ημέρες, μήνες, ακόμη και χρόνια γνήσιας ανθρωπινης επαφής πρόσωπο με πρόσωπο, ενώ παγιδευόμαστε μέσα στον παγκόσμιο ιστό. (Μια ορατή απεικόνιση αυτού μπορεί να φανεί εδώ.) Ο χρόνος που ξοδεύεται με την τεχνολογία είναι χαμένος χρόνος ή χρόνος που αφαιρείται από τη σύνδεση μας με τους άλλους και τον φυσικό μας κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος των ημερών μας έχει ήδη περάσει αλληλεπιδρώντας με και βυθιζόμενοι σε οθόνες. Με την έλευση του Διαδικτύου των πραγμάτων (IoT), η κατάσταση θα γίνει όλο και πιο τρομερή.

Σε μια συνέντευξη του 2017 στο Morning News, η παιδιατρικός εργοθεραπευτής, Cris Rowan, μοιράστηκε μερικούς εντυπωσιακούς αριθμούς. Σύμφωνα με την Rowan, η έρευνα δείχνει ότι τα παιδιά ηλικίας 0 έως 2 ετών περνούν περίπου δυόμισι ώρες χρόνου στην οθόνη την ημέρα. Τα παιδιά 3 έως 5 ετών, περίπου τεσσεράμισι ώρες. Τα παιδιά 6 έως 12 ετών, περνούν  επτάμιση ώρες. Και οι έφηβοι μας βρίσκονται μπροστά στην οθόνη κατά τον εντυπωσιακό χρόνο των εννέα ωρών την ημέρα! Η Rowan ρωτά ρητορικά, "Τι ΔΕΝ κάνουν τα παιδιά μας ενώ βρίσκονται σε αυτές τις συσκευές;"  Η απάντησή της: «Τα παιδιά δεν έχουν αρκετή κίνηση, αφή, ανθρώπινη σύνδεση και επαφή με την φύση».

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά περιορισμό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, εξάλειψη του χρόνου οθόνης για μικρά παιδιά και εξασφάλιση ότι έχουν τρεις ώρες σωματικής δραστηριότητας καθημερινά. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά τώρα στους γιατρούς να συνταγογραφούν την δραστηριότητα του παγχνιδιού για τα παιδιά. Ενώ αυτές οι συστάσεις είναι ορθές, η ανάγκη για τέτοιες συστάσεις είναι ένα θλιβερό σχόλιο για την τρέχουσα κατάσταση.

Υπάρχουν σοβαρά και καταστροφικά μειονεκτήματα στις επιπτώσεις της τεχνολογίας πάνω στον εγκέφαλο μας και στην ανθρωπότητα. Η ερευνητική δημοσιογράφος, Mary Aiken, περιέγραψε όταν βρέθηκε σε ένα τρένο όπου παρατήρησε μια μητέρα να θηλάζει το βρέφος της. Τα μάτια του βρέφους ήταν κολλημένα στο πρόσωπο της μητέρας, ενώ η μητέρα, βυθισμένη στον κυβερνοχώρο, κοίταζε το έξυπνο τηλέφωνό της για 30 λεπτά. Η απώλεια σε αυτό το παιδί, στη μητέρα, ακόμη και στην ανθρωπότητα είναι ανεπανόρθωτη.

Πού κατευθυνόμαστε;

Ακολουθεί μια μικρή δειγματοληψία των τρόπων με τους οποίους η τεχνολογία επηρεάζει τον εγκέφαλο μας και την ανθρωπότητά, και τι μας λένε ορισμένοι ειδικοί.

Δελεασμένοι από την προσωπική τους πύλη στον κυβερνοχώρο (γνωστό και ως έξυπνο τηλέφωνο), πολλοί άνθρωποι περνούν τη ζωή τους χωρίς την επίγνωση των θεαμάτων, των ήχων, των υφών, και μερικές φορές ακόμη και των φωτεινών σηματοδοτών κυκλοφορίας. Έτσι, δύο πόλεις στη Γερμανία, το Άουγκσμπουργκ και η Κολωνία, εγκατέστησαν φώτα κυκλοφορίας στο έδαφος για να προστατεύσουν τους γνωστούς πεζούς που ενώ περπατούν πληκτρολογούν ταυτόχρονα μηνύματα στο κινητό.

