Άμεσα σκληρά μέτρα ύψους 4,5 δις ευρώ ή να βρεθεί διακοπή του προγράμματος και της χρηματοδότησης είναι πλέον οι επιλογές της Ελλάδας μετά την άτυπη συμμαχία εναντίον της αποκάλυψαν οι χθεσινές δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών κ. Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε.

Μαύρη διετία έφερε στους εργαζόμενους η κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καθώς οι μισθωτοί που παίρνουν από 100 έως 400 ευρώ τον μήνα έφτασαν στα 382.729 άτομα στο τέλος του 2016 από 363.710 που ήταν στο τέλος του 2015.

Ανακοίνωση Αγωνιστική Ταξική Ενότητα στο ΕΚΑ

Να μην περάσει ο εκφυλισμός, οι δικαστικές παρεμβάσεις, τα σχέδια εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στο ΕΚΑ.

• Πρωτοβουλίες για οργάνωση-συσπείρωση-αντεπίθεση των εργαζομένων.

• Συνδικάτα και Αγώνες στα χέρια των εργαζομένων!

Η διορισμένη από τα δικαστήρια δοτή διοίκηση του ΕΚΑ αποφάσισε την διεξαγωγή μονοήμερου(!) συνεδρίου την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου και εκλογές το Σαββατοκύριακο στις 11 και 12 του ίδιου μήνα. Ουσιαστικά δηλαδή ο υποταγμένος εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία και ΕΑΚ (ΜΕΤΑ ΕΚΑ: συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ + τμήμα ΕΜΕΙΣ-Φωτόπουλου) επιβεβαίωσαν όλα όσα η ΑΤΕ –ΕΚΑ είχε επισημάνει και καταγγείλει από την πρώτη στιγμή: ότι η εμπλοκή τους και η αποδοχή της δικαστικής παρέμβασης και του διορισμού τους δεν ήταν καθόλου τυχαία. Πως εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τις επιδιώξεις για χειραγώγηση των συνδικάτων και του ΕΚΑ τόσο από την αστική δικαιοσύνη, όσο και από τους εργοδότες και από την κάθε κυβέρνηση και τους πρόθυμους υπηρέτες της.

Ήδη από τις συνεδριάσεις της οργανωτικής επιτροπής -για την προετοιμασία των σωματείων για το έκτακτο συνέδριο που αποφάσισαν με τη βοήθεια του δικαστηρίου- αναπαράγονται τα ίδια ακριβώς προβλήματα τα οποία επεδίωξαν να λύσουν οι αποφάσεις των εργαζομένων στο 29ο Συνέδριο και που ακυρώθηκαν από την αστική δικαιοσύνη. Ενδεικτικά, εξακολουθεί να υπάρχει κλαδικό σωματείο το οποίο δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του… ούτε αρκετοί εργαζόμενοι που φέρονται σαν ψηφίσαντα μέλη στην κατάσταση ψηφισάντων (μάλιστα έχουν καταθέσει υπεύθυνες δηλώσεις ότι δεν υπήρξαν ποτέ μέλη αυτού του σωματείου). Τα γνωστά προβλήματα με διπλοψηφίες και παρατυπίες στις καταστάσεις στα γνωστά τραπεζικά σωματεία επίσης εξακολουθούν να υπάρχουν. Αυτό σημαίνει πως επιμένουν στον εκβιασμό: η θα δεχθείτε την παρανομία η θα ξαναχρησιμοποιήσουμε τα αστικά δικαστήρια. Αυτά από μόνα τους αποδεικνύουν και την καθαρά εκλογική στόχευση του υποταγμένου συνδικαλισμού.

Η ΑΤΕ ΕΚΑ ευθύς εξαρχής στήριξε τόσο τις αποφάσεις των εργαζομένων που πάρθηκαν στο 29ο συνέδριο όσο και την εφαρμογή τους από την νόμιμα εκλεγμένη Διοίκηση, κάτι που το συμβιβασμένο προεδρείο -και το αρχικό και το διορισμένο- των ΕΑΚ-ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία προσπάθησαν με κάθε τρόπο να ακυρώσουν. Οι εκλεγμένοι συνάδελφοί μας και συνολικά η ΑΤΕ ΕΚΑ δεν συμμετείχε και δεν αποδέχθηκε το διορισμό στη δοτή διοίκηση, δεν συμμετέχει στην Οργανωτική Επιτροπή που «ετοιμάζει» το νέο συνέδριο.

Σήμερα είναι όσο ποτέ καθαρό, ότι το συνδικαλιστικό κίνημα του «κοινωνικού εταιρισμού», των «εθνικών μετώπων» με την κυβέρνηση και τους εργοδοτικούς φορείς, ο «συνδικαλισμός» των εργοδοτικών σωματείων και των δυνάμεων του ταξικού συμβιβασμού και της υποταγής βρίσκεται σε βαθιά κρίση και εκφυλισμό. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι ένα ακόμα συνέδριο εκφυλισμού, που θα νομιμοποιεί τις νοθείες, τις διπλοψηφίες και σωματεία μαϊμού και σφραγίδες για να κατανεμηθούν οι καρέκλες των μηχανισμών στις παρατάξεις των κυβερνητικών και εργοδοτικών παρατάξεων. Αντίθετα, χρειάζονται επείγουσες πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη των συνδικάτων, για την μαζικοποίηση και λειτουργία τους, για τον μάχιμο ταξικό προσανατολισμό τους. Οι συνδικαλιστές, οι αγωνιστές και οι εργαζόμενοι από όλους τους χώρους εργασίας που συσπειρώνονται στην ΑΤΕ-ΕΚΑ δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν να παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις για ένα ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο εργατικό κίνημα, με πλήρη ανεξαρτησία στα αιτήματα και τις πολιτικές πρακτικές, με αντικαπιταλιστικό πρόσημο και με ασυμβίβαστο ταξικό προσανατολισμό.

Απευθυνόμαστε σε όλα τα ταξικά και αγωνιστικά συνδικάτα, σε κάθε εργαζόμενο της Αθήνας που βλέπει την κατάσταση αυτή και αγανακτεί, αλλά και σε κάθε αγωνιστική ταξική δύναμη: Ανεξάρτητα από πολιτικές διαφορές, διαφορετικές τακτικές ή απόψεις για τα αιτήματα και συνολικά το εργατικό κίνημα και την προοπτική των αγώνων, χρειάζεται άμεσα να δημιουργηθούν προϋποθέσεις και να γίνουν βήματα για μια νέα ταξική αγωνιστική ενότητα στη βάση των εργαζομένων. Να δοθεί χτύπημα στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και τους μηχανισμούς τύπου ΓΣΕΕ και Παναγόπουλων. Να διαμορφωθούν όροι και σχέδια ανασύνταξης και αντεπίθεσης του κόσμου της δουλειάς, δρόμοι οργάνωσης και συσπείρωσης των εργαζομένων κόντρα στους μηχανισμούς που επιβάλλουν στα συνδικάτα δοτές διοικήσεις, νόθες διαδικασίες, δικαστικές-κρατικές και εργοδοτικές παρεμβάσεις.

Απευθυνόμαστε στις δυνάμεις του ΕΚΑ που κατήγγειλαν την δικαστική παρέμβαση και το διορισμό νόθας διοίκησης: Τώρα πρέπει να δοθεί ένα δυνατό και αποφασιστικό μήνυμα και μια ξεκάθαρη απάντηση. Συνέδριο του ΕΚΑ έγινε το Μάη και πήρε αποφάσεις. Αυτές τις αποφάσεις αναγνωρίζουμε, αυτές θα υπερασπιστούμε.

