Με την παράδοση του κόμματος σε ένα εξ ορισμού «παιδί του κομματικού σωλήνα», με μακρά διαδρομή στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και την ΟΝΝΕΔ -ιδίως την περίοδο της προεδρίας Μητσοτάκη- και απόγονο ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κήρυξε την «ανανέωση» στο κόμμα «πέρα και πάνω από τις ετικέτες της δεξιάς, του κέντρου και της αριστεράς», στοχεύοντας στο «άνοιγμά του στην κοινωνία» που δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά την πλήρη άλωσή του από το προσωπικό του σύστημα ανθρώπων και μηχανισμών.
«Και αν το σκεφτείτε, λίγος χρόνος μένει ακόμα μέχρι τις εκλογές: μόλις 18 μήνες. Και όσο διαστέλλεται η ατζέντα των στόχων μας τόσο θα συστέλλεται ο πολιτικός χρόνος. Σε αυτούς τους μήνες, λοιπόν, που μένουν, από τώρα μέχρι τη λήξη της τετραετίας, οι δράσεις μας πρέπει να ενταθούν. Με την Νέα Δημοκρατία παρούσα σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο εργασίας, ακόμα και σε κάθε παρέα. Διαχέοντας από την μια πλευρά το κυβερνητικό μας έργο και μεταφέροντας από την άλλη τον παλμό των πολιτών στην κυβέρνηση. Με τις σκέψεις αυτές, αγαπητά μέλη της Πολιτικής Επιτροπής, σας καλώ σήμερα να δώσουμε μία ακόμα πνοή ανανέωσης στον κομματικό μας κορμό. Εκλέγοντας στην θέση του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής έναν νέο, δυναμικό άνθρωπο, τον Παύλο Μαρινάκη».
Τα παραπάνω είναι τα λόγια στα οποία κατέληξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά την πολύωρη τοποθέτησή του, κατά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, λίγο πριν η πρότασή του για Γραμματέας, ο μέχρι πρότινος πρόεδρος της νεολαίας του κόμματος, Παύλος Μαρινάκης, εκλεγεί «ομόφωνα και διά βοής», ελλείψει φυσικά άλλου υποψηφίου. Μία εκλογή που έγινε από τα μέλη της προηγούμενης Πολιτικής Επιτροπής, εξαιτίας της αιφνιδιαστικής απόφασης για την αναβολή του 14 Συνεδρίου «ελέω πανδημίας».
Διατρέχοντας τη διαδρομή του εκλεκτού του Κ. Μητσοτάκη, διαπιστώνει κανείς πως πρόκειται για ένα κάθε άλλο παρά τυχαίο στέλεχος, με ακόμα πιο στοχευμένη ατζέντα. Πριν εκλεγεί πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ κατά το 12ο Συνέδριο της οργάνωσης τον Οκτώβριο του 2019, με το σταλινικό ποσοστό του 87%, τρία χρόνια πριν είχε εκλεγεί στην πρώτη θέση της Κεντρικής Επιτροπής, παίρνοντας τη θέση του Αντιπροέδρου της ΟΝΝΕΔ. Η τότε εκλογή του έγινε στο περίφημο «Συνέδριο Επανίδρυσης», όταν σε μία από τις πρώτες κινήσεις του Κ. Μητσοτάκη ως νεοεκλεγέντα προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, αποφάσιζε να διαλύσει και να ξαναστήσει από την αρχή την οργάνωση της νεολαίας.
Η πορεία του Π. Μαρινάκη στους κομματικούς μηχανισμούς δεν ξεκίνησε το 2016. Το 2014, επί προεδρίας Αντώνη Σαμαρά, είχε αναλάβει τη θέση του «Υπεύθυνου Ειδικών Οργανώσεων – Διευθυντή Πολιτικού Συμβουλίου» στην ΟΝΝΕΔ του Σάκη Ιωαννίδη. Την ίδια ΟΝΝΕΔ την οποία διέλυσε μετέπειτα ο Κ. Μητσοτάκης προς τέρψην και του αντιπροέδρου του, Αδ. Γεωργιάδη. Έναν χρόνο πιο πίσω, ο σημερινός Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας θα εκλεγόταν στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ, ενώ μέχρι τουλάχιστον το 2010, κατά τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης «δραστηριοποιείται έντονα» ως Υπεύθυνος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κομοτηνής. Μια γαλάζια ιστορία που πάει ακόμα πιο πίσω, αφού ο ίδιος είναι εγγονός ενός ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας στην Αχαΐα, του οποίου φέρει και το ίδιο όνομα.
Αυτό ακριβώς το προφίλ του «Δαπίτη» είναι που ο Κ. Μητσοτάκης, και ειδικά το περιβάλλον του, έχουν βάλει στο μάτι και επιθυμούν να εκμεταλλευτούν με διττό τρόπο. Αφενός, να δώσουν το μήνυμα της ανανέωσης και της «στροφής στη νεολαία». Ο ίδιος ο Π. Μαρινάκης, παρότι απέχει από τα φοιτητικά του χρόνια περισσότερο από μία δεκαετία, ακόμα χρησιμοποιεί στους λόγους του τους «αγώνες για ανοιχτά πανεπιστήμια». Ο πόλεμος κατά του ασύλου και η αναστροφή του brain drain είναι οι σίγουρες συνταγές που τον έφεραν στο τιμόνι της ΟΝΝΕΔ. Σε αυτές παρέμεινε και κατά την πρώτη του τοποθέτηση ως νέος Γραμματέας το απόγευμα της Παρασκευής, σε συνδυασμό με το αφήγημα της καταστροφής που αποσοβήθηκε στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ «με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας».
Αφετέρου, με την κάλυψη αυτού ακριβώς του μηνύματος στοχεύουν να κάμψουν τις αντιστάσεις εντός κόμματος για την άλωσή του από το «σύστημα Μητσοτάκη». Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως ανάμεσα στις πρώτες υπογραφές της υποψηφιότητάς του που διαφημίστηκαν στον κυβερνητικό Τύπο, συναντά κανείς σε περίοπτη θέση ονόματα όπως του Γιώργου Γεραπετρίτη, του Μάκη Βορίδη, του Άδωνι Γεωργιάδη, της Νίκης Κεραμέως, του Τάκη Θεοδωρικάκου, του Θάνου Πλεύρη και άλλων. Κάποιων εκ των «μουσαφηρηδων», με λίγα λόγια, που βρέθηκαν στο κόμμα τα τελευταία χρόνια, και μάλιστα, από εκείνους που τα παραδοσιακά στελέχη δεν θέλουν σήμερα ούτε να ακούνε, ούτε να βλέπουν. Παράλληλα, πλήθος δημοσιευμάτων τις προηγούμενες εβδομάδες επαναλαμβάνουν μονότονα την «πίστη» και την «άψογη συνεργασία» του Π. Μαρινάκη με τον ανηψιό του Κ. Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη, και του έτερου εκλεκτού του πρωθυπουργού, του γενικού διευθυντή του κόμματος, Γιάννη Μπρατάκου, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αποκαλυπτική για αυτά τα σχέδια του ήταν και η αποστροφή του πως «η Νέα Δημοκρατία είναι προοδευτική», μη διστάζοντας να συνδέσει ένα γνωστό απόσπασμα της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος («η πολιτική παράταξη που ταυτίζει το έθνος με τον λαό, την πατρίδα με τους ανθρώπους της, την εθνική ανεξαρτησία με την λαϊκή κυριαρχία, την πρόοδο με το κοινό αγαθό και την πολιτική ελευθερία με την έννομη τάξη και την κοινωνική δικαιοσύνη») με ένα δικό του «ιδρυτικό αφήγημα».
«Αυτό το πολιτικό κείμενο -απόσπασμα της ιδρυτικής μας διακήρυξης- θα μπορούσε να είχε γραφτεί σήμερα. Εμένα πάντως με συνοδεύει καθημερινά στο τιμόνι του κόμματος. Γιατί μας βοηθά να ενισχύονται οι δομές του και να ανανεώνεται το δυναμικό του. Για παράδειγμα, το μητρώο στελεχών. Ταυτόχρονα, όμως, να εμπλουτίζεται και το οπλοστάσιο των ιδεών μας, ανοίγοντας τα παράθυρα των γραφείων μας σε κάθε θετικό από τα ρεύματα των καιρών, αλλά ανοίγοντας και τις πόρτες μας σε όποιον πολίτη θέλει να συναντηθεί μαζί μας» περιέγραψε ξεκάθαρα τα σχέδιά του «πάνω από τις ετικέτες της δεξιάς, του κέντρου και της αριστεράς», καταχειροκροτούμενος από αρκετούς τους οποίους αφορά αυτό το άνοιγμα.
«Προσέξτε! Δεν επαναλαμβάνω λόγια του χθες. Περιγράφω την ουσία, επαναλαμβάνω την ουσία της πολιτικής μας δράσης που διαρκεί και δικαιώνεται ακριβώς επειδή συνεχώς ανανεώνεται» σημείωσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του. Τον πρόσεξαν αρκετοί ακροατές και ακροάτριες, αυτό είναι σίγουρο. Το πώς θα υποδεχτούν αυτό το «νέο» και αυτή την «ανανέωση», μένει να το δούμε.
Η ΟΛΘ Α.Ε. ανακοίνωσε ότι, στο πλαίσιο αρχών διαφάνειας και κατόπιν ενημέρωσης που έλαβε από τη μέτοχό της «BELTERRA INVESTMENTS LTD» (Belterra), την 6.12.2021, η Belterra προέβη στις 6.12.2021 σε αγορά 299.855 μετοχών της Εταιρίας, με τιμή κτήσης € 26 ανά μετοχή. Πριν την εν λόγω απόκτηση, η Belterra της οικογένειας Σαββίδη ήδη κατείχε άμεσα 189.447 μετοχές που αντιστοιχούσαν σε 1,88% του συνολικού καταβεβλημένου μετοχικού κεφαλαίου της Εταιρίας. Μετά την ανωτέρω απόκτηση, ο συνολικός αριθμός των μετοχών και των ισόποσων δικαιωμάτων ψήφου της Εταιρίας που κατέχει άμεσα η Belterra ανέρχεται σε 489.332 και αντιστοιχεί σε ποσοστό 4,85% του μετοχικού της κεφαλαίου.
Συνεπώς, ο συνολικός αριθμός μετοχών και των ισόποσων δικαιωμάτων ψήφου της Εταιρίας που κατέχει η Belterra, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα – μέσω της απευθείας συμμετοχής της στην SEGT (η οποία κατέχει το 67% των μετοχών και δικαιωμάτων ψήφου της ΟΛΘ) – ανέρχεται σε 7.242.932, που αντιστοιχεί σε ποσοστό 71,85% του μετοχικού της κεφαλαίου, από 68,88% που κατείχε πριν την περιγραφόμενη συναλλαγή.
Ποτέ πριν ο αριθμός των δημοσιογράφων που βρίσκονται στις φυλακές σε παγκόσμια κλίμακα δεν ήταν τόσο υψηλός, καταγγέλλει σε έκθεσή της που δίνεται στη δημοσιότητα σήμερα Πέμπτη η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists, CPJ), με έδρα τη Νέα Υόρκη, η οποία τονίζει πως μόνο η Κίνα και η Μιανμάρ έχουν φυλακίσει το ένα τέταρτο των 293 ρεπόρτερ που βρίσκονται πίσω από τα σίδερα.
