του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Οι ελεημοσύνες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ο κυνισμός της Δεξιάς είναι τα δύο πρόσωπα του νομίσματος της επίθεσης που δρομολογεί το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο μέσω των σιδερένιων κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού. Η λαϊκή πάλη είναι ο παράγοντας που πρέπει να βγει στο προσκήνιο και να σπάσει το καθεστώς παραίτησης, μιζέριας και αυταπατών που επιχειρεί να επιβάλλει στις συνειδήσεις του κόσμου ο νέος διπολισμός.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα από τις τελευταίες εξελίξεις και τα όσα έγιναν τόσο στις Βρυξέλλες και τη Σύνοδο Κορυφής όσο και στο εσωτερικό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι συνήθεις αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης δεν μπορούν να αποκρύψουν τη σύμπλευση όλων των πόλων της ΕΕ στη γραμμή των αντιδραστικών αστικών αναδιαρθρώσεων. Οι κυβερνώντες υποστηρίζουν ότι το «ελληνικό ζήτημα» διχάζει τις κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα όμως οι διεργασίες που γίνονται ενόψει του επόμενου Eurogroup σχετίζονται με τα επιμέρους συμφέροντά τους στη διαχείριση κόστους του ελληνικού χρέους. Ένα χρέος που ούτως η άλλως θα αποτελεί το πρόσχημα του ασφυκτικού ελέγχου της χώρας είτε υλοποιηθούν είτε όχι τα περίφημα «βραχυπρόθεσμα μέτρα» για τη σχετική μείωσή του.

Στο εσωτερικό η κυβέρνηση επιχειρεί να καλλιεργήσει αυταπάτες περί «άλλου δρόμου» ύπαρξης μέτρων ανακούφισης εντός του μνημονίου, όπως τα ψίχουλα στους συνταξιούχους και το θέμα του νησιωτικού ΦΠΑ. Εκμεταλλεύεται μάλιστα επικοινωνιακά τις κυνικές επιλογές της Νέας Δημοκρατίας. Η αξιωματική αντιπολίτευση, στην προσπάθειά της να πάρει το χρίσμα του «καλύτερου διαχειριστή» από τις Βρυξέλλες, δεν ψήφισε την τροπολογία της παροχής ακόμη και αυτού του πενιχρού εφάπαξ βοηθήματος στις συντάξεις κάτω των 850 ευρώ αν και θα ψηφίσει αύριο, Δευτέρα, την εξαγγελία για αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Επί της ουσίας, η εδώ και χρόνια αποφασισμένη και συνυπογραμμένη από τις ελληνικές κυβερνήσεις πολιτική σκληρής λιτότητας και πλήρους κατεδάφισης των εργατικών κατακτήσεων παρουσιάζεται ως προϊόν της συγκυρίας. Η επικαιροποίηση της που υπογράφθηκε από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, τόσο με το 3ο Μνημόνιο του Ιουλίου του 2015 όσο και με τη συμφωνία στο Eurogroup τον περασμένο Μάιο, εμφανίζονται ως πεδία διαπραγμάτευσης και παιγνιδιών συσχετισμών με «καλούς» και «κακούς» σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Στην ίδια λογική, άλλωστε, εντάσσονται και οι συνεχείς αναφορές στο ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το θέμα του ΔΝΤ φέρεται να συζητήθηκε και στη συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ, όπου κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι «ο Πρωθυπουργός ανέλυσε τις θετικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας». Διαφήμισε δηλαδή την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων. Συνολικά μάλιστα οι κυβερνώντες παρουσιάζουν τέτοιου είδους συζητήσεις ως «πολιτική διαπραγμάτευση» που είναι καλύτερη από την «οικονομική». Πάντως, όπως δήλωσε και η Α. Μέρκελ, οι αποφάσεις για το ελληνικό πρόγραμμα θα ληφθούν στο Eurogroup.

