Τυχερέ Γιάννη! Εικόνες από τη σύγχρονη εργασιακή ζούγκλα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Εκεί, κάπου στα χωριά της Πτολεμαϊδας, ο Γιάννης. Δουλεύει στην εξόρυξη λιγνίτη. Με αμοιβή 2,80 ευρώ την ώρα μικτά. Ήτοι 22,40 ευρώ το οκτάωρο, 448 ευρώ το μήνα, με πλήρη απασχόληση…
Ποτέ ο Γιάννης δεν παίρνει πάνω από 400 ευρώ μικτά. Γιατί η απασχόληση δεν είναι πλήρης. Το πόσο θα δουλέψει εξαρτάται από τον εργολάβο που έχει αναλάβει την εξόρυξη…
Ο Γιάννης έχει οικογένεια. Παιδιά, φροντιστήρια, φόροι, ΕΝΦΙΑ. Και τους λογαριασμούς που τρέχουν, φως- νερό- τηλέφωνο. Έρχονται και τα τέλη κυκλοφορίας, για χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν μιλά κανένας στο σπίτι. Κι η γιαγιά άρρωστη, που τσοντάρει από τη σύνταξή της για τη συντήρηση της οικογένειας του Γιάννη.
Εκατοντάδες χιλιάδες οι Γιάννηδες στην Ελλάδα της μεγάλης ύφεσης, των επικυρίαρχων και των μνημονιακών κυβερνήσεων. Ίσως κι ο συγκεκριμένος Γιάννης να λογίζεται από τους τυχερούς, καθώς προς το παρόν τουλάχιστον πληρώνεται σχεδόν στην ώρα του και ελπίζει πως μπορεί να έχει για πολύ καιρό ακόμη δουλειά. Υγεία μόνο να έχει, γιατί στα λιγνιτωρυχεία οι συνθήκες υγιεινής είναι κάτι παραπάνω από κάκιστες.
Τυχερός ο Γιάννης της Πτολεμαϊδας, γιατί οι περισσότεροι απασχολούμενοι της κατηγορίας του όχι μόνο εργάζονται πολύ λιγότερες ώρες, αλλά και πληρώνονται τη γλίσχρα αμοιβή τους στη χάση και στη φέξη. Και μιλάμε για αμοιβές των 150-250 ευρώ τον μήνα, για αναμονή ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο για να ειδοποιηθούν αν και πόσο θα δουλέψουν την επαύριο, για μαύρη- κατάμαυρη εργασία.
Η Μαρία, για παράδειγμα. Πτυχιούχος φιλολογίας, κοντά στα 30. Την καλούν να καλύπτει κενά σε μεγάλο φροντιστήριο, συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Όχι πάντα, για ώρες που μπορεί να κυμαίνονται από 1 ως 8. Με αμοιβή 2 ευρώ την ώρα. 16 ευρώ για πλήρες ωράριο, η Μαρία. Αν είναι ‘’τυχερή’’ και δουλέψει φουλ 4 Σαββατοκύριακα, δηλαδή 8 οκτάωρα, θα ‘’κονομήσει’’ 128 ευρώ το μήνα- τα έξοδα μετακίνησης δηλαδή, ένα καφέ και μια τυρόπιτα…
Ελλάδα 2016… Να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί, απαιτούν οι επικυρίαρχοι. Ατομικές συμβάσεις εργασίας, συμφωνεί απολύτως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι μεγαλοδημοσιογράφοι τύπου Μπάμπη Παπαδημητρίου. Να ψαλιδιστούν, ή και να καταργηθούν τα επιδόματα της εξαθλίωσης. Να καταργηθούν οι φοροαπαλλαγές. Να μειωθεί το αφορολόγητο, για να μην φοροδιαφεύγουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι!
Τυχερέ Γιάννη! Όπως υπολογίζει η ΕΛΣΤΑΤ, το δεύτερο τρίμηνο του 2016 στην Ελλάδα υπήρχαν 272.700 υποαπασχολούμενοι, ήτοι- σύμφωνα με τον ορισμό της Στατιστικής Αρχής- άτομα τα οποία απασχολούνται τόσο λίγο που περισσότερο μοιάζουν με άνεργους παρά με απασχολούμενους. Με απλά λόγια, τα άτομα αυτά ‘’εργάζονται’’ ελάχιστες ώρες την εβδομάδα (ακόμη και μία) αλλά στους στατιστικούς πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat υπολογίζονται στους απασχολούμενους.
Με ‘’αμοιβές’’ που κυμαίνονται από 4 άντε ως 20 ευρώ την εβδομάδα, δηλαδή 16-80 άντε 100 ευρώ το μήνα! Και μη νομίζουμε ότι είναι τίποτε νεαροί ή φοιτητές που κάνουν θελήματα. Από αυτούς, οι 118.600 είναι άτομα 30-44 ετών και οι 83.000 άτομα 45-64 ετών!
Ακριβώς οκτώ χρόνια πριν, το 2008, οι υποαπασχολούμενοι ήταν 95.200. Τριπλασιάστηκαν στα χρόνια της ύφεσης και της υποτέλειας. Όπως και οι άνεργοι (αυτοί δηλαδή που δεν εργάζονται ούτε μία ώρα την εβδομάδα), που από 366.700 το 2008 εκτινάχτηκαν σε 1.112.100 άτομα το 2016.
Υπάρχουν και τα στοιχεία της Εργάνης. Το δεκάμηνο Ιανουαρίου- Οκτωβρίου έγιναν 1.830.000 προσλήψεις. Από αυτές, μόνο το 45,78% αφορούσαν σε συμβάσεις πλήρους απασχόλησης. Το 39,08% ήταν συμβάσεις μερικής απασχόλησης και το 14,4% συμβάσεις εκ περιτροπής απασχόλησης.
Ειδικότερα τον Οκτώβριο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης ήταν λιγότερες από το 40% του συνόλου, γεγονός που δείχνει ότι από μήνα σε μήνα οι λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας κερδίζουν με αλματώδη ρυθμό έδαφος. Πιο συγκεκριμένα, το μήνα αυτό μόλις το 38,32% των προσλήψεων έγιναν με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης και το υπόλοιπο 61,68% με ‘’ευέλικτο’’ ωράριο (46,51% μερική απασχόληση και 15,14% εκ περιτροπής).
Τυχερέ Γιάννη! Μπορεί να αναπνέεις με το κιλό την καρβουνόσκονη, αλλά με λίγη τύχη ίσως και πιάσεις το 400άρι το μήνα. Να γιάνει μονάχα και η γιαγιά, να συνεχίσει να τσοντάρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό…
Έξω βρέχει αυτή την ώρα. Ο ντελιβεράς, όμως, μας έφερε την παραγγελία. Πτυχιούχος το παλικάρι, με μεταπτυχιακό και πολλά όνειρα. Η νιτσεράδα δεν μπόρεσε να τον προφυλάξει από την μπόρα. Μουσκεμένο το κεφάλι του, παγωμένα τα χέρια. Και τα όνειρά του καβάλα σε ένα ‘’παπάκι’’, η αμοιβή του ανάλογη με τις παραγγελίες που διεκπεραιώνει. Δυο- τρία κατοστάρικα το μήνα…
Ελλάδα 2016. Όχι στις συλλογικές συμβάσεις, ναι στις ομαδικές απολύσεις, να μειωθεί το αφορολόγητο για να συλληφθούν οι φοροφυγάδες μισθωτοί και συνταξιούχοι. Εργασιακός μεσαίωνας; Ή μήπως ξεπεράσαμε και τον μεσαίωνα και οδεύουμε πλέον προς την εποχή της δουλοκτησίας;
ΠΗΓΗ: imerodromos.gr
Το Μέλλον του Πλανήτη και της Συμφωνίας του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 2015 195 χώρες από όλο τον πλανήτη συμφώνησαν ομόφωνα στο Παρίσι να υπογράψουν μια Συμφωνία για την Κλιματική Αλλαγή, που επισφραγίζει την πρώτη ιστορική στιγμή κατά την οποία όλοι οι ηγέτες των χωρών καταλήγουν να προστατέψουν έμπρακτα και με ένα παγκόσμιο σχέδιο το περιβάλλον και την Γη.
Οι φορολογικές αλλαγές που προωθούνται με το επικαιροποιημένο μνημόνιο
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Aύξηση του ορίου τζίρου για την απαλλαγή από τον ΦΠΑ που σήμερα είναι 10.000 ευρώ, με επικρατέστερο στόχο την άνοδό του στις 25.000 ευρώ προωθείται από την κυβέρνηση.
Οι διαπραγματεύσεις με τα τεχνικά κλιμάκια έχουν ήδη προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό και, όπως υποστηρίζουν κορυφαία στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, τα περισσότερα από τα θέματα που εξετάζονται έχουν ήδη «κλειδώσει», ενώ παραμένουν ορισμένες τεχνικές λεπτομέρειες επί των συγκεκριμένων φορο-αλλαγών.
Ειδικότερα, όπως έχει ήδη επισημάνει η Ναυτεμπορική οι αλλαγές που περιλαμβάνονται στο επικαιροποιημένο μνημόνιο προβλέπουν τα εξής:
- Επανεξέταση όλων των φοροαπαλλαγών των επιχειρήσεων, με στόχο να καταργηθούν όσες κριθούν άδικες και αναποτελεσματικές.
- Αλλαγές στον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων, ώστε να καταστούν αποτελεσματικότεροι και ουσιαστικότεροι οι πλειστηριασμοί στοιχείων των οφειλετών.
- Υλοποίηση του περιουσιολογίου, το οποίο θα είναι «συντονισμένο» με το Μητρώο Καταθετών που ήδη λειτουργεί.
- Αύξηση του ορίου τζίρου για την απαλλαγή από τον ΦΠΑ που σήμερα είναι 10.000, με επικρατέστερο στόχο την άνοδό του στις 25.000 ευρώ.
- Θέσπιση, έως τον Φεβρουάριο του 2017, των κινήτρων που θα ενεργοποιήσουν το μέτρο της λοταρίας για τις αποδείξεις.
- Ευθυγράμμιση, έως τον Ιούνιο του 2017, των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων με τις εμπορικές τιμές.
- Αναστολή του φόρου υπεραξίας ακινήτων έως το τέλος του 2018.
- Επέκταση της εθελοντικής εισφοράς της ναυτιλιακής κοινότητας έως το τέλος του 2018.
- Αλλαγές στο φορολογικό καθεστώς της ναυτιλίας, βάσει των συστάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
- Υλοποίηση του σχεδίου για το πλαστικό χρήμα και την υιοθέτηση των ηλεκτρονικών μέσων πληρωμής.
Με βάση το σχέδιο που εξετάζεται θα πρέπει, έως τον Ιούνιο του 2017, το 80% των «ύποπτων» κατηγοριών επαγγελματιών που βρίσκονται ψηλά στη λίστα της φοροδιαφυγής να έχει τοποθετηθεί συσκευή χρέωσης καρτών POS.
- Λήψη μέτρων για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου.
- Λήψη στοιχείων από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα περιουσιακά στοιχεία Ελλήνων στο εξωτερικό.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι από στο σύνολο των μέτρων που προωθούνται δεν περιλαμβάνεται, προς το παρόν τουλάχιστον, το σχέδιο για την εθελοντική αποκάλυψη εισοδημάτων, που στόχο έχει τον περιορισμό του «μαύρου» χρήματος.
Αυτό φυσικά έχει διπλή ανάγνωση: είτε η διάσταση απόψεων όσον αφορά το ύψος του συντελεστή φορολόγησης των εισοδημάτων που θα αποκαλυφθούν με αυτοκαταγγελία μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Οικονομικών και των δανειστών παραμένει μεγάλη, είτε ότι το σχέδιο «παγώνει» καθώς και οι δύο πλευρές συνειδητοποιούν ότι χωρίς ισχυρά κίνητρα η απόδοσή του στα δημόσια έσοδα θα είναι από πενιχρή έως ανύπαρκτη.
