Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν.) στο στούντιο της ERTopen και στην εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα»

Την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016, στον απόηχο της πρόσφατης μεγάλης απεργίας των ναυτεργατών, ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος μίλησε στην εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα».

Επιδιώξαμε να μιλήσουμε μεταξύ άλλων και για:

-τα αιτήματα της απεργίας, καθώς αυτά συνήθως απουσιάζουν από την ‘ενημέρωση’ των ΜΜΕ,

-τον απολογισμό του μεγάλου αυτού εργατικού αγώνα και τις παρακαταθήκες που  αφήνει για το ναυτεργατικό και ευρύτερα το εργατικό κίνημα,

-το ρόλο των ΜΜΕ, της κυβέρνησης, των εφοπλιστών και του υπουργείου,

-την εκδήλωση φαινομένων ‘’κοινωνικού αυτοματισμού’’, όπως στο Ηράκλειο της Κρήτης, και το ρόλο της αστυνομίας σε αυτά,

-το ρόλο των Λιμενικών Αρχών στην υπονόμευση της απεργίας,

-το ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Στην πορεία όμως, η δυναμική της κουβέντας ανέδειξε και πολλά άλλα, ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά…

Ιδιαίτερα κατατοπιστικός και με τεκμηριωμένο λόγο, ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις απόπειρες κατάργησης της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Μιας ΣΣΕ που χρονολογείται από το 1943, από τα ηρωικά χρόνια της ταξικής ΟΕΝΟ, όπως είπε.

Η ενεργός και δραστήρια συμμετοχή των ναυτεργατών σε όλη την εξέλιξη του αγώνα ήταν καθοριστική, τόνισε σε άλλο σημείο. «Το συμπέρασμα, το δίδαγμα που βγαίνει από αυτή την απεργία, είναι ότι σε κάθε μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, τον πρώτο και τον αποφασιστικό ρόλο πρέπει να τον έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Μέσα από συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες, πρέπει να λαμβάνεται σε κάθε φάση αυτού του αγώνα η γνώμη, η άποψη, η αγωνιστική τους θέληση και διάθεση», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια κλήθηκε να σχολιάσει το πρωτοφανές γεγονός της δριμείας επίθεσης που εξαπέλυσε κατά τα μέσα Νοεμβρίου κατά της ΠΕΝΕΝ ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) στοχοποιώντας μάλιστα και προσωπικά τον Α. Νταλακογεώργο.

Αναφέρθηκε επίσης με λεπτομέρειες στις αθλιότητες, όπως τις χαρακτήρισε, των κυβερνήσεων και των υπουργών Ναυτιλίας που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι γενικότερες απόψεις που εξέφρασε ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, τόσο για το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα όσο και γενικότερα για την κυβερνητική πολιτική και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ανέφερε συγκεκριμένα από πότε είχε ήδη δείξει το δρόμο που θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, πολύ πριν αναλάβει την κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛΛ.

Έκλεισε τέλος την παρέμβασή του λέγοντας τα εξής:

«Το εργατικό κίνημα θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί ριζικά με όρους μαχητικότητας, με όρους μαζικότητας, με όρους ταξικού προσανατολισμού.

Πρέπει να έχει στόχους οι οποίοι δεν θα περιορίζονται στο το πώς θα δημιουργήσουμε ρωγμή στο α’ ή στο β’ σημείο της κυβερνητικής πολιτικής.

Πρέπει αυτή η πάλη να στοχεύει στη σύγκρουση και στην ανατροπή όλης της πολιτικής, όπως ασκείται και ακολουθείται σήμερα και ταυτόχρονα να διατυπώσει και να εκφράσει και την εναλλακτική πρότασή του η οποία δεν μπορεί να είναι ο ευρωμονόδρομος, διότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει οδηγηθεί η κοινωνία και οι εργαζόμενοι στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα και πρέπει προς τα εκεί να συμβάλουν όλες οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων.»

Η εκπομπή μεταδόθηκε από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen το απόγευμα της Τετάρτης 14 Δεκέμβρη 2016, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00. Αξίζει να την παρακολουθήσετε ολόκληρη στα τρία βίντεο με τα ηχητικά που ακολουθούν.

Στην παρουσίαση ήταν ο Νίκος Ξηρουδάκης. Στη ρύθμιση του ήχου ο Γιάννης Ασημακόπουλος.

H εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» μεταδίδεται από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen κάθε Τετάρτη απόγευμα, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00 στους 106,7 στα fm στην Αττική, καθώς και μέσω του διαδικτυακού ραδιοφώνου της ertopen.com.

Το πρόγραμμα αναμεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό του σωματείου Εργαζομένων Αλουμινίου στους 97,3, στη Βοιωτία, τη Φωκίδα, και την Βόρεια Πελοπόννησο. Από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Εργατικού Κέντρου της Εύβοιας στους 96,5 και στα Χανιά στους 1134 χιλιόκυκλους στα μεσαία.

πηγή: pandiera.gr

Οι «Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου» υποδέχονται τον Παύλο και τη Φρειδερίκη στην Καλαμπάκα (1947) | ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1944-1958. ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ

«Ως πραγματικός Ελλην, κατόρθωσα ν’ απαλλάξω από την βίαν και την τρομοκρατίαν πολλά χωριά πέριξ της Λαμίας»

Ευθύμιος Τσαμαδιάς (αρχηγός συμμορίας) προς τον διοικητή Χωροφυλακής Λαμίας, 29/7/1946

Αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (12/2/1945) έκαναν την εμφάνισή τους ταυτόχρονα σε όλη την επικράτεια ένοπλες παρακρατικές ομάδες, στρατολογώντας αρχικά τα μέλη τους από τους συνεργάτες των κατακτητών που αφήνονταν ελεύθεροι από την Εθνοφυλακή αμέσως μετά την εγκατάστασή της στις επαρχιακές πόλεις.

Λειτουργώντας ως υποκατάστατο του υπό συγκρότηση κρατικού μηχανισμού, οι παρακρατικές ομάδες εξαπέλυσαν μια εκστρατεία βίας χωρίς κανένα νομικό περιορισμό.

Επρόκειτο για εύκολα αναλώσιμες μονάδες, χωρίς εμφανή επίσημη στήριξη, με τις οποίες το κράτος ανά πάσα στιγμή μπορούσε να αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση.

Η ασυλία ωστόσο που απολάμβαναν εκ μέρους των αρχών δημιουργούσε την εντύπωση ότι οποιοδήποτε αδίκημα εις βάρος της Αριστεράς παρέμενε ακαταδίωκτο, με αποτέλεσμα να ενισχύονται ακόμη περισσότερο.

Το ΓΕΣ δικαιολογούσε τον σχηματισμό και τη δράση τους ως συνέπεια της «τρομοκρατίας» των πρώην ΕΛΑΣιτών στην ύπαιθρο και των «προκλήσεων» του ΚΚΕ στις πόλεις.

Αυτό οδηγούσε ομάδες χωρικών να οπλιστούν, δημιουργώντας έκρυθμη κατάσταση. Αναγνωριζόταν, ωστόσο, ότι κάποιοι επωφελούνταν από την αναρχία και παρουσιαζόμενοι ως εθνικιστές προέβαιναν σε ληστείες.

Οι διοικητές των Ταγμάτων Εθνοφυλακής επικαλούνταν την ανεπάρκεια των δυνάμεών τους και την αργή επαναλειτουργία του κρατικού μηχανισμού ως προς την επάνδρωση των Σωμάτων Ασφαλείας και των διοικητικών και δικαστικών αρχών.

Το μακρύ χέρι της Εθνοφυλακής

Μέχρι το καλοκαίρι του 1945, η συνεργασία ανάμεσα στην Εθνοφυλακή, τους «εθνικιστές» και τις παρακρατικές συμμορίες ήταν στενή.

Ηδη από τον Μάρτιο του 1945 η Εθνοφυλακή έκανε κατάσχεση σε όπλα που έκρυβε ο ΕΛΑΣ και τα παρέδιδε πρόθυμα στους βασιλόφρονες της περιοχής.

Στη Νότια Εύβοια «εθνικόφρονες» δημιούργησαν Πολιτοφυλακή η οποία εξοπλίστηκε με τα όπλα που παρέδωσε ο ΕΛΑΣ.

Ανάλογες καταγγελίες για εξοπλισμό «εθνικοφρόνων» καταγράφηκαν στη Λευκή Βίβλο του ΕΑΜ για τις παραβάσεις της Βάρκιζας, από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούνιο 1945.

Βρετανοί σύνδεσμοι διαπίστωναν ότι όσο πιο απομακρυσμένο από την κεντρική διοίκηση και ολιγάριθμο ήταν ένα τμήμα Εθνοφυλακής τόσο μεγαλύτερος ήταν ο βαθμός συνεργασίας του με ένοπλες «εθνικιστικές» ομάδες.

Απόρρητη διαταγή της Στρατιωτικής Διοίκησης Πατρών (16/5/1945) προς τους διοικητές των Ταγμάτων Εθνοφυλακής στην Πελοπόννησο, με θέμα τη λήψη μέτρων και τη διατήρηση της ασφάλειας των χωριών μέσω της παρακολούθησης των κινήσεων «αναρχικών και διεθνιστών», καταδεικνύει τον κεντρικό σχεδιασμό του δικτύου συνεργασίας ανάμεσα στην Εθνοφυλακή και τις παρακρατικές συμμορίες.

Οι διοικητές των Ταγμάτων όφειλαν να επιλέξουν σε κάθε χωριό σημαντικό αριθμό συνεργατών (ανάλογα με την τοποθεσία και τον πληθυσμό του), οι οποίοι έπρεπε να είναι αποδεδειγμένα «εθνικιστές ιδεολόγοι» και να διαθέτουν θάρρος και ακέραιο χαρακτήρα.

Ενας από αυτούς οριζόταν υπεύθυνος απέναντι στον διοικητή του τοπικού Τάγματος της Εθνοφυλακής και οι υπόλοιποι, σύνδεσμοι για τη μεταφορά πληροφοριών και τη συστηματική συνεργασία μεταξύ των ομάδων.

Αυτές είχαν κύριο σκοπό την παρακολούθηση υπόπτων, την αναφορά τους στο κοντινότερο στρατιωτικό κέντρο και την επισήμανση τυχόν ξένων προς το χωριό ατόμων.

Οι στρατιωτικές αρχές φρόντιζαν να παραδώσουν μέρος των όπλων που παραδίνονταν από τον ΕΛΑΣ ή συλλέγονταν από τους χωρικούς (με τα ανάλογα πυρομαχικά) στον αρχηγό της κάθε ομάδας, ο οποίος θα τα χρησιμοποιούσε κατόπιν διαταγής του οικείου στρατιωτικού διοικητή για την υποστήριξη κινητών στρατιωτικών αποσπασμάτων.

Επισήμως δεν υπήρχε ενθουσιασμός για τέτοιους συμμάχους. Ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας τόνιζε, χωρίς αποτέλεσμα, στις στρατιωτικές αρχές και στη Χωροφυλακή ότι όφειλαν να υπηρετούν το κράτος και όχι κάποια πολιτική ομάδα.

Η Στρατιωτική Διοίκηση Ηπείρου με έγγραφό της προς τους στρατιωτικούς διοικητές Ιωαννίνων και Πρέβεζας έθετε το ζήτημα της συνεργασίας Τμημάτων Εθνοφυλακής με τα λεγόμενα «τμήματα εθνικιστών», τα οποία ενεργούσαν μεροληπτικά και μονόπλευρα, και απειλούσε με κυρώσεις κάθε διοικητή που δεν εφάρμοζε τον νόμο. Στις αρχές Μαΐου 1945 ο στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλίας και Δυτικής Μακεδονίας έθεσε εκτός νόμου τις συμμορίες του Σούρλα και άλλων παρακρατικών.

Στα τέλη του ίδιου μήνα ο διοικητής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Στερεάς Ελλάδος (ΑΣΔΣΕ), αφού επισήμανε ότι ο ρυθμιστής της τάξης και της ασφάλειας ήταν η Εθνοφυλακή και όχι ανεύθυνες ομάδες, οι οποίες καλύπτονταν με τον μανδύα του εθνικιστή, διέταξε τη λήψη δρακόντειων μέτρων εναντίον κάθε ένοπλης ομάδας στην περιοχή δικαιοδοσίας του.

Απαιτούσε δε την επιβολή κυρώσεων στον διοικητή του Λόχου Εθνοφυλακής Δομοκού, ο οποίος δεν ανέπτυσσε τη δέουσα πρωτοβουλία και δραστηριότητα για την επιβολή του κράτους του νόμου.

«Εθνικιστές» με βιογραφικό

Εθνοφρουροί στο Μεσολόγγι κατά την εκεί επίσκεψη του αντιβασιλιά Δαμασκηνού (1945) | ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1944-1958. ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ

Κάποια τοπικά παραδείγματα βοηθούν να κατανοήσουμε πληρέστερα τη συγκρότηση και δράση των εθνικιστικών ομάδων.

