ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η προσπάθεια αλλοίωσης της απόφασης του 36^ου Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά δεν θα περάσει.

Σε μια ακόμα προκλητική προσπάθεια καταπάτησης του καταστατικού και των αποφάσεων των οργάνων του Εργατικού Κέντρου προχωρούν τα 8 ναυτικά «σωματεία», τα οποία με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των αντιπροσώπων του 36^ου Συνεδρίου αποφασίστηκε, με συντριπτική πλειοψηφία ότι δεν πληρούν τις καταστατικές προϋποθέσεις να συμμετάσχουν στο Συνέδριο του ΕΚ Πειραιά.

Τα εν λόγω «σωματεία» προχώρησαν σε ασφαλιστικά μέτρα κατά του Εργατικού Κέντρου και της Γενικής του Συνέλευσης, επιδιώκοντας να «νομιμοποιηθεί» η συμμετοχή τους στο συνέδριο από το πρωτοδικείο Πειραιά.

Από μεριάς μας ως απερχόμενης Διοίκησης του ΕΚ ξεκαθαρίζουμε ότι ο σχεδιασμός της κυβέρνησης και των εφοπλιστών με τους μηχανισμούς τους, να παρέμβουν στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα του Πειραιά θα μας βρει απέναντι!

Διαμηνύουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είναι των εργαζομένων και δεν θα επιτρέψουμε ως απερχόμενη Διοίκηση, την οποιαδήποτε προσπάθεια αλλοίωσης της βούλησης των αντιπροσώπων, όπως αυτή εκφράστηκε στην Γενική Συνέλευση του 36^ου Συνεδρίου του ΕΚΠ την Παρασκευή 3.12.2021, είτε από το κράτος και την κυβέρνηση, είτε από τους εφοπλιστές, τους εργοδότες και τους μηχανισμούς τους.

Άλλωστε αυτή είναι και η απόφαση που ομόφωνα πήρε και η Διοίκηση του ΕΚΠ στην συνεδρίασή της την Πέμπτη 2.12.2021, σύμφωνα με το καταστατικό του Ε.Κ.

Καλούμε τα σωματεία μέλη μας και την εργατική τάξη του Πειραιά σε συγκέντρωση έξω από τα Δικαστήρια του Πειραιά την Τρίτη 7.12.2021 στις 10.00 το πρωί, όπου θα εκδικάζονται τα ασφαλιστικά μέτρα των «σωματείων» - εκπροσώπων των εφοπλιστών, ενάντια στην προσπάθεια αλλοίωσης των αποφάσεων του Συνεδρίου.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

▸Εφιαλτικά Χριστούγεννα περιμένουν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά. Ο πληθωρισμός εκτινάχτηκε στην Ελλάδα στο 4,3% το Νοέμβριο, από 2,8% τον Οκτώβριο, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Τον «χορό» των ανατιμήσεων οδηγεί η τεράστια αύξηση στην ενέργεια (27,4%, έναντι 23,7% τον Οκτώβριο), ακολουθούμενη από τις υπηρεσίες, τα μη βιομηχανικά αγαθά ενέργειας και τα τρόφιμα. Είναι ενδεικτικό ότι η μέση τιμή χονδρεμπορικής ρεύματος για τον Νοέμβρη διαμορφώθηκε στα 228 ευρώ/Mwh, από 198 ευρώ/Mwh τον Οκτώβρη. Ήδη παρατηρείται το φαινόμενο οι καταναλωτές να περιορίζουν τις αγορές στο σούπερ μάρκετ στα απολύτως απαραίτητα, προκειμένου να μπορέσουν να πληρώσουν τους αυξημένους λογαριασμούς ρεύματος!

πηγη: prin.gr

Μεγάλη πτώση της κατανάλωσης τον Νοέμβριο, φόβοι για ισχυρές πιέσεις τον Δεκέμβριο, που αποτελεί τον σημαντικότερο μήνα (και) για το λιανεμπόριο τροφίμων. Σε χειρότερη θέση ο Έλληνας καταναλωτής. Η εικόνα στο μέτωπο των ανατιμήσεων.