ΠΗΓΗ: enikonomia.gr
Το 46% των Αμερικανών δεν μπορεί να αντιμετωπίσει έκτακτες δαπάνες
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η συζήτηση για το πρόσφατο αποτέλεσμα των εκλογών Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής συνεχίζεται.
Ποιοι ακριβώς ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τους αμερικανούς να ψηφίσουν έναν δισεκατομμυριούχο εκτός της κυρίαρχης χρηματιστικής ελίτ με ακραίες ρατσιστικές και αυταρχικές απόψεις;
Ο Εργατικός Αγώνας δημοσίευσε άρθρα συνεργατών του σχετικά με το θέμα. Σήμερα δημοσιεύει άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή της Κυριακής 27 Νοέμβρη που εστιάζει στις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες των Αμερικανών, που τους οδήγησαν στην καταψήφιση των υποψηφίων που εμπλέκονταν στην προηγούμενη διακυβέρνηση, οι οποίοι θεώρησαν ότι εκφράζουν την κατεστημένη πολιτική. Τα οικονομικά στοιχεία που προέρχονται κατά βάση από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής είναι ενδεικτικά της κρίσης στην οικονομία των ΗΠΑ και των επιπτώσεων που έχουν σχεδόν στους μισούς αμερικανούς τα μέτρα για την αντιμετώπιση της.
Ολόκληρο το άρθρο της Καθημερινής αναφέρει:
Η νίκη του Nτόναλντ Τραμπ απέδειξε πόσο διχασμένες είναι οι ΗΠΑ, οδηγώντας στην εκλογή ενός προσώπου εκτός πολιτικού κατεστημένου. Ο αμερικανικός Τύπος θεωρεί ότι ο Μπέρνι Σάντερς θα μπορούσε να είχε κερδίσει τις εκλογές αν ήταν ο υποψήφιος των Δημοκρατικών στη θέση της Χίλαρι Κλίντον. Ο μέσος Αμερικανός εργαζόμενος θα ήταν εξίσου ικανοποιημένος, εκφράζοντας έτσι τη δυσαρέσκειά του, με την εκλογή ενός πολιτικού από την αριστερή πτέρυγα του Κογκρέσου που ήταν ανεξάρτητος έως το 2015, οπότε προσχώρησε στους Δημοκρατικούς. Γιατί; Διότι σε μια χώρα όπου έχει διευρυνθεί η ανισότητα ανάμεσα στα ανώτερα και στα κατώτερα οικονομικά στρώματα, μεγάλο κομμάτι του αμερικανικού πληθυσμού δηλώνει ότι το εισόδημά του δεν αρκεί για την κάλυψη των δαπανών του.
Σχεδόν το 46% των Αμερικανών δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει έκτακτη δαπάνη 400 δολαρίων τον μήνα, σύμφωνα με έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed) τον περασμένο Μάιο. Ένας στους πέντε δεν μπορεί να επισκεφθεί τον οδοντίατρο και ένας στους εννέα αδυνατεί να επισκεφθεί τον γιατρό του, επειδή οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν στάσιμοι, όταν οι δαπάνες υγείας αυξάνονται ολοένα και περισσότερο.
O Τζεφ Γκάντλαχ, ιδρυτής της DoubleLine Funds, είναι από τους λίγους παράγοντες της Ουόλ Στριτ που δήλωσε ότι ο κ. Τραμπ ήταν βέβαιο, ήδη από τον Ιούνιο, ότι θα κέρδιζε στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου. Βασικό επιχείρημά του ήταν ότι το 5% των Αμερικανών με τη μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια έχει επωφεληθεί από το συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα των εισοδημάτων κατά την τελευταία 40ετία. Ο Τζεφ Γκάντλαχ προβλέπει δημοσιονομικό έλλειμμα 500 δισ. δολαρίων, με μέτρα στήριξης που θα ενισχύσουν το αμερικανικό ΑΕΠ κατά 2,5%, με ένα πρόγραμμα που ίσως να «μην είναι πολύ σωστό από διαρθρωτική άποψη».
Αλλά αυτό δεν απασχολεί τον μέσο Αμερικανό, καθώς οι πραγματικοί μισθοί, μη συμπεριλαμβανομένου του πληθωρισμού, έχουν παραμείνει αμετάβλητοι ή έχουν υποχωρήσει κατά τις τελευταίες δεκαετίες, όπως δείχνουν στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας του υπουργείου Εργασίας των ΗΠΑ. Το μέσο ωρομίσθιο το 2016 προσφέρει σχεδόν την ίδια αγοραστική δύναμη με το μέσο ωρομίσθιο το 1979. Αν και οι μέσες εβδομαδιαίες αποδοχές έχουν αυξηθεί από 232 δολάρια το α΄ τρίμηνο του 1979 στα 732 δολάρια, το β΄ τρίμηνο του 2014 σε πραγματικούς όρους δεν έχει υπάρξει απολύτως καμία μεταβολή.
Πρόσφατη έρευνα των Μάθιου Μις και Στέφεν Κάπριο της ελβετικής UBS έδειξε πως το 20% των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων στις ΗΠΑ δεν έχει δει καμία βελτίωση στην οικονομική του κατάσταση.
«Πράγματι, η αύξηση εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων έχει επικεντρωθεί στα υψηλότερα στρώματα από το 2007 έως το 2012, λόγω έλλειψης των κατάλληλων μηχανισμών και πολιτικών του κράτους για την ανακατανομή του πλούτου στη χώρα», αναφέρουν οι αναλυτές της UBS. Καταλήγουν, μάλιστα, στο συμπέρασμα ότι μεγάλο ποσοστό των καταναλωτών δυσκολεύεται να καλύψει τα έξοδά του. «Υπάρχει μεγάλη απόκλιση μεταξύ των διαφορετικών εισοδηματικών στρωμάτων. Ειδικότερα, το 18% των πιο χαμηλών εισοδημάτων μίλησε για επιδείνωση της οικονομικής κατάστασής του το γ΄ τρίμηνο του 2016», αναφέρει η ελβετική τράπεζα. Επίσης, το 19% κάνει λόγο για επιδείνωση των οικονομικών τα τελευταία οκτώ τρίμηνα.
Προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους, οι Αμερικανοί καταφεύγουν στη χρήση πιστωτικών καρτών, ακόμη και έπειτα από όσα υπέστησαν το 2009. Ερευνητές της Ομοσπονδιακής Τράπεζας στη Νέα Υόρκη έκρουσαν προ μηνών τον κώδωνα του κινδύνου για αύξηση της χρήσης πιστωτικών καρτών από δανειολήπτες με πολύ χαμηλή βαθμολογία, λόγω της κρίσης του 2009.
Ίσως το πιο σημαντικό και συνάμα ανησυχητικό συμπέρασμα της έρευνας της Fed είναι ότι πάνω από το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων άνω των 60 ετών (27%) δεν έχει καταφέρει να αποταμιεύσει χρήματα για το διάστημα που θα βγει στη σύνταξη. Προκύπτει, μάλιστα, από την προαναφερόμενη έρευνα της UBS ότι μεταξύ των βασικών λόγων στις καθυστερήσεις για την εξυπηρέτηση των δανείων είναι οι έκτακτες ιατρικές δαπάνες και η μείωση του εισοδήματος. Η Fed καταλήγει στην έκθεση που έκανε τον περασμένο Μάιο ότι «το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων δεν επισκέφθηκε οδοντίατρο το τελευταίο 12μήνο, επειδή δεν έχει χρήματα. Το 20% δεν έκλεισε ραντεβού με γιατρό και το 11% δεν μπόρεσε να πάρει καν συνταγή από γιατρό».
ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr
Γράφει ο Γιώργος Νικολαΐδης.
Την Κυριακή 23 Οκτώβρη στη σελίδα 8 του «Ριζοσπάστη» η ηγεσία του ΚΚΕ με άρθρο ανώνυμου απαντά στους Γιώργο Πετρόπουλο και Δημήτρη Ψαρά για το ένθετο που επιμελήθηκαν στην «Εφημερίδα των Συντακτών» με θέμα τον Χαρίλαο Φλωράκη και τους κατηγορεί ότι σκοπός τους ήταν … «το χτύπημα στο ΚΚΕ»!
Θα έλεγε κανείς ότι η ηγεσία μέσα από το συγκεκριμένο άρθρο- απάντηση υπερασπίζεται την Ιστορία του ΚΚΕ και τον Χαρίλαο Φλωράκη και βγήκε με «πύρινο» άρθρο να «κατακεραυνώσει» τους συγγραφείς και να υπερασπιστεί τον Χαρίλαο και την Ιστορία του ΚΚΕ.
Διαβάζοντας όμως το άρθρο, παρά τις πομπώδεις εκφράσεις για το ΚΚΕ και την Ιστορία του, δεν διαπιστώνουμε καμιά υπεράσπιση της, αλλά απεναντίας στήριξη των πρόσφατων θέσεων της ηγεσίας του ΚΚΕ οι οποίες αναθεωρούν όλη την Ιστορία του ΚΚΕ (και αυτήν του Χαρίλαου) την οποία χαρακτηρίζουν ως «λάθος», «αντιφατική», «οπορτουνιστική» κ.λ.π!.
Το ζήτημα δηλαδή στο οποίο απαντά το άρθρο δεν βρίσκεται στην υπεράσπιση της Ιστορίας του ΚΚΕ και του Χαρίλαου, αλλά στην υπεράσπιση της νέας Στρατηγικής του ΚΚΕ όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά το 19ο Συνέδριο του, όπως σημειώνεται στο συγκεκριμένο άρθρο – απάντηση: …«Η επίθεση, από την «Εφημερίδα των Συντακτών» και τους δύο συγγραφείς του ένθετου στο κείμενοτου Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ, βάλλει ευθέως εναντίον της στρατηγικής και του Προγράμματος του Κόμματος.»..
Πρόκειται για το γνωστό κείμενο με τον τίτλο «Η πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ», ΚΟΜΕΠ τ. 6/2013.», το οποίο βάλλει κατά της Στρατηγικής του παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος και του ΚΚΕ που αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα του.
Με απλά λόγια η ηγεσία του ΚΚΕ δεν υπερασπίζεται την ιστορία του Κόμματος και τον Χαρίλαο Φλωράκη του οποίου η ζωή είναι συνυφασμένη άμεσα με αυτή, αλλά, την αναθεώρηση της Ιστορίας του ΚΚΕ και του Χαρίλαου Φλωράκη και την απόρριψή της!.
Το κείμενο στην ΚΟΜΕΠ τ.6/2013 που υπερασπίζεται με την απάντηση ο «Ριζοσπάστης» της 23ης Οκτώβρη αυτό ακριβώς πραγματοποιεί, δηλαδή τον χαρακτηρισμό της πολιτικής και της Ιστορίας του ΚΚΕ και της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως οπορτουνισμού!.
….« Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, πέραν της οπορτουνιστικής επίδρασης, να διαχωρίζεται η στρατηγική σε στρατηγική για την κατάργηση της ξενοκρατίας και σε στρατηγική για την ανατροπή του καπιταλισμού. Ούτε η λογική περί αλληλοδιαπλεκόμενων σταδίων και φάσεων μπορεί να δικαιολογήσει ένα τέτοιο «σχήμα».
Αναφέρονται φυσικά χωρίς να το λένε ευθέως στην γνωστή η θέση του Λένιν για την επανάσταση στις εξαρτημένες χώρες και τη θέση του προγράμματος της Κ.Δ όπως διατυπώθηκε στο 6ο Συνέδριο της (1928), για πέρασμα από το αστικοδημοκρατική στην σοσιαλιστική επανάσταση, καθώς και τις επεξεργασίες του 7ου συνέδριου του ΚΚΕ με ΓΓ τον Νίκο Ζαχαριάδη (1945) για ενιαία διαδικασία περάσματος από την αστικοδημοκρατική στην σοσιαλιστική επανάσταση, καθώς και στα επόμενα Συνέδρια του ΚΚΕ, μέχρι και το 15ο Συνέδριο του 1996.