Ιδιαίτερη ευθύνη έχει η πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ, η ΔΑΣ (ΠΑΜΕ). Η στάση της για τη συνέχεια, κρίνει σε μεγάλο βαθμό τη νομιμοποίηση της πορείας εκφυλισμού του ΕΚΑ. Δεν συμμετείχε στη δοτή διοίκηση, κατήγγειλε και προσέφυγε εναντίον της δικαστικής παρέμβασης. Συμμετέχει όμως στην οργανωτική επιτροπή για το έκτακτο συνέδριο και φαίνεται ότι εκτός από ανακοινώσεις και την δικαστική προσφυγή δεν θέλει να πάρει αγωνιστικές και μαζικές (όχι οργανωτικές, εσωτερικές και νομικές) πρωτοβουλίες για να μην περάσει το σχέδιο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Ευθύνες έχει και η παράταξη του ΕΜΕΙΣ ΕΚΑ, που αν και κατήγγειλε το διορισμό διοίκησης και την δικαστική παρέμβαση με ένταση, συμμετείχε στη δοτή διοίκηση και συμμετέχει στην οργανωτική επιτροπή για το συνέδριο. Προβληματική είναι και η στάση του «Ρεσάλτο στη γαλέρα» (δεν είχε έδρα στο ΔΣ) που στην ανακοίνωσή του παίρνει περίπου ίσες αποστάσεις, καταγγέλλοντας μεν την δικαστική παρέμβαση, αλλά και τις δυνάμεις που «απέκλεισαν» τα σωματεία που έκαναν την προσφυγή, λες και το συνέδριο έπρεπε να τα νομιμοποιήσει με όλες τις παρατυπίες τους για να μην υπάρξει δικαστική προσφυγή τους…

Οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος έχουμε τώρα μεγάλη ευθύνη να τερματίσουμε την ομηρία του ΕΚΑ από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό της υποταγής των ΣΕΒ-Τραπεζών-Παναγόπουλου.

Η στάση κάθε δύναμης και κάθε σωματείου θα κριθεί από τους εργαζόμενους. Πέρα από κριτική και διαφορετικές προσεγγίσεις, αν η καταγγελία της δικαστικής παρέμβασης και της δοτής διοίκησης είναι ουσιαστική και ειλικρινής από αυτές τις δυνάμεις, τότε έχουν, έχουμε όλοι, το καθήκον να μην μείνουμε θεατές ή και συμμέτοχοι στην πορεία εκφυλισμού και στην επανάληψη της ίδιας ιστορίας. Θα πάρουμε πρωτοβουλίες σε όλα τα σωματεία ώστε να εμποδίσουμε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό μηχανισμό να φέρει στα μέτρα του με δικαστικές αποφάσεις και έκτακτα συνέδρια το ΕΚΑ και τα συνδικάτα;

Δεν είχαμε και δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το μέχρι σήμερα ρόλο του ΕΚΑ: Στοίχιση πίσω από τη ΓΣΕΕ, παραταξιοποίηση, μάχη συσχετισμών και καρεκλών, άρνηση αγωνιστικού σχεδιασμού, εκφυλισμός. Δεν υπερασπιζόμαστε την προηγούμενη κατάσταση, ούτε κανέναν θεσμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αρνούμαστε όμως τη δυνατότητα και το δικαίωμα των δικαστηρίων, της κυβέρνησης και των εργοδοτών να διορίζουν ακόμα και τις διοικήσεις των συνδικάτων. Ξεσκεπάζουμε το ρόλο των δυνάμεων που κυριαρχούν και στο ΕΚΑ, ώστε να κριθούν από τους εργαζόμενους, να χάσει δύναμη και βάρος ο συνδικαλισμός της ήττας, των μηχανισμών των εργοδοτικών και κυβερνητικών υπαλλήλων. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στον αγώνα, τον συνδικαλισμό, στην απεργία, πέρα από κράτος-εργοδότες-μηχανισμούς τους. Παλεύουμε για ένα άλλο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στις μορφές οργάνωσης και συσπείρωσής/συντονισμού του.

Γενικότερα, αυτό που απαιτείται στην περίοδο είναι η δημιουργία μαζικών προϋποθέσεων για την ανασυγκρότηση και ταξική αντεπίθεση του κινήματος ενάντια στη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-εργοδοσίας. Να οργανώσουμε την πάλη ενάντια στα μέτρα της 2ης αξιολόγησης που συζητιούνται και κλείνουν έναν-ένα με τελικό αποδέκτη την τσέπη, τη δουλειά και τη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Να οργανώσουμε την κόντρα μας στους διακαής πόθους του κεφαλαίου, του ΣΕΒ και όλων των αφεντικών να βάλουν στο χέρι το δικαίωμα στην απεργία, τη διαδήλωση, το συνδικαλισμό. Χρειάζεται λοιπόν μια πλατιά, μαζική και αποφασιστική πρωτοβουλία και κινήσεις για μαζικά ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία στα χέρια των εργαζομένων, που θα είναι συλλογικότητες πάλης και σύγκρουσης με εργοδοσία-κυβέρνηση-ΕΕ και ΔΝΤ, όχι μηχανισμοί υποταγής και εκφυλισμού.

Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην νομιμοποιηθεί η νοθεία και οι παρατυπίες, ο εκφυλισμό και οι συμφωνίες των παρατάξεων για συσχετισμούς και καρέκλες. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να ηττηθεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός τύπου τραπεζών με τους τραπεζίτες και τους μάνατζερ απευθείας εμπλεκόμενους στα σωματεία.

Η ΑΤΕ ΕΚΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους της Αθήνας, τα σωματεία μέλη του ΕΚΑ και κάθε αγωνιστική ταξική δύναμη, σχήμα και κίνηση, όχι μόνο να μην νομιμοποιήσουν την άθλια κατάπτυστη παρέμβαση της αστικής δικαιοσύνης αλλά να την αντιπαλέψουν, ώστε να τσακίσουμε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Να οργανώσουμε τους επόμενους αγώνες μας αποφασιστικά, μαζικά, ταξικά!

πηγη: pandiera.gr

Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Οσοι είχαν συντονίσει τον δέκτη τους χθες το μεσημέρι με κάποιο από τα μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, θα πρέπει να έμειναν με την αίσθηση ότι παρακολουθούσαν θέατρο του παραλόγου. Σε πρώτο χρόνο, άκουσαν τον πρόεδρο της κομμουνιστικής Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, να εκφωνεί ενώπιον μεγαλόσχημων επιχειρηματιών και πολιτικών, στο Νταβός της Ελβετίας, μια λυρικών τόνων υπεράσπιση της παγκοσμιοποίησης, την οποία θα ζήλευε και ο Μπαράκ Ομπάμα. Λίγο αργότερα, οι τηλεθεατές είδαν την Τερέζα Μέι, πρωθυπουργό της χώρας που αποτέλεσε το λίκνο του καπιταλισμού και του ελεύθερου εμπορίου, να υψώνει τη σημαία του εθνικισμού, χαράσσοντας τη γραμμή του «σκληρού Brexit», που θα βγάλει τη χώρα της όχι μόνο από την Ε.Ε. αλλά και την ενιαία αγορά. Απηχώντας το κλίμα του Νταβός, οι απεσταλμένοι των διεθνών μίντια δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για τον Σι Τζινπίνγκ – «ροκ σταρ του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ», τον χαρακτήρισε η ρεπόρτερ του BBC. Αδιανόητη μέχρι χθες, η παρουσία για πρώτη φορά στην ιστορία της Λαϊκής Κίνας ενός ηγέτη της στο πλέον προβεβλημένο think tank του διεθνούς κεφαλαίου είχε, βέβαια, την αυτονόητη σημασία της. Το γεγονός ότι οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της Δύσης απουσίαζαν φέτος από τις χιονισμένες Αλπεις, απορροφημένοι από τα εσωτερικά προβλήματά τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον εκπρόσωπο της αναδυόμενης Ανατολής, ήρθε να δώσει μια συμβολική διάσταση στην ομιλία του. Ωστόσο, ήταν κυρίως το περιεχόμενό της και η φορτισμένη διεθνής συγκυρία που ανέδειξαν τον κομμουνιστή ηγέτη σε γητευτή των κοσμοπολίτικων ελίτ.