Γιώργος Μητραλιάς  

Και τώρα η μετάλλαξη Όμικρον! Φτου κι απ’την αρχή; Ίσως. Πιθανόν. Και αν όχι τώρα, σίγουρα αύριο ή μεθαύριο. Επειδή, όπως το γράφαμε πριν από σχεδόν τρεις μήνες στη σύντομη εισαγωγή μας στο λαμπρό κείμενο (1) του Πάνου Κοσμά “Εκτός από την κυβέρνηση υπάρχει και η πανδημία”: Στις τόσες σωστές επισημάνσεις και τοποθετήσεις αυτού του κειμένου, θα προσθέταμε μόνο μία που είναι ίσως και η πιο σημαντική: Την ολοκληρωτική απουσία της παραμικρής διεθνιστικής ευαισθησίας από τη στάση όλων των αποχρώσεων της ελληνικής αριστεράς στο ζήτημα της Covid 19: Ούτε λέξη, και φυσικά ούτε μια κινητοποίηση, για τους φτωχούς και καταφρονεμένους του κόσμου μας, για αυτά τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας (!) που στερείται εμβολίων και αργοπεθαίνει επειδή οι πατέντες τους είναι ιδιοκτησία λίγων απάνθρωπων φαρμακευτικών εταιριών που προστατεύονται με κάθε μέσο από τις δυτικές κυβερνήσεις. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια σκανδαλώδη έλλειψη ανθρωπιστικών αντανακλαστικών. Έχουμε να κάνουμε και με την πλήρη αδυναμία κατανόησης της στοιχειώδους αλήθειας ότι όσο δεν θα απελευθερώνονται οι πατέντες και δεν θα εμβολιάζονται αυτά τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, ο κοροναϊός θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να μεταλλάσσεται διαρκώς, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται συνεχώς ο στόχος της πλήρους εξόδου από την φονική πανδημία και τις καταστροφικές της συνέπειες… Φυσικά, δεν είναι έκπληξη που η παραλλαγή Όμικρον μας έρχεται από την Αφρική (Μποτσουάνα). Ούτε το γεγονός ότι αυτή η Αφρική δεν έχει όχι μόνο εμβόλια αλλά ούτε καν… σύριγγες για να εμβολιάσει τους πληθυσμούς της. Και προφανώς, δεν είναι επίσης έκπληξη ότι αποτέλεσμα αυτής της τραγωδίας είναι να έχει εμβολιαστεί μόλις το 6,4% των κατοίκων της, και να εξακολουθεί να παραμένει ανεμβολίαστο το 93,6% (!), σχεδόν δύο χρόνια μετά την εμφάνιση της πανδημίας και ενώ π.χ. στην συνυπεύθυνη για αυτή την κατάσταση Ενωμένη Ευρώπη μας, το 66,85% των κατοίκων είναι πια πλήρως εμβολιασμένοι. 6,4% από τη μια, 66,85% από την άλλη. Ίσως σε αυτά τα δύο ποσοστά να κρύβεται όλη η καπιταλιστική απανθρωπιά και η ιμπεριαλιστική κτηνωδία της εποχής μας. Μια καπιταλιστική απανθρωπιά και μια ιμπεριαλιστική κτηνωδία που -λογικά- θα έπρεπε να εξεγείρει και να σπρώχνει στους δρόμους τους, κάθε στοιχειωδώς ευαίσθητο άνθρωπο και ειδικά τους αριστερούς. Φυσικά, δεν τρέφουμε καμιά αυταπάτη για αυτούς που κυβερνούν αυτό το κόσμο. Είτε πρόκειται για την πανδημία είτε για την κλιματική καταστροφή, θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν με συνέπεια μέχρι σήμερα: Να επενδύουν όχι στην υγεία και στη ζωή των ανθρώπων αλλά αποκλειστικά και μόνο στις αγορές και στην ικανότητά τους να λειτουργούν υπέρ των ελάχιστων πλούσιων και σε βάρος των πάμφτωχων χωρών, υπέρ των φαρμακευτικών πολυεθνικών και σε βάρος των μισθωτών και των αποκλεισμένων τόσο στον “αναπτυσσόμενο” Νότο όσο και στον αναπτυγμένο Βορρά. Δηλαδή, να μην κάνουν τίποτα το ουσιαστικό για την προστασία της υγείας και της ζωής των ανθρώπων με αποτέλεσμα η παραλλαγή Όμικρον να μην είναι η τελευταία της εφιαλτικής σειράς… Θα είμαστε λοιπόν περίπου καταδικασμένοι να περιμένουμε παθητικά και μοιρολατρικά την επόμενη ίσως ακόμα πιο επικίνδυνη παραλλαγή της Covid-19, ή θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας κάνοντας τα πάντα για να απελευθερωθούν οι ευρεσιτεχνίες (πατέντες) των εμβολίων που κρατούν τώρα ζηλότυπα για τον εαυτό τους -και τα ταμεία τους-, οι μεγάλες φαρμακευτικές που θησαυρίζουν με την πανδημία; Και αυτό επειδή γνωρίζουμε πως μόνο με την απελευθέρωση των ευρεσιτεχνιών θα μπορέσουν αυτά τα ξεχασμένα και καταφρονεμένα δύο τρίτα της ανθρωπότητας να παράξουν στις χώρες τους τα εμβόλια για να εμβολιάσουν φτηνά και γρήγορα τους πληθυσμούς τους …και ταυτόχρονα να προφυλάξουν το αναπτυγμένο ένα τρίτο, δηλαδή και τον καθένα από εμάς στην Ελλάδα, από τις επίφοβες μεταλλάξεις του ιού που δίνουν συνεχείς παρατάσεις στην πανδημία! Όμως, η Αριστερά; Οι αριστεροί; Θα συνεχίσουν να παρακολουθούν περίπου αμέτοχοι αυτή την -σε πλήρη εξέλιξη- πρωτοφανή τραγωδία και συνάμα επίδειξη κτηνωδίας των κρατούντων; Επιτέλους, τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουν ότι η κινητοποίησή τους για την απελευθέρωση των ευρεσιτεχνιών των εμβολίων της Covid-19 απαντάει ταυτόχρονα σε δύο τεράστιες ανάγκες αλλά και καθήκοντά τους: στην επίδειξη της ανθρωπιάς και του ενεργού διεθνισμού στο πλευρό της καταδυναστευόμενης ανθρωπότητας που τόσο λείπει στην κυνική και βάρβαρη εποχή μας. Αλλά και στην προστασία των δικών μας συμπατριωτών, του ίδιου του πληθυσμού της χώρας μας που απειλείται και θα συνεχίσει να απειλείται άμεσα από όλο και πιο επικίνδυνες μεταλλάξεις του ιού της Covid-19, που θα εξακολουθήσουν να εμφανίζονται ενόσω “ο κοροναϊός θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος” στην ανεμβολίαστη ανθρωπότητα. Τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουν ότι από κινητοποιήσεις σαν κι αυτή περνάει υποχρεωτικά η ανάκαμψη του (χαμένου) κύρους και της αξιοπιστίας της αριστεράς -και ακόμα περισσότερο της αντικαπιταλιστικής συνιστώσας της- που μόνον έτσι μπορεί να αποδείξει έμπρακτα τη χρησιμότητά της;… Ας διαβάσουμε λοιπόν -ή ας ξαναδιαβάσουμε- την πλατφόρμα της παγκόσμιας καμπάνιας για την απελευθέρωση των ευρεσιτεχνιών των εμβολίων της Covid-19 που διεξήγαγε τον περασμένο Μάη, η CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση των Άνομων Χρεών),(2) και η οποία βρήκε μεγάλη ανταπόκριση, ειδικά στην Ασία, ση Λατινική Αμερική και στην Αφρική όπου την στήριξαν εκατοντάδες κοινωνικά κινήματα, οργανώσεις και δίκτυα των απόκληρων καθώς και συνδικάτα εργαζομένων. Είναι αναλυτική, κατανοητή, οπλίζει με στέρεα επιχειρήματα ενώ καταλήγει σε συγκεκριμένες άμεσες διεκδικήσεις. Και αλίμονο, είναι σήμερα ακόμα πιο επίκαιρη από όσο ήταν πριν από έξι μήνες… Χάρη σε μια τεράστια επιστημονική προσπάθεια βασισμένη στη διεθνή συνεργασία και σε ποσά δημοσίου χρήματος ιστορικών διαστάσεων, η ανθρωπότητα μπόρεσε να αναπτύξει πολλά αποτελεσματικά εμβόλια ενάντια στο COVID-19 μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο. Ωστόσο, αυτή η μεγάλη επιτυχία θα μπορούσε να ακυρωθεί ολοκληρωτικά από την απληστία της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Σε μια κατάσταση τόσο κρίσιμη όσο αυτή που βιώνουμε τώρα, ο εξαιρετικός χαρακτήρας των μέτρων που απαιτεί η πλειοψηφία του πληθυσμού πρέπει να ισχύει και για την ιδιωτική φαρμακοβιομηχανία και τη μόνιμη δίψα της για κέρδη. Η αναστολή των ευρεσιτεχνιών (πατέντες) που συνδέονται με τον COVID-19 πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα και ένα πρώτο βήμα. Όμως, δεν μπορούμε να περιοριστούμε σε αυτά. Πρωτοβουλίες σαν το COVAX ή το C-TAP απέτυχαν τραγικά, όχι μόνο επειδή δεν ήταν στο ύψος των περιστάσεων, αλλά κυρίως επειδή απαντούν στην αποτυχία του παρόντος συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης με πρωτοβουλίες στις οποίες οι πλούσιες χώρες και οι πολυεθνικές, συχνά με τη μορφή ιδρυμάτων, επιδιώκουν να αναδιαμορφώσουν την παγκόσμια τάξη πραγμάτων όπως τους συμφέρει. Η φιλανθρωπία και οι δημοσιο-ιδιωτικές πρωτοβουλίες που είναι σε πλήρη άνθιση δεν αποτελούν τη λύση. Και αποτελούν ακόμα λιγότερο λύση απέναντι στις σημερινές πλανητικές προκλήσεις σε ένα κόσμο όπου κυριαρχούν τα Κράτη και οι βιομηχανίες που κατευθύνονται αποκλειστικά και μόνο από το νόμο της αγοράς και του μέγιστου κέρδους. Η υγειονομική κρίση είναι πάντα μακριά από την επίλυσή της. Το καπιταλιστικό σύστημα και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν παίξει βασικό ρόλο σε όλες τις φάσεις της. Στη γένεση αυτού του ιού, υπάρχει η ξέφρενη μεταβολή της σχέσης του ανθρώπινου είδους με τη φύση. Η οικολογική κρίση και η υγειονομική κρίση είναι στενά συνδεδεμένες. Και η ίδια αρπακτική νεοφιλελεύθερη λογική όξυνε τις συνέπειες και των δύο κρίσεων επιβάλλοντας την ιδιωτική και ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης. Το αποτέλεσμα είναι περισσότερες ανισότητες, περισσότερος πόνος και περισσότεροι νεκροί στο όνομα των συμφερόντων μια προνομιούχας μειοψηφίας. Η πανδημία επιτάχυνε και βάθυνε τις επικίνδυνες τάσεις, τα κοινωνικά χάσματα και τα πολύμορφα φαινόμενα που παρατηρούμε εδώ και δεκαετίες και από τα οποία υποφέρουν κυρίως οι λαϊκές τάξεις, ειδικά οι γυναίκες και τα θύματα του ρατσισμού. Οι γυναίκες είναι πλειοψηφία στους υγειονομικούς και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή στην πάλη ενάντια στη πανδημία, αλλά και στην υπεράσπιση της ζωής ενάντια στις περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και στα κοινωνικά δικαιώματα των οποίων είναι και οι ίδιες τα πρώτα θύματα. Η υγεία και η πρόσβαση στην υγεία και στον εμβολιασμό αποτελούν οικουμενικό ανθρώπινο δικαίωμα. Κατά συνέπεια, τα εμβόλια πρέπει να θεωρηθούν παγκόσμιο κοινό αγαθό. Και για να εξασφαλισθεί η οικουμενική τους πρόσβαση, η αναγκαία και κατεπείγουσα αναστολή των ευρεσιτεχνιών (πατέντες) πρέπει να συνοδεύεται από μηχανισμούς εθνικοποίησης των ιδιωτικών φαρμακευτικών βιομηχανιών και από μεγάλες επενδύσεις στην ανάπτυξη δημόσιων φαρμακοβιομηχανιών σε όλες τις χώρες. Χρειάζεται αποφασιστική δράση που επιτρέπει το δημόσιο σχεδιασμό της παραγωγής και διάθεσης των εμβολίων, αναπτύσσοντας τις τοπικές παραγωγικές ικανότητες όπου αυτό είναι δυνατό και συμπληρώνοντάς τες μέσω της υποχρεωτικής διεθνούς αλληλεγγύης στις άλλες περιπτώσεις. Όπως οι ιοί δεν έχουν σύνορα, το ίδιο δεν πρέπει να έχει και η πάλη ενάντια στους ιούς. Ο υγειονομικός σωβινισμός είναι το άλλο πρόσωπο της αντιδραστικής μάστιγας του αποκλεισμού που σαρώνει το κόσμο. Οι λαοί του Νότου πρέπει να έχουν πρόσβαση στα εμβόλια ισότιμα με τους υπόλοιπους κατοίκους του πλανήτη. Χαιρετίζουμε τις προσπάθειες της Κούβας να αναπτύξει εμβόλια και θεραπείες για να αντιμετωπίσει την πανδημία και να θέσει στη διάθεση της ανθρωπότητας τα αποτελέσματά τους. Πλανητικές προκλήσεις σαν κι αυτή της πανδημίας απαιτούν τις κατάλληλες παγκόσμιες απαντήσεις. Η ιδιωτική οικονομία, η τυφλή πίστη στην αγορά και το κυνήγι του κέρδους αποδείχτηκαν ασύμβατα με τη ζωή. Η υγεία δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Η ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας δεν μπορεί να γίνει σε βάρος της υγείας και των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας. Πρέπει να διαλέξουμε: Το κεφάλαιο ή τη ζωή. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα και δυνατά, έχοντας κατά νου μια παγκόσμια στρατηγική ισότιμης πρόσβασης και οικουμενικής εξασφάλισης του δικαιώματος στην υγεία. Για όλους αυτούς τους λόγους, ζητάμε Την αναστολή των ιδιωτικών ευρεσιτεχνιών για όλες τις τεχνολογίες, γνώσεις, θεραπευτικές αγωγές και εμβόλια σχετικά με τον COVID-19. Την εξάλειψη των εμπορικών μυστικών και τη δημοσίευση πληροφοριών σχετικά με τα κόστη παραγωγής και τις χρησιμοποιηθείσες δημόσιες επενδύσεις, με τρόπο ξεκάθαρο και προσιτό από το σύνολο του πληθυσμού. Τη διαφάνεια και το δημόσιο έλεγχο σε όλα τα στάδια της ανάπτυξης του εμβολίου. Την οικουμενική, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στον εμβολιασμό και στη θεραπευτική αγωγή. Την απαλλοτρίωση και την κοινωνικοποίηση κάτω από κοινωνικό έλεγχο της ιδιωτικής φαρμακευτικής βιομηχανίας ως βάσης ενός δημόσιου και οικουμενικού συστήματος υγείας που ευνοεί την παραγωγή γενόσημων θεραπευτικών αγωγών και φαρμάκων. Την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων και προϋπολογισμών για τις δημόσιες πολιτικές υγείας και τις φροντίδες στο σπίτι, συμπεριλαμβάνοντας την αύξηση των προσλήψεων, των μισθών και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας του προσωπικού αυτών των τομέων. Την εισαγωγή της φορολόγησης του πλούτου (των περιουσιών και εισοδημάτων του 1% των πιο πλούσιων) για να χρηματοδοτηθεί η πάλη ενάντια στην πανδημία και να εξασφαλιστεί η κοινωνικά δίκαιη και οικολογικά βιώσιμη έξοδος από τις διάφορες κρίσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Την αναστολή της εξόφλησης των χρεών κατά τη διάρκεια της πανδημίας και την ακύρωση των άνομων χρεών και εκείνων που συνάφθηκαν για να χρηματοδοτηθεί η πάλη ενάντια στον ιό.