Αυτές τις βασικές θέσεις, τον Λενινιστικό χαρακτήρα της επανάστασης σε εξαρτημένες χώρες με μέσο επίπεδο ανάπτυξης όπως η Ελλάδα, χαρακτηρίζει το κείμενο στην ΚΟΜ.ΕΠ ως «οπορτουνιστική επίδραση» και τις απορρίπτει υιοθετώντας τροτσκιστικές και αριστερίστικες οπορτουνιστικές θέσεις στο 19ο Συνέδριο, θέτοντας τον Στρατηγικό στόχο, το Σοσιαλισμό, στην θέση της τακτικής, απομονώνοντας το Κόμμα από τις μάζες, και κάνοντας την σοσιαλιστική προοπτική αδύνατη, ενώ ο Σοσιαλισμός είναι αναγκαίος όσο ποτέ.
Αυτό λοιπόν ενόχλησε την ηγεσία του ΚΚΕ, δηλαδή η αποκάλυψη ότι η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ έχει απορρίψει την πολιτική του ΚΚΕ από το 1934 μέχρι το 2008 και κυρίως μετά το 2013, πολιτική με την οποία το ΚΚΕ δημιούργησε την απαράμιλλη ηρωική του πορεία, πολιτική την οποία εφάρμοσε ο Χαρίλαος Φλωράκης.
Πρόκειται για την πολιτική που χάραξε η ΚΔ με το 7ο συνέδριο της το 1935 με ηγέτες τον Στάλιν και τον Δημητρώφ, αυτήν δηλαδή που υιοθέτησε το ΚΚΕ με ΓΓ τον Νίκο Ζαχαριάδη, αυτή που δημιούργησε το ΕΑΜ, τον ΔΣΕ, και την Αντιδικτατορική πάλη.
Τους ηγέτες αυτούς και την ηρωική πορεία του ΚΚΕ βεβαίως «υμνεί» η σημερινή ηγεσία από την μια και από την άλλη καταγγέλλει την πολιτική τους ως λαθεμένη και ως οπορτουνισμό! … «αφού στα περισσότερα προγράμματά του διατύπωνε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη λαθεμένη στρατηγική των σταδίων, υπό την καθοδήγηση και της ΚΔ. Στην πορεία επίσης έπαιξε ρόλο το 7ο Συνέδριο της Διεθνούς για το αντιφασιστικό μέτωπο,» …
Εδώ ισχύει το απόφθεγμα του Χαρίλαου: «παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς»!
Χαρακτηριστικά είναι τα αποσπάσματα από το κείμενο της σχετικής ΚΟΜΕΠ για το ΚΚΕ και την Στρατηγική του όταν ΓΓ ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης:
Το 9ο Συνέδριο (1973) διατηρεί τη λογική της στρατηγικής των σταδίων του 8ου Συνεδρίου (1961), λογική που επίσης διατηρείται αλώβητη, με ορισμένες επιμέρους τροποποιήσεις που δεν αλλάζουν την ουσία, και στο 10ο Συνέδριο το 1978. Στην ίδια βάση με ορισμένους εκσυγχρονισμούς διαμορφώνεται η στρατηγική του Κόμματος ως και το 12ο Συνέδριο το 1987»,…
.. «Το 13ο Συνέδριο το 1991 ήταν συνέδριο της διάσπασης, καταργήθηκε πολύ γρήγορα με το 14ο Συνέδριο το ίδιο έτος και αφού είχε συντελεστεί η διάσπαση του Κόμματος.»…
Και για το 15ο :
....«Στο 15ο Συνέδριο το 1996 έμεινε ως παλιό, ανεδαφικό, αποπροσανατολιστικό αποτύπωμα στο νέο τότε Πρόγραμμα του Κόμματος μια φράση που συνιστούσε εκτίμηση πιθανότητας ανάδειξης, μέσω κοινοβουλίου, κυβέρνησης αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών κοινωνικών δυνάμεων που, κάτω από προϋποθέσεις και στο βαθμό που έπαιρνε ριζικά μέτρα, μπορεί ν’ άνοιγε την επαναστατική διαδικασία. Στο Πρόγραμμα δεν ήταν σαφής (ως συνέπεια του επιπέδου της ωριμότητας, άρα και της ικανότητας ν’ απαλλαγούμε από λαθεμένες κληρονομημένες αντιλήψεις) η σχέση του Κόμματος με το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο, η στάση του Κόμματος απέναντι στο ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης που θα εξέφραζε συμφέροντα αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων.»…
Για να στηρίξουν όλη αυτήν την λαθροχειρία βρίσκουν και το σχετικό άλλοθι: ότι δηλαδή όποιος δεν συμφωνεί με τις νέες τους «επεξεργασίες» θέλει συμμετοχή στην κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ!!.
Με αυτή τη «λογική» δημιουργούν μια ψευδή εικόνα ως βάση για να στηρίξουν πάνω της ένα ψευδές οικοδόμημα με το οποίο προσπαθούν να «δικαιώσουν» την «νέα» στρατηγική τους, επειδή (άκουσον- άκουσον) δεν συμμετείχαν σε μια τέτοια κυβέρνηση!!, και για να δημιουργήσουν εντυπώσεις καλούν τους συγγραφείς: …. «αντί να εγκαλούν προβοκατόρικα το κείμενο του ΠΓ, θα έπρεπε να πούνε στους αναγνώστες τους αν έκανε σωστά ή λάθος το ΚΚΕ που δεν μπήκε στην κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δικαιώθηκε ή όχι.», επιχειρηματολογώντας υπέρ της πολιτικής τους, την οποία οριοθετούν ανάμεσα στην συμμετοχή, η, όχι σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ!.
Με αυτό το ψευδές επιχείρημα προσπαθούν να δώσουν άλλοθι στην πολιτική που ακολουθούν και πανηγυρίζουν ότι «δικαιώνονται» την ώρα που η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός τσακίζουν το λαό μας. Ξέχασαν ότι η κάθε πολιτική θεωρία επαληθεύεται μόνο στην πράξη!.
Θα τους υπενθυμίσουμε ότι ανάμεσα στην συμμετοχή, ή, μη στις αστικές κυβερνήσεις, υπάρχει και η συγκρότηση του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου (ΑΑΔΜ) που προβλεπόταν από το πρόγραμμα του ΚΚΕ για το οποίο δεν λένε κουβέντα!.
Όσο δε για τον Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό που δήθεν επικαλούνται θα τους θυμίσουμε ότι η Αλέκα Παπαρήγα και η ηγετική ομάδα το 2012 παραβίασε το πρόγραμμα και το καταστατικό του ΚΚΕ αρνούμενη να προβάλλει την προβλεπόμενη από το πρόγραμμα του ΚΚΕ πρόταση συγκρότησης του ΑΑΔ Μετώπου πάλης!.
Να θυμίσουμε επίσης την φραξιονιστική τακτική της προπαγάνδισης θέσεων με αρθρογραφία και εκδόσεις της ΚΕ, έξω από το καταστατικό του ΚΚΕ, με στόχο να δημιουργούν τετελεσμένα εκβιάζοντας τις συνειδήσεις των μελών και οπαδών του ΚΚΕ (το είπε το Κόμμα)!.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η θέση με την οποία το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς που έφερε τη Νίκη (Στάλιν- Δημητρώφ) χαρακτηρίζεται ως εξής:
«Εκ των πραγμάτων η νέα στρατηγική της ΚΔ ωθούσε να διεξάγεται η πάλη του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος υπό ξένη σημαία».(Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ: «Το ΚΚΕ στον Ιταλοελληνικό πόλεμο 1940- 1941», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015, σελ. 26.
Εδώ ούτε λίγο ούτε πολύ, χαρακτηρίζουν τον Στάλιν και τον Δημητρώφ ως ..προδότες του Κινήματος!, ενώ το Κόμμα ποτέ δεν πήρε τέτοια απόφαση και ισχύει ακόμα ο Α’ ΤΟΜΟΣ της Ιστορίας του!.
Το δημοσίευμα – απάντηση κάνει και μια σωστή διαπίστωση:
… «Το συλλογικό πλαίσιο, στο οποίο ο ίδιος ο Χ. Φλωράκης είχε εντάξει τον εαυτό του, ισχύει και λειτουργεί και για κάθε προηγούμενο ή μετέπειτα ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος. Ολοι τους, όπως έχουν το πρώτο μερίδιο της συμβολής στις επιτυχίες, έχουν και το πρώτο μερίδιο της ευθύνης για αποφάσεις που το Κόμμα (πάλι συλλογικά λειτουργώντας), και υπό το φως πλέον των αποτελεσμάτων, κρίνει ή και διορθώνει.»..
Τα αποτελέσματα της πολιτικής τους είναι πλέον ορατά και δεν μπορούν να τα κρύψουν από τα απλά στελέχη, μέλη και τους οπαδούς του Κόμματος, που έχουν αρχίσει να αντιδρούν βλέποντας την ανυπαρξία δράσης την ώρα που η εργατιά και τα φτωχά λαϊκά στρώματα συντρίβονται από την «επέλαση» του ιμπεριαλισμού και της αστικής τάξης.
Θα τους προτείναμε λοιπόν να κάνουν πράξη τον χαρακτηρισμό «κομμουνιστές παντός καιρού» και να βάλουν την όλη τους δράση κάτω από το φως της κριτικής και της αυτοκριτικής ώστε, όπως λένε στο κείμενο να αφήσουν το Κόμμα «να κρίνει και να διορθώνει».
Και για να διορθωθούν όλα όσα συνέβησαν την τελευταία 5ετία με δικές τους ευθύνες, δηλαδή:
1- Η διάλυση του μηχανισμού προπαγάνδας του Κόμματος
2- Η υπερχρέωση του
3- Η απώλεια του 50% του εκλογικού του σώματος.
Και αρκετών άλλων «επιτευγμάτων» τους που είναι αποτέλεσμα της «πολιτικής παντός καιρού» η οποία με υπερεπαναστατικά λόγια καταστρέφει το ΚΚΕ και αφήνει την Εργατική Τάξη ανυπεράσπιστη, πρέπει να αναλάβουν τις βαριές τους ευθύνες!
Εμείς θα τους υπενθυμίσουμε ότι ανάμεσα στον Μιλεράν και τον Μπλανκί, τον δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό – όπου ο ένας αποτελεί άλλοθι τους για να εφαρμόζουν τον άλλο - υπάρχει ο Λένιν που απαντά με τα λόγια του Ένγκελς σε παρόμοιες συνθήκες:
«"...Είμαστε κομμουνιστές" (έγραφαν στη διακήρυξη τους οι κομμουνάροι-μπλανκιστές) "γιατί θέλουμε να φτάσουμε στο σκοπό μας, χωρίς να σταματήσουμε σε ενδιάμεσους σταθμούς, χωρίς να κάνουμε συμβιβασμούς, που απλώς απομακρύνουν την ήμερα της νίκης και παρατείνουν την περίοδο της σκλαβιάς".
Οι γερμανοί κομμουνιστές είναι κομμουνιστές, γιατί μέσα από όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς και συμβιβασμούς, που δεν τους δημιούργησαν αυτοί, αλλά η πορεία της ιστορικής εξέλιξης, βλέπουν καθαρά και επιδιώκουν συνεχώς τον τελικό σκοπό, δηλαδή την εξαφάνιση των τάξεων και τη δημιουργία ενός κοινωνικού καθεστώτος, όπου δεν θα υπάρχει πια θέση για την ατομική ιδιοκτησία στη γη και σε όλα τα μέσα παραγωγής. Οι 33 μπλανκιστές είναι κομμουνιστές, γιατί φαντάζονται πως, μια πουαυτοίθέλουν να υπερπηδήσουν τους ενδιάμεσους σταθμούς και τους συμβιβασμούς, η δουλιά πάει πρίμα και πως, αν "αρχίσει" αυτές τις μέρες -πράγμα που το πιστεύουν απόλυτα- και η εξουσία περάσει στα χέρια τους, τότε μεθαύριο "θα εφαρμοστεί κιόλας ο κομμουνισμός". Συνεπώς, αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό αμέσως, τότε θα πει πως δεν είναι κομμουνιστές.