Δελτίο Πληροφοριών της ΑΣΔΣΕ κατέγραφε στη Στρατιωτική Διοίκηση Λαμίας την παρουσία, με ξεχωριστή περιοχή δικαιοδοσίας, των «εθνικιστικών ομάδων» του Κώστα Βουρλάκη και του Θύμιου Τσαμαδιά.

Η παρουσία τους αιτιολογούνταν ως «αντίβαρο» στη δράση εννέα πολυμελών (50-100 άτομα) ομάδων «αναρχικών» στις ορεινές περιοχές Φθιώτιδας, Ευρυτανίας και Παρνασσίδας.

Δράση που στην πραγματικότητα ουδόλως τεκμηριωνόταν, καθώς το ημερολόγιο της τοπικής 10ης Ταξιαρχίας Εθνοφυλακής δεν κατέγραφε παρά ελάσσονα περιστατικά με «οπλισμένους κομμουνιστές».

Τα κίνητρα για τον σχηματισμό των «εθνικιστικών ομάδων» υποτίθεται πως ήταν οι προσωπικές διαφορές των αρχηγών τους με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Μέσω ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου αναζητούνταν ηθική νομιμοποίηση στη βάση της εκδίκησης, ως ανταπόδοση της προσβολής και αποκατάσταση της τιμής των παθόντων.

Στην ουσία, οι λόγοι σχηματισμού των ομάδων αυτών και οι σκοποί που εξυπηρετούσαν ήταν βαθύτεροι και περιπλοκότεροι.

Ο κτηνοτρόφος Θύμιος Τσαμαδιάς, γόνος εύπορης οικογένειας Σαρακατσαναίων με τσελιγκάτο στην Οίτη, στην Κατοχή είχε έρθει σε προστριβές με το τοπικό ΕΑΜ, στο οποίο είχε αρνηθεί να προσχωρήσει, για τη χρήση των βοσκοτόπων.

Η συμμορία του αποτελούνταν από 40 άτομα, κυρίως μέλη της οικογένειάς του αλλά και φερόμενους ως ζωοκλέφτες και ληστές από γειτονικά ορεινά χωριά (Δυο Βουνά, Ελευθεροχώρι).

Η τρομοκρατική δράση του, καταγραμμένη από την Εθνοφυλακή ήδη από τον Μάιο του 1945, εντοπιζόταν στα χωριά της Οίτης και της Υπάτης, όπου αναφέρθηκαν πολυάριθμα περιστατικά τρομοκρατίας σε βάρος «προγραμμένων κομμουνιστών που έχριζαν καθαρίσματος».

Τον Νοέμβριο του 1945 κλείστηκε στις φυλακές Λαμίας, απ’ όπου απέδρασε με τη βοήθεια των δεσμοφυλάκων στα τέλη Δεκεμβρίου.

Η συμμορία του και ο ίδιος εξοντώθηκαν από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) το 1947.

Ο Κώστας Βουρλάκης, από τη Μοσχοκαρυά Δομοκού, ήταν αρχηγός της γνωστότερης και πιο δραστήριας παρακρατικής συμμορίας της Φθιώτιδας.

Σεσημασμένος ζωοκλέφτης, μαζί με τα τρία αδέλφια του, τσοπάνηδες σε ξένα κοπάδια, είχε καταδικαστεί για ζωοκλοπή και είχε εξοριστεί στη Φολέγανδρο.

Στην Κατοχή, ο ένας αδελφός του προσχώρησε στην ομάδα του Αρη Βελουχιώτη. Συνέχισε όμως να κλέβει, σε συνεννόηση με τον ληστή Πατακιά, φανερό συνεργάτη των Ιταλών, και οι αντάρτες τον σκότωσαν.

Ο Κώστας με τον άλλο αδελφό του κατατάχθηκαν στον ΕΔΕΣ, όπου ο αδελφός του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων ΕΛΑΣ - ΕΔΕΣ το φθινόπωρο του 1943.

Αμέσως μετά τη Βάρκιζα, ο Βουρλάκης συγκρότησε ομάδα αποτελούμενη από 10 μόνιμους και ενισχυόμενη κατά περίπτωση από «δεινοπαθήσαντες υπό του ΕΑΜ», αποτελώντας το φόβητρο του οροπεδίου του Δομοκού.

Ευθύνεται για πλείστους όσους φόνους, κακοποιήσεις και λεηλασίες στην περιοχή.

Στις εκλογές του 1946 υποστήριξε ένθερμα το Λαϊκό Κόμμα. Το 1947 κατηγορήθηκε ως ηθικός αυτουργός στη δολοφονία ενός «εθνικόφρονος» κτηνοτρόφου, οι γιοι του οποίου υπηρετούσαν στην Εθνοφρουρά, και φυλακίστηκε στις φυλακές Καλλιθέας.

Στον αθηναϊκό και τοπικό Τύπο πληθώρα δημοσιευμάτων υπεραμύνθηκε της «προσφοράς» του στον αγώνα του έθνους εναντίον των κομμουνιστών, ζητώντας την αποφυλάκισή του.

Αλλά και ίδιος δεν παρέλειψε να το υπενθυμίζει στον πολιτικό πάτρωνά του, βουλευτή και υπουργό του Λαϊκού Κόμματος Δ. Χατζίσκο, στις επιστολές που του έστελνε για να μεσολαβήσει για την αποφυλάκισή του.

Η στενή σχέση υπουργού και «συμμορίτη» διαφαίνεται όχι μόνο από το εξαιρετικά οικείο ύφος των επιστολών, αλλά και από το γεγονός ότι ο Βουρλάκης τού ζητούσε να μεσολαβήσει επίσης για την αποφυλάκιση ενός δωσίλογου συγκρατουμένου του.

Εκτός από τις κύριες ομάδες του Βουρλάκη και του Τσαμαδιά, στην ύπαιθρο της Φθιώτιδας υπήρχαν άλλες 10 ομάδες, 10-25 μελών η καθεμία, που δρούσαν επικουρικά, όπως καταγράφηκε αναλυτικά στο υπόμνημα του ΔΣΕ προς την Επιτροπή του ΟΗΕ για τις συνθήκες έναρξης του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.

Η κατάταξη στις παρακρατικές συμμορίες μπορούσε να αποσείσει τις «κατηγορίες για αντεθνική δράση».

«Εθνικιστές» υπερασπίστηκαν 24χρονο γεωργό, πρώην ΕΛΑΣίτη από την Αταλάντη, που δικαζόταν για παράνομη οπλοφορία, γιατί ως «νομοταγής και φιλήσυχος πολίτης» κατέστρεψε τα γραφεία του ΚΚΕ και ζήτησε να «ηγηθεί ομάδος διά να δράση».

Η αδύνατη νομιμότητα

Από τις ακροδεξιές «ανεύθυνες ομάδες» του 1945 (επάνω αριστερά, οι οπλαρχηγοί Μπίσδας και Σούρλας) στις επίσημες ΜΑΥ (δεξιά) και τη Χωροφυλακή (κάτω). | Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Αθήνα 2000) /C. MYDANS, UNE PAIX VIOLENTE (Παρίσι 1968)

Τον Ιούλιο 1945 οι ένοπλες ομάδες κλήθηκαν από τον Α.Ν. 453 να παραδώσουν τον οπλισμό τους.

Την ίδια περίοδο, ο ηγέτης του Κόμματος Φιλελευθέρων, Θεμιστοκλής Σοφούλης, και άλλες 4 προσωπικότητες του δημοκρατικού Κέντρου προέβησαν σε απερίφραστη δημόσια καταγγελία της τρομοκρατίας της άκρας Δεξιάς, η οποία καθιστούσε «αφόρητον την ζωήν των μη βασιλοφρόνων πολιτών».

Ανάλογες συστάσεις για αφοπλισμό των ένοπλων ομάδων έγιναν από την κυβέρνηση και τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή (ΒΣΑ).

Ο Κρις Γουντχάουζ, αρχηγός της ΒΣΑ στην Κατοχή και γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας, σε έκθεσή του προς τη βρετανική πρεσβεία έκανε λόγο για ελλιπή έλεγχο των τοπικών δυνάμεων από τις αρχές και τόνιζε πως, όποια διαταγή και αν διαβιβαζόταν από πάνω, κανείς δεν ήταν βέβαιος ότι θα εκτελούνταν.

Την ίδια αδυναμία της κεντρικής εξουσίας κατάγγελλε και ο αριστερός Τύπος.

Με επιστολές τους προς τη Διοίκηση Χωροφυλακής Λαμίας, Τσαμαδιάς και Βουρλάκης παρέδωσαν μέρος του οπλισμού τους, εκφράζοντας την πίστη τους ότι ως φύλακες του νόμου και της τάξης εκτελούσαν αποστολή «ύψιστης εθνικής σπουδαιότητας» και ότι το κράτος σύντομα θα χρειαζόταν εκ νέου τις υπηρεσίες τους.

Ωστόσο, παρά τις διαβεβαιώσεις της Ανώτατης Διοίκησης Χωροφυλακής Στερεάς Ελλάδας, οι τρομοκρατικές ομάδες συνέχισαν να δρουν στην ύπαιθρο και τους επόμενους μήνες, με αποτέλεσμα την επικήρυξη των αρχηγών τους από την Επιτροπή Δημοσίας Ασφαλείας.

Οι παρακρατικοί εξακολουθούσαν να βρίσκουν υποστήριξη και προστασία από τις κατώτερες διοικητικές υπηρεσίες και συνέχιζαν την τρομοκρατία μπροστά στα μάτια της Εθνοφυλακής.

Η υποκρισία του όλου συστήματος γινόταν ακόμα πιο φανερή όταν ο ίδιος διοικητής της Στρατιωτικής Διοίκησης Πατρών, που έδωσε τη διαταγή για τον εξοπλισμό χωρικών, συνέταξε «για το τυπικό της υπόθεσης» μια νέα σειρά από διαταγές προς τους κατά τόπους διοικητές των τμημάτων της Εθνοφυλακής για τη λήψη αυστηρών μέτρων εναντίον «ανεύθυνων» προσώπων που επιχείρησαν να υποκαταστήσουν την εξουσία των αρχών.

Οπως τόνιζε, η Εθνοφυλακή όφειλε να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες ως ίσους, χωρίς καμία διάκριση μεταξύ των ομάδων που οπλοφορούσαν, είτε ανήκαν στην αριστερά είτε στη δεξιά παράταξη.

Η μαρτυρία του ΕΑΜίτη ηγούμενου της Μονής Αγάθωνος, Γερμανού Δημάκου, καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονταν οι παρακρατικές συμμορίες με τη σύμπραξη των κατώτερων οργάνων της Χωροφυλακής αλλά και υπό την προστασία υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων.

Στις αρχές Μαρτίου 1946 ο ηγούμενος οδηγήθηκε από άνδρες της συμμορίας στο «αρχηγείο» του Βουρλάκη, στο χωριό Μοσχοκαρυά.

Εκεί κακοποιήθηκε, παρουσία αξιωματικού του στρατού, προκειμένου να αποκαλύψει μέρος, κοντά στο μοναστήρι, απόκρυψης όπλων του ΕΛΑΣ.

Ο ηγούμενος δεν αποκάλυψε τίποτε και ο Βουρλάκης τον άφησε να φύγει.

Η υπόθεση έγινε γνωστή στον ανώτερο διοικητή Χωροφυλακής Στερεάς, ο οποίος επισκέφτηκε τον ηγούμενο μαζί με τον στρατιωτικό διοικητή της περιοχής και ζήτησε κατάθεση για το περιστατικό.

Ο ηγούμενος, αφού αρνήθηκε να δώσει κατάθεση, του απάντησε ως εξής:

«-Θα ήταν ευτύχημα αν μπορούσατε να περιορίσετε τις αυθαίρετες, όπως τις χαρακτηρίζετε, πράξεις αυτών των ανευθύνων. Δυστυχώς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε, διότι οι πράξεις αυτών των ανευθύνων ευλογούνται από ανθρώπους ιστάμενους παραπάνω από εσάς. Νομίζω ότι θα έχετε πληροφορηθεί ότι προ μιας εβδομάδας, ο τ. Υπουργός κ. Δημ. Χατζίσκος, που θεωρείται και Φθιωτάρχης, είχε ανέβει στη Γραμμένη να συναντήσει και να συνεργαστεί με τον Κώστα Βουρλάκη. Αυτό το έγραψε και ο τοπικός τύπος. Δεν το ξέρετε αυτό;

- Ναι, το ξέρω είναι αλήθεια.

