Παναγιώτης Μαυροειδής

Τέλος λοιπόν στη λεγόμενη «Γερμανική εξαίρεση» με την θριαμβευτική είσοδο του ακροδεξιού AFD στη Βουλή στις πρόσφατες εκλογές.

Η  Süddeutsche Zeitung,  χαρακτηρίζει την είσοδο της AfD στη Βουλή «ιστορικό βήμα προς τα πίσω» και σημειώνει ότι «αυτό που έρχεται δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια δοκιμασία για την δημοκρατία μας».

Αποτελεί ωστόσο και δοκιμασία για τις εν πολλοίς εύκολες ερμηνείες που δίνονται στο πολύ ευρύτερο φαινόμενο της ακροδεξιάς ή/και της νεοφασιστικής δεξιάς, ειδικά στα «λίκνα» της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία και από τη Γαλλία ως τη Σκανδιναβικές χώρες, πνέει ο ίδιος δυσώδης άνεμος.

Η πρώτη εύκολη εξήγηση είναι ότι οι Γερμανοί ακροδεξιοί «τρύγησαν» τη διάχυτη αντι-μεταναστευτική υστερία. Και όμως αυτό αποτελεί ένα μόνο παράγοντα από τους πολλούς που παίζουν ρόλο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι την πολύ  μεγάλη άνοδό τους την πετυχαίνουν στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, παρά το γεγονός ότι αυτά δεν αποτελούν σημεία προορισμού και εγκατάστασης μεταναστών και προσφύγων, τουλάχιστον  στην έκταση που αυτό γίνεται στη Δυτική Γερμανία. Η AfD σημειώνει άνοδο 15,6% στην Ανατολική Γερμανία, ενώ στη Δυτική Γερμανία, σχεδόν τη μισή, για την ακρίβεια 6,5%. Αντίθετα η αριστερή σοσιαλδημοκρατική DeLinke σημειώνει πτώση 6,2% στην Ανατολική Γερμανία και άνοδο 1,4% στη Δυτική Γερμανία.

Τα στοιχεία αυτά φανερώνουν την κοινωνικο-οικονομική ανασφάλεια ως ένα ευρύτερο πεδίο εντός του οποίου αναπτύσσεται η ακροδεξιά μέσω της δημαγωγίας της.  Υπάρχουν και άλλες πλευρές ωστόσο. Η AfD είναι με διαφορά κόμμα  «αντρών ψηφοφόρων», καθώς ψηφίστηκε –τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία– σε ποσοστά σημαντικά υψηλότερα μεταξύ των ανδρών από ό,τι μεταξύ των γυναικών: 27% των ανδρών στην Ανατολική και το 13% στη Δυτική Γερμανία που ψήφισε την AfD, ενώ οι γυναίκες το επέλεξαν σε ποσοστό 17% και 8% αντιστοίχως. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η ανεργία και γενικά η κρίση κάθε άλλο παρά πλήττει περισσότερο τους άντρες. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Υπάρχουν δύο μύθοι που καταρρέουν εκκωφαντικά.

Ο πρώτος μύθος  αφορά αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ως  «αριστερός κοινωνικός αυτοματισμός». Σύμφωνα με αυτόν, η οικονομική κρίση, ή όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων και η συνακόλουθη δυσαρέσκεια οδηγούν κατά βάση τον κόσμο προς τα αριστερά. Αρκεί βέβαια οι αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις να αναδείξουν τα βασικά προβλήματα αποφεύγοντας μάλιστα να τα χρωματίσουν με πολιτικά και ιδεολογικά στοιχεία, καθώς έτσι θα «διασπάσουν το λαό», ο οποίος σχεδόν «εν σώματι», με εξαίρεση «παραπλανημένους» ή «φανατικούς φασίστες», είναι έτοιμος να πορευτεί προς τα αριστερά. Ξεχνούν βέβαια όσοι προβάλουν αυτή την αφελή όσο και επικίνδυνη πολιτικά άποψη ότι τα γυαλιά με την οποία τα μάτια του δήθεν «ενιαίου» λαού κοιτάζουν την πραγματικότητα, τους τα έχει δώσει η ίδια η καπιταλιστική πραγματικότητα που αναπτύσσει συγκεκριμένα κριτήρια και αξίες. Προβλήματα όπως η ανεργία, ναι μεν δεν έχουν χρώμα καθώς πλήττουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο «δεξιούς» και «αριστερούς», ωστόσο τόσο οι αιτίες τους όσο και το πλαίσιο επίλυσής τους έχουν εντονότατο ταξικό χρώμα. Ως προς αυτό, η  ακροδεξιά έχει πλεονέκτημα  καθώς ξεκινάει με αφετηρία τις κατεστημένες και εμπεδωμένες αξίες και κριτήρια που αφαιρούν τα ταξικά αίτια των προβλημάτων και εστιάζουν δημαγωγικά όσο και επιδερμικά στην «πολιτική τάξη», στα «κόμματα», στους «ανίκανους πολιτικούς», στους «ξένους»,  στη «διαφθορά» ή γενικά και αόριστα στην «παγκοσμιοποίηση». Τα πανιά της ακροδεξιάς έτσι και αλλιώς το φουσκώνει η ΕΕ φρούριο για τους μετανάστες και συλλέκτης νεκρών προσφύγων στην Μεσόγειο, οι πολεμικές εκστρατείες των ΗΠΑ στο όνομα του θεού (God bless America) ή η δαιμονοποίηση από μεριάς των αστικών κυβερνήσεων και ΜΜΕ των φτωχοδιαβόλων των μεγαλουπόλεων.

Ο δεύτερος μύθος είναι αυτός που θέλει τα ακροδεξιά ή/και νεοφασιστικά κόμματα να συγκεντρώνουν πολυσυλλεκτικά απλά και μόνο ψήφους δυσαρέσκειας υποτιμώντας ότι στον πυρήνα της η υποστήριξή τους, αποτελεί και ορθολογική επιλογή. Τα στοιχεία που συγκροτούν αυτήν την επιλογή χρειάζονται σοβαρή ανάλυση. Συχνά παρατίθενται οι εκφάνσεις ή οι τροφοδοτούσες πηγές της νέο-ακροδεξιάς ιδεολογίας και  ρητορικής (αντιμεταναστευτικές θέσεις, ξενοφοφία, ισλαμοφοβία κλπ), με υποτίμηση του ενοποιητικού ιδεολογικού της πυρήνα που συνίσταται στην ανάδειξη του έθνους  ως το   βασικό ταυτοτικό, ενοποιητικό, υπερταξικό,  σχεδόν υπερφυσικό στοιχείο, που υπερβαίνει την πολιτική έννοια με την οποία το νοηματοδότησε η  αστική Γαλλική Επανάσταση.  Πράγματι, τα ακροδεξιά κόμματα, κατά τεκμήριο περισσότερο πολυσυλλεκτικά σε σχέση με τις νεοφασιστικές οργανώσεις μπορεί να διαφέρουν σε πολλά στοιχεία (όπως στην τοποθέτηση για το κράτος, την ΕΕ, το κοινοβούλιο κ.α.), έχουν όμως ως σταθερή ιδεολογική αφετηρία το έθνος εντός του κράτους που το οριοθετεί και οφείλει να προστατεύει. Η αντιπαράθεση στους πρόσφυγες, μετανάστες, αλλόθρησκους, αλλοεθνείς  και γενικά στους «άλλους» ή η αντίθεση στην «παγκοσμιοποίηση»,  γίνονται από τη σκοπιά του «κινδύνου της  αλλοίωσης της εθνικής συνοχής» και των συμφερόντων του έθνους. Ο κομμουνισμός ή/και το εργατικό κίνημα γενικά αποτελούν βεβαίως πρώτιστο εχθρό, ακριβώς επειδή και στο βαθμό που θεωρούν ως βασική πολιτική κατηγορία τις τάξεις και την ταξική διαπάλη.

