Της Εύης Νικολοπούλου.

Τη δεκαετία του 70 στον Καναδά, έγινε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα.

Εξασφάλισαν σε όλους τους κατοίκους ενός μικρού χωριού ένα βασικό εισόδημα, που θα τους έφτανε να ζήσουν άνετα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνουν εισόδημα με εργασία. Τους είπαν ότι δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποιο αντάλλαγμα για αυτό. Το σκεπτικό που περίμεναν οι ερευνητές να επιβεβαιώσουν, ήταν ότι οι κάτοικοι θα σταματούσαν τις δουλειές τους, αφού θα είχαν χρήματα πια για να ζουν.

Τα αποτελέσματα μετά από μερικά χρόνια ήταν ανατρεπτικά. Σχεδόν κανένας δεν εγκατέλειψε τη δουλειά του, περισσότεροι άνθρωποι σπούδαζαν, τα ποσοστά θνησιμότητας των νεογνών μειώθηκαν, οι άνθρωποι ενθαρρύνθηκαν και έγιναν πιο διεκδικητικοί, δηλαδή δεν συμβιβάζονταν πλέον με άθλιες συνθήκες δουλειάς, αλλά αναζητούσαν καλύτερες προοπτικές για τον εαυτό τους.

Το κυριότερο; Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Τα ποσοστά ψυχικής διαταραχής μειώθηκαν δραματικά, με το άγχος την κατάθλιψη και άλλες νόσους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. (Για άγνωστους λόγους τα πορίσματα αυτού του πειράματος με την πανανθρώπινη αξία, ποτέ δεν εκδόθηκαν επίσημα και δεν επαναλήφθηκε ποτέ κάτι ανάλογο).

Κάτσε, μισό λεπτό: Αν η κατάθλιψη είναι βιολογική αρρώστια, όπως μας λένε οι φαρμακοβιομηχανίες εν χορώ με τους επικεφαλής της ψυχικής υγείας των υπουργείων και των κυβερνήσεων, πως συνέβη αυτό; Δεν βγαίνει νόημα. Τα Ηνωμένα Έθνη μας έχουν πάντως προειδοποιήσει ότι προσπαθούμε να απαντήσουμε λάθος στο ζήτημα της κατάθλιψης.

Τι δεν έχουμε καταλάβει καλά;

Υπάρχει λοιπόν, από τη μία, η θεωρία ότι η κατάθλιψη είναι θέμα δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, διαταραχής ορμονών και νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη. (Τέλεια τα νέα για της Φαρμακοβιομηχανίες, που βγάζουν περί τα 15 δισεκατομμύρια ανά έτος από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και μόνο.)

Αλλά από την άλλη, οι εξέχοντες γιατροί των Ηνωμένων Εθνών, μας προειδοποιούν ότι αυτή η θεωρία είναι “επιλεκτική χρήση των ερευνών, που κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό και πρέπει να εγκαταλειφθεί.” Στην έκθεση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Έθνη τον Απρίλιο του 2017 διαβάζουμε ότι:

Η υγεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ψυχική υγεία, και ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον με ευημερία, υγεία και αξιοπρέπεια. Ότι τα υψηλά ποσοστά κατάθλιψης συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις ,τις αδικίες, την ανισότητα, την βία, ψυχολογική και σωματική, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επίσης τονίζει ότι:

” Η ψυχική υγεία παράγεται κοινωνικά. Η παρουσία ή απουσία της ψυχικής υγείας είναι ένας κοινωνικός δείκτης και απαιτεί κοινωνικές μαζί με τις ατομικές λύσεις”.

Δηλαδή σε δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες, σε συνθήκες φτώχειας, ανεργίας και ανασφάλειας ευδοκιμεί η κατάθλιψη. Bingo.

Το να πούμε λοιπόν ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια αποκλειστικά βιολογική, είναι λανθασμένο και επικίνδυνο. Χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απέτυχε να απαντήσει στα ανθρώπινα προβλήματα και, αναβιώνοντας έναν ιδιότυπο ανιμισμό, έβαλε στο επίκεντρο την ψυχική υγεία των παντοδύναμων Αγορών. Υπερβολή; Όχι και τόσο αν ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια φράση που ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια:

“Η πολιτική/οικονομική αστάθεια προκαλεί ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ στις αγορές”.

Όταν οι πρωταρχικές κρατικές προσπάθειες είναι προσπάθειες για να μην διαταραχθεί η ψυχική υγεία των αγορών, βάζουν σε δεύτερη μοίρα και σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών.

