Το τρίτο μνημόνιο έφερε νέα δυσβάστακτα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, περισσότερα απ’ ό,τι τα προηγούμενα παρά τους επανειλημμένους ισχυρισμούς της κυβέρνησης ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Η πρώτη αξιολόγηση καθυστέρησε, ολοκληρώθηκε τον Οκτώβρη του 2016 και συνοδεύτηκε με μια δέσμη νέων προαπαιτούμενων. Μειώθηκε η προστασία της πρώτης κατοικίας και απελευθερώθηκαν οι πωλήσεις δανείων σε founds, ήρθε το νέο ασφαλιστικό με αυξήσεις εισφορών και μειώσεις συντάξεων, λήφθηκαν νέα φορολογικά μέτρα, αποφασίστηκε η συγκρότηση του υπερταμείου ξεπουλήματος για 99 χρόνια και του παραχωρήθηκε η δημόσια περιουσία, επιταχύνθηκαν οι ιδιωτικοποιήσεις (Ελληνικό, ΔΕΗ, περιφερειακά αεροδρόμια κλπ).

Η δεύτερη αξιολόγηση, που είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το Νοέμβρη του 2016, τραβά μέχρι σήμερα και ίσως για κάποιους μήνες ακόμη. Έλεγχοι των τεχνικών κλιμακίων, συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, από κει στο Γιούρογκρουπ και πάλι στα τεχνικά κλιμάκια και νέες διαπραγματεύσεις. Το βέβαιο είναι ότι τα νέα επώδυνα μέτρα έρχονται.

Στη σύνοδο στις Βρυξέλες ο πρωθυπουργός φάνηκε αισιόδοξος δηλώνοντας ότι είμαστε κοντά σε λύση, μπορεί να υπάρξει τεχνική συμφωνία μέχρι τις 20/3 και ολοκληρωμένη συμφωνία εντός του Απριλίου. Παράλληλα, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε εξαιρετικά αισιόδοξη ως προς το κλείσιμο της αξιολόγησης. Η σιγουριά και η αισιοδοξία του πρωθυπουργού μπορεί να πηγάζουν μόνο από την απόφασή του να συμφωνήσει και να δεχτεί όλες τις απαιτήσεις των δανειστών και κυρίως του ΔΝΤ.

Όπως όλα δείχνουν, το ΔΝΤ έχει το πάνω χέρι στις συζητήσεις και στις εξελίξεις, χωρίς φυσικά να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι ισχυροί παράγοντες στην ευρωπαϊκή πλευρά, η Γερμανία και οι σύμμαχοί της, έχουν αντιρρήσεις γι’ αυτό. Ίσα ίσα, που οι αποφάσεις είναι εντός των σχεδιασμών τους. Η θέση της Γερμανίας για το ελληνικό πρόγραμμα είναι γνωστή. Η συμμετοχή του ΔΝΤ είναι προϋπόθεση ύπαρξης του και για να υπάρξει συμμετοχή του πρέπει να γίνει ξεχωριστή διαπραγμάτευση που σημαίνει σίγουρα νέα μέτρα και μάλιστα επώδυνα.

Οι απαιτήσεις του ΔΝΤ ως γνωστόν περιλαμβάνουν:

• Περικοπές στις συντάξεις από το 2020 μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς με στόχο την εξοικονόμηση 1,8 δις ευρώ.
• Μείωση του αφορολόγητου ορίου από το 2019 με στόχο την εξοικονόμηση επίσης 1,8 δις.
• Λήψη αντίμετρων, κυρίως φορολογικού χαρακτήρα, όπως μείωση του συντελεστή φορολογίας επιχειρήσεων και μερισμάτων, μείωση του φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας (ΦΑΠ) για αξίες άνω των 200.00 ευρώ.
• Περιλαμβάνει επίσης τις πολυσυζητημένες απαιτήσεις του ΔΝΤ στα εργασιακά, δηλαδή την αύξηση του ορίου απολύσεων στο 10%, την επαναφορά του λοκ άουτ, την αλλαγή στον συνδικαλιστικό νόμο και φυσικά δεν δέχεται συζήτηση για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Εκεί θα κινηθούν οι συζητήσεις και η συμφωνία. Και, με βάση αυτά, το καλύτερο που μπορεί να επιτύχει η κυβέρνηση θα είναι ένας εξαιρετικά επώδυνος συμβιβασμός.

Φαίνεται ότι κατά τις διαπραγματεύσεις κυβέρνησης-θεσμών οι δανειστές απέσπασαν τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης για μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ που θα προέλθουν από τη μείωση των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου. Όσο για τα αντίμετρα, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι θα ψηφιστούν και θα εφαρμοστούν από την πρώτη στιγμή είναι προπαγανδιστικό πυροτέχνημα. Τα αντιλαϊκά μέτρα εφαρμόζονται εξ ολοκλήρου από την πρώτη στιγμή, ενώ τα αντίμετρα μόνο αν επιτευχθεί ο στόχος για πλεονάσματα 3,5%, τον οποίο το ίδιο το Γιούρογκρουπ τον θεωρεί εντελώς ανέφικτο.

Με δυο λόγια, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο «πρόγραμμα» και σε νέα επιτροπεία ως το 2021 τουλάχιστον.

Το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι η διαχείριση του πολιτικού κόστους των μέτρων αυτών το επόμενο διάστημα. Αντιλαμβάνεται ότι οι επιπτώσεις θα είναι μεγάλες, ιδιαίτερα στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, τους συνταξιούχους, τους χαμηλά αμειβόμενους με 500 ευρώ και πάνω, τους μικροεπιχειρηματίες, τους αγρότες κλπ.