Η CPJ, οργάνωση που χρηματοδοτείται από ιδιωτικές δωρεές και καταγγέλλει εδώ και 40 χρόνια τις δολοφονίες, τις φυλακίσεις, τις βίαιες επιθέσεις, τα κρούσματα λογοκρισίας και τις απειλές σε βάρος δημοσιογράφων, κάνει λόγο στην ετήσια έκθεσή της για 50 φυλακισμένους εργαζόμενους μέσων ενημέρωσης στην Κίνα, 26 στη Μιανμάρ, 25 στην Αίγυπτο, 23 στο Βιετνάμ και τους 19 στη Λευκορωσία.
Με βάση τα στοιχεία της CPJ, που περιλαμβάνει ακόμη στην κατάταξή της τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, την Τουρκία, τη Ρωσία, την Αιθιοπία και την Ερυθραία, οι δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο που βρίσκονταν στις φυλακές σε όλο τον κόσμο ήταν 293 την 1η Δεκεμβρίου 2021. Πρόκειται για νέο θλιβερό ρεκόρ· το προηγούμενο είχε καταγραφεί την αμέσως προηγούμενη χρονιά, το 2020, και ήταν 280.
«Είναι η έκτη συναπτή χρονιά που η CPJ καταγράφει αριθμό-ρεκόρ φυλακισμένων δημοσιογράφων στον κόσμο», στηλίτευσε ο διευθυντής της, ο Τζόελ Σάιμον.
«Το να οδηγούνται στη φυλακή δημοσιογράφοι που μεταδίδουν ειδήσεις είναι το έμβλημα κάθε αυταρχικού καθεστώτος», κατήγγειλε ο κ. Σάιμον, βρίσκοντας «ιδιαίτερα τρομακτικό το ότι η Μιανμάρ και η Αιθιοπία έκλεισαν τόσο βίαια την πόρτα στην ελευθεροτυπία».
Η οργάνωση εξάλλου καταμέτρησε 24 δολοφονίες δημοσιογράφων μέχρι τώρα φέτος σε διεθνή κλίμακα, συμπεριλαμβανομένων 19 «σε αντίποινα για τη δουλειά τους», κυρίως στο Μεξικό και στην Ινδία.
«Το Μεξικό παραμένει η χώρα της αμερικανικής ηπείρου που είναι η πιο φονική για τους ρεπόρτερ, με τρεις δημοσιογράφους να δολοφονούνται εν είδει αντιποίνων για τα ρεπορτάζ τους», τονίζει η CPJ, προσθέτοντας πως ακόμη ερευνά άλλους έξι φόνους.
Η Ινδία βρέθηκε φέτος στην κορυφή αυτής της μακάβριας λίστας, με τέσσερις δημοσιογράφους να έχουν δολοφονηθεί.
Στην έκθεσή της, η CPJ τονίζει πως ο αριθμός των φυλακισμένων δημοσιογράφων σε παγκόσμια κλίμακα αντανακλά την αυξανόμενη δυσανεξία «για την ανεξάρτητη δημοσιογραφία» από πλευράς ιδίως αυταρχικών καθεστώτων, με φόντο «πολιτικές ανατροπές και την καταστολή των μέσων ενημέρωσης».
Αναφέρεται στην Κίνα και την καταστολή στο Χονγκ Κονγκ και στη Σιντζιάνγκ, στο πραξικόπημα στη Μιανμάρ, στον πόλεμο στη βόρεια Αιθιοπία, στη Λευκορωσία.
Αν και πολύ θα θέλαμε τα light προϊόντα να αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα των παραπανίσιων κιλών, ωστόσο δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα χρήσιμο εργαλείο με τις δικές του οδηγίες χρήσης.
Με μειωμένα λιπαρά, με 30% λιγότερο αλάτι, χωρίς ζάχαρη. Μπορεί το καλάθι της νοικοκυριού να γεμίζει με τις lightεκδοχέςαγαπημένωνπροϊόντων, αλλά πόσοι γνωρίζουμε τι αγοράζουμε; Πόσοι αντιλαμβανόμαστε σε ποιον βαθμό μια «ελαφριά» εκδοχή του αγαπημένου μας τυριού μπορεί να επηρεάσει τον δείκτη της ζυγαριάς, αλλά και συνολικά την υγεία μας;
Με τις διατροφικές τάσεις να περιστρέφονται συχνά γύρω από προγράμματα με μειωμένη πρόσληψη υδατανθράκων και λιπαρών, και με τη γενικότερη στροφή προς έναν πιο ισορροπημένο τρόπο ζωής, οι καταναλωτές επιλέγουν συχνά τα light προϊόντα.
Ωστόσο, όπως τονίζουν διαρκώς οι ειδικοί, δεν πρόκειται για πανάκεια. Είναι απλώς ένα εργαλείο, που ανάλογα με τη χρήση του μπορεί να μας βοηθήσει, μπορεί και όχι. Πώς θα επωφεληθούμε, λοιπόν, από τα light προϊόντα, αποφεύγοντας ταυτόχρονα τις μικρές παγίδες που κρύβουν; Μαθαίνοντας τι σημαίνει light και ποιος είναι ο σωστός τρόπος κατανάλωσής τους.
Τι σημαίνει η λέξη «light» στη συσκευασία ενός προϊόντος;
Μήπως ταυτίζετε κι εσείς τη λέξη «light» με τη λέξη «υγιεινό»; Αυτός είναι πιθανότατα ο πιο διαδεδομένος μύθος σχετικά με τα συγκεκριμένα προϊόντα. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τη νομοθεσία, για να χαρακτηριστεί light ένα προϊόν πρέπει να πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές. Επίσης, για τη σωστή μας ενημέρωση είναι σημαντικό να αναγράφεται στη συσκευασία το συστατικό το οποίο μειώθηκε (π.χ. λίπος, σάκχαρα, αλάτι).
Ο ισχυρισμός «χαμηλή ενεργειακή αξία/θερμίδες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερες από 40 θερμίδες ανά 100 γρ. (στερεές τροφές), ή περισσότερες από 20 θερμίδες ανά 100 ml (υγρές τροφές).
Ο ισχυρισμός «μειωμένη ενεργειακή αξία/θερμίδες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν η ενεργειακή αξία του τροφίμου έχει μειωθεί κατά 30% τουλάχιστον από το αντίστοιχο κανονικό (όχι light).
Ο ισχυρισμός «δεν έχει θερμίδες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερες από 4 θερμίδες ανά 100 ml προϊόντος.
Ο ισχυρισμός «χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερα από 3 γρ. λιπαρών ανά 100 γρ. (στερεές τροφές), ή 1,5 γρ. λιπαρών ανά 100 ml (υγρές τροφές). Όσον αφορά το ημιαποβουτυρωμένο γάλα, ισχύει το 1,8 γρ. λιπαρών ανά 100 ml.
Ο ισχυρισμός «δεν περιέχει λιπαρά» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερα από 0,5 γρ. λιπαρών ανά 100 γρ. ή 100 ml.
Η θρεπτική αξία των πιο αντιπροσωπευτικών light προϊόντων
«Το ότι ένα τρόφιμο/προϊόν είναι light δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπολείπεται θρεπτικής αξίας. Σίγουρα έχει λιγότερη περιεκτικότητα σε λίπος ή σάκχαρα, αλλά δεν συνεπάγεται ότι δεν περιέχει άλλα θρεπτικά συστατικά, όπως μέταλλα και βιταμίνες», αναφέρει ο Χάρης Γεωργακάκης, Κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος.
– Γαλακτοκομικά προϊόντα
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα τυριά με λιγότερα λιπαρά και το ημιάπαχο (1-2 % λιπαρά) ή άπαχο (0 % λιπαρά) γάλα ή γιαούρτι. «Στην προκειμένη περίπτωση έχει αφαιρεθεί ένα ποσό λιπαρών σε σχέση με τα αντίστοιχα συμβατικά προϊόντα. Σε κάποια γιαούρτια ή επιδόρπια γιαουρτιού χρησιμοποιούνται τεχνητές γλυκαντικές ύλες, αλλά δεν είναι αυτές που χαρακτηρίζουν το προϊόν ως light.
Γενικότερα, τα γαλακτοκομικά χαμηλά σε λιπαρά αποτελούν ίσως την πιο ασφαλή επιλογή light προϊόντων, καθώς αφενός μιλάμε απλώς για αφαίρεση κάποιου συστατικού χωρίς προσθήκη κάποιου άλλου (φυσικού ή τεχνητού), αφετέρου πρόκειται για τρόφιμα με λιγότερα κορεσμένα λιπαρά», εξηγεί ο ειδικός.
Προτιμάμε τα ημιάπαχα γαλακτοκομικά προϊόντα, γιατί η ολική απουσία λίπους μπορεί να επηρεάσει την απορρόφηση βιταμινών, όπως η Α και η D, που χρειάζονται λίπος για να απορροφηθούν.
– Προϊόντα κρέατος και αλλαντικά
«Στην περίπτωση αυτή έχει αφαιρεθεί ένα ποσό λιπαρών, κυρίως κορεσμένων. Ωστόσο, η κατανάλωση των συγκεκριμένων τροφίμων χρειάζεται προσοχή, καθώς περιέχουν αρκετό αλάτι, αλλά και συστατικά που η πρόσληψή τους πρέπει να είναι ελεγχόμενη», εξηγεί ο κ. Γεωργακάκης. Οπότε, αν ένα αλλαντικό είναι χαμηλό σε λιπαρά, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να το καταναλώσουμε ανεξέλεγτα. Αντιθέτως, καταναλώνεται με την ίδια φειδώ όπως και το συμβατικό, ακόμα κι αν έχει λιγότερο αλάτι.
– Προϊόντα με λιγότερη ζάχαρη
Μια κατηγορία αρκετά συμπαθής σε όσους δεν κάνουν χωρίς γλυκό. Αναψυκτικά, επιδόρπια, γλυκά, παγωτά, στα οποία η ζάχαρη έχει αντικατασταθεί από άλλη γλυκαντική ύλη προτιμώνται, λόγω της θερμιδικής τους διαφοράς. Ωστόσο, επειδή υπάρχει μεγάλη συζήτηση γύρω από την ασφάλεια των γλυκαντικών ουσιών, φροντίζουμε να μην το παρακάνουμε.
ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΡΙΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥΣ, ΕΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΕΣ ΘΕΡΜΙΔΕΣ.
Είναι χρήσιμα τα light προϊόντα σε περιπτώσεις παθήσεων;
«Τα κορεσμένα λιπαρά και η ζάχαρη είναι συστατικά που θα πρέπει να καταναλώνονται σε μικρές ποσότητες, καθώς σχετίζονται με σημαντικά προβλήματα υγείας», επισημαίνει ο κ. Γεωργακάκης. Ως εκ τούτου, τα χαμηλά σε λιπαρά ή/και ζάχαρη προϊόντα μπορούν να αποτελέσουν μια χρήσιμη εναλλακτική για παθήσεις όπως η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης ή οι υπερλιπιδαιμίες».