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

«Το γεφύρωμα του χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, θα σώσει εκατομμύρια ζωές» έρχεται να δώσει την απάντηση η μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children.

Χμ. Απίθανο σενάριο. Γιατί; Όταν επί χρόνια οι απολογητές των μνημονίων και της λιτότητας προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καταθλιπτικοί είναι ψυχιατρικά περιστατικά και βιολογικά διαταραγμένοι άνθρωποι, και ότι οι αυτοκτονίες δεν έχουν καμία ή μικρή σχέση με την κρίση, όταν έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτική και μιντιακή, για να μας πείσει ότι το να κόψουμε βασικά είδη διατροφής, να ζούμε χωρίς θέρμανση, χωρίς εργασία και εισόδημα, χωρίς υγεία και ελπίδα για το μέλλον, μας αξίζει γιατί αμαρτήσαμε ως λαός, δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον να μας δώσει άφεση και να αλλάξει προσανατολισμό.

1. www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/depression

2. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E>

3. www.who.int/mental_health/publications/gulbenkian_paper_social_determinants_of_mental_health/en/

4. en.wikipedia.org/wiki/Mincome

5. www.vice.com/amp/en_ca/article/a3akm4/why-basic-income-is-a-mental-health-issue?__twitter_impression=true

6. www.marketresearchstore.com/news/global-depression-drug-market-215

7. www.apa.org/monitor/2015/04/money-stress.aspx

8. www.cnbc.com/2018/05/29/heres-why-markets-are-so-scared-of-the-latest-italian-political-drama.html και https://www.marketwatch.com/story/heres-why-markets-are-worried-about-italian-politics-again-2018-05-29

9. “Δεν είναι το οικονομικό το μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Δεν οφείλεται, δηλαδή, η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών σε οικονομικούς λόγους. Άλλοι αυτοκτονούν επειδή έχασαν τα λεφτά τους στο καζίνο κι άλλοι από ερωτική απογοήτευση» δήλωση του Γρηγόρη Ψαριανού.” Πηγή: H Aυγή επιτίθεται στον Ψαριανό: Πρόκειται για έναν κυνικό, συναισθηματικά απονεκρωμένο άνθρωπο | iefimerida.gr

10. www.onmed.gr/ygeia/story/347175/aytoktonies

11. fortune.com/2017/03/30/depression-rate/

12. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E

13. edition.cnn.com/2018/05/31/health/children-report-conflict-poverty-intl/index.html

Η Εύη Νικολοπουλου είναι ψυχολόγος.

Αρχική δημοσίευση: nostimonimar.gr

πηγή: ergatikosagwnas.gr

Μάκης Γεωργιάδης

55 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου ποιητή

Ήταν 3 Ιουνίου του 1963 όταν στη Μόσχα σταμάτησε να χτυπά η καρδιά ενός προικισμένου επαναστάτη ποιητή. Ήταν η μέρα που σιωπούσε η φωνή του υμνωδού της ειρήνης, της ελευθερίας, της συναδέλφωσης και της αλληλεγγύης των λαών. Ήταν η μέρα που έσβηνε η φυσική παρουσία εκείνου που αφιέρωσε τη ζωή, τη σκέψη και τη δράση του στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης και στην επαναστατική προοπτική της ανθρωπότητας. Εκείνη τη μέρα εγκατέλειψε τον κόσμο σε ηλικία 61 ετών ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ, προδομένος από την καρδιά του

. Ο Ναζίμ Χικμέτ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις καθώς τα έργα του είναι ευρέως γνωστά στην Ελλάδα ενώ τα μελοποιημένα ποιήματά του είναι βέβαιο ότι τα έχουν σιγοτραγουδήσει άνθρωποι οι οποίοι πιθανώς να μη γνωρίζουν ότι πρόκειται για δικούς του στίχους. Στη διάδοση της ποίησης του Χικμέτ συνέβαλαν πνευματικοί-καλλιτεχνικοί ογκόλιθοι όπως ο Μάνος Λοϊζος, ο Θάνος Μικρούτσικος και η απαράμιλλη Μαρία Δημητριάδη που έγραψαν μουσική και ερμήνευσαν με μοναδικό τρόπο βασιζόμενοι στις εξαιρετικές μεταφράσεις του Γιάννη Ρίτσου και του Γιώργη Παπαλεονάρδου.