Τί παιδική αφέλεια να προβάλλεις την ατομική σου ανυπομονησία σαν θεωρητικό επιχείρημα!» (Β. Ι. Λένιν «ο Αριστερισμός η παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού». εκδ. ΣΕ. Σελ 60, 61)
ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr
16.000 «πρόωροι» θάνατοι από την ατμοσφαιρική ρύπανση
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Περισσότεροι από 16.000 πρόωροι θάνατοι στην Ελλάδα αποδίδονται σε αιτίες που έχουν να κάνουν με την ατμοσφαιρική μόλυνση, σύμφωνα με στοιχεία της ετήσιας Έκθεσης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, που είδαν το φως της δημοσιότητας.
Aν και η ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα «φαίνεται να βελτιώνεται σταδιακά», η ατμοσφαιρική μόλυνση, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα, εξακολουθεί να παραμένει ο μεγαλύτερος περιβαλλοντικός κίνδυνος στην Ευρώπη και ένας σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όχι μόνο την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, λόγω ασθενειών, όπως είναι το άσθμα, τα καρδιοαναπνευστικά νοσήματα και μορφές καρκίνου, αλλά και κατ’ εκτίμηση 467. 000 πρόωρους θανάτους ετησίως, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Η έκθεση αυτή αναφέρει ότι το 2014, το 85% του ευρωπαϊκού πληθυσμού εκτέθηκε σε μικροσωματίδια σε επίπεδα που έχουν ιδιαίτερα βλαβερές επιπτώσεις.
Γνωστές έγιναν επίσης εκτιμήσεις από τις επιπτώσεις στην υγεία των πιο επιβλαβών ρύπων του αέρα με βάση δεδομένα του 2013. Η έκθεση σε μικροσωματίδια PM2.5 ήταν υπεύθυνη για περίπου 467.000 πρόωρους θανάτους σε 41 ευρωπαϊκές χώρες τη χρονιά αυτή, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, όπου παρατηρήθηκαν περισσότεροι από 13.730 θάνατοι. Μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι πρόωροι θάνατοι ξεπέρασαν τους 430. 000.
Οι εκτιμώμενες επιπτώσεις του διοξειδίου του αζώτου (NO2) και του όζοντος (O3) ήταν περίπου 71.000 και 17.000 πρόωροι θάνατοι αντίστοιχα. Στην Ελλάδα ειδικότερα οι πρόωροι θάνατοι ήταν 1.490 και 840 αντιστοίχως.
Η έκθεση τονίζει ότι η ποιότητα του αέρα έχει βελτιωθεί με την πάροδο των ετών. Τα μέσα ετήσια επίπεδα μικροσωματιδίων PM10 έχουν πέσει στο 75% κατά την περίοδο 2000-2014. Ομοίως, οι συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων PM2.5, κατά μέσο όρο, έχουν μειωθεί μεταξύ του 2006 και του 2014. Η έκθεση του πληθυσμού σε επίπεδα PM έχει επίσης μειωθεί τα τελευταία χρόνια.
«Οι μειώσεις των εκπομπών έχουν οδηγήσει σε βελτιώσεις στην ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα στην Ευρώπη, αλλά όχι αρκετά για να αποφευχθούν απαράδεκτες βλάβες στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον», δηλώνει ο εκτελεστικός διευθυντής του ΕΟΠ Hans Bruyninckx.
Τονίζει δε, ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν τα αίτια της ρύπανσης του αέρα: «Απαιτείται μια θεμελιώδης και καινοτόμος μεταστροφή των συστημάτων μεταφορών, της ενέργειας και της παραγωγής τροφίμων. Αυτή η διαδικασία της αλλαγής απαιτεί δράση από όλους μας, συμπεριλαμβανομένων των δημόσιων αρχών, των επιχειρήσεων, των πολιτών και της ερευνητικής κοινότητας», συμπληρώνει.
«Η έκθεση του ΕΟΠ σχετικά με την ποιότητα του αέρα, μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να διατηρήσουμε αυτό το θέμα ψηλά στην πολιτική ατζέντα», αναφέρει ο επίτροπος Περιβάλλοντος, Ναυτιλιακών Υποθέσεων και Αλιείας, Karmenu Vella, συμπληρώνοντας ότι «ένας τρόπος που μπορούμε να το κάνουμε αυτό είναι να βοηθήσουμε τα διαφορετικά επίπεδα της κυβέρνησης να λειτουργούν καλύτερα μαζί. Εάν μια παρτίδα των μελανών σημείων της ποιότητας του αέρα είναι σε κωμοπόλεις και πόλεις, τότε είναι σαφές ότι οι τοπικές και περιφερειακές αρχές διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην εξεύρεση λύσεων» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σημειώνεται τέλος ότι, στο αμέσως επόμενο διάστημα, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αναμένεται να ψηφίσει για την αναθεώρηση των ορίων στις εκπομπές ρύπων, μειώνοντας σημαντικά τα ανεκτά επίπεδα για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, ενώ η προτεινόμενη νομοθεσία θα καθιερώσει νέους εθνικούς δεσμευτικούς στόχους για το 2020 και το 2030.
«Βόμβα» στις συντάξεις - Ζητούν μείωση 30%
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Στην επίσπευση της αφαίμαξης της προσωπικής διαφοράς που θα προκύψει από τον επανυπολογισμό των κύριων συντάξεων στοχεύουν οι δανειστές, βρίσκοντας ως πρόσχημα το χρηματοδοτικό κενό που εντόπισαν στη συνταξιοδοτική δαπάνη.
Αποκρούοντας τις πιέσεις, οι Έλληνες αξιωματούχοι καθυστερούν τεχνηέντως τον επανυπολογισμό των συντάξεων, προβάλλοντας ως δικαιολογία το δύσκολο εγχείρημα της λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) εντός ενάμιση μήνα.
Υπό την πίεση των τεχνικών κλιμακίων, το υπουργείο Εργασίας δεσμεύτηκε ότι θα έχει ολοκληρώσει τον επανυπολογισμό του 30% του συνόλου των κύριων συντάξεων έως τον Μάρτιο του 2017. Έτσι, η ελληνική πλευρά θα συνεχίσει να… παίζει καθυστέρηση για να αποφύγει τις μειώσεις και οι δανειστές θα εξακολουθούν να πιέζουν με το επιχείρημα ότι πρέπει να μετρήσουν επιτέλους το ύψος της εξοικονόμησης που έχει αποφέρει ο νόμος Κατρούγκαλου. Σύμφωνα με τον νόμο, η διαφορά μεταξύ της παλαιότερης και της νέας επανυπολογισμένης σύνταξης θα παραμείνει ως προσωπική διαφορά για όλους τους συνταξιούχους έως το τέλος του 2018.
Οι δανειστές, έχοντας μονίμως το βλέμμα στην προσωπική διαφορά με σκοπό να επεκταθούν οι μειώσεις και στους νυν συνταξιούχους, ζητούν να μηδενιστεί άμεσα αντί του 2018. Παράγοντες της ασφάλισης εκτιμούν ότι ο επανυπολογισμός θα εμφανίσει διαφορές 25%-30% στις κύριες συντάξεις. Σημαντικότερες θα είναι οι διαφορές στους συνταξιούχους του ΙΚΑ, των ΔΕΚΟ και των τραπεζών, ενώ μικρότερες στο Δημόσιο.
Οι θεσμοί πιέζουν για τη λήψη πρόσθετων μέτρων υποστηρίζοντας ότι η δαπάνη έχει ξεφύγει κατά 400 εκατ. ευρώ στο πεδίο των κύριων συντάξεων. Υπολογίζουν δηλαδή ότι ανήλθε σε 26,2 δισ. ευρώ φέτος, ενώ οι Έλληνες αξιωματούχοι επιμένουν ότι η δαπάνη δεν έχει ξεπεράσει τα 25,8 δισ., καθώς ο αριθμός των συνταξιοδοτήσεων έχει μειωθεί δραματικά. Από τον Μάιο που τέθηκε σε εφαρμογή ο νόμος Κατρούγκαλου υποβλήθηκαν 9.500 αιτήσεις για συνταξιοδότηση στο ΙΚΑ και 5.000 αντίστοιχα στο Δημόσιο. Οι δανειστές ζητούν περισσότερα στοιχεία και αποδείξεις για τη δαπάνη, ενώ στο μυαλό τους επεξεργάζονται νέα μέτρα για να καλυφθεί το κενό των 400 εκατ. ευρώ. Ζήτησαν μάλιστα να επισπευστεί η πληρωμή των εκκρεμών συντάξεων σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έχει συμφωνηθεί για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να φανούν επιτέλους στο σύστημα και οι κουτσουρεμένες συντάξεις Κατρούγκαλου.
Ως πρώτο βήμα θα εκταμιευτούν 859 εκατ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για την αποπληρωμή περίπου 130.000 εκκρεμών κύριων συντάξεων που βρίσκονταν στην ουρά τουλάχιστον 2-3 χρόνια ακόμα και με κίνδυνο η δαπάνη για τις συντάξεις να εκτοξευτεί στα ύψη. Η αποπληρωμή των συντάξεων (και των αναδρομικών) θα γίνει σταδιακά από τον Φεβρουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2017. Η απόφαση να χρησιμοποιηθούν τα πλεονάσματα του Προϋπολογισμού για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών των Ταμείων συνδέεται με την έναρξη της λειτουργίας του υπερταμείου ΕΦΚΑ από 1/1/2017, καθώς οι δανειστές είχαν ζητήσει το νέο Ταμείο να ξεκινήσει τη λειτουργία του χωρίς υποχρεώσεις από το παρελθόν.
Στόχος του υπουργείου Εργασίας, όπως αναφέρει το newmoney, είναι οι συντάξεις να εκδίδονται από τον επόμενο χρόνο εντός τριών μηνών, κάτι που αμφισβητείται από τα στελέχη των Ταμείων, τα οποία υποστηρίζουν ότι με τη λειτουργία του ΕΦΚΑ θα επικρατήσει τέτοιο αλαλούμ που η καθυστέρηση στην έκδοση των συντάξεων θα παραταθεί περίπου κατά ένα έτος, δηλαδή συνολικά η καθυστέρηση θα αγγίζει τα τρία έτη. Πάντως η σχετική τροπολογία που προβλέπει την εκταμίευση των 859 εκατ. ευρώ ξεκαθαρίζει ότι σε περίπτωση που οι φορείς δεν χρησιμοποιήσουν τη χρηματοδότηση για την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών θα πρέπει να επιστρέψουν το ποσό.
Το καίριο ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση θα κερδίσει το στοίχημα αξιοποιώντας το κονδύλι εντός οκτώ μηνών ώστε οι δικαιούχοι να πάρουν επιτέλους τις συντάξεις τους ή θα χαθεί και πάλι η ευκαιρία.
Συνδικαλιστές υποστηρίζουν ότι παρά τις καλές προθέσεις οι συντάξεις, κυρίως οι διαδοχικές, θα κολλήσουν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και στην έλλειψη προσωπικού, με αποτέλεσμα να μην απορροφηθεί το κονδύλι και να επιστραφεί ενισχύοντας το πρωτογενές πλεόνασμα.
Ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Τάσος Πετρόπουλος εκφράζει την πεποίθηση ότι το προσωπικό των Ταμείων θα βάλει τα δυνατά του για να κερδηθεί το στοίχημα, τονίζοντας δε ότι «όποιος υπάλληλος δεν δουλεύει ή μποϊκοτάρει την προσπάθεια θα απολυθεί».
