Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν τη δημιουργία του πρώτου σταθερού ημισυνθετικού οργανισμού, ενός βακτηρίου E.coli, το οποίο περιέχει στο γενετικό κώδικά του όχι μόνο τις τέσσερις φυσικές βάσεις (A, T, C, G) κάθε έμβιου οργανισμού στη Γη, αλλά επίσης δύο συνθετικές βάσεις (Χ, Υ).

Το σημαντικό δεν είναι τόσο ότι το γενετικό «αλφάβητο» επεκτείνεται στα έξι από τα τέσσερα γράμματα (αυτό είχε επιτευχθεί πριν λίγα χρόνια), αλλά ότι ο ημισυνθετικός μονοκύτταρος οργανισμός είναι πλέον σταθερός, δηλαδή διατηρεί μόνιμα το συνθετικό τμήμα του γενετικού υλικού του, καθώς διαιρείται και πολλαπλασιάζεται - κάτι που επιτυγχάνεται για πρώτη φορά.

Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τη δημιουργία τελείως νέων μορφών ζωής, που θα αναπαράγονται απεριόριστα και θα είναι δυνατό επίσης να προγραμματισθούν εκ των προτέρων, έτσι ώστε να διαθέτουν συγκεκριμένες επιθυμητές -από τους ανθρώπους- ιδιότητες.

Οι ερευνητές του Ερευνητικού Ινστιτούτου Scripps της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον καθηγητή Φλόιντ Ρόουμσμπεργκ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS).

«Δημιουργήσαμε έναν ημισυνθετικό οργανισμό πιο κοντά στη ζωή» δήλωσε ο Ρόουμσμπεργκ. «Αυτό σημαίνει ότι τελικά όλες οι διαδικασίες της ζωής είναι υποκείμενες σε χειραγώγηση», πρόσθεσε.

Αν και οι πρακτικές εφαρμογές αυτού του νέου είδους οργανισμού απέχουν ακόμη αρκετά στο μέλλον, οι ερευνητές οραματίζονται διάφορους ρόλους, π.χ. στην ανάπτυξη νέων φαρμάκων και υλικών.

Η δημιουργία των πρώτων συνθετικών βάσεων DNA είχε ανακοινωθεί το 2014. Όμως τότε το τροποποιημένο βακτήριο πέθαινε γρήγορα, καθώς δεν μπορούσε να κρατήσει το συνθετικό τμήμα του γενετικού υλικού κατά τον πολλαπλασιασμό του, κάτι που επιτεύχθηκε τώρα, προσδίδοντας έτσι την αναγκαία σταθερότητα στον ημισυνθετικό μικροοργανισμό.

Το επόμενο βήμα για τους επιστήμονες θα είναι να μελετήσουν πώς ο νέος ημισυνθετικός γενετικός κώδικας μπορεί να μεταγραφεί σε RNA, το ζωτικό μόριο στα κύτταρα, το οποίο χρειάζεται για να «μεταφραστεί» στη συνέχεια το DNA σε πρωτεΐνες. Θα πρόκειται πλέον για «αφύσικες» πρωτεΐνες, που δεν υπάρχουν καθόλου στη φύση.

Οι ερευνητές καθησύχασαν πάντως ότι η έρευνά τους δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία πολυκύτταρων ημισυνθετικών οργανισμών. Αλλά ποιος μπορεί να πει με σιγουριά τι επιφυλάσσει το μέλλον; Ίσως ακόμη και ένα ημισυνθετικό ανθρώπινο DNA!

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Τα στοιχεία της έρευνας του  Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ, που παρουσιάστηκαν(αναλυτικά παρακάτω) αποτυπώνουν την εξαθλίωση. Σε πολλές «κατηγορίες» της έρευνας θα βρούμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τη ζωή της οικογένειας μας. 

Το ερώτημα,όμως, παραμένει: Ως πότε οι ζωές μας θα καταγράφονται σε στοιχεία εξαθλίωσης; Ας τα διαβάσουμε, όπως παρουσιάζονται στην έρευνα. Θα μπορούσε να είναι εντυπωσιακά εάν δεν ήταν «απλά» η καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα.

[Η φωτογραφία του δημοσιεύματος μας είναι το έργο του Νορβηγού ζωγράφου, Έντβαρντ Μουνκ (1863-1944), «Η Κραυγή»]

2. Το 75,3% των νοικοκυριών παρουσίασε μείωση των εισοδημάτων το 2016 σε σχέση με το 2015, με σαφέστατη την τάση διεύρυνσης της ανισότητας υπέρ των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων (στην κατηγορία άνω των 30,000€ παρουσιάζεται αύξηση στο 11,1% του πληθυσμού).

Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα μονομελή νοικοκυριά και όσα έχουν ένα άνεργο στο νοικοκυριό. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι μόνο το 1,5% του πληθυσμού καταφέρνει να αποταμιεύσει. Σύμφωνα με στοιχεία της AMECO, η καθαρή αποταμίευση του ιδιωτικού τομέα το 2015 μειώθηκε κατά 9,5 δις. Σε πρόσφατη μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επισημαίνεται ότι τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν απολέσει το 35,9% της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων μετά την έναρξη της κρίσης.

3. Το 16,0% των νοικοκυριών δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, εύρημα που συνάδει με το ποσοστό ακραίας φτώχειας που σημειώνεται στη χώρα (το οποίο υπολογίζεται στο 40% του ενδιάμεσου εισοδήματος, ΕΛΣΤΑΤ). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat (Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών), το κατώφλι σχετικής φτώχειας μειώθηκε από τις 7,178 στο 2010 στις 4,512€ το 2015, ένδειξη κατάρρευσης των μεσαίων εισοδημάτων. Αν λαμβάναμε ως μέτρο σύγκρισης το κατώφλι φτώχειας του 2010, τότε περίπου τα μισά νοικοκυριά θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά.

4. Ενδεικτικό της εκτεταμένης εισοδηματικής επισφάλειας είναι το γεγονός ότι στο ενδεχόμενο μιας έκτακτης ανάγκης πληρωμής 500€, το 15,8% δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει, ενώ το 51,4% θα κάλυπτε αυτή τη δαπάνη με μεγάλη δυσκολία.

5. Σχεδόν τα 2/3 των νοικοκυριών (65,3%) αναγκάζονται να κάνουν περικοπές για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία προς το ζην. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα πολυμελή (άνω 5 ατόμων) νοικοκυριά, τα νοικοκυριά με ανέργους και χαμηλό εισόδημα αντιμετωπίζουν σοβαρότερο πρόβλημα κάλυψης των βασικών αναγκών.

6. Αποθαρρυντικό είναι το γεγονός ότι οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν συντριπτικά αρνητικές, καθώς το 73,5% αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης (μόνο το 5,1% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του δυνατοτήτων). Τούτο συναρτάται με τις προβολές των νοικοκυριών σχετικά με την ικανότητα τους να ανταποκριθούν στις τρέχουσες και μελλοντικές υποχρεώσεις.

7. Το 32,6% των νοικοκυριών, δηλαδή σχεδόν 1,1 εκ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστο άτομο σε ανεργία. Το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας ανέρχεται στο 73,3% του συνολικού αριθμού των ανέργων. Από το σύνολο των άνεργων μελών των νοικοκυριών, μόνο το 9,5% λαμβάνει επίδομα ανεργίας. 

8. Η οικονομική επισφάλεια δεν διατρέχει μόνο άνεργους αλλά και εργαζόμενους. Περισσότερα από 1 στα 5 νοικοκυριά (22,4%) έχουν ένα μέλος στην οικογένεια που εργάζεται για λιγότερα χρήματα από τον επίσημα καθορισμένο κατώτατο μισθό των 586€ (490,00€ καθαρή αμοιβή).

9. Εκρηκτικές διαστάσεις φαίνεται ότι έχει λάβει το φαινόμενο της οικονομικής μετανάστευσης.  Το 9,7% των νοικοκυριών δηλώνει ότι είχε ένα τουλάχιστο μέλος που μετανάστευσε στο εξωτερικό για να βρει εργασία (αυτό αντιστοιχεί σε πάνω από 400,000 οικογένειες). Ο αριθμός αυτός συγκλίνει σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των στατιστικών αρχών, όπου υπάρχει η εκτίμηση της μετανάστευσης περισσότερων από 500,000 Ελλήνων πολιτών από την απαρχή της κρίσης (427,000 την περίοδο 2008-2013). Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η προοπτική συνέχισης του φαινομένου, καθώς το 42% των νοικοκυριών θα εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να μεταναστεύσει στο εξωτερικό, αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για εξεύρεση εργασίας. Στις νεότερες ηλικίες 18-35 ετών, το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 67,7%.