Με άλλα λόγια, η κατανάλωση light προϊόντων ίσως έχει πιο άμεση χρησιμότητα στο πλαίσιο διαχείρισης παθήσεων ή συγκεκριμένων διατροφικών αναγκών.
Τελικά, τα light προϊόντα αδυνατίζουν;
«Tα light προϊόντα έχουν χαμηλότερες θερμίδες και μπορεί να βοηθήσουν στην απώλεια βάρους», λέει ο ειδικός. «Ωστόσο, για πολλούς θεωρούνται η λύση στο αδυνάτισμα. Άρα καταναλώνονται άφοβα και σε πληθώρα. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Αν και έχουν συνήθως λιγότερες θερμίδες από τα κανονικά, η χωρίς μέτρο κατανάλωσή τους μπορεί τελικά να μας δώσει περισσότερες θερμίδες από ένα κανονικό. Γενικότερα, το light τρόφιμο μπορεί να αποτελέσει όπλο στη μάχη κατά της παχυσαρκίας, όταν εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης και εξατομικευμένης διατροφικής αγωγής. Το ζητούμενο είναι η αλλαγή της διατροφικής συμπεριφοράς».
Προσοχή στις παγίδες
Δεν αυξάνουμε την κατανάλωση άλλων τροφίμων, πιστεύοντας ότι «έχουμε περιθώριο», επειδή καταναλώνουμε κάποια light.
Καταναλώνουμε τα light προϊόντα στην ίδια ποσότητα που θα καταναλώναμε το αντίστοιχο κανονικό τρόφιμο.
Κάποια προϊόντα, ακόμα και στην ελαφριά εκδοχή τους, έχουν αρκετές θερμίδες, όπως π.χ. η μαγιονέζα.
Τι να προσέχουμε όταν αγοράζουμε light προϊόντα;
«Να διαβάζουμε προσεκτικά τις ετικέτες των προϊόντων. Είναι σημαντικό να παρατηρούμε τα ποσά ολικού λίπους, κορεσμένου λίπους, αλατιού, ζάχαρης και θερμίδων που αποδίδει το προϊόν, και να επιλέγουμε εκείνο με τις χαμηλότερες τιμές. Μάλιστα, θέλοντας να βοηθήσουν την ενημέρωσή μας για το τι τελικά προσλαμβάνουμε, οι περισσότερες εταιρείες τροφίμων υιοθέτησαν στις συσκευασίες τα GDAs ή ενδεικτικές ημερήσιες προσλήψεις», συμβουλεύει ο κ. Γεωργακάκης.
Γιατί είναι σημαντικό να εξοικειωθούμε με τις ετικέτες; Γιατί μπορεί, για παράδειγμα, ένα τρόφιμο light σε λιπαρά να μην είναι light σε ζάχαρη. Μπορεί, δηλαδή, οι θερμίδες που αφαιρέθηκαν από τη μείωση του λίπους να έχουν αντικατασταθεί με την προσθήκη ζάχαρης.
Ο Χάρης Γεωργακάκης είναι Κλινικός διαιτολόγος – διατροφολόγος, MSc, Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιαγγειακής Υγείας και Διατροφής.
Από το συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων
Σε μια περίοδο που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται να κοκορομαχούν με κάθε αφορμή και ευκαιρία, οι συνδικαλιστές τους σε μια σειρά Σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα επιδίδονται σε «ασκήσεις» ...σύσφιξης των σχέσεων και αγαστής συνεργασίας και μάλιστα στην εφαρμογή διατάξεων του νόμου Χατζηδάκη:
Μαζί υπερασπίζονται τις ηλεκτρονικές διαδικασίες σε συνελεύσεις και αρχαιρεσίες, διευκολύνοντας τη γενικευμένη εφαρμογή των διατάξεων του πρόσφατου αντεργατικού νόμου, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι μέσα από τα σωματεία τους δίνουν μάχη για να τις εμποδίσουν.
Από κοινού επιδίδονται σε μεθοδεύσεις και κολεγιές για να «νομιμοποιήσουν» με νοθείες και παρατυπίες την ανάμειξη της εργοδοσίας και των ανθρώπων της στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο αλλαγής των συσχετισμών υπέρ των ταξικών δυνάμεων.
Για τον ίδιο λόγο, δεν έχουν κανένα πρόβλημα - όταν και όπου χρειάζεται - να κατέβουν και σε κοινά ψηφοδέλτια στις αρχαιρεσίες και στα συνέδρια συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα, σταχυολογώντας απ' όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο μόνο διάστημα:
Στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ έλαβε την πλέον επίσημη μορφή, με το κοινό ψηφοδέλτιο που κατέβασαν στο πρόσφατο Συνέδριο (27 και 28 Νοέμβρη). Συγκεκριμένα, οι συνδικαλιστές των παρατάξεων ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΔΑΚΕ συνασπίστηκαν απέναντι στη ΔΑΣ, προκειμένου να διατηρήσουν τα ηνία της δευτεροβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης. Είχε προηγηθεί η από κοινού προσπάθεια να εκφυλιστεί το Συνέδριο, με αποκορύφωμα τη νομιμοποίηση «σωματείων» που αποτελούν εργοδοτικούς μηχανισμούς, όπως το «Σωματείο Τροφίμων», που συμμετείχε τελικά στο Συνέδριο, μέσα από διαδικασίες - παρωδία.
Στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου επίσης είχαμε σύμπραξη των συνδικαλιστών ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ και δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινό ψηφοδέλτιο, για να διατηρήσουν την πλειοψηφία απέναντι στη δυναμική της ΔΑΣ.
Στις πρόσφατες εκλογές του ΕΔΟΕΑΠ, του ασφαλιστικού ταμείου των εργαζομένων στον Τύπο και στα ΜΜΕ, το ψηφοδέλτιο που κατέλαβε όλες τις θέσεις στο νέο ΔΣ στηρίχτηκε δημόσια από τον ΣΥΡΙΖΑ και «υπόγεια» από ένα τμήμα της ΝΔ, αυτό που εκπροσωπεί η σημερινή πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Δηλαδή, στο νέο ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ, την απόλυτη πλειοψηφία συγκροτούν οι κοινοί υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, που θα συνδιοικούν με τον εκπρόσωπο των εργοδοτών.
Μια ακόμα περίπτωση είναι η πρόσφατη Γενική εκλογοαπολογιστική Συνέλευση της ΕΣΗΕΑ, του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων. Εκεί, η παράταξη της σημερινής προέδρου και αυτή που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν πρόταση να αλλάξει η προηγούμενη απόφαση του ΔΣ για διά ζώσης εκλογική διαδικασία και να αντικατασταθεί από «μεικτό σύστημα», δηλαδή και από ηλεκτρονική ψηφοφορία, βάζοντας από την πίσω πόρτα αντιδραστικές διατάξεις που προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα! Μπορεί τα σχέδιά τους να αποτράπηκαν από την παρέμβαση των ίδιων των εργαζόμενων δημοσιογράφων, ωστόσο οι δυο παρατάξεις συνδιοικούν εδώ και καιρό, τόσο στην Ένωση όσο και στον ΕΔΟΕΑΠ, συμπλέοντας στη γραμμή που στηρίζει τα συμφέροντα των εργοδοτών.
Τελευταίο παράδειγμα ο Σύλλογος Υπαλλήλων Ασφαλιστικών Εταιρειών που προχωρά σε αρχαιρεσίες τις επόμενες μέρες. Εκεί, η πλειοψηφούσα «ανεξάρτητη» παράταξη, στην οποία συνεργάζονται στελέχη των ΔΑΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΚΕ, με πρόσχημα τον κορονοϊό οργανώνει τις εκλογές «ηλεκτρονικά», με διαδικασίες που δεν προβλέπονται καν στο καταστατικό του και έχουν ήδη αποδειχθεί διάτρητες. Οι ίδιες δυνάμεις αρνούνται την εκκαθάριση του μητρώου από εργοδότες, διευθυντικά στελέχη και αυτοαπασχολούμενους.
Ο έρωτας και ο βήχας ανάμεσα σε όλες τις εκδοχές του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού δεν κρύβονται. Άλλωστε, τι έχουν να χωρίσουν; Τα κόμματά τους είναι αυτά που ως κυβέρνηση συμπληρώνουν τους αντεργατικούς νόμους του προηγούμενου και τούμπαλιν, αφού μοιράζονται το ίδιο όραμα της «πράσινης» και ψηφιακής κερδοφορίας των ομίλων.
Η σιχαμάρα που διαπιστωμένα προκαλεί σε πολλούς τίμιους συνδικαλιστές η στάση τους μέσα στα σωματεία δεν μπορεί να μένει άλλο σε λεκτικές μόνο καταδίκες. Τώρα είναι η ώρα να κάνουν το βήμα, να κόψουν σχοινιά με το σάπιο και το παλιό, να βάλουν πλάτη στην ανασύνταξη του κινήματος, στη θωράκιση των συνδικάτων από τους «νεροκουβαλητές» της γραμμής του κεφαλαίου και των κομμάτων του.
Ο βασικός κίνδυνος για τις μελλοντικές συντάξεις των νέων προκύπτει από την ανεργία ● Για τους αυτοαπασχολούμενους οι αναλογιστικές προβολές δείχνουν ότι οι συντάξεις από τα υποχρεωτικά συστήματα ασφάλισης «θα είναι περίπου κατά ένα πέμπτο χαμηλότερες από εκείνες των εργαζομένων με παρόμοιες αποδοχές στον ΟΟΣΑ».
Λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη για σήμερα συνάντηση του υφυπουργού Εργασίας, Π. Τσακλόγλου, με τους δημοσιογράφους για την έναρξη λειτουργίας του κεφαλαιοποιητικού επικουρικού ταμείου από την 1η.1.2022 προκειμένου, όπως διατείνεται η κυβέρνηση, να έχει και η νέα γενιά επαρκείς συντάξεις στο τέλος του εργασιακού βίου της, η έκθεση του ΟΟΣΑ για τις συντάξεις έρχεται να κλονίσει τον υπερβάλλοντα ζήλο υπέρ των σωτήριων ιδιωτικών συντάξεων.
Αποκαθιστώντας τη σημασία που έχει για τις συντάξεις η απασχόληση, η 9η έκδοση της έκθεσης «Pensions at a Glance», που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, μέσα από μια σειρά δείκτες συγκρίνει συνταξιοδοτικές πολιτικές στα κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ και τα μέλη του G-20 και σε ένα από τα συμπεράσματά της επισημαίνει ότι ο βασικός κίνδυνος για τις μελλοντικές συντάξεις των νέων που ξεκινούν σήμερα δουλειά προκύπτει από την ανεργία. Διότι, όπως αποδεικνύει η σύγκριση, όσοι εργαζόμενοι με μέσο μισθό βιώνουν κατά τη διάρκεια της καριέρας τους περίοδο ανεργίας 5 ετών θα βρεθούν μπροστά σε μείωση της σύνταξής τους κατά 6,4% σε σύγκριση με το σενάριο της πλήρους σταδιοδρομίας.