Αν λοιπόν «φωνάζει» για κάτι η άνοδος της ακροδεξιάς στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, είναι αφενός η υποχώρηση της αριστερής, δημοκρατικής και αντικαπιταλιστικής  οπτικής και κατεύθυνσης στην επίλυση των βασικών κοινωνικών προβλημάτων (εξ αιτίας του αφελούς «αριστερού αυτοματισμού και της άχρωμης «ενότητας πάνω στο πρόβλημα»), όσο και ο εξορισμός της συνολικής κομμουνιστικής διεθνιστικής προοπτικής για την εργατική χειραφέτηση από την ευρύτερη πολιτική διαπάλη.

Οι πανικόβλητες καταφυγές σε παντρέματα του εθνικού και του ταξικού λόγου, υπεκφεύγοντας της  ανάγκης της ηγεμονίας του δεύτερου πάνω στον πρώτο, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ενισχύουν την αναπαραγωγή της κυριαρχίας του εθνικού υπερταξικού λόγου. Στο πλαίσιο αυτό εμφανίζονται όλο και πιο συχνά όψεις μιας εθνικιστικής (δήθεν) αριστεράς, που δεν διστάζει να εγκολπώνεται συχνά ακόμη και ορολογία της ακροδεξιάς όπως τον λεγόμενο «εθνομηδενισμό».  Τα ρεύματα αυτά κάνουν εκλεκτική επίκληση στοιχείων της παράδοσης των λαϊκών αγώνων ειδικά στην περίοδο των πολέμων ή της αντιαποικιακής αντιιμπεριαλιστικής πάλης των λαών, αδυνατώντας να δουν την διαφορετικότητα με την οποία τίθεται το εθνικό ζήτημα σήμερα στις ανεπτυγμένες τουλάχιστον χώρες -κυρίως ως πλευρά της διεκδίκησης λαϊκής κυριαρχίας απέναντι στην «απολυταρχική» δράση των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών και όχι ως αίτημα εθνικής ολοκλήρωσης/απελευθέρωσης ή εθνικής ανεξαρτησίας- σε σχέση με το καθοριστικό που είναι η ταξική κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κεφαλαιοκρατίας. Είναι ενδεικτικό -στο καθ’ ημάς- ότι από την παράδοση του ΕΑΜ προτιμούν να θυμούνται το εσφαλμένο σύνθημα του ΕΑΜ «Ζήτω η Εθνική Ενότητα», παρά το «θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη η λευτεριά» που τραγουδούσαν με ενθουσιασμό οι μαχητές του.

Συμμετρικό ανάλογο αυτού του τύπου της αριστεράς που αρέσκεται να αυτοχαρακτηρίζεται ως «πατριωτική», αποτελεί η λεγόμενη «πολιτισμική» αριστερά ή οποία σε  απόσπαση επίσης από την κεντρικότητα της κοινωνικοταξικής διαπάλης στην καπιταλιστική κοινωνία μεταξύ των βασικών τάξεων (αστικής και εργατικής), περιορίζεται στην υπεράσπιση δικαιωμάτων «πολλαπλών υποκειμένων» και κυρίως ως χωριστών «μειονοτήτων» που παρατίθενται χύδην (εθνικές, θρησκευτικές, σεξουαλικού προσανατολισμού, μετανάστες/πρόσφυγες, γυναίκες/άντρες κλπ). Καθόλου παράξενο αυτού του τύπου η αριστερά βλέπει  την μαντήλα ως βασικό αντίπαλό της παρά την ιμπεριαλιστική ληστεία του αραβικού μουσουλμανικού κόσμου. Ούτε είναι τυχαίο ότι συνήθως βρίσκεται στην ουρά του «δημοκρατικού» στρατοπέδου στις καπιταλιστικές χώρες (πχ πίσω από την Κλίντον), οριζόμενη κυρίως ως αριστερά των «ταυτοτήτων» και του κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Είναι πραγματικό τραγικό να διαβάζει κανείς ότι η AfD τροφοδοτήθηκε αφενός με κάτι λιγότερο από 2 εκατομμύρια από τη δεξιά Χριστιανοδημοκρατία και την αποχή, αλλά αφετέρου και με μισό εκατομμύριο από τους σοσιαλδημοκράτες και μισό εκατομμύριο από πρώην ψηφοφόρους της DeLinke.

Με αυτή την έννοια, οι επικίνδυνη άνοδος της άκρας δεξιάς ή/και της νεοφασιστικής δεξιάς, δεν είναι καθόλου άσχετη με την απουσία ενός διακριτού πόλου μιας εργατικής κομμουνιστικής αναφοράς που να αντλεί υλικό και ιδέες και να συγκροτεί κοινωνική πρακτική και θεωρία στο καθοριστικό πεδίο της κοινωνικής ταξικής αντιπαράθεσης.  Tα καθολικά συμφέροντα της εργατικής τάξης στην εργασία αλλά και σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής και τα πεδία που συγκροτούν την κοινωνική προσωπικότητα κάθε  ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή, φύλο ή θρησκεία, απουσιάζουν εκκωφαντικά από την κυρίαρχη αριστερά στην Ευρώπη. Πολύ δε περισσότερο το ζήτημα της συνολικής εναλλακτικής του κομμουνισμού. Τέτοιο δέος απέναντι στην «αγορά» και τα όργανά της, τύπου ΕΕ!

Το ζητούμενο είναι, αν μη τι άλλο, η έναρξη ενός ουσιαστικού πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου ανάμεσα στις διάσπαρτες πρωτοπορίες που σήμερα υπάρχουν σε  όλες τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπου ακούγεται ο βαρύς ήχος της ακροδεξιάς και φασιστικής μπότας. Διότι στο εξής ο πολιτικός χρόνος κάθε άλλο παρά θα μετριέται με τα μεσοδιαστήματα τεσσάρων χρόνων από κάλπη σε κάλπη…Όποιος δεν το κατάλαβε, ο Τράμπ δεν αποτελεί κυρίως μια τυχαία και γραφική φιγούρα, αλλά περισσότερο το σύμβολο προς ένα υπεραντιδραστικό καπιταλισμό που μαζί με το κοινωνικό τσαλαπάτημα της εργατικής τάξης θα φοράει επίσης όλο και πιο χακί πολεμικά ή/και μαύρα ρούχα σε διαρκείς επιχειρήσεις μόνιμης «έκτακτης ανάγκης».

Πηγή: pandiera.gr

Πιο ξεκάθαρα δεν μπορούσε να το πει ο επικεφαλής του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο οποίος τη Δευτέρα θα έρθει στη χώρα μας για μια σειρά από επαφών με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και θα μιλήσει σε συνέδριο του «Economist».

«Προέχει να διασφαλιστεί ότι θα υπάρχουν συνθήκες πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας και να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις τόσο κατά τη διάρκεια του προγράμματος όσο και μετά τον Αύγουστο του 2018», λέει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα Νέα».

Μάλιστα, δηλώνει ότι η Ελλάδα θα παραμείνει σε εποπτεία και μετά τον Αύγουστο του 2018, οπότε λήγει το πρόγραμμα στήριξης, εξηγώντας ότι «σε όλες τις περιπτώσεις έχουμε εφαρμόσει προγράμματα εποπτείας μετά την ολοκλήρωση των προγραμμάτων στήριξης όπως έγινε σε Ιρλανδία, Ισπανία και Κύπρο. Θα έχουμε πρόγραμμα εποπτείας και στην Ελλάδα, πόσω μάλλον όταν υπάρχουν δάνεια σε εκκρεμότητα τα οποία έχουν μακρά περίοδο αποπληρωμής».

Αυτά προς απάντηση σε όλους όσοι λένε το αντίθετο και αυτό προς απάντηση σε όλους όσοι πιστεύουν τα παραμύθια τους ότι τέλος των μνημονίων σημαίνει και τέλος της υποτέλειας και της λιτότητας.

Ποια η λύση; Ο «μονόδρομος» που θα πρέπει να μπουν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, η νεολαία, ο λαός: η οργάνωση στα σωματεία και στα κινήματα, ο συντονισμός τους μέσα από ένα Κέντρο Αγώνα, που θα έχει ως στόχο την ταξική αντεπίθεση για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και και όλων όσοι τις ψηφίζουν, τις στηρίζουν και τις εφαρμόζουν, ανεξαρτήτως πολιτικού «χρώματος».