Ο Σι Τζινπίνγκ δεν ανέφερε ούτε μία φορά το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κάθε αποστροφή του ήταν κι ένα ευθύβολο βέλος εναντίον του ανθρώπου που θα ηγείται από μεθαύριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οποιος επιλέγει σήμερα την επιστροφή στον προστατευτισμό μοιάζει με εκείνους που κλειδαμπαρώνονται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, τόνισε ο πρόεδρος της Κίνας: μπορεί να προστατευτούν από τη βροχή του χειμώνα, αλλά θα χάσουν τον ήλιο και τον αέρα. Η Κίνα δελεάστηκε και αυτή στο παρελθόν να αποφύγει τις περιπέτειες του ανοιχτού ωκεανού, τελικά κατάλαβε όμως ότι δεν είχε μέλλον όσο περιοριζόταν σε λιμνούλες και ορμίσκους. Σε έναν νέο γύρο διεθνούς προστατευτισμού, δηλαδή παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, δεν θα υπάρξει κανείς νικητής, προσέθεσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του. Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τόνισε ότι η Κίνα θα τιμήσει την υπογραφή της, παρά τη μονομερή αμφισβήτηση των διεθνών συμφωνιών από τον Τραμπ.

Αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση και εξωστρέφεια Κίνα του Σι δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε μεγαλύτερη αντίθεση με την εικόνα της εσωστρεφούς αναδίπλωσης που εκπέμπει η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ, με την πολύκροτη συνέντευξή του στους Times και στην Bild, απείλησε τους κορυφαίους εταίρους του με εμπορικούς πολέμους, χαρακτήρισε την Ε.Ε. «γερμανικό όχημα» και σχεδόν ευχήθηκε τη διάλυσή της, εκτιμώντας ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν σύντομα το παράδειγμα του Brexit. Οσοι γοητεύθηκαν από τον Σι του Νταβός είναι κυρίως γιατί είδαν στο πρόσωπό του έναν αντι-Τραμπ. Μόνο που η Κίνα ούτε μπορεί ούτε φιλοδοξεί, τουλάχιστο για το προβλέψιμο μέλλον, να γίνει Αμερική, μια ηγεμονική δύναμη με παγκόσμιες φιλοδοξίες.

Πάντως, η αναφορά του Σι στις αρνητικές εμπειρίες της χώρας του από τις πολιτικές απομονωτισμού δίνει τροφή στη σκέψη. Είναι γνωστό ότι στις αρχές του 15ου αιώνα η Κίνα ήταν πολύ πιο προχωρημένη από την Ευρώπη. Ο θρυλικός ναύαρχος Τσενκ είχε εξερευνήσει τις θάλασσες από την Κορεατική μέχρι την Αραβική Χερσόνησο και το Κέρας της Αφρικής, προωθώντας μια μεγάλη ζώνη ελεύθερου εμπορίου και κινεζικής επιρροής. Το γιατί η δυναστεία των Μινγκ αποφάσισε να κλείσει τις πόρτες της στον έξω κόσμο, την ώρα που οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ξανοίγονταν για την Αμερική, συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο σφοδρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των ιστορικών. Γεγονός παραμένει ότι αυτή η μοιραία απόφαση έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μετατόπιση του παγκόσμιου κέντρου βάρους από την Ανατολή στη Δύση. Οι βρετανικές κανονιοφόροι στην Καντόνα, στον πρώτο πόλεμο του οπίου, απλώς επισφράγισαν τα τετελεσμένα.

Μήπως όλα αυτά τα απίθανα και όμως πραγματικά που ζούμε σήμερα προμηνύουν μια νέα, παγκοσμίων διαστάσεων ανατροπή, αυτήν τη φορά εις βάρος της Δύσης; Ακούγεται πρόωρο, σε κάθε περίπτωση, όμως, ζούμε άκρως ενδιαφέροντες καιρούς. Μόνο που, όπως αρέσκεται να μας υπενθυμίζει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, η ευχή «να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς» ήταν, για τους Κινέζους που είχαν γαλουχηθεί με τον Κομφούκιο, βαριά κατάρα.

*Πηγή: kathimerini.gr

Μόλις οκτώ πρόσωπα έχουν περιουσία που ισοδυναμεί με όσα έχει το φτωχότερο μισό της υφηλίου, υποστηρίζει η Oxfam, επισημαίνοντας πως τα στοιχεία των τελευταίων χρόνων δείχνουν πως οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι και οι φτωχοί όλο και φτωχότεροι.

Μπορεί κάποιοι να διαφωνούν με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιεί η Oxfam, όμως ακόμη και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός -με την έναρξη του οποίου σκόπιμα συμπίπτει η έκθεση της Oxfam- κρούει τον κώδωνα για τη διεύρυνση των ανισοτήτων.

H έκθεση της Oxfam δημοσιοποιήθηκε τη Δευτέρα, ενώ αυτήν την εβδομάδα το Νταβός της Ελβετίας φιλοξενεί τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Η έκθεση τονίζει επίσης πως νέα στοιχεία από την Κίνα και την Ινδία δείχνουν ότι το φτωχότερο μισό του πλανήτη κατέχει ακόμη λιγότερο από όσο υπολογίζονταν προηγουμένως.

Η Oxfam, η οποία περιγράφει το χάσμα ως «αισχρό», είπε ότι εάν τα νέα στοιχεία είχαν δοθεί στη δημοσιότητα νωρίτερα, θα έδειχναν ότι το 2016 εννέα άτομα κατείχαν όσο και τα 3,6 δισεκατομμύρια που απαρτίζουν το φτωχότερο ήμισυ της ανθρωπότητας, αντί για τα 62 άτομα που υπολογίζονταν τότε.

Συγκριτικά, το 2010, η περιουσία των 43 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου συνολικά αντιστοιχούσε στο φτωχότερο 50%, σύμφωνα με τους πιο πρόσφατους υπολογισμούς.

Το ίδιο το Φόρουμ στο Νταβός τόνισε την ανησυχία για το θέμα σε μια έκθεση που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα για τους παγκόσμιους κινδύνους.

«Βλέπουμε την έκφραση δήθεν αγωνίας – και σαφώς η νίκη του Τραμπ και το Brexit δίνουν νέα ώθηση στο θέμα φέτος – αλλά υπάρχει μια έλλειψη συγκεκριμένων εναλλακτικών στο κατεστημένο» είπε ο Μαξ Λόσον, επικεφαλής της πολιτικής στην Oxfam. «Μπορούμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό με διαφορετικούς τρόπους που θα μπορούσαν να αποβούν κατά πολύ πιο ωφέλιμοι για την πλειοψηφία των ανθρώπων» τονίζει, γεμάτος αυταπάτες.

Η Oxfam κάλεσε στην έκθεσή της για αυστηρότερες διώξεις όσον αφορά την αποφυγή φορολόγησης, και μια στροφή μακριά από τον καπιταλισμό των μερισμάτων που διαμοιράζει άνισα τις ανταμοιβές του στους ήδη πλούσιους.