Σε ένα συνέδριο της TED του 2012 με θέμα Connected but Alone (Συνδεδεμένοι αλλά Μόνοι μας) η πολιτιστική αναλύτρια,  SherryTurkle, επισήμανε: «Την αφήνουμε [την ψηφιακή συνδεσιμότητα] να μας μεταφέρει σε μέρη που δεν θέλουμε να πάμε».  Η Turkle συνεχίζει: Αυτές οι μικρές συσκευές ... στην τσέπη μας είναι τόσο ισχυρές που δεν αλλάζουν μόνο αυτό που κάνουμε, αλλάζουν το ποιοι είμαστε. "

Οι εταιρείες μας οδηγούν να πιστέψουμε ότι θέλουμε αυτό που πραγματικά δεν θέλουμε… προσφέροντας ευχαρίστηση, αλλά όχι ευτυχία, όπως εξηγείται από τον Robert Lustig στο The Hacking of the American Mind. «Οι εταιρείες στην Αμερική σήμερα έχουν εμπλακεί σε μια πολύ συγκεκριμένη προσπάθεια να προωθήσουν την προπαγάνδα τους, προκειμένου μέσω της  προπαγάνδας αυτής να προακλέσουν  να κάνουμε διαφορετικά πράγματα από ό, τι σε άλλη περίπτωση πιθανόν να θέλαμε να κάνουμε».

Σύμφωνα με τον Maurice Conti, βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας νέας εποχής - της Επααυξημένης Εποχής. Σε μια ομιλία TEDx, The Future of Human Augmentation, ο Conti προβλέπει: «Σε αυτήν τη νέα εποχή, οι φυσικές σας ανθρώπινες ικανότητες θα επαυξηθούν από υπολογιστικά συστήματα που θα σας βοηθούν να σκέφτεστε, ρομποτικά συστήματα που σας βοηθούν να ενεργείτε και ψηφιακά νευρικά συστήματα που θα σας συνδέουν με τον κόσμο πολύ πέρα από τις φυσικές σας αισθήσεις».

Πώς αυτή η παγκόσμια μεταμόρφωση σε υψηλής ταχύτητας Σάιμποργκ  θα επηρεάσει τον εγκέφαλο μας και την ανθρωπότητα;  Αυτές και πολλές άλλες ερωτήσεις ανησυχούν βαθιά όσους από εμάς εκτιμούμε τη ζωή στον φυσικό κόσμο.

Ουσιαστικά, επιτρέψαμε στη βιομηχανία να καθορίσει ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και πού κατευθυνόμαστε ως είδος - εν συντομία, τον εγκέφαλο μας και την ανθρωπότητα.

Ακολουθούν ορισμένοι από τους τρόπους με τους οποίους έχει αποδειχθεί ότι η υπερβολική ψηφιακή συνδεσιμότητα επηρεάζει αρνητικά τον εγκέφαλο μας, τις σχέσεις και την ανθρωπότητα.

«Το να είσαι αληθινά με ένα άλλο άτομο σημαίνει να είσαι βιωματικά μαζί του, να πάρεις αμέτρητα απειροελάχιστα σήματα από τα μάτια και τη γλώσσα και το περιεχόμενο της φωνής και του σώματος και να αντιδράς, συχνά ασυνείδητα, σε κάθε απόχρωση. Αυτές είναι οι βαθύτερες κοινωνικές δεξιότητές μας, οι οποίες έχουν ακονιστεί μέσω των αιώνων. Είναι αυτά που μας κάνουν ξεχωριστούς ανθρώπους. Με την αστραπιαία αντικατάσταση της εικονικής πραγματικότητας ως την πραγματικότητα, ελαττώνουμε το πεδίο αυτής της αλληλεπίδρασης ακόμη και πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό των ατόμων με τα οποία αλληλεπιδρούμε. Καταργούμε ή φιλτράρουμε δραστικά όλες τις πληροφορίες που θα μπορούσαμε να πάρουμε με την επαφή μας με ένα άλλο άτομο, μειώνοντάς τα σε απλουστευμένα περιγράμματα - έναν «φίλο του Facebook», μια φωτογραφία στο Instagram, ένα μήνυμα κειμένου - σε έναν ελεγχόμενο και απομονωμένο κόσμο που υπάρχει σε μεγάλο βαθμό απαλλαγμένος από τις ξαφνικές και απρόοπτες εντάσεις ή φορτία της πραγματικής ανθρώπινης αλληλεπίδρασης.