Σημειώσεις

1. https://www.contra-xreos.gr/arthra/2860-2021-09-07-13-30-22

2. https://www.contra-xreos.gr/arthra/1501-na-termatisoume-to-systima-idiotikon-eyresitexnion

Πηγή: commune.org.gr - redtopia.gr

Σχοινούσα: «Κόβουν την ανάσα» οι εικόνες - Οι επιβάτες πηδούν για να κατέβουν από το πλοίο, ενώ ορισμένοι δεν μπορούν και παραμένου μέσα. 

Την κατάσταση που επικρατεί στα μικρά ελληνικά νησιά τις ημέρες που επικρατεί θαλασσοταραχή αποτυπώνει το βίντεο από τη Σχοινούσα, με το μικρού μεγέθους πλοίο «Εξπρές Σκοπελίτης» να προσπαθεί να δέσει στο λιμάνι.

Με τον άνεμο να αγγίζει τα 9 μποφόρ, ο καπετάνιος του «Εξπρες Σκοπελίτη» προσπάθησε να προσεγγίσει το λιμάνι του νησιού των μικρών Κυκλάδων.

Οι εικόνες που δημοσιεύει το Cyclades24 είναι τρομακτικές. Οι επιβάτες κατεβαίνουν με τεράστια δυσκολία από το πλοίο, ενώ το πλοίο στη συνέχεια αναχωρεί καθώς είναι αδύνατον να παραμείνει εκεί, σε αυτές τις συνθήκες.