Στρέφεται κατ’ αρχήν εναντίον του ΔΝΤ κατηγορώντας το για εμμονές που είναι εντελώς αντίθετες με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αυτή όμως τη θέση της κυβέρνησης κανείς ευρωπαϊκός θεσμός δεν τη στηρίζει, ενώ σήμερα το περιβόητο κεκτημένο πλήττεται ανηλεώς σε όλες τις χώρες, τόσο που τείνει να εξαφανιστεί. Προβάλλει τον ισχυρισμό ότι με το ΔΝΤ την χωρίζουν ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις. Το ΔΝΤ, κατά την κυβέρνηση, ασπάζεται «τα οικονομικά της προσφοράς», ενώ η ίδια «τα οικονομικά της ζήτησης». Έτσι η κυβέρνηση ελπίζει ότι, καταγγέλλοντας τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό του ΔΝΤ, απαλλάσσεται η ίδια από τις τεράστιες ευθύνες της. Περισσότερο όμως την απασχολούν άλλα πράγματα. Πώς η υλοποίηση των μέτρων θα μεταφερθεί για μετά το 2020 ώστε το κόστος των αντιλαϊκών μέτρων να το επωμιστεί στο μεγαλύτερο βαθμό η επόμενη κυβέρνηση, ενώ τα λεγόμενα αντίμετρα, αν κάποια απ’ αυτά έχουν θετικό χαρακτήρα, να υλοποιηθούν άμεσα από την 1/1/2019. Βλέπετε το 2019 είναι εκλογικό έτος.

Παράλληλα, βάση συγκεκριμένου σχεδιασμού, προωθεί στην πολιτική ατζέντα θέματα που δεν σχετίζονται με τα οξύτατα προβλήματα της περιόδου. Αναφερόμαστε στο άνοιγμα της συζήτησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, μια συζήτηση που θα τραβήξει χρονικά και ελπίζει η κυβέρνηση ότι θα τραβήξει την προσοχή των εργαζομένων από τα προβλήματα και τις ανάγκες τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αναθεώρηση του Συντάγματος χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο από τις κυβερνήσεις. Το ίδιο έπραξε και η κυβέρνηση της ΝΔ το 2015 όταν οι δανειστές έσφιγγαν τα λουριά της αξιολόγησης.

Μετά από 7 χρόνια μνημονίων, τα λαϊκά προβλήματα είναι πλέον εκρηκτικά και ο χειμώνας του 2016, παρ’ όλα όσα ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, ήταν για το λαό ο χειρότερος. Η ανεργία παραμένει στα ύψη και η ελάχιστη μείωσή της που αναφέρουν οι στατιστικές, είναι λόγω της μερικής απασχόλησης που καλπάζει. Ακόμα και σε όσες οικογένειες έχουν έναν εργαζόμενο η φτώχια και η εξαθλίωση μεγαλώνει. Σχεδόν το 30% των εργαζομένων που απασχολούνται με μερική απασχόληση έχουν μηνιαίες αποδοχές μικρότερες από 400 ευρώ μικτά. Η καταστροφή των μικροεπαγγελματιών συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, ενώ τα προβλήματα των αγροτών καθημερινά διογκώνονται.

Η ανάπτυξη, που είναι το κύριο επιχείρημα της κυβέρνησης, αποδείχνεται «όνειρο θερινής νυκτός». Παρά τις θριαμβολογίες ότι η οικονομία πέρασε στην ανάπτυξη και αλλάζει πρόσημο, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν για το Δ΄ τρίμηνο του 2016 μείωση κατά 1,2% σε σχέση με το προηγούμενο, ενώ συνολικά το 2016 είχαμε ύφεση. Η πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,7% για το 2017 είναι εξωπραγματική.

Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα και το κλείσιμο της αξιολόγησης θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο τα εισοδήματα και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτό ο λαός το αντιλαμβάνεται πολύ καλά, όπως αντιλαμβάνεται τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης και δεν πείθεται καθόλου από τη ΝΔ.

Το ερώτημα είναι το εξής: υπάρχει η δυνατότητα οι εργαζόμενοι να προβάλλουν μαζική και σθεναρή αντίσταση στα μέτρα αυτά και αν όχι να αποτρέψουν την ψήφιση και την εφαρμογή τους, πράγμα με τα σημερινά δεδομένα ιδιαίτερα δύσκολο, τουλάχιστον να δώσουν μια μάχη αξιοπρεπή, αντάξια των παραδόσεων της εργατικής τάξης της χώρας και να γράψουν παρακαταθήκες για το μέλλον; Ή θα επαναληφθεί η φαρσοκωμωδία των κινητοποιήσεων κατά την προηγούμενη αξιολόγηση και η κήρυξη απεργίας το Σαββατοκύριακο; Τα συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα και οι όποιες προετοιμασίες δείχνουν μια από τα ίδια.

Αν η πρόβλεψη μας επαληθευθεί, θα είναι ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην απαξίωση του εργατικού κινήματος.

Τ. Κ

πηγη:  ergatikosagwnas.gr

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για άλλη μια φορά, όπως αναρίθμητες στο παρελθόν, εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι μπορεί να κλείσει συμφωνία για τη δεύτερη αξιολόγηση έως τις 7 Απριλίου.

Την ίδια ώρα έγκυρες πηγές από την ΕΕ έσπευσαν να κινηθούν σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. Αυτές οι πηγές έλεγαν ότι δεν υπήρξε αρκετή πρόοδος σε ό,τι αφορά το δημοσιονομικό, το συνταξιοδοτικό, την αγορά εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας κλπ.

Με δυο λόγια τζίφος!

Πιστέψτε όποιον θέλετε ή κάντε το καλύτερο. Πετάξτε και τους δύο στα σκουπίδια. Γιατί εκεί είναι η θέση τους.

Διότι τόσο η κυβέρνηση και φυσικά η μνημονιακή αντιπολίτευση, όσο και η ΕΕ με το ΔΝΤ εξαπατούν τον ελληνικό λαό και ζημιώνουν αφόρητα μια ταλαιπωρημένη και έρημη χώρα, παίζοντας μεταξύ τους βρώμικα παιχνίδια σκοπιμότητας και τακτικής.

Κυβέρνηση και μνημονιακή αντιπολίτευση, πρώτα απ’ όλα η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη, παίζουν ανάμεσά τους παιχνίδια καρέκλας των προνομίων και των συμφερόντων της σε έναν άθλιο πολιτικό υπαλληλικό ρόλο.

Από την άλλη οι πιστωτές, ΕΕ και ΔΝΤ, παίζουν άγριο παιχνίδι με διαφορετικές στοχεύσεις.

Το ΔΝΤ επιδιώκει να βρει εύσχημο τρόπο να φύγει από το ούτως ή άλλως αποτυχημένο ελληνικό πρόγραμμα, για να διατηρήσει, υποτίθεται, τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας που του έχουν απομείνει.