- Αφού το ξέρετε, ερωτώ, τι είδους συνεργασία μπορεί να ’χη ένας Υπουργός της Δεξιάς και του κύρους του κ. Χατζίσκου, με ένα αγράμματο, ένα ζωοκλόπο, ένα κοινό εγκληματία; Εγώ, κ. Ανώτερε, αναγνωρίζω και εκτιμώ την αγνότητα των προθέσεών σας, αλλά είσθε αδύναμος να επιβάλετε την τάξιν. Αφήστε λοιπόν τα πράγματα να συνεχίσουν την πορεία τους και ο Θεός βοηθός».

Την ίδια περίοδο, η βοήθεια βουλευτών του Λαϊκού Κόμματος προς τις παρακρατικές οργανώσεις αποτέλεσε ζήτημα έντονων αντεγκλήσεων στη Βουλή μεταξύ του βουλευτή Φθιώτιδας του Λαϊκού Κόμματος, Γ. Αστερίου, και του βουλευτή Ευρυτανίας του Εθνικού Κόμματος Ελλάδος, Κ. Παπαγεωργίου, ο οποίος κατηγορούσε τον πρώτο ως προστάτη του Βουρλάκη.

Παράλληλα και σε συνεργασία με τις παραστρατιωτικές ομάδες και τους εξοπλισμένους «εθνικόφρονες» κατοίκους δρούσε η Χωροφυλακή.

Το 1946 το αντικομμουνιστικό φρόνημα των ανδρών της την καθιστούσε πολιτικά πιο αξιόπιστη από τον υπό συγκρότηση στρατό.

Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη πειθαρχίας και την προσήλωση των μελών της στον βασιλιά, ενίσχυε αντί να κατευνάζει βίαιες ενέργειες εναντίον του ΕΑΜ, του ΚΚΕ και των οπαδών τους.

Από την άλλη, η Χωροφυλακή ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική στη συγκέντρωση πληροφοριών, καθώς αποτελούσε ένα μηχανισμό ελέγχου της κοινωνίας και ιδιαίτερα των μικρών κοινωνιών των χωριών και των επαρχιακών πόλεων, όπου όλοι ήταν γνωστοί.

Στο έργο αυτό είχε την επικουρία των Οργανώσεων Εθνικοφρόνων που είχαν σχηματιστεί στα χωριά.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργήθηκαν φάκελοι για όσους είχαν οποιαδήποτε δράση υπέρ του ΕΑΜ.

Οι πολίτες αυτοί «τυλίγονταν σε μια κόλλα χαρτί» με κατάληξη θανατικές καταδίκες, ισόβιες ή πολυετείς φυλακίσεις.

Ακόμα και στελέχη των Λαϊκών αναγνώριζαν ότι ένα ποσοστό ευθύνης για την κατάσταση οφειλόταν στις υπερβασίες της Χωροφυλακής, που με ευκολία χαρακτήριζε κάποιον κομμουνιστή.

Σύμφωνα με το ΕΑΜ, επρόκειτο για προσπάθεια εξανδραποδισμού του πληθυσμού των χωριών, που έσπευδε ν’ αναζητήσει καταφύγιο στις πόλεις.

Η αναζήτηση κρυμμένων όπλων αποτελούσε απλώς την αφορμή: «Ποιος νόμος λέει ότι πρέπει να σπάμε στο ξύλο και να σκοτώνουμε τους παρανομούντες;» αναρωτιόταν η ΕΑΜική «Ρούμελη», προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι ο λαός δεν ήταν πια διατεθειμένος να ανεχθεί άλλο τον μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο και να επιτρέψει το ξεκλήρισμά του.

«Αισχρά διαγωγή»

Το ανθρωποκυνηγητό άλλαξε πρόσωπο, όχι όμως και πρακτικές | Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΑΘΗΝΑ 2000)

Το καλοκαίρι 1946, οι παρακρατικές συμμορίες τέθηκαν υπό την επίσημη καθοδήγηση της κυβέρνησης με ευθύνη ανώτερων αξιωματούχων της κάθε επαρχίας και πολιτικών ηγετών της κάθε περιοχής.

Η συμβολή της τρομοκρατικής δράσης που είχαν αναπτύξει στη νίκη του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του Μαρτίου 1946 οδήγησε στην επαναχρησιμοποίησή τους όχι μόνο ενάντια στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ, αλλά και στο δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά.

Στελέχη των Λαϊκών εκμεταλλεύτηκαν τη δημόσια θέση τους προωθώντας κομματικά («φατριαστικά») συμφέροντα στη βάση ενός ακραίου αντικομμουνισμού.

Τυπικό παράδειγμα: ο νομάρχης Σάμου, Χρήστος Κούσουλας, χρησιμοποίησε κονδύλια από τον λογαριασμό Κοινωνικής Πρόνοιας για την οργάνωση και στήριξη «εθνικοφρόνων πολιτών».

Με βάση επείγουσα και απόρρητη διαταγή «περί παροχής υποστηρίξεως και βοήθειας εις εθνικόφρονας πολίτας αγωνιζομένους διά την πατρίδα» (7/11/1946), τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την οργάνωση εθνικοφρόνων ομάδων, τον κατάλληλο εξοπλισμό τους, για πληροφορίες και «εξαγορά κομμουνιστικών συνειδήσεων», με τη δικαιολογία ότι καμιά από τις αρμόδιες υπηρεσίες, στις οποίες αποτάθηκε ο νομάρχης, δεν χρηματοδότησε τις ανάγκες αυτές, ούτε παραχώρησε οπλισμό.

Ο αντίκτυπος της δράσης αυτών των οργανώσεων «εθνικοφρόνων» καταγράφεται στις αναφορές των νομαρχών.

Ο νομάρχης Φωκίδας, Λ. Αθανασούλης, σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό Τσαλδάρη (28/4/1947) έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή της δικαιοδοσίας του:

«Περί των αιτιών της καταστάσεως αυτής δεν αναφέρω ειμή ότι, τουλάχιστον εις την περιφέρειάν μου, οφείλεται κατά μέγα μέρος εις την αισχράν διαγωγήν ωρισμένων κρατικών οργάνων (αξιωματικών), άτινα εις την κρισιμοτέρα στιγμήν του εθνικού ημών βίου δεν ίστανται εις το ύψος των περιστάσεων.

Πάσα παρερχόμενη ημέρα, εκτός των γενικών συνεπειών, στερεί και απορφανίζει το Λαϊκόν Κόμμα των εν τη υπαίθρω ζωηροτέρων και σημαντικοτέρων στελεχών του, διότι ασφαλώς το σύστημα τούτο θα εφαρμόζεται εις πάσας τας περιοχάς ένθα δρώσι αι αναρχικαί συμμορίαι, της δε καταστάσεως αυτής αι συνέπειαι φοβούμαι ότι μελλοντικώς θα είναι λυπηραί δι’ ημάς».

Βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος από τις περιφέρειες Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης σε υπόμνημά τους (3/11/1947) προς τον Κ. Τσαλδάρη τόνιζαν πάλι:

«Αι οργανώσεις αυταί ή εγένοντο όργανα κομματικής εκμεταλλεύσεως προς όφελος ωρισμένων πολιτικών προσώπων ή μετετράπησαν εις μάστιγα περιφερειών ολοκλήρων, καταρρίπτουσαι την υπόστασιν του κράτους - αφού έχουμε παραδείγματα επιβολής παρ’ αυτών και αναγκαστικών ακόμα εισφορών, αφαίμαξιν του εθνικού πλούτου και περιφρόνησιν παρά την κείμενην νομοθεσίαν και των εντεταλμένων της πολιτείας οργάνων. Αποτέλεσμα της δράσεως ταύτης υπήρξε και η εκ της απογνώσεως καταφυγή πολιτών προς την ανταρσίαν καίτοι αντιτιθεμένων προς την κομμουνιστικήν ιδεολογίαν».

Ανάλογες απόψεις, σχετικά με το ξέσπασμα του εμφυλίου εξαιτίας της δράσης των παρακρατικών οργανώσεων της άκρας Δεξιάς και των έκτακτων μέτρων του Γ' Ψηφίσματος, εξέφρασε και ο βουλευτής των Φιλελεύθερων στον Νομό Εβρου, Γ. Χρυσοστόμου (6/6/1947):

«Προ της εφαρμογής των εκτάκτων μέτρων εις τον Εβρον υπήρχον 50 μόνον συμμορίται. Αντί να εξουδετερωθούν ούτοι (διά των εκτάκτων μέτρων) επήλθε το αντίθετον αποτέλεσμα. Δυστυχώς επικράτησε ο κομματικός φανατισμός. Και φθάνομεν κύριοι εις την εποχήν της εφαρμογής των εκτάκτων μέτρων. Και τίθεται το όπλον τούτον το φοβερόν και τρομερόν όπλον εις χείρας των φανατισμένων, δικαιολογημένως ίσως, οργάνων της τάξεως. Και αρχίζουν αι συλλήψεις.

Αναγκάζονται οι άλλοι να τραπούν προς τα όρη προς αποφυγήν των συλλήψεων, με αποτέλεσμα η 50μελής συμμορία να αυξήση τον αριθμό της. Γίνονται νέαι συλλήψεις, νέα έξοδος εις τα βουνά, ακολούθως επιθέσεις των συμμοριτών εναντίον των χωρίων εις αντίποινα, νέαι συλλήψεις και δημιουργείται ούτω ένας φαύλος κύκλος με αποτέλεσμα να συλληφθούν περί τους 3.000 εκ των οποίων πολλοί εθνικόφρονες, αλλά μη ανήκοντες εις την δεξιάν παράταξιν, η δε 50μελής συμμορία να φθάση τον αριθμόν των 800 περίπου, και να κυριαρχή ολοκλήρου της υπαίθρου. [...]

Προκειμένου πάντως περί του Εβρου, εκ της μακράς παρακολουθήσεως και κινήσεως των συμμοριτών μέχρι σήμερον δεν υπέπεσεν, εις την αντίληψίν μου τουλάχιστον, συνεργασία μεταξύ συμμοριών και Βουλγάρων, σε αντίθεσι με ό,τι συμβαίνει εις Δυτικήν Μακεδονίαν. Προσφέρομεν όχι καλήν υπηρεσίαν εις την πατρίδα, όταν θέλωμε να επιρρίψωμε την ευθύνην όλη εις εξωτερικούς μόνο λόγους.

Η κατάστασις αύτη της υπαίθρου υπήρξε συνέπεια της δράσεως των οργανώσεων της άκρας δεξιάς, αι οποίαι, αντί να κυνηγήσουν τους συμμορίτας εις τα βουνά, ησχολούντο με την δίωξιν των παραπλανηθέντων χωρικών εις τας πόλεις και τα χωρία.

Οταν ομιλούμεν περί συμμοριών ημείς τουλάχιστον δεν νοούμεν μόνον εκείνας αι οποίαι δρώσι εις τα όρη παρανόμως αλλά πάσαν οργάνωσιν παρανόμως οπλοφορούσαν και παρανόμως δρώσαν είτε εις τα χωρία, είτε εις τας πόλεις, είτε εις τα όρη.

Απαντών εις το ερώτημά σας σάς λέγω ότι συμμορίαι των όρεων δεν υπήρχαν εις την Θράκην, αλλά οργανώσεις της άκρας δεξιάς παρανόμως οπλοφορούσαι και αι οποίαι διέπραξαν και εγκλήματα και εκβιασμούς κατά πολιτών».

Αποσπάσματα «κυνηγών»

Ακόμη και παπάδες εντάχθηκαν ένοπλοι στις ΜΑΥ κατά των «αθέων σλαβοκομμουνιστών» | Μ. ΚΛΙΑΦΑ, ΘΕΣΣΑΛΙΑ 1881-1981 (Αθήνα 1983)

Τον Οκτώβριο του 1946 με διάταγμα του Γενικού Επιτελείου συγκροτήθηκαν οι Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου (ΜΑΥ) και οι Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως (ΜΑΔ).

Στην πράξη επρόκειτο για νομιμοποίηση των παρακρατικών συμμοριών, οι οποίες μετατρέπονταν σε ημιστρατιωτικούς σχηματισμούς, με ρόλο βοηθητικό προς τον Στρατό και τη Χωροφυλακή σε επιχειρήσεις μικρής κλίμακας.

Στη Φθιώτιδα συγκροτήθηκε με έδρα τη Λαμία στα τέλη του 1946, βάσει ατομικών προσκλήσεων, το Ανεξάρτητο Μεταβατικό Απόσπασμα Κρανιά (ΑΜΑΚ) για να αντιμετωπίσει τις Ομάδες Ενοπλων Καταδιωκόμενων που δρούσαν στην ύπαιθρο.

Ο διοικητής του, Αριστείδης Κρανιάς, αντισυνταγματάρχης του Εθνικού Στρατού από τη Γραβιά Φωκίδας, είχε διατελέσει στην Κατοχή διοικητής του 16ου Συντάγματος του ΕΔΕΣ.