Δεν θα έχουν μόνο απώλεια αλλά θα υποστούν και αύξηση των ορίων ηλικίας, αφού, όπως φαίνεται και στον Πίνακα που παραθέτουμε από την έκθεση του Οργανισμού, οι νέοι που εντάχθηκαν στην αγορά εργασίας το 2020 θα συνταξιοδοτηθούν όχι στην ηλικία του 61ου και μισό που είναι η κανονική μέση ηλικία συνταξιοδότησης σήμερα, αλλά σε ηλικία άνω των 65 ετών. Δηλαδή θα υποστούν αύξηση περίπου 4 χρόνων και θα τείνουν να προσεγγίσουν το νομοθετημένο ανώτατο όριο του 67ου έτους ηλικίας. Κι αυτό όσο κι αν φαίνεται ότι συνδέεται με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής (περίπου κατά ένα έτος τη δεκαετία) είναι απόρροια των χαμηλών συντάξεων ιδιαίτερα κατά την πρόωρη συνταξιοδότηση.
Οι αυξημένοι ρυθμοί απασχόλησης αποτελούν οξυγόνο για τα συνταξιοδοτικά συστήματα. Σύμφωνα με την έκθεση, «μεταξύ του 2000 και του 2017 οι συνολικές -δημόσιες και ιδιωτικές- συνταξιοδοτικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 1,5% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ και η γήρανση του πληθυσμού από μόνη της θα είχε πυροδοτήσει αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο. Ομως αυτή η αύξηση αποφεύχθηκε από τα υψηλότερα επίπεδα απασχόλησης, η οποία επέδρασε στη μείωση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 1,1% του ΑΕΠ.
Στην Ελλάδα, στην οποία οι προβολές των μελετητών δείχνουν ότι το εργατικό δυναμικό θα μειωθεί στις επόμενες δεκαετίες κατά 35%, το όριο ηλικίας για την πλήρη σύνταξη από το 62ο έτος της ηλικίας που είναι σήμερα για κάποιον που εργάζεται αδιαλείπτως επί 40 χρόνια, δηλαδή από την ηλικία των 22 ετών, θα αυξηθεί σε περίπου 13 χρόνια. Δηλαδή το έτος 2035 σε ηλικία άνω του 63ου έτους της ηλικίας, ενώ το 2050 θα φτάσει στο 65ο έτος. Υπενθυμίζεται ότι στην Ελλάδα ισχύουν από τα υψηλότερα νομοθετημένα επίπεδα συνταξιοδότησης.
Για τους άντρες που συνταξιοδοτήθηκαν το 2020 η χαμηλότερη κανονική ηλικία συνταξιοδότησης εντοπίζεται στο 52ο έτος στην Τουρκία και στο 62ο έτος στην Κολομβία, την Κόστα Ρίκα, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Κορέα, το Λουξεμβούργο και τη Σλοβενία, ενώ το όριο ήταν τα 67 έτη στην Ισλανδία και τη Νορβηγία. Πάντως σε λίγο λιγότερες από τις μισές χώρες του ΟΟΣΑ η κανονική ηλικία συνταξιοδότησης δεν αναμένεται να αυξηθεί με βάση την ισχύουσα νομοθεσία.
Λιγότερο «τυχεροί», σύμφωνα με την έκθεση, αναμένεται να είναι οι αυτοαπασχολούμενοι για τους οποίους οι αναλογιστικές προβολές δείχνουν ότι οι συντάξεις από τα υποχρεωτικά συστήματα ασφάλισης «θα είναι περίπου το ένα πέμπτο χαμηλότερες από εκείνες των εργαζομένων με παρόμοιες αποδοχές στον ΟΟΣΑ». Επίσης η έκθεση αναγνωρίζει ότι η αύξηση της θνησιμότητας και λόγω Covid-19 έχει μειώσει κατά 0,8% τον πληθυσμό άνω των 65 ετών επιφέροντας φυσικά και μια σχετική εξοικονόμηση στη συνταξιοδοτική δαπάνη.
Αναφορικά με τον αντίκτυπο της κρίσης Covid-19 στις μελλοντικές συντάξεις o OOΣΑ εκτιμά ότι έχει περιοριστεί χάρη στη διευρυμένη χρήση των προγραμμάτων διατήρησης της εργασίας, στις επιδοτούμενες συνταξιοδοτικές εισφορές, στην επέκταση της προστασίας από την ανεργία, στα ειδικά μέτρα προς όφελος των αυτοαπασχολούμενων και στις ισχυρές επιδόσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Ολα σε ιδιώτες
Την εκχώρηση σε εξωτερικούς συνεργάτες του συνόλου των λειτουργιών του νέου επικουρικού ταμείου αναμένεται να ανακοινώσει σήμερα ο αρμόδιος υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Πάνος Τσακλόγλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ταμείο που θα τεθεί σε λειτουργία από την 1η.1.2022 για όλους τους πρωτοασφαλιζόμενους θα αναθέσει βασικά έργα και λειτουργίες του σε ιδιώτες. Η εμπλοκή των ιδιωτικών εταιρειών δεν θα αφορά μόνο το επενδυτικό σκέλος αλλά σύμφωνα με πληροφορίες ακόμη και το Μητρώο.
Συνέντευξη του προέδρου και ενός μέλους του Σωματείου Μεταπτυχιακών του Χάρβαρντ στον Παντελή Βλάχα*
▸Στην Αμερική η μάχη για σωματεία μεταπτυχιακών, διδακτορικών και φοιτητών που παρέχουν διδακτικό και ερευνητικό έργο, ξεκίνησε δυναμικά το 1969 με το δημόσιο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον στη Μινεσότα. Σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αμερικάνικη οικονομία, κύρια ζητήματα τότε ήταν η εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων στην παιδεία, η συνεχώς αυξανόμενη σύνδεση των πανεπιστημίων με εταιρείες, θέτοντας την έρευνα εξ ολοκλήρου στη δική τους εκμετάλλευση και στοχοθεσία, αλλά και η συνεχής απαξίωση της εργασίας και της έρευνας (μείωση μισθών σε σχέση με κόστος ζωής, κλπ.).
Παρόλα αυτά, αυτή η πρώιμη προσπάθεια δε κατάφερε να συμπαρασύρει μαζικά άλλα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Επιπλέον, σε ότι αναφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μια απόφαση δικαστηρίου από το Εθνικό Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων (National Labor Relations Board, NLRB) το 2004 έβαζε ταφόπλακα στην ίδρυση σωματείων από εργαζόμενους στην έρευνα (φοιτητές, διδακτορικούς, κλπ.), αφού χαρακτήριζε τους εργαζόμενους ως φοιτητές, χωρίς δικαίωμα στην εκπροσώπηση και διαπραγμάτευση των συμβολαίων τους, πηγαίνοντας τον αγώνα τους αρκετά βήματα πίσω.
Τα τελευταία χρόνια το τοπίο αυτό αλλάζει. Το 2014, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι στο Κολούμπια οργανώθηκαν και κατάφεραν να ανατρέψουν τη δικαστική απόφαση σε μια ιστορική νίκη. Αυτή η νίκη έφερε σαν αποτέλεσμα πολλά σωματεία διδακτορικών και φοιτητών εργαζομένων στην έρευνα, σωματεία ποστ-ντοκ και μη μόνιμου διδακτικού προσωπικού, αλλά και κοινά σωματεία, να ξεπηδούν σε πρωτοκλασάτα αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπως το Stanford, το Duke, το Cornel, το Yale, και το Harvard, που δίνουν τώρα τη σκυτάλη και στο ΜΙΤ.
Το σωματείο του Χάρβαρντ (Harvard Union of Graduate Students) κατάφερε πρόσφατα να κερδίσει μετά από πολύμηνη απεργιακή μάχη σημαντικές αυξήσεις μισθών στη διαπραγμάτευση με τη διοίκηση. Μιλήσαμε με τον πρόεδρο του σωματείου Brandon Mancilla, διδακτορικό φοιτητή στο Ιστορικό και τον Hunter Heidenreich, διδακτορικό φοιτητή στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και ενεργό μέλος του σωματείου, για την κατάσταση που επικρατεί στην έρευνα, αλλά και για το πώς βλέπουν οι ίδιοι την οργάνωση στο σωματείο, που περιλαμβάνει προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς που παρέχουν υπηρεσίες διδασκαλίας ή έρευνας.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του σωματείου για εσάς;
Μπράντον: Ήρθα στο πανεπιστήμιο το 2017 πριν περίπου 4 χρόνια για το διδακτορικό μου στην Ιστορία της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Το σωματείο είχε ήδη ξεκινήσει να διαμορφώνεται από μια μικρή μερίδα φοιτητών από το 2014, σε συνεργασία με το United Auto Workers (UAW, αμερικανική εργατική ένωση που εκπροσωπεί εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά) που είναι το αντίστοιχο τριτοβάθμιο όργανο (στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ένα τριτοβάθμιο όργανο για όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα). Το 2016 προσπαθήσαμε να αναγνωριστούμε επισήμως στο NLRB αλλά μας απέτρεψαν (σε συνεργασία με τη διοίκηση του Χάρβαρντ), με το να αποκλείσουν εκατοντάδες φοιτητές και εργαζόμενους στη διδασκαλία και έρευνα, που μπορούσαν να ψηφίσουν θέτοντας παράλογους και ανακριβείς περιορισμούς στο ποιος έχει δικαίωμα ψήφου/ποιος ορίζεται ως εργαζόμενος. Τελικά χάσαμε εκείνη την αρχική ψηφοφορία. Η ψηφοφορία έγινε με τόσο πρόδηλα παράλογο τρόπο που ακόμη και η Τραμπική διοίκηση ικανοποίησε το αίτημα μας για δεύτερη ψηφοφορία υπό τις πιέσεις μας και την προσφυγή μας στον Τύπο (δημοσιότητα, κλπ.). Στην δεύτερη ψηφοφορία ήμουν ενεργό μέλος (το 2018), πήραμε μαζικά τη πλειοψηφία και ιδρύσαμε και επισήμως το σωματείο.
Χάντερ: Ήξερα για το σωματείο πριν κάνω τις αιτήσεις μου, αλλά έμαθα περισσότερα τις πρώτες μέρες που επισκέφθηκα τη σχολή, με πλησίασαν φοιτητές και μου μοίρασαν φυλλάδια για την προσπάθεια τους. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα επιπλέον βασικό κριτήριο για την επιλογή μου.
Μπράντον: Στην αρχή μπήκαμε ως νεούδια, φοιτητές ας πούμε αριστερών πεποιθήσεων. Θα με χαρακτήριζα ακτιβιστή, δεν είχαμε εμπειρία από απεργιακή πάλη. Απλώς βάζαμε τους φίλους μας, και όποιον ενδιαφερόταν. Αυτό μέχρι τις συνεχόμενες απεργίες εν μέσω της διαπραγμάτευσης του συμβολαίου μας. Σε όλους αυτούς τους μήνες ασχολήθηκα πολύ παραπάνω, αναλάβαμε καθήκοντα, δεν αφήσαμε σπιθαμή του πανεπιστημίου που να μην προπαγανδίσουμε τις θέσεις μας. Σε όλα τα κτίρια, σε όλες τις σχολές/καφετέριες, έγινε ένας πραγματικός αγώνας, να ξέρει ο κάθε φοιτητής τι συμβαίνει. Ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται, να μην έχει το δικαίωμα να πει «Α, εγώ δεν ήξερα. Δεν είδα.». Να έχουμε μια κρίσιμη μάζα για την απεργία. Μόλις ξεκίνησε η απεργία, μόνη μου έγνοια ήταν να κάνουμε την απεργία όσο πιο επιδραστική και δυνατή γίνεται. Να ακουστούμε.