Ενώ πολλοί εργαζόμενοι αγωνίζονται με μισθούς που παραμένουν στάσιμοι, ο πλούτος των υπερπλούσιων έχει αυξηθεί ετησίως κατά 11%, κατά μέσον όρο, από το 2009.

Ο Μπιλ Γκέιτς, πλουσιότερος άνδρας του κόσμου που συμμετέχει συχνά στο Νταβός, έχει δει την περιουσία του να εκτοξεύεται κατά 50% ή 25 δις δολάρια (23,5 δις ευρώ) από το 2006, που ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη Microsoft, παρά τις προσπάθειές του να δωρίσει το μεγαλύτερο μερίδιό της.

Ενώ ο Γκέιτς συμβολίζει το πώς ο υπερβολικός πλούτος μπορεί να ανακυκλωθεί για να βοηθήσει τους φτωχούς, η Oxfam πιστεύει πως αυτού του είδους η «μεγάλη φιλανθρωπία» δεν επιλύνει το ουσιαστικό πρόβλημα.

«Αν οι δισεκατομμυριούχοι έχουν πάρει απόφαση να αποχωριστούν τα χρήματά τους, αυτό είναι καλό. Η ανισότητα όμως έχει σημασία, και δεν μπορείς να έχεις ένα σύστημα όπου οι δισεκατομμυριούχοι συστηματικά πληρώνουν χαμηλότερες κλίμακες φόρου από ό,τι η γραμματέας ή η καθαρίστριά τους» είπε ο Λόσον.

Η Oxfam βασίζει τις μετρήσεις της σε στοιχεία από την ελβετική τράπεζα Credit Suisse και το περιοδικό Forbes. Οι οκτώ που κατονόμασε η έκθεση είναι ο Μπιλ Γκέιτς, ο ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Inditex Αμάνθιο Ορτάγκα, ο βετεράνος επενδυτής Ουόρεν Μπάφετ, ο επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών του Μεξικού Κάρλος Σλιμ, ο διευθυντής της Amazon Τζεφ Μπέζος, ο διευθυντής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Oracle Λάρι Έλισον, και ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ.

πηγη: iskra.gr

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

«...τίποτα δεν αγνόησα στα τραγούδια μου, η φαντασία μου φτερούγισε παντού. Έγραψα τραγούδια για την Ελλάδα, για τη λευτεριά, για την φτώχεια, για τον πόνο, για την αδικία, για την ελπίδα. Έγραψα και πόσα τραγούδια δεν έγραψα, για τη γυναίκα, για την ξενιτιά, για την εργατιά, για τη μάνα, για το ανικανοποίητο. Μουσική και λόγια, βγαλμένα από την καρδιά μου και παιγμένα απ’ τα χέρια μου και μιλημένα από μένα τον ίδιο, σαράντα χρόνια τώρα, πάνω στο σανίδι του πάλκου».

Σαν σήμερα ήρθε, σαν σήμερα έφυγε ο Βασίλης Τσιτσάνης (1915-1984). Τα τραγούδια του «θα μας δίνουν το μέτρο, το φως, την ευγένεια και το ήθος της μεγάλης ψυχής του λαού μας. Τα τραγούδια του Τσιτσάνη είναι η Ελλάδα», όπως είπε ο Μίκης Θεοδωράκης με την είδηση του θανάτου του Τσιτσάνη. Ένα βιογραφικό του αξεπέραστου Βασίλη Τσιτσάνη μπορείτε να διαβάσετε εδώ 

πηγη: imerodromos.gr

Του Γιώργου Πετρόπουλου.

Οι «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ» για το 20^ο συνέδριο είναι ένα μακροσκελέστατο κείμενο στο οποίο βρίθουν οι γενικότητες, οι μεθερμηνευόμενες διατυπώσεις, οι ασάφειες και οι αντιφάσεις. Οι αναφορές στην κρίση του παγκόσμιου και εγχώριου καπιταλισμού- και στην κατάσταση που αυτός βρίσκεται σήμερα- είναι διαπιστωτικού χαρακτήρα. Τα στοιχεία που χρησιμοποιούνται γι’ αυτό το σκοπό προέρχονται, όλα, από εγχώριους και διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς κι έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί στον Τύπο. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν κάνει καμία προσπάθεια- από φανερή αδυναμία αλλά και γιατί δεν θέλει- να εμβαθύνει πάνω σ’ αυτά, να τα αναιρέσει όπου χρειάζεται, να τα συμπληρώσει, να αποκαλύψει το ταξικό τους περιεχόμενο, να κάνει τις δικές της διαπιστώσεις, να προχωρήσει στις αναγκαίες θεωρητικές γενικεύσεις.

Μελετώντας τις «Θέσεις», θα μπορούσε να πει κανείς ότι ουδέποτε γράφτηκαν τόσα πολλά για να ειπωθούν τόσα λίγα.

Από τις 106 σελίδες των «Θέσεων» οι 67 είναι αφιερωμένες στο κόμμα. Και από τις 82 αριθμημένες «Θέσεις» οι 46 είναι αφιερωμένες στον ίδιο σκοπό. Με βάση αυτή την αναλογία, θα μπορούσε, εύκολα, να διαπιστωθεί ότι το κεντρικό ζήτημα του 20^ου Συνεδρίου είναι το ίδιο το κόμμα, Αλλά δεν χρειάζεται να το διαπιστώσουμε. Το ομολογούν οι συντάκτες των «Θέσεων». Στον πρόλογο με τον οποίο τις συνοδεύουν διαβάζουμε: «Βασικός στόχος των Θέσεων της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο και της εσωκομματικής συζήτησης που θα ξεκινήσει μετά τη δημοσίευσή τους, όπως και των τελικών αποφάσεων του Συνεδρίου, είναι το ολόπλευρο ιδεολογικό - πολιτικό - οργανωτικό ατσάλωμα του Κόμματος και της Νεολαίας του ως κόμματος της επαναστατικής ανατροπής». Στη θέση, δε, 37 διαπιστώνουν: «Ο στόχος για «Κόμμα παντός καιρού» παραμένει προς κατάκτηση». Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζήτημα, Στο «κόμμα παντός καιρού».

Η σημερινή ηγεσία ως πρωτεύον ζήτημα θέτει- ανεξαρτήτως αν και σε πιο βαθμό το καταλαβαίνουν τα κομματικά μέλη και στελέχη, ακόμη και τα μέλη της ΚΕ- την μετεξέλιξη του ΚΚΕ από μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου, σε κόμμα «παντός καιρού». Αυτή την μετεξέλιξη, την έχει πετύχει σε προγραμματικό επίπεδο και σε επίπεδο κομματικής- καταστατικής λειτουργίας αλλά δεν έχει ακόμα καταφέρει να την μετατρέψει σε συνείδηση του κόμματος σε όλα τα επίπεδα: από την κορυφή ως το τελευταίο κομματικό μέλος. Γράφουν στον πρόλογο των θέσεων: «Από το 19ο Συνέδριο έχουμε νέο Πρόγραμμα που αποτυπώνει την επεξεργασμένη στρατηγική του Κόμματος για την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό, και δίνει κατευθύνσεις για την πρωτοπόρα δράση του Κόμματος κάτω από όλες τις συνθήκες… Παρόλ’ αυτά, αυτή η ισχυρή συμφωνία με τις αποφάσεις μας, αλλά και η δουλειά που αναπτύχθηκε σε όλους τους τομείς δράσης του Κόμματος στο πλαίσιο της προσπάθειας υλοποίησης αυτών των αποφάσεων, δε μας οδηγούν σε επανάπαυση, σε αυτάρκεια, πολύ περισσότερο σε έλλειψη ανησυχίας για τις αδυναμίες, τις ελλείψεις, για το πώς και σε ποιο βαθμό έχουν αφομοιωθεί και υπηρετούνται καλύτερα από τη δράση μας το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του Κόμματος».