Οφείλουμε, επιτέλους, να καταλάβουμε ότι πρέπει να υπερβούμε την την αδράνεια, την παθητικότητα, το συμβιβασμό και την προδοσία κυβερνήσεων και συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Κανένα αίτημα των εργαζόμενων, σε δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, καμία διεκδίκηση, καμία υπεράσπιση κοινωνικών αγαθών, εργασιακών δικαιωμάτων, δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας δεν μπορεί να υπάρξει όσο είμαστε μέσα στη φυλακή του ευρώ, όσο είμαστε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και ειδικά το εργατικό κίνημα έχει υποχρέωση να πείσει τους εργαζομένους και την κοινωνία, ότι αυτός είναι ο δρόμος για την απαλλαγή της χώρας από τα μνημόνια που εφαρμόζει και η σημερινή κυβέρνηση για την πλήρη αποκατάσταση των εργασιακών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων μας.

Αυτός είναι ο δικός μας μονόδρομος και σε αυτόν πρέπει να επιμείνουμε να βαδίζουμε μέχρι τέλους.

Πηγή: ergasianet.gr

Σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα εξακολουθούν να βρίσκονται τα ποσοστά των μακροχρόνια ανέργων, δηλαδή των ατόμων που είναι εκτός αγοράς εργασίας για περισσότερους από 12 μήνες παρά την αισθητή μείωση που παρουσιάζουν τα συνολικά ποσοστά των ανέργων τα τρία τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ του δευτέρου τριμήνου του 2017 οι μακροχρόνια άνεργοι ανέρχονται σε 752.000 άτομα -ποσοστό 74%- επί του συνολικού αριθμού του 1.016.600 ανέργων. Αποτελεί το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων που έχουν καταγραφεί στο δεύτερο τρίμηνο του έτους τα 10 τελευταία έτη, δηλαδή την περίοδο 2008-2017.

Συγκεκριμένα, το 2014 στο δεύτερο τρίμηνο του έτους το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων είχε ανέλθει στο 74,4% του συνόλου. Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, δηλαδή το 35,3% του συνολικού αριθμού των ανέργων, δηλαδή 359.700 άτομα, είναι εκτός αγοράς εργασίας για περισσότερα από τέσσερα έτη.

Αποκλεισμός και «αποθάρρυνση»

Η διαμόρφωση ενός σκληρού πυρήνα ανέργων, με περισσότερους από 350.000 να βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία σύμφωνα με τους μελετητές διαμορφώνουν ένα στεγανό και αδιαπέραστο πλαίσιο «αποθάρρυνσης» του ανέργου. Δηλαδή, διαμορφώνεται η πεποίθηση στον άνεργο πως δεν πρόκειται ποτέ να εργαστεί ξανά.

Αυτή η «αποθάρρυνση» είναι απόρροια της συσσώρευσης αρνητικών εμπειριών και επαναλαμβανόμενων αποτυχιών κατά την αναζήτηση εργασίας για πολλά χρόνια. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε έρευνα του παρατηρητηρίου Εργασίας της ΓΣΕΕ, υπήρξε περίπτωση άνεργης γυναίκας η οποία από τον Σεπτέμβριο του 2011 μέχρι τον Ιανουάριο του 2013 είχε αποστείλει 212 βιογραφικά προκειμένου να βρει δουλειά, χωρίς όμως να έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Τα δεδομένα της παρατεταμένης – μακροχρόνιας ανεργίας δημιουργούν έντονο προβληματισμό και στους αρμόδιους φορείς του υπουργείου Εργασίας, καθώς στη συντριπτική τους πλειονότητα οι σχετικές έρευνες επισημαίνουν το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούνται οι άνεργοι οι οποίοι βρίσκονται για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός εργασίας.

Δηλαδή, όσο μεγαλώνει η διάρκεια ανεργίας τόσο περισσότερο επιδεινώνονται οι δεξιότητές του και τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βρει δουλειά στο μέλλον. Ουσιαστικά πρόκειται τις περισσότερες φορές για ανέργους άνω των 40 – 45 ετών, οι οποίοι βιώνουν με έντονο τρόπο τον αποκλεισμό τους από μια αγορά εργασίας η οποία, σύμφωνα με όλες τις έρευνες, επιλέγει να προσλαμβάνει πολύ νεότερους σε ηλικία.

Πηγή: ergasianet.gr

Νέες και μεγαλύτερες θυσίες, της τάξεως των 2,5 δισ. ευρώ (ή 1,4% του ΑΕΠ), με αυξήσεις φόρων και περικοπές συντάξεων και επιδομάτων για το 2018 κρύβει το προσχέδιο του νέου κρατικού προϋπολογισμού που άρχισαν ήδη να επεξεργάζονται τα τεχνικά κλιμάκια του υπουργείου Οικονομικών και των δανειστών.

Σε σχέση με φέτος -και πριν καν εξασφαλίσει πώς θα συγκεντρώσει τα έσοδα της χρονιάς- η κυβέρνηση καλείται να πείσει τους δανειστές με ποια μέτρα θα βάλει στα κρατικά ταμεία 1,15 δισ. επιπλέον από φόρους το 2018, ενώ παράλληλα θα εξοικονομήσει και άλλα 1,4 δισ. από περικοπές δαπανών.

Οι φόροι θα αυξηθούν και πάλι λόγω της κατάργησης της έκπτωσης του ειδικού καθεστώτος ΦΠΑ στα νησιά, της κατάργησης της έκπτωσης φόρου λόγω ιατρικών δαπανών, αλλά και της έκπτωσης του 1,5% στην παρακράτηση φόρου. Μεγάλοι χαμένοι του 2018 βγαίνουν οι συνταξιούχοι και οι δικαιούχοι ΕΚΑΣ, καθώς τα επιδόματα θα «εξορθολογιστούν», με πρώτο και καλύτερο το επίδομα θέρμανσης.

«Ματωμένο» πλεόνασμα

Τα μέτρα 2,5 δισ. ευρώ απαιτείται να ληφθούν για να επιτύχει η κυβέρνηση το 2018 διπλάσιο πρωτογενές πλεόνασμα (3,5% του ΑΕΠ έναντι 1,75% φέτος). Με όλα τα μέτρα που έχει έως τώρα λάβει, για το 2017 η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,171 δισ. ευρώ, αλλά το 2018 πρέπει να το αυξήσει στα 6,571 δισ. όπως προβλέπεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που ψήφισε η Βουλή τον Ιούνιο.

Ο λογαριασμός, όμως, μπορεί να ανέβει. Η κυβέρνηση υποστηρίζει μεν ότι θα καταφέρει να πιάσει ή και να ξεπεράσει τελικά τους στόχους, αλλά οι δανειστές εντοπίζουν υστερήσεις στη βεβαίωση φόρων του 2017 λόγω της μείωσης των εισοδημάτων το 2016. Το γεγονός αυτό από μόνο του δημιουργεί περιθώριο για πιέσεις και για νέα μέτρα του 2018, καθώς μάλιστα η Κομισιόν βλέπει δημοσιονομική τρύπα έναντι των στόχων στο μνημόνιο κατά τουλάχιστον 200 (ή έως και 400) εκατ. ευρώ - και πολύ μεγαλύτερη το ΔΝΤ.

Θυσία οι αδύναμοι

Συνολικά τα κρατικά έσοδα (με ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.) θα πρέπει το 2018 να ενισχυθούν κατά τουλάχιστον 1,8 δισ. ευρώ έναντι του 2017, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες θα πρέπει να συμπιεστούν κατά 1,4 δισ. ευρώ, πρωτίστως μέσα από την περικοπή της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Ακόμα και αν η κυβέρνηση καταφέρει έχει έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις ή την εθελοντική αποκάλυψη αδήλωτων εισοδημάτων, οι δανειστές θέλουν μόνιμες εξοικονομήσεις, ιδίως από περικοπές δαπανών των υπουργείων. Κορυφαίος υπουργός δεν κρύβει ότι ανησυχεί ιδιαίτερα για περαιτέρω μειώσεις στις κοινωνικές και προνοιακές δαπάνες. «Μας πιέζουν πολύ στην αξιολόγηση δαπανών», μας είπε χαρακτηριστικά, ενώ αρμόδιες πηγές λένε ότι φοβούνται νέες περικοπές τουλάχιστον 200 εκατ. ευρώ στα κοινωνικά κονδύλια.