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε στην υπό οθωμανική κυριαρχία Θεσσαλονίκη στις 15 Ιανουαρίου του 1902. Ήταν γόνος εύπορης οικογένειας αξιωματούχων, καθώς ο πατέρας του Ναζίμ Χικμέτ Μπέης ήταν διευθυντής του γραφείου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών ενώ διετέλεσε και πρόξενος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Αμβούργο. Η μητέρα του ήταν ζωγράφος. Ωστόσο ο νεαρός Χικμέτ λόγω της διάστασης των γονέων του περνάει πολύ καιρό κοντά στον παππού του στη Μικρά Ασία, ενώ ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη όπου και εισάγεται στην Ακαδημία του Πολεμικού Ναυτικού με προοπτική να ακολουθήσει καριέρα αξιωματικού. Η εποχή εκείνη, η οποία σημαδεύεται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την παράλληλη αγγλογαλλική κατοχή της Κωνσταντινούπολης και την έξαρση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην αχανή επικράτεια της χώρας, θα λειτουργήσουν σαν πυροκροτητής στη συνείδηση του νεαρού ποιητή. Ο Ναζίμ Χικμέτ γράφει ήδη από την πρώιμη εφηβική του ηλικία και πολύ πριν έρθει σε επαφή με τα κομμουνιστικά ιδεώδη, έχει διαγνώσει τις γενεσιουργές αιτίες της αδικίας και της εκμετάλλευσης και έχει σκιαγραφήσει στη σκέψη του τον πρωτοποριακό ρόλο και την απελευθερωτική προοπτική της εργατικής τάξης.

Την ίδια εποχή το κίνημα των Νεότουρκων του Μουσταφά Κεμάλ Πασά και η επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης θα αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για τη διαμόρφωση τελικά ενός ανυπέρβλητου επαναστάτη. Λόγω προβλημάτων υγείας, ο Χικμέτ απαλλάσσεται της στρατιωτικής θητείας. Ωστόσο θα επιδιώξει το 1920 να βρεθεί στο μέτωπο στο πλευρό του Ατατούρκ κοντά στην Άγκυρα. Στην πορεία του προς την Ανατολία θα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τις συνθήκες εξαθλίωσης του τούρκικου προλεταριάτου και των αγροτικών πληθυσμών και οι σχετικές εικόνες θα τον συγκλονίσουν. Η σύγκρουση με το κίνημα των Νεότουρκων δεν θα αργήσει και είναι αναπόφευκτη. Ο Χικμέτ έχει διοριστεί διευθυντής σε ένα καλό σχολείο της Ανατολίας ωστόσο ασφυκτιά από το βαθύ συντηρητισμό του περίγυρού του ενώ και οι Νεότουρκοι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν με εχθρότητα την ευρύτητα πνεύματος και την προοδευτική σκέψη του Χικμέτ. Το 1922 είναι έτος ορόσημο καθώς ξεκινούν οι διώξεις εναντίον του ποιητή αλλά και οι απηνείς διωγμοί των κομμουνιστών ενώ θα δολοφονηθεί και ο πρώτος γραμματέας του Λαϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας (ΛΚΚΤ) του οποίου το ιδρυτικό συνέδριο είχε πραγματοποιηθεί το Σεπτέμβριο του 1920 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Χικμέτ καταφεύγει στη Σοβιετική Ένωση ενώ το ΛΚΚΤ, πριν καν ολοκληρώσει τις εργασίες του δευτέρου συνεδρίου του, κηρύσσεται παράνομο τον Οκτώβριο του 1922. Στη Μόσχα ο ποιητής θα σπουδάσει οικονομικά και πολιτικές επιστήμες, ωστόσο η πλέον καταλυτική επαφή θα είναι η συνάντησή του με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι οι ιδέες και η τεχνοτροπία του οποίου θα σφραγίσουν το από εκεί και πέρα έργο του Χικμέτ. Η επαφή του με τη ρωσική πρωτοπορία και τα επαναστατικά ρεύματα της ρωσικής ποίησης θα λειτουργήσουν απελευθερωτικά και ο Χικμέτ θα αρχίσει να χρησιμοποιεί πρωτοποριακές υφολογικές φόρμες, ελεύθερο στίχο ενώ η ποίησή του θα λάβει το έντονο δραματικό στοιχείο, εντασσόμενη πάντα στο ιστορικό πλαίσιο. Υπό αυτό το πρίσμα ο Χικμέτ θα εξελιχθεί σε έναν από τους φάρους της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20ού αιώνα δίπλα στον Μπρεχτ και πληθώρα άλλων σημαντικών λογοτεχνών.