Μετά τη δράση του στη Φθιώτιδα συνέχισε ως αξιωματικός της Χωροφυλακής στην Πελοπόννησο και, ύστερα από «ευδόκιμον θητείαν», εκλέχθηκε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη των Κωνσταντίνου Κοτζιά, Θεόδωρου Τουρκοβασίλη (του Κόμματος Εθνικοφρόνων) και Κωνσταντίνου Μανιαδάκη (υπουργού Ασφαλείας επί Μεταξά).

Τα ΑΜΑΚ αποτελούσαν έναν από τους «λόχους κυνηγών» που σχηματίστηκαν σε όλη την επικράτεια με σκοπό το κυνήγι των κεφαλών των καταδιωκόμενων κομμουνιστών που είχαν επικηρυχθεί από τις Επιτροπές Δημόσιας Ασφαλείας ως ληστές.

Με στόχο το χρηματικό ποσό της επικήρυξης, οι ομάδες αυτές αποτελούνταν από έφεδρους αξιωματικούς, πρώην ΕΔΕΣίτες και υπηρετήσαντες στα Τάγματα Ασφαλείας.

Αντίστοιχα μεταβατικά αποσπάσματα δημιούργησαν ο ταγματάρχης Γεώργιος Τολιόπουλος, διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Αγρινίου κατά την Κατοχή, και ο ταγματάρχης Θύμιος Δεδούσης, βασιλόφρων λοχαγός του 5/42 του Ψαρρού και βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας της Ηνωμένης Παράταξης Εθνικοφρόνων, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη ενάντια στον ΔΣΕ στο Λιδωρίκι στις 2 Απριλίου 1947.

Υπόμνημα του βουλευτή της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (ΕΠΕ) στη Φθιώτιδα, Γεράσιμου Βασιλειάδη, προς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος Κ. Τσαλδάρη, τον υπουργό Στρατιωτικών Γ. Στράτο και τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, παρέθετε στις 25 Δεκεμβρίου 1947 συγκεκριμένα στοιχεία για την εγκληματική δράση των ΜΑΔ: λαφυραγωγία, εκβιασμοί, κακοποιήσεις και φόνοι «εν γνώσει και κατ’ έμπνευσιν των Διευθυντών των και δυστυχώς υπό τα απαθή βλέμματα των Κρατικών οργάνων Στρατιωτικών και Πολιτικών».

Αποτελούμενα από «ύποπτα στοιχεία στρατολογηθέντα εν Πειραιεί και Αθήναις», τα ΜΑΔ ασχολούνταν αποκλειστικά με τη διοργάνωση εράνων που λάμβαναν εκβιαστική μορφή «αυτόχρημα χαρατσίων», απαιτώντας από κάθε χωριό μεγάλες ποσότητες σε χρήμα και γεωργικά προϊόντα (σιτάρι, λάδι), τα οποία προωθούσαν προς πώληση στην Αθήνα, εξασφαλίζοντας μεγάλα κέρδη.

Επιπρόσθετα, «διά των βιαιοπραγιών και απειλών κατά νομιμοφρόνων πολιτών», το Τάγμα «συντελεί εις την πύκνωσιν των τάξεων των συμμοριτών».

Το υπόμνημα κάνει λόγο για την εκ νέου χρησιμοποίηση ενός «δεδοκιμασμένου κακού ανθρώπου», του «πολυθρύλητου Βουρλάκη, τύπου ανισόρροπου και εγκληματικού, ιδιοτελή και δειλότατου πάντων ανδρών» ο οποίος «διήρπασε, ελαφυραγώγησε την Φθιώτιδα και την περιοχήν του Δομοκού, εισέπραξε μεγάλας ποσότητας διαφόρων προϊόντων, εκακοποίησε και εφόνευσε πολίτας όχι πάντοτε κομμουνιστάς αλλά και Εθνικόφρονας και είχεν αποβή πραγματική πληγή».

Παρότι όλα αυτά ήταν σε γνώση των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της περιοχής, ο Βουρλάκης είχε εγκαταστήσει φυλάκιο στο Ελευθεροχώρι, χωριό λίγο έξω από τη Λαμία, για να εισπράττει «τη δεκάτη» σε κάθε διερχόμενο είδος, ενώ μέσα στην πόλη επικρατούσε «μια βαρεία ατμόσφαιρα τρομοκρατίας από τους Βουρλάκηδες και τους μαυροσκούφηδες» άνδρες των ΜΑΔ.

Μέχρι τον Μάιο του 1947 τέτοια ήταν η διείσδυση παρακρατικών στον κρατικό μηχανισμό, ώστε το ΕΑΜ κατήγγειλε ότι δεν ήταν τα στοιχεία αυτά που «κρατικοποιούνται» αλλά το κράτος που «συμμοριοποιείται».

Οργανωμένο σχέδιο

Σκοπός της λευκής τρομοκρατίας ήταν να εξαιρέσει, μέσω της πολλαπλής άσκησης βίας, από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας το μέρος εκείνο του πληθυσμού το οποίο είχε γεννήσει και είχε αναπτύξει το αντιστασιακό κίνημα.

Σε αντίθεση με την εγκαθίδρυση ενός κράτους δικαίου, η δράση των παρακρατικών συμμοριών αποτελούσε για τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις και τους πάτρωνές τους έναν ανέξοδο τρόπο για να κερδίσουν τη μεταπολεμική... πολεμική αναμέτρηση.

Σε αυτή τους την προσπάθεια η Εθνοφυλακή (και κατόπιν η Χωροφυλακή), σηματοδοτώντας την αλλαγή φρουράς από την εξουσία του ΕΑΜ στην εξουσία της κυβέρνησης, όπως αυτή ορίστηκε μετά τα Δεκεμβριανά, αποτέλεσαν ένα καθοριστικό πολιτικό εργαλείο, μέσω της ανοχής ή ακόμα και της συνδρομής στις παρακρατικές συμμορίες που δρούσαν σε βάρος του ΕΑΜ-ΚΚΕ.

Η τρομοκρατία αυτή βασίστηκε σε ένα κεντρικά οργανωμένο πολιτικό σχέδιο.

Η ταυτόχρονη εμφάνιση των παρακρατικών ομάδων τον Μάρτιο του 1945, αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη διάλυση του ΕΛΑΣ, ο εξοπλισμός των συμμοριών με όπλα που παρέδωσε ο ΕΛΑΣ, καθώς και η συνεργασία της Εθνοφυλακής και της Χωροφυλακής (αλλά και πολιτικών αρχηγών της άκρας Δεξιάς) με τις παρακρατικές συμμορίες, τεκμηριώνουν ότι η τρομοκρατία που ασκήθηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά και ήταν κεντρικά σχεδιασμένη.

Πριν από τις εκλογές του Μαρτίου 1946 και κυρίως πριν από το δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, η τρομοκρατία εντάθηκε και τέθηκε υπό κεντρική καθοδήγηση από ακραίους κύκλους.

Θεωρώντας ότι Φιλελεύθεροι και Βρετανοί ήταν πολύ ελαστικοί απέναντι στην Αριστερά, ακροδεξιοί και φιλοβασιλικοί κύκλοι ωθούσαν συνειδητά προς τον Εμφύλιο, έχοντας πλήρη συναίσθηση των απάνθρωπων μέτρων τα οποία οργάνωναν.

Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος 

 Διαβάστε

► Βασιλική Λάζου, Η επιβολή του κράτους. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Λαμία, 1945-1949 (εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα 2016).

Επανεπεξεργασία της διδακτορικής διατριβής, στην οποία βασίστηκε το σημερινό μας αφιέρωμα. Εκτός από την εξιστόρηση της σταδιακής κατάδυσης της τοπικής κοινωνίας στη μετωπική ένοπλη αναμέτρηση, το βιβλίο περιλαμβάνει επίσης κεφάλαια για τους εσωτερικούς πρόσφυγες και τις κρατικές πολιτικές διαχείρισής τους, για τις δημόσιες τελετές αποκρυστάλλωσης της εθνικόφρονος ιδεολογίας και προπαγάνδας, καθώς και για την εξάρθρωση και δικαστική καταστολή του οργανωτικού δικτύου της Αριστεράς στην πόλη.

*δρ Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου

πηγή: efsyn.gr

Την Τετάρτη 14/12/2016, η εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» φιλοξενεί στο στούντιο της ERTopen τον πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ (Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού) Αντώνη Νταλακογεώργο.

Στον απόηχο της μεγάλης πρόσφατης απεργίας των ναυτεργατών, συζητάμε με τον πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ για:

-τα αιτήματα της απεργίας, μια που αυτά συνήθως είναι τα μόνα που απουσιάζουν από την ‘ενημέρωση’ των ΜΜΕ,

-τον απολογισμό του μεγάλου αυτού εργατικού αγώνα,

-τις παρακαταθήκες που αυτός αφήνει για το ναυτεργατικό και ευρύτερα το εργατικό κίνημα,

-το ρόλο της κυβέρνησης, των εφοπλιστών και του υπουργείου,

-την εκδήλωση φαινομένων ‘’κοινωνικού αυτοματισμού’’, όπως στο Ηράκλειο της Κρήτης, και το ρόλο της αστυνομίας σε αυτά,

-το ρόλο των Λιμενικών Αρχών στην υπονόμευση της απεργίας,

-το ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Αυτά είναι μερικά από τα θέματα που θα ζητήσουμε από τον καλεσμένο μας να σχολιάσει στο σημερινό «Ράδιο Παντιέρα».

Η εκπομπή θα μεταδοθεί από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen το απόγευμα της Τετάρτης 14 Δεκέμβρη 2016, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00.

Στην παρουσίαση, σήμερα ο Νίκος Ξηρουδάκης.

H εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» μεταδίδεται από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen κάθε Τετάρτη απόγευμα, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00 στους 106,7 στα fm στην Αττική, καθώς και μέσω του διαδικτυακού ραδιοφώνου της ertopen.com.

Το πρόγραμμα αναμεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό του σωματείου Εργαζομένων Αλουμινίου στους 97,3, στη Βοιωτία, τη Φωκίδα, και την Βόρεια Πελοπόννησο. Από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Εργατικού Κέντρου της Εύβοιας στους 96,5 και στα Χανιά στους 1134 χιλιόκυκλους στα μεσαία.

Συνταξιούχοι: Αφού τους κόβουν το οξυγόνο, τους εξαπατούν με ”κοινωνικό μέρισμα”

Το ΕΚΑΣ δεν είναι επίδομη – αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής ασφάλισης

Το ταξικό πρόσωπο, της κυβέρνησης είναι ολοφάνερο. Ούτε το ψέμα, ούτε ο φόβος, ούτε οι απειλές την σώζουν. Τα αλλεπάλληλα γεγονότα, καταρρίπτουν, και το ηθικό πλεονέκτημα και το δήθεν αριστερό πρόσωπο. Ο λόγος, ότι δήθεν προστατεύονται οι φτωχοί, είναι πλέον, για τους πιο αφελείς.

Το ΕΚΑΣ, καθώς και τα Κατώτατα Όρια Σύνταξης, αποτελούσαν, το οξυγόνο, των πιο φτωχών συνταξιούχων. Η κατάργηση λοιπόν αυτών, καθώς, και ο τριπλασιασμός εισφορών του ΟΓΑ, δεν είναι παρά, ο αργός θάνατος, περί του 1.000.000 (πιο φτωχών) συνανθρώπων μας.

Δηλαδή, αυτό που ο Νεοφιλελευθερισμός, δεν κατόρθωσε, με το ΠΑΣΟΚ, ούτε με την Ν.Δ., ούτε και με τους τρεις μαζί (Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ) το ολοκληρώνει αυτή η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Τσίπρα!!

Η κυβέρνηση αυτή, ενώ υπέγραψε την σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, εκ των υστέρων, με διάφορα γιατροσόφια και άλλα «υποκατάστατα» προσπαθεί λέει, να θεραπεύσει αυτά που κατάργησε!!!

Το ΕΚΑΣ, είναι μέρος της Κοινωνικής Ασφάλισης, αφορά τους πιο φτωχούς και ανήμπορους συνταξιούχους, και δεν επιτρέπεται να προσφέρεται για όποια παιχνιδάκια. Υπενθυμίζουμε, ότι το ΕΚΑΣ θεσμοθετήθηκε το 1997 με τον Νόμο 2453 ως συμπλήρωμα των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης, που ήδη είχαν καταρρακωθεί, από προγενέστερο Νόμο. Όμως να τα πάρουμε από την αρχή.

ΕΩΣ 48% ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ -ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ 1991 ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ 2010

Ως γνωστόν, έως και το 1990, οι συντάξεις ήταν άμεσα συνδεδεμένες με τις αυξήσεις των εργαζομένων. Δηλαδή, οι ετήσιες αυξήσεις των εργαζομένων, μετακυλούσαν αυτόματα και στις συντάξεις. Ρυθμιστής των εξελίξεων ήταν οι αυξήσεις της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., και το κατώτατο ημερομίσθιο, που καθόριζαν και το ύψος των συντάξεων.