Εντωμεταξύ, τα μέτρα του 3ου Μνημονίου προωθούνται με ταχύτατους ρυθμούς. Ένα μεγάλο μέρος τους «πέρασε» μέσω του πρόσφατου προϋπολογισμού που πρόσθεσε 4 δισεκατομμύρια ευρώ φορολογικά βάρη στα λαϊκά στρώματα. Η διαπραγμάτευση για τα εργασιακά συνεχίζεται στη σκιά όλων αυτών των εξελίξεων με την αρμόδια υπουργό Ε. Αχτσιόγλου να ψελλίζει συνεχώς εκκλήσεις για το πόσο συμβατές με το κοινωνικό πρόσωπο της Ευρώπης είναι οι «ελεύθερες διαπραγματεύσεις», λες και το ζήτημα είναι αυτό και όχι η δια νόμου διασφάλιση της υποχρεωτικότητάς τους. Την ίδια στιγμή, από 1/1/2017 θα ισχύσει κανονικότατα το ασφαλιστικό νομοσχέδιο Κατρούγκαλου. Ο περίφημος Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης ξεκινά τη λειτουργία του με δεδομένο ένα έλλειμμα της τάξης των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και την ταυτόχρονη κυβερνητική δέσμευση για μείωση των δαπανών για την κοινωνική ασφάλιση. Η συνθήκη αυτή σημαίνει αυτόματες μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις των οποίων το εύρος είναι ακόμη αδιευκρίνιστο αφού η πορεία των ασφαλιστικών πόρων συναρτάται από την συνολική πορεία της οικονομίας.

Μπροστά σε αυτό το «πακέτο» της αφαίρεσης εισοδημάτων από τα λαϊκά στρώματα ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, προφανώς, μοιάζει (και είναι) ελάχιστο το κονδύλι των 617 εκατ. ευρώ που περιέχεται στη ρύθμιση που πέρασε από τη βουλή για την εφάπαξ ενίσχυση μέρους των χαμηλοσυνταξιούχων. Αξίζει, μάλιστα, να επισημανθεί ότι το μεγάλο πακέτο του πρωτογενούς πλεονάσματος (περίπου 4 εκατομμύρια ευρώ) φυσικά θα διατεθεί για το δημόσιο χρέος και για τα «χρέη» στους εγχώριους επιχειρηματικούς ομίλους, μέσω της εξόφλησης μέρους των οφειλών του δημοσίου σε προμηθευτές.

Ενδεικτικές των περεταίρω εξελίξεων στην Ελλάδα ήταν άλλωστε και οι επαφές που έκανε στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θ. Φέσσας με τους εκπροσώπους του Eurogroup και του ESM, ζητώντας ακόμη και μέτρα μηδενικής φορολόγησης των «επενδυτών» προκειμένου να αναζωογονηθεί η οικονομία.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 18/12/2016

Η ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ - Η ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΧΑΜΗΛΟΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ ΜΙΛΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!

«Πράσινο» για ομαδικές απολύσεις, κατώτατο μισθό (υπουργός) και διάλυση Συλλογικών Συμβάσεων.

Συμφώνησαν κυβέρνηση και δανειστές στα βασικά σημεία του νέου Εργασιακού, λίγο πριν φύγουν τα ανώτατα κλιμάκια των δανειστών από την Αθήνα.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του “Κ”, το σχέδιο της συμφωνίας των δύο πλευρών για τις επικείμενες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις προβλέπουν την κατάργηση της εμπλοκής του κράτους στην απόφαση των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, την αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων στο 10% του προσωπικού μιας μεγάλης επιχείρησης, τον καθορισμό του εθνικού κατώτατου μισθού από το Κράτος και τη δυνάμει υπερίσχυση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων έναντι των κλαδικών συμβάσεων εργασίας.

“Κλειδί” οι κλαδικές συμβάσεις

Το τελευταίο σημείο στο οποίο υπήρχε εμπλοκή στη διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και “θεσμών” ήταν το θέμα της ” επεκτασιμότητας” των κλαδικών συμβάσεων εργασίας και της “αρχής της εύνοιας” υπέρ των εργαζομένων, δεδομένου πως σε όλα τα άλλα βασικά μέτωπα (ομαδικές απολύσεις, τρόπος καθορισμού του εθνικού κατώτατου μισθού), η ελληνική πλευρά είχε ήδη αποδεχθεί τις θέσεις των δανειστών.