Τι είναι αυτό το κόμμα «παντός καιρού»;

Το ερώτημα που ευλόγως προκύπτει αφορά στο περιεχόμενο αυτού που η ηγεσία ονομάζει «κόμμα παντός καιρού». Τι είναι αυτό το κόμμα; Οργανωτικά, με βάση το καταστατικό που ψηφίστηκε στο 19^ο Συνέδριο είναι ένα κόμμα υποταγμένο στην ηγεσία του. Ένα κόμμα στο οποίο η ηγεσία έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Ένα κόμμα το οποίο πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμο να ανταποκριθεί στους χρησμούς και στις απαιτήσεις της ηγεσίας. Ένα κόμμα στο οποίο ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός έχει αντικατασταθεί από υπερσυγκεντρωτισμό ή αλλιώς τον γραφειοκρατικό διοικητισμό. Μπορεί στο καταστατικό που ψηφίστηκε στο προηγούμενο συνέδριο να εγγράφονται κάποιοι μαρξιστικοί- λενινιστικοί όροι (π.χ. Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός) αλλά αυτοί είναι άνευ περιεχομένου. Θυμίζουμε στους αναγνώστες μας ότι το σχέδιο καταστατικού που υποβλήθηκε στο 19^ο Συνέδριο χρησιμοποιούσε τον όρο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» αλλά δεν είχε καμία αναφορά στην εσωκομματική δημοκρατία. Όλα αναφέρονταν στο σκέλος του συγκεντρωτισμού. Ύστερα, όμως, από εξαντλητική κριτική (άνω των 40 σελίδων) του Εργατικού Αγώνα, που αποκαλυπτε την μεθόδευση και τους σκοπούς της ηγεσίας, εκείνη επιχείρησε να ρίξει στάχτη στα μάτια των μελών του κόμματος κάνοντας μια φραστική αλλά όχι ουσιαστική υποχώρηση. Έτσι, στο τελικό κείμενο του καταστατικού αναφέρεται ότι «Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός σημαίνει εσωκομματική δημοκρατία, συγκεντρωτική καθοδήγηση, ενιαία δράση στην εφαρμογή των αποφάσεων με συνειδητή πειθαρχία». Πουθενά, όμως δεν ορίζεται και δεν περιγράφεται, ως περιεχόμενο, η εσωκομματική δημοκρατία. Άλλωστε και από το απόσπασμα που παραθέσαμε και από το σύνολο του ψηφισμένου καταστατικού προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι το μόνο που κατοχυρώνεται είναι η εξουσία της κομματικής ηγεσίας. Συνεπώς «κόμμα παντός καιρού» σημαίνει μια ηγεσία που κάνει ότι θέλει και η κομματική μάζα απλώς πειθαρχεί και εκτελεί.

Με βάση το πρόγραμμα που ψηφίστηκε στο 19 συνέδριο «κόμμα παντός καιρού» σημαίνει ένα κόμμα που όλα τα ζητήματα και όλα τα προβλήματα τα συνδέει με τον σοσιαλισμό. Στην καλύτερη περίπτωση ένα κόμμα που προετοιμάζει την σοσιαλιστική επανάσταση απλώς με ζύμωση. Χωρίς να αναγνωρίζει μεταβατικές καταστάσεις, χωρίς να συμμαχεί με κανέναν παρά μόνο με τον εαυτό του, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε στρατηγική και τακτική, σε μίνιμουμ και σε μάξιμουμ στόχους. Οι «Θέσεις» για το 20^ο Συνέδριο είναι απολύτως σαφείς πάνω σ’ αυτό το ζήτημα Διαβάζουμε: «Ο καθημερινός πολιτικός αγώνας για όλα τα ζητήματα δεν πρέπει ποτέ να αποσπάται από το κύριο επαναστατικό πολιτικό καθήκον της πάλης για την εργατική εξουσία» (θέσεις 46). Που σημαίνει πως όλα πρέπει να καταλήγουν στη αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης και να παραπέμπουν σ’ αυτήν. Αλλιώς δεν έχουν νόημα. Η βασική μαρξιστική- λενινιστική θέση ότι οι μάζες μπαίνουν στην μαζική συνδικαλιστική και πολιτική πάλη για την λύση των προβλημάτων τους και μέσα από την ίδια τους την πείρα ανακαλύπτουν την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού εδώ έχει πάει περίπατο.

Με άλλα λόγια- και πάντα στην καλύτερη περίπτωση- το «κόμμα παντός καιρού» είναι ένα κόμμα ιεραποστόλων του σοσιαλισμού. Ένα κόμμα, που τον σοσιαλισμό από κίνημα της ζωντανής πραγματικότητας, με όλες τις αντιφάσεις της, τον μετατρέπει σε κήρυγμα. Ένα κόμμα που εγκαταλείπει την υλική βάση των πραγμάτων και υποτάσσεται στο βασίλειο των γενικών ιδεών. Ένα κόμμα που εγκαταλείπει τον υλισμό για να προσχωρήσει στον ιδεαλισμό.

Η ζωή έχει δείξει- και για το σημερινό ΚΚΕ- ότι ένα κόμμα, είναι υποχρεωμένο να έχει πράξη, εφόσον θέλει να επιζήσει. Η πράξη αυτή εκ των πραγμάτων σκοντάφτει πάντοτε στις δυσκολίες της ζωντανής πραγματικότητας και κυρίως στην ισχύ του αντιπάλου. Και ακριβώς γι' αυτό, επειδή υποχρεώνεται να έχει πράξη, το σημερινό ΚΚΕ, την αδυναμία του μπροστά στις δυσκολίες και στον αντίπαλο- αλλά και τους συμβιβασμούς που αντικειμενικά καλείται να κάνει, ανεξαρτήτως αν είναι σωστοί ή λάθος, παραδεκτοί ή απαράδεκτοι- τους κουκουλώνει με φανφάρες και ιδεολογήματα …επαναστατικής λογοκοπίας.