Στα 20 ημερομίσθια αντιστοιχούσαν τα Κατώτατα Όρια Σύνταξης. Περί τα 70 ημερομίσθια οι ανώτερες. Και στο πενταπλάσιο των κατωτάτων ορίων, οι ανώτατες ασφαλιστέες αποδοχές. (Βασικός λόγος, που επέτρεπε και απαιτούσε την ισότιμη συμμετοχή των συνταξιουχικών σωματείων στη δύναμη της ΓΣΕΕ).

Το 1990 λοιπόν, με το νόμο 1902/90, (αρχιτέκτων του νεοφιλελευθερισμού ο κ. Μητσοτάκης της Ν.Δ.) ανακόπτεται η πορεία αυτή, και στο εξής, οι αυξήσεις των συντάξεων, ρυθμίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση, σε ποσοστά διαφορετικά και χαμηλότερα των εργαζομένων.

Οι διαφορές που προέκυψαν είναι προκλητικές και ο πίνακας που παραθέτουμε αποκαλυπτικός. Στην πρώτη στήλη είναι οι αυξήσεις της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. και η εξέλιξη του κατώτατου ημερομίσθιου. Στη δεύτερη οι αυξήσεις των συνταξιούχων και η εξέλιξη των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης. Στην Τρίτη, οι διαφορές σε ποσοστά και η εξέλιξη των Κατωτάτων Ορίων, εάν ακολουθούσαν τις αυξήσεις των εργαζομένων:

Με τη «μέθοδο» αυτή, τα Κατώτατα Όρια περιορίστηκαν στα 486,8 ευρώ αντί 671,4 ευρώ που θα ήταν. Οι ανώτερες συντάξεις (με 35 χρόνια) μειώθηκαν στα 1.662 ευρώ αντί 2.292 ευρώ που θα ήταν, καθώς τα ανώτατα ασφαλιστέα ποσά έχουν συρρικνωθεί στα 2.432 ευρώ αντί τα 3.355 ευρώ που θα ήταν!!! Σημειωτέον, το 18% των ασφαλισμένων του ΙΚΑ, το 2010, είχαν αποδοχές πάνω από 2.000 ευρώ.

Παράλληλα, με το Νόμο 2084/1992, μειώνονται κατά 10%, και τα ποσοστά αναπλήρωσης των συντάξεων, δηλαδή, από το 80% του μισθού (με 35 χρόνια) που ήταν, κατεβαίνουν στο 70%!!!

ΚΑΤΑ 38% ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ – ΤΑ ΚΑΤΩΤΑΤΑ ΟΡΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Τα δυσμενή αποτελέσματα που έφερε, η αποσύνδεση των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης από τα 20 ημερομίσθια, είναι προφανής. Ο θεσμός αυτός, ο οποίος θεωρείται η ψυχή του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, καθώς λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλίδα και παρέχει στοιχειώδη προστασία, στους πιο φτωχούς και ανήμπορους για εργασία, καταρρακώνεται.

Σημειωτέον, στο δίκτυ αυτό υπάγεται ο μεγαλύτερος αριθμός των δικαιούχων, καθώς οι συντάξεις αναπηρίας – θανάτου αποτελούν το 40%, αλλά και μεγάλο μέρος από τις γήρατος, λόγω εκτεταμένης ελαστικής απασχόλησης, αφού η «μερική απασχόληση» τρέχει με 60% έναντι της πλήρους.

ΕΚΑΣ – ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΩΤΑΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Σημεία των καιρών λοιπόν, και πριν ακόμα το ΠΑΣΟΚ «ξεψυχήσει» και ενσωματωθεί πλήρως με τον Νεοφιλελευθερισμό, με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «Μέτρα Ενίσχυσης των χαμηλοσυνταξιούχων», η οποία κυρώθηκε με το άρθρο 1 του Ν. 2453/1997, αντί για αποκατάσταση, θεσπίζεται το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΚΑΣ), και το οποίο λειτουργεί, ως συμπλήρωμα των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης.

Ήταν μια ανάσα, λίγο οξυγόνο για 400.000 χαμηλοσυνταξιούχους που- με εισοδηματικά κριτήρια – ελάμβαναν το επίδομα αυτό.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Και με το πρώτο και με το δεύτερο μνημόνιο, και παρά τους τριγμούς που έφεραν στην κοινωνική ασφάλιση και στις συντάξεις, (και παρά προηγουμένων προσπαθειών – Γιαννίτση – Μαγγίνα) τόσο το ΕΚΑΣ όσο και τα Κατώτατα Όρια έμειναν άθικτα. Ακόμα και με τις μεγάλες αλλαγές του Νόμου 3863/10 (Λοβέρδου) τα κατώτατα όρια βρέθηκαν, σχετικά αναβαθμισμένα. Ξεκινούσαν, με τα 15 ημερομίσθια, δηλαδή (15 Χ 33,57) = 503,55 ευρώ.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ – ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η κυβέρνηση αυτή, δηλαδή του εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς, ήθελε – δεν ήθελε ή δεν μπορούσε διαφορετικά. Επί της ουσίας, εμφανίζεται, ως κυβέρνηση για όλες τις δουλειές ή τα παιδιά των θελημάτων όπως την αποκαλούν. Καταγράφηκε στην ιστορία, ως, η πιο ανάλγητη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Είναι η κυβέρνηση, που με τον Νόμο 4387/2016, κατάργησε,και το ΕΚΑΣ και τα Κατώτατα Όρια Σύνταξης, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Οδηγώντας σε ευθανασία εκατοντάδες χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχους. Και δεν φτάνει αυτό, τους εμπαίζει κιόλας.

Μια είναι η λύση για το ΕΚΑΣ. Η επαναφορά και επανασύνδεση των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης, με τα 20 ημερομίσθια της ΕΓΣΣΕ.

Και χωρίς σχόλια, θα επικαλεστούμε μια φράση του πρωθυπουργού της χώρας, κ. Α. Τσίπρα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!!!

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2016

Νικολάου Κώστας

Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

πηγή: iskra.gr

Οι ‘αγορές’ θεώρησαν ότι η πρώτη δεκαετία λειτουργίας της ευρωζώνης ήταν γενικά επιτυχής και ότι η κυκλοφορία  κοινού νομίσματος πραγματοποιήθηκε χωρίς προβλήματα και η ΕΚΤ ανταποκρίθηκε θετικά στον  παράδοξο-στρεβλό ρόλο που επωμίσθηκε να διεκπεραιώσει. Στο εσωτερικό της ευρωζώνης υπήρξαν έντονη οικονομική ανάπτυξη και αυξανόμενη απασχόληση, βασιζόμενες και τροφοδοτούμενες όμως από έντονα αυξανόμενα σωρευτικά χρέη. Η μεγάλη προσφορά αγαθών, από τις αναδυόμενες οικονομίες, διατήρησε τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα συγκαλύπτοντας τα προβλήματα και τις προκαλούμενες, από την μεγάλη ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, ανισορροπίες. Πληθωριστικές ‘φούσκες’ διαπιστώθηκαν σε διάφορες κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων, όπως της αγοράς ακινήτων που έλαβε τρομακτικό μέγεθος, ιδιαίτερα στις Ιρλανδία και Ισπανία. Η ευρωζώνη, όντας ‘τυχερή’ στην έναρξη της ύπαρξής της, προκάλεσε πολλαπλές δυνητικές κρίσεις στους κόλπους της.

Η οικονομική κρίση-ύφεση του 2007-2008 έστρεψε την προσοχή στα δομικά-διαρθρωτικά προβλήματα της ευρωζώνης και ενεργοποιήθηκε ουσιαστικά στο τέλος του 2009, μετά την ομολογία της ελληνικής κυβέρνησης για άσχημη δημοσιονομική κατάσταση. Η δραστηριοποίηση της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων και η δημιουργία αρχικά του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), και στη συνέχεια του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθαρότητας (ESM), κατεύνασαν παροδικά την ακόρεστη δίψα των ‘αγορών’. Η Ελλάδα, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ήταν ο αδύναμος κρίκος της λανθασμένα δομημένης ευρωζωνικής αλυσίδας. Η διαχείριση της κρίσης από τις ευρωπαϊκές αρχές δεν διακρινόταν από ταχύτητα δράσης, ήταν ασυνεπής και λανθασμένη με άστοχες  ερμηνείες. Η κρίση τέλους 2010 που τοποθέτησε και την Ιρλανδία στο επίκεντρο και η επακόλουθη της Πορτογαλίας την άνοιξη του 2011, έθεσαν και τις 2 χώρες στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ του EFSF και ανέδειξαν τον συστημικό χαρακτήρα της κρίσης. Από τα μέσα 2011 έγινε εμφανής και αναπόφευκτη μία δεύτερη προσπάθεια ΄διάσωσης’ της Ελλάδας, ακολουθούμενη από την πρόσφατη τρίτη ‘διάσωση’ και πιθανότατα και επόμενες. Η μικρή Κύπρος εντάχθηκε κι αυτή στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ στα μέσα του 2012, με το τραγικό και πρωτοφανές παγκοσμίως γεγονός του ‘κουρέματος’ τραπεζικών καταθέσεων, ενώ η Ισπανία ακολουθεί ‘μνημονιακές’ υφεσιακές πολιτικές και η ανήκουσα στους G8 Ιταλία έχει κλονισθεί σοβαρότατα. Η προβληθείσα έξοδος χωρών από την εφαρμογή ‘μνημονιών’ είναι ψευδεπίγραφη, γιατί αυτές εξακολουθούν να υφίστανται την εφαρμογή ‘μνημονιακών’ υφεσιακών πολιτικών. Οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης είναι παγιδευμένες στη λανθασμένη προσέγγιση εστίασης αποκλειστικά στο δανεισμό χρημάτων, με αντάλλαγμα υποσχέσεις εξοντωτικής λιτότητας και ‘διαρθρωτικών’ αλλαγών απορρύθμισης εργασιακών σχέσεων και θεσμών. Αυτή η προσέγγιση μετέτρεψε την επισφαλή κατάσταση των κρίσεων υπερχρέωσης, σε ατέρμονα καταστροφικότατο κύκλο. Η εμβάθυνση της κρίσης, συνοδευόμενη από ασυναρτησία και κοντόφθαλμα εθνικιστικά αντανακλαστικά της Γερμανίας, έχει καταστήσει ορατό τον κίνδυνο διάλυσης της ΟΝΕ-ευρωζώνης. Ποιο είναι το μέλλον του ευρώ? Τα πιθανά εξεταζόμενα σενάρια είναι η διατήρηση του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, η απόρριψη αυτού του συστήματος και η ριζική αναμόρφωση-ανασύνθεσή του και τέλος η διάλυση του και η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα των χωρών-μελών.