Στο έσχατο και τελευταίο κρίσιμο μέτωπο, δηλαδή σε αυτό των κλαδικών συμβάσεων φαίνεται πως μπορεί να γίνει, εν μέρει, αποδεχτή από τους “θεσμούς” η επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, αλλά σε καμία περίπτωση η πλήρης υπερίσχυση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων έναντι των επιχειρησιακών συμβάσεων.

Συγκεκριμένα:

* Οι “θεσμοί” δείχνουν να δέχονται ότι μπορούν να ισχύουν οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας (εφόσον, φυσικά, υπογραφούν μεταξύ κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων-εργατικών ομοσπονδιών) και για τα μη μέλη των κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων, αλλά με τον όρο ότι οι κλαδικές εργοδοτικές ενώσεις αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50% των επιχειρήσεων του κλάδου (δηλαδή, πάνω από το 50% των εργοδοτών του κλάδου να είναι μέλη της αντίστοιχης κλαδικής εργοδοτικής ένωσης).

* Σε καμία περίπτωση, όμως, οι “θεσμοί” δεν δέχονται να μην μπορούν οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις να αποκλίνουν προς το χειρότερο(σ.σ. για τους εργαζομένους) σε σχέση με τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Μέχρι πρότινος, η κυβέρνηση υποστήριζε δύο θέσεις σε σχέση με τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και συγκεκριμένα ότι:

* Οι συμβάσεις εργασίας οι οποίες υπογράφονται από μία κλαδική εργοδοτική ένωση και μία κλαδική εργατική ομοσπονδία (κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας) θα πρέπει να είναι δεσμευτικές και για τα μη μέλη των κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την επαναφορά της “επεκτασιμότητας” των κλαδικών συμβάσεων με την έννοια ότι οι όροι των συμβάσεων αυτών “επεκτείνονται” υποχρεωτικά σε όλους τους εργοδότες ενός κλάδου της οικονομίας.

* Οι συμβάσεις εργασίας οι οποίες υπογράφονται μεταξύ του εργοδότη και των εργαζομένων μίας επιχείρησης (επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση) να μην μπορούν να αποκλίνουν, σε σχέση με τους όρους τους (π.χ., κατώτατες αμοιβές εργαζομένων), προς το χειρότερο από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε θα αυτό θα σήμαινε την επαναφορά της “αρχής της εύνοιας” υπέρ των εργαζομένων, από την άποψη ότι καμία επιχειρησιακή σύμβαση δεν θα μπορούσε να προβλέπει χειρότερους όρους από εκείνους που προβλέπει η συλλογική σύμβαση που έχει υπογραφεί για τον κλάδο.

Ορόσημο η 21η Δεκεμβρίου 

Η προσεχής Τετάρτη 21/12 φαίνεται πως θα αποτελέσει ορόσημο για τη διαπραγμάτευση κυβέρνησης – “θεσμών” σε σχέση με το νέο Εργασιακό. Και αυτό γιατί προβλέπεται να εκδοθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σε σχέση με την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων στην ΑΓΕΤ.

Αν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κάνει αποδεχτή την εισήγηση του Εισαγγελέα, σύμφωνα με την οποία είναι αντίθετη με το ευρωπαϊκό-κοινοτικό δίκαιο η προέγκριση των ομαδικών απολύσεων από το κράτος (συγκεκριμένα από τον γενικό γραμματέα του υπ. Εργασίας, σύμφωνα με το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο), τότε φαίνεται και τυπικά να ανοίγει ο δρόμος για την κατάργηση της κρατικής προέγκρισης για τις ομαδικές απολύσεις. Και αυτό γιατί η ελληνική πλευρά έχει δεσμευθεί ότι όχι μόνο θα σεβαστεί την ετυμηγορία του Ευρω-δικαστηρίου, αλλά και θα τη χρησιμοποιήσει ως “πιλότο” για την αλλαγή συνολικά του πλαισίου που διέπει τις ομαδικές απολύσεις.

Κατέρρευσαν τα κυβερνητικά αναχώματα

Η κυβέρνηση σέρνεται σε μια πολιτικά επώδυνη για την ίδια συμφωνία με τους “θεσμούς”, αφού πρώτα έχουν καταρρεύσει όλα τα αναχώματα τα οποία χρησιμοποίησε. Συγκεκριμένα:

· Το πόρισμα της διεθνούς επιτροπής των εμπειρογνωμόνων, αν και “θετικό” προς τις θέσεις, δεν κατάφερε να ανακόψει τις πιέσεις κυρίως του ΔΝΤ.