10. Τα νοικοκυριά που δηλώνουν εισοδήματα από επιχειρηματική δραστηριότητα ως κύρια πηγή εισοδήματος παραμένουν στο χαμηλό 9% (από 12,6% το 2012), ποσοστό που αναμένεται να υποχωρήσει με την εφαρμογή του νέου υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών. Σταθερά υψηλό, αλλά οριακά μειούμενο είναι το ποσοστό των νοικοκυριών (49,2%) που δηλώνει  τη σύνταξη κάποιου μέλους ως την κυριότερη πηγή εισοδήματος. Η μικρή μείωση (έναντι 52% το Δεκέμβριο του 2014) πιθανότατα οφείλεται στην προοδευτική οριζόντια μείωση του επιπέδου των συντάξεων).

11. Το 21,3% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία, ενώ το 58,2% των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποιου είδους ρύθμιση, ένδειξη της αδυναμίας τους να ανταποκριθούν στα υπέρογκα φορολογικά βάρη. Ασφαλώς, οι ρυθμίσεις που θεσπίστηκαν, και ιδιαίτερα των 100 δόσεων έχουν επιφέρει θετικά αποτελέσματα στη διαχείριση των φορολογικών βαρών. Συνολικά, από την έναρξη της κρίσης, πάνω από 160,000 νοικοκυριά έχουν υποστεί δέσμευση/ ή κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι φόροι ως %ΑΕΠ καταγράφουν την υψηλότερη τιμή στις χώρες της περιφέρειας.

12. Το 27,3% των νοικοκυριών με δανειακές υποχρεώσεις έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες (αφορά περίπου 430,000 νοικοκυριά). Εντονότερο πρόβλημα αντιμετωπίζουν τα φτωχότερα και μονομελή νοικοκυριά (άνω του 40%).

13. Το 34% των νοικοκυριών εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το επόμενο έτος, ενώ ειδικότερα, το 15,1% των νοικοκυριών με ιδιόκτητο ακίνητο δηλώνει ότι αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους για τα ακίνητα που διαθέτει (ΕΝΦΙΑ). Είναι χαρακτηριστικό ότι το 24,7% των ιδιοκτητών είναι διπλά υπόχρεοι για το ακίνητό τους: παράλληλα με την καταβολή ΕΝΦΙΑ πρέπει να καταβάλλουν και τις δόσεις του στεγαστικού δανείου.

14. Το 34,5% εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές του υποχρεώσεις το επόμενο έτος. 1 στα 4 νοικοκυριά που διαμένουν σε ιδιόκτητο σπίτι έχουν στεγαστικό δάνειο, ενώ το 31,5 % εξ αυτών των οφειλετών έχει καθυστερημένες οφειλές.

15. Συνολικά, το ύψος των δανείων των νοικοκυριών ανέρχεται, με βάση στοιχεία της ΤτΕ σε 94,8 δις. Τα 67,2 δις αφορούν στεγαστικά δάνεια και τα 27,6 καταναλωτικά δάνεια. Τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα των νοικοκυριών ανέρχονται στο 45,7%.

16. Από τα στοιχεία της έρευνας, προκύπτει ότι οι τράπεζες έχουν προχωρήσει σε ρυθμίσεις στο 40% των στεγαστικών δανείων. Ωστόσο, 1 στα 4 (24,3%) νοικοκυριά εκφράζουν φόβο ότι θα χάσουν το σπίτι τους εξ αιτίας τόσο των συσσωρευμένων υποχρεώσεων όσο και των επιπρόσθετων επιβαρύνσεων (δανειακών, φορολογικών και άλλων).

17. Συνεχίζεται η πτωτική πορεία της εγχώριας ζήτησης καθώς σχεδόν στο σύνολο των αγαθών και υπηρεσιών σημειώνεται αρνητικό ισοζύγιο. Σχετικά με τις τάσεις κατανάλωσης,  μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σημείωσε περικοπές στις δαπάνες ένδυσης- υπόδησης (53%), στις εξόδους (48,2%) και στα είδη διατροφής (40,2%), ένδειξη στροφής στην κατανάλωση χαμηλότερης ποιότητας αγαθών.

18. Αντίθετα, διευρύνθηκε ο αριθμός νοικοκυριών δήλωσε ότι αύξησε την ιδιωτική δαπάνη για τους οικιακούς λογαριασμούς, την υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη (3η συνεχή χρονιά) και την εκπαίδευση.  Αυτό συμβαίνει λόγω προφανώς της αύξησης της ιδιωτικής συμμετοχής και της μείωσης της δημόσιας δαπάνης, ειδικά στην υγεία. 

19. Πάνω από τα μισά νοικοκυριά δήλωσαν ότι καθυστέρησαν να λάβουν ιατρικές συμβουλές  και θεραπείας λόγω οικονομικής αδυναμίας. 

Πάνω από 1 στα 3 νοικοκυριά έχει καθυστερήσει να επισκευάσει ηλεκτρική οικιακή συσκευή, ενώ αντίστοιχα το 35% καθυστερεί να κάνει service στο αυτοκίνητο.

πηγη! imerodromos.gr

Από 100.000 ευρώ, Θέμος Αναστασιάδης, Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και Τάσος Καραμήτσος βρέθηκαν να έχουν στην τσέπη μετά από τρία χρόνια που έφτιαξαν το Πρώτο Θέμα 31 εκατομμύρια ευρώ. Πώς;

Αυτό αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του Documento που κυκλοφόρησε την Κυριακή.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που υπογράφει ο Κώστας Βαξεβάνης, οι τράπεζες έδιναν αλλεπάλληλα δάνεια σε εταιρείες - φαντάσματα τις οποίες κατείχαν αρχικά οι τρεις συνέταιροι και στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση του Τριανταφυλλόπουλου, ο Θέμος Αναστασιάδης και ο Τάσος Καραμήτσος, οι οποίες αγόραζαν μετοχές του Πρώτου Θέματος από τους ίδιους ως φυσικά πρόσωπα.

«Πάνε έντεκα χρόνια από τότε που ο Θέμος Αναστασιάδης μπήκε στην μπανιέρα με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, για το γνωστό διαφημιστικό της νέας τότε εφημερίδας Πρώτο Θέμα.

Η μπανιέρα ήταν γεμάτη ροδοπέταλα, οι δύο τους έπιναν σαμπάνια και ο Μάκης αναρωτιόταν μάλλον προφητικά "δεν πιστεύω να έχουμε Θέμα;". Πριν περάσουν τρία χρόνια, το νερό της μπανιέρας αναδεύτηκε επικίνδυνα και στην επιφάνεια, αντί για ροδοπέταλα, ανέβηκαν δύσοσμα λύματα. Οι ομομπάνιεροι άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται για μαύρο χρήμα, εκβιασμούς ακόμη και για συμβόλαια θανάτου. Στις αλληλοκατηγορίες ωστόσο δεν έθιξαν ποτέ μια πλευρά που αποκαλύπτει το πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής που συστάθηκε για να ερευνήσει τα δάνεια προς τα ΜΜΕ.

Ότι μέσα σε μόλις τρία χρόνια, από τον Φεβρουάριο του 2005 έως τον Ιούνιο του 2008, ο Θέμος Αναστασιάδης, ο άσπονδος φίλος του Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και ο Τάσος Καραμήτσος, έχοντας βάλει 100.000 ευρώ για τη δημιουργία της εφημερίδας, βρέθηκαν να έχουν στην τσέπη 31 εκατομμύρια ευρώ. Η μέθοδος η οποία περιγράφεται από την Επιτροπή της Βουλής, δίνει την εικόνα μιας τεράστιας τραπεζικής απάτης, με έτερο πρωταγωνιστή τις τράπεζες και κυρίως την Τράπεζα Πειραιώς. Οι τράπεζες, έδιναν αλλεπάλληλα δάνεια σε εταιρείες φαντάσματα τις οποίες κατείχαν αρχικώς οι τρεις συνέταιροι και στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση του Τριανταφυλλόπουλου, ο Θέμος Αναστασιάδης και ο Τάσος Καραμήτσος, οι οποίες αγόραζαν μετοχές του Πρώτου Θέματος από τους ίδιους ως φυσικά πρόσωπα.

Η διαδικασία δεν ακολουθήθηκε μόνο μια φορά. Όταν οι Θέμος Αναστασιάδης και Τάσος Καραμήτσος αποφάσισαν να επαναγοράσουν τις μετοχές της εφημερίδας τις οποίες είχε πάρει ο ΠΗΓΑΣΟΣ (εταιρεία συμφερόντων του Μπόμπολα), τότε η τράπεζα έδωσε δάνειο σε τρίτη εταιρεία για να τις αγοράσει, στην οποία οι δύο ήταν μοναδικοί εταίροι. Ως σήμερα οι εκδότες του Πρώτου Θέματος, εισπράττουν πουλώντας σε δικές τους εταιρείες οι οποίες δανειοδοτούνται με προκλητικό και κατά την Επιτροπή της Βουλής, παράνομο τρόπο. Δεν πρέπει βέβαια να παραλείψουμε ότι οι ίδιες τράπεζες που τους δανειοδοτούν, τους δίνουν και υπέρογκη διαφήμιση ώστε να αποπληρώνουν τα δάνεια. Δεν πρόκειται για τα απλά θαλασσοδάνεια αλλά για οικονομικές μπάμπουσκες.