Η διατήρηση του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, προϋποθέτει την αντιμετώπιση της κρίσης μέσα σε αυτήν από τις αρχές (εθνικές κυβερνήσεις, ρυθμιστικές αρχές, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΔΝΤ), με επιμονή στην αυστηρή τήρηση των πολιτικών που ως τώρα ακολουθήθηκαν και εκδηλώνεται με 2 κύριες παρεμβάσεις. Η πρώτη, διαρκώς εγκρίνει πιστώσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος, υπό τον φόβο ότι μια άτακτη χρεοκοπία μίας ή περισσότερων χωρών θα προκαλούσε μία νέα τραπεζική κρίση. Αυτό βασίζεται στο γεγονός ότι οι οφειλές των PIIGS (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain) στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανέρχονταν τον Μάρτιο του 2011 στο ποσό των 2,2 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Τα χρήματα των προγραμμάτων ‘διάσωσης’, εισφερθέντα στο EFSF και στο διάδοχό του ESM από εθνικές κυβερνήσεις μελών της ΕΕ-ευρωζώνης, συνδυαζόμενα με πιστώσεις του ΔΝΤ, αποτελούσαν ένα πρόσθετο δημοσιονομικό βάρος για τις ‘διασωζόμενες’ χώρες και αυξανόμενο κίνδυνο υποβάθμισης της πιστοληπτικής τους ικανότητας-αξιολόγησης. Η δεύτερη, αφορούσε σε παροχή πιστώσεων  από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες των ‘διασωζόμενων’ χωρών, έναντι εγγυήσεων (δημόσιοι τίτλοι έκδοσης των αντίστοιχων χωρών) καθώς και στις άτυπες στοχευμένες αγορές κρατικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά. Σε πολιτικό επίπεδο, αυτό συνοδευόταν από τον εξαναγκασμό αποδοχής προγραμμάτων ακραίας λιτότητας και ‘μεταρρυθμίσεων’ από τις ‘διασωζόμενες’ χώρες (άκρατη περικοπή δαπανών και ραγδαία αύξηση φόρων για δημοσιονομικό εξορθολογισμό), με αιτιολογία το χρέος τους να καταστεί βιώσιμο. Το πρόσθετο όπλο της αναδιάρθρωσης χρέους, δεν μεταβάλλει ουσιαστικά τις προοπτικές της προς ‘διάσωση’ χώρας. Η συνεισφορά μιας δραστικής διαγραφής χρέους  στον κρατικό προϋπολογισμό, παραμένει αμφίβολη και ενδεχομένως ανεπαρκής για την εξάλειψη του ελλείμματός του, μέσω της μειωμένης δαπάνης για καταβολή τόκων.  Η μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη για την έξοδο των περιφερειακών χωρών από την κρίση, εκτός της βραχυπρόθεσμης λύσης των περικοπών δαπανών και των αυξήσεων φόρων, βασίζεται στην περικοπή των μισθών για την ανάκτηση-αποκατάσταση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Η λογική της είναι η ανάκτηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, εστιάζοντας στους μισθούς, αφού μία χώρα εντασσόμενη σε μία νομισματική ένωση χάνει το εργαλείο-δυνατότητα της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος. Η συμπίεση του μισθολογικού κόστους επιδεινώνει τις παραγόμενες ήδη, από τις περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων, αποπληθωριστικές τάσεις αυξάνοντας την ανεργία και εμβαθύνοντας την ύφεση. Το ανεξόφλητο χρέος αυξάνεται ταχέως λόγω της αύξησης των τόκων, δημιουργώντας δημοσιονομικά ελλείμματα. Ακόμη η προκαλούμενη μείωση του ΑΕΠ αυξάνει αυτόματα το χρέος , που μετράται ως ποσοστό του.  Οι ενταχθείσες τρεις χώρες στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ εκπροσωπούσαν 6,1% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, αλλά η προσφυγή της Ισπανίας που  εκπροσωπούσε το 11,5% ή και μελλοντικά ακόμη χειρότερα της Ιταλίας με 16,8%, θα δημιουργήσει μια εκρηκτική μη αντιμετωπίσιμη κατάσταση. Είναι πέρα από τη λογική τι θα επακολουθήσει στην περίπτωση της Γαλλίας, που κατείχε το 21,2% του ευρωζωνικού ΑΕΠ. Το τέλος θα επέλθει, όταν κάποια από τις πλουσιότερες χώρες αρνηθεί να προσφέρει τα απαραίτητα χρήματα στον μηχανισμό ‘διάσωσης’.

Η απόρριψη του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, σημαίνει την οικειοθελή ή αναγκαστική αποχώρηση κάποιων χωρών από την ΟΝΕ, ως η λιγότερο κακή διαθέσιμη επιλογή. Αν οι ακολουθούμενες πολιτικές συνεχισθούν αδιάλειπτα, θα καταστήσουν μονόδρομο την απόρριψη του συστήματος για τις χώρες που έχουν ενταχθεί στον μηχανισμό ‘διάσωσης’. Μία έξοδος από την ευρωζώνη θα αύξανε σε φοβερό βαθμό τη διεθνή ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές ανάπτυξης αυτών των χωρών αυτόματα, λόγω της αναπόφευκτης τεράστιας υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων. Μία οικονομική ανάπτυξη που θα βασιζόταν μόνο στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, δεν θα μακροημέρευε και θα διαρκούσε για σύντομο χρονικό διάστημα. Η έξοδος κάποιας ή κάποιων χωρών από την ευρωζώνη, θα επέφερε τεράστιο κόστος και την αναπόφευκτη διάλυση της ευρωζώνης, λόγω του φαινομένου του ντόμινο και της αδίστακτης επίθεσης των ‘αγορών’ στην επόμενη υποψήφια προς αποχώρηση χώρα κ.ο.κ. Η δυνατότητα αυτή ανατρέχει στα πρόσφατα παραδείγματα της Αργεντινής και της Ισλανδίας. Καμία όμως από τις δύο χώρες, δεν ανήκε σε νομισματική ένωση με κοινό νόμισμα. Η Αργεντινή είχε  ‘κλειδωμένη’ την ισοτιμία πέσο με δολάριο με σχέση 1:1 και η απελευθέρωση διακύμανσης της συναλλαγματικής της ισοτιμίας, επέφερε μια υποτίμηση 70% μαζί με υποχρεωτική απομείωση-‘κούρεμα’ 65% στην αξία των κατεχόμενων από αλλοδαπούς ομολόγων της.  Αυτό δημιούργησε πληθωρισμό 26% το 2002, 13% το 2003 για να ‘ομαλοποιηθεί’ στη συνέχεια στο 4%, ποσοστό ανάπτυξης 8,5% από το 2003 ως το 2008, εκρηκτική ανάπτυξη των εξαγωγών 15-20% μετά το 2002 και πλεόνασμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών 3% του ΑΕΠ την ίδια περίοδο, με ταυτόχρονη μείωση του δημόσιου χρέους στο 40% του ΑΕΠ. Οι ενταχθείσες στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ χώρες, αλλά και η Ισπανία, έχουν πολλά κοινά με την Αργεντινή του 2001: μεγάλη απώλεια διεθνούς ανταγωνιστικότητας, αποδιοργάνωση δημόσιων οικονομικών, αυξανόμενο δημόσιο χρέος σε μη βιώσιμα επίπεδα, μη υγιή οικονομική ανάπτυξη, έντονη φυγή κεφαλαίων, τεράστια ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών και απώλεια επενδυτικής εμπιστοσύνης.  Οι ‘διασώσεις’ της Ευρώπης το μόνο που ουσιαστικά έκαναν, ήταν η διοχέτευση διαρκώς μεγαλύτερων πόρων σε αποτυχημένα εγχειρήματα, αναβάλοντας και εμβαθύνοντας τις συνέπειες της κρίσης. Η αναδιάρθρωση της Ισλανδίας, αν και επώδυνη-δαπανηρή για τον πληθυσμό, δεν σπατάλησε άλλα χρήματα επιβαρύνοντας τους φορολογούμενούς με την εθνικοποίηση των ιδιωτικών χρεών των άσωτων τραπεζών της, όντας ‘τυχερή’ αφού δεν ήταν μέλος της ΕΕ.

Η αποδοτική λειτουργία μιας βέλτιστης νομισματικής ένωσης-ζώνης, προϋποθέτει την εκπλήρωση ορισμένων συνθηκών εξαρτώμενη από αυτές. Στην περίπτωση της ευρωζώνης δεν εκπληρώνονται (μερικά ή ολικά): πολιτική ένωση, δημοσιονομική ενοποίηση, κινητικότητα εργατικού δυναμικού και ευελιξία τιμών-μισθών. Οι κρίσεις υπερχρέωσης των περιφερειακών χωρών της, ανέδειξαν  τις συνέπειες της μη εκπλήρωσης αυτών των συνθηκών και την προβληματική φύση της δόμησής της. Στα πλαίσια της ριζικής αναμόρφωσης-ανασύνθεσης του συστήματος δόμησής της  αναγκαία και απαραίτητα είναι :

-Αλλαγή του ρόλου και λειτουργίας της ΕΚΤ, στην κατεύθυνση που λειτουργεί οποιαδήποτε κεντρική τράπεζα παγκόσμια,  αναλαμβάνοντας  τη συνολική διαχείριση των κρατικών χρεών των χωρών της ευρωζώνης. 

-Ριζική  αλλαγή της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης, με κατάργηση του ‘Συμφώνου Σταθερότητας’   και  του  ‘Συμφώνου  για  το  ευρώ’  και αντικατάστασή τους με ένα ‘Σύμφωνο Ανάπτυξης και Απασχόλησης’ διαφορετικού περιεχομένου.

-Οι πολιτικές  τύπου  ‘Μνημονίου’, οδηγούν σε μεγαλύτερη ύφεση επιτείνοντας το οικονομικό αδιέξοδο   και  μη επιλύοντας ουσιαστικά το υφιστάμενο πρόβλημα. Αντίθετα πρέπει να εφαρμοσθεί πολιτική μεταφοράς δημοσιονομικών πόρων από πλεονασματικές σε ελλειμματικές εμπορικά χώρες, στα πλαίσια επίτευξης ομοιογένειας της ευρωζώνης.

Ουσιαστικά οι ‘διασώσεις’ της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, και η παγκόσμιας ‘πρωτοτυπίας’ της Κύπρου, αλλά και όποιων άλλων χωρών μελλοντικά, είναι διασώσεις των ουσιαστικά πτωχευμένων ευρωπαϊκών τραπεζών και ιδιαίτερα γαλλικών-γερμανικών. Τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών των χωρών του βορρά, ιδιαίτερα της Γερμανίας, διοχετεύθηκαν μέσω των τραπεζών και των ‘επενδυτών’ στο εξωτερικό, σε αμφίβολες ριψοκίνδυνες επενδύσεις και δεν ανακυκλώθηκαν με τη δημιουργία επενδύσεων στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Η αναδιάρθρωση των χρεών των χωρών της περιφέρειας, θα προκαλέσει ζημιές στις γαλλογερμανικές τράπεζες και ιδιαίτερα στις τράπεζες-δανειστές του δημόσιου τομέα. Η ανακεφαλαιοποίηση-κεφαλαιακή ενίσχυση αυτών των τραπεζών, που οι πολιτικοί της Γερμανίας προσπαθούν να αποφύγουν τη χρηματοδότησή τους από τους φορολογούμενούς τους, είναι αναπόφευκτη, ενώ εθελοτυφλούν προκρίνοντας ως λύση στην κρίση της ευρωζώνης την επιβολή χρόνιας ακραίας λιτότητας στις ‘άσωτες’ περιφερειακές χώρες της. Η επικράτηση αυτής της γερμανικής λύσης, που  επιπλέον επέβαλε και την παρέμβαση-παρουσία του ΔΝΤ και των ακραία νεοφιλελεύθερων πολιτικών τύπου ‘μνημονίου’ στην Ευρώπη, επιβάλλει την ασταμάτητη οικονομική στήριξη των πιο αδύναμων περιφερειακών χωρών μέχρι την ουσιαστική λύση του προβλήματος των χρεοκοπημένων ευρωπαϊκών τραπεζών.  Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αναπόφευκτη η διάλυση του νομισματικού εκτρώματος της ευρωζώνης και η επιστροφή των χωρών-μελών της στα εθνικά τους νομίσματα, με ταυτόχρονη διαγραφή μεγάλου μέρους των εθνικών δημόσιων χρεών συνοδευόμενη από σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη, για να επιτευχθεί η επανεκκίνηση των εθνικών οικονομιών και η αποκατάσταση των υπαρχουσών μακροοικονομικών ανισορροπιών.

(Σημείωση: Το άρθρο αποτελεί επικαιροποίηση παλιότερου, γραμμένου προ σχεδόν τετραετίας)

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.,  website :  www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com

πηγή: iskra.gr

Οι ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες στις αρκτικές περιοχές πέριξ του Βορείου Πόλου, τόσο στη θάλασσα όσο και στην ατμόσφαιρα, οι οποίες εμποδίζουν τον σχηματισμό των πάγων, προβληματίζουν τους επιστήμονες. 

Κάτι παράξενο φαίνεται να συμβαίνει στον αρκτικό κύκλο, σύμφωνα με στοιχεία από δορυφόρους και επίγειους μετεωρολογικούς σταθμούς, και οι επιστήμονες δεν έχουν κάποια άλλη πρόσφορη εξήγηση πέρα από την κλιματική αλλαγή.

Οι αρκτικές θάλασσες εμφανίζουν υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες, που εμποδίζουν τον σχηματισμό νέων πάγων και δημιουργούν υποψίες ότι η κλιματική αλλαγή ίσως άρχισε ήδη να έχει χειρότερες επιπτώσεις των αναμενομένων.

Σχεδόν όλα τα προηγούμενα χρόνια, καθώς ο Ήλιος χάνεται στην κορυφή του βορείου ημισφαιρίου μετά τα μέσα Οκτωβρίου και η θερμοκρασία πέφτει λόγω της μείωσης της ηλιακής ακτινοβολίας, το νερό παγώνει και οι πάγοι αρχίζουν να επανακάμπτουν. Όχι όμως, εφέτος. Ο επιπλέων αρκτικός πάγος συνεχίζει να λιώνει σαν μην έπεσε ποτέ ο Ήλιος.

Φωτογραφία: NASA

Οι θερμοκρασίες του αέρα είναι έως 20 βαθμοί Κελσίου πάνω από τις αναμενόμενες για μήνα Νοέμβριο, ενώ των αρκτικών υδάτων σχεδόν 4 βαθμοί μεγαλύτερες από τις συνηθισμένες γι' αυτή την εποχή, όπως δήλωσε η καθηγήτρια Τζένιφερ Φράνσις του αμερικανικού Πανεπιστημίου Ράντγκερς, σύμφωνα τους Guardian και Ιndependent.

Η κατάσταση αυτή θεωρείται πιθανό ότι θα επιφέρει αναστατώσεις και στον καιρό της Ευρώπης, καθώς ο ζεστός αέρας θα σπρώχνει τον κρύο αέρα πιο νότια.