· Η “κοινή δήλωση” των κοινωνικών εταίρων (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ), την οποία προέβαλε το υπ. Εργασίας ως “εθνική θέση”, δεν υποστηρίχτηκε από κανένα κόμμα της μνημονιακής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα και δεν ελήφθη καθόλου υπόψη από τους “θεσμούς”.

· Η επίκληση δικαστικών αποφάσεων οι οποίες έβγαζαν “παράνομες” προηγούμενες μνημονιακές (π.χ., απόφαση ΣτΕ για Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας, Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για κατώτατο μισθό νέων) δεν εισακούστηκε καθόλου ούτε καν από την Κομισιόν.

· Τέλος, επίσης δεν προκάλεσε κανένα ενδιαφέρον στους “θεσμούς” η επίκληση της “δεξιάς στροφής στην Ευρώπη” (όπως επιχείρησε να κάνει ο ΥΠΟΙΚ, κ. Ευ. Τσακαλώτος, την περασμένη Πέμπτη από το Βερολίνο) προκειμένου να μπει “τέλος στη λιτότητα” στην Ελλάδα.

*Βασική πηγή: Κεφάλαιο (17/12), Δημήτρης Κατσαγάνης

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Η συζήτηση στη βουλή της διάταξης για την ανακούφιση των συνταξιούχων ήταν αποκαλυπτική.

Η κυβέρνηση βάφτισε τη χορήγηση μικρών ενισχύσεων σε ένα μέρος των χαμηλοσυνταξιούχων με την πομπώδη ονομασία «13η σύνταξη».

Φαίνεται ότι εδώ είναι ειλικρινής. Βάφτισε «σύνταξη» τα 2-3 κατοστάρικα που θα πάρει η πλειοψηφία των συνταξιούχων. Εκεί φαίνεται ότι σκοπεύουν να φτάσουν τις συντάξεις.

Ουσιαστικά πρόκειται για ψίχουλα που χορηγούνται άπαξ. Μάλιστα ο υπουργός των οικονομικών δήλωσε ότι αν αυτό γίνονταν το 2017 θα επηρέαζε σοβαρά τα δημοσιονομικά του κράτους, οπότε θα υπήρχε πρόβλημα.

Οι συνταξιούχοι πήραν το μήνυμα. Ό,τι πήραν το 2016, δεν θα πρέπει να ελπίζουν πλέον ότι αυτό θα επαναληφθεί στο μέλλον.

Η διάταξη αυτή είναι πρόκληση για το σύνολο των συνταξιούχων της χώρας, για όλο το λαό. Οι συνταξιούχοι έχασαν μεγάλο μέρος της σύνταξης τους, σε πολλές περιπτώσεις το μεγαλύτερο, κόπηκε η 13^η και η 14^η σύνταξη, το ΕΚΑΣ μειώνεται κατά 50%, κατά 440 εκατομμύρια περίπου το 2017 και καταργείται ολοκληρωτικά του 2018.

Ο προϋπολογισμός αφαιρεί επιπλέον δυόμισι δισεκατομμύρια με την αύξηση της φορολογίας, η πλειοψηφία των συνταξιούχων πένεται και η κυβέρνηση μοιράζει ψίχουλα. «Εξισορροπεί» την τεράστια οικονομική αιμορραγία 7 χρόνων με 2-3 και στην καλύτερη περίπτωση 4 κατοστάρικα. Δεν έχουν ιερό και όσιο.