Τον Ιούνιο του 2005, ιδρύθηκε η εταιρεία Εκδόσεων Πρώτο Θέμα - ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ, η οποία εξέδωσε την εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Σε αυτή την εταιρεία ο Θέμος Αναστασιάδης κατείχε το 40%, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος επίσης 40% και ο Τάσος Καραμήτσος το 20%. Το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ήταν 100.000 ευρώ. Στις 23 Οκτωβρίου του 2007, ιδρύεται η εταιρεία ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ Α.Ε, με τους ίδιους μετόχους και ακριβώς τα ίδια ποσοστά. Δύο μόλις εβδομάδες μετά, στις 9 Νοεμβρίου του 2007, η Τράπεζα Πειραιώς, δίνει δάνειο 18 εκατομμύρια, στη νεοσυσταθείσα εταιρεία ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ, η οποία αγοράζει τις μετοχές των Αναστασιάδη, Τριανταφυλλόπουλου και Καραμήτσου στις 22 Νοεμβρίου. Δηλαδή οι τρεις τους μοιράζονται 18 εκατομμύρια ως φυσικά πρόσωπα, για να πουλήσουν τις μετοχές στην εταιρεία της οποίας οι ίδιοι είναι μέτοχοι. Ο Αναστασιάδης παίρνει με βάση τα ποσοστά του 7,2 εκατομμύρια, ο Τριανταφυλλόπουλος το ίδιο και ο Καραμήτσος 3,6 εκατομμύρια ευρώ.

Το 2008, η εκδοτική ΠΗΓΑΣΟΣ αγοράζει το 70% των μετοχών της ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ. Συγκεκριμένα αγοράζει το σύνολο του ποσοστού του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου (40%), το 20% του Αναστασιάδη και το 10% του Καραμήτσου. Το συνολικό τίμημα είναι 12.780.000 ευρώ. Από την πώληση, ο Τριανταφυλλόπουλος παίρνει 7.380.000 ευρώ, ο Αναστασιάδης 3.600.000 ευρώ και ο Καραμήτσος 1.800.000 ευρώ.

Το συνοικέσιο με το εκδοτικό συγκρότημα του Μπόμπολα όμως δεν κρατά πολύ. Οι Αναστασιάδης και Καραμήτσος αγοράζουν από τον Μπόμπολα τις μετοχές που κατείχε. Δεν δίνουν όμως χρήματα οι ίδιοι, ούτε παίρνουν δάνειο. Φτιάχνουν μια τρίτη εταιρεία την ΝΕΟ ΘΕΜΑ ΑΕ. Η εταιρεία αυτή εξ ολοκλήρου δική τους, παίρνει δάνειο 18 εκατομμύρια και πάλι από την Τράπεζα Πειραιώς, για να αγοράσει τις μετοχές που κατέχει ο Μπόμπολας στην ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ. Έτσι η εφημερίδα Πρώτο Θέμα περνά στους δύο, μέσα από εταιρείες των οποίων είναι μέτοχοι, ενώ φαίνεται να καταβάλουν μόλις 3 εκατομμύρια από τα δικά τους διαθέσιμα. Πέρα από τη διαδικασία όμως η οποία ακολουθείται με τις αλλεπάλληλες δανειοδοτήσεις που τους αποφέρουν χρήμα ως φυσικά πρόσωπα, η Επιτροπή της Βουλής, φαίνεται να εντοπίζει παρατυπίες και παρανομίες στις δανειοδοτήσεις. Οι εταιρείες που παίρνουν τα δάνεια, δεν έχουν καμμιά παραγωγική λειτουργία. Είναι απλώς οχήματα που λαμβάνουν δάνεια και κάνουν αγοραπωλησίες.

Η κατάθεση του Θέμου Αναστασιάδη στην Επιτροπή της Βουλής, μέσα από την οποία επιχείρησε να εμφανιστεί ως τηλεοπτικός διασκεδαστής στο γνωστό «ΟΛΑ ΞΕΚΟΛΛΑ», φαίνεται πως ήταν μια προσπάθεια να κουκουλωθούν όλα, ή να παρουσιαστούν ως συνήθεις τραπεζικές και επιχειρηματικές πρακτικές. Η Επιτροπή όχι μόνο δεν πείστηκε, αλλά διατυπώνει συμπεράσματα που οδηγούν στην πόρτα του Εισαγγελέα. Γράφει χαρακτηριστικά το πόρισμα: «Οι αγοραπωλησίες μεταξύ των τριών εταιρειών των ίδιων μετόχων (δηλαδή ο δανεισμός για αγοραπωλησίες μετοχών από τους εαυτούς τους) πιστοποιούν στην προκείμενη περίπτωση ότι επιλέχθηκε το "φαινόμενο" διαδοχικά αναδυόμενων εταιρειών ("Μπάμπουσκα") .

Ουσιαστικά οι ίδιοι μέτοχοι, δημιουργούν 3 εταιρείες, την «Πρώτο Θέμα», «Αναπτυξιακή» και «Νέο Θέμα», εξαγοράζοντας η μία μετοχές της άλλης, με τη λήψη δανείων, τα οποία είναι απλήρωτα. Σήμερα οι συγκεκριμένοι μέτοχοι, οφείλοντας το συνολικό ποσό των 44 εκατ. ευρώ, έχουν και τα χρήματα και τις εταιρείες. Και πάντως με όρους κοινής λογικής και διαφάνειας, δεν εξηγείται γιατί, μετά την ίδρυση της εταιρείας που εξέδωσε την εφημερίδα Πρώτο Θέμα και την επιτυχημένη κυκλοφορία της ιδρύθηκαν δύο νέες εταιρείες που δεν είχαν πραγματική δραστηριότητα και συνακόλουθα χρηματορροές (εισπράξεις), ώστε να εξυπηρετούνται τα δάνειά τους, δεν είχαν συγκεκριμένη έδρα, δεν είχαν εργαζόμενους και υπό τη γενική έννοια δεν είχαν αυτοτελές εταιρικό και επιχειρηματικό αντικείμενο, για τον λόγο αυτό χαρακτηρίστηκαν από πολλά μέλη της Επιτροπής ως εταιρείες φαντάσματα. Παρά ταύτα, αυτές οι εταιρείες δανειοδοτήθηκαν από τράπεζες και συγκεκριμένα την Πειραιώς και όχι το Πρώτο Θέμα, χωρίς να υφίσταται σχετική διεθνής τραπεζική πρακτική.

Είναι χαρακτηριστικό και σίγουρα προκλητικό και μη σχετιζόμενο με σωστή τραπεζική τακτική, ότι η εταιρεία ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΑΕ, πήρε δάνειο 18 εκατομμύρια από την Πειραιώς, χωρίς να έχει πραγματική παραγωγική υπόσταση και μόλις 28 μέρες μετά την ίδρυσή της. Επίσης η Πειραιώς φαίνεται ότι βάζει ενέχυρο δύο φορές το μοναδικό στοιχείο που έχει αξία, δηλαδή τον τίτλο του Πρώτου Θέματος για να δώσει δάνειο 36 εκατομμυρίων. Τα δάνεια, σύμφωνα με την Επιτροπή της Βουλής, δίνονται στις δύο εταιρείες ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ και ΝΕΟ ΘΕΜΑ, «αποκλειστικά με την εγγύηση του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ, το οποίο όμως βρίσκεται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, με αποτέλεσμα να μη διασφαλίζεται η λειτουργική αποπληρωμή των δανείων».

Στις 7 Ιανουαρίου 2009, η Τράπεζα Πειραιώς, αποδεσμεύει 4,5 εκατομμύρια που είχε δεσμεύσει ως κάλυμμα χωρίς να λάβει άλλες εξασφαλίσεις. Υπάρχουν περιπτώσεις που από την τράπεζα καταγράφεται ότι έχουν ληφθεί ως εγγυήσεις περιουσιακά στοιχεία του Θέμου Αναστασιάδη, αλλά όπως καταγράφει η Επιτροπή, από το Ε9 του Θέμου Αναστασιάδη, προκύπτει ότι δεν έχει ακίνητη περιουσία.

Ως εγγυήσεις, γίνονται αποδεκτές από την τράπεζα ακόμη και μελλοντικές εισπράξεις από την πώληση της εφημερίδας ύψους 16 εκατομμυρίων. Τώρα πώς μια τράπεζα δέχεται ως εγγύηση κάτι που είναι άγνωστο αν θα υπάρξει θα το διερευνήσει μάλλον ο Εισαγγελέας, στον οποίο στέλνει η Επιτροπή το πόρισμα.