Ο χάρτης των εκκρεμών συντάξεων ανά Ταμείο διαμορφώνεται ως εξής:
* Στο ΙΚΑ οι εκκρεμείς αιτήσεις για κύριες συντάξεις φτάνουν τις 58.000. Από τους δικαιούχους που βρίσκονται στην αναμονή μόνο οι 12.500 παίρνουν προσωρινή σύνταξη εξαιτίας των αυστηρών προϋποθέσεων (πληρωμή πλασματικών ετών) που ορίζει ο νόμος Κατρούγκαλου. Ο αριθμός των εκκρεμών συντάξεων έχει μειωθεί κατά 30% σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια λόγω της έξυπνης πρωτοβουλίας του διοικητή του ΙΚΑ Διονύση Καλαματιανού οι φάκελοι με τα αιτήματα να προωθούνται για καταμέτρηση στον Βόλο, στην Καλαμάτα, στα Τρίκαλα, στην Κόρινθο, στη Δράμα και σε άλλες πόλεις όπου υπάρχει διαθέσιμο προσωπικό.
* Στον ΟΑΕΕ οι εκκρεμείς αιτήσεις ανέρχονται σε 32.000, στον ΟΓΑ σε 30.000 και στο Δημόσιο σε 5.000. Καταβάλλεται προσπάθεια να ενταχθούν στον μηχανισμό αποπληρωμής ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και οι εκκρεμείς επικουρικές συντάξεις οι οποίες αγγίζουν τις 129.000, με συνολικό κόστος μαζί με τα αναδρομικά 300 εκατ. ευρώ. Οι δανειστές ωστόσο αρνούνται να δώσουν τη συγκατάθεσή τους σε αυτό, καθώς με το μνημόνιο έχει απαγορευτεί η επιχορήγηση των επικουρικών συντάξεων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αντίθετα, δρομολογείται η εκταμίευση 85 εκατ. ευρώ με προορισμό το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων για την πληρωμή 23.500 μερισμάτων. Η αποπληρωμή των εφάπαξ που είχε παγώσει από τον Σεπτέμβριο του 2013 ξεκίνησε πάλι τον φετινό Ιούλιο, με στόχο να ολοκληρωθεί τον Ιούνιο του 2017. Για το σκοπό αυτό θα διατεθούν συνολικά άλλα 905 εκατ. ευρώ.
Από τον φετινό Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο αποδόθηκαν συνολικά 9.000 εφάπαξ, ενώ για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο στόχος είναι η καταβολή άλλων 8.500 εφάπαξ σε δικαιούχους.
Η καθυστέρηση στην έκδοση συντάξεων και η δυσκολία απονομής ακόμα και προσωρινής σύνταξης έχει φέρει στα όρια της απελπισίας πολλές κατηγορίες ασφαλισμένων που αντιμετωπίζουν πλέον πρόβλημα επιβίωσης. Η πρωτοφανής αργοπορία οφείλεται στην καθυστέρηση έκδοσης των σχετικών εγκυκλίων για τον υπολογισμό των νέων συντάξεων που έχει κολλήσει στον μαθηματικό τύπο υπολογισμού του μέσου μισθού από το 2000 και μετά, τον οποίο ακόμα αναζητούν η ΕΛΣΤΑΤ και Εθνική Αναλογιστική Αρχή. Οι δύο εγκύκλιοι που εξέδωσε η κυβέρνηση για να καλύψει προσωρινά το κενό ήταν δώρο άδωρο για τους δικαιούχους που περιμένουν στην ουρά.
Ειδικότερα, η εγκύκλιος Πετρόπουλου προβλέπει τη χορήγηση προσωρινού ποσού αντί σύνταξης ύψους 345,60 ευρώ που θα επιμερίζεται σε χήρες και ορφανά μέχρι να εκδοθούν οι εγκύκλιοι για τις οριστικές συντάξεις χηρείας του νέου νόμου. Το προσωρινό ποσό για τις συντάξεις αναπηρίας θα είναι ακόμα χαμηλότερο, στα 192 ευρώ. Οι χήροι/ες εξακολουθούν να διαμαρτύρονται στις υπηρεσίες του υπουργείου ότι τα ποσά είναι πενιχρά και αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης. Αλλά και η εγκύκλιος του Γενικού Λογιστηρίου Κράτους που αφορούσε το νέο συνταξιοδοτικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων και των ενστόλων και επιχείρησε να δώσει λύση στην απονομή προσωρινής σύνταξης σε ελάχιστες περιπτώσεις φάνηκε χρήσιμη, καθώς χωρίς προσωρινή σύνταξη θα μένουν και πάλι όσοι δημόσιοι υπάλληλοι αναγνωρίζουν χρόνια ασφάλισης για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος.
Σύμφωνα με την εγκύκλιο, «μόνο αν ήδη έχει εκδοθεί πράξη αναγνώρισης των χρόνων αυτών θα απονέμεται προσωρινή σύνταξη», ωστόσο για να εκδοθεί η πράξη αναγνώρισης πλασματικών ετών πρέπει ο ασφαλισμένος να έχει καταβάλει το ποσό της εξαγοράς, το οποίο έχει τριπλασιαστεί
ΠΗΓΗ: enikonomia.gr
Πρόταση - βόμβα για τις συμβάσεις εργασίας και τους μισθούς
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
«Ευέλικτες» απολύσεις -χωρίς τις χρονοβόρες και... αβέβαιες ως προς την τελική έκβαση διοικητικές διαδικασίες έγκρισης που ισχύουν σήμερα για τις μεσαίες και τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις- ζητούν οι Θεσμοί μετά την επικράτηση των «ευέλικτων» συμβάσεων και μισθών εργασίας.
Την επέκταση της ευελιξίας που ήδη απολαμβάνουν οι μικρότερες επιχειρήσεις με προσωπικό έως 20 ατόμων (δεν απαιτείται καμία προέγκριση και οι απολύσεις είναι ελεύθερες) «κρύβει» η ατζέντα των συνεχιζόμενων εξ αποστάσεως διαπραγματεύσεων της υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εφης Αχτσιόγλου με τους εκπροσώπους των δανειστών.
Χωρίς έγκριση
«Κλειδί» της ανατροπής που διαφαίνεται, δεν είναι η αύξηση, σε εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 98/59, από το 5% στο 10% του ανώτατου επιτρεπόμενου, ανά μήνα, ορίου των απολύσεων (όπως φαίνεται στα παραδείγματα, η αλλαγή, αν γίνει, επηρεάζει τις μεσαίου μεγέθους, από την άποψη του απασχολούμενου προσωπικού επιχειρήσεις με προσωπικό έως 300 άτομα και όχι τις μεγάλες), αλλά, η κατάργηση της προηγούμενης έγκρισης. Είτε του υπουργικού «βέτο» που είναι θέμα χρόνου να καταργηθεί αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης του Ευρωδικαστηρίου και δεν συναντάται σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε. (με εξαίρεση την Ολλανδία όπου ισχύουν δεσμευτικοί όροι για τον εργοδότη και εγκρίνει η περιφερειακή υπηρεσία απασχόλησης UWV) είτε άλλου κρατικού φορέα.
Αντίστοιχη παρέμβαση είχε γίνει το 2014, σύμφωνα με την Ημερησία, με το μνημονιακό νόμο 4254/14, ο οποίος κατήργησε την υποχρέωση της προηγούμενης έγκρισης του υπουργού Εργασίας για τη θέση σε διαθεσιμότητα των εργαζομένων σε επιχειρήσεις με προσωπικό πάνω από 5.000 άτομα εξισώνοντας το καθεστώς για όλες τις επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως του αριθμού των απασχολούμενων. Έτσι, σε περίπτωση που περιορίζεται η οικονομική δραστηριότητα, κάθε επιχείρηση μπορεί, ανεξαρτήτως μεγέθους, αντί να καταφύγει σε ομαδικές απολύσεις:
- Είτε να επιβάλλει, κατόπιν ενημέρωσης - διαβούλευσης, με έγγραφη ατομική σύμβαση «εκ περιτροπής» απασχόληση (κατά λιγότερες ημέρες την εβδομάδα ή κατά λιγότερες εβδομάδες το μήνα ή κατά λιγότερους μήνες το έτος ή και συνδυασμός αυτών κατά πλήρες ημερήσιο ωράριο εργασίας) για διάστημα έως 9 μηνών στο ίδιο ημερολογιακό έτος.
- Είτε να θέτει, εγγράφως, σε διαθεσιμότητα τους μισθωτούς για διάστημα τριών μηνών ετησίως ενημερώνοντας το προσωπικό, αν δεν υπάρχει σωματείο για διαβούλευση. Κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας ο μισθωτός λαμβάνει το ήμισυ του μέσου όρου των τακτικών αποδοχών των δύο τελευταίων μηνών, υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης και ο ΟΑΕΔ καταβάλλει σ’ αυτούς που παραμένουν άνεργοι το 10% του μέσου όρου των τακτικών αποδοχών. Μετά την εξάντληση του τριμήνου, για να τεθεί εκ νέου ο ίδιος εργαζόμενος σε διαθεσιμότητα, απαιτείται η παρέλευση τουλάχιστον τριών μηνών.
Περίπου στην ίδια βάση, η Επιτροπή των ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων για τις αλλαγές στα εργασιακά έχει προτείνει σε περιόδους οικονομικής δυσχέρειας των επιχειρήσεων να εφαρμόζονται μειωμένα ωράρια και οι εργαζόμενοι να «καλύπτονται» από τον ΟΑΕΔ και την κοινωνική ασφάλιση για τον χρόνο που δεν θα εργάζονται...
Σχέδιο
Με δεδομένες τις πιο «βαριές» κοινωνικές επιπτώσεις που προκαλούν οι μαζικές - ομαδικές απολύσεις από τις επιχειρήσεις, η ευρωπαϊκή νομοθεσία αντί του «βέτο» ή της προηγούμενης διοικητικής έγκρισης επιβάλλει έξι βήματα:
- Διαδικασία ουσιαστικών διαβουλεύσεων του εργοδότη πριν από τις απολύσεις με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, με την παρουσίαση όλων των θεμελιωδών δεδομένων.
- Ενημέρωση της δημόσιας αρχής που εντός προθεσμίας τουλάχιστον 30 ημερών έχει την ευθύνη να βρει λύσεις στα προβλήματα που δημιουργούνται από τις σχεδιαζόμενες ομαδικές απολύσεις ή ακόμη και να τις περιορίσει με προγράμματα εθελούσιας, πρόωρης συνταξιοδότησης κ.ά.
- Παρέμβαση τρίτων μερών (π.χ. οργανισμών διαιτησίας, εμπειρογνωμόνων κ.ά.) στη διαδικασία των ομαδικών απολύσεων.
- Υποχρέωση του εργοδότη να εξετάζει και άλλα μέτρα πριν από τη λύση των συμβάσεων.
- Κριτήρια επιλογής των προς απόλυση εργαζομένων και
- Σχέδιο για τη στήριξη, κατάρτιση ή και επαναπρόσληψη, κατά σειρά προτεραιότητας, των απολυομένων, αν αλλάξουν οι συνθήκες.
Οπως επισημαίνει στην «Ημερησία» ο οικονομολόγος Χρ. Ιωάννου, στην Ελλάδα δεν έχουν τηρηθεί τα παραπάνω που αποτελούν την «ουσία» της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας 98/59/ΕΚ, της Διεθνούς Σύμβασης Eργασίας Αρ. 158 και της Σύστασης Αρ. 166.
Η ύπαρξη κοινωνικού σχεδίου ως «αντίβαρο» στις αλλαγές και, κυρίως, η χρηματοδότησή του, με δεδομένα τα περιορισμένα δημοσιονομικά και την οικονομική αδυναμία των επιχειρήσεων, αποτελεί τον δεύτερο «πονοκέφαλο» για την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας μετά την «πίεση» που δέχεται για την κατάργηση της προέγκρισης των ομαδικών απολύσεων (η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να διατηρήσει τον έλεγχο).