Βέβαια από τους μεγαλύτερους πολέμιους των μνημονίων που έγιναν ακραιφνείς μνημονιακοί, οι καλύτεροι διαχειριστές τους, από τους μεγαλύτερους πολέμιους της τρόικας και των Γερμανών που έγιναν οι καλύτεροι σύμμαχοι τους, από αυτούς που από τη μια στιγμή στην άλλη μετακινήθηκαν από το «Ολανδρέου» στο «ο καλύτερος σύμμαχος μας Ολάντ» όλα πρέπει κανείς να τα περιμένει. Και φαίνεται βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Όσο η λαϊκή δυσαρέσκεια μεγαλώνει, όσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν κατάρρευσή του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πολλά να δουν τα μάτια μας.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι πρόκειται για εμπαιγμό του λαού, ότι η στάση της κυβέρνησης πρέπει να καταγγελθεί σε όλους τους τόνους. Δεν είναι δυνατόν όμως να μην ψηφιστεί στη βουλή η διάταξη αυτή. Αυτά τα ελάχιστα ψίχουλα είναι για πέρα απαραίτητα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Η στάση της ΝΔ, το παρόν που έριξε στην ψηφοφορία είναι αφενός μεν ακατανόητη, αφετέρου ιδιαίτερα αποκαλυπτική.

Η ΝΔ ανακοίνωσε ημέρες πριν ότι θα ψηφίσει τις διατάξεις στην βουλή παρά τις καταγγελίες της για το χαρακτήρα τους και τις προθέσεις της κυβέρνησης. Μεσολάβησε το ταξίδι του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες που συνέπεσε με τη συνεδρίαση του Γιουρογκρούπ, όπου η Γερμανία ήταν η μόνη χώρα που αντιτάχθηκε σθεναρά στο μέτρο αυτό. Τότε η ΝΔ μετέβαλε τη θέση της και ψήφισε «παρών» στη βουλή. Πρόκειται για απόλυτη συμμόρφωση.

Η κατακραυγή όμως την οδήγησε να ανακοινώσει ότι θα ψηφίσει την αναστολή εφαρμογής της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά του βόρειου και ανατολικού Αιγαίου, μέτρα αντίστοιχα με τις παροχές στους συνταξιούχους, τα οποία μάλιστα περιλαμβάνονται στην ίδια νομοθετική διάταξη. Μπορεί η στάση αυτή να δημιούργησε αγανάκτηση στους νεοδημοκράτες και τον ελληνικό λαό, αλλά δεν είναι κάτι νέο. Ως νεοφιλελεύθερους και οπαδός της ακραίας λιτότητας και πιστός σύμμαχος του Βερολίνου ο κ. Μητσοτάκης είναι διαθέσιμος για όλα.

Είναι να αναρωτιούνται οι οπαδοί της ΝΔ και όσοι ενδεχομένως σκέφτονται να την ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές τι πρόκειται να πράξει ως κυβέρνηση και ο αρχηγός της ως πρωθυπουργός της χώρας.

Οι εργαζόμενοι της χώρας βγάζουν τα συμπεράσματα τους. Τιμώρησαν το παντοδύναμο ΠΑΣΟΚ στέλνοντας το στο 5%, την ίδια τύχη πρέπει να επιφυλάξουν στο ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά όχι καλύτερη στη ΝΔ.

 Ι.   Α.

πηγή: ergatikosagwnas.gr

  ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Είναι οι πολιτικοί τους φίλοι, οι «σύμμαχοι» τους, άλλες φορές οι πολιτικοί τους κριτές και άλλες οι πολιτικοί τους προστάτες. Για ό,τι κάνουν πρέπει να υπάρχει η άδεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ, τους Σόιμπλε και τους Νταϊσελμπλουμ.

Ό,τι και να προκύψει από το παζάρι στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια στο Βερολίνο, είτε γίνουν άμεσα ή αργότερα εκλογές, αυτό το οποίο αποκαλύπτεται (πάλι) είναι πως η χώρα δεν έχει τίποτα θετικό να περιμένει από εκείνους  που έχουν μετατρέψει το λαό σε πειραματόζωα για νέες καταστροφές. Αντίθετα, μόνο νέα δεινά καταγράφονται στις συμφωνίες που έχουν υπογράψει.

Η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το ταξίδι του πρωθυπουργού, αμέσως μετά, στη Γερμανία, αποκτούν χαρακτηριστικά τα οποία δείχνουν τι είναι και ποιοι είναι οι κυρίαρχοι πολιτικοί εκπρόσωποι στην Ελλάδα. Οι εξελίξεις με το «πάγωμα» των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος, με την απαίτηση του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών για εξέταση των πρόσφατων εξαγγελιών της κυβέρνησης, με τη συμφωνία της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) για το σχετικό έλεγχο, είναι ένα τυπικό δείγμα πολιτικής των «συμμάχων».