Γράφει συγκεκριμένα το πόρισμα «οι προσωπικές εγγυήσεις είναι άνευ αντικειμένου και δεδομένου ότι δεν έχει στην ιδιοκτησία του ακίνητα είναι ένα πουκάμισο αδειανό».

Είναι εντυπωσιακό ότι ενώ τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται, η τράπεζα δεν προχωρά σε καταγγελία τους. «Οι τράπεζες συμφωνούσαν να προβούν σε αναχρηματοδότηση τους, ενώ τα δάνεια δεν ήταν ενήμερα, αθετούνταν όροι των δανειακών συμβάσεων και πάντως δεν αποπληρώνονταν. Ενδεικτικά δε, στις 31.12.2009 δηλαδή δυόμισι χρόνια μετά την εκταμίευση του δανείου στην ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΑΕ, σημειώθηκαν καταβολές ποσού 800 χιλιάδων ευρώ μόνο έναντι του κεφαλαίου του δανείου συνολικά, ενώ για την ομαλή αποπληρωμή του σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση, το δάνειο θεωρείται ότι εξοφλείται κανονικά αν καταβάλλεται ποσό ύψους 1,2 εκατ. ευρώ ανά έτος. Παρόλα αυτά συμφωνούσαν να προβούν στην αναχρηματοδότησή τους», γράφει το πόρισμα.

Οι τράπεζες φαίνεται επίσης ότι συνεχίζουν να χρηματοδοτούν τις εταιρείες χωρίς ο Θέμος Αναστασιάδης να προσκομίζει τα οικονομικά στοιχεία που υπόσχεται πως δείχνουν και αποδεικνύουν το δικαίωμα στις νέες χρηματοδοτήσεις. Αναρωτιέται το πόρισμα: «Γεννάται το ερώτημα για ποιο ακριβώς λόγο η Τράπεζα (ALPHA BANK), ζήτησε αυτά τα στοιχεία και γιατί η δανειολήπτρια εταιρεία ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, δεν τα προσκόμισε; Ήθελε να κρύψει κάτι και τι ακριβώς;... Συμπερασματικά ο Όμιλος Πρώτο Θέμα είναι χαρακτηριστική περίπτωση που ξεκίνησε και στήθηκε με περίεργα τραπεζικά δάνεια, παραβιάζοντας τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού».

Το πόρισμα αποδίδει ευθύνες στα στελέχη των τραπεζών που χορήγησαν δάνεια με «περίεργες μεθόδους» και «χωρίς εξασφαλίσεις» στις επιχειρήσεις συμφερόντων Θέμου Αναστασιάδη και δεν κατήγγειλαν τα δάνεια όταν αυτά δεν εξυπηρετούνταν. Αντιθέτως προχωρούσαν σε αναχρηματοδοτήσεις και ανανέωση περιόδου χάριτος για να φαίνονται ενήμερα.

Σημαντικό όμως είναι ότι το πόρισμα αποδίδει ευθύνες στην Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία «είναι προφανές ότι δεν άσκησε τον εποπτικό και ελεγκτικό της ρόλο».

Ίσως να μην είναι τυχαία τα συνεχή δημοσιεύματα του Πρώτου Θέματος και οι ύμνοι για τον πρώην Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργο Προβόπουλο αλλά και για τον νυν, Γιάννη Στουρνάρα. Φυσικά διακριτές είναι (όσο και οι συνεχείς διαφημίσεις από την Τράπεζα Πειραιώς) οι αγιογραφίες του Μιχάλη Σάλλα ως πετυχημένου επικεφαλής της τράπεζας. Ο Θέμος Αναστασιάδης έχει κάθε λόγο να τον θεωρεί πετυχημένο.»

Κώστας Βαξεβάνης,

πηγη: koutipandoras.gr, documentonews.gr

Η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται και πάλι σε δύσκολη θέση και η αιτία είναι το μνημόνιο του Αυγούστου 2015. Οι προβλέψεις του είναι τόσο εξωπραγματικές που το ΔΝΤ έχει αρνηθεί να συμμετάσχει ως δανειστής, ζητώντας πολύ χαμηλότερα πλεονάσματα και άμεση ελάφρυνση του χρέους. Αν μάλιστα ο στόχος του πλεονάσματος για το 2018 παραμείνει στο 3,5%, θεωρεί ότι οπωσδήποτε θα χρειαστούν επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα. Μέσα στα πλαίσια της λανθασμένης πολιτικής της λιτότητας, το Ταμείο δείχνει επιτέλους κάποια στοιχεία τεχνοκρατικής λογικής.

Το βαθύτερο πρόβλημα είναι φυσικά ο παραλογισμός της συνεχιζόμενης ελληνικής συμμετοχής στην ΟΝΕ, με ότι αυτό σημαίνει για τον περιορισμό της κυριαρχίας στο οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Η κυβέρνηση ξέρει ότι οι στόχοι των πλεονασμάτων είναι ανεδαφικοί και επιθυμεί διακαώς μια αποτελεσματική ελάφρυνση του χρέους, αλλά οι δανειστές δεν συναινούν. Από την άλλη, αν πάρει νέα μέτρα για να επιτευχθεί το 3,5%, θα μετατραπεί τάχιστα σε πολιτικό πτώμα. Άρα βραχυπρόθεσμα τη συμφέρει η απόρριψη του ΔΝΤ, για να μπορεί να προσποιείται ότι όλα βαίνουν καλώς. Μετά βλέπουμε…

Οι δανειστές είναι ακόμη κυνικότεροι. Γνωρίζουν ότι τα πλεονάσματα είναι ανέφικτα, αλλά δε μπορούν να δεχθούν ελάφρυνση του χρέους διότι θα υπάρξουν αρνητικές πολιτικές επιπτώσεις στις χώρες τους. Από την άλλη, αν αποχωρήσει πλήρως το ΔΝΤ, οι πολιτικές επιπλοκές για τη Γερμανία, την Ολλανδία και αλλού θα είναι σύνθετες. Το πρόβλημα δεν έχει εύκολη λύση κι έτσι οι δανειστές επιλέγουν την καθυστέρηση. Μετά βλέπουμε…

Η στάση των δανειστών καθορίζει την πορεία της δεύτερης αξιολόγησης, αφού Γερμανία, Ολλανδία και Γαλλία δεν έχουν κανένα συμφέρον να επισπεύσουν. Έχουν εκλογές μέσα στο 2017 και το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται, δεδομένης της ανόδου του δεξιού λαϊκισμού, είναι να φανεί ότι κάνουν χάρες στους Έλληνες. Η πίεση μεταβιβάζεται στην κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία επιδιώκει να ολοκληρωθεί γρήγορα η δεύτερη αξιολόγηση, ώστε να συνεχιστεί η θεωρία του «πάμε καλά».

Η προσδοκία της κυβέρνησης ότι μια διάσπαση των «θεσμών» θα είχε θετικά αποτελέσματα για την Ελλάδα είναι παιδαριώδης. Οι δανειστές δεν είναι πιο μαλακοί προς τη χώρα μας από το ΔΝΤ, απεναντίας είναι πιο κυριαρχικοί και παρεμβατικοί στη λειτουργία του κράτους. Μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο η Ελλάδα δεν έχει τρόπο να τους πιέσει. Αν για οποιονδήποτε λόγο αναγκαστούν να κλείσουν γρήγορα την αξιολόγηση, το κόστος θα το καταβάλλει ο επισπεύδων, δηλαδή η Ελλάδα, με κάποιου είδους μέτρα. Αν αποχωρήσει το ΔΝΤ, το αντίτιμο και πάλι θα το πληρώσει η Ελλάδα, ίσως με νέο μνημόνιο. Η τελική απόληξη μπορεί να είναι ακόμη και ένα αναγκαστικό Grexit μέσα στο 2017.

Καθώς καλά κρατεί ο πολιτικός χορός, η κατάσταση επί του εδάφους δεν εξελίσσεται όπως τα παρουσιάζει η κυβέρνηση Τσίπρα. Η καταιγίδα των φόρων και περικοπών έχει φέρει μεγάλο πλεόνασμα για το 2016, αλλά οι υφεσιακές επιπτώσεις δεν θα αργήσουν. Ήδη τον Οκτώβριο το λιανικό εμπόριο παρουσίασε κάμψη. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία – επενδύσεις, εξωτερικό εμπόριο, τράπεζες, ανταγωνιστικότητα, κλπ. – σηματοδοτούν απλώς μια σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη πραγματικού δυναμισμού, καθώς η «εσωτερική υποτίμηση» έχει νεκρώσει την οικονομία. Αυτό είναι το μακροπρόθεσμο τίμημα της συνεχιζόμενης συμμετοχής στην ΟΝΕ.