Σε επίπεδο ανθρώπων αυτό το κόμμα «παντός καιρού» υπάρχει. Υπάρχει καταρχήν στην ηγεσία του με αυτούς που το εμπνεύστηκαν και με αυτούς που ακολουθούν. Υπάρχει και σε μεγάλο μέρος στελεχών. Οι «Θέσεις» είναι αποκαλυπτικές πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Διαβάζουμε: «Τα τελευταία χρόνια έχουν αναδειχτεί εκατοντάδες νέα στελέχη σε όλους τους κρίκους των καθοδηγητικών οργάνων του Κόμματος. Αρκετά από αυτά είναι στρατολογημένα στο Κόμμα όχι μόνο μετά το αντεπαναστατικό πισωγύρισμα, αλλά και κατά την πρώτη 15ετία του 21ου αιώνα. Πρόκειται για στελέχη τα οποία, ενώ από τη μια έχουν οργανωθεί, παλέψει και αναδειχτεί με τη σύγχρονη στρατηγική αντίληψη του Κόμματος που ολοκληρώθηκε στο 19ο Συνέδριο με την ψήφιση του Προγράμματος και του Καταστατικού, από την άλλη αναπτύσσονται σε περίοδο πλήρους επικράτησης της αντεπανάστασης, προς το παρόν σχετικά ‘‘άγονης’’ σε ταξικές ανατάσεις» (θέση 75). Εδώ η ηγεσία ομολογεί ότι στη διαμόρφωση του, το «κόμμα παντός καιρού, χρειάζεται να στηρίζεται σε στελέχη που να έχουν διαμορφωθεί με τα δικά της ιδεολογήματα. Κι ότι για να φτιάξει το «κόμμα παντός καιρού» έπρεπε να απαλλαγεί από την παλιά γενιά της αντίστασης και του εμφυλίου (κάτι που έγινε με βιολογικούς όρους) αλλά και να κάνει στην άκρη το κόμμα της δεκαετίας του ’60, της αντιδικτατορικής πάλης και της μεταπολιτευτικής περιόδου έτσι ώστε να στηριχτεί σε ανθρώπους που εντάχθηκα στις κομματικές γραμμές μετά το 1991 και κυρίως από το 2000 και ύστερα. Δηλαδή σε ανθρώπους που δεν ξέρουν το προηγούμενο ΚΚΕ, δεν έχουν εμπειρίες από αυτό και που διαπαιδαγωγήθηκαν με την δική της καθοδήγηση και τις δικές της θεωρίες. Σε ανθρώπους που δεν έμαθαν το κόμμα όπως ήταν αλλά όπως αυτή η ηγεσία σταδιακά το διαμόρφωσε. Τα μέλη του κόμματος και οι εξωκομματικοί που παρακολουθούν τις κομματικές εξελίξεις είχαν και έχουν την ευκαιρία αυτό να το διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια.

Γιατί κόμμα «παντός καιρού» και όχι κόμμα «νέου τύπου»;

Στην προσπάθειά τους να συσκοτίσουν τα πράγματα, οι συντάκτες των «Θέσεων» ανάμεσα στα πολλά που γράφουν, δίνουν και έναν ορισμό του «κόμματος παντός καιρού». Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη «θέση 40» το «κόμμα παντός καιρού» είναι ένα κόμμα που έχει την ικανότητα να δρα και «να συσπειρώνει δυνάμεις σε οποιεσδήποτε συνθήκες, τόσο σε συνθήκες νίκης της αντεπανάστασης, υποχώρησης του κινήματος, οικονομικής κρίσης και αρπαγής κατακτήσεων χρόνων, τοπικών ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων ή και ενός πιο γενικευμένου πολέμου, όσο και σε συνθήκες απότομης ανόδου της ταξικής πάλης, εξέγερσης των μαζών, αντικειμενικής διαμόρφωσης επαναστατικής κατάστασης».

Το ερώτημα που ευθέως προκύπτει είναι, γιατί δεν μπορεί να έχει αυτή την ικανότητα το μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου; Η ηγεσία, σκοπίμως δεν απασχολείται καθόλου με αυτό το ερώτημα. Κι αυτό γιατί έχει επιλέξει την τακτική να υπονομεύσει το κόμμα νέου τύπου- εξαφανίζοντάς το σταδιακά και μεθοδευμένα από την συνείδηση των κομμουνιστών- και όχι να βάλει ευθύς εξαρχής εναντίον. Αξίζει να θυμηθούμε ότι το «κόμμα παντός καιρού», ως έννοια άρχισε να προβάλλεται τις παραμονές του 19^ου συνεδρίου με ταυτόχρονες αναφορές σε στοιχεία που παρέπεμπαν στο κόμμα νέου τύπου. Ήταν παραμονή της δημοσίευσης των «Θέσεων της ΚΕ», γι’ αυτό το συνέδριο, όταν η τότε ΓΓ της ΚΕ Αλ. Παπαρήγα, μιλώντας στη Θεσσαλονίκη για τα 94 χρόνια του ΚΚΕ, είχε πει: «Τον 20ό αιώνα και τον 21ο είναι αδύνατο ένας λαός να γίνει πρωταγωνιστής μεγάλων κοινωνικών ανατροπών, να γίνει πρωταγωνιστής στον αγώνα για να κατακτήσει τη δική του εξουσία, δίχως να συσπειρώνεται και να συνεργάζεται με μια έμπειρη πρωτοπορία, το ΚΚΕ, που πρέπει να αποδειχθεί ότι είναι κόμμα παντός καιρού, σταθερό και έτοιμο σε κάθε φάση να κρατά γερά τον κρίκο χωρίς να χάνει την αλυσίδα. Αυτό το ΚΚΕ χρειάζεται ο τόπος για να γίνει ο λαός αφεντικό. Αυτό το ΚΚΕ που το κρατήσαμε 94 χρόνια, παρά τις δυσκολίες, αυτό το ΚΚΕ πρέπει να το εξασφαλίσουμε ως τα 100 χρόνια και πάντα, γιατί θα είναι αναγκαίο για πάντα». Αν προσέξει κανείς τις διατυπώσεις, θα διαπιστώσει ότι η Αλ. Παπαρήγα είναι ιδιαίτερα προσεκτική ώστε να μην δημιουργεί την αίσθηση της ρήξης με το παρελθόν του κόμματος. Το «Κόμμα παντός καιρού» θα μπορούσε, επομένως, να χαρακτηριστεί ως ένα ευφυολόγημα στον λόγο της. Όσοι όμως είχαν συνηθίσει να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις- καθώς εκεί βρισκόταν πάντα η ουσία των λόγων της ηγεσίας στη προοπτική μετασχηματισμού του ΚΚΕ- πρόσεξαν ότι η τότε ΓΓ της ΚΕ έκανε αναφορά σε ένα ΚΚΕ που έπρεπε να αποδειχθεί «κόμμα παντός καιρού» και όχι μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου.

Δύο χρόνια αργότερα η ιδεολογική επιτροπή της ΚΕ, κυκλοφόρησε μια μπροσούρα με τίτλο «Κόμμα ‘‘Παντός Καιρού’’- Ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ». Τα πράγματα ήταν, πλέον, ξεκάθαρα. Ούτε αθώα ήταν η αναφορά της Αλ. Παπαρήγα δυο χρόνια πριν ούτε με τον όρο «Κόμμα παντός καιρού» γινόταν λόγος για το κόμμα νέου Τύπου. Αυτό, με έναν τρόπο το αποσαφήνισε, η ίδια παρουσιάζοντας την εν λόγω μπροσούρα σε εκδήλωση των Κομματικών Οργανώσεων Κυψέλης και Αχαρνών της Τομεακής Οργάνωσης Α' Αθήνας. Συγκεκριμένα είχε πει: «Όχι τυχαία, μας απασχόλησε και πριν το Συνέδριο και μετά, ο τίτλος "Παντός Καιρού". Τον εννοούμε. Βεβαίως θέλει μία προσοχή γιατί ο άλλος μπορεί να πει "όταν βρέχει παίρνεις ομπρέλα", "όταν κάνει ζέστη φοράς καλοκαιρινά και τα βγάζεις κιόλας", δηλαδή προσαρμόζεσαι -αυτό που λέμε- στις συνθήκες. Δε θέλουμε να πούμε αυτό, θέλουμε να πούμε κάτι βαθύτερο. Και αυτό, δε θα πω είναι δύσκολο καθήκον, είναι σύνθετο. Το σύνθετο είναι κάτι παραπάνω από το δύσκολο. Με ποια έννοια... Το Κόμμα πρέπει να δουλεύει με συνέπεια πάνω στην επεξεργασμένη πολιτική του γραμμή, πάνω στο πρόγραμμά του, στις αποφάσεις του, ιδιαίτερα πάνω στη στρατηγική του, στο Πρόγραμμά του, να δουλεύει απαρέγκλιτα σε μια ευθεία γραμμή». Με άλλα λόγια, βρέχει- χιονίζει ή κάνει ζέστη, εμείς το βιολί μας. Που πολύ απλά σημαίνει ότι το «κόμμα παντός καιρού» είναι ένα κόμμα σε ακαμψία. Η ευελιξία την οποία πολύ συχνά επικαλείται ως ανάγκη η ηγεσία δεν αφορά σε τακτική μέσα από την οποία προσεγγίζεις τον στρατηγικό σου στόχο καθώς οι συνθήκες μεταβάλλονται. Αφορά, όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη, στο να επιμένεις στα αδιέξοδα της πολιτική σου γραμμής κάνοντας το άσπρο- μαύρο. Αλλά για να το κάνεις αυτό, όσο κι αν επιμένεις να προβάλλεις μόνο στρατηγικούς στόχους, στην πράξη καταντάς να υποτάσσεσαι στον πιο χυδαίο τακτικισμό. Όπως, για παράδειγμα, να ψηφίζεις στο δημοψήφισμα «άκυρο» για να εμποδίσεις τον κόσμο που επηρεάζεις να ψηφίσει «Όχι» κι έτσι να ευνοείς το «Ναι». Ή να τάσσεσαι κατά των μνημονίων αλλά να συνδέεις την έξοδο από το ευρώ με τον σοσιαλισμό υποστηρίζοντας την παραμονή στο ενιαίο νόμισμα για όσο διάστημα ο σοσιαλισμός δεν έρχεται. Που σημαίνει στην πράξη να είσαι υπέρ των μνημονίων αφού χωρίς μνημόνια η παραμονή στο ευρώ είναι αδύνατη. Αυτό είναι το «κόμμα παντός καιρού» κι αυτή είναι η… επαναστατικότητά του.

Αντί επιλόγου

Τα κόμματα δεν είναι εγκεφαλικά κατασκευάσματα. Κι όπου υπήρξαν τέτοια πολύ γρήγορα εξαφανίστηκαν. Τα κόμματα προκύπτουν ως αναγκαιότητα της πάλης των τάξεων. Τα επαναστατικά κόμματα, επομένως, είναι προϊόν αυτής της πάλης που δεν εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις εποχές. Στην εποχή των αστικών επαναστάσεων οι επαναστατικές οργανώσεις ήταν μικρές, στενές, οργανωμένες με ακραίο συνωμοτισμό. Η αστική τάξη τραβούσε παθητικά τις λαϊκές μάζες στην επανάσταση. Δεν επιδίωκε την ενεργή πολιτική συμμετοχή τους. Οι σχέσεις παραγωγής τις οποίες εισήγαγε συμβάδιζαν με την επιστημονική- βιομηχανική επανάσταση και μπορούσαν, πριν ακόμα κυριαρχήσουν, να υπάρχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στην φεουδαρχία. Αντίθετα, στην εποχή του καπιταλισμού, στην εποχή των λαϊκών- προλεταριακών επαναστάσεων χωρίς την ενεργή συμμετοχή των μαζών η επανάσταση είναι αδύνατη. Ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί να υπάρχει μέσα στον καπιταλισμό έως ότου τον αντικαταστήσει. Χρειάζεται πρώτα να κυριαρχήσει πολιτικά για να καταφέρει να εφαρμοστεί στην οικονομία. Γι’ αυτό και το μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου δεν μπορεί να είναι ένα κλειστό, μικρό συνωμοτικό κόμμα αλλά ένα κόμμα μαζικό, εργατικό- λαϊκό στη σύνθεσή του, που εισάγει από τα επαναστατικά αστικά κόμματα του παρελθόντος- ανάλογα με τις συνθήκες- όσα στοιχεία συνωμοτισμού και συγκεντρωτισμού του χρειάζονται χωρίς όμως ποτέ να υπονομεύει τη μαζική του βάση και τη δημοκρατική του λειτουργία. Υπάρχει για την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες και όχι στο όνομα τους.

Το μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου διαμορφώθηκε σε συνθήκες που ο καπιταλισμός πέρασε στο ανώτατο στάδιό του τον ιμπεριαλισμό. Συνεπώς δεν έχει ξεπεραστεί από τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Αναμφίβολά, προσαρμογές στην οργάνωση και τη λειτουργία του, στην πολιτική του θα είναι πάντοτε αναγκαίες και επιβεβλημένες. Σ’ αυτό ακριβώς το ζήτημα πρέπει να επικεντρώνουν την προσοχή τους οι κομμουνιστές κι όχι στην αναζήτηση ενός άλλου κόμματος που θα το αντικαταστήσει.

Η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε έναν άλλο δρόμο. Στην πράξη και χωρίς να το ομολογεί ευθέως εγκατέλειψε το κόμμα νέου τύπου οικοδομώντας στη θέση του ένα άλλο κόμμα, άκρως συγκεντρωτικό, υποταγμένο στο διοικητισμό και την γραφειοκρατία. Ένα κόμμα ιδεαλιστικό και ιδεοληπτικό αναφορικά με τον στόχο της σοσιαλιστικής επανάστασης το οποίο ζητά από τις μάζες να το αναγνωρίσουν παθητικά και να το υποστηρίζουν σερνάμενες πίσω του. Το κόμμα αυτό το ονόμασε «κόμμα παντός καιρού». Στην πραγματικότητα θέλει ένα κόμμα που να αγνοεί τους καιρούς. Ένα κόμμα σε ακινησία που πρέπει όμως να υπάρχει. Αλλά για να υπάρχει αυτό το κόμμα θα πρέπει κάτι να κάνει που να φέρνει ένα στοιχειώδες αποτέλεσμα. Πως όμως; Αυτό η ηγεσία είναι καταδικασμένη πάντοτε να το ζητά με κριτικές του τύπου ότι η κομματική βάση δεν έχει αφομοιώσει όσο χρειάζεται τη στρατηγική και με διαπιστώσεις σαν αυτή της «Θέσης 81»: «Η ΚΕ δεν κατάφερε ακόμα –παρά τις προσπάθειες που έγιναν με τη συνολική και ουσιαστική μεταφορά πείρας από τη δράση των Κομματικών Οργανώσεων– να ασχοληθεί πιο συστηματικά και να δείξει ακόμα μεγαλύτερη φροντίδα για τον εξοπλισμό και την απόκτηση πολύπλευρων ικανοτήτων των στελεχών που δρουν είτε σε τομείς δουλειάς μέσα στο Κόμμα είτε ως εκλεγμένοι συνδικαλιστές κλπ. μέσα στο κίνημα. Ο εμπειρισμός, η στενότητα αντιλήψεων, η μονομέρεια, εξακολουθούν να είναι αρνητικά χαρακτηριστικά στην καθημερινή δράση μας». Έτσι θα ανακατεύει συνεχώς την τράπουλα στα όργανα χωρίς όμως να τίθεται ποτέ ζήτημα για κάποιους σοφούς, τους γκουρού της υπόθεσης που τα ξέρουν όλα και πρέπει να προσπαθήσουν να τα καταλάβουν και οι άλλοι. Ένα τέτοιο κόμμα που δεν νοιάζεται για την ζωντανή πραγματικότητα και που απειλεί συνεχώς το σύστημα με μια επανάσταση που δεν είναι σε θέση να κάνει είναι ένα ακίνδυνο κόμμα και εύκολα αντιμετωπίσιμο από την αστική τάξη. Ένα τέτοιο κόμμα δεν οφείλει την ύπαρξη του στον εαυτό του, στη δράση του και στις σχέση του με τις μάζες. Υπάρχει λόγω της ιστορίας του και για όσο διάστημα αυτή θα επηρεάζει τις συνειδήσεις των μαζών. Και θα υπάρχει όσο το σύστημα θα του κάνει χάρες βρίσκοντας κάποιο όφελος από την ύπαρξη του.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τι είπε ο γερμανός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πριν από λίγες ημέρες μέσω συνέντευξή του στη «Süddeutsche Zeitung», σε σχέση με το 3ο μνημόνιο και τη συμμετοχή του ΔΝΤ;