Η κυβέρνηση εμφανίζεται …αντιστασιακή (και πρόθυμη να δεχθεί τον έλεγχο των δανειστών για το εάν οποιαδήποτε κίνηση της είναι ταιριάζει στα μνημονιακά μέτρα και στις συμφωνίες που έχει υπογράψει) και η Νέα Δημοκρατία …λογική (και πρόθυμη να «μαλώσει» την κυβέρνηση που δεν είχε πάρει την ολοκληρωμένη άδεια των δανειστών).

Πέρα από το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι των εντυπώσεων, με ανακοινώσεις …παλικαρίσιες και χαρακτηρισμούς (μεταξύ κυβέρνησης και ΝΔ), υπάρχει το «σφαγείο», το «σφαγείο» των δικαιωμάτων, των στοιχειωδών προϋποθέσεων επιβίωσης. Αυτό το «σφαγείο» έχει όνομα και λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Η «αγία» ΕΕ, λοιπόν (ανεξαρτήτως των αντιφάσεων που μπορεί να εκφράζονται σε κάθε χρονική στιγμή) θέλει να αποφασίζει για τη ζωή μας.

Τα πράγματα για το λαό γίνονται χειρότερα, την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, και ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης, αλληλοκατηγορούνται για το ποιος έχει σκοπό να φέρει τέταρτο μνημόνιο. Υπερασπιστές και οι δύο των μόνιμων μνημονίων της εξαθλίωσης «διαπραγματεύονται» το μέγεθος της καταστροφής. Γιατί; Διότι εάν φύγουμε από την «πατρίδα» τους, την ΕΕ, θα έρθει η καταστροφή…

Τώρα που βρισκόμαστε στην «πατρίδα» τους την ΕΕ έχουμε «προνόμια»: Τους βλέπουμε να παζαρεύουν πόσο ζωή ακόμα θα μας αφαιρέσουν!

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Του Ταξιάρχη Κωστόγιαννη*

Το αίτημα της διαγραφής του χρέους είναι αίτημα απόλυτης προτεραιότητας που πρέπει να κινητοποιήσει όλους μας και να μη θεωρείται ένα «γραφικό» αίτημα μιας μειοψηφίας. Η καθημερινή κοινωνική βαρβαρότητα με την οποία έρχεται αντιμέτωπη η πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας, η ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, η συνεχής περιθωριοποίηση ολοένα και αυξανόμενων τμημάτων της κοινωνίας καθώς και τα τραγικά αδιέξοδα της νέας γενιάς σχετίζονται άμεσα με την ύπαρξη ενός εξωτερικού χρέους , του οποίου η εξυπηρέτηση κατασπαταλά οικονομικούς και παραγωγικούς πόρους, ξεζουμίζοντας με τρόπο προκλητικό και άδικο την κοινωνία. Το χρέος αυτό ούτε μπορεί ούτε πρέπει να πληρωθεί. Το μοναδικό χρέος που πρέπει να αναγνωρίσουμε είναι αυτό της ολοκληρωτικής και μονομερούς διαγραφής του.

Η ανοησία της βιωσιμότητας του χρέους

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την απόδειξη λογικών επιχειρημάτων από την παράθεση σχετικών στοιχείων που με τρόπο πασιφανή αποδεικνύουν ή απορρίπτουν την ορθότητα μιας θέσης . H φιλολογία περί βιωσιμότητας του χρέους δεν έχει την παραμικρή λογική βάση όπως αποδεικνύεται και από τα παρακάτω επίσημα στοιχεία που έχει δώσει η Τράπεζα της Ελλάδος

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

• Έτος     Ποσό (δισ . ευρώ)     Διαφορά (Κατά προσέγγιση)
• 2003      162,937
• 2004      186,939                          24
• 2005      226,309                         40
• 2006      254,531                          28
• 2007      310,941                          56
• 2008      366,910                         56
• 2009      417,713                          51
• 2010      419,107                            2
• 2011       389,547                       -30
• 2012      453,124                          60
• 2013      428,753                        -25
• 2014      424,455                         -4
• 2015      442,371                          18

ΠΗΓΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ > Στατιστικά στοιχεία > Το Εξωτερικό Χρέος > Τριμηνιαία στοιχεία εξωτερικού χρέους http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Statistics/externalsector/debit.aspx

Παρατηρούμε μια τρομερή αύξηση του χρέους τα χρόνια ένταξης στο ευρώ, το οποίο φτάνει από τα 162,937 δις το 2003 στα 442,371 δις το 2015 (διαφορά 279,434 δις). Αυτό σημαίνει πως κάθε Έλληνας χρωστούσε το 2003 περίπου 16.000 ευρώ και σήμερα χρωστά γύρω στις 45.000 ευρώ . Σε μια τετραμελή οικογένεια αναλογεί δηλαδή ένα χρέος της τάξης των περίπου 180.000 ευρώ. Ποιος νοήμων άνθρωπος θεωρεί πως αυτά τα τεράστια ποσά μπορούν να γίνουν βιώσιμα; Για την πρώτη δόση των 2,8 δις, η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζοντας στον δρόμο των προηγουμένων ιδιωτικοποίησε το νερό, τα σχολικά κτίρια και άλλους δημόσιους οργανισμούς . Τα 2,8 δις είναι ελάχιστα μπροστά στο σύνολο του χρέους . Τι άλλα μέτρα θα πρέπει να περιμένουμε; Να μας περάσουν τις αλυσίδες; Να μας στείλουν στα σκλαβοπάζαρα; Να μας βάλουν να σκοτωθούμε για μια φρατζόλα ψωμί; Και όλα αυτά να γίνουν τα ποσά αυτά δεν πληρώνονται, αντίθετα θα αυξάνονται.

Η ανοησία της αποδοχής του χρέους

Εκτός όμως από το αναντίρρητο γεγονός της μη βιωσιμότητας υπάρχει ένας σοβαρότερος λόγος για τη διαγραφή του. Το χρέος αυτό είναι από κάθε άποψη παράλογο τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου και το ζήτημα της διαγραφής του πρέπει να αποτελέσει κορυφαίο αίτημα των λαών και των εργατικών κινημάτων όλων των χωρών. Το εξωτερικό χρέος είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια των δικαιωμάτων και της ευτυχίας των εργαζόμενων όλου του κόσμου που καλούνται να το αποπληρώσουν, που υφίστανται τις ολέθριες συνέπειες των εργασιακών μεταρρυθμίσεων ή καλύτερα απορρυθμίσεων καθώς και της διάλυσης κοινωνικών κατακτήσεων για τις οποίες έχουν δοθεί αιματηροί αγώνες.

Πώς είναι δυνατόν τα δισεκατομμύρια των πραγματικών παραγωγών του κοινωνικού πλούτου να αποδεχτούν πως μπορεί να χρωστούν σε μια χούφτα παρασιτικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς (Κεντρικές Τράπεζες, Εμπορικές Τράπεζες, hedge funds, ΔΝΤ κλπ) ποσά πολλαπλάσια του παγκόσμιου ΑΕΠ, τα οποία δεν έχουν την πραγματική παραγωγική υπόσταση. Τα ποσά αυτά αντιστοιχούν σε πλασματικά παρασιτικά κεφάλαια τα οποία η εργατική τάξη πρέπει μονομερώς να καταστρέψει για να μην καταστραφεί η ίδια.

Η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ: «Η χρυσοτόκος όρνιθα» του ευρωπαϊκού καπιταλισμού

Το πρόβλημα των εξωτερικών χρεών έχει οξυνθεί τρομερά και λόγω της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ. Η σφικτή νομισματική πολιτική στο όνομα της συγκράτησης των τιμών είναι ένα τρομερό ψεύδος και η παραγωγή νέου χαρτονομίσματος έχει εκτιναχτεί από την αρχή της εισαγωγής του ευρώ υπερτετραπλασιάζοντας την ποσότητα των κυκλοφορούντων χαρτονομισμάτων από το 2002 ως το 2015 (ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΤΗΣΙΩΝ ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΕΚΤ). Τα νέα αυτά χρήματα, που εμείς δε βλέπουμε γατί έχουν συσσωρευτεί σε ελάχιστα χέρια, η ΕΚΤ τα χρησιμοποίησε για να δανείσει και να χρεώσει τα κράτη. Δηλαδή η ΕΚΤ, με ευθύνη όλων εκείνων των πολιτικών δυνάμεων, που στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της ΕΕ, υπέγραψαν και στήριξαν τις νομισματικές και άλλες συνθήκες της ΕΕ, έχει δημιουργήσει ένα μονοπωλιακό μαγαζάκι δημιουργίας νέου χρήματος που την μετατρέπει στον «νταβατζή» των λαών. Το χρήμα αυτό δεν ανήκει σε κανέναν Ντράγκι, σε κανένα τραπεζίτη και ουσιαστικά είναι χρήμα που η ΕΚΤ έχει κλέψει από τους λαούς της ΕΕ.