Τρομαγμένοι οι ταξιδιώτες, αρχίζουν και τρέχουν, ενώ άλλοι ουρλιάζουν. Ο καπετάνιος, που ήταν αδύνατον να παραμείνει στον ντόκο, απομάκρυνε το πλοίο από την προβλήτα με χειρουργικές κινήσεις.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

πηγη: newsbomb.gr

Αν κάνετε αναζήτηση στο hashtag «υγιεινή τροφή» στο Instagram, θα δείτε χιλιάδες αναρτήσεις από ανθρώπους, μερικούς ειδικούς, κάποιους influencers ακόμη και ορισμένους διαφημιστές, που μιλούν για τις πιο υγιεινές τροφές στον κόσμο. Ενώ ορισμένες από αυτές τις τροφές είναι υγιεινές, ίσως αναρωτιέστε, είναι κάποια από αυτές η πιο πλούσια σε θρεπτικά συστατικά τροφή στον πλανήτη;

Μία από τις πιο υγιεινές τροφές, λοιπόν, είναι τα μούρα. Εκτός από το ότι είναι γεμάτα με βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά, είναι μια τροφή με λίγες θερμίδες και χαμηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη και περιέχουν προβιοτικά, τα οποία υποστηρίζουν ένα υγιές έντερο, αναφέρει το healthdigest.com.

Μούρα: Ένα από τα πιο υγιεινά τρόφιμα

Ο Eric Rimm, καθηγητής επιδημιολογίας και διατροφής στο Harvard’s T.H. Chan School of Public Health, έχει κάνει σημαντική έρευνα για τα μούρα και λέει στην Washington Post «Κατά μέσο όρο, οι άνθρωποι που τρώνε περισσότερα μούρα φαίνεται να ζουν λίγο περισσότερο», καθιστώντας τα μούρα ένα από τα πιο υγιεινά τρόφιμα που μπορείτε να φάτε. Ωστόσο, όσο υγιεινά κι αν είναι τα μούρα, δεν είναι η πιο πλούσια σε θρεπτικά συστατικά τροφή.

Εντόσθια- Η τροφή που είναι γεμάτη σε θρεπτικά συστατικά

Σύμφωνα με το https://www.todaysdietitian.com/newarchives/0520p44.shtmls/0520p44.shtml3e93ff7f_story.html" target="_blank" style="text-decoration-line: none; color: rgb(204, 0, 0); outline: none; word-break: break-word; transition: color 0.2s ease 0s;">Today’s Dietitian τα εντόσθια είναι εξαιρετικά πλούσια σε θρεπτικά συστατικά καθώς περιέχουν σίδηρο, ψευδάργυρο, σελήνιο και βιταμίνες A, D, B12 και B6, η τελευταία από τις οποίες συμβάλλει στη γνωστική ανάπτυξη και στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.

Τα εντόσθια, λοιπόν, είναι γεμάτα από ωφέλιμα για την υγεία συστατικά, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Το Food Navigator αναφέρει ότι οι γιατροί σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο ενθαρρύνουν το κοινό να τρώει εντόσθια τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, υποστηρίζοντας ότι τα όργανα είναι «η πιο υγιεινή τροφή στον πλανήτη».

Η Δρ. Zoe Harcombe, ερευνήτρια παχυσαρκίας και ειδικός σε θέματα διατροφής, είπε στο Food Navigator ότι «Αν θέλετε να κερδίσετε έναν διαγωνισμό θρεπτικών συστατικών, επιλέξτε συκώτι και κερδίσατε».

Σύμφωνα με το Men’s Journal, οι καρδιές βοείου κρέατος, αρνιού και κοτόπουλου είναι γεμάτες με αμινοξέα, τα οποία υποστηρίζουν την παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης. Το γεμάτο θρεπτικά συστατικά όργανο περιλαμβάνει επίσης υψηλές ποσότητες πρωτεΐνης, θειαμίνης και φυλλικού οξέος, που υποστηρίζουν την ανάπτυξη των μυών και ενισχύουν την αντοχή.

Το Medical News Today αναφέρει ότι ενώ το κρέας όλων των οργάνων είναι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, το συκώτι είναι η καλύτερη επιλογή από όλα. Γεμάτο με βιταμίνη Α, χρώμιο και φυλλικό οξύ, το συκώτι ωφελεί την υγεία της καρδιάς, του εγκεφάλου και των ματιών και είναι γνωστό για τη μείωση του κινδύνου ασθενειών που προκαλούν φλεγμονή.

πηγη: newsbeast.gr

Γιώργος Μιχαηλίδης

Το Κάντιθ, μία σχετικά μικρή και ταυτόχρονα η φτωχότερη ισπανική πόλη, έχει καταφέρει το τελευταίο δεκαήμερο να γίνει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλης της χώρας. Πώς; Μέσω του σκληρού και επίμονου απεργιακού αγώνα των μεταλλεργατών της πόλης αλλά και της συγκινητικής, ενεργητικής συμπαράστασης των υπολοίπων κατοίκων.

Η απεργία διαρκείας του Κάντιθ είχε ως αιτία την άνοδο του κόστους ζωής λόγω των ανατιμήσεων βασικών προϊόντων και της ενέργειας αλλά και την περαιτέρω υποβάθμιση του εργατικού εισοδήματος λόγω των πληθωριστικών πιέσεων. Με τον πληθωρισμό να ξεπερνάει το 5% τον τελευταίο μήνα, οι μεταλλεργάτες του Κάντιθ απαίτησαν τουλάχιστον ανάλογες αυξήσεις, μαζί με αιτήματα για μείωση του χρόνου εργασίας και των υπερωριών. Οι εργοδότες από τη μεριά τους θεώρησαν κάτι τέτοιο αδιανόητο αφού τα ναυπηγεία του Κάντιθ περνούν κρίση λόγω του διεθνούς ανταγωνισμού και η συζήτηση για κλείσιμό τους και μεταφορά των ναυπηγικών δραστηριοτήτων στο βορρά με την παράλληλη μετατροπή του Κάντιθ σε αποκλειστικά τουριστικό θέρετρο είναι ενεργή. Εντός αυτού του πλαισίου, η απόφασή των μεταλλεργατών για απεργία διαρκείας, σε μια πόλη όπου η ανεργία ξεπερνά το 25% φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη στην τρέχουσα συγκυρία. Και η απεργία αυτή, αρχικά, υποστηρίχτηκε από όλα τα εργατικά συνδικάτα και σωματεία. Ίσως γιατί κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε.

Κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι για άλλη μια φορά, το τελευταίο διάστημα, εμφανίστηκαν στοιχεία που αν μη τι άλλο είναι ελπιδοφόρα.