Οι αρκτικοί πάγοι έχουν μειωθεί σε έκταση πάνω από 30% μέσα στα τελευταία 25 χρόνια, ενώ το 2017 μπορεί να σημειώσουν νέο αρνητικό ρεκόρ. Αλλά και στην άλλη πλευρά της Γης, στην Ανταρκτική, οι πάγοι της θάλασσας λιώνουν πιο γρήγορα από το αναμενόμενο.

πηγή: tvxs.gr

  ΘΑΝΑΣΗΣ ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΤΗΣ

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Λοιπόν, αγαπημένε μου ποιητή, μεγάλε Κώστα Βάρναλη, λάθεψες! Στη σημερινή Ελλάδα των μνημονίων και της μεταμοντέρνας αποικιοκρατίας των αγορών, βρήκαμε ‘’τις πταίει’’.

Για τα χάλια τα δικά μας φταίνε οι άλλοι, για τη δική μου ανέχεια φταίει ο διπλανός μου, για την αναδουλειά των εμπόρων φταίνε οι καταναλωτές, για την αφραγκία των καταναλωτών φταίει η ακρίβεια. Και για την ξαγρύπνια μας στα χωρίς θέρμανση σπίτια μας φταίει ο κόκορας του γείτονα, που βάλθηκε να λαλεί αξημέρωτα. Και το πρόβλημα της ξαγρύπνιας μας μπορούμε να το λύσουμε (ή έτσι νομίζουμε) ψήνοντας τον κόκορα με χυλοπίτες. Για τα υπόλοιπα;

Εδώ σε θέλω ποιητή! Και για τα υπόλοιπα υπάρχει λύση! Κοινωνικός αυτοματισμός και… τα σκυλιά δεμένα. Ή μάλλον, ‘’κάθε κατεργάρης στον πάγκο του’’. Κατεργάρης, για όσους δεν ξέρουν, ήταν ο κωπηλάτης στο κάτεργο, δηλαδή στη γαλέρα, συνήθως σκλάβος και αλυσοδεμένος…

Αυτές τις μέρες γινόμαστε για άλλη μια φορά μάρτυρες της αναβίωσης του κοινωνικού αυτοματισμού στη χώρα μας, με αφορμή την απεργία των ναυτεργατών. Στο πυρ το εξώτερον οι ναυτικοί μας, όσοι τουλάχιστον έχουν απομείνει ακόμη. Καταστρέφουν με την απεργία τους τους αγρότες της Κρήτης, αφήνουν χωρίς εφόδια και φάρμακα τα νησιά…

Τι; Οι αγρότες πνέουν τα λοίσθια εξαιτίας των κοινοτικών πολιτικών για τη γεωργία και των φορολογικών πολιτικών των κυβερνήσεων; Ε, και; Είναι μακριά οι κυβερνήτες και οι καρεκλοκένταυροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Που να τους βρούμε; Ενώ οι ναυτεργάτες είναι εύκολος στόχος…

Τι; Στα νησιά δεν υπάρχουν γιατροί και τα φάρμακα έγιναν είδος πολυτέλειας; Ε, και; Είναι πολύ ζόρικο να τα βάλουμε με την κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση που μας άφησαν χωρίς γιατρούς και φάρμακα. Ενώ οι ναυτεργάτες είναι δίπλα μας…

Κοινωνικός αυτοματισμός με τα όλα του. Η αναβίωσή του μου έφερε στο νου τα αναρίθμητα ρεπορτάζ για την ‘’κερδοσκοπία’’ των βενζινοπωλών με τις τιμές των καυσίμων. Κάθε φορά που φορτώνονταν καινούργιοι φόροι στα καύσιμα, τα κανάλια και οι εφημερίδες των μεγαλοεκδοτών ξιφουλκούσαν κατά των βενζινοπωλών, που ‘’αυξάνουν τις τιμές’’ και δεν απορροφούν την αύξηση των φόρων.

Για να μην παρεξηγηθώ, όντως υπάρχουν κερδοσκόποι στην αγορά των καυσίμων, οι οποίοι μάλιστα κερδίζουν δισεκατομμύρια ευρώ και όχι τις κάποιες πενταροδεκάρες από μια πιθανή αύξηση της τιμής πέραν των φόρων. Τα τεράστια αυτά κέρδη τα ενθυλακώνουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου καυσίμων, τα οποία όχι μόνο δεν αυξάνουν τις τιμές αλλά τις.. κατεβάζουν. Με αυτό τον τρόπο προκαλούν αθέμιτο ανταγωνισμό και δημιουργούν προβλήματα στους επαγγελματίες που προμηθεύονται καύσιμα δια της νομίμου οδού.

Πως το πετυχαίνουν αυτό, Απλούστατα, δεν τους είναι δύσκολο να κατεβάσουν 5-10 λεπτά την τιμή της βενζίνης, όταν αποφεύγουν τους φόρους που αγγίζουν το ένα ευρώ ανά λίτρο! Κι έτσι με ένα σμπάρο πετυχαίνουν δυο ή και παραπάνω τρυγώνια. Πρώτον, τα κέρδη τους εξακολουθούν να είναι τεράστια. Δεύτερον, οι καταναλωτές τα βάζουν με τους ‘’ακριβούς’’- εκτός κυκλώματος- βενζινοπώλες, που εύκολα χαρακτηρίζονται ‘’κερδοσκόποι’’ με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Τρίτον, πετάνε έξω από την αγορά τους ‘’ακριβούς’’ βενζινοπώλες, που στιγματίστηκαν ως ‘’κερδοσκόποι’’, αυξάνοντας τα δικά τους μερίδια και κέρδη.

Τα κέρδη των λαθρεμπορικών κυκλωμάτων καυσίμων ίσως και να ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως. Οι κυβερνήσεις έχουν άπειρες φορές ‘’τσακίσει τους λαθρέμπορους’’, αλλά μονάχα στα λόγια!

Να μιλήσουμε όμως με αριθμούς, που αντλήσαμε από την ιστοσελίδα του Συνδέσμου Εταιρειών Πετρελαιοειδών Ελλάδας, οι οποίοι αποκαλύπτουν πόσο μπορεί να μειωθεί η τιμή της βενζίνης αν περικόψουν οι βενζινοπώλες τα… υπερκέρδη τους.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Έστω ένας καταναλωτής αγοράζει την αμόλυβδη βενζίνη 1,418 ευρώ το λίτρο (μέση τιμή στην Αττική). Η τιμή αυτή αναλύεται ως εξής:
-36,3 λεπτά, τιμή διυλιστηρίου, 25,6% του συνόλου.
-95,4 λεπτά, φόροι και δασμοί, 67,8% του συνόλου.
-10,1 λεπτά μικτό περιθώριο εταιρειών εμπορίας, μεταφορέων και πρατηριούχων, 7,12%.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το περιθώριο κέρδους των πρατηριούχων σπάνια φτάνει τα 5 λεπτά το λίτρο και συνηθέστερα κυμαίνεται γύρω στα 2-3 λεπτά. Άντε, λοιπόν, να μηδενίσουν το κέρδος τους οι βενζινοπώλες. Η τιμή της αμόλυβδης μόλις που θα πέσει κάτω από τα 1,40 ευρώ το λίτρο.

Από την άλλη, το ‘’μικτό περιθώριο κέρδους’’ των λαθρεμπορικών κυκλωμάτων φτάνει τα 95 λεπτά, ισούται δηλαδή με τους φόρους που δεν πληρώνουν. Ακόμη και να αφαιρέσουμε τον ΦΠΑ, και πάλι το κέρδος τους ξεπερνά τα 70 λεπτά ανά λίτρο. Δεν τους είναι δύσκολο, λοιπόν, να κόψουν ένα δεκάλεπτο, να εμφανίσουν τιμή αντλίας χαμηλή και να αφανίσουν έτσι τους πρατηριούχους που ακολουθούν τη νόμιμη οδό.

Την τελευταία οκταετία έκλεισαν κάπου 2.000 πρατήρια, λόγω της πτώσης της κατανάλωσης των καυσίμων. Δεν νομίζω ανάμεσα σε αυτά να υπάρχουν πρατήρια που ψώνιζαν από τα βυτία των λαθρεμπόρων…

Θα μας πουν οι ρέποντες προς τον κοινωνικό αυτοματισμό: ‘’Σωστά όλα αυτά, αλλά που να βρούμε τους λαθρέμπορους;’’. Κι έτσι βαράμε τους βενζινοπώλες που είναι εύκαιροι, βοηθούν και τα ΜΜΕ στο να αυξάνεται η οργή μας εναντίον τους.

Με την ίδια ακριβώς λογική:

-Βαράμε τους ψιλικατζήδες για την ακρίβεια κι όχι αυτούς που διογκώνουν τις τιμές ή βοηθούν στην αύξησή τους ανεβάζοντας στα ύψη τον ΦΠΑ.

-Για τα χάλια της εκπαίδευσης, στοχοποιούμε τους καθηγητές.

-Τα βάζουμε με τους διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και εμποδίζουν τους άφραγκους καταναλωτές να ψωνίσουν.

-Οι έμποροι καταριούνται τους αγρότες που κλείνουν τους δρόμους και εμποδίζουν την απρόσκοπτη μεταφορά των εμπορευμάτων.

-Οι αγρότες με τη σειρά τους θα έπνιγαν αν τους δινόταν η ευκαιρία τους ναυτεργάτες, που με την απεργία τους αφήνουν τα προϊόντα τους αποκλεισμένα στα λιμάνια της Κρήτης.

-Όλοι ξεθυμαίνουμε πάνω στους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό για τη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

-Για τα χάλια των πανεπιστημίων δεν φταίει η ανύπαρκτη χρηματοδότησή τους και η έλλειψη διδακτικού προσωπικού, αλλά οι απείθαρχοι φοιτητές.

Ο ένας, λοιπόν, βγάζει τα μάτια του άλλου. Και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση, οι θεσμοί, οι τράπεζες, οι επικυρίαρχοι, συνεχίζουν ανενόχλητοι τις καταστροφικές για τα λαϊκά εισοδήματα και το μέλλον της χώρας πολιτικές τους. Οι ‘’ενοχλητικοί ταραξίες’’ γίνονται βορά του κοινωνικού αυτοματισμού, υποτάσσονται ένας- ένας στη μοίρα του. Η τάξις αποκαθίσταται και μονάχα ο κακομοίρης ο κόκορας καταλήγει στο τσουκάλι με τις χυλοπίτες…

Οι υπόλοιποι, θύτες και θύματα του κοινωνικού αυτοματισμού, αλυσοδένονται πιο γερά στον πάγκο του κατεργάρη, στη γαλέρα όχι του Μεσαίωνα, αλλά της σύγχρονης Ελλάδας των μνημονίων και των θεσμών. Δίχως δικαιώματα, δίχως φωνή, να κωπηλατούν αενάως οδηγώντας τη ‘’γαλέρα’’ στους δρόμους της… ανάπτυξης.

Ή μάλλον, έχουν ένα δικαίωμα: Να προσπαθούν να κλέβουν καμιά μπουκιά ψωμί ή καμιά γουλιά νερό από τους κατεργάρηδες των διπλανών πάγκων, να χτυπούν το κουπί καμιά φορά λιγότερο- δηλαδή να λουφάρουν. Το σύστημα δεν ανησυχεί γι’ αυτές τις ‘’κατεργαριές’’. Αντίθετα, τις επιδιώκει. Του είναι απαραίτητες για τη μακροημέρευση και την ευζωία του…

πηγή: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής
Ας κλείσουμε την κυβερνο-δίαιτη ΕΡΤ, ας αγνοήσουμε τις υποκρισίες του Κούλη και ας κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε την ίδια την απόφαση του  Εurogroup της 5^ης Δεκεμβρίου.

H κυβέρνηση μιλάει για τεράστια επιτυχία και απαιτεί να την χειροκτοτήσουμε με ενθουσιασμό.

Ας δούμε τις πικρές αλήθειες και  τα βρώμικα ψέματα, σε συσκευασία ΣΥΡΙΖΑ….

«Το Eurogroup καλωσορίζει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στην επίτευξη συμφωνίας σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων ανάμεσα στην Ελλάδα και στους θεσμούς στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος του EΜΣ.
Ειδικότερα, το Eurogroup καλωσορίζει την συμφωνία των ευρωπαϊκών θεσμών για τον προϋπολογισμό του 2017, που επιβεβαιώνει το συμφωνημένο στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα στο 1,75% του ΑΕΠ και που επιτρέπει να εφαρμοστεί σε εθνικό επίπεδο το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, που εξασφαλίζει ένα πραγματικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας (…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Πρώτο:

Ρητά δηλώνεται ότι η εφαρμογή του λεγόμενου Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, δεν αφορά μια οριακή έστω ανακούφιση για τους πλέον φτωχούς μέσω επιπλέον πόρων, αλλά προϋποθέτει μια επιπλέον αφαίμαξη των ήδη φτωχών. Για να το πούμε απλά, το Eurogroup είπε:

«Αν πιάσετε πλεόνασμα 1,75%, δηλαδή αν πετύχουν τα μέτρα, όπως η μείωση συντάξεων, περιοριστούν περαιτέρω οι κοινωνικές δαπάνες, αν δηλαδή καταφέρετε κάνετε τους φτωχούς φτωχότερους ή αν -ακόμη καλύτερα!- δημιουργήσετε και περισσότερους φτωχούς, τότε θα σας επιστρέψουμε κάποια χρήματα για σούπες και συσσίτια ένα μέρος των κλεμμένων».