Η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς δραματικής όξυνσης του προβλήματος της χρέωσης στην ΕΕ μαζί με αυτόν της τοκογλυφίας και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών σε βάρος των εργαζομένων. Τρεις ταξικοί μηχανισμοί που δείχνουν ακριβώς πως η ΕΕ και η ΕΚΤ είναι το στρατηγείο και το σφαγείο του ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε βάρος όλων των λαών.

Η τακτική των σαρκοβόρων και η απάντηση των από κάτω

Σήμερα τα αρπακτικά του καπιταλισμού επιχειρούν να ξεσκίσουν τις σάρκες της Ελλάδας. Αύριο η όρεξή τους θα μεγαλώσει και θα συνεχίσουν ποιος ξέρει με ποια άλλη χώρα, ακολουθώντας την προσφιλή τακτική τους να απομονώνουν το εύκολο θύμα και αφού το κατασπαράξουν να προχωρήσουν στο επόμενο. Το χρέος της Ισπανίας υπερέβη φέτος το 100% του ΑΕΠ (www.cnn.gr/money/story/43166/sta-1-107-tris-eyro-pleon-to-ispaniko-dimosio-xreos) ξεπερνώντας το 1,1 τρις, παρουσιάζοντας τρομερά αυξητικές τάσεις. Το 2009 έφθανε το 52,7% του ΑΕΠ ενώ το προηγούμενο έτος ήταν 39,4%. Από την άλλη ο χρέος της Ιταλίας φτάνει τα 2,5 τρις, ποσοστό μεγαλύτερο του 130% του ΑΕΠ (http://www.sigmalive.com/news/oikonomia/385756/bomva-25-trisekatommyrion-to-italiko-xreos ). Τα στοιχεία αυτά γεωμετρικής αύξησης ανάμεσα στα άλλα αποδεικνύουν τη σαθρότητα του επιχειρήματος πως το χρέος έχει δημιουργηθεί λόγω της τεμπελιάς των Ελλήνων, η δε γεωμετρική τους αύξηση καθιστά γελοία την άποψη πως το πρόβλημα θα ξεπεραστεί με τη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων. Τεκμηριώνουν τέλος την άποψη πως το πρόβλημα των εξωτερικών χρεών αποτελεί ένα κορυφαίο ταξικό πρόβλημα που πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τα εργατικά κινήματα όλων των χωρών, που πρέπει να αναπτύξουν μια σύγχρονη διεθνιστική αντίληψη.

Το ανυποχώρητο αίτημα θα πρέπει να είναι η πλήρης μονομερής διαγραφή των εξωτερικών χρεών σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες καθώς και η εθνικοποίηση των τραπεζών με ταυτόχρονη δήμευση των περιουσιών των τραπεζιτών, τουλάχιστον στο ύψος των χρημάτων που αυτοί μας έχουν ληστέψει μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων. Το απόλυτα δίκαιο και κοινωνικά αναγκαίο αυτό αίτημα πρέπει να δονήσει κάθε γωνιά της χώρας μας και όλης της Ευρώπης και να επιβληθεί με μαζικούς αγώνες κόντρα στην καταθλιπτική συναίνεση όλων των καθεστωτικών δυνάμεων, που κάνουν τεμενάδες στις ληστοσυμμορίες της ΕΕ και της ΕΚΤ.

Ο Ταξιάρχης Κωστόγιαννης είναι μέλος της Μετωπικής Αριστερής Παρέμβασης εκπαιδευτικών Ν. Πρέβεζας

ΠΗΓΗ: pandiera.gr