Μπορείς δηλαδή να πεις ότι η απεργιακή κινητοποίηση σε ριζοσπαστικοποίησε;
Μπράντον: Ακριβώς, είναι μεγάλη υπόθεση να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει ότι αρνούμαι να εργαστώ, και δε φοβάμαι. Διαπραγματευόμαστε την εργασία μας. Είναι διαφορετικό πράγμα από μια ακτιβιστική διαδήλωση. Συνειδητοποίησα τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη, από άλλους εργαζόμενους, ακόμη και όταν είναι δεδομένο ότι θα χάσεις. Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία. Εν τέλει βλέπεις στην πράξη ότι άτομα που κάνουν πολύ διαφορετικές δουλειές, έχουμε κάτι βαθιά κοινό. Όλοι οι εργαζόμενοι του πανεπιστημίου είχαμε σχεδόν τα ίδια θέματα!
Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά
Ποια είναι αυτά; Ποιες ανάγκες έρχεται να καλύψει το σωματείο;
Μπράντον: Για πολλά χρόνια τώρα διεκδικούμε μισθούς με τους οποίους μπορούμε να ζήσουμε, δίκαιες αμοιβές ανάλογες με το κόστος ζωής της πόλης, καλύτερη ασφάλιση υγείας, καθώς και μέτρα για παρενοχλήσεις, διακρίσεις, εκφοβισμούς και αντίποινα από την πλευρά καθηγητών.
Καταρχάς, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι βλέπουμε συνεχώς το διδακτικό έργο να μεταφέρεται από το μόνιμο προσωπικό (λέκτορες, καθηγητές) σε εμάς ή σε άλλο προσωπικό με συμβόλαια ορισμένου χρόνου. Στο Κολούμπια, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, μόνο το 28% των τάξεων τη χρονιά 2015-2016 διδάχθηκε από μόνιμο προσωπικό [1]). Οι μόνιμοι καθηγητές πιέζονται από τα πανεπιστήμια να βρούνε χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να θέτουν τη διδασκαλία σε δεύτερη μοίρα. Οι ερευνητές φοιτητές (student researchers/teaching assistance) μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις. Στη Βοστώνη για παράδειγμα, στο Χάρβαρντ, ο μισθός ενός λέκτορα, μη μόνιμου προσωπικού ειδικά προσλαμβανόμενου για διδακτικό έργο, είναι λίγο πάνω από το διπλάσιο του ενοικίου του.
Τα συμβόλαια των εργαζόμενων φοιτητών συνήθως δεν εμπεριέχουν ασφαλιστική κάλυψη, ενώ όταν περιέχουν, αυτή περιορίζεται μόνο σε κάποιες συγκεκριμένες παροχές (π.χ. έλλειψη οδοντιατρικών εξόδων, έλλειψη κάλυψης τέκνων/συντρόφων). Πολλοί από εμάς, ειδικά από πιο φτωχά στρώματα, βρισκόμαστε υπερχρεωμένοι μετά την αποφοίτηση μας. Την ίδια στιγμή έχουμε άλλους συμφοιτητές (τους οποίους διδάσκουμε πολλές φορές) από πολύ πλούσιες οικογένειες, που πληρώνουν τεράστια ποσά για δίδακτρα. Ταυτόχρονα, δεν είναι σπάνια τα περιστατικά βίας, ρατσισμού, σεξιστικής και καταχρηστικής συμπεριφοράς. Οι θύτες είναι κυρίως καθηγητές, οι οποίοι χαίρουν μια παράλογης και ακραίας ανοχής από τη διοίκηση των πανεπιστημίων. Όλο αυτό το σκηνικό δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα.
Οι ερευνητές φοιτητές μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις
Ποια μέσα χρησιμοποιήσατε για να πιέσετε τη διοίκηση;
Μπράντον: Τώρα μαθαίνουμε πώς να απεργούμε, πώς να χτυπάμε. Είμαστε φοιτητές/δάσκαλοι/ερευνητές, μια απεργία μας δεν οδηγεί άμεσα στο να χάσει το Χάρβαρντ δισεκατομμύρια δολάρια. Μπορούμε όμως να είμαστε απίστευτα ανατρεπτικοί. Στην απεργία του 2019 απλώς δεν πήγαμε στη δουλειά, και οργανώσαμε πορείες. Φέτος και το 2020 πήραμε πιο δραστικό δρόμο. Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη. Ο κόσμος δεν είχε συνειδητοποιήσει πόση αναστάτωση μπορούμε να προκαλέσουμε στην κοινότητα, να ακυρώσουμε μαθήματα, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια τελετών, συνεδρίων, ομιλιών, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια ακόμη και εκδηλώσεων το Σαββατοκύριακο.
Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη
Σήμερα συμφωνήσατε με τη διοίκηση σε ένα συμβόλαιο, τι πετύχατε;
Μπράντον: Σε σχέση με το οικονομικό, πετύχαμε την μεγαλύτερη ετήσια αύξηση μισθών εδώ και δεκαετίες (5% καθολικά), η προηγούμενη μεγάλη ήταν (3,5%) το 2013. Η διοίκηση ήρθε στο τραπέζι προτείνοντας 0% επικαλούμενη την κρίση. Αν δεν υπήρχε το σωματείο αυτό θα συνέβαινε. Πετύχαμε ελάχιστο μισθό 21 δολάρια την ώρα, οδοντιατρική κάλυψη στην ασφάλεια (ενώ μέχρι τώρα πληρώναμε μεγάλα ποσά και μηδαμινή κάλυψη) και παιδική μέριμνα για τους γονείς. Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό. Η διδασκαλία και η έρευνα στα πανεπιστήμια δε γίνεται μόνο από καθηγητές ή φοιτητές, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι στα τριάντα και στα σαράντα τους, που δε μπορούν να πληρώσουν το κόστος ενός παιδικού σταθμού. Δεν είμαστε μόνο ένα μάτσο 18χρονοι. Το πανεπιστήμιο μας τσουβάλιαζε επίτηδες και χρησιμοποιεί μια πατερναλιστική συμπεριφορά απέναντι μας για να αρνηθεί τις διεκδικήσεις μας.
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι τα περιστατικά καταχρηστικής, ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά και η εξασφάλισή μιας δίκαιας διαδικασίας δίκης, δίωξης, αποπομπής, ποινής καθηγητών που συμμετέχουν σε αυτά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πολλοί διδακτορικοί βασίζονται στον κύριο ερευνητή (Principal Investigator, PI) για να διεκπεραιώσουν το διδακτορικό τους και να ξεκινήσουν την καριέρα τους. Πολλά περιστατικά δεν αναφέρονται επειδή τα θύματα εξαρτώνται από τον θύτη. Τα εργαστήρια είναι πολύ «έντονοι» χώροι εργασίας, τα πράγματα ξεφεύγουν γρήγορα, ενώ οι άνθρωποι δεν λογοδοτούν.
Στα χαρτιά το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει την πειθαρχική διαδικασία υπάρχει (Title 9 System), αλλά είναι πλήρως ελεγχόμενο από το πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο έχει συμφέρον να προστατέψει τον θύτη, αφού συνήθως είναι μόνιμος υπάλληλος (PI/καθηγητής) ενώ τα θύματα είναι συνήθως αναλώσιμοι ερευνητές. Έτσι το πανεπιστήμιο πάντα προστατεύει αυτούς που έχουν την εξουσία. Το σύστημα δηλαδή δεν προστατεύει τα θύματα, και όχι μόνο αυτό, αλλά συνήθως δέχονται και κοινωνική πίεση να μην δημοσιοποιήσουν τα περιστατικά. Σε σχέση με αυτό, παλέψαμε για τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής. Το πανεπιστήμιο δεν δέχτηκε. Θέσαμε το ζήτημα σε ψηφοφορία. Η πλειοψηφία συμφώνησε να συμβιβαστούμε προς το παρόν, λόγω των αυξήσεων που πετύχαμε, και επειδή αυτό το ζήτημα για να λυθεί απαιτεί ομοσπονδιακές μεταρρυθμίσεις. Είναι ένα φλέγον ζήτημα και σκοπεύουμε να συμμαχήσουμε με όλα τα άλλα σωματεία για να μετρήσουμε νίκες. Προς το παρόν, μετά από μήνες απεργίας δε βλέπουμε κάποιο δρόμο να το πετύχουμε μόνοι μας με περαιτέρω απεργίες. Στρατηγικά σκεφτόμαστε πώς αλλιώς μπορούμε να αυξήσουμε την πίεση. Πετύχαμε όμως να υπάρχει ένα ταμείο νομικής κάλυψης θυμάτων σε υποθέσεις παρενόχλησης.
Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα
Χάντερ: Για εμάς είναι ένα κομβικό ζήτημα, το οποίο έχει διχάσει και το ίδιο το σωματείο. Από τη μία υπήρχε μια πλευρά που λέει ότι η διοίκηση έκανε βήματα πίσω στο οικονομικό κομμάτι και πρέπει να δεχθούμε το συμβόλαιο που μας προτείνουν, μια μικρή νίκη. Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι αυτό δεν αρκεί. Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα. Η ουσία όμως είναι, ότι συνήθως οι θύτες είναι καθηγητές ή διοικητικό προσωπικό, που κατέχουν θέση εξουσίας σε σχέση με το θύμα. Σε περίπτωση που το θύμα προσπαθήσει να προχωρήσει δικαστικά, δεν έχει καμία ελπίδα με το υπάρχον σύστημα. Η δικαστική οδός είναι πολυέξοδη, όταν έχεις απέναντι σου ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο με τέτοιο brand name, δεν έχεις καμία ελπίδα.
Ένα άλλο θέμα που κρίθηκε είναι αν θα είναι υποχρεωτική η εγγραφή για κάθε εργαζόμενο (και άρα η αυτόματη πληρωμή συνδρομής), ή αν θα είναι εθελοντικό. Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να κυνηγάμε συνέχεια νέα μέλη. Πολλοί εργαζόμενοι δε πληρώνουν, αλλά ευνοούνται από τις αυξήσεις που πετυχαίνουμε. Αυτός είναι ξεκάθαρα ένας τρόπος σαμποτάζ των συνδικάτων, για αυτονόητους λόγους. Δε καταφέραμε να κερδίσουμε σε αυτό το θέμα. Προσωπικά πιστεύω ότι έπρεπε να συνεχίσουμε την απεργία για να κερδίσουμε και τις άλλες δύο διεκδικήσεις, πρώτον καλύτερη νομική κάλυψη, και υποχρεωτική εγγραφή στο σωματείο. Η άποψη αυτή μειοψήφησε με το ¼ επί του συνόλου.