Τα σίγουρα μέτρα

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση καλείται να σχεδιάσει τον πιο κρίσιμο Προϋπολογισμό των τελευταίων ετών, ποντάροντας ότι θα εισπράξει ακόμη περισσότερα από φόρους, τη στιγμή που ψαλιδίζει εισοδήματα, κυρίως των συνταξιούχων.

Καθώς το 2018 πρέπει να επιτευχθεί στην οικονομία πρωτογενές πλεόνασμα κατά 3,4 δισ. ευρώ μεγαλύτερο συγκριτικά με το 2017 -και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι ο φετινός Προϋπολογισμός θα εκτελεστεί κατά γράμμα-, για την επόμενη χρονιά προβλέπονται τουλάχιστον 11 νέα εισπρακτικά μέτρα και περικοπές. Το σίγουρο είναι ότι το διαθέσιμο εισόδημα θα μειωθεί και πάλι, ιδιαίτερα για τους δικαιούχους του ΕΚΑΣ, τους νέους συνταξιούχους και τις συντάξεις χηρείας. Το προσχέδιο που θα κατατεθεί στη Βουλή στις 2 Οκτωβρίου περιλαμβάνει τουλάχιστον μια ντουζίνα πρόσθετα μέτρα λιτότητας..

8+1 μέτρα λιτότητας για το 2018

1 Η αλλαγή στα κριτήρια χορήγησης του ΕΚΑΣ μέσω της οποίας δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι θα στερηθούν ακόμη και 1.400 ευρώ τον χρόνο. Στους δικαιούχους ΕΚΑΣ θα διατεθούν μόλις 80 εκατ. ευρώ, από 900 εκατ. που δίνονταν πριν από το 3ο μνημόνιο και 320 εκατ. ευρώ που δόθηκαν φέτος.

2 Από 1/1/2018 αλλάζει ο ΕΝΦΙΑ. Επειδή θα ισχύσουν νέες αντικειμενικές αξίες που θα προσεγγίσουν τις πραγματικές, η κυβέρνηση θα αλλάξει το σύστημα υπολογισμού του φόρου ώστε το 2018 να επιβάλει φόρους τουλάχιστον 3,3 δισ. ευρώ στους ιδιοκτήτες ακινήτων.

3 Η κατάργηση της έκπτωσης των ιατρικών δαπανών, η οποία θα φορτώσει συνταξιούχους και φορολογούμενους που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας με πρόσθετους φόρους 121 εκατ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι κατά την εκκαθάριση φόρου εισοδήματος το 2018 δεν θα αναγνωριστούν οι αποδείξεις φαρμάκων και ιατρικών δαπανών που εκδόθηκαν ή θα εκδοθούν μέσα στο 2017.

4 Η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες κατά 661 εκατ. ευρώ! Από 1/1/2018 οι εισφορές θα υπολογίζονται επί των καθαρών κερδών του επαγγελματία ή της επιχείρησης, προσαυξημένες με τις ασφαλιστικές εισφορές που έχουν καταβληθεί κατά τη διάρκεια του 2017. Δηλαδή θα πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και για αυτές που ήδη πλήρωσαν, χωρίς να αφαιρούνται όπως ισχύει σήμερα. Ειδικά για το 2018, ως πρώτο έτος εφαρμογής του μέτρου, η εισφορά θα υπολογιστεί με έκπτωση 20%. Από το 2019 όμως η έκπτωση καταργείται και τότε θα προκύψει και νέα επιβάρυνση.

5 Η εφαρμογή αντικινήτρων για πρόωρη συνταξιοδότηση και η σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας για εξοικονόμηση 123 εκατ. ευρώ ετησίως.

6 Περικόπτεται κατά 30 εκατ. το επίδομα πετρελαίου θέρμανσης που θα δοθεί τον Ιανουάριο. Οι εναπομείναντες δικαιούχοι θα μειωθούν, καθώς το υπουργείο Οικονομικών αναμένεται να εκδώσει νέα απόφαση αυστηροποίησης των κριτηρίων χορήγησης του επιδόματος θέρμανσης. Από τον Ιανουάριο κάποιοι θα χάσουν εντελώς το επίδομα, ενώ δεν αποκλείεται και η μείωση του επιδόματος ανά λίτρο πετρελαίου (και ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή).

7 Κατάργηση της έκπτωσης στην παρακράτηση φόρου που οδηγεί σε περαιτέρω μείωση των καθαρών αποδοχών για μισθωτούς και συνταξιούχους από 1/1/2018. Μισθωτοί και συνταξιούχοι θα χάσουν περίπου 5 ευρώ ο καθένας ή 68 εκατ. ευρώ συνολικά μέσα στο 2018.

8 Ενεργοποιείται το νέο πακέτο φορολογικών μέτρων στον τουρισμό. Ξεκινά η επιβολή του τέλους διανυκτερεύσεων αλλά και το νέο καθεστώς φορολόγησης στις βραχυχρόνιες ενοικιάσεις (τύπου Airbnb) με στόχο να εισπραχθούν περίπου 122 εκατ. ευρώ επιπλέον φόροι.

+1 Κατάργηση του μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ στα υπόλοιπα 32 νησιά του Αιγαίου. Ο ΦΠΑ θα αυξηθεί κατά 50% στα μικρά νησιά και στα νησιά των Νομών Εβρου, Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσου (πλην Ρόδου και Καρπάθου) που έχουν πληγεί από τη μεταναστευτική κρίση.

Πηγή: newmoney.gr

Τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιχειρήσεις απορρύπανσης του Σαρωνικού κρούει σε ανακοίνωση του ο διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», Θοδωρής Τσιμπίδης.

Πηγή: .newsbeast.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας έγινε στοιχείο της δημόσιας συζήτησης και των αντιπαραθέσεων μεταξύ της κυβέρνησης, της ΝΔ και των υπόλοιπων αστικών δυνάμεων. Ουσιαστικά όμως στα βασικά σημεία όλες αυτές οι δυνάμεις συμφωνούν. Οι διαφωνίες φαίνεται να είναι για το θεαθήναι, με τα μάτια στραμμένα στις επόμενες εκλογές και την τελική κατάταξη και το συσχετισμό μεταξύ των κομμάτων.

Συμφωνούν ότι πρέπει να λήξει το 2018 η επιτροπεία και να τελειώσουν τα μνημόνια, να προσελκυστούν νέες επενδύσεις και να αρχίσει η ανάπτυξη και κονταροχτυπιούνται ποιος από τους δύο είναι ο πλέον αξιόπιστος απέναντι στους μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια. Για όλα αυτά τα συγκεκριμένα κόμματα είναι διατεθειμένα να κάνουν οτιδήποτε. Η κυβέρνηση ιδιαίτερα κινείται στη λογική να δοθούν όλα ώστε να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση το Νοέμβρη.