Τα όρια στην Ελλάδα και στην ΕΕ
- Σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία 98/59/ΕΚ της 20ής Ιουλίου 1998 «ομαδικές απολύσεις» είναι όσες ξεπερνούν, σε περίοδο 30 ημερών, τουλάχιστον τις 10, σε επιχειρήσεις που απασχολούν συνήθως περισσότερους από 20 και λιγότερους από 100 εργαζόμενους, τουλάχιστον σε 10% του αριθμού των εργαζομένων, σε επιχειρήσεις με 100 και λιγότερους από 300 εργαζόμενους και τουλάχιστον σε 30, σε επιχειρήσεις που απασχολούν συνήθως τουλάχιστον 300 εργαζομένους.
- Στην Ελλάδα, μετά τις αλλαγές που έχουν γίνει, ομαδικές απολύσεις θεωρούνται όσες υπερβαίνουν τις 6 σε επιχειρήσεις με 20 έως 150 εργαζόμενους και το 5% του προσωπικού και μέχρι 30 απολύσεις σε επιχειρήσεις με πάνω από 150 εργαζόμενους. Απολύσεις που ξεπερνούν αυτά τα όρια θεωρούνται ομαδικές και απαγορεύονται, ακόμη κι αν τηρηθούν οι διαδικασίες (προηγούμενη διαβούλευση), εφόσον δεν τις εγκρίνει ο υπουργός Εργασίας.
Να σημειωθεί, πάντως, ότι περίπου το 92% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα (βλ. πίνακα) απασχολεί κάτω από 20 άτομα και δεν τους αφορά το καθεστώς των ομαδικών απολύσεων ενώ στις περισσότερες μεγάλες επιχειρήσεις με προβλήματα, όπου οι σχέσεις με τα συνδικάτα ήταν συγκρουσιακές, ούτε τα υπουργικά «βέτο» ούτε και οι διαθεσιμότητες πέτυχαν να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας και οι επιχειρήσεις.
ΠΗΓΗ: enikonomia.gr
ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Προς: Πρεσβεία της Κούβας
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την θλίψη της για το θάνατο του μεγάλου κομουνιστή ηγέτη της κουβανέζικης επανάστασης Φιντέλ Κάστρο.
Η περίπτωση της Κούβας αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για παραδειγματισμό όλων των λαών του κόσμου αλλά και για όλα τα εργατικά και επαναστατικά κινήματα στο κόσμο, πως ο λαός αυτής της μικρής χώρας που συνορεύει δίπλα στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, έμεινε ανυποχώρητος και ανυπότακτος παρά τις πιέσεις, τις επεμβάσεις και τις οργανωμένες επιχειρήσεις για την ανατροπή και ακύρωση της επαναστατικής του πορείας. Ο ρόλος του Κ.Κ Κούβας και του αδιαφιλονίκητου ηγέτη του Φιντέλ Κάστρο σε αυτή τη πορεία διδάσκει ότι ο ιμπεριαλισμός και το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι ανίκητοι όταν ένας λαός έχει πίστη στο δρόμο που χάραξε και αυτός υπηρετεί τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα.
Δηλώσεις και απόψεις εκπροσώπων του ιμπεριαλισμού και των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν το καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, που οραματίζονται την επιστροφή της Κούβας στο εκμεταλλευτικό σύστημα, πιστεύουμε ότι ο περήφανος κουβανέζικος λαός και η ηγεσία του θα τις απορρίψει και θα συνεχίσει το δρόμο για την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Παρακαλούμε να μεταφέρετε στην κυβέρνηση, στο Κ.Κ.Κούβας και στον λαό της χώρας σας τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια.
Για την ΠΕΝΕΝ
Ο Πρόεδρος
Νταλακογεώργος Αντώνης
Αντίο καπετάνιε της Σιέρρα Μαέστρα!
Ανακοίνωση της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση για το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο
Έφυγε σήμερα ένας μεγάλος επαναστάτης. Ο Φιντέλ Κάστρο, ηγέτης της νικηφόρας κουβανέζικης επανάστασης, αλλά και σημείο αναφοράς όλων των επαναστατών του κόσμου σε πολλές γενιές.
Ο Κάστρο έφυγε στα 90 του, μαχόμενος ως την τελευταία στιγμή με διαυγές επαναστατικό πνεύμα, παρά το γεγονός ότι είχε παραιτηθεί από κρατικά και κομματικά αξιώματα.
Ο Κάστρο, όπως και ο Τσε, θα μείνουν αθάνατοι, όχι μόνο στη μνήμη του κουβανικού λαού και των άλλων λαών της Λατινικής Αμερικής, αλλά και στη σκέψη των επαναστατών όλου του κόσμου. Αυτή η αίγλη δεν είναι καθόλου τυχαία, έχει τη σημασία της και τις εξηγήσεις της. Μίλησαν και άλλοι σε μεγαλύτερες χώρες και σε ανώτατες θέσεις για τον κομμουνισμό, που όμως ξεχάστηκαν πλέον μέσα στη σκόνη του χρόνου και την αρνητική κληρονομιά της ανατροπής τελικά της επανάστασης και της δημιουργίας ιδιότυπων εκμεταλλευτικών καθεστώτων. Ο Κάστρο και οι σύντροφοί του δεν ανήκουν σε αυτούς.
Η κουβανέζικη επανάσταση (1959) αποτέλεσε μια μεγάλη τομή στη θεωρία και κυρίως στην πράξη, διότι αρνήθηκε την αντικατάσταση της διαπάλης ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό, σε μια αντιπαράθεση κρατικών πολιτικών και τελικά συμβιβασμού με τον ιμπεριαλισμό στο όνομα της «ειρηνικής συνύπαρξης».
Ο Κάστρο με τους αντάρτες του, ανέστησε την επανάσταση ως ανώτατο όπλο της μαζικής πολιτικής πάλης, αρνούμενοι την ακύρωσή της στο όνομα της δεύτερης και του «ειρηνικού περάσματος», που ήταν η κυρίαρχη γραμμή μέσα στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα εκείνη την περίοδο.
Η κουβανέζικη επανάσταση έδωσε υπόσταση στον επαναστατικό διεθνισμό, μέσα από το δρόμο της επανάστασης και της αλληλεγγύης. Ο Κάστρο, ο Τσε και οι σύντροφοί τους, πολέμησαν κάτω από μια σημαία που έγραφε «πατρίδα ή θάνατος». Θεωρώντας παράλληλα πατρίδα κάθε γωνιά του κόσμου και τελικά κάθε πεδίο λαϊκής μάχης για το δίκιο και την ελευθερία.
Για την επιλογή του αυτή ο λαός της Κούβας πλήρωσε και πληρώνει πολύ ακριβό τίμημα. Αντιμετώπισε θαρραλέα το δολοφονικό μίσος των ιμπεριαλιστών. Το εγκληματικό εμπάργκο των ΗΠΑ, η εισβολή των αντεπαναστατών μισθοφόρων τους, η διαρκής υπονόμευση των λαϊκών κοινωνικών κατακτήσεων, οι αναρίθμητες απόπειρες δολοφονίας του ίδιου του Φιντέλ δεν μπόρεσαν να τον γονατίσουν.
Η κουβανέζικη επαναστατική κοινωνία, μια μόλις ανάσα απόσταση από την ηγέτιδα ιμπεριαλιστική δύναμη, στάθηκε όρθια για δεκαετίες, ακόμη και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, στηριζόμενη στη συμμετοχή και την αυτενέργεια των εργατικών λαϊκών μαζών. Πολλές και σημαντικές καταχτήσεις έμειναν ζωντανές παρά τις μεγάλες οπισθοχωρήσεις στον τομέα της οικονομίας, τις γραφειοκρατικές στρεβλώσεις και την επίδραση της καπιταλιστικής λογικής μέσα από το αρνητικό πλέγμα διεθνών σχέσεων, χωρίς όμως να εκφυλιστεί σε τέτοιο βαθμό όπως στην ανατολική Ευρώπη. Μέσα στους δυσμενείς διεθνείς συσχετισμούς, η Κούβα δεν έπαψε ούτε στιγμή να αποτελεί στήριγμα για κάθε ανατρεπτική επιλογή, για όλους τους καλύτερους πειραματισμούς και καταχτήσεις που επιβλήθηκαν στη Βενεζουέλα και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής
Οι Κουβανοί κομμουνιστές δεν παραιτήθηκαν ούτε στιγμή. Το πάλεψαν και αναζήτησαν μαζί με πρωτοπόρες επαναστατικές τάσεις και άλλους δρόμους σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής οικοδόμησης. Έφτασαν, ωστόσο, στα όρια τους, που για να τα ξεπεράσουν ήταν αναγκαίο ένα ακόμα κύμα επαναστατικής ανόδου στην Λ. Αμερική και γενικότερα.
Αυτό είναι δυνατό στις σημερινές συνθήκες που διαμορφώνουν οι αντιθέσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι εφιαλτικοί κίνδυνοι της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης αλλά και οι πρωτόγνωρες δυνατότητες που προετοιμάζουν την κατεξοχήν εποχή των εργατικών κομμουνιστικών επαναστάσεων στον 21ο αιώνα. Το ασίγαστο πάθος του Φιντέλ, του Τσε, του Καμίλο και των ανταρτών τους θα εμπνέει τους επαναστάτες του παρόντος και του μέλλοντος, όλους όσους ονειρεύονται και μάχονται για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και για τον κομμουνισμό και την απελευθερωτική κοινωνία της εποχής μας.
Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση εκφράζει τα συντροφικά και ειλικρινή συλλυπητήρια στο Λαό της Κούβας και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας.
Αντίο καπετάνιε της Σιέρρα Μαέστρα!
Η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Αθήνα, 26/11/2016
********************************
Ανακοίνωση για το θάνατο του ηγέτη της κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο
Σε ανακοίνωσή της για το θάνατο του ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ σημειώνει:
«Η ΚΕ του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά μια θρυλική μορφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, τον ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο.
Εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στον πρόεδρο της Κούβας Ραούλ Κάστρο, την ΚΕ του ΚΚ Κούβας και σε όλο τον κουβανικό λαό.
Ο Φιντέλ Κάστρο είχε γεννηθεί στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926 και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Από φοιτητής συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα στην Κούβα, που είχε την ανοιχτή στήριξη και των ΗΠΑ.
Στις 26 Ιούλη του 1953, επικεφαλής ομάδας επαναστατών επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει το λαό του νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται, όμως η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα.
Μπροστά στους κατηγόρους του, στις 6 Οκτώβρη του 1953, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: "Όσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα 'ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει".
Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση.
Το 1955, στις 15 του Μάη, ο Κάστρο αποφυλακίστηκε και στις αρχές Ιούλη αναχώρησε για το Μεξικό, όπου οργάνωσε και εκπαίδευσε στρατιωτικά μια ομάδα επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της Κουβανέζικης Επανάστασης, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και o Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Οι επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε "ακούμπησε" στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία, που είχε ξεκινήσει το κίνημα της 26ης Ιούλη με επικεφαλής τον Φ. Παις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας, και το Επαναστατικό Διευθυντήριο που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές. Βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις που προχώρησαν στην ενοποίησή τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις, που οδήγησαν στην επανασύσταση του ΚΚ Κούβας το 1965.
Την 1η Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα, τον οποίο στήριζαν οι ΗΠΑ. Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.
Δυο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του και του ίδιου του Κάστρο, αναχαιτίζει στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.
Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο Φιντέλ Κάστρο, ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Για δεκαετίες ο Φιντέλ Κάστρο, από τη θέση του προέδρου της Κούβας και ως επικεφαλής του ΚΚ Κούβας, καθοδήγησε την πάλη του λαού της χώρας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στις δύσκολες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και περικύκλωσης και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες το 1989-1991.
Ο Φιντέλ Κάστρο αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στον κουβανικό λαό, στον αγώνα που δίνει και σήμερα ενάντια στο αμερικανικό εμπάργκο που συνεχίζεται και όλες τις προσπάθειες υπονόμευσης του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, στις οποίες πρωτοστατούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ.