«Σε περίπτωση που το Ταμείο αποχωρήσει, τότε οι Ευρωπαίοι ενδέχεται να καταλήξουν σε μια δική τους λύση εντός του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, όπως είχαμε προτείνει ήδη στην αρχή της ελληνικής κρίσης η τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ και εγώ. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, θα πρέπει οι Ευρωπαίοι να επιβάλλουν όσα συμφωνήθηκαν σαφώς πιο αποτελεσματικά… Το τωρινό πρόγραμμα προϋποθέτει τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Αν συνεχίσουμε μόνοι μας τότε θα πρέπει να διασφαλίσουμε καλύτερα τα συμπεφωνημένα. Το ρόλο αυτό μπορούμε να τον αναθέσουμε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM). Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, έχουμε να κάνουμε με εντελώς νέα δεδομένα και θα έπρεπε να διασφαλίσουμε προηγουμένως την έγκριση της γερμανικής βουλής».

Τι απάντησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και συγκεκριμένα πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου (για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις και να αποφύγει να βγάλει επίσημη ανακοίνωση);

Πουθενά δεν αναφέρεται ο γερμανός υπουργός Οικονομικών σε 4ο μνημόνιο, αντιθέτως, μιλά για τήρηση των συμφωνηθέντων. «Κάνει λόγο για “νέο πρόγραμμα”, λόγω της ενδεχόμενης μη συμμετοχής του Ταμείου, που θα υλοποιηθεί μέσω του ESM, αφού πρώτα θα εγκριθεί από τη Bundestag (σ.σ.: γερμανική βουλή)». Εκτίμησαν, δε, ότι ο Σόιμπλε «επισημαίνει ότι προχωράμε με το παρόν τρίτο πρόγραμμα που έχουμε συμφωνήσει, που θα το υλοποιήσει ο ESM, αν φύγει το ΔΝΤ, και μόνο “αν δεν γίνει σεβαστό από άλλους τότε θα χρειαστούν νέες διαπραγματεύσεις”». Υποστήριξαν, τέλος, ότι «σε περίπτωση που το ΔΝΤ αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα, τότε η β’ αξιολόγηση θα κλείσει άμεσα χωρίς νέα μέτρα, καθώς σήμερα η αντίθεση είναι δομική ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ».

Ποια η αλήθεια; Το 4ο μνημόνιο…

Ωστόσο, επειδή «τα γραπτά μένουν», πολλώ δε μάλλον όταν έχουν συμφωνηθεί, υπογραφεί και ψηφιστεί με ευρεία πλειοψηφία από τη Βουλή, αν ανατρέξει κανείς στο Ν.4334/2015 (ΦΕΚ 80Α/16-7-2015) «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ)» και στις σελ. 746 και 753 θα διαπιστώσει, όπως άλλωστε το αναφέρει χαρακτηριστικά και η ΕΝΥΠΕΚΚ, ότι «και στο ζήτημα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμπαίζει τον ελληνικό λαό, αφού έχει ήδη αποδεχθεί ανεπιφύλακτα και αμετάκλητα αυτό που στην ουσία απαιτεί ο Σόιμπλε», δηλαδή νέο μνημόνιο, το 4ο κατά σειρά.

Στον παραπάνω νόμο, έχει συμπεριληφθεί το κείμενο της Απόφασης – Συμφωνίας της Συνόδου των αρχηγών των κρατών – μελών της ευρωζώνης της 12ης Ιουλίου 2015, όπου η κυβέρνηση έχει δεχτεί: α) την υποχρεωτική συμμετοχή του ΔΝΤ (για τεχνική στήριξη και χρηματοδότηση) στο τρίτο πρόγραμμα, την οποία μάλιστα έχει και γραπτώς ζητήσει και β) την αυτόματη διακοπή τού τρέχοντος προγράμματος και τη συνομολόγηση άλλου στην περίπτωση που το ΔΝΤ δεν μετάσχει σε αυτό.

Το απόσπασμα από το κείμενο όπως έχει αυτούσιο συμπεριληφθεί στον Ν.4334/2015, σελ. 746 (αγγλικά): «A euro area Member State requesting financial assistance from the ESM is expected to address, wherever possible, a similar request to the IMF. This is a precondition for the Eurogroup to agree on a new ESM programme. Therefore Greece will request continued IMF support (monitoring and financing) from March 2016» (σελ. 746).

Το απόσπασμα από το κείμενο όπως έχει αυτούσιο συμπεριληφθεί στον Ν.4334/2015, σελ. 753 (ελληνικά): «Ένα μέλος της Ευρωζώνης, το οποίο αιτείται οικονομική βοήθεια από τον ΕΜΣ, αναμένεται να υποβάλει, όποτε είναι δυνατόν, ένα ανάλογο αίτημα στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου να συμφωνηθεί ένα νέο πρόγραμμα. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της υποστήριξης του ΔΝΤ (υποστήριξη και χρηματοδότηση) από το Μάρτιο του 2016».

Από το Γιώργη Χρήστου

πηγη: ergasianet.gr

Το 2016 ήταν η θερμότερη χρονιά που έχει βιώσει η Γη αφότου ξεκίνησε η καταγραφή των θερμοκρασιών, το 1880, ανακοίνωσε η αμερικανική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA).

O υδράργυρος πέρισυ κατέγραφε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο κάθε μήνα. Απο τον Ιανουάριο μέχρι τον Αύγουστο η θερμοκρασία στην επιφάνεια του εδάφους και των ωκεανών ήταν κατά 0,94 βαθμό Κελσίου υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία (13,9 βαθμοί) του 20ού αιώνα. Έσπασε επίσης το προηγούμενο ρεκόρ, του 2015, κατά 0,04 βαθμό Κελσίου.

Τον Σεπτέμβριο του 2016 σταμάτησε η κατάρριψη των ρεκόρ ζέστης, που συνεχιζόταν επί 16 μήνες.

Σε μια ξεχωριστή ανάλυσή της που βασίζεται σε δεδομένα των παγκόσμιων θερμοκρασιών, η αμερικανική διαστημική υπηρεσία NASA κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι το 2016 ήταν το θερμότερο έτος εδώ και 136 χρόνια.

Οι πέντε χρονιές με τις υψηλότερες θερμοκρασίες έχουν καταγραφεί όλες στον 21ο αιώνα: το 2005, το 2010, το 2014, το 2015 και το 2016.

"Ακόμη και αν δεν λάβουμε υπόψη μας την άνοδο της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου Ελ Νίνιο, το 2016 παραμένει η πιο ζεστή χρονιά στη σύγχρονη ιστορία", σημείωσε ο καθηγητής Πιρς Φόρστερ, ο διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Πρίσλεϊ για το Κλίμα, στο Πανεπιστήμιο του Λιντς, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο Φόρστερ είπε ότι το 2017 πιθανότατα δεν θα είναι τόσο ζεστό αλλά δεν αποκλείει να καταγραφούν νέα ρεκόρ τα επόμενα χρόνια, "εκτός και αν σημειωθεί μια μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη", και αυτό γιατί η ηφαιστειακή τέφρα "κρύβει" τον ήλιο.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