Η απόγνωση ευρύτατων στρωμάτων της κοινωνίας είναι ορατή δια του γυμνού οφθαλμού. Αντίστοιχη είναι και η κούραση που συνοδεύεται με πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Ο κ. Τσίπρας αποδείχθηκε παντελώς αφερέγγυος. Ο κ. Μητσοτάκης περιέρχεται τη χώρα υποσχόμενος τη μείωση του πλεονάσματος στο 2%, το οποίο μάλιστα θα πετύχει με περιορισμό των δαπανών και μείωση της φορολογίας, ενώ θα προβεί σε «μεταρρυθμίσεις» που θα εκτοξεύσουν την ανάπτυξη, πάντα μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο! Λίγη σοβαρότητα δεν θα έβλαπτε, ειδικά μετά την πρόσφατη δήλωση του κ. Τόμσεν ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί 21 χρόνια για να μειώσει την ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα. Επτά χρόνια μετά το Καστελλόριζο, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπως οι Βουρβόνοι, δεν έμαθε τίποτε και δεν ξέχασε τίποτε.

Το θετικό είναι ότι, παρά την απογοήτευση, υπάρχει πλέον έντονο ενδιαφέρον για άλλες λύσεις, ακόμη κι αυτές που μέχρι πρόσφατα φάνταζαν απαγορευτικές, όπως η έξοδος από την ΟΝΕ. Πολλοί αντιλαμβάνονται ότι δεν υφίσταται αναπτυξιακή προοπτική, χωρίς την ανάκτηση βασικών εργαλείων οικονομικής πολιτικής που θα συμβαδίζει με ανάκτηση της κυριαρχίας. Μια πραγματική αλλαγή πορείας είναι απολύτως εφικτή και υπάρχει επιστημονική δουλειά που το τεκμηριώνει. Τις επόμενες εβδομάδες θα παρουσιαστεί δημόσια στην Αθήνα.

*Πρώτη δημοσίευση: Εφ. Καθημερινή, 22/01/2016

πηγη: iskra.gr

Η «ολική επαναφορά» του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα με συμμετοχή στη χρηματοδότηση και η απαίτηση οι νέες «εγγυήσεις» να νομοθετηθούν εκ των προτέρων, οριοθετεί το νέο σκληρό πλαίσιο για την Αθήνα.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν αξιωματούχοι στις Βρυξέλλες το Ταμείο θα μετάσχει κανονικότατα στο ελληνικό πρόγραμμα, όπως άλλωστε συμφώνησαν στο ραντεβού που είχαν στο περιθώριο του forum στο Νταβός, Σόιμπλε και Λαγκάρντ.

Για την συμμετοχή του αυτή θα απαιτήσει περαιτέρω διασφαλίσεις που περιλαμβάνουν σημαντική μείωση του αφορολόγητου, μείωση στις συντάξεις με την άμεση κατάργηση της προσωπικής διαφοράς και ενδεχομένως αλλαγή και σε κάποιον ενδιάμεσο συντελεστή του ΦΠΑ.

Οι ίδιες ευρωπαϊκές πηγές σημειώνουν πως το Ταμείο απαιτεί την νομοθέτηση όλων αυτών εκ των προτέρων και όχι ως option σε περίπτωση που δεν επιτευχθούν οι στόχοι ή υπάρξουν σημαντικές αποκλίσεις.

Το Ταμείο εμφανίζεται πρόθυμο αν πάρει αυτές τις εγγυήσεις να «προσφέρει» στην κυβέρνηση Τσίπρα δώρο την υποχώρησή του σε ότι αφορά τις ομαδικές απολύσεις.

'Ολα αυτά αναμένεται να τεθούν προς συζήτηση στο τραπέζι των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης την προσεχή Πέμπτη όπου ο Ευκλείδης Τσακαλώτος  έχει δεσμευθεί να εμφανίσει τις ελληνικές προτάσεις μετά την επιστολή " καλών προθέσεων" που είχε αποστείλει προ ημερών στους Θεσμούς.

Η κυβέρνηση θεωρεί πως μπορεί να υπερβεί το σκόπελο προτείνοντας παράταση του δημοσιονομικού κόφτη και για το 2019  αλλά και την περαιτέρω «εξειδίκευσή» του ώστε να περιλαμβάνει τα μέτρα που θέλουν οι δανειστές –και κυρίως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αλλά απορρίπτει τουλάχιστον προς στιγμή τη νομοθέτηση των μέτρων τώρα. 

Το Eurogroup της Πέμπτης θα είναι η αφετηρία και όχι το τέλος σύμφωνα με όσα ανέφερε ο ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβιοσί την Τρίτη.

« Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης δεν θα ολοκληρώσουν την αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Πέμπτης, αλλά ελπίζουν ότι αυτό θα γίνει το συντομότερο δυνατόν» ανέφερε ο Πιέρ Μοσκοβισί και κατέληξε: «Θα δούμε πώς μπορούμε να φθάσουμε σε μία γρήγορη ολοκλήρωση...αλλά είναι προφανές ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει την Πέμπτη». 

Τζανακόπουλος: «Ο κόφτης δεν είναι νέα μέτρα»

 Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος στο briefing της Τρίτης εμφανίστηκε κατηγορηματικός πως η  κυβέρνηση δεν πρόκειται να νομοθετήσει προληπτικά νέα μέτρα για την περίοδο μετά τη λήξη του προγράμματος το 2018 και επέμεινε στην κυβερνητική άποψη πως ο κόφτης δεν είναι νέα μέτρα.

Ταυτοχρόνως όμως δήλωσε πως πυρήνας της ελληνικής πρότασης στο Eurogroup θα είναι η εφαρμογή του δημοσιονομικού «κόφτη» για έναν επιπλέον χρόνο, δηλαδή και το 2019.

Επέμεινε πως δεν θα νομοθετηθεί νέος, αυστηρότερος «κόφτης», αλλά απλώς θα παραταθεί ο υφιστάμενος μηχανισμός. Λίγο αργότερα πάντως απαντώντας σε σχετική ερώτηση παραδέχθηκε πως «ο υφιστάμενος κόφτης λήγει το 2018 και αν υπάρξει συμφωνία σε όλα τα θέματα, τότε θα πρέπει να νομοθετηθεί η παράταση. Εμφανίστηκε πάντως βέβαιος πως ο κόφτης δεν θα χρειαστεί να ενεργοποιηθεί.

Η κυβέρνηση σύμφωνα με τον κ. Τζανακόπουλο επιδιώκει να υπάρξει με τους δανειστές συμφωνία-πακέτο για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και καθορισμό του πλαισίου που θα πρέπει να τηρηθεί μετά τη λήξη του Μνημονίου, το 2018.

Στη συμφωνία-πακέτο θα πρέπει να περιέχει επίσης η συγκεκριμενοποίηση των στόχων για πρωτογενές πλεόνασμα μετά το 2018.

Αυτό σημαίνει, είπε ο κ. Τζανακόπουλος, ότι θα πρέπει να καθοριστεί όχι μόνο το ύψος του στόχου – που σήμερα είναι 3,5% του ΑΕΠ – αλλά και η διάρκεια του στόχου, ο οποίος για την ώρα ορίζεται γενικά ως το «μεσοπρόθεσμο διάστημα» μετά το 2018.

Ορίζοντας για την επίτευξη συμφωνίας είναι το τρέχον τρίμηνο, ώστε να δρομολογηθεί και η ένταξη των ελληνικών ομολόγων στην ποσοτική χαλάρωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έως το τέλος Μαρτίου.

πηγη: thetoc.gr

Το άνοιγμα στον πάγο έχει μήκος όσο μία πολιτεία των ΗΠΑ

Η βρετανική βάση στην Ανταρκτική Halley Vi μεταφέρεται στην ενδοχώρα εξαιτίας ενός τεράστιου ρήγματος που δημιουργήθηκε στον πάγο.

Η ασυνήθιστη και απρόσμενη μετακίνηση κρίθηκε απαραίτητη γιατί το ρήγμα βρισκόταν ακριβώς κάτω από τον ερευνητικό σταθμό. Το ρήγμα βρίσκεται ανενεργό εδώ και 35 χρόνια, ωστόσο από το 2012 και μετά άρχισε να μεγαλώνει σε επικίνδυνο βαθμό. Το κομμάτι πάγου που αναμένεται να αποκοπεί θα έχει μήκος όσο μία πολιτεία στην Αμερική και οι επιστήμονες φοβούνται πως οι συνέπειες θα είναι αλυσιδωτές.

Δείτε τις εντυπωσιακές εικόνες του ρήγματος που τράβηξε η British Antarctic Survey μέσω ενός drone.

πηγη: newsbeast.gr

Ξεκινά η «εποχή Τραμπ», με στρατηγούς και επιχειρηματίες στα υπουργεία

Από το Γιώργη Χρήστου

Η μνηνονιακή – αντεργατική – αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση αποτυπώνεται για άλλη μια φορά καθαρά στα ετήσια στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ, που δημοσιοποίησε χθες το υπουργείο Εργασίας, αν και -στο σχετικό δελτίο Τύπου- προσπαθεί να «θάψει» την εργασιακή ζούγκλα, τη συμπίεση μισθών και την «άνθηση» των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

«Ο αριθμός των εργαζομένων που απασχολούνται με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, είναι σημαντικά μεγαλύτερος, κατά 82.679 νέες θέσεις εργασίας, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 5,1%. Παράλληλα, αύξηση κατά 9,34% παρουσιάζει και ο μέσος όρος των μικτών μηνιαίων αποδοχών» (σ.σ.: από το 2015 στο 2016), αναφέρει χαρακτηριστικά, για να δικαιολογήσει το συμπέρασμα που βγάζει από μόνο του, ότι δηλαδή τα «θετικά» στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ «αποτυπώνουν την τάση για το 2017» για αύξηση της μισθωτής απασχόλησης!!!

Αν μελετήσει, όμως, κανείς τους πίνακες θα δει το «κουκούλωμα» της πραγματικότητας που επιχειρεί το υπουργείο Εργασίας, πολλώ δε μάλλον όταν τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ για το Δεκέμβριο 2016 έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα αναφέρει τώρα· τα στοιχεία που δημοσιοποίησε για το συγκεκριμένο μήνα έδειξαν στο 58,15% και στο 54,76% το ποσοστό των ελαστικών σχέσεων εργασίας, καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους (διαβάστε σχετικές αναρτήσεις: Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας «άλωσαν» ιδιωτικό τομέα και τη «σθεναρή» αντίσταση του υπ. Εργασίας το 2016, «Εργάνη»: Ρεκόρ απολύσεων τον Οκτώβρη – Χάθηκαν 80.000 θέσεις εργασίας, «Εργάνη»: 61,1% των νέων προσλήψεων, με ελαστικές σχέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα το Σεπτέμβριο κτλ.).

Όσον αφορά τώρα στα ετήσια στοιχεία του «Εργάνη» που δημοσιοποίησε χθες το υπουργείο Εργασίας:

● το 2016, 382.729 εργαζόμενοι, δηλαδή το 22,48% των μισθωτών με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, απασχολούνταν με μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία, ενώ οι αμοιβές τους είναι σε κάθε περίπτωση κάτω από τα 500 ευρώ μεικτά.

● 341.549 μισθωτοί, δηλαδή ένας στους πέντε, εργάζονταν από 1 ώρα έως 20 ώρες τη βδομάδα, εξηγώντας σε μεγάλο βαθμό την… «αύξηση» της απασχόλησης για την οποία επαίρεται η κυβέρνηση.

● οι μισθοί πείνας δεν αφορούν μόνο στους υποαπασχολούμενους. Οι χαμηλοί μισθοί, πολύ κάτω από τις ανάγκες της εργατικής οικογένειας αφορούν πολύ μεγαλύτερα τμήματα μισθωτών. Έτσι, εκτός από αυτούς που βρίσκονται στον «πάτο του βαρελιού», ακόμα 693.494 μισθωτοί λαμβάνουν μισθό από 500 έως 1.000 ευρώ μεικτά, δηλαδή κάτω από 840 ευρώ καθαρά και χωρίς να αφαιρεθεί ο φόρος που αναλογεί στον καθένα. Δηλαδή, το 63,2% των μισθωτών έχουν εισόδημα από μερικές δεκάδες ευρώ το μήνα μέχρι 1.000 ευρώ μεικτά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2012, πριν την κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και τη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22% (και 32% για τους κάτω των 25 ετών), το ποσό των 751 ευρώ μεικτά ήταν η ελάχιστη βάση όλων των μισθών, το 2016 σε αυτό το ύψος (μέχρι 800 ευρώ μεικτά) είναι το «ταβάνι» για το 50% των μισθωτών!

● ο «μέσος μισθός» το 2016 διαμορφώνεται στα 1.060 ευρώ μεικτά, ενώ είναι αυξημένος μόλις κατά 41 ευρώ σε σχέση με το 2015 (όταν ήταν 1.019 ευρώ). Η «αύξηση» αυτή είναι μόλις 4% (το 9,34% που παρουσιάζει το υπουργείο αφορά στη μηνιαία μισθολογική δαπάνη – που αναμενόμενα εμφανίζεται μεγαλύτερη καθώς το 2016 υπάρχει αύξηση των μισθωτών κατά 82.679 άτομα – και όχι το μέσο μισθό). Επιπλέον, ακόμα κι έτσι, ως μέσος όρος, δεν προσεγγίζει ούτε στο ελάχιστο τις τεράστιες απώλειες στο εισόδημα των εργαζομένων όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πολύ περισσότερο, η πενιχρή αύξηση του μέσου μισθού κατά 4%, δεν οδήγησε σε αύξηση του πραγματικού εισοδήματος των μισθωτών, καθώς η κυβέρνηση καταμεσής του 2016 απογείωσε παραπέρα τους έμμεσους φόρους στα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης και μείωσε το αφορολόγητο από τα 9.545 ευρώ για όλους, στα 8.636 ευρώ για μισθωτούς χωρίς παιδί και στα 8.864 και 9.090 ευρώ για ένα και δύο παιδιά αντίστοιχα…

Το υπουργείο ξέχασε (για την… ιστορία και τα στατιστικά στοιχεία, ρε γαμώτο) να αναφέρει τα όσα «αποκάλυψε» στα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη από το Βερολίνο η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο. Είχε πει τότε και αναφέρεται παραπάνω στο κείμενο πως «ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 22%, και κατά 32% για τους νέους κάτω των 25 ετών. Επομένως η Ελλάδα είναι πλέον μία χώρα με χαμηλό κατώτατο μισθό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, με μία ιδιαίτερα απορρυθμισμένη αγορά εργασίας… για να σας δώσω ένα παράδειγμα: 125.000 εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερα από 100 ευρώ το μήνα, και ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα».

Αν κανείς συνδυάσει τα παραπάνω στοιχεία, με τα στοιχεία της ανεργίας που παραμένει στα ύψη, με 1 στους 2 άνεργους να βρίσκεται εκτός αγοράς εργασίας για τουλάχιστον ένα έτος και με σχεδόν 2 στους 10 να λαμβάνουν επίδομα ανεργίας (μόλις 184.662), εύκολα κανείς καταλαβαίνει τι προσπαθεί να κρύψει το υπουργείο Εργασίας και ποιον τελικά υπηρετεί.

Βατερλό για τη χώρα η δεύτερη αξιολόγηση. Με την κυβέρνηση σε πλήρες αδιέξοδο.

Η δεύτερη αξιολόγηση από δοκιμασία πάει να καταστεί η θηλιά, που θα πνίξει και θα δώσει τη χαριστική βολή στη χώρα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, δεν αποτελεί συμμέτοχο κάποιων διαπραγματεύσεων που διαμορφώνουν την μνημονιακή πορεία της χώρας.

Οι μνημονιακές προδιαγραφές στην ελληνική πορεία ορίζονται, στα πλαίσια των ”θεσμών”, ερήμην της χώρας, με τις υπαλληλικές κυβερνήσεις να δίνουν την εντύπωση αλλά μόνο την εντύπωση, σκληρού διαπραγματευτή για λόγους εσωτερικών εντυπώσεων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να εκλιπαρούν.

Και αυτό είναι προφανέστατο, αφού οι μνημονιακές κυβερνήσεις δεν διαθέτουν καμία ισχύ για διαπραγμάτευση, μιας και έχουν αναγορεύσει ως καταστροφή τη μόνη οδό διαφυγής και εναλλακτικής λύσης, που είναι η έξοδος από την ευρωζώνη και η απαίτηση για διαγραφή του χρέους.

Αν όλα αυτά ίσχυσαν πλήρως μέχρι τώρα στο αγκιστρωμένο ψάρι που λέγεται Ελλάδα, ισχύουν στο πολλαπλάσιο σήμερα ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης.

Η κυβέρνηση Τσίπρα στην πραγματικότητα δεν είναι μέρος της διαπραγμάτευσης για το πώς θα ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση αλλά το εκτελεστικό χέρι του όποιου σκληρού, για τη χώρα, «συμβιβασμού» προκύψει ανάμεσα στη Γερμανία και το ΔΝΤ ή προσωποποιημένα ανάμεσα στον Σόιμπλε από τη μία και την Λαγκάρντ και τον Τόμσεν από την άλλη και ιδίως τον δεύτερο.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατηθεί από τον επίτροπο Οικονομικών, Γάλλο Μοσκοβισί, προκειμένου να επηρεάσει τις διαπραγματευτικές εξελίξεις, μοιάζει περισσότερο ως κίνηση απελπισίας που απλώς φανερώνει τη δεινή θέση της.

Ο Πιερ Μοσκοβισί δεν παίζει κανέναν ρόλο πέραν των δημοσίων σχέσεων.

Το παιχνίδι της Ελλάδας παίζεται ανάμεσα στη Γερμανία και το ΔΝΤ και προσλαμβάνει διαστάσεις που σχετίζονται σε ένα βαθμό, ίσως σημαντικότερο από ό,τι νομίζουμε, με τις υπό διαμόρφωση τεταμένες σχέσεις Τραμπ με τη γερμανική Ευρώπη της Μέρκελ.

Ο Σόιμπλε σε μια απέλπιδα κίνηση κίνηση του προσπάθησε να πει ότι μπορεί να συνεχιστεί το ελληνικό πρόγραμμα, έστω με επαναδιαπραγμάτευσή του, χωρίς το ΔΝΤ και μέσω του ESM, το οποίο θα μπορούσε να γίνει ένα ευρωπαϊκό είδος ΔΝΤ.

Ο Β. Σόιμπλε γρήγορα αντελήφθη το μάταιο και επικίνδυνο το πειράματος.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας έφαγε πόρτα από το συντηρητικό γερμανικό κατεστημένο, πολύ περισσότερο που το τελευταίο του υπέδειξε ότι σε μια τόσο λεπτή φάση επίθεσης του Τραμπ στη Γερμανία, μια κίνηση ρήξης με το ΔΝΤ, θα ήταν σκέτος τυχοδιωκτισμός για τα γερμανικά συμφέροντα.

Ο Β. Σόιμπλε υποχρεώθηκε τάχιστα σε αναδίπλωση και σε πλήρη, άνευ όρων, παράδοση στο ΔΝΤ.

Η Κρ. Λαγκάρντ έκανε αμέσως κατευναστικές δηλώσεις για συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, πράγμα, όμως, που υπάρχουν ζωηρές αμφιβολίες αν το πιστεύει ο Τόμσεν και αν θα επιβεβαιωθεί στην πράξη.

Για το ΔΝΤ η Ελλάδα παραμένει πάντα ένας εφιάλτης και μια δυσφήμησή του.

Πολλώ μάλλον που το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει και η αποτυχία είναι περίπου προδιαγεγραμμένη, ενώ το ΔΝΤ κινδυνεύει για πρώτη φορά να χάσει τα λεφτά που δάνεισε.

Έτσι, το ΔΝΤ και κατά προέκταση οι ΗΠΑ, με τον Σόιμπλε στην αγκαλιά του, έναν Τσίπρα αδύναμο όσο ποτέ και τις αντιμνημονιακές αντι-ευρώ, αντί – ΕΕ δυνάμεις διασπασμένες, παρά τις ενωτικές προσπάθειες της ΛΑ.Ε, αισθάνεται ότι παίζει σχεδόν μόνο του μπάλα και βάζει, χωρίς ενοχλήσεις, τους όρους για το αξιολογικό κλείσιμο.

Αυτοί οι όροι του ΔΝΤ για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης δεν φαίνεται να είναι απλώς σκληροί αλλά όροι πραγματικού εξευτελισμού της κυβέρνησης και εξόντωσης της χώρας.

Το ΔΝΤ ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχη τόσο για τα προαπαιτούμενα όσο και για τα μέτρα που απαιτεί να ψηφιστούν από τώρα και με ενισχυμένο τρόπο για την βέβαιη εφαρμογή τους από το 2018.

Δυστυχώς, η παραδομένη κυβέρνηση Τσίπρα με την αποδοχή των γερμανικών απαιτήσεων για υπέρογκα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% μετά το 2018 άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Το ΔΝΤ, δίπλα σε θεσμοθέτηση μέτρων που κατακρεουργούν το αφορολόγητο, μειώνουν δραστικά τις κύριες συντάξεις, αυξάνουν ξανά τον ΦΠΑ κλπ, προσθέτει, τώρα, ως προαπαιτούμενα, δίπλα στις ιδιωτικοποιήσεις και τη διάλυση του ενεργειακού τομέα και την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων.

Η κυβέρνηση ατάκτως επιχειρεί ματαίως να συγκρατήσει τον χείμαρρο των απαιτήσεων, προτείνοντας σκληρό ”κόφτη” για ένα χρόνο για να εισπράξει ειρωνείες.

Το κυβερνητικό αδιέξοδο είναι πλήρες και η χώρα οδεύει σε βατερλό.

Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι των Αθηνών είναι έτοιμοι να συνυπογράψουν τα πάντα για να κρατηθούν στις καρέκλες τους.

Η δυσκολία τους είναι, όμως, η γενική κοινωνική κατακραυγή και ο φόβος των κοινωνικών αντιδράσεων και των κοινωνικών αγώνων.

Οι μνημονιακοί κρατούντες στην Αθήνα, ξενόδουλοι και πάντα εκτός τόπου και χρόνου, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το ευρωπαϊκό και διεθνές τοπίο έχει αλλάξει έως ανατραπεί.

Είναι πολύ αμφίβολο πλέον αν οι ΗΠΑ του Τραμπ θέλουν να βοηθήσουν τη Γερμανική ευρωζώνη και την ΕΕ και αν θέλουν να ”σταθεροποιήσουν” την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης, η οποία έτσι κι αλλιώς παραπαίει.

Ο Μ. Ντράγκι έφτασε στο σημείο να εξαγγείλει ότι όποια χώρα θέλει να φύγει από το ευρώ, πρέπει πρώτα να ξοφλήσει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Τους ζυγούς λύσατε!

Σε μια συγκυρία στην οποία αναδύεται ένας πολύς διαφορετικός κόσμος και πάει να εμφανιστεί μια πολύ διαφορετική Ευρώπη μέσα από τις αντιφάσεις, τα αδιέξοδα, τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις των αγορών και της ΕΕ, η Ελλάδα διαθέτει μια και μόνη ρεαλιστική λύση διεξόδου: την άμεση, σχεδιασμένη και σε προοδευτική βάση έξοδο από την ευρωζώνη, σε σύγκρουση με την Γερμανική ΕΕ και με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα.

Αν αυτή η διέξοδος δεν γίνει από αριστερά και με την ενίσχυση ενωτικών ριζοσπαστικών δυνάμεων, όπως η ΛΑ.Ε, οι οποίες διαθέτουν πρόγραμμα και αντίληψη της μετάβασης, τότε η έξοδος θα γίνει άμεσα αλλά ασύντακτα, χωρίς σχέδιο και με τη διεύθυνση των ίδιων ξενόδουλων πολιτικών και οικονομικών κατεστημένων.

Και τότε αλίμονο!

Ν.Ζ

πηγη: iskra.gr

Μύθοι και πραγματικότητες για την πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου.

Η παρθενική, προεδρική ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ μεταφράστηκε από μεγάλη μερίδα διεθνών αναλυτών ως επικήδειος της παγκοσμιοποίησης και αναγγελία μιας νέας εποχής επιστροφής στον ανταγωνισμό κυρίαρχων εθνών- κρατών. Πρόκειται για απλουστευτική ανάλυση, η οποία καταλήγει σε άκρως αποπροσανατολιστικά πολιτικά συμπεράσματα.

Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι η θεμελιώδης κατευθυντήρια γραμμή της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής του θα είναι “να βάλει την Αμερική στην πρώτη γραμμή”, υποστηρίζοντας ότι “επί δεκαετίες πλουτίζαμε τις ξένες βιομηχανίες σε βάρος των αμερικανικών” και ότι “κάναμε άλλες χώρες πλούσιες, ενώ ο πλούτος, η ισχύς και η αυτοπεποίθηση εξαφανίζονταν από τον αμερικανικό ορίζοντα”. Εδώ η εθνικιστική δημαγωγία περισσεύει. Θα ήταν ακραία αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι ο Τραμπ είναι ο πρώτος μεταπολεμικός πρόεδρος των ΗΠΑ που βάζει “την Αμερική πρώτη”, λες και οι προκάτοχοί του την έβαζαν δεύτερη. Η μακροημέρευση της αμερικανικής ηγεμονίας- στη Δύση, μέχρι το 1990 και σε όλο τον κόσμο στη συνέχεια- ήταν η βασική προτεραιότητα όλων των αμερικανικών κυβερνήσεων.

Στο οικονομικό πεδίο, η εκτίμηση ότι η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε τους ανταγωνιστές της Αμερικής (πρώτα απ’ όλα την Κίνα και τη Γερμανία, που κυρίως στοχοποιούνται από τον Τραμπ) σε βάρος της υπερδύναμης είναι εξίσου ανεδαφική. Το απλοϊκό σχήμα του Τραμπ είναι ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει να φεύγουν βιομηχανίες από την Αμερική και να πηγαίνουν στην Κίνα και το Μεξικό, “πλουτίζοντας” αυτές τις χώρες σε βάρος των ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ διαφορετική.

Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, την ιστορία του iphone, που αντιστοιχεί περίπου στη μισή αγορά των smartphones, από τα πλέον εμβληματικά προϊόντα της λεγόμενης “Νέας Οικονομίας”. Το iphone είναι προϊόν της Apple, της μεγαλύτερης πολυεθνικής στον τομέα της Πληροφορικής. Η εταιρεία έχει τα κεντρικά της γραφεία και το τμήμα έρευνας και ανάπτυξης στην Κοιλάδα του Πυριτίου (Silicon Valley), στην Καλιφόρνια, όπου σχεδιάζονται και ελέγχονται τα νέα προϊόντα.