Πώς σας αντιμετώπισε το πανεπιστήμιο;
Χάντερ: Με πολλές τεχνικές υποβάθμισης της απεργίας και του σωματείου. Είναι αξιοσημείωτο ότι το πανεπιστήμιο έστελνε μέιλ με περιεχόμενο «Το κακό σωματείο σας υποχρεώνει να πληρώνεται πρόστιμα! Αυτό θέλετε;»…
Μπράντον: Σε έβαζαν να υπογράψεις ένα χαρτί με τις ώρες που απεργείς για να στις κρατήσουν από τον μισθό…
Τι φόβους αντιμετωπίσατε ως απεργοί και τι κάνατε γι αυτό;
Χάντερ: Πολλοί φοβούνται τα αντίποινα (από Καθηγητές/διοικητικό προσωπικό) και τους χαμένους μισθούς.
Μπράντον: Σε σχέση με το δεύτερο φροντίσαμε μέσω του UAW να καλύψουμε ένα μέρος του μισθού για τους απεργούς. Σε σχέση με το πρώτο, δημιουργήσαμε μια κρίσιμη μάζα, με πρόταγμα την αλληλεγγύη, για την αντιμετώπιση του φόβου. Προφανώς ίσως υπάρξουν αντίποινα, αλλά αν έχεις την πλειοψηφία στο πλευρό σου, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ένας καθηγητής να αντιδράσει απέναντι σε μια ολόκληρη κοινότητα. Στόχος μας ήταν να μεταφέρουμε τον φόβο σε αυτούς.
Πώς σας αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι (μη εργαζόμενοι) φοιτητές;
Μπράντον: Υπήρχε μεγάλη αλληλεγγύη όπως ίσως πρόσεξες και εσύ από τις κινητοποιήσεις μας. Ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές που δεν μπήκαν στο σωματείο, έδειξαν αλληλεγγύη.
Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW
Σχεδιάζετε κάποια συλλογική προσπάθεια με άλλα σωματεία (ΜΙΤ κλπ.) για την οργάνωση μαζικότερων γενικών απεργιών;
Μπράντον: Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW. Πιστεύουμε πως πρέπει να είμαστε εντελώς συνδικαλισμένοι, από φοιτητές μέχρι ποστ-ντοκ και μη μόνιμο προσωπικό. Υποστηρίζουμε και δουλεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχουμε.
Σε σχέση με εργαζόμενους από άλλους κλάδους: στις διαπραγματεύσεις δεν ήμασταν μόνοι μας. Οι φύλακες με το δικό τους σωματείο, οι επιστάτες με το δικό τους σωματείο, και το σωματείο των εργαζομένων σε υπαλληλικές θέσεις διαπραγματεύτηκαν επίσης στο πλευρό μας. Το Χάρβαρντ σχεδίαζε για όλους ένα συμβόλαιο 0%, χωρίς αυξήσεις, με περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη. Το Χάρβαρντ ήρθε στο τραπέζι χωρίς τίποτα. Σε συνεννόηση με τα άλλα σωματεία, είπαμε όχι. Δουλεύουμε στον ίδιο εργοδότη. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε ταυτόχρονα, με συντονισμό. Αν παλέψουμε μαζί, θα κερδίσουμε μαζί. Υπήρχε συνεννόηση να μη δεχθούμε κανένα συμβόλαιο χωρίς αύξηση.
Χάντερ: Προσπαθήσαμε και εμείς ενεργά και στο παρελθόν να είμαστε παρών στους δικούς τους αγώνες. Στάσου στο πλευρό των άλλων εργαζομένων στον δικό τους αγώνα, και θα εμφανιστούν και αυτοί στον δικό σου.
Μπράντον: Η απεργία μας εντάσσεται στο γενικό κύμα απεργιών του Οκτώβρη (Striketober), στη μεγαλύτερη αύξηση της οργανωμένης πάλης εδώ και δεκαετίες στην Αμερική. Η UAW μεγαλώνει και πλήθος κόσμου οργανώνεται από όλους τους κλάδους. Είμαστε σε επικοινωνία να χτίσουμε διακλαδικές συμμαχίες. Δεν έχει σημασία το που δουλεύεις, χειρωνακτικά, πνευματικά, με εργαλεία ή λάπτοπ. Μπορούμε να παλέψουμε μαζί για κοινές διεκδικήσεις. Οι διαφορές πρέπει να λαμβάνονται υπ΄όψιν προσεχτικά, αλλά οι διασπάσεις αποδυναμώνουν την πάλη μας.
Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει μια αντίστοιχη προσπάθεια, θέλετε να πείτε κάτι γι αυτό;
Μπράντον: Στέλνουμε χαιρετισμό στους αγωνιζόμενους φοιτητές, διδακτορικούς και ερευνητές, και την ειλικρινή μας αλληλεγγύη.
Χάντερ: Αλληλεγγύη!
*Υποψήφιος Διδάκτορας, Μηχανική Μάθηση και Υπολογιστική Επιστήμη, ETH Ζυρίχη και Συνεργάτης Ερευνητής, Εφαρμοσμένα Μαθηματικά, Χάρβαρντ
πηγη: prin.gr
Συνέντευξη του προέδρου και ενός μέλους του Σωματείου Μεταπτυχιακών του Χάρβαρντ στον Παντελή Βλάχα*
▸Στην Αμερική η μάχη για σωματεία μεταπτυχιακών, διδακτορικών και φοιτητών που παρέχουν διδακτικό και ερευνητικό έργο, ξεκίνησε δυναμικά το 1969 με το δημόσιο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον στη Μινεσότα. Σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αμερικάνικη οικονομία, κύρια ζητήματα τότε ήταν η εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων στην παιδεία, η συνεχώς αυξανόμενη σύνδεση των πανεπιστημίων με εταιρείες, θέτοντας την έρευνα εξ ολοκλήρου στη δική τους εκμετάλλευση και στοχοθεσία, αλλά και η συνεχής απαξίωση της εργασίας και της έρευνας (μείωση μισθών σε σχέση με κόστος ζωής, κλπ.).
Παρόλα αυτά, αυτή η πρώιμη προσπάθεια δε κατάφερε να συμπαρασύρει μαζικά άλλα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Επιπλέον, σε ότι αναφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μια απόφαση δικαστηρίου από το Εθνικό Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων (National Labor Relations Board, NLRB) το 2004 έβαζε ταφόπλακα στην ίδρυση σωματείων από εργαζόμενους στην έρευνα (φοιτητές, διδακτορικούς, κλπ.), αφού χαρακτήριζε τους εργαζόμενους ως φοιτητές, χωρίς δικαίωμα στην εκπροσώπηση και διαπραγμάτευση των συμβολαίων τους, πηγαίνοντας τον αγώνα τους αρκετά βήματα πίσω.
Τα τελευταία χρόνια το τοπίο αυτό αλλάζει. Το 2014, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι στο Κολούμπια οργανώθηκαν και κατάφεραν να ανατρέψουν τη δικαστική απόφαση σε μια ιστορική νίκη. Αυτή η νίκη έφερε σαν αποτέλεσμα πολλά σωματεία διδακτορικών και φοιτητών εργαζομένων στην έρευνα, σωματεία ποστ-ντοκ και μη μόνιμου διδακτικού προσωπικού, αλλά και κοινά σωματεία, να ξεπηδούν σε πρωτοκλασάτα αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπως το Stanford, το Duke, το Cornel, το Yale, και το Harvard, που δίνουν τώρα τη σκυτάλη και στο ΜΙΤ.
Το σωματείο του Χάρβαρντ (Harvard Union of Graduate Students) κατάφερε πρόσφατα να κερδίσει μετά από πολύμηνη απεργιακή μάχη σημαντικές αυξήσεις μισθών στη διαπραγμάτευση με τη διοίκηση. Μιλήσαμε με τον πρόεδρο του σωματείου Brandon Mancilla, διδακτορικό φοιτητή στο Ιστορικό και τον Hunter Heidenreich, διδακτορικό φοιτητή στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και ενεργό μέλος του σωματείου, για την κατάσταση που επικρατεί στην έρευνα, αλλά και για το πώς βλέπουν οι ίδιοι την οργάνωση στο σωματείο, που περιλαμβάνει προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς που παρέχουν υπηρεσίες διδασκαλίας ή έρευνας.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του σωματείου για εσάς;
Μπράντον: Ήρθα στο πανεπιστήμιο το 2017 πριν περίπου 4 χρόνια για το διδακτορικό μου στην Ιστορία της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Το σωματείο είχε ήδη ξεκινήσει να διαμορφώνεται από μια μικρή μερίδα φοιτητών από το 2014, σε συνεργασία με το United Auto Workers (UAW, αμερικανική εργατική ένωση που εκπροσωπεί εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά) που είναι το αντίστοιχο τριτοβάθμιο όργανο (στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ένα τριτοβάθμιο όργανο για όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα). Το 2016 προσπαθήσαμε να αναγνωριστούμε επισήμως στο NLRB αλλά μας απέτρεψαν (σε συνεργασία με τη διοίκηση του Χάρβαρντ), με το να αποκλείσουν εκατοντάδες φοιτητές και εργαζόμενους στη διδασκαλία και έρευνα, που μπορούσαν να ψηφίσουν θέτοντας παράλογους και ανακριβείς περιορισμούς στο ποιος έχει δικαίωμα ψήφου/ποιος ορίζεται ως εργαζόμενος. Τελικά χάσαμε εκείνη την αρχική ψηφοφορία. Η ψηφοφορία έγινε με τόσο πρόδηλα παράλογο τρόπο που ακόμη και η Τραμπική διοίκηση ικανοποίησε το αίτημα μας για δεύτερη ψηφοφορία υπό τις πιέσεις μας και την προσφυγή μας στον Τύπο (δημοσιότητα, κλπ.). Στην δεύτερη ψηφοφορία ήμουν ενεργό μέλος (το 2018), πήραμε μαζικά τη πλειοψηφία και ιδρύσαμε και επισήμως το σωματείο.
Χάντερ: Ήξερα για το σωματείο πριν κάνω τις αιτήσεις μου, αλλά έμαθα περισσότερα τις πρώτες μέρες που επισκέφθηκα τη σχολή, με πλησίασαν φοιτητές και μου μοίρασαν φυλλάδια για την προσπάθεια τους. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα επιπλέον βασικό κριτήριο για την επιλογή μου.
Μπράντον: Στην αρχή μπήκαμε ως νεούδια, φοιτητές ας πούμε αριστερών πεποιθήσεων. Θα με χαρακτήριζα ακτιβιστή, δεν είχαμε εμπειρία από απεργιακή πάλη. Απλώς βάζαμε τους φίλους μας, και όποιον ενδιαφερόταν. Αυτό μέχρι τις συνεχόμενες απεργίες εν μέσω της διαπραγμάτευσης του συμβολαίου μας. Σε όλους αυτούς τους μήνες ασχολήθηκα πολύ παραπάνω, αναλάβαμε καθήκοντα, δεν αφήσαμε σπιθαμή του πανεπιστημίου που να μην προπαγανδίσουμε τις θέσεις μας. Σε όλα τα κτίρια, σε όλες τις σχολές/καφετέριες, έγινε ένας πραγματικός αγώνας, να ξέρει ο κάθε φοιτητής τι συμβαίνει. Ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται, να μην έχει το δικαίωμα να πει «Α, εγώ δεν ήξερα. Δεν είδα.». Να έχουμε μια κρίσιμη μάζα για την απεργία. Μόλις ξεκίνησε η απεργία, μόνη μου έγνοια ήταν να κάνουμε την απεργία όσο πιο επιδραστική και δυνατή γίνεται. Να ακουστούμε.