Ο Φιντέλ Κάστρο θα ζει για πάντα στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική συνείδηση των λαών όλου του κόσμου, των καταπιεσμένων στον αγώνα για την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την τελική νίκη, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Hasta la victoria siempre!»
Συλληπητήρια της ΚΕ του ΚΚΕ
Σε επικοινωνία με την Πρεσβεία της Κούβας στην Αθήνα, η ΚΕ του ΚΚΕ, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, εξέφρασαν τα θερμά συλλυπητήρια του ΚΚΕ, για την απώλεια του ιστορικού ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο.
**********************************************
ΕΦΥΓΕ Ο ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ
iskra.gr
ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Την απώλεια του ιστορικού ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, σε ηλικία 90 χρονών, ανακοίνωσε τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας ο αδερφός του και πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, σε διάγγελμά του το οποίο μετέδωσε απευθείας η δημόσια τηλεόραση της Κούβας.
Ο Φιντέλ Κάστρο δεν είναι μια μεγάλη απώλεια για το λαό της Κούβας αλλά για όλους τους λαούς του πλανήτη.
Οι λαοί όλου του κόσμου έχασαν ένα σύμβολο, έναν οδηγό και φάρο, ένα πρότυπο αφοσιωμένου επαναστάτη και αδιάλλακτου πολέμιου της αδικίας.
Οι λαοί όλου του κόσμου έχασαν έναν μεγάλο άνθρωπο, έναν αγωνιστή, έναν μεγάλο επαναστάτη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την εκμετάλλευση, την φτώχεια, την αδικία, τον πόλεμο.
Ο Φιντέλ Κάστρο και το κόμμα του στην Κούβα ασφαλώς δεν μπορούσαν εύκολα να αλλάξουν όσο θα ήθελαν τη ζωή στην Κούβα και φυσικά δεν μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο.
Αντίξοες συνθήκες και εξελίξεις στο διεθνές πεδίο και στην περιοχή τους έθεταν μεγάλα εμπόδια στην σοσιαλιστική προσπάθεια στην Κούβα, ενώ οι ισχυρές πιέσεις και ο αποκλεισμός έσπρωχναν προς τη γραφειοκρατικοποίηση το Κομμουνιστικό Κόμμα και το Κουβανέζικο κράτος.
Ο Φιντέλ, όμως, υπήρχε πάντοτε ως βράχος αντίστασης σε εκφυλιστικά φαινόμενα και επιχειρούσε πάντα να αναζωογονήσει το επαναστατικό πνεύμα και την ανανέωση των προσπαθειών και των ελπίδων.
Με βασική πηγή τον 902.gr προσπαθούμε να δώσουμε σύντομα βιογραφικά και απολογιστικά στοιχεία για τη ζωή του Φιντέλ.
Όπως μεταδίδει η «Γκράνμα», με επιθυμία του ίδιου η σωρός του θα αποτεφρωθεί και τις επόμενες ώρες θα ανακοινωθεί ο τρόπος που θα γίνει η κηδεία.
Ο Φιντέλ Κάστρο είχε γεννηθεί στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926 και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Από φοιτητής συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα στην Κούβα που είχε την ανοιχτή στήριξη και των ΗΠΑ.
Στις 26 Ιούλη του 1953, επικεφαλής ομάδας επαναστατών επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει το λαό του νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται, όμως η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα.
Μπροστά στους κατηγόρους του, στις 6 Οκτώβρη του 1953, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: «Όσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα 'ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».
Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση στο σωφρονιστήριο του Λος Πίνος που σήμερα ονομάζεται Ίσλα δε Χουβεντούδα.
Το 1955, στις 15 του Μάη, ο Κάστρο αποφυλακίστηκε και στις αρχές Ιούλη αναχώρησε για το Μεξικό, όπου οργάνωσε και εκπαίδευσε στρατιωτικά μια ομάδα επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της κουβανέζικης επανάστασης, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και φυσικά o Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Οι επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε «ακούμπησε» στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία που είχε ξεκινήσει το κίνημα της 26ης Ιούλη με επικεφαλής τον Φ. Παις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας και το Επαναστατικό Διευθυντήριο που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές. Βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις που προχώρησαν στην ενοποίηση τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις που οδήγησαν στην επανασύσταση του ΚΚ Κούβας το 1965.
Την 1η Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Φλουχένσιο Μπατίστα που στήριζε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. Η κουβανική επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.
Δυο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του και του ίδιου του Κάστρο, αναχαιτίζει στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.
Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο Φιντέλ Κάστρο, ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Για δεκαετίες, ο Φιντέλ Κάστρο, από τη θέση του προέδρου της Κούβας και ως επικεφαλής του ΚΚ Κούβας καθοδήγησε την πάλη του λαού της χώρας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στις δύσκολες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και περικύκλωσης και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες στο 1989-1991.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
ΧΛΕΥΑΣΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΙΠΟΝΤΑ ΦΙΝΤΕΛ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΕΡΤ
Είναι ντροπή και όνειδος για την ΕΡΤ να βγαίνει δημοσιογράφος μέσα από τη δημόσια συχνότητα και να εκστομίζει την ανεπίτρεπτη και ανιστόρητη θέση οτι " ο Φιντέλ Κάστρο ήταν αμφιλεγόμενη προσωπικότητα".
Αν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος είναι τόσο πολιτικά και ιδεολογικά πωρωμένος, ας το κρατήσει για τον εαυτό του και ας το γράψει στην προσωπική του ιστοσελίδα.
Είναι υποχρεωμένος ,όμως, να τηρεί στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας και έστω να αναγνωρίζει ότι αν είναι σήμερα στην ΕΡΤ, το οφείλει και σε όσους αγωνιστήκαμε και ξενυχτήσαμε πάρα πολύ, όταν έπεσε το ''μαύρο'' από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου.
Οφείλει συνεπώς, η ίδια η διοίκηση της ΕΡΤ και πρώτα απ' όλα ο Πρόεδρος της, να βγει άμεσα στο δελτίο ειδήσεων και να διαχωρίσει τη θέση της ΕΡΤ από την υποτιμητική και χλευαστική αυτή θέση που διατυπώθηκε για τον εκλιπόντα μεγάλο άνθρωπο και μεγάλο επαναστάτη Comandante Φιντέλ Κάστρο.
Το ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
26/11/16
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ Π.Σ ΤΗΣ ΛΑ.Ε
Ο ΦΙΝΤΕΛ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, ΟΔΗΓΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΜΑΣ
''Στις 25 Νοεμβρίου, στις 22.30 ώρα Κούβας , έφυγε ο Κομαντάτε Φιντέλ.
Ακόμα και την ημέρα του θανάτου του, έγραψε ιστορία .
Ο θάνατος του συνέπεσε με τον γιορτασμό των 60 χρόνων από την αναχώρηση της θρυλικής μικρής "Granma " , όπου ο ο ίδιος ο Φιντέλ , ο Τσε και μια χούφτα νεαρών επαναστατών ξεκίνησε το αντάρτικο από τις ακτές της Κούβας, στις 25 Νοέμβρη του 1956.
Ο αποχαιρετισμός στον Φιντέλ, δεν μπορεί να είναι μια συνηθισμένη και τυπική διαδικασία.
Ο Φιντέλ υπήρξε μια ιστορική προσωπικότητα τεραστίων διαστάσεων που σφράγισε με την παρουσία του, όχι μόνο την πορεία την νικηφόρας Κουβανικής επανάστασης , αλλά και την ίδια τη συνείδηση εκατομμυρίων , κομμουνιστών, επαναστατών, δημοκρατών πολιτών σε ολόκληρη την υφήλιο.
Ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί από εμάς στην Ελλάδα, μάθαμε, διαβάσαμε, παρακολουθήσαμε, θαυμάσαμε και εμπνευστήκαμε από τα λόγια του και τα έργα του.
Νιώθουμε ότι η φυσική του απώλεια δεν θα στερήσει από τον Κουβανικό λαό την ακατάλυτη σχέση του με τις ιδέες του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα , τον ακούραστο αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα για δικαιοσύνη και προκοπή.
Αντίθετα, θα δυναμώσει τον αγώνα του λαού του, των λαών της μαρτυρικής Λατινικής Αμερικής, τον αγώνα των λαών σε κάθε γωνία της γης, για τα πιο αγνά , πανανθρώπινα ιδανικά που ενέπνευσαν και θα εμπνέουν γενιές.
Για να τιμήσουμε διαχρονικά και όχι μόνο σήμερα , τον Φιντέλ , δεσμευόμαστε να παλέψουμε με αφοσίωση για τις αντιϊμπεριαλιστικές ιδέες, για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, για την δημοκρατική και σοσιαλιστική αναγέννηση που μπορεί να δώσει στο λαό μας και σε όλους τους λαούς την πραγματική εναλλακτική οδό που ανοίγει νέους δρόμους ειρήνης και προκοπής.
Αυτό, μάλλον, θα ήθελε και ο ίδιος ο Κομαντάτε.
Εκφράζουμε τα πιο θερμά , αγωνιστικά και συντροφικά μας συλλυπητήρια στον Κουβανέζικο λαό και τους συντρόφους του.
Hasta la victoria siempre comandante!''
Το ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
26/11/16
**************************
Adios Comandante! Hasta la victoria siempre!
ergatikosagwnas.gr
Στις 25 Νοέμβρη 2016 έφυγε από τη ζωή ο Comandante en jefe της Κουβανικής Επανάστασης Fidel Alejandro Castro Ruz. Το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της Επανάστασης ανακοίνωσε ο αδελφός του και πρόεδρος της χώρας, Ραούλ Κάστρο από το κρατικό κανάλι της χώρας. Ο πρόεδρος της Κούβας συγκινημένος ανακοίνωσε ότι «ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 το βράδυ» της 25ης Νοέμβρη προσθέτοντας πως «σύμφωνα με την επιθυμία που είχε εκφράσει ο σύντροφος Φιντέλ, η σορός του θα αποτεφρωθεί τις πρώτες ώρες» του Σαββάτου.
Ο Φιδέλ για πολλές δεκαετίες κυριάρχησε στις εξελίξεις όχι μόνο της Κούβας αλλά ολόκληρου του πλανήτη. Ταυτίστηκε με τον λαό του και θεωρείται προσωποποίηση της επανάστασης καθώς και το σύμβολο ενός ολόκληρου λαού. Στο πρόσωπο του ενσαρκώθηκαν οι ελπίδες των desperados της λατινικής Αμερικής για απελευθέρωσή τους από το βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Με τους αγώνες του Φιδέλ και των συντρόφων του, η Κούβα από προτεκτοράτο-μπνανανία των ΗΠΑ έγινε το Νησί της Επανάστασης, ο Δαυίδ που όρθωσε το ανάστημά του στον ιμπεριαλιστή Γολιάθ και μάλιστα μέσα στην ίδια του «την αυλή». Κι όχι σε μόνο σε ευνοϊκούς καιρούς αλλά και σε πολύ δύσκολους μετά το 1991. Αντιμετωπίζοντας το υπερπενηντάχρονο εμπάργκο και τις επιθετικές προκλήσεις των ΗΠΑ από την εποχή του φιάσκου στην Playa Giron μέχρι τις δεκάδες επιχειρήσεις αντεπανάστασης και δολοφονίας ηγετών της Επανάστασης από τη CIA. Οι απόπειρες κατά της ζωής του ήταν τόσες που ο ίδιος ο Κάστρο σημείωνε γελώντας «όταν μια μέρα θα πεθάνω, κανείς δεν θα το πιστεύει... Σύντομα θα κλείσω τα 90. Σύντομα θα γίνω σαν όλους τους άλλους. Για όλους μας έρχεται κάποτε η ώρα μας».