Υπάρχει όμως ένα πολύ ουσιαστικό ζήτημα. Τι ακριβώς σημαίνει θα λήξει η επιτροπεία και ότι τυπικά στην Ελλάδα δεν θα υπάρχει μνημόνιο; Θα λήξουν οι αυστηροί έλεγχοι από την ΕΕ κατά διαστήματα έστω με διαφορετικούς μηχανισμούς και με διαφορετική διαδικασία απ’ ότι μέχρι σήμερα; Και τι ακριβώς σημαίνει ότι με βάση τις ευρωενωσιακές συνθήκες και αποφάσεις η Ελλάδα θα είναι σε επιτήρηση επαυξημένη ώσπου να αποπληρώσει το 75% του χρέους της, το οποίο ως τότε μπορεί να ξεπερνά και τα 200 δις ευρώ; Υπάρχει άλλος τρόπος να αποπληρωθούν τα κολοσσιαία αυτά ποσά από το ξεζούμισμα των μισθωτών και του λαού για πολλές δεκαετίες;

Το ζήτημα δεν είναι απλά να μην υπάρχουν μνημόνια και επιτροπεία και όλα αυτά να συνεχίσουν με άλλο τρόπο. Το μεγάλο ζήτημα είναι τι θα γίνει με αυτό το κανιβαλικό μνημονιακό πλαίσιο που επιβλήθηκε από το 2010 και μέχρι σήμερα και ήρθε να προστεθεί σε όλα τα αρνητικά για τους εργαζόμενους μέτρα που ψηφίστηκαν και εφαρμόζονταν από όλες τις κυβερνήσεις πριν τα μνημόνια. Κανείς τους δεν αναφέρεται σ’ όλα αυτά για το λόγο ότι έχουν συμφωνήσει να συνεχίσουν να υπάρχουν και να λειτουργούν για πολλές δεκαετίες, όσο ο λαός με τους αγώνες του δεν τα αμφισβητεί και δεν τα καταργεί.

Οι μισθοί θα παραμείνουν στα εξευτελιστικά επίπεδα που είναι σήμερα, 300-400 ή 500 ευρώ για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Οι κατώτερες αποδοχές μειώθηκαν από 789 ευρώ στα 454, κατά 42% και κανείς δεν αναφέρεται σε αυτό ούτε και δεσμεύεται αν και πότε θα τις επαναφέρει. Κανείς δεν δεσμεύεται στην αποκατάσταση των αποδοχών που όριζαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στα προ των μνημονίων επίπεδα, στην απόδοση των επιδομάτων που αφαιρέθηκαν, στην αύξηση των εξευτελιστικών συντάξεων που κατάντησαν για την πλειοψηφία των συνταξιούχων φιλοδωρήματα, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και γενικά της υπερφορολόγησης, την επαναφορά στον δημόσιο έλεγχο των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και το σταμάτημα κάθε ιδιωτικοποίησης, την ουσιαστική αύξηση της χρηματοδότησης των νοσοκομείων και συνολικά της υγείας… Όλα αυτά για το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ είναι καλώς καμωμένα, εξάλλου η επιβολή των μνημονίων και η υπαγωγή στο ΔΝΤ και την τρόικα καθόλου δεν σχετίζεται με την μείωση του δημόσιου χρέους, η μείωση του χρέους ήταν το πρόσχημα, αλλά με την επιβολή όλου αυτού του πλέγματος της μέτρων που ήταν απαίτηση των μονοπωλίων και της ΕΕ.

Το αφήγημα της προσέλκυσης σημαντικών απαιτήσεων και ιδιαίτερα ξένων, αν, όταν και εφόσον υπάρξουν που θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη και στην αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων είναι τουλάχιστον παραπλανητικό. Η προσέλκυση επενδύσεων έχει ως προϋποθέσεις το πολύ φτηνό εργατικό δυναμικό, την παράκαμψή νόμων και μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος, την πλήρη ασυδοσία του κεφαλαίου ώστε να αποφέρει υπέρογκα κέρδη. Η περίπτωση της «Ελληνικός Χρυσός» είναι χαρακτηριστική, απαιτεί να μην υπάρχει κανένας έλεγχος και κανένας φραγμός, ασκεί ωμό εκβιασμό σε κρατικά όργανα και κυβερνήσεις. Απαιτεί, σε τελική ανάλυση, τη διατήρηση ολόκληρου του πλέγματος των αντιλαϊκών διατάξεων, νόμων και αποφάσεων, την υποταγή της εργατικής τάξης και την διάλυση του εργατικού κινήματος, να τεθούν όλα στην υπηρεσία των «επενδυτών».

Για ποια δίκαια ανάπτυξη κάνει λόγο ο Πρωθυπουργός και ο κ. Μητσοτάκης όταν η όποια ανάπτυξη θα περάσει πάνω από τα ισοπεδωμένα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τους μισθούς πείνας.

Μια δεύτερη συζήτηση με μεγάλες διαφωνίες διεξάγεται στα πλαίσια του εργατικού κινήματος και της ευρύτερης αριστεράς. Το κεντρικό ερώτημα είναι ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσει το εργατικό κίνημα, ποιους στόχους και διεκδικήσεις θα προβάλει και ποια τακτική θα εφαρμόσει. Μια πρώτη άποψη λέει ότι το κίνημα και η ευρύτερη αριστερά πρέπει να θέσουν στο επίκεντρο των διεκδικήσεών τους την κατάργηση του μνημονιακού πλαισίου και την επαναφορά στην προ των μνημονίων κατάσταση, ότι ένας τέτοιος στόχος αποκτά επαναστατικά χαρακτηριστικά καθότι το μνημονιακό πλαίσιο είναι η καρδιά της πολιτική της αστικής τάξης και κάθε ρήγμα σ’ αυτή θέτει συνολικότερα και σημαντικά προβλήματα στην ίδια την κυριαρχία της.

Είναι γεγονός ότι η κατάργηση του μνημονιακού πλαισίου είναι σημαντικό ζήτημα, μέσω αυτού γίνεται ευκολότερα αντιληπτό από τον εργαζόμενο λαό και μπορεί να τον συσπειρώσει και να τον κινητοποιήσει, να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος για την δράση του. Διευκρινίζουμε ότι δεν εννοούμε την κατάργηση της τρόικας και την μη επιβολή νέων μνημονίων, αλλά την κατάργηση συνολικά των επιβληθέντων από το 2010 μέτρων. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ισχυρό ανατρεπτικό κίνημα που θα διεκδικήσει την ανατροπή των μνημονίων και την προώθηση μεγάλων αλλαγών στην πολιτική και κοινωνική ζωή, προβάλλοντας και διεκδικώντας την επαναφορά στα προ του 2010 ισχύοντα, αγνοώντας κρίσιμα γενικότερου χαρακτήρα προβλήματα, όπως την σύγκρουση με τις αιτίες που οδήγησαν στην επιτροπεία και τα μνημόνια; Αναφερόμαστε στις διεθνείς σχέσεις και τις συμμαχίες της χώρας, στην πλήρη υποταγή στα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή, στην σύγκρουση με την ΕΕ και την πολιτική της στην γραμμή της αποδέσμευσης, στο τεράστιο πρόβλημα της παύσης πληρωμών και της διαγραφής του δημόσιου χρέους, στο σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και της επανεθνικοποίησης όλων των ιδιωτικοποιημένων οργανισμών κοινωφελούς χαρακτήρα και των στρατηγικής σημασίας μονοπωλιακών συγκροτημάτων.

Η διαμόρφωση ολοκληρωμένης ταξικής συνείδησης, αναγκαίο στοιχείο για την ανάπτυξη ανατρεπτικής δράσης απαιτεί πολύπλευρη ολοκληρωμένη ζύμωση και δράση, να τεθούν στο επίκεντρο όλα τα μεγάλα προβλήματα, απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα δίνει συνολικές απαντήσεις και όχι μόνο να καταργηθεί το μνημόνιο, ειδάλλως οι δισταγμοί των εργαζομένων δεν θα ξεπεραστούν.

Βεβαίως δεν μπορεί να τεθεί ως άμεσος στόχος η επαναστατική ανατροπή και ο σοσιαλισμός δεν μπορεί όμως η αναγκαιότητα και η προοπτική του σοσιαλισμού να παραμεριστεί, αντίθετα μέσα από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα και ο λαός πρέπει να φωτίζεται η προοπτική της σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας μας ως η ριζική λύση.

Το εργατικό κίνημα και η ευρύτερη, κατά το δυνατόν, αριστερά εκεί πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους στη διαμόρφωση και να προβολή ενός περιεκτικού σχεδίου δράσης που θα αποτελέσει το όχημα για την ικανοποίηση των άμεσων λαϊκών αναγκών και θα διαμορφώνει το έδαφος για ριζικές αλλαγές.