Η γερμανική ΕΕ δεν θέλει να δεσμευθεί σε τίποτα με την Ελλάδα πριν τις γερμανικές εκλογές και μέχρι τότε το κύριο που την ενδιαφέρει δεν είναι τόσο το γρήγορο ξεκαθάρισμα σχετικά με την ύπαρξη ή μη της συμφωνίας για τη δεύτερη αξιολόγηση, αλλά το πώς θα «τσουλήσουν» όπως-όπως τα πράγματα με την Ελλάδα, χωρίς να προκαλέσουν προβλήματα στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται σε Γαλλία και Γερμανία.

Όλοι ξέρουν στην ΕΕ και στο ΔΝΤ, όπως όλοι ξέρουν – και αν δεν ξέρουν τόσο το χειρότερο – είτε είναι στην κυβέρνηση είτε στη ΝΔ είτε στα άλλα κόμματα-κοιμητήρια της Βουλής, ότι η Ελλάδα είναι ένα «οικονομικό πτώμα», που το περιφέρουν άταφο μόνο και μόνο γιατί έτσι εξυπηρετούν σκοπιμότητες και άθλια συμφέροντα.

Τα μνημονιακά κόμματα το κάνουν αυτό διότι αν αναγνωρίσουν τον επιθανάτιο ρόγχο, θα το πληρώσουν πανάκριβα και με τεράστιες ποινικές ευθύνες στα βασικά τους πρόσωπα. Το κάνουν, ακόμα χειρότερα, γιατί η μάχη της εξουσίας είναι πάντα πιο σημαντική από οποιανδήποτε άλλη θετική και ανιδιοτελή υπηρεσία στον τόπο.

Η γερμανική ΕΕ, επίσης, γιατί το ΔΝΤ επιθυμεί να ξεκουμπιστεί από το πρόγραμμα, θέλει να κρατάει «άταφο» το ελληνικό «οικονομικό πτώμα», μόνο και μόνο διότι Merkel και Schäuble, είναι αδύνατον να διανοηθούν μια ριζοσπαστική λύση του ελληνικού προβλήματος και επιδιώκουν, όπως-όπως, να το μεταφέρουν σε άλλα χέρια για να μη σκάσει η ελληνική βόμβα της βέβαιης χρεοκοπίας στα χέρια τους. Διότι τότε στην Γερμανία θα τους κρεμάσουν ανάποδα.

Γιατί είναι αυτοί που επέβαλαν στην Ελλάδα τρία μνημονιακά προγράμματα, υποτίθεται για να σώσουν τη χώρα και για να πληρώσει η τελευταία το υποτιθέμενο χρέος της (στην πραγματικότητα αρωγή στις ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες).

Αντ’ αυτών η Ελλάδα αντί να σωθεί, χρεοκόπησε. Η Γερμανία έχασε τα λεφτά της και η Ελλάδα ψάχνει για νέο «προστάτη».

Merkel και Schäuble δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν.

Να γιατί, λοιπόν, παθαίνουν πανικό στην ιδέα της ελληνικής χρεοκοπίας και της συνακόλουθης εξόδου από την ευρωζώνη ή και το αντίστροφο.

Όταν ο Schäuble έστελνε μήνυμα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, έτρεμε αυτήν την έξοδο, αλλά έτσι βολιδοσκοπούσε τις προθέσεις της εθελόδουλης ελληνικής πλευράς.

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2017, οι πιστώσεις του δημοσίου, που εγγράφονται στον προϋπολογισμό αυτού του χρόνου, θα ανέλθουν σε 563 δισ. ευρώ (!) περίπου και αποτυπώνουν τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις με swaps και συμφωνίες επαναγοράς χρέους του παρελθόντος και του παρόντος, για τις οποίες οι ποινικές ευθύνες είναι κακουργηματικές.

Πώς μπορούν να αποπληρωθούν τέτοια χρέη, τα οποία είναι και έκνομα και παροιμιώδη;

Και πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μια τόσο εγκληματική πολιτική ελίτ στη χώρα που σε τέτοιες καταστάσεις δεν τολμά να ψελλίσει την ανάγκη διαγραφής του χρέους, ούτε καν μεγάλου μέρους του;

Και όμως, τούτη την ώρα γίνονται συζητήσεις για πολυετή πρωτογενή πλεονάσματα φανταστικού ύψους 3,5% του ΑΕΠ (εκτός και αν το ΑΕΠ πέσει κάτω του ημίσεος) και νέα μέτρα που θα δώσουν την χαριστική βολή στο αφορολόγητο, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις, τη δημόσια ενέργεια και τον δημόσιο πλούτο μαζί.

Και μπαίνουν πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί η Γερμανία και να δοθεί η ψεύτικη εντύπωση, το ψέμα καταστροφής μιας χώρας, ότι μπορεί η Ελλάδα να βγει στις αγορές και να αποπληρώσει ένα χρέος που στα επόμενα χρόνια μετά το 2020 σταδιακά θα εκτοξευθεί ίσως και στο 400% του ΑΕΠ!

Πόσο είναι δυνατόν να ψηφισθούν τώρα μέτρα τέτοιας έκτασης κοινωνικής εξόντωσης, όπως αυτά που ζητούν ΕΕ και ΔΝΤ, όταν το 2017 είναι η χρονιά που ερημώνουν οι εμπορικές αγορές και άνθρωποι, είτε από έλλειψη φροντίδας, είτε από ασιτία θα πεθαίνουν της πείνας, όπως τα κατοχικά χρόνια;

Όλες οι πολιτικές εξελίξεις μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι δυνατές και όλα τα πολιτικά και κοινωνικά ενδεχόμενα δυνατά. Θα λέγαμε μάλιστα ότι αυτό που θα προκύψει μάλλον θα συνιστά έκπληξη, την οποία κανείς δεν θα έχει προβλέψει και όλοι θα ισχυρίζονται, ως συνήθως, ότι την είχαν προείπει.

Η τραγωδία είναι, ότι οι δημοσκόποι και τα καλολαδωμένα Μέσα Ενημέρωσης θέλουν να μας πείσουν, ότι λύση είναι ο μακάβριος Κυρ. Μητσοτάκης, ο άνθρωπος που, είτε ως βουλευτής, είτε ως υπουργός, δεν υπάρχει εντολή των πιστωτών που να μην την έχει εκτελέσει και μνημονιακή βρωμιά που να μην την έχει στηρίξει.

