Ζητήματα για την πολιτική κατεύθυνση και τα όρια του καλέσματος για «αγωνιστική συμπόρευση με του ΚΚΕ» εγείρει η περίπτωση της συμμετοχής και της ανάδειξης του πρώην βουλευτή και ευρωβουλευτή (εκλεγμένου και στα δύο με τους Ανεξάρτητους Έλληνες) Νότη Μαριά σε περιοδείες, συσκέψεις, συγκεντρώσεις, ομιλίες και σε άλλες προεκλογικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το ΚΚΕ σε διάφορα μέρη της χώρας.

Στο κείμενό του, όπου αναφέρεται «στηρίζουμε μαζικά και αποφασιστικά το αγωνιστικό ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ» στον Ριζοσπάστη, ο Νότης Μαριάς χωρίς καμία αυτοκριτική για την πρότερη πολιτική διαδρομή του δηλώνει τη χαρά του που «σήμερα όλοι μαζί βρισκόμαστε στο ίδιο μετερίζι», αναφέρεται στους κοινούς αγώνες που έδωσε μεταξύ άλλων με το ΚΚΕ σε ζητήματα όπως η «προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας» κ.λπ.

Ο Νότης Μαριάς μόλις τον Δεκέμβριο ανακοίνωνε δημόσια την ανεξάρτητη κάθοδο του στις ευρωεκλογές με το κόμμα του «Ελλάδα, ο άλλος δρόμος», ωστόσο στη συνέχεια άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να στηρίξει το «αγωνιστικό ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ».

Και ποιο είναι το κακό αντιλέγουν κάποιοι, ένας πολιτικός που προέρχεται από τον «πατριωτικό» χώρο να στηρίζει-συμπορεύεται με το ΚΚΕ, χωρίς να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής; Το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο παρελθόν του με τον Πάνο Καμμένο, τη διαδρομή του ως πρώην κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» ή της στήριξης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της αστικής και ευρωμνημονιακής πολιτικής της, αλλά πάνω από όλα στις σημερινές αντιδραστικές, εθνικιστικής κατεύθυνσης και ξενοφοβικές θέσεις που συνεχίζει να εκφράζει ο Νότης Μαριάς και το κόμμα του «Ελλάδα, ο άλλος δρόμος» σε μια σειρά ζητημάτων. Από το μεταναστευτικό (ενάντια στη νομιμοποίηση των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα!), τις παρεμβάσεις για τον κίνδυνο αύξησης των μεταναστευτικών ροών, τη συμφωνία των Πρεσπών (το «Σκοπιανό», όπως το αποκαλεί) και την «πατριωτική» πλειοδοσία στα εθνικά ζητήματα απέναντι στην Αλβανία και την Τουρκία.  Χαρακτηριστική είναι η κοινή δήλωση που είχε υπογράψει το 2022 ο Νότης Μαριάς με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη σχετικά με την «τουρκική απειλή» και την ανάγκη «εθνικής ηγεσίας».

Ο Δ. Κουτσούμπας έχει ξεκαθαρίσει ότι όρος για τη συμπόρευση δεν είναι «να συμφωνείς σε όλα με το ΚΚΕ», ωστόσο με αφορμή την περίπτωση Ν. Μαριά αναρωτιέται κανείς σε τι βαθμό με αυτές τις συνεργασίες αλλά και την αποδοχή της αστικής «εθνικής αφήγησης» σε βασικά θέματα εξωτερικής πολιτικής κλείνει το μάτι σε συντηρητικά ακροατήρια και τον δεξιόστροφο ευρωσκεπτικισμό.

Πηγή: prin.gr

Η διαπίστωση: «Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη». Η προτροπή: «Αξιοποίησε την ψήφο σου για να μην αποφασίσουν άλλοι για σένα». Αυτά τα δυο στοιχεία «σφραγίζουν» το γνωστό τηλεοπτικό σποτ, με το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) καλεί, από το τέλος Απριλίου, τους πολίτες των χωρών – μελών να συμμετάσχουν στις προσεχείς ευρωεκλογές.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσοι συγκινήθηκαν με τις «κεντρικές ιδέες» του σποτ, αλλά και με τις μνήμες των ηλικιωμένων ατόμων που πρωταγωνιστούν σε αυτό. Επειδή όμως ούτε η δική μας μνήμη ατόνησε, λέμε να αντιδιαστείλουμε τα όμορφα τα λόγια, τα μεγάλα – περί δημοκρατίας και πολιτών που αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους- με ορισμένα σημαντικά πεπραγμένα εντός της «μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας». Και καθώς είναι κάμποσα τα χαρακτηριστικά πεπραγμένα, ας ευθυγραμμιστούμε με το ημερολόγιο, επιλέγοντας δυο που δρομολογήθηκαν στις αρχές κάποιου παλιότερου Ιουνίου.

Στις 3 Ιουνίου του 1992 οι Δανοί καταψήφισαν σε δημοψήφισμα με 50,7% τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία νωρίτερα στη Βουλή της χώρας είχε εγκριθεί από με 130 ψήφους επί συνόλου 172 βουλευτών (ναι, τέτοια αναντιστοιχία ανάμεσα στην κοινοβουλευτική και τη λαϊκή βούληση). Πραγματικό «έγκλημα καθοσιώσεως» ήταν για το διευθυντήριο το Βρυξελλών η ετυμηγορία των ψηφοφόρων. Ακολούθησαν διαδοχικοί διεθνείς αφορισμοί και εκδηλώσεις μένους εναντίον των Δανών, τους οποίους μάλιστα κάποια στιγμή ο Θεόδωρος Πάγκαλος «κατακεραύνωσε» με την ατάκα: «Και πότε πολέμησαν αυτοί;».

Μετά το πρώτο ξέσπασμα, οι Μαινάδες του «ευρωπαϊσμού» κατάλαβαν ότι απέναντι στους Δανούς δεν αρκούσαν οι φοβέρες για την «απομόνωση» που τους περίμενε. Χρειάζονταν και ορισμένες παραχωρήσεις. Προσφέρθηκε λοιπόν στους Δανούς η εξαίρεση από ορισμένες βασικές διατάξεις της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Έτσι, σε κατοπινό δημοψήφισμα (18/5/1993) στη Δανία εγκρίθηκε η Συνθήκη, με ποσοστό 56,8%.

Τουλάχιστον στην περίπτωση της Δανίας την τακτική «από το αφτί και σε νέο δημοψήφισμα» συνόδευσε μια υποχώρηση που λάμβανε υπόψη το αποτέλεσμα της κάλπης του 1992. Στο μέλλον όμως θα αποδεικνυόταν ότι τέτοιες ευαισθησίες δεν ήταν απαραίτητες.

2005: Δύο «όχι» στο Ευρωσύνταγμα, πολλά «γιοκ» σε προγραμματισμένα δημοψηφίσματα!

Πανικός επικράτησε στο «διευθυντήριο» το βράδυ της 1ης Ιουνίου 2005. Την ημέρα εκείνη, σε δικό τους δημοψήφισμα οι Ολλανδοί απέρριψαν το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης, δηλαδή του Ευρωσυντάγματος, με το σαρωτικό 61,6%. Το κακό διπλασιαζόταν, πλέον: τρεις ημέρες νωρίτερα, είχαν καταψηφίσει το Ευρωσύνταγμα οι Γάλλοι, με 54,9%, σε δικό τους δημοψήφισμα. Απέρριψαν, λοιπόν, το Ευρωσύνταγμα οι κοινωνίες δυο χωρών που υπήρξαν ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ, το 1957 – και μάλιστα η Ολλανδία ήταν ένα από τα τρία μέλη του προπλάσματος της ΕΟΚ, δηλαδή της «Μπενελούξ».

Με πολύ ιδιότυπο τρόπο «θριάμβευσε» η δημοκρατία, κατόπιν… Από τις χώρες στις οποίες είχαν προγραμματιστεί για τη συνέχεια ανάλογα δημοψηφίσματα, μόνο στο «σίγουρο» Λουξεμβούργο στήθηκαν κάλπες (εκεί το Ευρωσύνταγμα εγκρίθηκε με 56,5%). Ματαιώθηκαν τα δημοψηφίσματα στη Βρετανία, την Ιρλανδία, την Πολωνία, την Τσεχία, στην Πορτογαλία.

Τυπικά το Ευρωσύνταγμα «μπήκε στο ψυγείο»- και με γλυκόλογα. «Η Ευρώπη θα πρέπει να ακούσει τη φωνή των πολιτών» δήλωσε ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, προαναγγέλλοντας μια περίοδο «περισυλλογής, εξηγήσεων και συζητήσεων». Στην πράξη, τα πράγματα απλουστεύτηκαν πολύ: οι βασικές διατάξεις του Ευρωσυντάγματος ενσωματώθηκαν στην κατοπινή (13/12/2007) Συνθήκη της Λισσαβόνας. Σιωπηρά παρακάμφθηκαν τα αρνητικά αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων κι έτσι… ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Με το δίκιο του θα πει κάποιος πως όλα τούτα ήταν «πταίσματα» μπροστά σε όσα ακολούθησαν το ημέτερο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Μπροστά, δηλαδή, στην όλη… ποιοτικότατη «δημοκρατία» που διαμορφώθηκε σε μια χώρα, η οποία έμαθε να διοικείται με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με απειλές και με διαρκείς επικλήσεις στις καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης». Αναφέραμε όμως και ορισμένα προγενέστερα, ώστε να υπενθυμίσουμε κάτι: η άρση βασικών αστικοδημοκρατικών κανόνων δεν περίμενε τη διεθνή κρίση χρέους (2009 και μετά) για να δηλώσει παρούσα. Μπορεί από τότε να έγινε ταχύτερη και κυνικότερη, αλλά είχε πάψει πολύ νωρίτερα ν’ αποτελεί ταμπού.

Όπως έχει εξηγήσει ο Γερμανός καθηγητής Βόλφγκανγκ Στρεκ (στο σημαντικότατο βιβλίο του «Κερδίζοντας Χρόνο: Η καθυστερημένη κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού», 2013), η καθαρή κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στην ΕΕ κάτι έχει ήδη επιφέρει και κάτι άλλο διδάσκει. Αφενός, έχει αντικαταστήσει τη δημοκρατία με τη «δημοκρατία της βιτρίνας». Αφετέρου, είναι σαν να προειδοποιεί όσους δεν έχουν διάθεση να στρουθοκαμηλίσουν ότι κανένα «πρόγραμμα εκδημοκρατισμού» της Ευρώπης δεν θα έχει τύχη, χωρίς να αντιμάχεται τα δόγματα της «χαγεκιανής διακυβέρνησης».

Είναι όμως σαν ν’ ακούμε ήδη κάποιες ενστάσεις: «Μήπως ν’ αφήναμε τις απαιτητικές αναζητήσεις του κάθε Στρεκ και να δούμε την δική μας πολιτική καθημερινότητα; Μας πέφτει μήπως άσχημα που επιτροπές της ΕΕ ή και ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όποτε ευνοήσουν οι συσχετισμοί, μιλούν για τα πλήγματα, τα οποία έχουν υποστεί ελευθερία του Τύπου και το κράτος δικαίου στην Ελλάδα επί της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη; Δεν είναι αυτά αξιοποιήσιμα;».

Ναι, είναι και ας συνεχίσουν να είναι – όποτε προκύπτουν. Όποιος όμως θα τα θεωρούσε αυτά ως τεκμήρια… γενικής δημοκρατικότητας της «θεσμικής Ευρώπης», θα ήταν ικανός να αναγορεύσει σε προστάτη όλων των θαλάσσιων ειδών ένα λευκό καρχαρία, μόνο και μόνο επειδή τον βλέπει να αφήνει κάποια «ψάρια – πιλότους» να καθαρίζουν τη ράχη ή το στόμα του.

Ας δούμε κάποια στοιχειώδη για τον όλο πολιτικό «ευρω- οργανισμό» σε σχέση με τα καθ’ ημάς, αλλά και τα γενικότερα ζητήματα. Πρώτον: ούτε έντονη, ούτε συνεπής μπορεί να χαρακτηριστεί η συνολική πίεσή του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, για τα «σημεία και τέρατα» που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.

Δεύτερον: μόνον αφελείς δεν θα κατανοούσαν ότι κι αυτά τα ψήγματα θετικής κριτικής θα εξαφανίζονταν, ίσως μάλιστα να μετατρέπονταν στα… αντίθετά τους, αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη (ή κάποια άλλη στη θέση της) χρειαζόταν περισσότερο ετσιθελισμό, περισσότερα πλήγματα στο «κράτος δικαίου» και περισσότερες αντισυνταγματικές ρυθμίσεις, για να υλοποιήσει κρίσιμες επιλογές ύψιστου «ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος».

Μάλλον περιττεύει να θυμίσουμε σε πόση «δημοκρατία» μας έπνιξε η ΕΕ για να επιβληθούν και να εφαρμοστούν τα μνημόνια. Ίσως όμως αξίζει τον κόπο να «πάμε» σε άλλη χώρα, σε χρόνια πολύ πιο κοντινά. Όλοι θυμόμαστε πόσα «ευρω- ραπίσματα» δεχόταν η Πολωνία, για το πώς λειτουργούσε το «κράτος δικαίου» στη χώρα. Κι όλοι διαπιστώσαμε πόσο πιο αραιές και… χαμηλόφωνες έγιναν αυτές οι επικρίσεις από το 2021, όταν η Πολωνία αποδείχθηκε χρήσιμο «ντόπερμαν» που εμπόδιζε την είσοδο προσφύγων και μεταναστών στην Κεντρική Ευρώπη.

Τρίτον: Ε, πάει πολύ ν’ αναγνωρίζει κανείς «δημοκρατική συνέπεια» σε μια ΕΕ που δεν είδε τίποτα το μεμπτό όταν η αστυνομία του Μακρόν τύφλωνε διαδηλωτές στις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων. Μια ΕΕ η οποία είναι απολύτως «ΟΚ» με την αναστολή λειτουργίας μέσων ενημέρωσης. Με τον γερμανικό (κι όχι μόνο) νεομακαρθισμό που επιστρατεύεται εναντίον όσων εναντιώνονται στη παλαιστινιακή γενοκτονία – ακόμη και με τη γαλλική αστυνομία, η οποία ψάχνει ποιος φέρει ως διακριτικό το γνωστό «καρπούζι» (τα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας). Με, με, με…

Εμείς αποφασίσαμε, εσείς τώρα ψηφίστε…

Ας επιστρέψουμε όμως στην προτροπή του σποτ: «Αξιοποίησε την ψήφο σου για να μην αποφασίσουν άλλοι για σένα». Αν μιλάμε για τα μηνύματα που ενδεχομένως θέλουν να εκπέμψουν οι ψηφοφόροι στις πολιτικές δυνάμεις των χωρών τους, η προτροπή ίσως έχει κάποια βάση, αλλά τα αποτελέσματα δεν θα είναι άμεσα, αφού δεν εκλέγονται κυβερνήσεις. Αν όμως το σποτ υπονοεί ότι οι ψηφοφόροι θα ορίσουν τις τύχες τους, διαμορφώνοντας την Ευρώπη που θέλουν, το πράγμα αρχίζει να γίνεται κωμικό…

Συγγνώμη, τι έμεινε αρρύθμιστο για να το αποφασίσουν οι ψηφοφόροι; Οι κρατικοί προϋπολογισμοί του 2025 θα κληθούν να στριμωχτούν σε «κορσέ λιτότητας», καθώς επανέρχεται το Σύμφωνο Σταθερότητας – αναθεωρημένο μεν, περιοριστικό δε. Αποφασίστηκε ήδη η στροφή στην «πολεμική – εξοπλιστική οικονομία», με όσα αυτή συνεπάγεται (και είναι πολλά και βαριά) για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Καθορίστηκε ήδη η «γραμμή» για το μεταναστευτικό και την παροχή ασύλου. Ο στόχος της πολυδιαφημισμένης «πράσινης μετάβασης» είτε αναπροσαρμόζεται προς τα (πολύ…) κάτω είτε εγκαταλείπεται – με τους οπαδούς της δεύτερης εκδοχής να κραδαίνουν την εκτίμηση της Black Rock, σύμφωνα με την οποία το όλο εγχείρημα θα απαιτούσε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια ως το 2030.

Τι ακριβώς έμεινε σε εκκρεμότητα για να το καθορίσουν οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι; Κάποιες γενικές θεωρήσεις περί «ευρωπαϊκών αξιών», που κι αυτές πλέον τις «γειώνουν» οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας του πολιτικού mainstream στην ΕΕ με την ανερχόμενη ακροδεξιά;

Το σκηνικό θυμίζει ένα ανέκδοτο που «κυκλοφορούσε» στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ένας Άγγλος τα πίνει σε παμπ με τον «κολλητό του», που κάποια στιγμή του λέει: «Μετά από τόσα χρόνια γάμου, βλέπω ότι τα πηγαίνετε με τη Τζέιν πολύ καλά. Πώς τα καταφέρνετε;». Κι ακολούθησε ο εξής διάλογος:

– Κοίτα, έχουμε συμφωνήσει με τη Τζέιν σ’ έναν καταμερισμό και τον τηρούμε.

– Δηλαδή;

– Εκείνη αποφασίζει για τα τρέχοντα ζητήματα κι εγώ για τα μεγάλα…

– Τι αποφασίζει, δηλαδή, εκείνη;

– Ε, να, πώς θα ξοδέψουμε τα χρήματά μας, σε ποιο σχολείο θα πάνε τα παιδιά, αν θ’ αγοράσουμε νέο αυτοκίνητο, πού θα πάμε στις διακοπές- τέτοια.

– Κι εσύ;

– Εγώ προβλέπω ποια ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα, πότε θα τελειώσει ο πόλεμος στο Βιετνάμ, αν θα κερδίσουν στις επόμενες εκλογές οι Εργατικοί ή οι Τόρηδες…

Η διαφορά είναι ότι ο Ευρωπαίος «μέσος ψηφοφόρος» δεν φαίνεται τόσο ήρεμος και ευτυχής με το ανάλογο «μόντους βιβέντι», όσο ο Άγγλος σύζυγος του ανεκδότου. Τα υπόλοιπα θα τα ξέρουμε και θα τα συζητάμε από Δευτέρα.

Πηγή: kommon.gr

Οι γελοιότητες της κυβέρνησης περί μηδενικού πληθωρισμού αποτελούν τεράστιο εμπαιγμό για τον λαό

Ο 26χρονος Beka Gabelia, που ζει και εργάζεται στην Τιφλίδα, μιλά στο NEWS 24/7 για το χάος που απειλεί τη Γεωργία, ως αποτέλεσμα του αμφιλεγόμενου “ρωσικού νόμου” κατά της “επιρροής ξένων πρακτόρων”.

???? Georgians are protesting outside the parliament as the ruling Georgian Dream party is set to override the President's veto on the Russian Law#NoToRussianLaw #TbilisiProtests #RussianLaw #GeorgiaProtests #Georgia #Tbilisi #HappeningNow pic.twitter.com/JScOv2K1qI

— Tabula Media (@Tabula_Media) May 28, 2024

“ΚΑΖΑΝΙ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ Η ΧΩΡΑ”

Ο 26χρονος Beka Gabelia, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Τιφλίδα, μιλά στο NEWS 24/7 για την χαοτική κατάσταση που επικρατεί στη Γεωργία τις τελευταίες εβδομάδες.

Αναφερόμενος στο μεγάλο αντικυβερνητικό κύμα διαδηλώσεων που έχει κατακλύσει τη χώρα, λόγω του νόμου κατά της “επιρροής ξένων πρακτόρων”, ο ίδιος κάνει λόγο για συνεχιζόμενες προσπάθειες φίμωσης και περιορισμού των αγανακτισμένων πολιτών, οι οποίοι δείχνουν ξεκάθαρα την αντίθεσή τους στα σχέδια της κυβέρνησης.

Ο Beka συμμετέχει στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις της Τιφλίδας, τονίζοντας πως οι νέοι Γεωργιανοί, παρά τη βίαιη καταστολή, θα συνεχίσουν να διαδηλώνουν, ζητώντας μια ελεύθερη, δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή.

?? Georgians are gathered to protest outside the parliament, where the ruling party is set to override the president's veto on the Russian Law#NoToRussianLaw #TbilisiProtests #RussianLaw #GeorgiaProtests #Georgia #Tbilisi #HappeningNow pic.twitter.com/RGhSvQEM3o

— Tabula Media (@Tabula_Media) May 28, 2024

“Ζητάμε μόνο Ελευθερία”

“Δεν είναι η πρώτη φορά που το κυβερνών κόμμα προσπαθεί να περάσει έναν νόμο ρωσικών συμφερόντων, επομένως τα συναισθήματα είναι ίδια όπως και στο παρελθόν. Έχει περάσει περισσότερο από ένας μήνας που ο κόσμος, κυρίως νέοι άνθρωποι, οργανώνουν διαδηλώσεις στους δρόμους και το μόνο που ζητούν είναι να αποσυρθεί το νομοσχέδιο. Οι αδιάκοπες συγκρούσεις μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών, έχουν ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό αρκετών διαδηλωτών, έχουν κάνει πολλούς από εμάς να φοβόμαστε, αλλά ταυτοχρόνως μας έχει κάνει και να θυμώνουμε. Όλοι γνωρίζουμε ότι θα αυτή θα είναι μια μακρά, βίαιη διαδικασία“, τονίζει ο Beka, για να συνεχίσει λέγοντας ότι:

“Η Γεωργία μοιάζει με καζάνι που βράζει! Στις διαδηλώσεις κατά των αποφάσεων της κυβέρνησης δεν συμμετέχουν μόνο όσοι διαμένουν στην πρωτεύουσα. Στις πορείες συμμετέχουν άνθρωποι από διάφορες περιοχές της Γεωργίας, οι οποίοι ζητούν το αυτονόητο. Ελευθερία! Μια ομάδα με την ονομασία «Daitove» δημιουργήθηκε στο Facebook, μέσω της οποίας οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλο με στέγαση, φαγητό, νερό, μεταφορές κ.λπ. Επίσης, οργανώσεις παρέχουν νομική βοήθεια σε θύματα που συνελήφθησαν από την αστυνομία κατά τη διάρκεια ειρηνικών διαδηλώσεων. Ιδρύματα δημιουργήθηκαν για να φέρουν τους ανθρώπους κοντά, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες.”

 

“Δεχόμαστε απειλητικά τηλεφωνήματα”

“Αυτές οι διαδικασίες δεν ήταν εύκολες για τους διαδηλωτές και τους φορείς, καθώς και για τους αρχηγούς του κόμματος της αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση θέλει να εκφοβίσει και να χειραγωγήσει τους συγκεντρωμένους στα συλλαλητήρια. Οι διαδηλωτές δέχονται κλήσεις στα τηλέφωνά τους από ξένους αριθμούς κατά τη διάρκεια των πορειών, δέχονται απειλές ότι θα πάθουν κάτι κακό, αν συνεχίσουν να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης. Γιαγιάδες, παππούδες, μαμάδες και μπαμπάδες δέχονται κλήσεις, ώστε να μην επιτρέψουν τα παιδιά τους να συμμετέχουν στα συλλαλητήρια, λέγοντάς του πως διαφορετικά όλο αυτό μπορεί να τελειώσει πολύ άσχημα, βρίζοντας, απειλώντας και τρομοκρατώντας τις οικογένειες.

Ευτυχώς, αυτή η στρατηγική δεν λειτούργησε και ο κόσμος βγαίνει μαζικά στους δρόμους. Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η πορεία που έγινε στην Τιφλίδα για την Ημέρα της Ευρώπης (11 Μαΐου), στην οποία συμμετείχαν περίπου 300.000 άτομα. Οι διαδρομές της πορείας, ή ο τόπος της διαμαρτυρίας, ποικίλλουν, αλλάζουν, ώστε η αστυνομία να δυσκολεύεται να τις διαλύσει με βία, προχωρώντας στη σύλληψη των διαδηλωτών. Παράλληλα, πορείες και διαδηλώσεις συνεχίζονται χωρίς σταματημό στις μεγάλες πόλεις της Γεωργίας, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τις μεγάλες διαμαρτυρίες στην Τιφλίδα”, τονίζει ο Beka.
“Η κυβέρνηση παραβιάζει το Σύνταγμα. Η προπαγάνδα είναι καθημερινή”

“Με την υιοθέτηση του νόμου για την “επιρροή των ξένων πρακτόρων”, η ίδια η κυβέρνηση παραβιάζει το Σύνταγμα, μιας και σύμφωνα με το γεωργιανό Σύνταγμα, η χώρα πρέπει να βρίσκεται σε στενές σχέσεις με τη Δύση και να γίνει μέρος της. Η ρητορική των κυβερνητικών εκπροσώπων είναι τρομακτική. Είναι διαρκώς επιθετικοί προς τα ΜΜΕ που ασκούν κριτική στην πολιτική τους, καθυβρίζοντας καθημερινά τους δημοσιογράφους”, αναφέρει ο 26χρονος.

Ενώ για την προσπάθεια κυβερνητικής φίμωσης ξεκαθαρίζει ότι: “Τα media που υποστηρίζουν την κυβέρνηση κάνουν λόγο για μια διαφορετική πραγματικότητα. Για παράδειγμα, το TV Imedi καλύπτει μόνο ένα μέρος της συγκέντρωσης των διαδηλωτών, όπου είναι λίγοι, και δεν δείχνει την μεγάλη κλίμακα των διαδηλώσεων. Αυτό δημιουργεί στο πληθυσμό την αίσθηση ότι μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων συμμετέχει στις διαμαρτυρίες. Επιπλέον, υπάρχει τεράστια αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων στα κοινωνικά δίκτυα, με το κυβερνών κόμμα «Georgian Dream» να έχει δημιουργήσει αμέτρητους ψεύτικους λογαριασμούς, με στόχο να πείσει πως έχει την υποστήριξη του λαού. Η προπαγάνδα των κυβερνητικών και φιλοκυβερνητικών Μέσων οδηγεί δυστυχώς στη δαιμονοποίηση των διαδηλωτών.

Ταυτόχρονα, στα Μέσα και στο Διαδίκτυο υπάρχει καθημερινή προπαγάνδα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κατά της LGBTQ+ κοινότητας, μια προπαγάνδα που υποκινείται και από την Εκκλησία. Στα ίδια media, η Ευρώπη παρουσιάζεται ως μια δύναμη που θα κάνει τον γεωργιανό λαό να χάσει τον Χριστιανισμό και τις παραδόσεις του. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μιλά για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για την προστασία των ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο”, συνεχίζει ο Beka.

 

 

 

“Φοβόμαστε για το μέλλον. Δεν πρέπει η Γεωργία να γίνει κράτος-δορυφόρος της Ρωσίας”

“Αυτός ο νόμος είναι η μεγαλύτερη απειλή για όλους μας. Αστυνομική βία, εκφοβισμός και ψυχολογικός πόλεμος. Αυτά είναι όσα αντιμετωπίζουν οι διαδηλωτές σήμερα στη Γεωργία. Η μόνη πολιτικός που παλεύει ενάντια σε αυτόν τον νόμο είναι η πρόεδρος της χώρας, Salome Zurabishvili. Ίσως η διαδικασία υιοθέτησης του νόμου να μην είχε παραταθεί αν σιωπούσε η Zurabishvili. Με κάθε ομιλία της δηλώνει τη στήριξή της στους διαδηλωτές, κάθε βήμα που έκανε ειδικά τις τελευταίες ημέρες, δίνει πολλές ελπίδες για το μέλλον των ανθρώπων της Γεωργίας.

Οι νέοι στη Γεωργία, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, νιώθουν απελπισμένοι από τους νόμους που υιοθετεί η κυβέρνηση της χώρας. Φοβόμαστε για το μέλλον μας, για την έλλειψη προοπτικής που θα προκαλούσε η πιθανή διακοπή της συνεργασίας με την Ευρώπη και την Αμερική, την πιθανή ακύρωση της υποψηφιότητας της χώρας στην ΕΕ και τελικά τη μετατροπή της Γεωργίας σε κράτος-δορυφόρο της Ρωσίας“, καταλήγει ο 26χρονος διαδηλωτής.

 

Πηγή: news247.gr

Στο στόχαστρο των Χούτι βρέθηκαν, ακόμα, τρία εμπορικά πλοία κι ένα αντιτορπιλικό

Οι αντάρτες Χούτι της Υεμένης διεξήγαγαν επιχειρήσεις, βάζοντας στο στόχαστρο αμερικανικό αεροπλανοφόρο, αμερικανικό αντιτορπιλικό και τρία εμπορικά πλοία στα ύδατα της Ερυθράς Θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός τους για τις στρατιωτικές υποθέσεις, ο Γιαχία Σάρι, χθες Σάββατο.

Σύμφωνα με τον κ. Σάρι, η οργάνωση «στοχοποίησε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο Eisenhower με πυραύλους και drones», για «δεύτερη» φορά μέσα στις «τελευταίες 24 ώρες», ενώ αποπειράθηκε επίσης να πλήξει αμερικανικό αντιτορπιλικό στην Ερυθρά Θάλασσα.

BREAKING: Yemen’s Houthis claim they targeted the USS Eisenhower and a US Navy destroyer in the Red Sea. pic.twitter.com/chFtBiZHr6

— The International Index (@theintlindex) June 2, 2024

Ακόμη, στο στόχαστρό της μπήκαν τρία εμπορικά πλοία, τα Abliani, Maina και Aloraiq, αντίστοιχα τα δυο πρώτα στην Ερυθρά Θάλασσα και στην Αραβική Θάλασσα και το τρίτο στον Ινδικό Ωκεανό.

Προχθές Παρασκευή, οι Χούτι διεμήνυσαν πως θα κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους εναντίον πλοίων κινούμενων ανοικτά της Υεμένης, μετά τους νέους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και της Βρετανίας εναντίον θέσεών τους, στους οποίους σκοτώθηκαν 16 άνθρωποι, κατ’ αυτούς.

 

Από τα μέσα Νοεμβρίου, το υποστηριζόμενο από το Ιράν υεμενίτικο σιιτικό ένοπλο κίνημα Ανσάρ Αλλάχ («Υποστηρικτές του Θεού»), πιο γνωστό με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι, έχει εξαπολύσει δεκάδες επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον εμπορικών και κατόπιν πολεμικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν, τονίζοντας πως δρα σε ένδειξη «αλληλεγγύης» προς τους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας, με φόντο τον καταστροφικό πόλεμο του Ισραήλ και του παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος Χαμάς που ξέσπασε την 7η Οκτωβρίου.

Οι ΗΠΑ, ο κυριότερος σύμμαχος του Ισραήλ σε διεθνές επίπεδο, συγκρότησαν τον Δεκέμβριο διεθνή δύναμη για την προστασία της ναυσιπλοΐας σε αυτή τη θαλάσσια περιοχή στρατηγικής σημασίας. Ναυτική δύναμη αναπτύχθηκε επίσης νωρίτερα φέτος από την ΕΕ.

Από τον Ιανουάριο, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, δρώντας σε πολλές περιπτώσεις σε συνεργασία με αυτές της Βρετανίας, πλήττουν θέσεις και εγκαταστάσεις των Χούθι στην Υεμένη.

Η δράση των Χούθι έχει αναγκάσει πολλές ναυτιλιακές εταιρείες να αναδρομολογήσουν τα πλοία τους, να τα στέλνουν πλέον να κάνουν τον γύρο της Αφρικής, καθιστώντας πολύ πιο δαπανηρές και χρονοβόρες τις θαλάσσιες μεταφορές.

Πηγή: protothema.gr

Σε 11ωρη εργασία κάτω από τη γη σε δύσκολα τεχνικά έργα αναγκάζει εργαζόμενους στις Σκουριές Χαλκιδικής η εταιρεία «Τεχνοχημική ΕΠΕ», υπεργολάβος της «Ελληνικός Χρυσός», με μονομερή τροποποίηση συμβάσεων θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια και την υγεία τους.

Σύμφωνα με το έγγραφο της Επιθεώρησης Εργασίας, που δέχθηκε καταγγελίες από το Εργατικό Κέντρο Χαλκιδικής και από επιχειρησιακά σωματεία της επιχείρησης «Ελληνικός Χρυσός», «οι εκεί εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να υπογράψουν μία κατάσταση, πως συμφωνούν στην εφαρμογή “εντεκάωρης Εργασίας για τέσσερις ημέρες και ημερήσιας ανάπαυσης για άλλες τέσσερις ημέρες” και ήδη έλαβαν εντολή να εργαστούν με το συγκεκριμένο καθεστώς».

«Στην καταγγελία τους, τα σωματεία επίσης αναφέρουν πως έχουν έννομο συμφέρον να καταγγείλουν το ως άνω περιστατικό, καθώς δέχονται πιέσεις από την εργοδότρια εταιρία “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”, να δεχθούν να υπογράψουν σύμβαση με 12ωρες βάρδιες. Αναφέρουν ότι το πιο πάνω περιστατικό έγινε χρονικά τη στιγμή εκείνη που η εταιρία πιέζει τα συνδικαλιστικά της όργανα, να δεχθούν το παραπάνω σύστημα και για τα δικά της μέλη και να συνυπογράψουν το σύστημα αυτό στην επερχόμενη επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας. Δηλώνουν επίσης ότι είναι πεπεισμένοι πως η στάση του εργολάβου υπαγορεύτηκε/επιβλήθηκε από την “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ” προκειμένου να ασκηθεί πίεση και στα σωματεία και στους εργαζόμενους της εταιρίας ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ προκειμένου να δεχθούν το ίδιο σύστημα εργασίας» σημειώνει η Επιθεώρηση Εργασίας.

«Η επιχείρηση έχει υποβάλει το έντυπο Οργάνωσης Χρόνου Εργασίας με δηλωμένη εντεκάωρη εργασία για δεκαεπτά (17) εργαζόμενους και δεδομένου ότι δεν διαπιστώθηκε διαβούλευση της επιχείρησης με επιχειρησιακό σωματείο ή ένωση προσώπων σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις, αλλά ούτε και τροποποίηση των όρων εργασίας των εργαζομένων κατόπιν συμφωνίας, η επιχείρηση κλήθηκε στην παροχή έγγραφων εξηγήσεων» προσθέτει.
Κ. Μάλαμα: Καταστάσεις λατινοαμερικανικού τύπου στις Σκουριές της Χαλκιδικής

«Ο συγκεκριμένος εξαναγκασμός προκύπτει από μονομερή τροποποίηση συμβάσεων, χωρίς διαπραγμάτευση και θέτει σε κίνδυνο την ζωή και την ασφάλεια ανθρώπων, μέσω της υπερξάντλησης τους σε συνθήκες άκρως επικίνδυνες» υπογραμμίζει η Κυριακή Μάλαμα σε ανακοίνωσή της.

«Το μοντέλο αυτό θέλει να υιοθετήσει η Ελληνικός Χρυσός για όλους τους εργαζόμενους της εκβιάζοντας τους. Εμείς επαναλαμβάνουμε ότι η κοινωνία της Χαλκιδικής έχει μόνο να χάσει από την παρουσία της Ελληνικός Χρυσός και καλούμε όλους τους πολίτες να σκεφτούν πολύ σοβαρά ότι αυτές οι πρακτικές εκβιασμών κι εργασίας σε συνθήκες κάτεργου, που συναντάμε σε χώρες του τρίτου κόσμου, γενικεύονται επειδή έχουμε στην κυβέρνηση την Νέα Δημοκρατία» τονίζει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Διαβάστε το έγγραφο της Επιθεώρησης Εργασίας:

Πηγή: iskra.gr

Τα σκάνδαλα των «χαμένων αρχαίων και πολύτιμων αντικειμένων-ευρημάτων-εκθεμάτων» στο Βρετανικό Μουσείο δεν έχουν τέλος, καθώς παράνομες πωλήσεις και κλοπές μέσα από το ίδιο το Μουσείο βγαίνουν στην επιφάνεια συχνά, καθιστώντας το τουλάχιστον ανεπαρκές και «αμήχανο» τόσο ως προς το κοινό του όσο κι ως προς την επιστημονική κοινότητα.

Και ενώ δεν έχει περάσει πολύς καιρός, από τότε που το Βρετανικό Μουσείο άνοιξε (συγκεκριμένα στις 26 Σεπτεμβρίου του 2023) μια ιστοσελίδα για την ανάκτηση των κλεμμένων αντικειμένων, ευελπιστώντας ότι αυτό θα συντελέσει στον εντοπισμό των κλεμμένων αντικειμένων, μια κίνηση απελπισίας για την «αίγλη» που έχτιζε για αιώνες, πλέον έρχονται στο φως παράνομες αγοραπωλησίες μέσω του… eBay.

Δεν θα πιάσουμε την ιστορία των σκανδάλων με τις ληστείες-κλοπές μέσα από το ίδιο το Μουσείο, με εφόρους, επιμελητές και διευθυντές (δες Φίσερ) να λεηλατούν το ίδιο το Μουσείο και να βγάζουν στο «σφυρί» αρχαιότητες-πολιτιστικά αγαθά, καθώς για αυτό το θέμα έχω επεκταθεί σε προηγούμενο άρθρο, το οποίο μπορείς να βρεις και να διαβάσεις εδώ:

Τα θέματα που απασχολούν τους τομείς του πολιτισμού, των αποθετηρίων (δηλαδή των Μουσείων), της πολιτιστικής διπλωματίας αλλά και προστασίας των πολιτιστικών αγαθών είναι, ότι κλονίζεται η ασφάλεια των αρχαιοτήτων του κόσμου «εκ των έσω». Από ανθρώπους που εργάζονται στο Βρετανικό Μουσείο (στην προκειμένη), από επιστήμονες που έχουν σπουδάσει αρχαιολογία, ιστορία, τέχνη, διπλωματία και όχι από «κοινούς» ληστές ή εγκληματίες. Και όπως θα δούμε παρακάτω, αυτοί οι άνθρωποι, οι επιφανείς, όχι μόνο δεν ελέγχονται, φυλακίζονται, αντίθετα τους δίνεται επιπλέον δύναμη.

Το πρώτο «καμπανάκι» του Ιττάι Γκραντέλ το 2016

Η ιστορία γνωστή από τον περασμένο χρόνο: Το σκάνδαλο των ύποπτων κλοπών έκανε γνωστό ένας Δανός έμπορος αρχαιοτήτων ονόματι Ιττάι Γκραντέλ, ο οποίος όπως αποδείχτηκε, είχε ειδοποιήσει πριν από δυο χρόνια το Βρετανικό Μουσείο για τα κλεμμένα αντικείμενα (ολόκληρη συλλογή από 942 μη καταγεγραμμένα αντικείμενα) που είχε βρει μέσα στις σελίδες του eBay, αφού ο ίδιος είχε αγοράσει μισοτιμής 70 αντικείμενα από αυτή την ιστοσελίδα και τα είχε μεταπουλήσει χρυσάφι!

Η ιστορία του εμπόρου ξεκινάει το 2016, όταν έκανε τη γνωστή του «βόλτα» στο eBay χαζεύοντας την επόμενή του αγορά και πέφτοντας πάνω σε κάτι αρκετά ασυνήθιστο από την έμπειρη, πλέον, ματιά του: Ένας πολύτιμος λίθος με ανάγλυφη παράσταση του Πρίαπου (θεός της γονιμότητας κατά τα αρχαία χρόνια, γιος της Αφροδίτης και του Διόνυσου) να πωλείται 40 λίρες από τον χρήστη με το όνομα «sultan1966».

Ο «sultan1966» δεν ήταν άγνωστος στον έμπορο, καθώς οι συναλλαγές τους μέσα από το eBay μετρούσαν πάνω από δυο χρόνια. Ωστόσο, ο Ιττάι, για καλή μας τύχη, διαθέτει φωτογραφική μνήμη, συνειδητοποίησε ότι τον συγκεκριμένο εγχάρακτο πολύτιμο λίθο κάπου τον είχε ξαναδεί. Και δεν είχε άδικο, καθώς ο Πρίαπος άνηκε στο Βρετανικό Μουσείο και ήταν καταγεγραμμένος στους καταλόγους του!

«Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι ήταν το ίδιο αντικείμενο και τότε ήταν που ήμουν πολύ μπερδεμένος με όλη την κατάσταση» θα πει ο έμπορος.

Αν και ο χρήστης «sultan1966» αφαίρεσε γρήγορα τον λίθο προς πώληση από την ιστοσελίδα, το κακό δεν άργησε να γίνει, με τον έμπειρο έμπορο να ξετυλίγει το κουβάρι του σκανδάλου, που δεν ταρακούνησε αρχικά το Βρετανικό Μουσείο, αλλά απλά του προκάλεσε έναν μικρό… πονοκέφαλο. Και πώς να μην του προκαλέσει πονοκέφαλο, όταν ένα από τα πιο φημισμένα και παλιά Μουσεία του κόσμου δεν έχει καταγράψει και αποδελτιώσει πάνω από 2,4 εκατομμύρια ευρήματα-αντικείμενα από τη συνολική του συλλογή των 8 εκατομμυρίων αντικειμένων;; (Ρητορική ερώτηση προφανώς-Ντροπιαστική πρόταση για το συγκεκριμένο Μουσείο).

Ωστόσο, ο έμπορος δεν έμεινε εκεί και ρώτησε τον χρήστη, τον λόγο που είχε αφαιρέσει από την ιστοσελίδα τον πολύτιμο λίθο. Η απάντηση που έλαβε από τον χρήστη-πωλητή ήταν, ότι το εν λόγω αντικείμενο άνηκε στην αδερφή του, η οποία πλέον δεν ήθελε να το πουλήσει!

Να τονιστεί εδώ, ότι ο πολύτιμος λίθος με τον εγχάρακτο Πρίαπο αποτελούταν από μια χρυσή βάση και υπολογίζεται ότι κοστίζει 15.000 λίρες.

Το δεύτερο «καμπανάκι» του Ιττάι Γκραντέλ το 2020

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2020, και ο γνωστός έμπορος παρατηρεί σε ιστοσελίδα-αγοραπωλησιών έναν ακόμα πολύτιμο λίθο με την κεφαλή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου. Μαντέψτε; Και αυτός ο λίθος όχι μόνο ανήκε στο Βρετανικό Μουσείο, αλλά είχε μεταπωληθεί από διάφορα άτομα, με τον πρώτο πωλητή να διαθέτει το όνομα «sultan1966»!!

Κάτι δεν πήγαινε καλά και ο Ιττάι σαν ένας άλλος Ιντιάνα Τζόουνς θα το ανακάλυπτε. Άρχισε να χτενίζει τα αρχεία του υπολογιστή του με όλα τα αντικείμενα που είχε αγοράσει από τον «sultan1966», ανακαλύπτοντας, ότι η πρώτη του αγορά από αυτόν τον πωλητή ήταν το 2014. Η ηλεκτρονική απόδειξη που είχε κοπεί για το πρώτο αντικείμενο, τον βοήθησε να ανακαλύψει το όνομα του πωλητή, το οποίο ήταν Πίτερ Χινγκς.

«Μια απόδειξη από την PayPal πρέπει να επισυναφθεί σε έναν πραγματικό τραπεζικό λογαριασμό. Αυτό πρέπει να είναι το πραγματικό του όνομα» θα πει ο Ιττάι Γκραντέλ.

«sultan1966» το διαμάντι του Μουσείου

Ο Πίτερ Χινγκς ή αλλιώς «sultan1966» ήταν ο επιμελητής του Βρετανικού Μουσείου στο τμήμα «Ελλάδας-Ρώμης». Απίστευτο; Όχι και τόσο θα σχολιάσω με τη σειρά μου. Αν και ο Ιττάι φαίνεται να σοκαρίστηκε με αυτή την αποκάλυψη:

«Θυμάμαι ότι ξεκάθαρα μου σηκώθηκαν τα μαλλιά, σοκαρίστηκα».

Μετά από ένα «σαφάρι» έρευνας και αποκαλύψεων του εμπόρου για τον επιμελητή του Μουσείου (ηλεκτρονικές αποδείξεις, έρευνα στα social media κ.α.), ο ίδιος θα καταλήξει:

«Δεν βγαίνει άλλο συμπέρασμα από αυτό. Είναι αυτό που φαίνεται, ότι ο έφορος του Βρετανικού Μουσείου κλέβει το δικό του Μουσείο».

Τι και εάν ο δεύτερος πωλητής, ονόματι Μάλκολμ Χάι, προειδοποιήσε και αυτός με τη σειρά του το Βρετανικό Μουσείο για τον πολύτιμο λίθο, τι και εάν αντικείμενα «χάνονταν» ξαφνικά μέσα από το Μουσείο, ο Πίτερ Χινγκς το 2021 πήρε προαγωγή ως αναπληρωτής επικεφαλής του τμήματος «Ελλάδας και Ρώμης», έχοντας μάλιστα χτίσει τη φήμη ότι βοήθησε στον εντοπισμό κλεμμένων αρχαιοτήτων σε όλο τον κόσμο. Επίσης η ίδια κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου τον περιέγραφε ως «έναν παγκοσμίου φήμης επιμελητή» το 2015, αφού βοήθησε στην επιστροφή ενός κλεμμένου αγάλματος 2.000 ετών στη Λιβύη!! (Να, που δεν γίνονται τέτοια μόνο στην Ελλάδα, μου βγήκε κάπως να το πω…).

Η συνέχεια της νέας επαγγελματικής πορείας του Πίτερ Χινγκς αναμενόμενη: Ως επικεφαλής πλέον στο τμήμα του προσπάθησε να διώξει ανθρώπους, άλλαξε δεδομένα από υπολογιστές για να κρύψει στοιχεία, υπονοώντας ότι πολλά αντικείμενα του Μουσείου είχαν χαθεί δεκαετίες νωρίτερα. Παραποίησε καταλόγους με χαμένα αντικείμενα, τα οποία αργότερα μεταπωλούσε σε ιστοσελίδες. Αποκορύφωμα όλων αυτών, η πλαστογραφημένη σημείωση του Πίτερ για ένα αντικείμενο ως χαμένο, που έμοιαζε ότι είχε γραφτεί το 1963!!

Τον Δεκέμβριο του 2021 με τον Πίτερ Χινγκς ακόμα επικεφαλής τμήματος, και τα «χαμένα» αντικείμενα να αυξάνονται μετά από επιτόπιο έλεγχο, το Μουσείο προσλαμβάνει μισθωμένο επιμελητή και διενεργείται μια δεύτερη άκρως απόρρητη έρευνα, αποκαλύπτοντας ότι περισσότερα από 300 αντικείμενα είχαν καταστραφεί ή κλαπεί (πολλά έφεραν γρατζουνιές από πένσα). Το τελικό πόρισμα του επιμελητή, ήταν ότι σε μια μόνο αποθήκη έλειπαν 1.161 αντικείμενα, περισσότερα από τα τρία τέταρτα του συνόλου του περιεχομένου της.

Το πόρισμα έφτασε στον πρόεδρο του Μουσείου, Τζορτζ Όσμπορν, τον οποίον είχε προειδοποιήσει μήνες πριν και ο έμπορος Ιττάι, με τον πρώτο να δηλώνει:

«Λοιπόν, αυτό πρέπει να συνδέεται με εκείνο το email που είδα πριν από μερικούς μήνες». (Τζιμάνι ο πρόεδρος, σόρι Τζορτζ).

Φυσικά, μετά από τις αποκαλύψεις ο Πίτερ Χινγκς τέθηκε σε αναστολή, με την Αστυνομία να κάνει φύλλο και φτερό το σπίτι του, ανακαλύπτοντας χειρόγραφες σημειώσεις και έντυπες οδηγίες για την επεξεργασία αρχείων μουσείων, ενώ κατέσχεσαν και αντικείμενα που πιστεύεται ότι προέρχονταν από τις συλλογές του Μουσείου.

«Είμαι 100% σίγουρος ότι έχουμε τον άνθρωπό μας, ξέρουμε ποιος έχει κλέψει αυτά τα αντικείμενα. Βρέθηκαν στο σπίτι του κέρματα που λείπουν» θα πει ο Όσμπορν. (Ο Πίτερ αρνήθηκε ότι αυτά τα νομίσματα προέρχονταν από το μουσείο, δηλώνοντας ότι ανήκαν σε νεκρό συγγενή του).

Τελικά, ο Χινγκς απολύθηκε από το Βρετανικό Μουσείο τον Ιούλιο του 2023, περισσότερα από δύο χρόνια αφότου ο Γκραντέλ είχε σημάνει για πρώτη φορά τον κώδωνα του κινδύνου, με τον Όσμπορν να τονίζει, ότι ο έμπορος έκανε εξαιρετική εξυπηρέτηση στο μουσείο και λυπόταν που δεν τον είχαν ακούσει αρχικά!!

Για την ιστορία και για να μην σας αφήσω με ερωτήματα: Ο Ιττάι έχει παραδώσει περισσότερους από 360 πολύτιμους λίθους που πιστεύει ότι ανήκουν στο Μουσείο, δηλώνοντας: «Ενθαρρύνω όλους όσους έχουν στην κατοχή τους τέτοιους πολύτιμους λίθους να κάνουν ότι και εγώ και απλώς να παραδώσουν τους λίθους πίσω στο Μουσείο».

Και ερχόμαστε στο σήμερα με ουσιώδη ερωτήματα, που ίσως να μην απαντηθούν ποτέ, καθώς δεν έχουν δηλωθεί από κάποιον αρμόδιο προς το Βρετανικό Μουσείο. Πώς το ξέρω, ακούω να με ρωτάτε και θα σας απαντήσω με το εξής απλό: Από τη δημιουργία ιστοσελίδας για την ανάκτηση των κλεμμένων αντικειμένων!

Η έλλειψη καταλογογράφησης όλων των αντικειμένων που βρίσκονται από την πιο φωτεινή προθήκη του Μουσείου έως και την πιο σκοτεινή του γωνία πάντα θα προσελκύει το «ενδιαφέρον» κάποιου επιμελητή και πάντα θα βλέπουμε αντικείμενα αρχαιολογικής-ιστορικής αξίας σε μια ιστοσελίδα να πωλούνται για 40 λίρες.

Η λύση ποια είναι; Μια ιστοσελίδα για την ανάκτηση κλεμμένων αντικειμένων, τα οποία δεν έχουν καταγραφεί, ένας έμπορος-συλλέκτης με «καλό μάτι» ή η συστηματική καταγραφή όλων των αντικειμένων-ευρημάτων από το παλαιότερο Μουσείο του κόσμου;

Αλήθεια, πόσες ακόμα ντροπιαστικές ιστορίες για το Βρετανικό Μουσείο θα βγουν ακόμα στη φως της δημοσιότητας; Πόσα θαμμένα σκάνδαλα κλοπών θα αντέξει ένα Μουσείο, που απαιτεί την παραδοχή της Ελλάδας, ότι του ανήκουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα για να «σκεφτεί» να μας τα δανείσει και εάν; Ποιος και πώς προστατεύονται οι αρχαιότητες από ένα Μουσείο-σκάνδαλο; Ή τελικά θα αρκεστούμε σε διευθυντές και προέδρους με αλαζονικό ύφος, που μόνο απαιτούν και εν τέλει φανερώνονται ανεπαρκείς, αποκαλύπτονται ως κλέφτες, τελικά παραιτούνται και όλα καταλήγουν σε μια αέναη συζήτηση του «συρταριού»;

Πηγή: kosmodromio.gr

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή», έγραφε ο Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του, για να καταλήξει στο δίλημμα αν «σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος ή η αθανασία;»

Αλλά τι συμβαίνει όταν η ζωή είναι μια καθημερινή αναμέτρηση με τον θάνατο; Τι συμβαίνει όταν η καθημερινότητα, όχι στην ισοπεδωμένη Γάζα, αλλά στη Δυτική Οχθη, υποτίθεται μακριά από την κόλαση των ισραηλινών βομβαρδισμών της Ράφας, δεν είναι παρά ένα διάλειμμα ανάμεσα στη μια καταστροφή και στην επόμενη; Τι γίνεται όταν αυτή η περίφημη «καθημερινότητα» είναι μια εναλλαγή πένθους για τους νεκρούς της προηγούμενης μέρας και κηδείας των νεκρών της σημερινής;

Αυτή τη σκληρή πραγματικότητα στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς στη Δυτική Οχθη προσπάθησαν να καταγράψουν, με τις κάμερες, τις ψηφιακές ηχογραφήσεις, τα κείμενά τους και -κυρίως- τη μαρτυρία τους, ο Αντώνης Βραδής, ο Ross Domoney και ο Waleed Samer, Παλαιστίνιος που προσφέρθηκε ως «ξεναγός» στη θανάσιμη καθημερινότητα της Παλαιστίνης.

Το οδοιπορικό τους στη Δυτική Οχθη δεν είναι απλώς μια δημοσιογραφική, καταγραφική αποστολή. Είναι η συνειδητοποίηση ότι αυτό που αποκαλούμε γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων είναι μια συστηματική, καθημερινή επιχείρηση του κράτους του Ισραήλ που στοχεύει πρώτα απ’ όλα στον ανθό της παλαιστινιακής αντίστασης, στη νεολαία.

Το κατέγραψε η κάμερα, το κατέγραψαν οι ηχογραφήσεις. Ο 20χρονος Τζαφάρ είναι ο «μάρτυρας» που έγινε ρεπορτάζ. Τη μια μέρα φωτογραφίζεται με το όπλο του, περήφανος και οργισμένος μαχητής, τιμώντας έναν δολοφονημένο σύντροφό του. Και δυο μέρες μετά γίνεται ο ίδιος θύμα της ισραηλινής θηριωδίας, αντικείμενο πένθους και θρήνου από τους γονείς, τους φίλους, τους συντρόφους του.

Είμαστε περήφανοι ως «Εφ.Συν.» που συμβάλαμε στην πραγματοποίηση αυτής της αποστολής στη Δυτική Οχθη. Και κρατάμε την παρατήρηση των συνεργατών και συντελεστών της αποστολής πως, παρ’ όλο που οι φοιτητές και η νεολαία του κόσμου φωνάζει ότι «η Παλαιστίνη είναι παντού!», το πρόβλημα παραμένει ότι για την ηγεσία της Ε.Ε. και της Δύσης πριν από όλα «το Ισραήλ είναι παντού». Ο,τι κι αν κάνει.

Πηγή: efsyn.gr

Συνήθως όταν ένας πόλεμος οδεύει σε ήττα του ενός μέρους και γίνεται εμφανής η αδυναμία του ακόμη και να συνεχίσει να αμύνεται, τη σκυτάλη παίρνει η παράδοση ή οι διαπραγματεύσεις. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, που μετά την παταγώδη αποτυχία της αντεπίθεσης χάνει κάθε μέρα το ένα χωριό μετά το άλλο, συμβαίνει το αντίθετο: την σκυτάλη παίρνει η εξάπλωση και η γενίκευση του πολέμου!

Η απόφαση των κρατών μελών του ΝΑΤΟ να ανάψουν το πράσινο φως στην Ουκρανία για να χρησιμοποιήσει τα όπλα τους σε επιθέσεις εντός του ρωσικού εδάφους ισοδυναμεί με κλιμάκωση του πολέμου. Κλιμάκωση μάλιστα πρωτοφανή, για τα ως τώρα δεδομένα.

Η άδεια των δυτικών κρατών συνοδεύεται σε λεκτικό επίπεδο από πλήθος περιορισμών, που υποτίθεται αποτρέπουν την κλιμάκωση. Στην πράξη, όμως, αν κάτι εξυπηρετούν είναι την μετακύλιση στη Ρωσία της ευθύνης για την επικείμενη κι αναπόφευκτη κλιμάκωση. Ας δούμε ορισμένες από αυτές. Η Γαλλία, για παράδειγμα, έδωσε την έγκρισή της  προσθέτοντας ότι η άδεια της αφορά στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Ρωσία που έχουν πάρει ενεργό μέρος στην επίθεση κατά της Ουκρανίας. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Ζενς Στόλτενμπεργκ, μιλώντας στον βρετανικό Economist, αναφέρθηκε σε νόμιμους στρατιωτικούς στόχους σε ρωσικά εδάφη. Οι ΗΠΑ, που ήδη από τον Φεβρουάριο του 2022 έχουν παραδώσει οπλισμό και υπηρεσίες αξίας 175 δισ.  δολ. στην Ουκρανία, εξειδίκευσαν ακόμη περισσότερο (στα λόγια) την άδεια τους, τονίζοντας ότι θα αφορά χτυπήματα που σχετίζονται με την εν εξελίξει επίθεση της Ρωσίας στο Χάρκοβο, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας… Στην πραγματικότητα, ήδη όλες αυτές οι αιρέσεις που συνοδεύουν τις άδειες χρήσης του δυτικού οπλισμού έχουν ξεπεραστεί· είναι εδώ και πολλούς μήνες κενό γράμμα.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι επιθέσεις στο ρωσικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης πυρηνικής επίθεσης που βρίσκεται στα εδάφη του Καζακστάν, 1.100 μίλια μακριά από την γραμμή του πολέμου, κι αφορά ενδεχόμενη επίθεση από Ινδία και Κίνα. Η συγκεκριμένη επίθεση των Ουκρανών, καίτοι απετράπη, όφειλε να σημάνει συναγερμό σε κάθε πολίτη του κόσμου, γιατί τέσταρε τη δυνατότητα νέκρωσης της αντιπυρηνικής θωράκισης της Ρωσίας, δηλαδή την αποτελεσματικότητα που θα έχει μια μελλοντική πυρηνική επίθεση εναντίον της Ρωσίας! Πρόκειται για βήμα που ισοδυναμεί όχι μόνο με κλιμάκωση αλλά με ραγδαία αναβάθμιση των απειλών στην ειρήνη, καθώς η Ρωσία που έχει κατ’ επανάληψη και δημόσια απειλήσει με πυρηνικό πλήγμα σε περίπτωση που απειληθεί, πέρα από ασκήσεις, δεν έχει προβεί σε κανένα πρακτικό μέτρο προετοιμασίας πυρηνικής επίθεσης, μέχρι στιγμής. Ουκρανία και ΝΑΤΟ το έπραξαν!

Η ανησυχία γίνεται πολύ μεγαλύτερη αν λάβουμε υπόψη μας ότι στην περίφημη «Στρατηγική ΝΑΤΟ 2030» που υιοθετήθηκε στην Σύνοδο Κορυφής του επιθετικού οργανισμού το 2016 περιλαμβάνεται το πρώτο πυρηνικό πλήγμα, ως απάντηση του σε περίπτωση που δεχθεί απειλή. Το πρώτο πυρηνικό πλήγμα επιβεβαιώθηκε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες τον Ιούνιο του 2021. Παράλληλα, οι ανακοινώσεις για την δημιουργία νέας αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη, που έχει ξεκινήσει με γερμανική πρωτοβουλία από τον Ιούνιο του 2023 ενώ πρόσφατα εκδήλωσε και η Ελλάδα ενδιαφέρον ένταξης (προφανώς για να καλύπτουμε Σούδα, Άκτιο και Αλεξανδρούπολη), σχέδια επίθεσης υποδηλώνουν κι ας προβάλλονται ως μέσα άμυνας.

Η σοβαρότητα της «ουκρανικής» επίθεσης εναντίον των ρωσικών συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης υπογραμμίστηκε από τις αποστάσεις που φρόντισε ο Λευκός Οίκος να δείξει ότι τηρεί από τη συγκεκριμένη ενέργεια, όσο κι αν όλοι ξέρουν ότι κανένας Ουκρανός δεν θα εκτελούσε τέτοια ενέργεια χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι New York Times στις 30 Μαΐου: «Τα χτυπήματα στα συστήματα των ραντάρ ανησύχησαν επίσης του αμερικανούς αξιωματούχους για κλιμάκωση, σύμφωνα με ανώτατο αξιωματούχο της διοίκησης Μπάιντεν. Η διοίκηση μετέφερε τη ανησυχία της αυτή την εβδομάδα στην Ουκρανία για τα πρόσφατα χτυπήματα με drones και πυραύλους εναντίον τουλάχιστον τριών σταθμών ραντάρ έγκαιρης πυρηνικής προειδοποίησης μέσα στη Ρωσία». Οι δε Financial Times την ίδια μέρα, ακριβώς στο ίδιο κλίμα, έγραφαν ότι «οι Ουκρανικές επιθέσεις στα δύο συστήματα ραντάρ που αποτελούν μέρος του συστήματος πυρηνικής προειδοποίησης της Μόσχας αποτέλεσαν ξεχωριστό σημείο σύγκρουσης με την Ουάσιγκτον, που ανησυχεί ότι μπορεί να προκληθεί η Μόσχα και να κλιμακώσει περαιτέρω τον πόλεμο». Κι όλα αυτά περιγράφονται σε ένα άρθρο σχετικά με την διμερή συμφωνία ασφάλειας που ετοιμάζονται να υπογράψουν οι ΗΠΑ με την Ουκρανία…

US to offer Ukraine security pact as tensions rise between allies https://t.co/KEO02qVWG6

— FT Europe (@ftbrussels) May 30, 2024

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να αποστασιοποιηθούν από τις προκλήσεις της Ουκρανίας αποδείχθηκαν κινήσεις εντυπωσιασμού όταν την ίδια ακριβώς ημέρα που αποκαλύφθηκε ότι η Ουκρανία (λειτουργώντας για μια ακόμη φορά ως αντιπρόσωπος) τεστάρει τα πυρηνικά ραντάρ της Ρωσίας στα σύνορα του Καζακστάν, οι ΗΠΑ της έδωσαν άδεια να χρησιμοποιεί τα όπλα τους στα βάθη της Ρωσίας!

Αν οι Ουκρανοί λειτουργούν ανεξέλεγκτα, τότε ποιο το περιεχόμενο της διμερούς συμφωνίας; Επίσης, γιατί τους δίνουν άδεια χρήσης των όπλων τους εντός της Ρωσίας;

Οι επιφυλάξεις με τις οποίες συνοδεύουν οι Δυτικοί την έγκριση των επιθέσεων στη Ρωσία αποσκοπούν στις εντυπώσεις γιατί ήδη η Ουκρανία με δυτικά όπλα έχει βομβαρδίσει κατ’ επανάληψη λαϊκές αγορές στο Ντονέτσκ σκοτώνοντας αθώους πολίτες, όπως και στη ρωσικήπόλη Μπελγκορόντ. Η Ουκρανία βομβάρδισε με drones ακόμη και το επιχειρηματικό διαμέρισμα της Μόσχας τον Αύγουστο του 2023. Χώρια των στρατιωτικών πληγμάτων στην Μαύρη Θάλασσα και την Κριμαία από drones ορισμένα εκ των οποίων μάλιστα είναι όμοια με εκείνα που σταθμεύουν στην αμερικανική βάση της Σούδας – μια «σύμπτωση» που θέτει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή των επαπειλούμενων στόχων για αντίποινα…

Όλες αυτές οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν ενώ υποτίθεται πώς ούτε τα αμερικανοΝΑΤΟϊκά όπλα, ούτε οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις χρησιμοποιούταν για χτυπήματα στο εσωτερικό της Ρωσίας… Μπορούμε να φανταστούμε επομένως τι έχει να συμβεί από δω και πέρα, που οι ΝΑΤΟϊκοί αξιωματικοί θα αποφασίζουν με λυτά χέρια από την πολιτική τους ηγεσία, σε ποια ρωσική πόλη θα ρίξουν τους επόμενους πυραύλους.

Η μεταφορά του πολέμου από τα ουκρανικά εδάφη στο εσωτερικό της Ρωσίας ισοδυναμεί μεν με κλιμάκωση που μας φέρνει πιο κοντά στον πυρηνικό πόλεμο, αλλά αν έρχεται κάτι να αποφύγει μεταθέτοντας το για το απώτερο μέλλον αυτό είναι η ολοκληρωτική ήττα της Ουκρανίας. Το ΝΑΤΟ, για πολλοστή φορά στην ιστορία του, έκανε μια επιλογή που αποδείχθηκε λανθασμένη – αν θεωρήσουμε ως στόχο του την υπεράσπιση της Ουκρανίας ως αιχμή του δόρατος στον πόλεμο κατά της Ρωσίας κι όχι την πώληση όπλων από τη ΝΑΤΟϊκή πολεμική βιομηχανία. Κι αντί να επιλέξει έναν έντιμο συμβιβασμό αποτρέποντας περαιτέρω ζημιές, επιλέγει να οδηγήσει τον πόλεμο σε ένα επίπεδο το οποίο ουδέποτε άλλοτε έχει δοκιμαστεί, δεδομένου ότι η μοναδική φορά προηγούμενης χρήσης πυρηνικών όπλων από τις ΗΠΑ έγινε σε μια ηττημένη χώρα, την Ιαπωνία.

Ο εμπρηστικός χαρακτήρας των αμερικανικών σχεδίων αποκαλύπτεται επίσης αν λάβουμε υπόψη μας ότι ακόμη και δυτικές πηγές ομολόγησαν στην Washington Post την 1^η Ιουνίου ότι η επέκταση του θεάτρου του πολέμου, με την άδεια βομβαρδισμού στο εσωτερικό της Ρωσίας, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι σημαντικά στο πεδίο της μάχης. Ούτε καν να ανακόψει την ταχύτητα προέλασης του ρωσικού στρατού. Απλώς, θα μεταθέσει χρονικά την κατάρρευση του ουκρανικού στρατού, και θα αυξήσει τον φόρο αίματος και το κόστος της νίκης της Ρωσίας.

Η αμερικανοΝΑΤΟϊκή απόφαση κλιμάκωσης του πολέμου, μέσω της διεύρυνσης και διάχυσης των θεάτρου των μαχών, υποστηρίζεται επίσης από την απόφαση αποστολής εκπαιδευτών εντός της Ουκρανίας. Ως τώρα οι ΝΑΤΟϊκοί εκπαίδευαν τους Ουκρανούς, πριν τους ρίξουν στην κρεατομηχανή του πολέμου, για λίγες εβδομάδες, στην Πολωνία και τη Γερμανία. Η απόφαση μεταφοράς των εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων στο έδαφος της Ουκρανίας θα επιτρέψει την επίσημη μετακίνηση και στρατοπέδευση εντός της Ουκρανίας χιλιάδων οπλιτών και αξιωματικών από ΝΑΤΟϊκές χώρες που θα υπογράψουν διμερή συμφωνία με την Ουκρανία, μιας και συλλογική απόφαση εκ μέρους του ΝΑΤΟ δεν υφίσταται, κι ούτε πρόκειται για το άμεσο μέλλον. Ανεπίσημα ωστόσο πολεμούν κατά χιλιάδες οι ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες εναντίον της Ρωσίας. Το θα γίνει όμως όταν ένας πύραυλος Κινζάλ σκοτώσει δεκάδες ή εκατοντάδες στρατιωτικούς της Γαλλίας, της Γερμανίας ή της Αγγλίας; Ποια θα είναι η απάντηση των ΝΑΤΟϊκών;

Η επίσημη ανακοίνωση της αποστολής χερσαίων δυνάμεων στην Ουκρανία, με τους εκπαιδευτές να λειτουργούν σαν εμπροσθοφυλακή, προλειάνθηκε από την δήλωση του Μακρόν τον Φεβρουάριο ότι «τίποτε δεν αποκλείεται». Ήταν μια ανακοίνωση που φάνηκε να  ξαφνιάζει τις υπόλοιπες ΝΑΤΟϊκές χώρες, όπως την Γερμανία που δια στόματος Σολτς δήλωσε ότι «δεν θα υπάρχουν χερσαία στρατεύματα, ούτε στρατιώτες στο Ουκρανικό έδαφος σταλμένοι εκεί από ευρωπαϊκά κράτη». Αν οι προσεκτικοί αναγνώστες από την διατύπωση του γερμανού καγκελάριου κράτησαν ότι ευρωπαίοι στρατιώτες μπορούν να πάνε «κατά μόνας» ή στο πλαίσιο μιας δύναμης υπό την σημαία της ΕΕ, προσεκτικοί και απρόσεκτοι αναγνώστες κατάλαβαν ότι τα πάντα είναι πιθανά μετά την πρόσκληση της επικεφαλής της Επιτροπής Άμυνας της Γερμανικής Βουλής να κληθούν ξανά στα όπλα 900.000 έφεδροι Γερμανοί. Η δήλωση της Γερμανίδας έγινε μια μέρα μετά το πράσινο φως που άναψε και το Βερολίνο με τη σειρά του για χρήση των γερμανικών όπλων από τους Ουκρανούς εντός της Ρωσίας.

Οι επίσημες δηλώσεις για την αποστολή ΝΑΤΟϊκών εκπαιδευτών στην Ουκρανία αναμένεται να γίνουν στις 6 Ιουνίου στις πανηγυρικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν προς ανάμνηση της απόβασης στη Νορμανδία. Με την παρουσία μάλιστα του ίδιου του Μπάιντεν. Υπό μία έννοια είναι  πέρα για πέρα συμβολικό. Η περίφημη D-Day πραγματοποιήθηκε για να αποτρέψει τον Κόκκινο Στρατό να φτάσει μέχρι τα στενά της Μάγχης. Η Ευρώπη είχε ήδη απελευθερωθεί από τον Κόκκινο Στρατό, με τους Αμερικανούς να κοιτούν απαθείς αφού πρώτα με τις πολυεθνικές τους είχαν στηρίξει την άνοδο του Χίτλερ. Ογδόντα χρόνια μετά οι ελίτ της Ευρώπης, που στην πλειοψηφία τους παραδόθηκαν αμαχητί στην φασιστική λαίλαπα όταν έπρεπε να σώσουν την τιμή της αστικής δημοκρατίας, επιστρέφουν ξανά στην ζεστή αγκαλιά του αμερικάνου αδερφού για να ανταποδώσουν τη διάσωσή τους, εξορμώντας εναντίον της Ρωσίας για χάρη της Αμερικανοκρατίας και της πολεμικής τους βιομηχανίας…

 

Πηγή: kommon.gr