Πηγή: .ergatikosagwnas.gr

Το νέο μόρφωμα στον απροσδιόριστο χώρο του Κέντρου, με όλες τις ονομαστικές παραλλαγές του, δεν έχει μόνο μια πλειάδα υποψήφιων αρχηγών με απροσδιόριστες διαφορές και απεριόριστες φιλοδοξίες.

Έχουν, ταυτόχρονα, αρχίσει τα μαλλιοτραβήγματα μεταξύ των υποψηφίων για τον τρόπο της ψηφοφορίας και για το ποιοι και πως θα έχουν δυνατότητα να ψηφίσουν, σε μια ούτως ή άλλων διάτρητη διαδικασία, όπου ο κάθε περαστικός πολίτης, ανεξάρτητα αν έχει σχέση ή επαφή με τον εν λόγω χώρο, που δεν ξέρουμε, άλλωστε, και ποιος είναι, θα μπορεί να καθορίζει τον αρχηγό του, άσχετα αν ξαναπατήσει ποτέ το πόδι του στις διαδικασίες του.

Και όλα τούτα τα μεταμοντέρνα, που δεν είναι και τα μόνα, δεν θα γίνουν καθόλου με το αζημίωτο αλλά με ένα οικονομικό κόστος που μπορεί να φτάσει συνολικά αρκετά εκατομμύρια.

Κι αυτό την στιγμή που  το ΠΑΣΟΚ είναι καταχρεωμένο και κανείς δεν μας λέει από που θα προκύψουν τα νέα απαιτούμενα ποσά, εκτός και αν πρέπει να το θεωρούμε αυτονόητο: από κει που προερχόταν πάντα.

Αυτά δυστυχώς είναι τα νέα εμφυτευμένα κατασκευάσματα–μορφώματα που αποκαλούνται κόμματα στην εποχή μας και των οποίων το πρόγραμμα είναι περίπου κοινό, καρμπόν για όλα, και έχει στην προμετωπίδα του: ό,τι πουν οι αγορές (!), δηλαδή η αγοραία ευρωζώνη και ΕΕ, η αγοραία ”παγκοσμιοποίηση” και όσοι κυριαρχούν μέσα σε αυτές τις συνομαδώσεις.

Αυτά τα κόμματα-φαντάσματα, έρμαια του χρηματιστικού κεφαλαίου, αντιπροσωπεύουν σήμερα και εκπροσωπούν στην Ελλάδα των μνημονίων ένα παρηκμασμένο, σάπιο, βαθιά πελατειακό και διαπλεκόμενο πολιτικό ”σύστημα” που πνίγει και καταστρέφει τον τόπο.

Ο μόνος στόχος αυτών των κομμάτων είναι να εκμαυλίζουν όλο και περισσότερο την κοινωνία με τις πελατειακές εξυπηρετήσεις τους, να υπηρετούν φατρίες ημέτερων μεγάλων εγχώριων συμφερόντων και να αλληλοεξοντώνονται σε έναν πόλεμο χωρίς αρχές και διαφορές για την καρέκλα.

Και αν αυτό το σάπιο, διεφθαρμένο και χωρίς ίχνος αξιών πολιτικό σύστημα επιβιώνει, είναι γιατί το κρατάει προσωρινά και αναφέρομαι στον ιστορικό χρόνο, έξω από το νερό ο φόβος για το διαφορετικό από τη μια, η διαπλοκή των μέσων ενημέρωσης από την άλλη και φυσικά η δύναμη του χρήματος, ως ισχυρότατα εργαλεία χειραγώγησης.

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στον κυρίαρχο Κυριακάτικο τύπο, θα δει φωτοτυπία να αναπαράγονται τα ίδια πολιτικά ρεπορτάζ με την ίδια ιεραρχία, με τα ίδια φαντάσματα, το ίδιο προγραμματικό περιεχόμενο και το ίδιο θέατρο σκιών, με μόνη σχεδόν διαφορά την προτίμηση του κάθε εντύπου σε διαφορετική κομματική ”συμμορία” εξουσίας.

Θαυμάστε τους!

Α.Ρ

ΥΓ: Στην στοχοθεσία αυτή έχει το ρόλο του, φυσικά, και το ΚΚΕ ως αναγκαία ”αντισυστημική” σταθερά, χωρίς την οποία το καθεστώς δεν θα διέθετε καμιά , έστω σαθρή, αξιοπιστία.

Πηγή: .iskra.gr

Συζητήσεις, συναυλίες, κουζίνα από κοινότητες μεταναστών, εκθέσεις, θεατρικά, δημιουργικό παιδότοπο, τόπο και χρόνο για να βρεθούμε μακριά από τις προκαταλήψεις και τις στενομυαλιές, μακριά από το συνειδητό «διαίρει και βασίλευε», μπορεί κανείς να «συναντήσει», αν επισκεφθεί το Σαββατοκύριακο 23 & 24 Σεπτέμβρη 2017, την 11η Αντιρατιστική Γιορτή, που διοργανώνουν το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256, Αθήνα).

Όπως ενημερώνουν οι διοργωνωτές, «έμφαση δίνουμε στο θεματικό εργαστήρι της Κυριακής 24/9, 6μμ., όπου θα συζητηθεί «Ο αντιφασισμός και ο αντιρατσισμός στους χώρους δουλειάς». Ομιλητές θα είναι…κανονικοί άνθρωποι της δουλειάς για να γίνει μια συζήτηση βάσης που μας αφορά όλες κι όλους! Συμμετέχουν δάσκαλοι, καθηγητές, δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, τις τράπεζες, τα… κάτεργα του ιδιωτικού τομέα, τα καράβια, τα ταμεία κ.λπ.».

ΕΔΩ αναλυτικά το πρόγραμμα της 11ης Αντιρατσιστικής Γιορτής.

Πηγή: ergasianet.gr

Του Σπύρου Αλεξίου

Σε κάθε πολιτική συγκυρία υπάρχουν κυρίαρχα διλήμματα. Κάποτε αληθινά γεννήματα της κίνησης της κοινωνίας κι άλλοτε κατασκευασμένα με στόχο τον εγκλωβισμό της στο πλαίσιο που ορίζει το σύστημα.

Από το «Καραμανλής ή τανκς» (για μην πάμε πιο πίσω, σε Παπάγους και Πλαστήρες…) μέχρι το «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά» η πολιτική ζωή του τόπου κινήθηκε γύρω από αυτά τα διλήμματα με την Αριστερά να τα καταγγέλλει ως ψευτοδιλήμματα αλλά να αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει και συχνά να γίνεται μέρος τους, με κορυφαίο παράδειγμα το αλήστου μνήμης 1989.

Την τελευταία επταετία, των «μνημονίων», η κατάρρευση του ενός πόλου του δικομματισμού και η εξασθένιση του άλλου αδυνάτισε την επίδραση των διλημμάτων, μέχρι τη δυναμική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η πλήρης υποταγή του και ο διασυρμός κάθε έννοιας έστω πολιτικής εντιμότητας (ας μη μιλάμε για Αριστερά) μετά το καλοκαίρι του 2015 έδειξε να μετατρέπει σε ανέκδοτο κάθε δίλημμα καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοζε καλύτερα κι από τη Δεξιά την πολιτική της. Αυτή η αίσθηση δείχνει να αλλάζει το τελευταίο διάστημα καθώς δειλά και ντροπαλά στην αρχή, όλο και πιο έντονα στη συνέχεια διαχέεται στην πολιτική ζωή το ερώτημα: «Και τι θέλετε όσοι παλεύετε κατά της αντιλαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ; Να έρθει ο Κούλης;» Μάλιστα δείχνει πως θα αποτελέσει το κυρίαρχο θέμα της μακρόσυρτης προεκλογικής περιόδου.

Ποιοι ανησυχούν «μην έρθει ο Κούλης»;

Είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε όσους θέτουν αυτό το «δίλημμα».