Μπορείς δηλαδή να πεις ότι η απεργιακή κινητοποίηση σε ριζοσπαστικοποίησε;
Μπράντον: Ακριβώς, είναι μεγάλη υπόθεση να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει ότι αρνούμαι να εργαστώ, και δε φοβάμαι. Διαπραγματευόμαστε την εργασία μας. Είναι διαφορετικό πράγμα από μια ακτιβιστική διαδήλωση. Συνειδητοποίησα τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη, από άλλους εργαζόμενους, ακόμη και όταν είναι δεδομένο ότι θα χάσεις. Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία. Εν τέλει βλέπεις στην πράξη ότι άτομα που κάνουν πολύ διαφορετικές δουλειές, έχουμε κάτι βαθιά κοινό. Όλοι οι εργαζόμενοι του πανεπιστημίου είχαμε σχεδόν τα ίδια θέματα!
Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά
Ποια είναι αυτά; Ποιες ανάγκες έρχεται να καλύψει το σωματείο;
Μπράντον: Για πολλά χρόνια τώρα διεκδικούμε μισθούς με τους οποίους μπορούμε να ζήσουμε, δίκαιες αμοιβές ανάλογες με το κόστος ζωής της πόλης, καλύτερη ασφάλιση υγείας, καθώς και μέτρα για παρενοχλήσεις, διακρίσεις, εκφοβισμούς και αντίποινα από την πλευρά καθηγητών.
Καταρχάς, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι βλέπουμε συνεχώς το διδακτικό έργο να μεταφέρεται από το μόνιμο προσωπικό (λέκτορες, καθηγητές) σε εμάς ή σε άλλο προσωπικό με συμβόλαια ορισμένου χρόνου. Στο Κολούμπια, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, μόνο το 28% των τάξεων τη χρονιά 2015-2016 διδάχθηκε από μόνιμο προσωπικό [1]). Οι μόνιμοι καθηγητές πιέζονται από τα πανεπιστήμια να βρούνε χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να θέτουν τη διδασκαλία σε δεύτερη μοίρα. Οι ερευνητές φοιτητές (student researchers/teaching assistance) μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις. Στη Βοστώνη για παράδειγμα, στο Χάρβαρντ, ο μισθός ενός λέκτορα, μη μόνιμου προσωπικού ειδικά προσλαμβανόμενου για διδακτικό έργο, είναι λίγο πάνω από το διπλάσιο του ενοικίου του.
Τα συμβόλαια των εργαζόμενων φοιτητών συνήθως δεν εμπεριέχουν ασφαλιστική κάλυψη, ενώ όταν περιέχουν, αυτή περιορίζεται μόνο σε κάποιες συγκεκριμένες παροχές (π.χ. έλλειψη οδοντιατρικών εξόδων, έλλειψη κάλυψης τέκνων/συντρόφων). Πολλοί από εμάς, ειδικά από πιο φτωχά στρώματα, βρισκόμαστε υπερχρεωμένοι μετά την αποφοίτηση μας. Την ίδια στιγμή έχουμε άλλους συμφοιτητές (τους οποίους διδάσκουμε πολλές φορές) από πολύ πλούσιες οικογένειες, που πληρώνουν τεράστια ποσά για δίδακτρα. Ταυτόχρονα, δεν είναι σπάνια τα περιστατικά βίας, ρατσισμού, σεξιστικής και καταχρηστικής συμπεριφοράς. Οι θύτες είναι κυρίως καθηγητές, οι οποίοι χαίρουν μια παράλογης και ακραίας ανοχής από τη διοίκηση των πανεπιστημίων. Όλο αυτό το σκηνικό δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα.
Οι ερευνητές φοιτητές μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις
Οι εργαζόμενοι κόβουν τον ήχο σε ομιλία του προέδρου του ιδρύματος, κατά τη διάρκεια δημόσιας ομιλίας του!
Ποια μέσα χρησιμοποιήσατε για να πιέσετε τη διοίκηση;
Μπράντον: Τώρα μαθαίνουμε πώς να απεργούμε, πώς να χτυπάμε. Είμαστε φοιτητές/δάσκαλοι/ερευνητές, μια απεργία μας δεν οδηγεί άμεσα στο να χάσει το Χάρβαρντ δισεκατομμύρια δολάρια. Μπορούμε όμως να είμαστε απίστευτα ανατρεπτικοί. Στην απεργία του 2019 απλώς δεν πήγαμε στη δουλειά, και οργανώσαμε πορείες. Φέτος και το 2020 πήραμε πιο δραστικό δρόμο. Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη. Ο κόσμος δεν είχε συνειδητοποιήσει πόση αναστάτωση μπορούμε να προκαλέσουμε στην κοινότητα, να ακυρώσουμε μαθήματα, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια τελετών, συνεδρίων, ομιλιών, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια ακόμη και εκδηλώσεων το Σαββατοκύριακο.
Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη
Σήμερα συμφωνήσατε με τη διοίκηση σε ένα συμβόλαιο, τι πετύχατε;
Μπράντον: Σε σχέση με το οικονομικό, πετύχαμε την μεγαλύτερη ετήσια αύξηση μισθών εδώ και δεκαετίες (5% καθολικά), η προηγούμενη μεγάλη ήταν (3,5%) το 2013. Η διοίκηση ήρθε στο τραπέζι προτείνοντας 0% επικαλούμενη την κρίση. Αν δεν υπήρχε το σωματείο αυτό θα συνέβαινε. Πετύχαμε ελάχιστο μισθό 21 δολάρια την ώρα, οδοντιατρική κάλυψη στην ασφάλεια (ενώ μέχρι τώρα πληρώναμε μεγάλα ποσά και μηδαμινή κάλυψη) και παιδική μέριμνα για τους γονείς. Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό. Η διδασκαλία και η έρευνα στα πανεπιστήμια δε γίνεται μόνο από καθηγητές ή φοιτητές, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι στα τριάντα και στα σαράντα τους, που δε μπορούν να πληρώσουν το κόστος ενός παιδικού σταθμού. Δεν είμαστε μόνο ένα μάτσο 18χρονοι. Το πανεπιστήμιο μας τσουβάλιαζε επίτηδες και χρησιμοποιεί μια πατερναλιστική συμπεριφορά απέναντι μας για να αρνηθεί τις διεκδικήσεις μας.
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι τα περιστατικά καταχρηστικής, ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά και η εξασφάλισή μιας δίκαιας διαδικασίας δίκης, δίωξης, αποπομπής, ποινής καθηγητών που συμμετέχουν σε αυτά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πολλοί διδακτορικοί βασίζονται στον κύριο ερευνητή (Principal Investigator, PI) για να διεκπεραιώσουν το διδακτορικό τους και να ξεκινήσουν την καριέρα τους. Πολλά περιστατικά δεν αναφέρονται επειδή τα θύματα εξαρτώνται από τον θύτη. Τα εργαστήρια είναι πολύ «έντονοι» χώροι εργασίας, τα πράγματα ξεφεύγουν γρήγορα, ενώ οι άνθρωποι δεν λογοδοτούν.
Στα χαρτιά το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει την πειθαρχική διαδικασία υπάρχει (Title 9 System), αλλά είναι πλήρως ελεγχόμενο από το πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο έχει συμφέρον να προστατέψει τον θύτη, αφού συνήθως είναι μόνιμος υπάλληλος (PI/καθηγητής) ενώ τα θύματα είναι συνήθως αναλώσιμοι ερευνητές. Έτσι το πανεπιστήμιο πάντα προστατεύει αυτούς που έχουν την εξουσία. Το σύστημα δηλαδή δεν προστατεύει τα θύματα, και όχι μόνο αυτό, αλλά συνήθως δέχονται και κοινωνική πίεση να μην δημοσιοποιήσουν τα περιστατικά. Σε σχέση με αυτό, παλέψαμε για τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής. Το πανεπιστήμιο δεν δέχτηκε. Θέσαμε το ζήτημα σε ψηφοφορία. Η πλειοψηφία συμφώνησε να συμβιβαστούμε προς το παρόν, λόγω των αυξήσεων που πετύχαμε, και επειδή αυτό το ζήτημα για να λυθεί απαιτεί ομοσπονδιακές μεταρρυθμίσεις. Είναι ένα φλέγον ζήτημα και σκοπεύουμε να συμμαχήσουμε με όλα τα άλλα σωματεία για να μετρήσουμε νίκες. Προς το παρόν, μετά από μήνες απεργίας δε βλέπουμε κάποιο δρόμο να το πετύχουμε μόνοι μας με περαιτέρω απεργίες. Στρατηγικά σκεφτόμαστε πώς αλλιώς μπορούμε να αυξήσουμε την πίεση. Πετύχαμε όμως να υπάρχει ένα ταμείο νομικής κάλυψης θυμάτων σε υποθέσεις παρενόχλησης.
Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα
Χάντερ: Για εμάς είναι ένα κομβικό ζήτημα, το οποίο έχει διχάσει και το ίδιο το σωματείο. Από τη μία υπήρχε μια πλευρά που λέει ότι η διοίκηση έκανε βήματα πίσω στο οικονομικό κομμάτι και πρέπει να δεχθούμε το συμβόλαιο που μας προτείνουν, μια μικρή νίκη. Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι αυτό δεν αρκεί. Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα. Η ουσία όμως είναι, ότι συνήθως οι θύτες είναι καθηγητές ή διοικητικό προσωπικό, που κατέχουν θέση εξουσίας σε σχέση με το θύμα. Σε περίπτωση που το θύμα προσπαθήσει να προχωρήσει δικαστικά, δεν έχει καμία ελπίδα με το υπάρχον σύστημα. Η δικαστική οδός είναι πολυέξοδη, όταν έχεις απέναντι σου ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο με τέτοιο brand name, δεν έχεις καμία ελπίδα.
Ένα άλλο θέμα που κρίθηκε είναι αν θα είναι υποχρεωτική η εγγραφή για κάθε εργαζόμενο (και άρα η αυτόματη πληρωμή συνδρομής), ή αν θα είναι εθελοντικό. Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να κυνηγάμε συνέχεια νέα μέλη. Πολλοί εργαζόμενοι δε πληρώνουν, αλλά ευνοούνται από τις αυξήσεις που πετυχαίνουμε. Αυτός είναι ξεκάθαρα ένας τρόπος σαμποτάζ των συνδικάτων, για αυτονόητους λόγους. Δε καταφέραμε να κερδίσουμε σε αυτό το θέμα. Προσωπικά πιστεύω ότι έπρεπε να συνεχίσουμε την απεργία για να κερδίσουμε και τις άλλες δύο διεκδικήσεις, πρώτον καλύτερη νομική κάλυψη, και υποχρεωτική εγγραφή στο σωματείο. Η άποψη αυτή μειοψήφησε με το ¼ επί του συνόλου.