Σε ηλικία 90 ετών μιλώντας στις 19 Απριλίου 2016 όταν έκλεισε το Έβδομο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας τόνιζε ότι «Ίσως αυτή να είναι μια από τις τελευταίες φορές που σας μιλώ σε τούτη την αίθουσα. Οι ιδέες του κομμουνισμού θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτό τον πλανήτη, ότι αν τις δουλέψει κανείς με πάθος και αξιοπρέπεια, μπορούν να παραγάγουν τα υλικά και πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι».
Ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Φιδέλ ήταν πως ενέπνευσε στο λαό του την ιδέα της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας πάνω απ’ όλα το «Patria o muerte» (Πατρίδα ή θάνατος) έγινε ο λόγος αντίστασης ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του νησιού όταν μετά το 1991 ο ιμπεριαλισμός θεωρούσε σίγουρο πως θα στραγγαλίσει την Κούβα. Ενέπνευσε κι άλλους λαούς της περιοχής να κάνουν τις δικές τους προσπάθειες για αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού. Και μόνο αυτό αυτό αρκεί για να τοποθετήσει τον Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους στα σύμβολα της επανάστασης.
Όμως δεν ήταν το μόνο. Ο Φιδέλ έπαιξε καίριο ρόλο στην οικοδόμηση του Κουβανικού κράτους, στη θέσπιση κράτους πρόνοια με εγγυημένη υγεία και παιδεία για όλους ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Ήταν η πολιτική παρέμβασή του σε κάθε τι που συνέβη στον πλανήτη τις τελευταίες δεκαετίες. Από το ρόλο του για την πολιτική-οικονομική ενότητα των χωρών της νότιας Αμερικής μέχρι τις Παρεμβάσεις του (Reflexiones de Fidel) μέχρι και τις τελευταίες του στιγμές. Οι τελευταίες αφορούσαν τον Μπάρακ Ομπάμα τον οποίο ο Κουβανός ηγέτης κατήγγειλε για υποκρισία όταν εκείνος επισκέφθηκε τη Χιροσίμα: «του έλειψαν οι λέξεις ώστε να ζητήσει συγγνώμη για τις δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων».
Η πολυτάραχη ζωή και η δράση του απέδειξαν τα λόγια του: πως «las ideas nonecesitan ni de las armas, en la medida en que sean capaces de conquistar a las grandes masas» (Οι ιδέες δεν χρειάζονται όπλα, στο βαθμό που είναι σε θέση να κατακτήσουν τις μάζες)
Μικρό βιογραφικό
O Fidel Alejandro Castro Ruz γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1926. Φοίτησε σε καθολικό σχολείο και σε ιησουιτικό κολέγιο. Σπούδασε νομικά με στόχο να γίνει δικηγόρος για να προσφέρει τις νομικές του υπηρεσίες στους καταπιεσμένους πολίτες της Κούβας.
Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο το 1945, αποφοίτησε το 1950 και εγκατέλειψε το επάγγελμά του δύο χρόνια αργότερα. Στα 43 του χρόνια ο Φιδέλ, είχε αποκτήσει τεράστια φήμη στο νησί. Του είχε δοθεί ο χαρακτηρισμός, «δικηγόρος των φτωχών», καθώς ποτέ δεν ζήτησε αμοιβή από κάποιον που δεν μπορούσε να την δώσει. Αποφάσισε πως θα ήταν πιο χρήσιμος για το λαό ως βουλευτής παρά ως δικηγόρος.
Ο «δικηγόρος των φτωχών» διεκδίκησε μια θέση στο κοινοβούλιο της Κούβας το 1952, όμως ο δικτάτορας Φουλχένσιο Μπατίστα ακύρωσε τις εκλογές κηρύσσοντας το στρατιωτικό πραξικόπημα του. Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Κάστρο άρχισε να προπαγανδίζει στον κόσμο που τον υποστήριζε την ένοπλη αντίσταση στην αμερικανοκίνητη δικτατορία του Μπατίστα.
Συγκρότησε μια ομάδα, περίπου 120 μαχητών της δημοκρατίας. Με αυτήν την ολιγάριθμη ομάδα, ο Φιδέλ Κάστρο πραγματοποίησε στις 26 Ιουλίου του 1953 επίθεση στο στρατόπεδο της Μονκάδα, μαζί με 85 ακόμα μαχητές. Η επίθεση πνίγηκε στο αίμα. Ο Φιδέλ καταδικάστηκε σε φυλάκιση για δύο χρόνια. Χαρακτηριστική είναι η φράση που είπε στους δικαστές κατά την «απολογία» του «Condenadme, no importa, la Historia me absolverá» («Καταδικάστε με, δεν έχει σημασία. Η ιστορία θα με δικαιώσει»). Μετά την απελευθέρωσή του αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ απ’ όπου απελάθηκε και στην συνέχεια στο Μεξικό. Εκεί, μαζί με τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και τον Καμίλο Σιενφουέγος, άρχισαν να σχεδιάζουν την ανατροπή του καθεστώτος Μπατίστα.
Το 1955 η τότε ηγεσία του ΚΚ Κούβας, απέρριψε την έκκληση του Κάστρο για ένοπλο αγώνα, καθώς την συγκεκριμένη περίοδο είχε δώσει προτεραιότητα στην πάλη για την δημιουργία μαχητικών επιτροπών στα εργοστάσια και στις κοινότητες και την δημιουργία ενός εθνικού δημοκρατικού μετώπου που θα ένωνε όλες τις αντίθετες με τον Μπατίστα δυνάμεις.
Στις 30 Νοεμβρίου του 1956, με το μικρό πλοιάριο «Granma» 82 επαναστάτες αποβιβάστηκαν στους πρόποδες της οροσειράς της Σιέρα Μαέστρα. Ανάμεσά τους ο Φιδέλ, ο Ραούλ, ο Ερνέστο Γκεβάρα και ο Καμίλο Σιενφουέγος Ένας χωρικός που είδε το πλοιάριο ειδοποίησε τις αρχές που προσπάθησαν να το αναχαιτίσουν. Από τις επιδρομές της αεροπορίας, επέζησαν 20. Όμως, το νέο μαθεύτηκε και ολοένα και περισσότεροι πλαισίωσαν τη μικρή επαναστατική ομάδα.
Έτσι άρχισε η εποποιία του αγώνα στα βουνά και οι διαδοχικές νίκες κατά του εκπαιδευμένου από Αμερικανούς ειδικούς στρατού του Μπατίστα. Παράλληλα, διεξαγόταν και ο αγώνας στις πόλεις από το «Κίνημα της 26ης του Ιούλη» με επικεφαλής τον Φρανκ Παϊς, που είχε οργανώσει ένα τεράστιο παράνομο δίκτυο. Από το μακελειό στην Σιέρα Μαέστρα και έπειτα χιλιάδες εθελοντές τερατολογήθηκαν στις γραμμές του αντάρτικου.
Την πρωτοχρονιά του 1959, οι φάλαγγες του Τσε, του Καμίλο, του Ραούλ και του Φιδέλ μπήκαν στην Αβάνα. Ο δικτάτορας Μπατίστα εγκατέλειψε με αεροπλάνο από την χώρα.
Η επανάσταση είχε θριαμβεύσει. Χωρίς χρονοτριβή, η νέα κυβέρνηση υπό τον Φιδέλ, αρχίζει να παίρνει φιλολαϊκά μέτρα, με καθαρά σοσιαλιστική προοπτική, ανεξάρτητα από πόσο το αντιλαμβανόταν αυτό ακόμα και η ίδια η επαναστατική κυβέρνηση. Μαζί με την ανοικοδόμηση της χώρας με εγκαθίδρυση δωρεάν υγείας και παιδείας, άρχισε και η προσπάθεια στραγγαλισμού της επανάστασης από τις ΗΠΑ.
Οι Αμερικανοί επιχείρησαν το 1961 απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων, η οποία όμως κατέληξε σε φιάσκο, όπως και οι απόπειρες δολοφονίας του Φιδέλ από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Ακολούθησε η Κρίση των Πυραύλων, η διακήρυξη του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της κουβανέζικης επανάστασης κι η διεθνιστική βοήθεια της μικρής και αδύναμης Κούβας σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας.
Το 1965, οι τρεις επαναστατικές οργανώσεις: το Κίνημα 26 του Ιούλη, το Κομμουνιστικό Κόμμα, που ονομαζόταν τότε Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Επαναστατικό Διευθυντήριο, συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας.
Ο Φιντέλ αργότερα τόνιζε πως «Το Κόμμα είναι σύνθεση των πάντων. Μέσα σ' αυτό συνδυάζονται τα όνειρα όλων των επαναστατών της ιστορίας μας. Το Κόμμα σήμερα, είναι η ψυχή της Κουβανικής Επανάστασης». Το 1991, η ανατροπή του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση, έκανε ακόμα πιο σκληρή την στάση των ΗΠΑ, οι οποίες ακόμα συνεχίζουν το εμπάργκο που στραγγαλίζει οικονομικά την Κούβα από το 1960.
Το 1959 ο Φιδέλ εξελέγη πρωθυπουργός. Σε αυτό το αξίωμα παρέμεινε μέχρι το 1976 όταν και έγινε αρχηγός κράτους και Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους.
Το 1963 εκλέχθηκε Πρώτος Γραμματέας του «Partido Unido De La Revolucion Socialista» (Ενωμένο Κόμμα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης) ενώ το 1965 εκλέχτηκε Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Από το 1976 παρέμεινε μέλος του ΠΓ του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στις 15 Οκτώβρη 1991 επανεκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, κατά τη διάρκεια των εργασιών του 4ου Συνεδρίου του Κόμματος.
Από το 1992 εκλέχτηκε επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας και στις 25 Φλεβάρη 1998 επανεκλέχτηκε από τη Βουλή αρχηγός του κράτους για πέντε χρόνια.
Στις 31 Ιούλη 2006 μεταβίβασε προσωρινά την εξουσία στον αδελφό του, υπουργό Άμυνας, Ραούλ, έπειτα από εγχείρηση στο έντερο και στις 19 Φλεβάρη 2008 ανακοίνωσε επίσημα την αποχώρησή του από την προεδρία της Κούβας. Στη θέση του, ο αδελφός του Ραούλ Κάστρο εκλέχτηκε από το κοινοβούλιο νέος πρόεδρος της Κούβας.
Στις 25 Νοέμβρη 2016 ο Φιδέλ περνά στην Ιστορία. Στο πάνθεο των ηρώων της επανάστασης συναντιέται ξανά με τον Che και τον Καμίλο.
Hasta siempre comandante!
Venceremos!
Κατά 95% έχουν μειωθεί τα άγρια ζώα μέσα σε 123 χρόνια
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η ραγδαία μείωση των πληθυσμών των απειλούμενων ειδών σπονδυλωτών ζώων άρχισε στο τέλος του 19ου αιώνα, με πιο πιθανό έτος το 1893, πριν από 123 χρόνια, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις επιστημόνων. Έκτοτε και μέχρι σήμερα εκτιμάται ότι έχει απομείνει μόνο το 5% περίπου του αριθμού τους εκείνη την εποχή.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Γιουν-Σιν Φου του Τμήματος Βιοστατιστικής της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέλυσαν γενετικά δεδομένα και εφάρμοσαν μοντέλα γενετικής των πληθυσμών για πάνω από 2.700 είδη σπονδυλωτών.
Κατά μέσο όρο, σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, οι πληθυσμοί των απειλούμενων ειδών μειώνονταν κατά περίπου 25% κάθε δέκα χρόνια. Μάλιστα, ο αρχικός αριθμός των απειλούμενων ειδών, προτού αρχίσει η ταχεία μείωσή τους, ήταν ήδη μικρότερος κατά περίπου 22% σε σχέση με τον αριθμό των μη απειλούμενων ειδών.
Η σταδιακή απομείωση πολλών ζώων αποδίδεται κυρίως στην εξάπλωση της εκβιομηχάνισης μετά το τέλος του 19ου αιώνα και στην, εξαιτίας αυτού του λόγου, αναστάτωση ή την καταστροφή σε διάφορα οικοσυστήματα του πλανήτη.
- Τελευταια
- Δημοφιλή