Η πρώτη κατηγορία είναι φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ολόκληρος ο μηχανισμός του. Έχοντας αναδειχτεί σε κύριο εκφραστή της στρατηγικής του κεφαλαίου στην Ελλάδα, παίρνει τα εύσημα της ΕΕ και του ΔΝΤ για την επιτυχία του να περνά αναίμακτα μνημόνια και εφιαλτικά μέτρα. Δεν έχει όμως τα εύσημα της κοινωνίας που ζει την κατακρήμνιση του επιπέδου ζωής, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τον εφιάλτη της ανεργίας, την κατάλυση ακόμα και κάθε έννοιας δημοκρατίας, την υποταγή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τα φληναφήματα για ανάπτυξη, κοινωνικό κράτος, έξοδο από μνημόνια προσφέρουν μόνο υλικό για ανέκδοτα ενώ οι όποιες –δειλές πια- προσπάθειες καπηλείας των συμβόλων και των αγώνων της Αριστεράς διογκώνουν απλά την οργή.

Επιπλέον, μην ξεχνάμε δυο παράγοντες: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια στην εξουσία σχεδόν 3 χρόνια, ο κρατικός μηχανισμός έχει γεμίσει με ανθρώπους που επέλεξαν να ανταλλάξουν τις μικρές ή μεγάλες ή και ανύπαρκτες «περγαμηνές» τους με μια θεσούλα. Το κομμάτι αυτό είναι που «ανησυχεί» περισσότερο, πλέον υπακούει σε ωμά, υλικά κίνητρα. Όσοι παρακολουθούν από κοντά την εναγώνια προσπάθεια των «κέντρων» του ΣΥΡΙΖΑ να ξεπουλήσουν το Ελληνικό καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας γνώρισαν καλά αυτήν την κατηγορία, τον φανατισμό και τα … φλαμπουρα(ρια) της. Επίσης, υπάρχει πλέον και επικοινωνιακό οπλοστάσιο: Η επέλαση των εκλεκτών επιχειρηματιών του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του Τύπου (προεξάρχοντος του Σαββίδη και παρασκηνιακά του Μελισσανίδη) σε συνδυασμό με τον απόλυτο έλεγχο της ΕΡΤ δίνουν την απαραίτητη, πολλαπλασιαστική ώθηση.

Είναι λοιπόν ένα ψεύτικο, κατασκευασμένο δίλημμα που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μηχανισμοί του πλασάρουν, μην έχοντας πλέον καμιά πολιτική πραμάτεια να πουλήσουν, έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο ψεύδους, αθέτησης υποσχέσεων και πλήρους υποταγής;

Θα ήταν απλή η απάντηση αν δεν υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει το δίλημμα αυτό χωρίς την υλική σχέση με την εξουσία αλλά με όρους πραγματικούς και κυρίως κάτω από το ασήκωτο φορτίο της απογοήτευσης και της έλλειψης οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Είναι δίπλα μας, γύρω μας. Είναι κόσμος της Αριστεράς, δημοκράτες, απλοί εργαζόμενοι που θα συμφωνήσουν με όσα κι αν τους πεις για την αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, θα προσθέσουν κι άλλα τόσα από τη δική τους εμπειρία αλλά στο τέλος θα χαμηλώσουν τα μάτια και θα πουν σιγανά, σαν να ντρέπονται να ακουστεί δυνατά: «Ναι αλλά και τι να γίνει; Να έρθει ο Κούλης»; Αυτός ο κόσμος δεν είναι τρελός, η αγωνία του είναι γνήσια και πρέπει, είναι απαραίτητο να μιλήσουμε μαζί του χωρίς αφορισμούς.

Τελικά, τι είναι αυτός ο Κούλης;

Τί είναι λοιπόν αυτό που τρομάζει; Προφανώς όχι οι γελοιότητες των απολογητών του ΣΥΡΙΖΑ πως αν έρθει ο Κούλης θα «ψηφιστούν μνημόνια» ή θα «αυξηθεί η ανεργία» ή θα «περικοπούν οι μισθοί» ή θα «ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο, τις υποδομές, τους χώρους». Οι εργαζόμενοι δεν ζουν σε άλλον πλανήτη, γνωρίζουν πως αυτά τα κάνει κάθε μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και στο θέμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων που –υποτίθεται- πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πλεονέκτημα, η ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης, η υπόθεση της Ηριάννας, η ανεξέλεγκτη δράση των πραιτωριανών του Τόσκα και κυρίως η επίθεση στα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα με αιχμή την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας είναι ενδεικτικά. Τότε λοιπόν, γιατί τρομάζει πολλούς ο Κούλης;

Προϋπόθεση για να απαντήσουμε είναι να δούμε ολόκληρο το κάδρο του πολιτικού σκηνικού. Από τον Γενάρη του 2015 η Δεξιά, και σαν ΝΔ αλλά και σαν ΠΑΣΟΚ, αντιμετώπισε μια πρωτοφανή κρίση στρατηγικής. Όλες οι πολιτικές της επιλογές στην οικονομία αλλά και στο πολιτικό εποικοδόμημα υλοποιούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ που διαμόρφωνε ταυτόχρονα και συμμαχίες με ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου. Στα κόμματα της Δεξιάς απέμενε ο άχαρος ρόλος της «γκρινιάρας» αντιπολίτευσης για ζητήματα όπως η … σημαία και οι παρελάσεις ή ο Καρανίκας. Αστειότητες που άφηναν παγερά αδιάφορη τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο η επιλογή ήταν σαφής: Στροφή προς τον πιο ωμό νεοφιλελευθερισμό, όλα τα ιδεολογήματά του στην πρώτη γραμμή – με αποκορύφωμα την περίφημη φράση στη ΔΕΘ – και ταυτόχρονα στροφή στον εθνικισμό και τον χυδαίο αντικομμουνισμό. Αυτή η στροφή δεν είναι μια «ελληνική» ιδιοτροπία, φιλοδοξεί να εκφράσει και στην Ελλάδα την τάση που εκφράζεται διεθνώς από μερίδα του κεφαλαίου. Φιλοδοξεί, ταυτόχρονα, να συνδεθεί με το αποτέλεσμα των τεράστιων αλλαγών που έχουν συντελεστεί στον τομέα της οικονομίας αλλά και της συνείδησης των κοινωνικών ομάδων: Ο κατακερματισμός στο χώρο της εργασίας, η απότομη φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων, η ανεργία σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την απαξίωση της έννοιας της Αριστεράς οδηγούν σε συντηρητική στροφή μεγάλα τμήματα, σε υποταγή στην κανονικότητα των μνημονίων, στην ατομική λύση στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτήν την πραγματικότητα επιχειρεί να εκφράσει η ΝΔ.

Άδικη η αγωνία;

Άρα είναι άδικη η αγωνία μεγάλης μερίδας της κοινωνίας; Θα ήταν σοβαρό λάθος από τη μεριά των δυνάμεων της Αριστεράς να περιφρονήσουν την αγωνία αυτή. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν την γεννά η ελπίδα πως με τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρξει κάποια καλυτέρευση της ζωής. Γεννιέται από το μεγαλύτερο κακό που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι άλλο από την παγίωση της αντίληψης του μονόδρομου στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Της αντίληψης πως δεν υπάρχει τίποτα έξω από την ΕΕ και το ευρώ, έξω από τα μνημόνια, έξω τελικά από τον καπιταλισμό.

Άρα, το ζητούμενο δεν είναι ένας άλλος δρόμος αλλά ένας «λιγότερο κακός» διαχειριστής αυτής της κανονικότητας. Αποτέλεσμα φυσικά μιας τέτοιας λογικής είναι η αντίληψη πως τον μνημονιακό εφιάλτη καλύτερα να τον διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ που, τουλάχιστον, δεν έχει την ακροδεξιά ρητορική της ΝΔ ενώ ακόμα μπορεί να προσφέρει και ψυχολογικό άλλοθι σε όσους το χρειάζονται με στελέχη που το μεσημέρι ψηφίζουν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και το απόγευμα καλούν σε «αγώνα» εναντίον τους ή αφού συναγελαστούν με τον Κασιδιάρη ρίχνουν και μια σπαραξικάρδια ανάρτηση στο διαδίκτυο για τον Π. Φύσσα.