Πρώτον, οι διαδηλώσεις των απεργών διακρίθηκαν για τη μαχητικότητά τους καθώς συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τάραξαν την ομαλή λειτουργία της πόλης. Δεύτερον, εμφανίστηκε ένα κύμα ταξικής και λαϊκής αλληλεγγύης,  με εργαζόμενους άλλων κλάδων ακόμα και από άλλες πόλεις να προστρέχουν σε πολιτική και οικονομική συμπαράσταση και άλλες κοινωνικές ομάδες του Κάντιθ να παίρνουν μέρος στις διαδηλώσεις δίνοντάς τους παλλαϊκό χαρακτήρα.  Το επαναλαμβανόμενο φαινόμενο της πάνδημης εκδήλωσης αλληλεγγύης σε μια απεργία μάλλον αποτελεί δείκτη ενεργοποίησης του ταξικού ενστίκτου σημαντικού μέρους του πληθυσμού. Τρίτον, η δραστηριότητα των απεργών και των αλληλέγγυων δεν εξαντλήθηκε στις πορείες διαμαρτυρίας αλλά υπήρξε πολύπλευρη και έφτανε μέχρι τη συγχρονισμένη έξοδο πολιτών στα μπαλκόνια και το χτύπημα άδειων κατσαρολικών. Δεν είναι τυχαίο ότι μπροστά στο συνδυασμό αυτών των στοιχείων, η ισπανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να προχωρήσει σε στρατιωτικού τύπου καταστολή με τη χρήση πλαστικών σφαιρών και τεθωρακισμένων οχημάτων της αστυνομίας που επιχειρούσαν εναντίον των οδοφραγμάτων και καταδρομικές επιχειρήσεις πάνοπλων ΜΑΤ μέσα στις γειτονιές με δακρυγόνα μέσα στις αυλές των σπιτιών. Και όμως αυτή η καταστολή φάνηκε αναποτελεσματική.

Ωστόσο, η περίπτωση του Κάντιθ είναι διδακτική και από άλλη μια πλευρά. Πρώτον, είναι ένας μεγάλος εργατικός αγώνας που ξεσπά την ώρα που κυβερνά η φερόμενη ως προοδευτικότερη κυβέρνηση της Ισπανίας όλων των εποχών. Έχει σημασία να θυμίσουμε ότι εκτός από το Σοσιαλιστικό Κόμμα στον κυβερνητικό συνασπισμό συμμετέχουν με υπουργικές θέσεις τόσο το οι Ποδέμος, όσο και το ΚΚ Ισπανίας. Το τελευταίο μάλιστα διοικεί και το Υπουργείο Εργασίας. Όταν η κατάσταση στο Κάντιθ οξύνθηκε και οι εργάτες μαζί με τους αλληλέγγυους κατοίκους της πόλης ξεπέρασαν τα όρια των εθιμοτυπικών απεργιών διαρκείας, ο γενικός γραμματέας του ΚΚ Ισπανίας, Ενρίκε Σαντιάγκο από το πόστο του γραμματέα του υπουργείου «Ατζέντα 2030» προσπάθησε να παρέμβει πυροσβεστικά. Έτσι, με δήλωσή του κάλεσε τους εργάτες του Κάντιθ να δείξουν εμπιστοσύνη στο κυβερνητικό έργο. Σημειώνοντας πως είναι προφανές ότι η οικονομία της χώρας δε βασίζεται στις κρατικές παρεμβάσεις αλλά στις αποφάσεις του ιδιωτικού τομέα υπογράμμισε πως γίνεται ο,τι είναι δυνατόν για την ενίσχυση της βιομηχανίας. Σε ελεύθερη απόδοση αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση Σοσιαλιστών-Αριστερών-Κομμουνιστών καλεί σε εργασιακή ειρήνη ώσπου να ικανοποιήσει τα αιτήματα της εργοδοσίας προκειμένου η τελευταία να μην κλείσει ή μεταφέρει τις βιομηχανικές της επιχειρήσεις. Η παρέμβαση αυτή προκάλεσε αλγεινή εντύπωση τους απεργούς και τα μαχητικά, ταξικά σωματεία και ο Σαντιάγκο προσπάθησε να δείξει ταυτόχρονα την ευαισθησία του καταδικάζοντας την υπερβολική χρήση βίας από την αστυνομία. Έδρασε άραγε χωρίς εντολή η αστυνομία στο Κάντιθ;

Παράλληλα, μετά από δέκα μέρες αγώνα ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των μεγάλων συνδικάτων που αρχικά στήριξε την απεργία διαρκείας παρενέβη κλείνοντας  κρυφά μια συμφωνία με την εργοδοσία κάτω από τις προσδοκίες των εργαζομένων και δημιουργώντας κλίμα λήξης. Πιο συγκεκριμένα η συμφωνία που ξαφνικά παρουσιάστηκε προβλέπει αυξήσεις 2% για τα επόμενα τρία χρόνια και επιπλέον αυξήσεις σε περίπτωση ανόδου του πληθωρισμού. Πέραν του ότι αυτή η συμφωνία σημαίνει υπογραφή της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των μεταλλεργατών για την επόμενη περίοδο, καυτά θέματα όπως οι υπερωρίες και οι ατελείωτες βάρδιες έμειναν απ’ έξω. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 75% των μεταλλεργατών είναι ελαστικά εργαζόμενοι κατά παράβαση του νόμου που επιτρέπει μόλις το 20% του συνόλου των εργαζόμενων να υπόκειται στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Τα ταξικά συνδικάτα κατήγγειλαν τη συμφωνία ως προδοτική ενώ κυκλοφορούν καταγγελίες για νόθευση των αποφάσεων των συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς ακόμα και για απειλές απολύσεων αν δεν ψήφιζαν οι εργαζόμενοι υπέρ της συμφωνίας. Ιδού, τα κατάλοιπα του ηττημένου συνδικαλισμού που πρέπει να σαρωθούν για να περάσουμε σε μια νέα φάση ταξικών αγώνων. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως τη συμφωνία την πανηγύρισαν εξίσου η κυβέρνηση, η εργοδοσία και τα αστικά ΜΜΕ παρουσιάζοντάς την ως έξοδο από το τούνελ. Ωστόσο, μετά το τέλος της απεργίας, σε κεντρικό της άρθρο η El Pais, η ναυαρχίδα της ισπανικής αστικής τάξης, προέβη στην εκτίμηση ότι το Κάντιθ αποτέλεσε την αρχή μεγάλων αγώνων του βιομηχανικού προλεταριάτου στην Ισπανία, καθώς η κρίση των ισπανικών ναυπηγείων και της βιομηχανίας είναι τέτοια που θα γεννά διαρκώς ρήξεις μεταξύ εργατών και εργοδοσίας. Και αν η «προοδευτικότερη κυβέρνηση όλων των εποχών», στο όνομα της Αριστεράς, επιλέγει την άγρια καταστολή και το κουκούλωμα των αγώνων δε θέλουμε να σκεφτούμε σε ποια κανάλια θα στραφεί η οργή κι η απογοήτευση των εργατικών μαζών. Το Κάντιθ δεν είναι μια ιστορία με μια νίκη για “happy end”, είναι ένα σκληρό δίδαγμα που φωνάζει για την ανάγκη ρήξης και υπέρβασης του παλιού συνδικαλισμού και της παλιάς, συστημικής Αριστεράς.

πηγη: prin.gr

Ένας στους τρεις συνταξιούχους είναι ηλικίας 71-80 ετών

Στα 740,85 ευρώ κυμαίνονται οι κύριες συντάξεις κατά μέσο όρο και στα 194,51 ευρώ οι επικουρικές. Τα στοιχεία του συστήματος «Ήλιος» για τον μήνα Νοέμβριο δείχνουν ανάγλυφα το επίπεδο των συντάξεων που καταβάλλονται στη χώρα, αλλά και την ηλικιακή διαστρωμάτωση της καταβολής τους.