Πώς σας αντιμετώπισε το πανεπιστήμιο;
Χάντερ: Με πολλές τεχνικές υποβάθμισης της απεργίας και του σωματείου. Είναι αξιοσημείωτο ότι το πανεπιστήμιο έστελνε μέιλ με περιεχόμενο «Το κακό σωματείο σας υποχρεώνει να πληρώνεται πρόστιμα! Αυτό θέλετε;»…
Μπράντον: Σε έβαζαν να υπογράψεις ένα χαρτί με τις ώρες που απεργείς για να στις κρατήσουν από τον μισθό…
Τι φόβους αντιμετωπίσατε ως απεργοί και τι κάνατε γι αυτό;
Χάντερ: Πολλοί φοβούνται τα αντίποινα (από Καθηγητές/διοικητικό προσωπικό) και τους χαμένους μισθούς.
Μπράντον: Σε σχέση με το δεύτερο φροντίσαμε μέσω του UAW να καλύψουμε ένα μέρος του μισθού για τους απεργούς. Σε σχέση με το πρώτο, δημιουργήσαμε μια κρίσιμη μάζα, με πρόταγμα την αλληλεγγύη, για την αντιμετώπιση του φόβου. Προφανώς ίσως υπάρξουν αντίποινα, αλλά αν έχεις την πλειοψηφία στο πλευρό σου, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ένας καθηγητής να αντιδράσει απέναντι σε μια ολόκληρη κοινότητα. Στόχος μας ήταν να μεταφέρουμε τον φόβο σε αυτούς.
Πώς σας αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι (μη εργαζόμενοι) φοιτητές;
Μπράντον: Υπήρχε μεγάλη αλληλεγγύη όπως ίσως πρόσεξες και εσύ από τις κινητοποιήσεις μας. Ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές που δεν μπήκαν στο σωματείο, έδειξαν αλληλεγγύη.
Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW
Σχεδιάζετε κάποια συλλογική προσπάθεια με άλλα σωματεία (ΜΙΤ κλπ.) για την οργάνωση μαζικότερων γενικών απεργιών;
Μπράντον: Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW. Πιστεύουμε πως πρέπει να είμαστε εντελώς συνδικαλισμένοι, από φοιτητές μέχρι ποστ-ντοκ και μη μόνιμο προσωπικό. Υποστηρίζουμε και δουλεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχουμε.
Σε σχέση με εργαζόμενους από άλλους κλάδους: στις διαπραγματεύσεις δεν ήμασταν μόνοι μας. Οι φύλακες με το δικό τους σωματείο, οι επιστάτες με το δικό τους σωματείο, και το σωματείο των εργαζομένων σε υπαλληλικές θέσεις διαπραγματεύτηκαν επίσης στο πλευρό μας. Το Χάρβαρντ σχεδίαζε για όλους ένα συμβόλαιο 0%, χωρίς αυξήσεις, με περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη. Το Χάρβαρντ ήρθε στο τραπέζι χωρίς τίποτα. Σε συνεννόηση με τα άλλα σωματεία, είπαμε όχι. Δουλεύουμε στον ίδιο εργοδότη. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε ταυτόχρονα, με συντονισμό. Αν παλέψουμε μαζί, θα κερδίσουμε μαζί. Υπήρχε συνεννόηση να μη δεχθούμε κανένα συμβόλαιο χωρίς αύξηση.
Χάντερ: Προσπαθήσαμε και εμείς ενεργά και στο παρελθόν να είμαστε παρών στους δικούς τους αγώνες. Στάσου στο πλευρό των άλλων εργαζομένων στον δικό τους αγώνα, και θα εμφανιστούν και αυτοί στον δικό σου.
Μπράντον: Η απεργία μας εντάσσεται στο γενικό κύμα απεργιών του Οκτώβρη (Striketober), στη μεγαλύτερη αύξηση της οργανωμένης πάλης εδώ και δεκαετίες στην Αμερική. Η UAW μεγαλώνει και πλήθος κόσμου οργανώνεται από όλους τους κλάδους. Είμαστε σε επικοινωνία να χτίσουμε διακλαδικές συμμαχίες. Δεν έχει σημασία το που δουλεύεις, χειρωνακτικά, πνευματικά, με εργαλεία ή λάπτοπ. Μπορούμε να παλέψουμε μαζί για κοινές διεκδικήσεις. Οι διαφορές πρέπει να λαμβάνονται υπ΄όψιν προσεχτικά, αλλά οι διασπάσεις αποδυναμώνουν την πάλη μας.
Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει μια αντίστοιχη προσπάθεια, θέλετε να πείτε κάτι γι αυτό;
Μπράντον: Στέλνουμε χαιρετισμό στους αγωνιζόμενους φοιτητές, διδακτορικούς και ερευνητές, και την ειλικρινή μας αλληλεγγύη.
Χάντερ: Αλληλεγγύη!
*Υποψήφιος Διδάκτορας, Μηχανική Μάθηση και Υπολογιστική Επιστήμη, ETH Ζυρίχη και Συνεργάτης Ερευνητής, Εφαρμοσμένα Μαθηματικά, Χάρβαρντ
Η υγειονομική κρίση πράγματι αποτέλεσε ευκαιρία. Αλλά όχι για όλους.
Το ποσοστό του πλούτου των νοικοκυριών που ανήκει στους δισεκατομμυριούχους σημείωσε αύξηση-ρεκόρ στη διάρκεια της πανδημίας, ενώ και οι εκατομμυριούχοι δεν τα πήγαν καθόλου άσχημα, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε την Τρίτη.
Η Παγκόσμια Έκθεση για την Ανισότητα, που πραγματοποιήθηκε από ένα δίκτυο κοινωνικών επιστημόνων, διαπίστωσε ότι στη διάρκεια της φετινής χρονιάς οι δισεκατομμυριούχοι κατέχουν συνολικά το 3,5% της παγκόσμιας περιουσίας των νοικοκυριών, σε σχέση με το περίπου 2% που κατείχαν στην αρχή τις πανδημίας, δηλαδή στις αρχές του 2020.
«Η κρίση του κοροναϊού έχει εντείνει τις ανισότητες μεταξύ των πολύ πλούσιων και του υπόλοιπου πληθυσμού», ανέφερε ο επικεφαλής της μελέτης, Λούκας Τσάνσελ, σημειώνοντας ότι οι πλούσιες οικονομίες αξιοποίησαν την εκτεταμένη οικονομική υποστήριξη για να αμβλύνουν τη ραγδαία αύξηση της φτώχειας που παρατηρήθηκε σε άλλες περιοχές.
Η έκθεση στηρίχτηκε σε πολλαπλές εξειδικευμένες έρευνες, καθώς επίσης και σε δημοσίως διαθέσιμα στοιχεία, ενώ τον πρόλογο συνέταξαν οι αμερικανοί οικονομολόγοι Αμπχιτζίντ Μπανερζί και Έσθερ Ντούφλο, δυο εκ των τριών νικητών βραβείου Νόμπελ το 2019 για τη δουλειά τους επάνω στο ζήτημα της φτώχειας.
«Από τη στιγμή που ο πλούτος είναι κύρια πηγή μελλοντικών οικονομικών κερδών, και, όλο και περισσότερο, εξουσίας και επιρροής, το γεγονός αυτό συνεπάγεται περαιτέρω αύξηση της ανισότητας», έγραψαν σχετικά με αυτό που αποκαλούν «ακραία συγκέντρωση οικονομικής ισχύος στα χέρια μιας πολύ μικρής μειοψηφίας των υπερβολικά πλούσιων».
Τα ευρήματα συνάδουν με ένα εύρος παλαιότερων ερευνών, «λιστών πλουσίων» και άλλων στοιχείων που παραπέμπουν σε αύξηση των υγειονομικών, κοινωνικών, έμφυλων και φυλετικών ανισοτήτων στη διάρκεια της πανδημίας.
Η ετήσια λίστα δισεκατομμυριούχων του Forbes περιλάμβανε τον αριθμό-ρεκόρ των 2.755 δισεκατομμυριούχων που συνολικά κατέχουν περιουσία που αγγίζει τα $13,1 τρισεκατομμύρια. Συγκριτικά, ο συνολικός πλούτος που ανήκε σε δισεκατομμυριούχους την προηγούμενη χρονιά περιοριζόταν στα $8 τρισεκατομμύρια.
Η νέα μελέτη δείχνει ότι μια ευρύτερη ομάδα 520.000 ενηλίκων, που αποτελούν το πλουσιότερο 0,01% του πλανήτη, είδαν το μερίδιό τους στον συνολικό παγκόσμιο πλούτο να αγγίζει το 11% στη διάρκεια της χρονιάς, σε σχέση με το 10% για το 2020.
Προκειμένου να ανήκει κανείς στο πλουσιότερο 0,01%, η περιουσία του νοικοκυριού του θα πρέπει να αγγίζει τουλάχιστον τα 16,7 εκατομμύρια ευρώ, προσαρμοσμένη στον πληθωρισμό, σύμφωνα με τη μελέτη.
Αναλυτές αναφέρουν ότι ορισμένοι από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη έχουν επωφεληθεί από τη μετάβαση στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια των lockdown, ενώ άλλοι απλώς έχουν κερδίσει από την αύξηση της αξίας της περιουσίας τους, εξαιτίας των στοιχημάτων των αγορών για την ταχύτητα και το σχήμα της παγκόσμιας ανάκαμψης.
Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι αν και η φτώχεια σημείωσε κατακόρυφη αύξηση στις χώρες με μικρότερη επιδοματική κάλυψη, η τεράστια κυβερνητική υποστήριξη στις ΗΠΑ και της Ευρώπης κατάφερε να αμβλύνει τουλάχιστον ένα μέρος των επιπτώσεων στους ανθρώπους με τα χαμηλότερα εισοδήματα.
«Αυτό αποδεικνύει τη σημασία που έχει το κοινωνικό κράτος στον αγώνα κατά της φτώχειας», τόνισε ο Τσάνσελ.
Ταυτόχρονα, η έκθεση χαιρέτισε τη φετινή συμφωνία για έναν ελάχιστο παγκόσμιο εταιρικό φόρο της τάξης του 15%, ως ένα πιθανό ορόσημο στις προσπάθειες περιορισμού ενός «αγώνα δρόμου προς τον πάτο», που από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έχει οδηγήσει στη μείωση του μέσου ποσοστού εταιρικής φορολογίας στο μισό, δηλαδή περίπου στο 24%.
Ωστόσο, επεσήμανε ότι η συμφωνία δεν ήταν σωστή, επειδή η βάση του 15% ήταν χαμηλότερη ακόμη και σε σχέση με το ποσοστό φορολογίας που επιβάλλεται στους εργαζόμενους μέσων εισοδημάτων στις πλούσιες χώρες, αλλά και επειδή προβλέπει εξαιρέσεις και αδιαφανείς διαδικασίες διαιτησίας για πολλές από τις εταιρείες που θα επηρεαστούν.
Μπράντον: 
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του σωματείου για εσάς;