Η λύση σήμερα στην Ελλάδα είναι η λαϊκή εξέγερση και η ανατροπή για όσους/-ες δεν θέλουν να χρεωθούν τον αφανισμό μιας χώρας και την συνενοχή σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σύγχρονης ιστορίας και σε μια από τις μεγαλύτερες ληστείες.

πηγη: iskra.gr

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Στό βήμα του Ε.Κ.Π ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ.

Πραγματοποιήθηκε στις 10-11 Μάρτη 2017 το τακτικό ετήσιο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Ένα συνέδριο το οποίο για άλλη μια φορά ήταν μακριά από τους εργαζόμενους τα προβλήματα και τις αγωνίες τους.

Ένα συνέδριο το οποίο το χαρακτήριζε η πενιχρή συμμετοχή των εκλεγμένων αντιπροσώπων, το οποίο έγινε ως μια τυπική καταστατική διαδικασία γιατί έτσι έπρεπε…..

Μάλιστα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και της ΔΑΚΕ είχαν την φαεινή ιδέα να γίνει αυτό δύο μέρες!!

Για άλλη μια φορά δεν υπήρξε απολογισμός – προγραμματισμός ενώ ο Πρόεδρος του Ε.Κ.Π (ΠΑΜΕ) ανέλαβε και αυτήν την φορά τον θλιβερό ρόλο να παρουσιάσει στο Συνέδριο του ΕΚΠ εισήγηση του ΠΑΜΕ!

Επακόλουθο αυτής της εκφυλιστικής – διαλυτικής διαδικασίας που έχει δρομολογηθεί στο ΕΚΠ είναι το γεγονός ότι το ετήσιο Συνέδριό του αντί να αποτελέσει σταθμό και αφετηρία μιας μεγάλης ενωτικής αγωνιστικής και ταξικής συσπείρωσης και αντεπίθεσης για τα συνδικάτα της εργατούπολης του Πειραιά, να μετατραπεί σε ένα παροπλισμένο, αφυδατωμένο από κάθε αγωνιστική δράση και διεκδίκηση φορέα ο οποίος λειτουργεί ως ένας εκλογικός μηχανισμός και με δική τους ευθύνη το οδηγούν στον μαρασμό και στην απαξίωση!!

Στην τοποθέτησή του ο επικεφαλής του Συνδυασμού Εργατική Ταξική Συσπείρωση, μέλος του Δ.Σ του Ε.Κ.Π και Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, άσκησε κριτική και καταλόγισε ευθύνες στο κοινό μέτωπο του κομματικού, κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού (ΠΑΜΕ – ΜΕΤΑ – ΕΜΕΙΣ – ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) ότι με την τακτική τους έχουν μετατρέψει το ιστορικό Εργατικό Κέντρο Πειραιά σε ένα άδειο κουφάρι μακριά από τα προβλήματα των εργαζομένων της πόλης και στην καλύτερη περίπτωση εξαντλεί τον ρόλο και την δράση του σε κάποια Δελτία Τύπου, και αυτά με επιλεκτικό τρόπο και σύμφωνα με τις στοχεύσεις κυρίως του ΠΑΜΕ!!!

Επίσης κατήγγειλε στο σώμα των αντιπροσώπων την άθλια και αντιδημοκρατική μεθόδευση των παραπάνω δυνάμεων να αποκλείσουν από το Προεδρείο του Εργατικού Κέντρου την δεύτερη δύναμη, όπως αυτή καταγράφτηκε στο προηγούμενο εκλογικό συνέδριο του ΕΚΠ, την «Εργατική Ταξική Συσπείρωση».

Κατά τα λοιπά το ΠΑΜΕ αποκηρύσσει και καταγγέλλει μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε απόπειρα αποκλεισμού του, από τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, από τα Προεδρεία, όταν καταπατάται η αρχή της αντιπροσωπευτικότητας και της αναλογικότητας!!

Αυτή η αρχή, όπως περίτρανα αποδείχνεται στο ΕΚΠ, έχει ισχύ και εφαρμογή μόνο όταν εξυπηρετεί τα μικροπαραταξιακά συμφέροντα και τις σκοπιμότητες του ΠΑΜΕ.

Το ΠΑΜΕ στην ουσία με την ψήφο του καθόρισε και επέβαλε ποιους θέλει στο Προεδρείο και ποιους πράγματι εχθρεύεται και εναντιώνεται.

Απέδειξε ότι σύμμαχους θέλει, γιατί το βολεύει και το διευκολύνει, τις δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού οι οποίες είναι του χεριού του και του βάζουν πλάτη στους χειρισμούς και στην ακίνδυνη στρατηγική και τακτική του για τα οξυμένα και συσσωρευμένα προβλήματα της εργατικής τάξης. Και βέβαια για να υλοποιήσει αυτήν την αντιδημοκρατική τακτική δεν διστάζει να αλλοιώσει και να ποδοπατήσει την εκφρασμένη δημοκρατική βούληση των εργαζομένων, όπως αυτή καταγράφτηκε στο περσινό εκλογικό συνέδριο!!

Από την άλλη οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού ως αντάλλαγμα παραδίδουν και τυπικά τα κλειδιά και την σφραγίδα του ΕΚΠ στα χέρια του ΠΑΜΕ!!

Το κρίσιμο ζήτημα όμως για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους στον Πειραιά και ευρύτερα στην χώρα μας δεν είναι τα παιχνίδια (έξω από αρχές και αξίες) που μπορεί να παίζουν οι παραπάνω παρατάξεις. Το κομβικό σημείο για τους εργαζόμενους είναι ότι σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης για την χώρα, τον λαό και τους εργαζόμενους και με δεδομένο ότι κυβερνητικές πολιτικές σήμερα και χθες αλλά και οι στρατηγικές επιλογές του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου και των πολιτικών των ιμπεριαλιστικών και τοκογλυφικών κέντρων έχουν επιβάλει σαρωτικές και καταστροφικές αλλαγές από την πλευρά των συνδικάτων την ίδια στιγμή, και του ΕΚΠ, υπάρχει αδράνεια αντί της οφειλόμενης αντίστασης και πάλης!!

Οι βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές ιδιαίτερα την περίοδο των μνημονίων έχουν συνθλίψει τις κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες και θυσίες πολλών δεκαετιών, έχουν οδηγήσει στην συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων, των ΣΣΕ, του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος και των συνταξιοδοτικών κατακτήσεων, οδηγούν στο ξεπούλημα και στο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας και των μεγάλων δημόσιων παραγωγικών επιχειρήσεων.

Και όχι μόνο αυτό, το αμέσως επόμενο διάστημα η κυβέρνηση, το πολιτικό μνημονιακό μπλοκ ετοιμάζεται να δώσει την χαριστική βολή στα εναπομείναντα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού με νέα πιο εξοντωτικά και σφαγιαστικά μέτρα στην κοινωνική ασφάλιση και τις συντάξεις, σε νέα φοροεπιδρομή (δραστική μείωση στο αφορολόγητο), την απελευθέρωση των απολύσεων, το τσάκισμα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων με κορυφαίο τους δρακόντειους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας!!

Στην πραγματικότητα το μεγάλο κεφάλαιο παίρνει στις συνθήκες αυτές μια ιστορική ρεβάνς από τις δυνάμεις της εργασίας!

Το νέο σκληρό και επώδυνο αντεργατικό πακέτο κυβέρνησης και κουαρτέτου προωθείται σε μια περίοδο που η ανεργία στην χώρα ξεπερνάει το 29% ενώ μεγάλα λαϊκά και εργατικά τμήματα οδηγούνται στην φτώχεια, την εξαθλίωση και στο κοινωνικό περιθώριο.

Την ίδια στιγμή το μεγάλο κεφάλαιο αυξάνει τα κέρδη του, ενισχύει και διευρύνει τα προνόμιά του!

Παράλληλα το δημόσιο σύστημα υγείας υποβαθμίζεται και οι προσφερόμενες υπηρεσίες συνεχώς χειροτερεύουν, οι ελλείψεις στα νοσοκομεία σε προσωπικό, φάρμακα παίρνουν ανησυχητικές και επικίνδυνες διαστάσεις για την υγεία και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού μας.

Το ίδιο δραματικές είναι οι συνθήκες στην δημόσια εκπαίδευση και στην κοινωνική πρόνοια.

Η άδεια αίθουσα του Συνεδρίου του ΕΚΠ στην διάρκεια της Συνέλευσης

Μπροστά σε αυτή την ζοφερή κατάσταση βλέπουμε για άλλη μια φορά ότι οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές παρατάξεις που έχουν την πλειοψηφία στα κορυφαία συνδικαλιστικά όργανα (ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ) αδρανούν, αδιαφορούν και με την τακτική τους στρώνουν τον δρόμο να περάσουν και αυτή την φορά τα σφαγιαστικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων.

Οι ηγεσίες αυτές δεν εκπροσωπούν και δεν εκφράζουν στο ελάχιστο τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, στην ουσία τόσο πριν όσο και τώρα βάζουν πλάτη στο σύστημα να υλοποιηθούν οι αντεργατικοί του σχεδιασμοί.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΜΕΤΑ – ΕΜΕΙΣ) ούτε θέλουν ούτε μπορούν να οργανώσουν και να διεξάγουν έναν συνεπή αγώνα για να φρενάρουν, να εμποδίσουν και να ανατρέψουν την επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου και των δανειστών.

Στην ουσία είναι στην ίδια όχθη, υπηρετούν την ίδια πολιτική της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, στηρίζουν τις αναδιαρθρώσεις του καπιταλιστικού συστήματος, είναι υπέρ του θεσμοθετημένου νεοφιλελευθερισμού, της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ. Η θέση τους στο δημοψήφισμα αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση σε αυτή μας την εκτίμηση!!

Από την άλλη οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δηλώνουν πίστη στο δόγμα της κομματικής περιχαράκωσης και κατ’ επέκταση της διασπαστικής τακτικής αρνούνται και αντιμάχονται λυσσαλέα κάθε προσπάθεια και πρωτοβουλία ο αγώνας αυτός να πάρει Πανεργατικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά, αρνούνται την κοινή δράση με άλλες αγωνιστικές και ταξικές δυνάμεις βολεύονται με την ανακύκλωση κάποιων συγκεντρώσεων και συλλαλητηρίων, θέλουν και επιθυμούν να περιχαρακώσουν και τις άλλες δυνάμεις, όταν και όποτε τους απευθύνουν κάλεσμα συμπόρευσης επιδιώκουν αυτό να γίνεται κάτω από την δική τους στρατηγική και τακτική και προφανώς τους θέλουν για νεροκουβαλητές που θα στηρίζουν και θα δικαιώνουν την επιζήμια για το κίνημα γραμμή τους η οποία επί σειρά ετών δοκιμάζεται, αποτυγχάνει στην στόχευσή της και στην ουσία δεν θίγει το σύστημα, δεν θίγει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και πολύ περισσότερο δεν παράγει θετικά αποτελέσματα στην απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής!!

Παρά ταύτα, οι δυνάμεις αυτές του ΠΑΜΕ μας ασκούν κριτική σχετικά με την πρωτοβουλία τους που αφορούσε το σχέδιο νόμου για τις ΣΣΕ, όπως αναφέρονται στην ανακοίνωσή τους στο σημερινό συνέδριο του Ε.Κ.Π.

Η αλήθεια είναι ότι στο ΕΚΠ αυτή η πρωτοβουλία στηρίχθηκε από εμάς και χάρη στην «Εργατική Ταξική Συσπείρωση» λήφθηκε απόφαση με τον όρο όμως ότι το ΕΚΠ θα έχει λόγο και ρόλο στον σχεδιασμό, στην οργάνωση και την διεξαγωγή των κινητοποιήσεων.

Δυστυχώς το ΠΑΜΕ επιβεβαίωσε πλήρως τις ανησυχίες μας ότι θέλει και επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τις άλλες αγωνιστικές δυνάμεις με μοναδικό σκοπό να υλοποιήσει τους στόχους του και στην ουσία να παραγκωνίσει στην συνέχεια αυτές τις δυνάμεις για τις οποίες επιφυλάσσει τον ρόλο του χειροκροτητή της πολιτικής του!

Είναι προφανές σε αυτό το πλαίσιο επιβολής και ηγεμονισμού του ΠΑΜΕ εμείς ούτε θα συνδράμουμε, ούτε θα συμπορευθούμε στην αδιέξοδη και διασπαστική του τακτική!!

Αντίθετα παλεύουμε για μια ευρύτατη αγωνιστική συσπείρωση με ταξικό πρόσημο με αναφορά στα προβλήματα και στην αντιμετώπιση της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής να οικοδομηθεί ένα εργατικό μέτωπο που θα θέτει προωθημένους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς στόχους, της σύγκρουσης και της ρήξης με τις αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές, που θα διαμορφώσει συνθήκες ανατροπής αυτής της πολιτικής με πολύμορφους καθημερινούς αγώνες, με κοινή και συντονισμένη δράση. Με στόχους όχι μόνο την κατάργηση των παλιών και νέων μνημονιακών πολιτικών αλλά και της διαγραφής του χρέους, αίτημα που πρέπει να είναι στα κεντρικά του συνδικαλιστικού κινήματος!!

Αυτός ο αγώνας στις σημερινές συνθήκες μπορεί να οργανωθεί μόνο από τα κάτω και με την συμμετοχή πρωτοβάθμιων εργατικών Σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα σε στενή σύνδεση με τους χώρους δουλειάς και τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Ταυτόχρονα ο εκπρόσωπος της «Εργατικής Ταξικής Συσπείρωσης» άσκησε εντονότατη κριτική στις δυνάμεις των παρατάξεων ΜΕΤΑ – ΕΜΕΙΣ (Ενωτική Αγωνιστική Συνεργασία) – ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ ότι με την στάση τους είναι υπαίτιοι και υπεύθυνοι για τα διαλυτικά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν το ΕΚΠ αφού δεν έχουν την παραμικρή παρέμβαση, παρουσία, συμμετοχή και δράση, μέσω των Σωματείων που ελέγχουν, στους πολύμορφους αγώνες που αναπτύσσονται.

Είχαν και έχουν ως μοναδική αναφορά την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, με την οποία συμπορεύονται και ταυτίζονται με την τακτική της και έχουν τεράστια ευθύνη για την πλήρη αδρανοποίηση των Συνδικάτων στα οποία έχουν την πρώτη ευθύνη.

Ταυτόχρονα και στις απεργίες που αποφασίζονται από την ΓΣΕΕ οι δυνάμεις αυτές όχι μόνο δεν συμβάλουν στην επιτυχή έκβασή τους αλλά στην ουσία τις υπονομεύουν αφού δεν προβαίνουν στην παραμικρή οργάνωση και προετοιμασία αυτών των αγώνων με αποτέλεσμα μεγάλοι εργασιακοί χώροι στον Πειραιά να μην έχουν ούτε έναν απεργό, όπως είναι οι εκατοντάδες μεγάλες ναυτιλιακές – εμπορικές και άλλες επιχειρήσεις!!

Κατά τα λοιπά κρατούν θέσεις και αξιώματα στο ΕΚΠ που δεν τους ανήκουν και με την ανυπαρξία τους βάζουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην διαλυτική κατάσταση των Σωματείων και ευρύτερα του Ε.Κ.Πειραιά!!

Συνεχίζοντας σημείωσε:

Όσο το Εργατικό Κέντρο Πειραιά κινείται σε μια κατεύθυνση που αρχίζει και τελειώνει την παρέμβασή του στην στήριξη των δράσεων και πρωτοβουλιών του ΠΑΜΕ και στην ουσία να έχει έμπρακτα αποποιηθεί τον ρόλο του ως ένα συλλογικό όργανο που πρέπει να αποτελεί το κέντρο αντίστασης, πάλης, διεκδίκησης, συντονισμού και αλληλεγγύης, η θέση μας θα είναι αρνητική και για τον λόγο αυτόν και αυτή την φορά θα καταψηφίσουμε τον ανύπαρκτο απολογισμό και προγραμματισμό δράσης.

Καλά θα κάνει το ΠΑΜΕ να εγκαταλείψει τις υποκριτικές κορώνες και φανφάρες όπως αυτές καταγράφονται στην σχετική ανακοίνωση της ΔΕΣΚ (ότι ακόμη δεν έχει αυτοδυναμία στο ΕΚΠ) η πραγματικότητα τους διαψεύδει και αποδεικνύεται επί σειρά ετών το ΠΑΜΕ έχει τόσο την άμεση όσο και την έμμεση στήριξη του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Εξάλλου αυτό αποδείχθηκε περίτρανα στην περσινή ψηφοφορία για την εκλογή εφορευτικής επιτροπής όπου οι 13 ψήφοι της ΔΑΚΕ του συνεδρίου (για εκλογή Δ.Σ ΕΚΠ) με την μαζική στήριξη από το ΠΑΜΕ εκτοξεύτηκαν και έφτασαν τους 50(!!!), αριθμός ικανός να εκλεγεί ο εκλεκτός της ΔΑΚΕ στην εφορευτική και αντίστοιχα να μην εκλεγεί ο εκπρόσωπος της «Εργατικής Ταξικής Συσπείρωσης».

Η συνέχεια είναι γνωστή και την αναφέρουμε παραπάνω με το ΠΑΜΕ πρωταγωνιστή και θλιβερούς κομπάρσους τα δεκανίκια του (ΜΕΤΑ – ΕΜΕΙΣ – ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ). Απέκλεισαν πραξικοπηματικά την εκπροσώπησή μας από το Προεδρείο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά.

Κατά συνέπεια τα κροκοδείλια δάκρυα ότι ακόμη δεν έχουν την τυπική πλειοψηφία στο ΕΚΠ λέγονται και γράφονται για εσωτερική κατανάλωση!!!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που επιβεβαιώνει απόλυτα τις παραπάνω εκτιμήσεις μας αναφορικά με την κοινή σύμπλευση των δυνάμεων του κομματικού – κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού αποτελεί το γεγονός ότι η πρότασή μας που κατατέθηκε και ψηφίστηκε για 24ωρη απεργία στο Δ.Σ του Ε.Κ.Π στις 2/2/2017 η οποία συμφωνήθηκε να αποτελέσει μια σημαντική πρωτοβουλία του Ε.Κ. Πειραιά προς όλα τα Εργατικά Κέντρα, τις ομοσπονδίες και τα Σωματεία της χώρας μας με μεθοδευμένη κωλυσιεργία, έγινε προσπάθεια από όλες αυτές τις δυνάμεις να ακυρωθεί και όταν τελικά αναγκάστηκαν να δημοσιοποιήσουν την σχετική απόφαση του Δ.Σ του Ε.Κ.Π όχι μόνο δεν έκαναν το παραμικρό για την υλοποίησή της αλλά αντίθετα ξέχασαν να κοινοποιήσουν την σχετική απόφαση στις άλλες Ομοσπονδίες και στα Εργατικά Κέντρα της χώρας!!!

Στην νέα μας πρόταση που κατατέθηκε στο Συνέδριο του ΕΚΠ στις 10-11/3/2017 και προσδιόριζε τον χρόνο κήρυξης απεργιακής κινητοποίησης έως τις 10 Απρίλη 2017.

Οι δυνάμεις ΜΕΤΑ – ΕΜΕΙΣ (Αγωνιστική Ριζοσπαστική Συνεργασία), της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚΕ ακολούθησαν τον δρόμο της ένοχης σιωπής ενώ το ΠΑΜΕ μίλησε για την ανάγκη ενημέρωσης και αόριστα για κάποια απεργία, χωρίς να προσδιορίζει με κανέναν τρόπο τον χρόνο της, η οποία θα πρέπει να γίνει στο μέλλον, προφανώς την Πρωτομαγιά θα λέγαμε εμείς!!!

Είναι πασιφανές ότι οι δυνάμεις αυτές και κυρίως το ΠΑΜΕ, δεν διδάχθηκαν το παραμικρό από την απεργία φάντασμα για το ασφαλιστικό που την διακινούσαν επί μήνες και η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε μια βδομάδα πριν το Πάσχα με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα!!!

Κατά τα λοιπά περισσεύουν οι αγωνιστικές τους κορώνες…..

Πειραιάς 16/3/2017

«Εργατική Ταξική Συσπείρωση»

Η ανάλυση των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν για την Ανταρκτική είναι σημαντική για την καταγραφή και τη μελέτη των διακυμάνσεων της θερμοκρασίας στο μέλλον.

των Γιάννη Ελαφρού, Γιώργου Τσαντίκου

Ευρεία απήχηση και έντονο προβληματισμό έχει δημιουργήσει η πρόταση-κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κοινή δράση με στόχο την απόκρουση-ανατροπή των νέων σφαγιαστικών μέτρων. Δεν είναι τυχαίο πως σχολιάστηκε με άρθρα και αναρτήσεις στο διαδίκτυο ως θετική και αναγκαία βάση για μια παρέμβαση αντεπίθεσης του μαζικού κινήματος. Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται σε ΚΚΕ, ΛΑΕ και τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς.

Μέχρι στιγμής το ΚΚΕ «απάντησε» με ένα σχόλιο στον Ριζοσπάστη, όπου αναφέρεται: «Πότε ακριβώς κατάλαβαν οι δυνάμεις που σήμερα αποτελούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι “η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ υποτάσσεται στα μνημόνια, στην αστική στρατηγική, στην εργοδοσία, στην ΕΕ και στις κυβερνήσεις”;» Και ισχυρίζεται ο «Ρ» πως «όλοι μαζί πετροβολούσαν το ΠΑΜΕ ως “διασπαστή του κινήματος”», «ενώ οι δυνάμεις της σημερινής ΑΝΤΑΡΣΥΑ έγιναν ουκ ολίγες φορές “κλακαδόροι” της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας». Βεβαίως είναι γνωστή η πολύχρονη συμβολή των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να απαντήσει το ΚΚΕ επί της ουσίας, ανταποκρινόμενο στην ανάγκη των καιρών και όχι να στρίβει με ανώνυμα σχόλια… Η ΛΑΕ έχει καταρχήν εμφανιστεί θετική στο να συζητήσει την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ταυτόχρονα ανώνυμος σχολιογράφος της Iskra.gr προσπάθησε μάλλον να την υποβαθμίσει. Αφού τη χαρακτηρίζει «θαυμάσια» και «αξιέπαινη», σημειώνει πως η πρόταση «δεν είναι κάτι καινούργιο» και πως για τη ΛΑΕ η κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς αποτελεί «πάγια, αμετάθετη και διαχρονική θέση». Και σημειώνει: «Θα περιοριστούμε μόνο εκεί; Ή θα πρέπει να επιδιώξουμε και να έχουμε ως επείγουσα, λόγω και των περιστάσεων, προοπτική και την πολιτική συνεργασία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς». Το να θεωρείς δεδομένο και «παλιό» την κοινή δράση για την ανατρεπτική πάλη του κινήματος, που ελάχιστες φορές επιτεύχθηκε ουσιαστικά (και με σημαντικές ευθύνες των δυνάμεων της ΛΑΕ, που δεν έχουν ξεκόψει από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και την κομματικοκεντρική αντίληψη), και να θέτεις την πολιτική συνεργασία ως επείγουσα (όλων των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, χωρίς το αναγκαίο πολιτικό πλαίσιο και τις ριζοσπαστικές τομές για να εμπνεύσει) είναι σίγουρος δρόμος για να πεταχτεί η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον κάλαθο των αχρήστων, μετά πολλών επαίνων. Ελπίζουμε πως δεν θα είναι αυτή η τοποθέτηση της ΛΑΕ…