Σχεδόν ένας στους τρεις συνταξιούχους είναι ηλικίας 71-80 ετών. Πιο υψηλές συντάξεις λαμβάνουν όσοι βρίσκονται στις ηλικίες 76-80 ετών (1.034,62 ευρώ κατά μέσο όρο). Τα στοιχεία δείχνουν ότι ένας μεγάλος αριθμός συνταξιούχων (34%) λαμβάνει συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ. Όμως, ένας αντίστοιχος αριθμός, σχεδόν τρεις στους δέκα, έχουν συντάξιμες αποδοχές που δεν υπερβαίνουν τα 500 ευρώ, δηλαδή λαμβάνουν κύριες συντάξεις κάτω από το όριο φτώχειας. Την ίδια στιγμή, για τον Νοέμβριο, φαίνεται ότι απονεμήθηκαν 31.424 συντάξεις. Όμως από αυτές μόνο οι 17.147 είναι κύριες και προέρχονται από τον ΕΦΚΑ και άλλες 1.070 είναι επίσης κύριες και προέρχονται από το Δημόσιο.

Πιο αναλυτικά, τα στοιχεία του συστήματος «Ήλιος» για τις συντάξεις του Νοεμβρίου δείχνουν τα εξής:

Οι συνταξιούχοι είναι 2.459.433. Συνολικά, καταβλήθηκαν 1.864.706 συντάξεις γήρατος, 383.508 συντάξεις θανάτου, 192.296 αναπηρικές και 18.923 λοιπές.

Οι πιο πολλοί συνταξιούχοι (19% ή 466.106 άτομα) είναι στην ηλικιακή ομάδα των 71-75 ετών. Η σύνταξη που λαμβάνουν είναι 938,48 ευρώ κατά μέσο όρο. Αμέσως μετά ακολουθεί η ηλικιακή ομάδα 76-80 ετών (14,7% ή 361.848 άτομα), με σύνταξη 853,29 ευρώ κατά μέσο όρο.

Το 35,7%, δηλαδή πάνω από ένας στους τρεις, είναι ηλικίας 51-70 ετών. Στον αντίποδα, μόλις το 1,2% των συνταξιούχων είναι κάτω των 25 ετών.

Σε επίπεδο φύλου, ξεχωρίζει πάλι η ηλικία 71-75 ετών. Ακριβέστερα, το 20,5% των ανδρών συνταξιούχων βρίσκονται σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία, όπως το ίδιο συμβαίνει και για το 17,5% των γυναικών.

Τις πιο ψηλές συντάξεις λαμβάνουν οι συνταξιούχοι στις ηλικίες 61-65 ετών (11,3% του συνόλου ή 277.409 άτομα), με σύνταξη 1.034,62 ευρώ κατά μέσο όρο.

Οι περισσότερες συντάξεις κυμαίνονται από 500 έως 1.000 ευρώ. Το 34,7% των συντάξεων είναι άνω των 1.000 ευρώ.

Τον Νοέμβριο πληρώθηκαν 4.385.848 συντάξεις. Από αυτές, 2.754.259 ήταν κύριες (740,85 ευρώ κατά μέσο όρο). Επίσης, καταβλήθηκαν 1.234.863 επικουρικές συντάξεις (194,51 ευρώ κατά μέσο όρο), 405.208 μερίσματα (102,67 ευρώ κατά μέσο όρο). Η συνολική δαπάνη για τις συντάξεις έφτασε τα 2,32 δισ. ευρώ.

Υπάρχουν 1.130.358 συνταξιούχοι (46% επί του συνόλου), οι οποίοι έχουν μηνιαίες αποδοχές έως 700 ευρώ.

Συντάξεις έως 500 ευρώ λαμβάνουν 670.208 συνταξιούχοι, αριθμός που αντιστοιχεί στο 27,2% του συνόλου.

Στους 929.424 ανέρχονται οι συνταξιούχοι (37,8% του συνόλου) που λαμβάνουν έως 600 ευρώ μικτά.

Σχεδόν έξι στους δέκα συνταξιούχοι έχουν σύνταξη κάτω από 1.000 ευρώ.

Συνολικά, τον Νοέμβριο απονεμήθηκαν 31.424 συντάξεις. Από αυτές οι 18.217 ήταν κύριες (17.147 από τον ΕΦΚΑ και 1.070 από το Δημόσιο). Δόθηκαν ακόμα 11.446 επικουρικές συντάξεις και 1.496 μερίσματα.

Για να δοθούν τα αναδρομικά που οφείλονται στους νέους συνταξιούχους εκταμιεύθηκε κονδύλι της τάξης των 120.338.973 ευρώ. Αντίθετα, για να καταβληθούν μόνο οι τρέχουσες νέες συντάξεις, το κονδύλι είναι 14.473.233 ευρώ. Το στοιχείο αυτό δείχνει πόσο μεγάλο χρονικό διάστημα καθυστερούν οι συντάξεις να απονεμηθούν, με συνέπεια να συσσωρεύονται αναδρομικά ποσά.

πηγη: naftemporiki.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΡΗΣ*

Ο Δημήτρης Κουσουρής, Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, γράφει στο αφιέρωμα του Ημεροδρόμου «Μέρες του Δεκέμβρη του ’44».

Είναι γνωστό από την ιστορική έρευνα των τελευταίων δεκαετιών πως η μεταβλητή γεωγραφία των Δεκεμβριανών του 1944 αποτύπωνε λίγο-πολύ την ταξική διάσταση της σύγκρουσης: από τη μία η «Σκομπία» του κέντρου, «από την Ακρόπολη ως το Λυκαβηττό», και από την άλλη ο λαός των φτωχών προσφυγικών και εργατικών «συνοικισμών». Εξίσου εύγλωττος για τη μεταβλητή πολιτική γεωγραφία της περιόδου ήταν ο ρόλος του ένοπλου δοσιλογισμού στην υπεράσπιση του κέντρου της πόλης από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ.

Γερμανόφιλοι και αγγλόφιλοι αντικομμουνιστές

Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αγγλόφιλη και τη γερμανόφιλη μερίδα του αντικομμουνιστικού στρατοπέδου είχε ήδη αρχίσει να ξεθωριάζει από τα μέσα του 1943, με τη συγκρότηση της κυβέρνησης Ράλλη και τη δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά και τη συγκρότηση του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Συνασπισμού (ΠΑΣ), που είχε ως κεντρικό στόχο την αποτροπή πιθανής κατάληψης της εξουσίας από το ΕΑΜ σε ενδεχόμενη αποχώρηση των Γερμανών. Στο χρόνο που μεσολάβησε, μια σειρά οργανώσεων της αγγλόφιλης μερίδας σε σύνδεση με την κυβέρνηση του Καΐρου, με πιο εμβληματική ανάμεσά τους τη «Χ» λειτούργησαν σταδιακά ως συγκοινωνούντα δοχεία με τους μηχανισμούς του κατοχικού κράτους, τα Τάγματα Ασφαλείας και την Ειδική Ασφάλεια. Η τελευταία λειτούργησε μέχρι το τέλος της Κατοχής σαν επιτελικός μηχανισμός συλλογής πληροφοριών και συντονισμού της δράσης των διαφορετικών αντικομμουνιστικών δυνάμεων.

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/Ioannis_Rallis-germanotsolias-300x220.jpg 300w" sizes="(max-width: 450px) 100vw, 450px" style="box-sizing: inherit; vertical-align: baseline; margin: 10px 0px 0px; padding: 0px; font: inherit; display: block; height: auto; max-width: 100%;">

Φωτογραφία του 1944, από τις μέρες της κατοχής μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ο κουίσλιγκ πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης παραδίδει στον συνταγματάρχη Πλυτζανόπουλο τις σημαίες των προδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας της Αθήνας.

Η εγκατάσταση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, και η μέριμνα του αντιεαμικού στρατοπέδου να κρατήσει το βασικό όγκο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ έξω από την πρωτεύουσα (όπως αποτυπώθηκε στη συμφωνία της Καζέρτας που έθετε τις αντάρτικες δυνάμεις υπό βρετανική διοίκηση), περιόρισαν προσωρινά  την κινητικότητα των συνεργατών του κατακτητή και την εύκολη μεταπήδηση τους στους μηχανισμούς του μεταπολεμικού κράτους. Κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων μετά την Απελευθέρωση, η Εθνική Πολιτοφυλακή του ΕΛΑΣ προχώρησε σε εκατοντάδες συλλήψεις δοσιλόγων με βάση λίστες που είχαν συγκροτηθεί κατά τις τελευταίες εβδομάδες της Κατοχής. Ωστόσο, ύστερα από αλλεπάλληλα κρούσματα απελευθέρωσης δοσιλόγων που παρέδωσε ο ΕΛΑΣ στις αρχές και μια μαζική απόδραση από τις φυλακές Συγγρού στον Ταύρο, όλα έδειχναν πως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου προτιμούσε να διατηρεί τις δυνάμεις του ένοπλου δοσιλογισμού ως εφεδρεία σε διάφορα σημεία περιμετρικά του κέντρου της Αθήνας, που επρόκειτο να αποδειχτεί καίριας σημασίας για την αναχαίτιση των δυνάμεων του εφεδρικού ΕΛΑΣ μέχρι να φτάσουν οι βρετανικές ενισχύσεις δύο εβδομάδες μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης. Τα μέλη των κατοχικών κυβερνήσεων και διάφοροι στρατιωτικοί που κατηγορούνταν για δοσιλογισμό κρατούνταν παράλληλα στις φυλακές Αβέρωφ στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σε ό,τι αφορά πώς αντιλαμβάνονταν οι ίδιοι οι δοσίλογοι το καθεστώς κράτησής τους, ο Ράλλης ισχυριζόταν σε Βρετανούς δημοσιογράφους πως τελούσε υπό καθεστώς προστασίας από τυχόν κομμουνιστική απόπειρα εναντίον του, ενώ οι ταγματασφαλίτες πως, σε συνθήκες εαμοκρατίας στην πόλη, στους στρατώνες του Γουδή απολάμβαναν «τον καθαρό αέρα της ελευθερίας».  

Οι πρώτες συγκρούσεις  

Από την πρώτη στιγμή της σύγκρουσης του Δεκέμβρη, η επιλογή της ηγεσίας του ΕΑΜ/ΚΚΕ ήταν να μη θέσει σε κίνδυνο τη στρατηγική συμμαχία με τη Μεγάλη Βρετανία, και άρα να αποφύγει κάθε σύγκρουση μαζί τους. Οι πρώτες επιθέσεις του ΕΛΑΣ έγιναν στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα (κάποια από τα οποία καταλήφθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και αναίμακτα) και εναντίον του ένοπλου βραχίονα της κυβέρνησης Παπανδρέου, συμπεριλαμβανομένων των δοσιλόγων που κρατούνταν σε διάφορα σωφρονιστικά καταστήματα περιμετρικά του κέντρου.  

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/5a2141dd1dc52467628b4589-300x170.jpg 300w" sizes="(max-width: 760px) 100vw, 760px" style="box-sizing: inherit; vertical-align: baseline; margin: 10px 0px 0px; padding: 0px; font: inherit; display: block; height: auto; max-width: 100%;">

Από διαδήλωση στην Αθήνα μετά την απελευθέρωση. Η απαίτηση τιμωρίας των δοσιλόγων στην πρώτη γραμμή.

Η πρώτη σύγκρουση πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και τη «Χ» στο Θησείο: η επιλογή του στόχου εξυπηρετούσε για τον ΕΛΑΣ τόσο την πρόσβαση στους στρατώνες της Χωροφυλακής στο Μακρυγιάννη, που αποτελούσαν το τελευταίο προπύργιο των κυβερνητικών δυνάμεων στα νότια της πόλης, όσο και το πλήγμα σε μια οργάνωση που είχε εξελιχθεί σε μηχανισμό ενσωμάτωσης πρώην δοσιλόγων στο υπό διαμόρφωση στρατόπεδο της εθνικοφροσύνης. Οι χίτες αιφνιδιάστηκαν και αναγκάστηκαν γρήγορα να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους με πολλές απώλειες.  Κατά την υποχώρησή τους ταμπουρώθηκαν στα γραφεία τους και στο αστυνομικό τμήμα Θησείου, από όπου φυγαδεύτηκαν από βρετανικά οχήματα στο κέντρο, για να ενσωματωθούν σε βρετανικά στρατιωτικά τμήματα.

Φυλακές, Γουδή, Σχολή Χωροφυλακής

Παράλληλα, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιχείρησαν εξαρχής να καταλάβουν τις φυλακές όπου κρατούνταν πολλοί δοσίλογοι περιμετρικά του κέντρου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως στου Χατζηκώστα στην Πειραιώς και στου Συγγρού στον Ταύρο, η παρέμβαση βρετανικών δυνάμεων απέτρεψε την κατάληψή τους. Οι αντάρτες κατέλαβαν ωστόσο με αιφνιδιασμό τις φυλακές της οδού Βουλιαγμένης, οργανώνοντας στη συνέχεια επί τόπου συνοπτικές δίκες και εκτελέσεις δοσιλόγων.

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/MAKARONI-web-300x225.jpg 300w, https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/MAKARONI-web-768x576.jpg 768w" sizes="(max-width: 650px) 100vw, 650px" style="box-sizing: inherit; vertical-align: baseline; margin: 10px 0px 0px; padding: 0px; font: inherit; display: block; height: auto; max-width: 100%;">

Από την πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον», στις 20 Φεβρουαρίου 1945, μια μέρα πριν αρχίσει η δίκη των δοσιλόγων.

 

Ταυτόχρονα, στην περιοχή γύρω από τις αρχές της λεωφὀρου Μεσογείων, όπου βρίσκονταν ήδη πάνω από 1000 χωροφύλακες στη Σχολή Χωροφυλακής έσπευσε από τις πρώτες κιόλας ώρες της «μάχης της Αθήνας» και ο κύριος όγκος των δυνάμεων της Ορεινής Ταξιαρχίας.  Οι πρώην ταγματασφαλίτες που βρίσκονταν υπό κράτηση στα στρατόπεδα του Γουδή, επανεξοπλίστηκαν γρήγορα και ανέλαβαν δράση για την άμυνα της «Σκομπίας» στα ανατολικά.

Φυλακές Αβέρωφ

Η τελευταία απόπειρα μαζικής σύλληψης δοσιλόγων από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ έγινε στο εμβληματικό κτήριο των φυλακών Αβέρωφ στη λεωφόρο Αλεξάνδρας  -εκεί που βρίσκεται σήμερα το κτήριο του Αρείου Πάγου, στις 18 Δεκεμβρίου 1944, όπου κρατούνταν περίπου 500 υψηλά ιστάμενοι κατηγορούμενοι για δοσιλογισμό, πρωθυπουργοί και μέλη των κατοχικών κυβερνήσεων, διοικητές των Ταγμάτων Ασφαλείας και άλλων ενόπλων μηχανισμών του κατοχικού κράτους. Αρχικά οι δυνάμεις τη Χωροφυλακής και οι λιγοστοί Βρετανοί που υπερασπίστηκαν τις φυλακές δεν άντεξαν τα καταιγιστικά πυρά των ελασιτών από τα υψώματα του Γκύζη και των Αμπελοκήπων. Μετά την ανατίναξη ενός τμήματος του εξωτερικού τοίχου της φυλακής δυνάμεις των ανταρτών εισέβαλαν στο κτήριο συλλαμβάνοντας περί τους 200 δοσιλόγους, κάποιοι από τους οποίους, όπως οι υπουργοί των κατοχικών κυβερνήσεων Πειρουνάκης και Μπάκος, εκτελέστηκαν λίγο αργότερα, ενώ άλλοι κρατήθηκαν ως όμηροι.

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/ceb7-ceb4ceb9cebaceb7-cf84cf89cebd-ceb4cebfcf83ceb9cebbcf89ceb3cf89cebd-300x110.jpg 300w, https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/ceb7-ceb4ceb9cebaceb7-cf84cf89cebd-ceb4cebfcf83ceb9cebbcf89ceb3cf89cebd-768x281.jpg 768w" sizes="(max-width: 729px) 100vw, 729px" style="box-sizing: inherit; vertical-align: baseline; margin: 10px 0px 0px; padding: 0px; font: inherit; display: block; height: auto; max-width: 100%;">

Από φωτορεπορτάζ για τη δίκη των δοσιλόγων, Φεβρουάριος 1945. Αριστερά ο Ράλλης, δεξιά οι Τσολάκογλου και Λούβαρης.

Η εξέλιξη της μάχης ήταν ενδεικτική του γεγονότος πως, μετά την άφιξη των βρετανικων ενισχύσεων τις προηγούμενες μέρες,  η πλάστιγγα της σύγκρουσης έγερνε πλέον αποφασιστικά υπέρ των αντιεαμικων δυνάμεων. Γρήγορα κατέφτασαν ισχυρές ενισχύσεις βρετανικών τεθωρακισμένων και βομβαρδιστικών που έβαλλαν εναντίον των θέσεων του ΕΛΑΣ από αέρος. Οι υπόλοιποι δοσίλογοι εξοπλίστηκαν και φυγαδεύτηκαν προς τη βόρεια πλευρά της λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου υποχώρησαν συνοδευόμενοι από χωροφύλακες και με την κάλυψη βολών με βαριά οπλοπολυβόλα από τις δυνάμεις της Ορεινής Ταξιαρχίας που έσπευσαν και αυτές προς ενίσχυση της άμυνας των φυλακών. Ανάμεσα σε αυτούς και οι κατοχικοί πρωθυπουργοί Γεώργιος Τσολάκογλου και Ιωάννης Ράλλης· λίγους μήνες αργότερα, κατά την απολογία του στη δίκη των κατοχικών κυβερνήσεων, ο τελευταίος εκόμπαζε πως αντιμετώπισε τις ορδές των μαινόμενων ελασιτών με το όπλο στο χέρι, σημειώνοντας πως είχε κρατήσει μια τελευταία σφαίρα για τον εαυτό του σε περίπτωση που έπεφτε στα χέρια τους.

«Αδιαφιλονίκητος ηθική δικαιολογία»

Οι δοσίλογοι που διασώθηκαν από τους Άγγλους και την Ορεινή Ταξιαρχία φυγαδεύτηκαν σε  θέσεις που έλεγχαν οι βρετανικές δυνάμεις, ενώ κάποιοι από αυτούς μεταφέρθηκαν και σε βρετανικά στρατόπεδα εκτός της χώρας μέχρι να δικαστούν. Κατά την αποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στα τέλη Δεκεμβρίου -αρχές Ιανουαρίου του 1945, μερικές εκατοντάδες κατηγορουμένων για δοσιλογισμό συνελήφθησαν ως όμηροι, κάποιοι από τους οποίους εκτελέστηκαν μετά από αποφάσεις λαϊκών δικαστηρίων που στήθηκαν στις εαμοκρατούμενες περιοχές. Όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν το ξέσπασμα της λαϊκής οργής απέναντι στην ατιμωρησία των εγκλημάτων που είχαν διαπράξει στην Κατοχή, είχαν πλέον κάθε λόγο να ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον, με την πεποίθηση πως, μετά τη νίκη των κυβερνητικών δυνάμεων, ο χρόνος επρόκειτο πια να δουλέψει για λογαριασμό τους. Σύντομα η νέα κυβέρνηση Πλαστήρα θα εμπιστεύονταν την ποινική τους δίωξη στους επαγγελματίες δικαστές που ελέγχονταν σε μεγάλο βαθμό από τον αντικομμουνιστικό πυρήνα των ελίτ που είχε συντονίσει τη δουλειά της κρατικής δικαιοσύνης και κατά την Κατοχή. παράλληλα, η ανάγκη ταχείας επάνδρωσης του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας για την αντιμετώπιση της εαμικής απειλής και το χτύπημα των περιοχών που παρέμεναν υπό εαμικό ελεγχο, προοιώνιζε λαμπρες ευκαιρίες ενσωμάτωσής τους στο νέο κρατικό μηχανισμό.

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/rizos1-300x248.png 300w, https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/rizos1-768x636.png 768w" sizes="(max-width: 635px) 100vw, 635px" style="box-sizing: inherit; vertical-align: baseline; margin: 10px 0px 0px; padding: 0px; font: inherit; display: block; height: auto; max-width: 100%;">

Από το «Ριζοσπάστη», 22 Φεβρουαρίου 1945, για την πρώτη μέρα της δίκης των δοσιλόγων.

Η σύγκρουση του Δεκεμβρίου του 1944 αποτελεί ένα πρώιμο παράδειγμα ενσωμάτωσης φασιστών και πρώην συνεργατών των ναζί στους μηχανισμούς των μεταπολεμικών φιλελεύθερων δημοκρατιών για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου. Για τις  μεταπολεμικές αστικές ελίτ, αποτέλεσε την «αδιαφολονίκητο ηθική δικαιολογία» που αναζητούσαν για τη νομιμοποίηση της ένταξης μεγάλων τμημάτων του πολιτικού και ένοπλου δοσιλογισμού στο υπό διαμόρφωση νέο καθεστώς. Τούτο δεν αποτέλεσε εκτροχιασμό της διαδικασίας ειρήνευσης της εσωτερικής σύγκρουσης που είχε ξεκινήσει ενάμιση μήνα νωρίτερα με την Απελευθέρωση του Οκτωβρίου 1944, αλλά μια βίαιη επιτάχυνση της διαδικασία όσμωσης των αντικομμουνιστικών δυνάμεων που είχε ξεκινήσει ήδη μέσα στην Κατοχή για την αντιμετώπιση της εαμικής επανάστασης που απειλούσε τα θεμέλια του «κοινωνικού καθεστώτος», δηλαδή των κυρίαρχων σχέσεων ιδιοκτησίας και του πολιτικού συστήματος.

* Ο Δημήτρης Κουσουρής είναι Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης

πηγη: imerodromos.gr