Η συναρμολόγηση- παραγωγή του iphone γίνεται στην Κίνα, κυρίως από τη βιομηχανία Foxconn, που έχει την έδρα της στην Ταϊβάν. Οι άθλιες συνθήκες υπερεκμετάλλευσης της εργασίας στην Foxconn, αντίστοιχες της εποχής “πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου” στην Ευρώπη, ήρθαν στο φως το 2010, με τις 14 αυτοκτονίες Κινέζων εργατών που κατασκεύαζαν τα iphones στο Σεντζέν της “κομμουνιστικής” Κίνας. Η Apple καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας που παράγουν οι Κινέζοι εργάτες, αφήνοντας μόνο ένα μικρό μέρος στους Κινέζους καπιταλιστές. Το ποσοστό κέρδους (προ φόρων) του iphone φτάνει το εξωφρενικό 40%, έναντι 10-15% περίπου των ανταγωνιστών της. Μέσω των θυγατρικών της σε φορολογικούς παραδείσους σε Ιρλανδία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και τις βρετανικές Νήσους της Παρθένου, απαλλάσσεται από το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών της υποχρεώσεων.

Υπό αυτό το πρίσμα το iphone, αυτή η μικρή, κομψή και πολυδύναμη συσκευή που στάζει αόρατο αίμα, συμπυκνώνει τις βασικές κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις της λεγόμενης “παγκοσμιοποίησης”. Φαντάζεται κανείς ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκβιάσει την Apple να αποσυρθεί από την Κίνα και να ανοίξει κατασκευαστικές βιομηχανίες στις ΗΠΑ ή ότι θα της απαγορέψει να λειτουργεί θυγατρικές της σε φορολογικούς παραδείσους (ένας από τους οποίους είναι και η αμερικανική Πολιτεία του Ντελαγουέαρ); Μα αυτό θα σήμαινε, με τα σημερινά δεδομένα, ότι μέσα σε λίγους μήνες η Apple θα έχανε τεράστιο μέρος του μεριδίου της στην παγκόσμια αγορά σε βάρος των ανταγωνιστών της, όπως η Samsung, η LG και η Motorola.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα κομβικό, για την Αριστερά, αναλυτικό πρόβλημα, σχετικά με τη φύση της “παγκοσμιοποίησης”. Η κατεστημένη, αστική σκέψη ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο πόλους. Ο πρώτος, και τουλάχιστον μέχρι χθες ηγεμονικός, βλέπει το τρίγωνο “παγκοσμιοποίηση- χρηματοποίηση- νεοφιλελευθερισμός” (δηλαδή, βασικές πλευρές του σύγχρονου, ολοκληρωτικού καπιταλισμού) ως μη αναστρέψιμη οικονομική νομοτέλεια και καταδικάζει όλους όσοι το αμφισβητούν περίπου ως σύγχρονους Λουδίτες, ή εμμονικούς οπαδούς της “θεωρίας” της επίπεδης Γης.

Ο δεύτερος, πιο “αιρετικός” αλλά ανερχόμενος, βλέπει το φαινόμενο αποκλειστικά ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, οι οποίες μπορούν εύκολα και γρήγορα να αναιρεθούν από πιο “εθνοκεντρικές” κυβερνήσεις. Και οι δύο αποπροσανατολίζουν και βλάπτουν τις λαϊκές προσδοκίες, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Ούτε ο “οικονομισμός” που διαγράφει τον πολιτικό παράγοντα και την πάλη των τάξεων, ούτε ο πολιτικός βολονταρισμός, που αφαιρείται από τις “μοριακές” διεργασίες στο παγκόσμιο πλέγμα του κεφαλαίου, οδηγούν σε γόνιμα, για τα εργατικά συμφέροντα, συμπεράσματα. Μόνο η διαλεκτική θεώρηση και σύνθεση των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο.

Είναι αλήθεια ότι και σε προηγούμενες φάσεις του καπιταλισμού (για παράδειγμα, στην περίοδο που προηγήθηκε της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930), η διεθνοποίηση της οικονομίας γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη στο εμπόριο και τις εξαγωγές κεφαλαίων, για να δώσει τη θέση της σε μια περίοδο εμπορικών και όχι μόνο πολέμων. Ωστόσο η σύγχρονη “παγκοσμιοποίηση” έχει ποιοτικά βαθύτερα χαρακτηριστικά, που είναι αφάνταστα πιο δύσκολο να αναιρεθούν. Μάλιστα, η αναίρεση ορισμένων από αυτά δεν θα ήταν προοδευτική, αλλά σαφώς αντιδραστική εξέλιξη.

Το Ίντερνετ αντιπροσωπεύει την πρώτη, πραγματικά παγκόσμια παραγωγική δύναμη (και τί δύναμη!) στην ιστορία της ανθρωπότητας, έξω από τον έλεγχο οποιουδήποτε έθνους- κράτους, ακόμη και των ισχυρότερων. Η διεθνοποίηση της ίδιας της παραγωγής έχει ξεπεράσει ποιοτικά το πλαίσιο των εξαγωγών κεφαλαίων ή την απλή ύπαρξη πολυεθνικών εταιρειών. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σήμερα είναι η διαμόρφωση πολυεθνικών παραγωγικών αλυσίδων, όπου η παραγωγή του προϊόντος (δηλαδή, της αξίας και της υπεραξίας) συνίσταται σε μια τεμαχισμένη, διεθνή διαδικασία, που μπορεί να ξεκινάει από τη Σίλικον Βάλεϊ για να φτάσει στο Σεντζέν, έχοντας περάσει από καμιά εικοσαριά χώρες.

Ασφαλώς, οι πολιτικές επιλογές, κυρίως των μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών κρατών, παίζουν καθοριστικό ρόλο στον ταξικό χαρακτήρα, τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις της οικονομικής διεθνοποίησης, όπως και στις ιεραρχικές σχέσεις που επιβάλλονται σε βάρος των πιο αδύναμων εθνών- κρατών. Γεγονός παραμένει ότι αυτό το σύγχρονο διεθνές πλέγμα δεν μπορεί να “επανεθνικοποιηθεί” με απλά πολιτικά διατάγματα. Άλλωστε ουδείς θα μπορούσε να φανταστεί ότι η κυβέρνηση που έφτιαξε ο Ντόναλντ Τραμπ προορίζεται για κάτι τέτοιο, όταν διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs και αρπακτικού fund της Wall Street, οι Στίβεν Μινιούκιν και Γουίλμπουρ Ρος αντίστοιχα, ανέλαβαν τα κρίσιμα υπουργεία Οικονομικών και Εμπορίου.

Εκείνο που επιδιώκει ο Τραμπ και οι μονοπωλιακοί κύκλοι που τον στηρίζουν δεν είναι το ξήλωμα της “παγκοσμιοποίησης”, αλλά η επαναδιαπραγμάτευση των όρων της, προς όφελος του αμερικανικού κεφαλαίου. Κάτι ανάλογο με την επαναδιαπραγμάτευση που πέτυχε ο Ρίγκαν, στη δεκαετία του 1980, σε βάρος της Ιαπωνίας και της Δυτικής Ευρώπης, με τη Συμφωνία της Πλάζα. Στο πλαίσιο αυτής της επαναδιαπραγμάτευσης όντως ενδιαφέρεται για μια ορισμένη αναστύλωση της βιομηχανικής παραγωγής στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπως και για την αναστύλωση των φθαρμένων υποδομών τους, ώστε η ανάπτυξη του αμερικανικού καπιταλισμού να γίνει πιο ευσταθής και “υγιής”. Θα το επιδιώξει, όμως, με μια ταυτόχρονη πολιτική… κινεζοποίησης της αμερικανικής εργατικής δύναμης, για την οποία προδιαθέτει ήδη η πρώτη πράξη της προεδρίας του, η έναρξη αποδόμησης της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας.

Για την Αριστερά, η σύγκρουση με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, της χρηματοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού δεν προϋποθέτει απόσυρση από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και φαντασιακή αναδίπλωση στο “ιγκλού” του μικρού μας έθνους- κράτους. Ασφαλώς, για κάθε λαό, και ειδικά για τον ελληνικό λαό που υποφέρει από τον ζυγό του χρέους και της Μνημονιακής επιτροπείας, η αποκατάσταση της δημοκρατικής, εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για κάθε βήμα κοινωνικής αλλαγής. Όχι όμως με μια ανεδαφική λογική οικονομικής αυτάρκειας ή, ακόμη χειρότερα, εμπορικών πολέμων με άλλες χώρες, αλλά ενταγμένη σε μια στρατηγική ισότιμης οικονομικής συνεργασίας ανάμεσα σε ελεύθερα έθνη κυρίαρχων λαών.

πηγη: iskra.gr