«Πρόκειται αναμφίβολα για κάτι θετικό, κάτι που το Ξεκίνημα υποστηρίζει και ανέκαθεν πρόβαλλε», αναφέρεται σχετικά με την πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε άρθρο στην ιστοσελίδα της οργάνωσης. Κάτω από το ερώτημα «Πώς θα γίνουν τα λόγια έργα», το άρθρο θέτει –από τη δική του σκοπιά– όρους και προϋποθέσεις για να «υπάρξουν διαδικασίες που με καλή διάθεση και ειλικρίνεια θα φέρουν κοντά τις διαφορετικές δυνάμεις της Αριστεράς», έτσι ώστε να μην καταρρεύσει η όλη προσπάθεια από «επίδειξη “υπερβάλλοντος επαναστατικού ζήλου” ή μικροκομματικών ανταγωνισμών.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα προχωρήσει το επόμενο διάστημα την πρότασή της, με συγκεκριμένο τρόπο. Την ίδια ώρα αναπτύσσεται η πολιτική εξόρμηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την παρουσίαση συνολικά της πολιτικής της πρότασης. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και Δευτέρα κορυφώθηκε σε Ήπειρο και Γρεβενά η πολιτική καμπάνια των Τοπικών Επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την προηγούμενη Δευτέρα, ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μίλησε σε επιτυχημένη μαζική εκδήλωση στα Γιάννενα, ενώ εκδηλώσεις έγιναν σε Άρτα, Πρέβεζα, Ηγουμενίτσα και Γρεβενά. «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει συμπληρώσει δύο χρόνια μνημονιακής αφαίμαξης, ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, περικοπών μισθών και εξαφάνισης των συντάξεων, πλειστηριασμών και φοροαρπαγής, στήριξης των τραπεζιτών και συμφωνιών ενίσχυσης του ιμπεριαλιστικού άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ», τόνισε χαρακτηριστικά.

Γι’ αυτό, υπογράμμισε, «τίθεται με έντονο τρόπο το ζητούμενο της συσπείρωσης των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που επιδιώκουν την ανατροπή αυτής της επίθεσης, την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του λαού από τη μέγγενη των ευρωμνημονίων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την ανεξαρτησία από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς». «Είναι ανάγκη να αναπτυχθεί ο διάλογος για κοινό βηματισμό και πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ Αριστεράς και των δυνάμεων που κινούνται ενάντια στη λογική του συμβιβασμού και της διαχείρισης του συστήματος», τόνισε ο Αντ. Δραγανίγος.

Πηγή: prin.gr

Μόνον όταν θα υπάρχει διαρθρωτικός δημοσιονομικός χώρος πάνω από τους στόχους του προγράμματος για το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορεί η Ελλάδα να κάνει χρήση των αντισταθμιστικών μέτρων που διαπραγματεύεται την τρέχουσα περίοδο με τους θεσμούς. Αυτό ξεκαθαρίζει ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ σε ενημέρωση που παρείχε την Παρασκευή 10 Μαρτίου στην ολλανδική Βουλή ενόψει του προσεχούς Eurogroup της 20ης Μαρτίου.

Αρχικά η κυβέρνηση διεκδικούσε τη μείωση του ΕΝΦΙΑ ώστε να ελαφρυνθούν οι ιδιοκτησίες που δεν αποφέρουν κανένα εισόδημα, κάτι που δεν αποδεχτήκαν οι δανειστές, χωρίς όμως να αποκλείσουν εντελώς κάποιες διορθωτικές κινήσεις στον φόρο. Το οικονομικό επιτελείο έθεσε στη διαπραγμάτευση τη μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα, κάτι που όμως επίσης απέρριψαν ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ και ESM. Το ίδιο δε έπραξαν και για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών.

Στις συζητήσεις των Αθηνών που ολοκληρώθηκαν την προηγούμενη Πέμπτη το βάρος των θεσμών έπεσε στη μείωση του φόρου στις επιχειρήσεις, στη μείωση των ανώτατων συντελεστών φορολογίας φυσικών προσώπων και στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής με δράσεις όπως η καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας. Ωστόσο, καμία από αυτές τις παρεμβάσεις δεν λειαίνει τις επιπτώσεις από τα μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ που καλείται να προνομοθετήσει η κυβέρνηση για το 2019.

Πηγή: CNN.gr

Απομένει να δώσει εργασιακά, ΕΝΦΙΑ για να κλείσει η αξιολόγηση και να εξακολουθεί η χώρα να βρίσκεται σε ομηρεία

Ερωτηθείς από ‘ πού ‘βλέπει ‘ να φτάνει το ύψος των κύριων συντάξεων, είπε: ‘Αυτήν τη στιγμή, σήμερα, 1 στους 2 από τα 2.650.000 συνταξιούχους που έχουμε, παίρνει κάτω από 660 ευρώ καθαρά. Αν συμβούν όλα αυτά, συν την ευελιξία της απασχόλησης, συν τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης που έχει το ΔΝΤ από 18 δισ. να πάει στα 12, τότε 1 στους 2 θα παίρνει μία σύνταξη στα 550 ευρώ καθαρά και αν μπει το θέμα μείωσης του αφορολόγητου σε αυτές τις κατηγορίες εισοδήματος, θα φτάσουμε γύρω στα 480 ευρώ ‘.

Ο ίδιος έκρουσε ‘καμπανάκι κινδύνου’ για την κατάσταση του ασφαλιστικού συστήματος τη δεκαετία 2020-2030, τονίζοντας:

Τη δεκαετία 2020, όπως είναι ο ελληνικός πληθυσμός σήμερα, με τη βάση δεδομένων που έχουμε εμείς, φαίνεται ότι θα συντελεστεί το φαινόμενο, που λέμε στην κοινωνική ασφάλιση «baby boom». Δηλαδή, θα έχουμε μία αύξηση των συνταξιούχων λόγω γήρανσης του πληθυσμού. Και τη δεκαετία αυτήν, θα συνταξιοδοτηθούν στην Ελλάδα αυτοί που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1960. Και σε αυτή τη δεκαετία έχουμε το υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ‘.

Με αφορμή την εκτίμηση ότι την επόμενη 20ετία ο πληθυσμός της χώρας θα μειωθεί έως και 1 εκατομμύριο, ο κ. Ρομπόλης σημείωσε:

‘Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι, αν τελικά πάμε προς αυτήν την κατεύθυνση, υπάρχουν δύο ζητήματα. Το ένα σε σχέση με το ασφαλιστικό. Εμείς είδαμε ότι, εάν δεν αποκατασταθεί η αρνητική επίπτωση της γήρανσης του πληθυσμού στο ασφαλιστικό, τότε κάποια στιγμή στο μέλλον θα μειωθούν οι συντάξεις περαιτέρω, 17,5% ‘.

Και πρόσθεσε: ‘Η ελληνική Πολιτεία από χθες ενόψει αυτής της κατάστασης πρέπει να διαμορφώσει μία ολοκληρωμένη δημογραφική πολιτική. Και σήμερα να την είχαμε έτοιμη και να την εφαρμόζαμε, αργεί να αποδώσει ‘

πηγη: iskra.gr