Γινόμαστε οι «επαφές» του άλλου, αποδοτικές σκιές του εαυτού μας».

Andrew Sullivan «Συνήθιζα να είμαι άνθρωπος (I Used to Be a Human Being )», 18 Σεπτεμβρίου 2016, Νέα Υόρκη.

5 τρόποι με τους οποίους η τεχνολογία ψηφιακής επικοινωνίας μπορεί να επηρεάζει τον εγκέφαλο μας και την ανθρωπότητα:

• Εθισμός
• Αλλαγές στην φυσιολογία του εγκεφάλου
• Ρηχή σκέψη και επιβάρυνση με πολλαπλή δραστηριότητα (Multitasking)
• Βλάβη των κοινωνικών δεξιοτήτων
• Αύξηση των δεικτών αυτοκτονίας

[1] Λογοπαίγνιο του αρθρογράφου με την λέξη Cloud που σημαίνει σύννεφο αλλά ταυτόχρονα δηλώνει και το «υπολογιστικό νέφος, τον «πολυφορεμένο» τεχνολογικό όρο για την αποθήκευση των δεδομένων που δεν γίνεται τοπικά π.χ. στον σκληρό μας δίσκο αλλά διαδικτυακά σε έναν σέρβερ κάπου online. Με αυτό το λογοπαίγνιο ο αρθρογράφος μάς θυμίζει πως ό,τι ανεβάζουμε στο «cloud» μπορεί να έχει επιπτώσεις και στην πραγματική μας ζωή.

Πηγή: https://whatis5g.info/brains-and-humanity/

Μετάφραση & απόδοση στα ελληνικά: Επιτροπή Πολιτών Πάτρας για την Προστασία της Υγείας από την Ηλεκτρομαγνητική Ακτινοβολία.

https://www.facebook.com/groups/aktinovolia.sos

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Απορίες περί μείωσης των τιμών από τον «ανταγωνισμό» και άλλες ιστορίες

Σίγουρα είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Σε ερώτηση που υπογράφεται από 34 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θίγεται το όντως ενδιαφέρον ζήτημα των αυξημένων τιμών στην κινητή τηλεφωνία. Στην Ελλάδα οι υπηρεσίες αυτές είναι – πανθομολογούμενα- από τις πλέον ακριβές στην Ευρώπη.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζητάνε κυβερνητική παρέμβαση. Δηλώνουν ότι η παρέμβαση που είχε κάνει για το θέμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019 δεν έφερε αποτελέσματα. Θυμίζουμε ο πρωθυπουργός είχε πραγματοποιήσει σύσκεψη με τις 3 εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο.

Το αξιοπερίεργο με την ερώτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως θεωρούν ότι η πρόσθεση μίας ακόμη εταιρείας θα φτιάξει τα πράγματα και μέσω του ανταγωνισμού θα μειωθούν οι τιμές. Όπως αναφέρουν «το πλήθος των τριών (3) εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας στον τομέα της κινητής τηλεφωνίας αποτελεί παράγοντα συγκράτησης του ανταγωνισμού, ενώ η είσοδος μιας τέταρτης (4ης) εταιρείας στην εγχώρια αγορά, θα διεύρυνε σημαντικά τον ανταγωνισμό, με ισχυρές πιθανότητες σημαντικής μείωσης των τιμών».

Έτσι. προκύπτουν ορισμένα απλοϊκά ερωτήματα:

• Όντως στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι ο ανταγωνισμός των εταιρειών οδηγεί σε μείωση των τιμών; Αν ναι, σε τι διαφέρει η προσέγγισή τους από την ΝΔ που σε αυτό το δόγμα στηρίζει το σύνολο των πολιτικών επιλογών της;
• Γιατί θεωρούν ότι η πρόσθεση μίας ακόμη άδειας παροχής υπηρεσιών τηλεφωνίας θα αλλάξει τόσο πολύ τα πράγματα; Μήπως έχουν και άποψη για το ποια πρέπει να είναι αυτή; (Μάλλον έχουν…)

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr