Το ρόδι είναι ένα φρούτο πλούσιο σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά, όπως είναι οι πολυφαινόλες και σχετίζεται με την καλύτερη καρδιαγγειακή υγεία, καθώς και με πολλά ακόμη οφέλη υγείας

X.K

Ο υπουργός Εργασίας ανακοίνωσε την επιλογή γενικών διευθυντών στον ΕΦΚΑ που θα προέρχονται και από τον ιδιωτικό τομέα

Σχέδιο νόμου που πλήττει τον σκληρό πυρήνα του Κοινωνικού Κράτους με την παράδοση του ΕΦΚΑ στους ιδιώτες, παρουσίασε σήμερα ο υπουργός Εργασίας, ΚωστήςΧατζηδάκης, σε συνέχεια της μετατροπής του ΕΟΠΠΥ σε «ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία».

Ο ίδιος ανακοίνωσε μεταξύ άλλων ότι με το ν/σ δίνεται η δυνατότητα πρόσληψης επιλεγμένων διευθυντικών στελεχών με τριετείς συμβάσεις και δυνατότητα μίας ανανέωσης, κάνοντας παράλληλα λόγο για νέο οργανόγραμμα, ευέλικτο σύστημα προμηθειών, καθιέρωση πριμ παραγωγικότητας και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του e-ΕΦΚΑ μέσω σύστασης Εταιρείας Ειδικού Σκοπού.

Μετά την πρόσφατη παράδοση της Επικουρικής Ασφάλισης στα ιδιωτικά συμφέροντα μέσω της εισαγωγής του κεφαλαιοποιητικού συστήματος και την πρόβλεψη ίδρυσης του ΤΕΚΑ ως επενδυτικού βραχίονα «τζογαρίσματος» των εισφορών των ασφαλισμένων, ο υπουργός Εργασίας προχώρησε σήμερα ένα βήμα παραπέρα πλήττοντας το δημόσιο σύστημα ασφάλισης και τον ΕΦΚΑ ο οποίος αποτελεί τον βασικό του πυλώνα.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ η κυβέρνηση εδώ και δύο χρόνια δεν έχει προχωρήσει σε προσλήψεις στον ΕΦΚΑ, ο Κ. Χατζηδάκης μίλησε σήμερα για 500 μόνιμες προσλήψεις εντός του πρώτου εξαμήνου του 2022.

πηγη: iskra.gr

Στράτος Ιωακείμ

Η παταγώδης αποτυχία του εμβολιαστικού προγράμματος σε συνδυασμό με τη ραγδαία εξάπλωση της πανδημίας «σπάει» τα πιθανά διλήμματα της κυβέρνησης που υιοθετεί πλέον μέτρα υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού.

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, αν και δήλωνε πρόσφατα πως «όσο μεγαλύτερη είναι η υποχρεωτικότητα τόσο μεγαλύτερη είναι αντίδραση» δεν απέφυγε την κυβίστηση ανακοινώνοντας το μεσημέρι της Τρίτης (30/11) υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στους πολίτες άνω των 60 ετών.

Επιπλέον επιβάλει χαράτσι 100 ευρώ μηνιαίως σε όσους δεν συμμορφωθούν με τις νέες αποφάσεις ενημερώνοντας ότι τα χρήματα από τους λογαριασμούς των «παραβατών» θα πηγαίνουν σε ειδικό ταμείο για την ενίσχυση του ΕΣΥ, αδιαφορώντας, προφανώς, για το γεγονός ότι οι πολίτες της χώρας ήδη φορολογούνται για να έχουν πρόσβαση σε σωστές και δωρεάν υπηρεσίες υγείας και περίθαλψης.

«Προχωρήσαμε σε αυτή την υποχρεωτικότητα για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την εικόνα που έχουμε, με τα στοιχεία που έρχονται από τις ΜΕΘ, από τους ανθρώπους που διασωληνώνονται, από τους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους. Η συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκει στην κατηγορία των ανεμβολίαστων και στην κατηγορία των συμπολιτών μας που είναι από 60 ετών και πάνω. Ο δεύτερος έχει να κάνει με το ότι σταδιακά τα δύο τελευταία χρόνια και κυρίως από τον Σεπτέμβριο και μετά έχουμε εξαντλήσει κάθε μέθοδο πειθούς για να πείσουμε τους συμπολίτες μας να εμβολιαστούν» τόνισε σε συνέντευξή του (MEGA) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιάννης Οικονόμου.

Επισήμανε επίσης ότι τα όρια του συνταγματικού δικαιώματος είναι σχετικά. «Όταν δεν εμβολιάζεσαι και έχεις μεγάλες πιθανότητες να νοσήσεις, δεν προστατεύεις τον εαυτό σου και ταυτόχρονα αυξάνεις την πίεση στο ΕΣΥ, στερώνοντας του τη δυνατότητα να είναι αποτελεσματικό και άμεσο απέναντι σε αυτούς που έχουν κάνει αυτό που τους ζήτησε η Πολιτεία, μπαίνει μια μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσον έχεις το δικαίωμα να ακολουθείς αυτή τη στάση» σημείωσε, προσθέτοντας ότι δεν υπάρχει η έννοια της προαιρετικής υποχρεωτικότητας. «Η υποχρεωτικότητα για να έχει ουσία πρέπει να έχει και ορισμένες κυρώσεις. Δεν είναι ποινή είναι μια έμμεση προτροπή» είπε.

Υπάρχει θέμα…

Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Κώστας Χρυσόγονος, δηλώνει (Cnn.gr) ότι «το κράτος μπορεί, στο πλαίσιο της συνταγματικά επιβεβλημένης μέριμνάς του για τη δημόσια υγεία, να προβλέψει τους μηχανισμούς των κινήσεων των ανεμβολίαστων, όχι όμως και να τους εξαναγκάσει να εμβολιαστούν, με την επιβολή κυρώσεων με άνιση επίπτωση και σημασία για τον καθένα από αυτούς».

Εντοπίζει πρόβλημα τόσο από πλευράς της προσωπικής αυτοδιάθεσης και ελευθερίας όσο και από πλευράς ισότητας. «Μπορούν να επιβληθούν μέτρα, για παράδειγμα περιορισμός μετακινήσεων μόνο για ανεμβολίαστους πολίτες, περιορισμός της πρόσβασης των μη εμβολιασμένων πολιτών σε χώρους εστίασης ή αναστολή εργασιακών σχέσεων, ειδικά για εργαζόμενους που έρχονται σε επαφή με το ευρύ κοινό. Αλλά, μια επιβολή υποχρεώσεων αδιακρίτως, με την απειλή διοικητικού προστίμου και μάλιστα σε μηνιαία βάση, είναι αμφίβολο κατά πόσον υπηρετεί το σκοπό της προστασίας της δημόσιας υγείας. Από την άλλη μεριά, υπερβαίνει τα όρια της προστασίας της προσωπικής τους ελευθερίας», επισημαίνει.

Κληθείς να σχολιάσει τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι το διοικητικό πρόστιμο των 100 ευρώ θα καταβάλλεται μηνιαία σε ειδικό λογαριασμό για την ενίσχυση του ΕΣΥ, ο Κώστας Χρυσόγονος υπογραμμίζει:

«Το ΕΣΥ χρηματοδοτείται, ούτως ή άλλως από το Δημόσιο. Άρα, η επιβολή διοικητικού προστίμου, η οποία επιφέρει κάποια επιπλέον δημόσια έσοδα, στην ουσία ενισχύει αυτά τα έσοδα και συμμετέχει στη χρηματοδότηση του ΕΣΥ, που ούτως ή άλλως θα προερχόταν από τον Προϋπολογισμό. Άρα, δεν πρόκειται για σοβαρή ενίσχυση του ΕΣΥ, με αυτόν τον τρόπο. Είναι, απλώς, μια ενίσχυση γενικά των δημοσίων εσόδων».

Η αντίθετη άποψη

Ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ και πρώην υπουργός Εσωτερικών, Αντώνης Μανιτάκης, θεωρεί πως το μέτρο είναι θεμιτό συνταγματικά και η κύρωση δικαιολογημένη, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα μέσα πειθούς για όσους δεν έχουν εμβολιαστεί.

«Αν η κυβέρνηση θεωρεί μετά από εισήγηση των αρμόδιων επιτροπών υγείας ότι επιβάλλεται για την προστασία της δημόσιας υγείας και της ζωής όλων μας και την επίτευξη της ανοσίας να εμβολιαστούν όλοι οι άνω των 60, τότε δεν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας, όπως έχει σχετικά κρίνει και η νομολογία, αλλά και θεωρία στη χώρα μας και στην Ευρώπη», επισημαίνει (iatronet.gr) και προσθέτει: «Eφόσον έχουν εξαντληθεί όλα τα μέσα πειθούς και ο κίνδυνος για την ζωή όλων είναι μεγάλος, τότε το μέτρο είναι χωρίς αμφιβολία συνταγματικά θεμιτό».

---

Και νέα μέτρα

Πέρα των παραπάνω μέτρων η κυβέρνηση εξετάζει και άλλα μέτρα. Ο υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για επιβολή επιπλέον περιορισμών στο προσεχές διάστημα. Ο Γιώργος Γεωργαντάς τόνισε ότι παραμένει στο τραπέζι η επιστροφή του click away για τους ανεμβολίαστους, αλλά η υποχρέωση και των εμβολιασμένων εργαζόμενων να υποβάλλονται σε rapid test.

πηγη; efsyn.gr

Γιώργος Κρεασίδης

▸ Ο Α. Τσίπρας καταγγέλλει το «αριστερόμετρο» αλλά θέλει «προοδευτικόμετρο»

Eνώ η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής για την πανδημία και τη γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, τείνει να παγιωθεί η αίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν τραβάει». Χαρακτηριστική ήταν η περιορισμένη απήχηση της παρουσίασης της ομάδας εμπειρογνωμόνων και συμβούλων του Α. Τσίπρα την Τρίτη, που διαφημίστηκε ως το «νέο θινκ τανκ» του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Η συσπείρωση τεχνοκρατών και επιστημόνων εμφανίστηκε από τον Α. Τσίπρα σαν διασφάλιση ότι «η επιστημονική γνώση, η θεωρία, οι καλές ιδέες εμπλουτίζουν και εξελίσσουν μια σύγχρονη προοδευτική στρατηγική». Δεν ακούστηκε όμως κάτι συγκεκριμένο για τη στρατηγική αυτή και τις «κόκκινες γραμμές» της απέναντι στην πολιτική της ΝΔ σε κάθε επίπεδο. Από την πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ και το προσφυγικό, μέχρι τους μισθούς, τις συλλογικές συμβάσεις και την περιβαλλοντική κρίση. Αυτή η ασάφεια είναι που επιτρέπει στον Κ. Μητσοτάκη να ισχυρίζεται ότι εκείνος εκπροσωπεί την προοδευτική πολιτική, προκαλώντας την έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ που πήρε το… «προοδευτικόμετρο» για να τον διαψεύσει.

Ο Α. Τσίπρας, με όσα είπε για τα «καλύτερα μυαλά» της χώρας, θύμισε όσα έλεγε η ΝΔ παλιότερα για τα «καλύτερα βιογραφικά» του Μητρώου Στελεχών της. Η αποδοχή όμως αυτού του μοντέλου παραγωγής πολιτικής από ειδικούς και επιστήμονες γύρω από τον πρόεδρο, έξω από συλλογικές διαδικασίες και δεσμεύσεις, δεν έχει ενθουσιάσει τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ. Στελέχη αριστερής προέλευσης και πασοκογενείς βλέπουν ότι υποβαθμίζεται περισσότερο το κόμμα, αλλά και ο δικός τους ρόλος.

Την ίδια στιγμή, στο κοινωνικό πεδίο φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποστασιοποιηθεί από τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, δεν τους στηρίζει ουσιαστικά, ενώ συχνά επιχειρεί με ενεργητικό τρόπο να τους κλείσει. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι κομματικές παρατάξεις στους εκπαιδευτικούς που έχουν στρατευθεί στο πλευρό της ΔΑΚΕ με σκοπό να κλείσει η υπόθεση της απεργίας-αποχής από την αξιολόγηση, που προκάλεσε την μεγαλύτερη κρίση στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της Ν. Κεραμέως. Αντίστοιχα, στον εκρηκτικό χώρο των υγειονομικών, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος. Στο Εργα-
τικό Κέντρο Αθήνας, μέσω του προέδρου προωθεί απέναντι στην ακρίβεια όχι μια απεργία, αλλά μια ημερίδα μέσω τηλε-διάσκεψης με προσκεκλημένους όπως τον Α. Γεωργιάδη, τη Μ. Ξενογιανακοπούλου, μέχρι και εκπρόσωπο της Ελληνικής Λύσης!

Αυτή η στάση είναι συνέχεια όσων έγιναν στην καραντίνα, όταν οι ανέξοδες καταγγελίες συνοδεύονταν από την πλήρη συμμόρφωση στις απαγορεύσεις κοινωνικής και πολιτικής δράσης, με χαρακτηριστική στιγμή το περσινό Πολυτεχνείο. Αλλά και με τη σταθερή προσφορά πολιτικής συναίνεσης στη ΝΔ για την υγειονομική κρίση και κρίσιμες πλευρές της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μακριά από τους εργατικούς-κοινωνικούς αγώνες, οι τεχνοκράτες του «θινκ τανκ» του ΣΥΡΙΖΑ ράβουν κυβερνητικό κοστούμι

Μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν οι δεσμεύσεις από την ΕΕ και το ευρώ, η συμμετοχή στους σχεδιασμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η βαριά κληρονομιά της συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγείται σε μια αντιπολιτευτική στρατηγική που σφραγίζεται από τη διπλή υπόσχεση: Προς την άρχουσα τάξη για «υπεύθυνη στάση» και προς τα λαϊκά στρώματα για ηπιότερη διαχείριση. Οι χαμηλές προσδοκίες που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκουν ανταπόκριση μπροστά στη σκληρότητα της αντιλαϊκής πολιτικής. οι κοινωνικοί αγώνες που της δημιουργούν ρωγμές –εκπαίδευση, efood, COSCO κ.α.– δεν φανερώνουν μόνο την ανεπάρκεια της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά εξηγούν επίσης γιατί έχει απέναντί τους στάση αντιπαλότητας.

πηγη: prin.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η δύναμη της ζωής

Η ζωή αξίζει και αξίζει όταν τη διεκδικούμε. Όταν περνάμε στην «επόμενη μέρα» και η αισιοδοξία, η πίστη στη συλλογική προσπάθεια και στον εαυτό γίνονται προαπαιτούμενα της συλλογικής και προσωπικής μας ανατροφοδότησης.

Τέτοια θέλουμε να διαβάζουμε λοιπόν.

Αντιστέκονται έμπρακτα ο Κεν Λόουτς, η Ελληνίδα σταρ Ελλάς. Νίκησαν οι εργάτες της COSCO, νίκησαν οι εργάτες της e-food. Αυτά, από την κοινωνική πραγματικότητα, ενισχύουν τη συλλογική αλλά και ατομική αυτοπεποίθηση. Αυτή την ανάγκη έχουμε την ελπίδα να υπηρετούν οι εξαγγελίες, οι αποφάσεις, οι πολιτικοί στόχοι των πολιτικών κομμάτων της μαχόμενης Αριστεράς.

Η συμπόρευση: ελπίδα και διάψευση

Στην ομιλία του στην Πάτρα ο Δ. Κουτσούμπας στις 24 Νοέμβρη καλεί σε συμπόρευση με το ΚΚΕ γιατί το ΚΚΕ «κράτησε όρθια την κόκκινη σημαία, δεν την κατέβασε ποτέ. Ούτε την έβαλε δίπλα στη σημαία της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ούτε την κουρέλιασε, συμμετέχοντας ή στηρίζοντας μια αστική αντιλαϊκή κυβέρνηση».

Το βάθος και η διάρκεια της υγειονομικής και οικονομικής κρίσης, ο παγκόσμιος συγχρονισμός τους, φαινόμενο που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στη μεταπολεμική ιστορία, αναταράσσει ανθρώπους και συλλογικότητες. Οδηγεί σε αναστοχασμούς και αναπροσαρμογές.

Το ΚΚΕ δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο. Ειδικά στο συνδικαλιστικό κίνημα επιχειρεί μια άτολμη, μισή αλλά χρήσιμη αναπροσαρμογή. Επιχειρεί (αυτό που θάταν αυτονόητο) ένα πρώτο άνοιγμα διαλόγου και κοινής δράσης.

Η καθυστερημένη και μισή αυτή αναπροσαρμογή, σε συνδυασμό με τη φαντασία και την πολιτική αυτενέργεια των «τόσων άλλων αγωνιστών», δίνουν στους εργατικούς αγώνες που ξέσπασαν (COSCO, e food) άλλο αέρα. Το ΚΚΕ, ταυτόχρονα, καλεί σε συμπόρευση μαζί του τον ελληνικό λαό.

Η συμπόρευση αυτή καθαυτή ως έννοια κρύβει μέσα της την ελπίδα της ενωτικής πολιτικής, την προσδοκία μιας σύγχρονης μετωπικής πολιτικής που θα συγκεντρώνει πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις ανάλογες των σημερινών μεγάλων δυσκολιών, δυνατοτήτων και απαιτήσεων.

Σύγχρονη μετωπική πολιτική ως απαίτηση των ίδιων των ποιοτικών εξελίξεων στις κοινωνίες της αγοράς. Η σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας έχει αλλάξει ποιοτικά. Η αγροτιά έχει μειωθεί δραματικά παράλληλα με την καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Ισχυρές ανακατατάξεις γίνονται στα μεσαία στρώματα.

Κυρίως όμως η εργατική τάξη, ο κόσμος της χειρωνακτικής, ημιχειρωνακτικής και διανοητικής εργασίας, αποτελεί πλέον την πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού. Με διαχωρισμούς στο εσωτερικό της που ενισχύουν τους όρους δημιουργίας διαφόρων κομμάτων εργατικής στόχευσης αλλά και κομμουνιστικής επαγγελίας. Η χάραξη επομένως μιας αντίστοιχης μετωπικής πολιτικής που να απευθύνεται πρωτίστως στο εσωτερικό της σύγχρονης εργατικής τάξης και δι’ αυτής στα νέα και παλιά αυτοαπασχολούμενα μεσαία στρώματα αποκτά σύγχρονο, κρίσιμο και καθοριστικό χαρακτήρα.

Το ΚΚΕ αντί αυτού καλεί σε συμπόρευση μαζί του κατά μόνας. Θέτει δηλαδή ως προϋπόθεση την αποχώρηση των αγωνιστών από τις συλλογικότητες στις οποίες δρουν. Μια οποιαδήποτε πολιτική συλλογικότητα δεν μπορεί, δηλαδή, να συμπορευθεί μαζί του ακριβώς επειδή είναι συλλογικότητα.

Κι αυτό τη στιγμή που στη σημερινή εποχή κληρονομούνται και μεταφέρονται, σε ανώτερο επίπεδο, οι θεμελιακές άλυτες αντιθέσεις της εποχής του ιμπεριαλισμού. Που αποκτούν σύγχρονο υπεραντιδραστικό περιεχόμενο η κυριαρχία των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων, οι συνδυασμοί σύγχρονων και παλαιών μορφών εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, (όχι μόνο λιτότητα αλλά και τάση κατάργησης του έμμεσου μισθού), η διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, η τάση επαναχάραξης των συνόρων και η δημιουργία κρατών - προτεκτοράτων, το λυσσώδες ξαναμοίρασμα των αγορών και των δρόμων του εμπορίου, το ξέσπασμα τοπικών αλλά και υπερτοπικών πολέμων.

Παρόλα αυτά και παρόλη την ιστορική εμπειρία η ηγεσία του ΚΚΕ παραμένει πεισματικά στα ίδια.

Καλεί κατά μόνας αφού όλοι οι άλλοι είναι «οπορτουνιστικά πλυντήρια της αστικής πολιτικής».
Αλλά πότε στην ιστορία των λαών η κοινωνία πήγε μπροστά καλώντας το λαό να συγκεντρωθεί γύρω από την έμπρακτα επαληθευόμενη πρωτοπορία του; Το ΚΚΕ πάλλεται πολιτικά ανάμεσα στον μέχρι πρότινος αδιέξοδο κυβερνητισμό και στην κατά μόνας συμπόρευση ή, σύμφωνα με τη δικιά του ορολογία, ανάμεσα στον ρεφορμισμό και το δογματισμό.

Οι κοινωνίες πήγαν μπροστά όταν «το κόμμα» από αυτοσκοπός μετατρεπόταν σε αυτό που οφείλει να είναι: Στο πρωτοπόρο μέσο που καλούσε σε λαϊκή συμπόρευση είτε γύρω από τα Σοβιέτ στη Ρωσία, είτε γύρω από τα εργατικά συμβούλια στην Ιταλία, είτε γύρω από τις εργατικές επιτροπές στην Ισπανία, είτε γύρω από το ΕΑΜ στην Ελλάδα.

 Οι αδιέξοδες συμφωνίες κορυφής

Η αναφορά στην ιστορία δεν γίνεται για να κάνουμε τον έξυπνο εκ των υστέρων, ούτε στο όνομα μιας ανούσιας λαθολογίας. Αντίθετα ανατρέχουμε στην ιστορία για να δούμε πιο καθαρά το σήμερα, για να φωτίσουμε όσο μπορούμε το μέλλον.

Από τις τέσσερεις κυβερνήσεις που ψήφισε το ΚΚΕ στη θυελλώδη του Ιστορία, τους τέσσερεις πρωθυπουργούς και ένα πέμπτο που δεν «πρόκανε», μόνο μια, αυτή της ΠΕΕΑ ήταν απότοκος της πραγματικής, της υλικής ανάπτυξης του τότε εργατολαϊκού ΕΑΜικού κινήματος και των πρωτοποριών του.

Όσο καιρό μάλιστα η κυβέρνηση της ΠΕΕΑ προωθούσε μέτρα επαναστατικού χαρακτήρα, (λαϊκή αυτοδιοίκηση, λαϊκή δικαιοσύνη, μοίρασμα της γης σε άκληρους αγρότες κλπ) δυνάμωνε ολοένα το ΕΑΜ, ενισχυόταν η ελπίδα και αυτοπεποίθηση του Λαού. Όταν «ρουφήχτηκε» στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του 1945 υπό το Γ. Παπανδρέου, τον μετονομαζόμενο και «παπατζή» από το λαό (με το Σβώλο υπουργό οικονομικών) η οπισθοχώρηση και τα δεινά ήταν ανυπολόγιστα.

Την κυβέρνηση εθνικής ενότητας και αυτόν τον πρωθυπουργό ψήφισε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ.

Ο πρωθυπουργός της ΠΕΕΑ Α. Σβώλος δεν ήταν γενικά και αόριστα ΕΑΜίτης. Ανήκε στη μεταρρυθμιστική –στη σοσιαλιστική, δημοκρατική, αλλά μη κομμουνιστική αριστερά. (Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος – ΕΛΔ, 1945 – 1953, πρόεδρος του Ενιαίου Δημοκρατικού Κόμματος του Εργαζομένου Λαού 1953 - 1956). Σήμερα κατά τη φοβική, τη σεχταριστική άποψη παντός καιρού θα ανήκε στους «κάθε είδους οπορτουνιστές». Το ΚΚΕ στην πολιτική του ιστορία εκτός από τη λαογέννητη κυβέρνηση της ΠΕΕΑ υπόγραψε τέσσερεις συμφωνίες και στήριξε πέντε κυβερνήσεις. Η στήριξη έγινε προφανώς για σοβαρούς λόγους.

Αλλά το κυβερνητικό ζήτημα είναι αμείλικτο, δεν υπακούει στο σχήμα σοβαρότητα – φαιδρότητα αλλά στον σκληρό συσχετισμό δυνάμεων, στους πολιτικούς στόχους και στη δυναμική που γι αυτό το σκοπό εξασφαλίζεται.

Στις 19 Φεβρουαρίου του 1936 και για την αποφυγή της δικτατορίας, συνετάχθη το μυστικό(!) σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα μεταξύ Φιλελευθέρων και ΚΚΕ.

Πέντε μόλις μήνες αργότερα, στις 4 Αυγούστου του 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, σε συνεργασία με το βασιλιά Γεώργιο, επέβαλε δικτατορία μέχρι το 1941. Ο Σοφούλης θα ήταν ο παρ´ ολίγον πέμπτος πρωθυπουργός που θα ψηφιζόταν από το ΚΚΕ.

Το ‘65, τότε που ο λαός δεν ήθελε να κυβερνηθεί όπως πριν και ήταν διαρκώς στους δρόμους, τότε που οι επάνω δεν μπορούσαν να κυβερνούν όπως μέχρι τότε και οι κυβερνήσεις έπεφταν ανά δεκαήμερο, αντί έγκαιρα και οργανωμένα, η ηγεσία του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, να προσανατολίσουν κατάλληλα το λαϊκό κίνημα λυγίζουν το ραβδί προς τα «δεξιά». Στηρίζουν ξανά και αμετανόητα τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον «παπατζή» κατά το λαό, για να αποφευχθεί η κατά το γενικό αίσθημα επαπειλούμενη δικτατορία. Σε δεκαοχτώ μήνες όμως η δικτατορία είχε εγκαθιδρυθεί.

Το 1989, η στήριξη της κυβέρνησης του αντιχουντικού αξιωματικού και πολιτικού της ΝΔ Τζανή Τζαννετάκη έγινε στο όνομα της κάθαρσης της χώρας από τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ. Σε τρεις μήνες και κάτι η κυβέρνηση έπεσε για να ‘ρθει η οικουμενική κυβέρνηση του τραπεζίτη Ζολώτα που στηρίχθηκε πλέον και από τους τρεις, από τους δυο της κάθαρσης (ΝΔ - ΚΚΕ) αλλά και από το μέχρι προ ολίγου …υπό κάθαρση ΠΑΣΟΚ.

Σε λίγους μήνες η κυβέρνηση έπεσε, η κάθαρση πήγε περίπατο.

Όλες οι παραπάνω πολιτικές επιλογές έγιναν και στο όνομα της ενίσχυσης τόσο του λαϊκού παράγοντα όσο και του ΚΚΕ.

Η ιστορία όμως αποκαλύπτει τα γεγονότα ως είναι.

Η απόληξη  του συμφώνου Σοφούλη - Σκλάβαινα ήταν η βίαιη διάλυση και δραματική αποδυνάμωση του ΚΚΕ. Η στήριξη του Παπανδρέου το ‘65 όχι μόνο δεν συνέβαλλε στην αποτροπή της χούντας αλλά και περιέπλεξε τη διάσπαση του ‘68. Οι ανεκδιήγητες συμφωνίες κορυφής του ‘89-‘90 μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, στις εκλογές του 1990 κατέληξαν στην άνοδο στο 47%! της υπό τον Κ. Μητσοτάκη ΝΔ και στην πτώση αντί της ενίσχυσης του Συνασπισμού. Η περιπέτεια έληξε με τη μεγαλύτερη μεταπολιτευτική πτώση του ΚΚΕ (4,54%) στις εκλογές του Οκτώβρη του ‘93.

Η Αριστερά στοχεύει σε μια κοινωνία της ισότητας, της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της ευημερίας. Για το σκοπό αυτό επιδιώκει δια της πολιτικής της δράσης να δώσει και κυβερνητική λύση. Η κυβέρνηση όμως που επιδιώκει βρίσκεται στον αντίποδα ακριβώς των αστικών κυβερνήσεων.

Επιδιώκει την συγκρότηση ευρύτερων λαϊκών θεσμών και δημοκρατικών οργάνων για την άσκηση της εργατικής πολιτικής οι οποίοι θα συγκροτούν τους νέους θεσμοθετημένους κρατικούς θεσμούς. Εκεί θα επιλέγονται, με άμεση ψηφοφορία, οι υποψήφιοι κυβερνώντες. Οι κυβερνήτες θα αμείβονται με το μέσο εργατικό μισθό. Θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή. Θα κυβερνούν με θεσμοθετημένους κανόνες πλήρους διαφάνειας και λογοδοσίας.

Οι όροι για μια τέτοια εργατική – λαϊκή κυβέρνηση του αγωνιζόμενου Λαού θα «γεννιούνται» παράλληλα με την αναγέννηση του κινήματος και της Αριστεράς και το αντίστροφο. Και εκεί θα μετασχηματίζονται θετικά η πολιτική παράδοση ή έστω οι αυταπάτες που ζητούν μάταια μια κυβερνητική πολιτική λύση η οποία δια της ανάθεσης δήθεν θα υλοποιεί ένα φιλολαϊκό πρόγραμμα.

Η «κρυμμένη» αυτοκριτική

Το ΚΚΕ καλεί λοιπόν τον ελληνικό λαό για «συμπόρευση» και επειδή «ποτέ την κόκκινη σημαία δεν την κουρέλιασε, συμμετέχοντας ή στηρίζοντας μια αστική αντιλαϊκή κυβέρνηση».

Η «κόκκινη σημαία» προς τιμή τους, δεν τοποθετήθηκε ποτέ δίπλα στις σημαίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ από το ΚΚΕ και από κανένα πολιτικό τμήμα εργατικής αναφοράς και κομμουνιστικής στόχευσης.

Αλλά η αναφορά στο ιστορικά διαψευσθέν «Ούτε την κουρέλιασε, συμμετέχοντας ή στηρίζοντας μια αστική αντιλαϊκή πολιτική» προκαλεί σοβαρά ερωτήματα.

Αυτή η ανακριβής αναφορά γιατί γίνεται λοιπόν; Για πιο σκοπό; Ποια τα λαϊκά οφέλη;

Κατανοεί φυσικά κανείς τη λογοτεχνική υπερβολή του ισχυρισμού. Το ζήτημα άπτεται της προσέγγισης της Ιστορίας, της στάσης απέναντι σε ιστορικής σημασίας ζητήματα που επιδρούν καθοριστικά στα τεκταινόμενα. Και ως γνωστό η πολιτική που οδήγησε στις απανωτές και ζημιογόνες για τους λαούς συγκυβερνήσεις, η πολιτική που μόνο δεινά επέφερε σε Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα, δηλαδή η χρεοκοπημένη πολιτική περί του νέου εθνικού (δήθεν) ρόλου των ΚΚ στην άσκηση φιλολαϊκότερης διαχείρισης του αστικού κράτους μέσω των συμμαχιών με τη σοσιαλδημοκρατία και τη δημοκρατική πτέρυγα της αστικής τάξης ήταν η γενική (και κληρονομημένη) πολιτική των κομμουνιστικών κομμάτων (1935, 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς).

Για την αναγκαία προώθηση της κοινής δράσης στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και για την απόρριψη και υπέρβαση αυτής της κυβερνολαγνείας απαιτείται η επίγνωση και σαφήνεια σκοπών, στόχων και μέσων, χρειάζεται πολύ κόπος, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά.

Το ΚΚΕ στα τελευταία του συνέδρια επιχειρεί μια «ντροπαλή», «μισή» κριτική και αυτοκριτική προσέγγιση και αναδιατύπωση αυτής της πολιτικής.

Κριτική και αυτοκριτική που μένει όμως στα συνέδρια. Δεν αποτελεί σημείο ανοιχτού διαλόγου με το λαό και τις οργανώσεις της Αριστεράς.

Σαν να φοβάται το πολιτικό δια ταύτα και τις απαιτήσεις του.

 Η ανολοκλήρωτη ιστορική δικαίωση

 Η κύρια και διαρκής επίπτωση αυτής της αδιέξοδης πολιτικής ήταν η εκάστοτε διάλυση του ιστορικού μπλοκ των υποτελών κοινωνικών τάξεων[i] που συγκροτείται χάριν των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων μιας ολόκληρης περιόδου.

Στην προαναφερθείσα πολιτική κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αντιτάχθηκαν, τότε, οι Κινέζοι και οι Γιουγκοσλάβοι επαναστάτες και νίκησαν.

Στην Ελλάδα, το 1935 – 1945 αλλά και μετά με μια ελπιδοφόρα συνέχεια, απέναντι σε αυτή την πολιτική τοποθετήθηκε ένα ισχυρό ριζοσπαστικό ρεύμα εντός του ΚΚΕ, μικρές αλλά αξιόλογες οργανώσεις, ευρύτερα μαχόμενες λαϊκές δυνάμεις που βρίσκουν την έκφραση του στον Άρη Βελουχιώτη.

Το ρεύμα αυτό βρίσκει κατά καιρούς την έκφραση του σε «τόσους άλλους» επώνυμους και ανώνυμους αγωνιστές που εξακολουθούν να μένουν πιστοί και ερωτευμένοι με τη μεγάλη υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης. Αυτό το εργατικό ρεύμα εργατικής αμφισβήτησης και κομμουνιστικής αναζήτησης, σε σύγχρονη μορφή και πολιτική έκφραση, αντιτάχθηκε το 1989 εντός ΚΚΕ με τη γνωστή μαζική αποχώρηση από αυτό.

Το ριζοσπαστικό αυτό ρεύμα που εμφανίζεται στην Ιστορία είναι ισχυρό αλλά όχι τόσο ώστε να αντιστρέψει τη φορά των πραγμάτων υπέρ της εργατικής πολιτικής, είναι «διάχυτο». Εν πρώτοις ηττήθηκε.

Ωστόσο, κατά μια ειρωνεία της ιστορίας, όπως τα αντικειμενικά, τα ιστορικά δεδομένα καταδεικνύουν, ιστορικά δικαιώθηκε.

Αλλά η ιστορική δικαίωση με την πλήρη, τη θετική έννοια, δεν έρχεται ερήμην της σκληρής κοινωνικής πραγματικότητας. Η πολιτική και η κοινωνική θέση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα σαν εργατική τάξη καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη δικαίωση ή μη των πολιτικών διαφόρων ρευμάτων.

Από αυτή τη σκοπιά η σε πρώτη και αντικειμενικό βαθμό ιστορική δικαίωση μένει να πάρει τη μορφή και το περιεχόμενο της υποκειμενικής δικαίωσης, της εμφάνισης δηλαδή ενός σύγχρονου ισχυρού εργατολαϊκού ρεύματος άμεσης διεκδίκησης αλλά και στρατηγικής στόχευσης. Τη μορφή ενός εργατικού διαφωτισμού του 21ου αιώνα που θα δικαιώνει τις λαϊκές απαιτήσεις τις σύμφωνες με τις εκρηκτικές επιστημονικοτεχνικές και υλικές δυνατότητες της νέας, της δικιάς μας, της κατ´ εξοχήν εργατικής εποχής.

Μια τέτοια συνολική πολιτική μόνο όσοι επαγγέλλονται ένα σύγχρονο στρατηγικό λόγο μπορούν να υπηρετήσουν.

Αλλά στο ρεύμα των τακτικών στόχων και των άμεσων διεκδικήσεων πρέπει να βρουν τη θέση τους όλοι όσοι στην πράξη αγωνίζονται - και το ΚΚΕ - κατά της σημερινής βαρβαρότητας στο όνομα των εργατικών δικαιωμάτων και αναγκαιοτήτων.

Το ίδιο το ΚΚΕ τι σχεδιάζει;

Τι συμπεράσματα έβγαλε η ηγεσία του από τη «συμπόρευση» στην COSCO και  στην  e – foode;

 Θα συνεχίσει; Και πως;

Θα πορευτεί ανάλογα στα ζητήματα της πανδημίας, της φτώχειας, και της ακρίβειας, στα ζητήματα του έμμεσου μισθού (παιδεία, υγεία, ασφάλιση);

Έτσι  αλλιώς η πολιτική που είναι αντικειμενικά αναγκαία είναι αυτή που αντί να χωρίζει ενώνει με αρχές και αντί να δίνει «πατητές»  ανυψώνει και  ανυψώνεται στα αναγκαία των περιστάσεων επίπεδα.

[i] Ανάλογη ήταν και η διάλυση του κοινωνικού μπλοκ που συγκροτήθηκε το 2009 - 2015 από τις μαχόμενες υποτελείς κοινωνικές δυνάμεις. Διάλυση που επέφερε ο υπό την ηγεσία του Τσίπρα εναπομείνας Σύριζα μετά την ιστορική μεταστροφή του τον Ιούλιο του 2015 και την επαίσχυντη διακυβέρνηση των ετών 2015-2019.

πηγη:  kommon.gr

Την υψηλότερη τιμή του από το 1992 καταγράφει ο πληθωρισμός στη Γερμανία, που έφτασε στο 5,2%, κυρίως εξαιτίας του κόστους της ενέργειας. Τον Νοέμβριο του 1992 ο πληθωρισμός είχε φτάσει στο 5%.

Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της Γερμανίας, οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών σκαρφάλωσε στο 5,2% κατά μέσο όρο, σε σύγκριση με τον ίδιο μήνα πέρσι. Την τελευταία φορά που κινήθηκε σε αυτά τα επίπεδα, ήταν μετά την επανένωση με την Ανατολική Γερμανία, τον Ιούνιο του 1992, όταν έφτασε το 5,8%. Τον Οκτώβριο η αντίστοιχη τιμή ήταν 4,5%.
 
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ανακοίνωσε ότι ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη κορυφώθηκε τον Νοέμβριο, αντιμετώπισε το θέμα με «ψυχραιμία» αναφέρει το Spiegel, επισημαίνοντας ότι ήταν αναμενόμενη η κορύφωση του πληθωρισμού και ότι εκτιμάται ότι θα αρχίσει πάλι σταδιακά να μειώνεται το επόμενο έτος, για να κυμανθεί προς το 2%, που είναι ο στόχος της ΕΚΤ.
 
Η ΕΚΤ θα αντιδράσει εάν ο πληθωρισμός επιμείνει να κινείται πάνω από το 2%, αλλά όπως τόνισε η Τράπεζα, «προς το παρόν θα ήταν λάθος να αυξήσουμε τα επιτόκια νωρίς, διότι αυτό στην πραγματικότητα θα οδηγήσει σε αύξηση της ανεργίας και δεν επηρεάσει την τρέχουσα πορεία του πληθωρισμού».

πηγη: efsyn.gr

Κριτική δέχεται ο OPEC λόγω της αδράνειάς του έναντι των αυξανόμενων τιμών πετρελαίου. Συγκεκριμένα, o επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΙΕΑ), Fatih Birol, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του τόσο για τη στάση σημαντικών εταιρειών παραγωγής ορυκτών καυσίμων όσο και για εκείνη των σημαντικών χωρών παραγωγής πετρελαίου, βάσει του αμερικανικού CNBC.

Κατά τον κ. Birol, η πίεση που αντιμετωπίζουν οι διεθνείς αγορές είναι εύκολα διαχειρίσιμη, καθώς 6 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ανά ημέρα, επί του παρόντος, μένουν ανεκμετάλλευτα στις χώρες που ανήκουν στον OPEC+.

Υπενθυμίζεται πως ο πρόεδρος Μπάιντεν είχε απευθύνει εκκλήσεις στον OPEC+ προκειμένου να επιταχυνθεί η σταδιακή επαναφορά της παραγωγής πετρελαίου του Οργανισμού, κίνηση που πιθανώς θα οδηγούσε σε ανακούφιση της αγοράς και πτώση των καλπαζουσών τιμών βενζίνης στις ΗΠΑ. Ωστόσο, ο OPEC+ παρέμεινε απαθής, ωθώντας τον πρόεδρο Μπάιντεν στην ενορχήστρωση μιας καμπάνιας αποδέσμευσης πετρελαϊκών αποθεμάτων. Σε ανακοίνωση του Λευκού Οίκου αναφέρθηκε η συμμετοχή σημαντικών διεθνών δυνάμεων, μεταξύ άλλων της Κίνας, της Ινδίας, της Νότιας Κορέας και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Παρότι η κίνηση αυτή από πλευράς Ουάσιγκτον είχε ως στόχο τη μείωση των τιμών πετρελαίου, το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν επετεύχθη. Αντιθέτως, όπως αναφέρει το Oil Price, οι τιμές αυξήθηκαν.

Τέλος, ενώ αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για επικείμενο πόλεμο τιμών στην αγορά πετρελαίου, ίσως οι νέες αφρικανικές μεταλλάξεις του κορονοϊού προσδώσουν στην αγορά την επιθυμητή ισορροπία. Άλλωστε, την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου, οι τιμές πετρελαίου υποχώρησαν σημαντικά στις αγορές, καθώς οι επενδυτές αντέδρασαν στον φόβο μιας αναζωπύρωσης της πανδημίας.

πηγη: naftikachronika.gr

Ένας θρόμβος δημιουργείται όταν το αίμα, το οποίο είναι υπό φυσιολογικές συνθήκες υγρό και ρέει, πυκνώνει και γίνεται σαν ζελέ.

Αυτή η διαδικασία είναι χρήσιμη όταν υπάρχει τραυματισμός, κάποιοι θρόμβοι όμως μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι, ακόμη και θανατηφόροι.

Εάν έχετε κάνει ένα πολύωρο ταξίδι με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο, έχετε ιστορικό θρόμβωσης ή έχετε κάποιο από τα ακόλουθα συμπτώματα, αναζητήστε ιατρική βοήθεια.

Κράμπα στο πόδι: Άνθρωποι που εμφάνισαν θρόμβο στο αίμα, λένε ότι έχουν βιώσει πολύ έντονες κράμπες στα πόδια. Η κράμπα είναι αποτέλεσμα του θρόμβου σε κάποια σημαντική φλέβα. Αν αγνοήσετε την κράμπα και κατά συνέπεια τον θρόμβο ακόμη και για μια μέρα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος πνευμονικής εμβολής, μιας κατάστασης που μπορεί να αποβεί μοιραία.

Πηγή: Reader's digest

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε την κήρυξη 4ωρης στάσης εργασίας σήμερα, Τρίτη 30 Νοεμβρίου, από τις 11.00’ έως τις 15.00’, για όλους τους δημοσιογράφους που εργάζονται στην εφημερίδα «ΑΥΓΗ» και στην ιστοσελίδα «avgi.gr», προκειμένου να διεξαχθεί συνέλευσή τους για κρίσιμα εργασιακά ζητήματα.

Eπιστολή εκπροσώπου εργαζομένων της «Αυγής» στην ΕΣΗΕΑ

Κατά τη διάρκεια του ΔΣ της Παρασκευής 26/11 στο οποίο είχαμε κληθεί να συμμετέχουμε όλοι οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, έγινε πολύ γρήγορα αντιληπτό ότι το πρόγραμμα της εθελουσίας εξόδου είναι μια βόμβα στα θεμέλια της ΑΥΓΗΣ με στόχο την αποψίλωση της καρδιάς και των πνευμόνων της εφημερίδας, των δημοσιογράφων και του υπόλοιπου προσωπικού, που συνιστούν τη ραχοκοκαλιά της προσπάθειας να κρεμιέται κάθε μέρα στα περίπτερα η ΑΥΓΗ.

Ένα τεράστιο «ευχαριστώ» για τις δύο μειώσεις μισθών το 2014 και το 2017, που αποδεχτήκαμε βάζοντας πλάτη να διασωθεί η εφημερίδα, για την αποδοχή να μην διεκδικήσουμε συλλογικά ενώπιον του μετόχου ή των δικαστηρίων τα δεδουλευμένα ετών που αγγίζουν τις 800.000 ευρώ, ερχόμενοι σε συμφωνία να λαμβάνονται τα χρήματα αυτά απ’ όποιον αποχωρεί σε δόσεις. Για να μην βάλουμε τη βόμβα που τοποθετείται τώρα από τους διοικούντες στα θεμέλια του οργανισμού.

Μια εθελούσια που μετά τις επίμονες ερωτήσεις μας καταλάβαμε ότι δεν συνοδεύεται από κανένα άλλο σχέδιο ή υποτυπώδες businessplan, καμία αποτύπωση προσλήψεων-αποχωρήσεων την τελευταία διετία που ήρθε ως γενικός διευθυντής ο Λ. Αρβανίτης, κανένα μελλοντικό οικονομικό και δημοσιογραφικό πλάνο, κανένα απολογισμό των νέων διοικούντων τι έχουν επιτύχει ως προς τα έσοδα από διαφημίσεις, συνδρομές και τις ανείσπρακτες οφειλές πελατών προς την εφημερίδα. Πέρα από όσες ενέργειες ήδη ξέρουμε, τις προσλήψεις διευθυντικών στελεχών, την ενοικίαση νέων χώρων και γραφείων για τους ίδιους, και μια ενίσχυση των ψηφιακών υποδομών τέτοια, που μέχρι και σήμερα τα ονόματα των συντακτών στα χιλιάδες ρεπορτάζ και έρευνές  μας τα προηγούμενα έτη εξακολουθούν να μην εμφανίζονται στο ηλεκτρονικό αρχείο, υποτιμώντας την επαγγελματική μας αξιοπρέπεια και υπονομεύοντας το δημοσιογραφικό μας πορτφόλιο.

Μια εθελουσία που δεν έχει καν αριθμητικό ή ποσοστιαίο στόχο αποχωρήσεων, κατά συνέπεια, χωρίς ακριβές πόσο τι θα κοστίσει, αλλά και τι ακριβώς επιτυγχάνει οικονομικά

«Θα κάνουμε ταμείο στο τέλος, και θα δούμε» η απόκριση του Λ. Αρβανίτη στην ερώτηση μου «πόσοι θέλετε να αποχωρήσουν; Και αν δεν  πετύχετε τον αριθμό αυτόν, τι θα κάνετε; Απολύσεις»;

Δεν μπορώ επίσης να μην σχολιάσω την επιχειρηματολογία για την ανάγκη εθελουσίας η οποία συνδέθηκε στην εισήγηση του προέδρου κ. Δρόσου με τον ισολογισμό της ΑΥΓΗΣ για τη χρήση του 2020 και την έκθεση των ορκωτών λογιστών. Στο κείμενο της απόφασης μάλιστα για να τεκμηριώσει την κακή οικονομική κατάσταση της εφημερίδας παραθέτει ένα από τα συμπεράσματα των ορκωτών πως υφίσταται «Ουσιώδης αβεβαιότητα που σχετίζεται με τη συνέχιση της δραστηριότητας». Πρόκειται φυσικά για μια κλασική φράση copypasteπου μπορεί κανείς να βρει σχεδόν σε όλους του ισολογισμούς της ΑΥΓΗΣ εδώ και κάμποσα χρόνια, μετά και τη σχετική μελέτη μου στους ισολογισμούς της ΑΥΓΗΣ τουλάχιστον την τελευταία πενταετία, που αναρτώνται στο Μητρώο του ΓΕΜΗ.

Τα ίδια κεφάλαια, οι βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις που επίσης παρουσιάζονται ως πρωτοφανείς αρνητικοί δείκτες, πρώτον δεν είναι καινοφανείς στην ΑΥΓΗ, και δεύτερον αποσιωπά-όπως πάλι τεκμηριώνουν οι ορκωτοί λογιστές αλλά λησμονήθηκε να αναφερθεί- ότι σχετίζονται και με τα χρωστούμενα και καθυστερούμενα από πελάτες που έχει εδώ και πολλά χρόνια η ΑΥΓΗ, ύψους 1,3 εκ ευρώ, τα οποία, ουδείς, ούτε η διοίκηση Αρβανίτη-Δρόσου, έχουν καταφέρει να εισπράξουν.

Τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία όμως των ισολογισμών είναι άλλα, και όχι τα παραπάνω, Και έχουν να κάνει με τις δραστικές μειώσεις σε προσωπικό και μισθούς που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια.

Το μισθολόγιο λοιπόν της ΑΥΓΗΣ το 2016 ήταν 2.045.274,32 ευρώ και μέσα σε 5 χρόνια το 2020 έχει φτάσει στα 1.387.221,58 ευρώ. Μείωση 658.052,74 ευρώ, ήτοι 32% μαχαίρι στους μισθούς, ήτοι το 1/3 του μισθολογίου έχει περικοπεί την τελευταία πενταετία. Ας δούμε και τον αριθμό όμως του προσωπικού από το 2014 και μετά, για να τεκμηριώσουμε και μεις το δίκιο μας, γιατί δεν φαίνεται να το κάνει και κανείς.

Το 2014 η ΑΥΓΗ είχε 102 άτομα προσωπικό, το 2015 είχε 99,  το 2016 είχε 101, το 2017 είχε 93, το 2018 είχε 71, το 2019 είχε 73 και το 2020 είχε 77. Μείωση δηλαδή 24,5%, ήτοι την 7ετία 2014-2020 έχει φύγει το 1/4 των εργαζομένων της ΑΥΓΗΣ.

Ας πάψει πια η κοροϊδία και ο εμπαιγμός, όπως και να μεταφέρεται διαρκώς το βάρος στις πλάτες των εργαζομένων. Ας αναλάβει επιτέλους και κάποια διοίκηση τις ευθύνες της διαχείρισης.

Εφιστώ επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι, ενώ στο ΔΣ ο κ. Δρόσος  διαβεβαίωσε ότι οι παλαιότερες οφειλές θα δοθούν σε όσους μπουν στο πρόγραμμα της εθελουσίας και αποχωρήσουν, εντούτοις στο γραπτό κείμενο της δήλωσης της εθελουσίας αναφέρεται η αντιφατική φράση ότι: «Δηλώνω, επίσης, ότι έχουν εξοφληθεί από την εταιρία ΑΥΓΗ ΑΕ μέχρι σήμερα, όλες οι απορρέουσες από τη σύμβαση εργασίας μου και από κάθε άλλη αιτία τυχόν αξιώσεις και απαιτήσεις μου»

Πραγματικά, η σκοπιμότητα αυτής της ενέργειας στα μάτια μου είναι ακατανόητη και επιχειρηματικά και δημοσιογραφικά για το μέλλον της έντυπης έκδοσης. Παρά μόνο αν έχουν δύο πράγματα στο μυαλό τους: Είτε να κλείσουν το καθημερινό φύλλο της ΑΥΓΗΣ, αποψιλώνοντας τους συντάκτες που στελεχώνουν την εφημερίδα, είτε να εκκαθαρίσουν τη γενιά δημοσιογράφων που στελέχωσε τον οργανισμό μετά το πραξικόπημα του 1998 και να τους αντικαταστήσουν με τους δικούς τους σε έναν οργανισμό που θεωρούν οι ίδιοι το νέο μαγαζί τους.

Και σε αυτό πρέπει να δώσουν απάντηση τόσο το κόμμα όσο  και το νέο ΔΣ.

Στο πλαίσιο των συνδικαλιστικών καθηκόντων μου έχω ενημερώσει ήδη την ΕΣΗΕΑ (κι ο Χρήστος την ΕΠΗΕΑ), η οποία έχει προγραμματίσει τριμερή συνάντηση την Τρίτη στις 4μμ στα γραφεία της Ένωσης, στην οποία θα είμαι παρών.  

Στο ίδιο πλαίσιο, ζήτησα από το σωματείο να προκηρύξει 4ωρη στάση εργασίας  την ίδια μέρα 11πμ-3μμ, προκειμένου να πραγματοποιήσουμε συνέλευση. Εγώ θα πρότεινα να γίνει δια ζώσης, όμως δεν πρόκειται να πάρω την ευθύνη μόνος μου να φέρω ανθρώπους σε κλειστό χώρο με το 4^ο κύμα της πανδημίας σε εξέλιξη (όσο και αν οι ιθύνοντες δεν αναλογίστηκαν ποτέ αυτή τη δύσκολη συνθήκη για να φέρουν την εθελουσία) Την ίδια στιγμή, ο Χρήστος Τζίφας νοσεί ήδη με covid, ενώ η Έλλη έχει αιτιολογημένη ανησυχία με στενό της πρόσωπο που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ίσως να επιχειρούσαμε ένα μεικτό μοντέλο δια ζώσης και διαδικτυακά, αλλά σε έναν μεγαλύτερο τουλάχιστον χώρο. Θα ζητήσω τη βοήθεια της ΕΣΗΕΑ σε αυτό, και θα σας ενημερώσω. Σε κάθε περίπτωση η συνέλευση θα γίνει διαδικτυακά.

Με εκτίμηση

Ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της ΕΣΗΕΑ
Νίκος Μορφονιός 

πηγη:  ergasianet.gr