Εδώ πια δεν χωρά ούτε αλαζονική αντιμετώπιση αλλά ούτε και υπόκλιση.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι, τελικά, ποιος έχει καταστήσει τον Κούλη υποψήφιο πρωθυπουργό; Πώς μια παράταξη που το 2015 γνώρισε δυο εκλογικές πανωλεθρίες και τον όλεθρο του δημοψηφίσματος έφτασε να διεκδικεί την εξουσία; Η απάντηση είναι πανθομολογούμενη, αυτός που ανέστησε τη Δεξιά δεν είναι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του έστησε τη ΝΔ (αλλά και τα ζόμπι του ΠΑΣΟΚ) στα πόδια της και είναι εντελώς παράλογο να πιστεύει κανείς πως η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ως αποτέλεσμα «να μην έρθει ο Κούλης».

Το αντίθετο! Ο πιο σίγουρος δρόμος για να οδηγηθεί η κοινωνία ακόμα πιο δεξιά, ο πιο σίγουρος δρόμος για την επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία είναι ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο συνεχίζει στην εξουσία εφαρμόζοντας αυτήν την πολιτική –και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς- τόσο θα στρέφονται δεξιά οι κοινωνικές ομάδες. Ο αγώνας κατά της πολιτικής του, η ήττα και η ανατροπή του από τους αγώνες του λαού, η στροφή της κοινωνικής πυξίδας προς τα αριστερά είναι ο μόνος τρόπος για να κλείσει ο δρόμος και στον μνημονιακό του εταίρο, τη ΝΔ.

Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός;

Κι εδώ φτάνουμε στα δύσκολα καθώς εύκολα διαπιστώνει κανείς τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα εξηγεί πως αυτός τελικά «φέρνει τον Κούλη» αλλά… κάτι περισσεύει! Και πάλι δεν είναι πειστικό γιατί λείπει το πιο σημαντικό, η πρόταση. Λείπει δηλαδή η απάντηση, η θετική διέξοδος. Όχι σε όσους το επικαλούνται ως άλλοθι για να κοροϊδεύουν πριν απ’ όλους τον εαυτό τους αλλά στους εργαζόμενους που τρέμουν την απόλυση που ο Κούλης επισείει γελώντας σαρδόνια, στους άνεργους που τους απειλεί πως θα κόψει και αυτό ακόμα το εξευτελιστικό επίδομα, στους νέους που τους «υπόσχεται» διάλυση της παιδείας και μια ακόμα πιο άγρια εργασιακή ζούγκλα.

Δεν έχουν αυταπάτη οι εργαζόμενοι, αυτά θα τα κάνει κι ο ΣΥΡΙΖΑ, μνημονιακές στρατηγικές επιλογές είναι, όμως δεν τους το λέει, τους αφήνει να πιστεύουν πως θα είναι πιο «ανθρώπινη» η εφαρμογή τους. Πιάνονται από αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλο να πιαστούν, σήμερα, σ’ αυτήν την κοινωνία, σ’ αυτήν τη ζωή.

Από πού θα προέρχονταν αυτό το «άλλο»; Μα μόνο από το μαζικό κίνημα και την Αριστερά. Το «άλλο» είναι ένα πρόγραμμα μάχης που θα έθετε τους άμεσους στόχους για την ανατροπή αυτής της κατάστασης: Την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, τη μείωση του χρόνου εργασίας και την απαγόρευση των απολύσεων, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των άλλων αντιλαϊκών φόρων, την προστασία από την κερδοσκοπία στα είδη λαϊκής ανάγκης, την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών και γενικότερα των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το «άλλο» είναι η πολιτική συμφωνία από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς για την κοινή δράση στο κίνημα ώστε να κατακτούνται οι στόχοι αυτοί, η ενίσχυση και συγκρότηση σχημάτων και συλλογικοτήτων που θα αποτελέσουν τα όπλα στη μάχη αυτή. Το «άλλο» είναι να προχωρά παράλληλα ο ουσιαστικός διάλογος για την εμβάθυνση του προγράμματος εξόδου από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποίησης τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων. Το «άλλο» είναι όλες αυτές οι διαδικασίες να οικοδομούν με πραγματικούς όρους κινήματος το πολιτικό εκείνο μέτωπο που θα εμπλέξει ξανά χιλιάδες και χιλιάδες, θα αποτελεί στήριγμα του κινήματος και φορέα πολιτικό της ανατροπής.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι –επιεικώς – ανησυχητικά. Στο επίπεδο του μαζικού κινήματος πλέον είναι προφανές πως η κρίση έχει δομικά χαρακτηριστικά, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της ήττας και της πολιτικής ανεπάρκειας. Η νέα πραγματικότητα στον χώρο της εργασίας αλλάζει πολλά και εμείς συνεχίζουμε να δουλεύουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν μιλάμε απλά για απαξίωση ή κρίση του συνδικαλισμού αλλά για ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξή του.

Στην πολιτική σφαίρα, αντί η πραγματικότητα να οδηγεί στην φυσιολογική επιλογή, επιλέγεται το αντίθετο: Ο αναχωρητισμός του ΚΚΕ είναι δεδομένος και συναντά την επιλογή της ΛΑΕ να ασχολείται μόνο με την κοινοβουλευτική της διάσωση με συμμαχίες ακόμα και με εθνικιστικά μορφώματα τύπου ΕΠΑΜ ή με νεοκαισαρικά φαινόμενα τύπου Ζωής, μη διστάζοντας στην κατεύθυνση αυτή να θυσιάσει την αριστερή και πιο μάχιμη πτέρυγά της, αλλά και την ταλάντευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μεταξύ των προτάσεων για πολιτική συνεργασία και κοινή δράση από τη μια και της αναδίπλωσης από την άλλη μέσα από την τακτική να μπαίνει ως προαπαιτούμενο το σύνολο του προγράμματός της. Αποτέλεσμα αυτών των επιλογών δεν είναι μόνο ο κατακερματισμός, η αποστράτευση, η αδράνεια και η αναποτελεσματικότητα, φαινόμενα που αφορούν το σύνολο των αριστερών δυνάμεων, αλλά και το ξέσπασμα ενός εμφύλιου σπαραγμού χωρίς αρχές, με ένταση και χαρακτηρισμούς που θυμίζουν μαύρες εποχές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η περίοδος του αντικομμουνιστικού συνεδρίου της ΕΕ στο Ταλίν: Αντί η ολομέτωπη ιδεολογική επίθεση του αντιπάλου να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Αριστεράς οδηγηθήκαμε σε αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της με όρους άλλων δεκαετιών.

Μια τέτοια εικόνα ποιόν εργαζόμενο μπορεί να εμπνεύσει; Ποια ελπίδα μπορεί να γεννήσει σε κοινωνικές ομάδες που νοιώθουν να καταστρέφεται η ζωή τους σήμερα και δεν μπορούν φυσικά να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε μια αριστερή «Δευτέρα παρουσία» ούτε φυσικά νοιώθουν να τους απασχολεί αν το «Ιράν ή το Ιράκ» θα κυριαρχήσει στον μικρόκοσμό μας. Ή θα απαντήσουμε πειστικά πως εμείς θέλουμε να ηττηθεί και να καταρρεύσει ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κλείσει ο δρόμος σε κάθε Κούλη ή όσο θα προχωρά η κρίση, όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξοντώνει την κοινωνία, το αποκρουστικό πρόσωπο του Κούλη θα γίνεται ακόμα πιο αποκρουστικό και όλο και περισσότεροι θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν ακόμα περισσότερο το κεφάλι και με ακόμα μεγαλύτερη ντροπή και ακόμα πιο σιγανή φωνή να μας απαντούν: «Καλά τα λέτε αλλά … να έρθει ο Κούλης»;

Πηγή: .kommon.gr