(…) Το Eurogroup σημειώνει πως η συμφωνία σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα για την επίτευξη του συμφωνημένου δημοσιονομικού στόχου για το 2018 (πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ), καθώς και μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας σε όρους κόστους, συμπεριλαμβανομένων περαιτέρω ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων για την αγορά εργασίας, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και την άρση των εμποδίων για επενδύσεις(…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Δεύτερο:
Το Eurogroup ρητά απαιτεί «μέτρα για την επίτευξη του συμφωνημένου δημοσιονομικού στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ τ0 2018», των οποίων μάλιστα κατονομάζει τους άξονες («μεταρρυθμίσεις» σε αγορά εργασίας πχ ελευθερία απολύσεων, «άρση εμποδίων» σε επενδύσεις  πχ αντισυνδικαλιστικοί νόμοι ή ιδιωτικοποιήσεις «χωρίς καθυστερήσεις»)

Με λίγα λόγια, έρχεται το Τέταρτο Μνημόνιο (και Δεύτερο για το ΣΥΡΙΖΑ!)

(…) Συγκεκριμένα, το Eurogroup υπενθυμίζει ότι η πρόσληψη των μελών του Συμβουλίου των Διοικητών της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε. (σσ: το γνωστό Υπερταμείο Ιδιωτικοποιήσεων) πρέπει να πραγματοποιηθεί πριν από το τέλος του Ιανουαρίου του 2017 για να τεθεί το ταμείο σε πλήρη λειτουργία(…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Τρίτο:

Πουλήστε τα και γρήγορα!!

(…) To Εurogroup υπενθύμισε ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ που θα επιτευχθεί το 2018 πρέπει να διατηρηθεί σε μεσοπρόθεσμο διάστημα. Υπενθυμίσαμε επίσης τη σημασία μιας δημοσιονομικής πορείας που θα ευθυγραμμίζεται με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που ορίζει το πλαίσιο της Ε.Ε. (…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Τέταρτο:

Ποια χαλάρωση; Τα αιματηρά πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ θα παραμείνουν και μετά το 2018, δηλαδή Μνημόνιο Διαρκείας. Φυσικά αυτό δεν αποτελεί έκπληξη αν λάβει κανείς υπόψη το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (2014-2020) και τους στόχους που έχουν τεθεί εκεί και οι οποίοι υπερβαίνουν το ποια κυβέρνηση υπάρχει στην Ελλάδα. Αλλά αυτά δυστυχώς είναι έξω από τη συζήτηση…

(…) Για να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους με βιώσιμο τρόπο μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να συμφωνήσουν με τους θεσμούς σε ένα μηχανισμό και σε διαρθρωτικά μέτρα που θα το διασφαλίζουν αυτό(…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Πέμπτο:

O λεγόμενος «κόφτης» δαπανών για να βγαίνουν τα μέτρα/στόχοι  ή διαφορετικά η Αυτόματη Μνημονιακή Αναπροσαρμογή θα είναι σε λειτουργία εσαεί, δηλαδή και μετά το τέλος του τρέχοντος προγράμματος

(…) Σήμερα το Eurogroup συζήτησε πάλι τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους με στόχο την ανάκτηση της πρόσβασης στις αγορές. Στο πλαίσιο αυτό, το Eurogroup ενέκρινε σήμερα όλα τα βραχυπρόθεσμα μέτρα στη βάση των προτάσεων του ΕΜΣ και των προπαρασκευαστικών εργασιών του EWG, που θα εφαρμοστούν από τον ΕΜΣ μετά από αυτή τη συνάντηση. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν:
Την εξομάλυνση του προφίλ αποπληρωμής του EFSF βάσει των υφιστάμενων μέσων σταθμισμένων ωριμάνσεων που φθάνουν τα 32,5 έτη. 

• Την επιβολή ορίου στην άρση του περιθωρίου επιτοκίου  που αφορά την εξαγορά χρέους του δεύτερου ελληνικού προγράμματος για το 2017 στις 200 μονάδες βάσης.

• Τη χρήση της χρηματοδοτικής στρατηγικής του ESM/EFSF ανάλογα με την κατάσταση των αγορών για την μείωση του ρίσκου των επιτοκίων χωρίς την επιβολή επιπρόσθετου κόστους στις χώρες που συμμετείχαν σε προγράμματα. Το μέτρο αυτό θα χρησιμοποιηθεί μέσω: α) της ανταλλαγής τίτλων του ESM/EFSF που στηρίζουν τα δάνεια για την τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση στην Ελλάδα β) το swap επιτοκίων του ΕΜΣ για τον περιορισμό του ρίσκου από υψηλότερα επιτόκια στις αγορές γ)την εισαγωγή αντίστοιχης χρηματοδότησης για μελλοντικές εκταμιεύσεις στην Ελλάδα υπό το τρέχον πρόγραμμα.  Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα έχουν σημαντικό θετικό αντίκτυπο στη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Το Eurogroup καλεί τους θεσμούς και την Ελλάδα να επαν-εκκινήσουν τις διαπραγματεύσεις ώστε να έλθουν σε συμφωνία σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων το συντομότερο δυνατό με βάση τους κοινούς όρους που συμφωνήθηκαν τον Αύγουστο του 2015 και καλεί το EWG να το ελέγξει(…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Έκτο:

Κανένας λόγος δε γίνεται ούτε για ονομαστική διαγραφή ούτε έστω για «ελάφρυνση» του χρέους. Αυτό άλλωστε έχει ρητά συμφωνηθεί και ρητά αποκλεισθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσω της συμφωνίας του Ιουλίου του 2015 με την τρόϊκα.

Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, αφορούν ακριβώς τη «βιωσιμότητα» του χρέους, δηλαδή την εξασφάλιση της δυνατότητας των δανειστών να εισπράττουν και του πελάτη να πληρώνει. Πρόκειται δηλαδή για κλασσικές κινήσεις αυτοπροστασίας του τοκογλύφου, γνώριμες από οποιονδήποτε έχει πάρει τραπεζικό δάνειο και δεν μπορεί να πληρώσει:

• επιμήκυνση της διάρκειας και μάλιστα πολύ οριακής  (από τα 28 στα 32,5 χρόνια)
• μείωση επιτοκίου
• έμμεση ανα-χρηματοδότηση ώστε να είναι εφικτές οι πληρωμές

Τα μέτρα αυτά είναι άκρως απαραίτητα για τους δανειστές, καθόσον γνωρίζουν ότι διαφορετικά, απλά οι δόσεις δε βγαίνουν.

(…) Το Eurogroup είναι έτοιμο να στηρίξει την ολοκλήρωση μελλοντικών αξιολογήσεων υπό τον όρο ότι το πακέτο του προγράμματος, συμπεριλαμβανομένου του ενδεχόμενου δημοσιονομικού μηχανισμού που συμφωνήθηκε στην πρώτη αναθεώρηση, εφαρμόζεται όπως έχει συμφωνηθεί. Το Eurogroup επιβεβαιώνει ότι η εφαρμογή του προγράμματος, όπως επίσης οι όροι και οι στόχοι, θα ελέγχονται συχνά με βάση τα δεδομένα από τους θεσμούς(…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Έβδομο:

Άκρως ειρωνική και σχεδόν προσβλητική απαοστροφή. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρουν οι εκάστοτε «διαπραγματευτές» του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ…

Να τι λένε σε απλά ελληνικά: Αν είστε καλά παιδιά, παίρνετε τα μέτρα σας με επιτυχία, δηλαδή βγάζετε τα μάτια σας, εμείς θα σας κάνουμε τη χάρη να σας επιτηρούμε και να σας βάζουμε 10…

(…)Η αποστολή του ΔΝΤ επιβεβαίωσε σήμερα την πρόθεσή της να προτείνει στο Εκτελεστικό Συμβούλιο μια νέα χρηματοοικονομική συμφωνία για την Ελλάδα το συντομότερο δυνατό από τη στιγμή που θα υπάρξει μια συμφωνία σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, σε συνάφεια με τις πολιτικές του Ταμείου(…)

Μετάφραση ή Σχόλιο Όγδοο:

Λέει το ΔΝΤ: Περάστε πρώτα από το Ταμείο της Ευρωζώνης/ΕΕ συμφωνώντας τα μέτρα με την τρόϊκα και ελάτε μετά να σας «στηρίξουμε» εμείς με την προσθήκη επιπλέον μέτρων.

(…) Η πλήρης εφαρμογή όλων των προαπαιτουμένων ενεργειών που σχετίζονται με την δεύτερη αξιολόγηση και η ολοκλήρωση των ψηφοφοριών στη Βουλή θα ανοίξουν το δρόμο για τον ΕΜΣ να εγκρίνει το συμπληρωματικό MoU (σ.σ Μνημόνιο)(…)

Μετάφραση ή Ένατο Σχόλιο:

Σηκώστε πρώτα τα χεράκια στη Βουλή, συμφωνώντας ρητά με όλα τα μέτρα και τους μηχανισμούς επιβολής τους και ελάτε μετά στον ΕΜΣ να συνομολογήσουμε το «συμπληρωτικό» Τέταρτο Μνημόνιο

Όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ τα λέει επιτυχία! Ίσως δεν πρέπει να τους καταλογίζουμε ότι λένε ψέματα, αλλά, αντιθέτως, ότι είναι αφοπλιστικά ειλικρινείς: Αν ο σκοπός τους είναι να διασφαλίσουν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη/ΕΕ και  να εξασφαλίσουν ότι οι τοκογλύφοι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να πληρώνονται απρόσκοπτα, τότε πράγματι η απόφαση αυτού του Eurogroup αποτελεί μια τεράστια επιτυχία, εφάμιλλή ίσως της αλήστου μνήμης απόφασης της 20^ης Φλεβάρη 2015 όταν η κυβέρνηση δήλωνε ότι η χώρα «θα πληρώνει τις υποχρεώσεις της πλήρως και εγκαίρως».

Σχόλιο Δέκατο (εκτός κειμένου απόφασης Eurogroup)

Είναι ευκαιρία να αποσαφηνιστούν δύο όροι:

«Έξοδος από το Μνημόνιο»

Όταν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο ορίζει ότι χώρες με χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ πρέπει να παίρνουν μέτρα ώστε να αποπληρώνουν κάθε χρόνο τουλάχιστον το 5% του υπερβάλλοντος χρέους (περίπου 10-12 δις για την περίπτωση της Ελλάδας» και όταν για χώρες που οφείλουν άνω του 75% της βοήθειας που έχουν λάβει από τον ΕΜΣ εφαρμόζεται «ενισχυμένη εποπτεία» διαρκείας, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι μπορεί να μιλάμε για «έξοδο» από το τρίτο ή το τέταρτο μνημόνιο, όχι όμως  για έξοδο από τα μνημόνια γενικά. Αντίθετα, παραμονή σε ευρωζώνη/ΕΕ σημαίνει μνημόνιο διαρκείας…
«Έξοδος στις αγορές»

Έξοδος στις αγορές σημαίνει δανειοδότηση από την «αγορά χρήματος» γενικά και όχι αποκλειστικά από τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς ευρωζώνης/ΕΕ, δηλαδή συνέχιση της λειτουργίας της «χρεομηχανής», δηλαδή της αρχής «εγώ σου δίνω χρήματα με τοκοφλυφικά επιτόκια και εσύ παίρνεις μέτρα θανάτου».

Κοντολογίς, αν θέλουμε να μιλάμε ακόμη και για την ελάχιστη θετική απάντηση στην ανάγκη δουλειάς για όλο τον κόσμο, με αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις και συνθήκες εργασίας ή/και δημόσια κοινωνικά αγαθά όπως υγεία, παιδεία, πολιτισμός που να ανταποκρίνονται στοιχειωδώς σε σύγχρονες ανάγκες και να μην αποτελούν εξευτελιστικές ελεημοσύνες, απαιτείται ένας δρόμος ρήξης με τη λογική του κεφαλαίου και εξόδου από το υπερ-μηχανισμό ιμπεριαλιστικής ληστείας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

πηγή: pandiera.gr

Τσίπρας και Καμμένος δεσμεύουν με χρέη τις επόμενες γενιές - Ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο των Γερμανών για τη χώρα μας