Από το 1923 είναι μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων και του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας και θα παραμείνει στρατευμένος ως την πρόωρη φυγή του. Ο ίδιος εξηγούσε αργότερα πως η τέχνη δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Όπως έλεγε, «όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς ανά τους αιώνες και σε όλο τον κόσμο ποτέ δεν ήταν ουδέτεροι. Ακόμη κι αν το διακήρυσσαν, ακόμη κι αν υπερασπίζονταν με πάθος αυτήν την ουδετερότητα, αυτό δεν ίσχυε. Με το έργο τους πάντα έπαιρναν θέση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα του καιρού τους». Έτσι κι αυτός έπαιρνε πάντα θαρρετά και ξεκάθαρα θέση υπέρ των καταπιεσμένων της πατρίδας του, στο πλευρό των κολασμένων όλων των πατρίδων της γης.

«Nα αγαπάμε κάθε μέρα λίγο περισσότερο, κάθε μέρα λίγο καλύτερα».

Το 1924 επιστρέφει στην Τουρκία και αρχίζει μια οδύσσεια παράνομης δράσης, κυνηγητού και διώξεων που τελικά θα οδηγήσουν στην καταδίκη του σε 28 έτη φυλάκισης το 1938. Το καθεστώς έκανε προσπάθειες για τη φυσική του εξόντωση και τουλάχιστον δύο απόπειρες δολοφονίας του με αυτοκίνητα να τον καταδιώκουν στα στενά δρομάκια της Κωνσταντινούπολης. Από το 1924 ως και το 1938 ο Χικμέτ μπαινοβγαίνει στις φυλακές διωκόμενος για τη δράση του στις τάξεις του ΚΚΤ το οποίο είχε κηρυχθεί εκτός νόμου. Είχε αναλάβει την οργάνωση παράνομου τυπογραφείου του κόμματος στη Σμύρνη ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος και αρθρογραφούσε στα κομματικά έντυπα Διαφώτιση και Σφυροδρέπανο. Την ίδια περίοδο δημιουργεί ακατάπαυστα και δημοσιεύει εννιά ποιητικές συλλογές, γράφει περίπου 30 θεατρικά τα οποία δυστυχώς δεν διασώζονται, ενώ παράλληλα γράφει σενάρια κινηματογραφικών ταινιών τα οποία υπογράφει με ψευδώνυμο είτε για να αποφύγει τις διώξεις είτε γιατί διαφωνεί με το περιεχόμενο μιας και γράφει κυρίως για βιοποριστικούς λόγους. Το 1936 για το έργο του Το Έπος του Σεϊχη Μεντρεντίν, ο δημόσιος κατήγορος θα του απαγγείλει κατηγορίες για προδοσία και υποκίνηση του στρατεύματος σε στάση. Θα ζητήσει την εκτέλεσή του. Η δική του θα γίνει από στρατοδικείο πάνω σε πλοίο του πολεμικού ναυτικού και ο Χικμέτ θα υποστεί ανείπωτα σωματικά βασανιστήρια. Θα καταδικαστεί σε 28 χρόνια φυλάκιση και θα οδηγηθεί στις φυλακές της Προύσσας.

Στη φυλακή θα συνεχίσει να γράφει. Ο ίδιος θα μετατρέψει τη φυλακή σε σχολείο για τους κρατούμενους συναγωνιστές του. Ο Χικμέτ από αυτή την άμεση συναναστροφή με το λαϊκό στοιχείο θα εμπνευστεί, θα απορροφήσει την ευρέως χρησιμοποιούμενη καθομιλουμένη τουρκική και τους ιδιωματισμούς της, θα μεστώσει και θα κάνει πιο απλή την ποίησή του. Παράλληλα γράφει μπροσούρες και πολιτικά κείμενα. Η φήμη του έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Τουρκίας. Έχει γίνει παγκόσμια. Τα ποιήματα του βγαίνουν από τη φυλακή με τη μορφή γραμμάτων προς τη δεύτερη σύζυγό του αλλά ξεπερνούν το χαρακτήρα της διαπροσωπικής σχέσης, γίνονται κτήμα της ανθρωπότητας. Στη φυλακή έχει υποστεί το πρώτο καρδιακό επεισόδιο. Η πρόθεση του τουρκικού καθεστώτος να τον εξοντώσει στέλνοντάς τον να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του, καθώς και μια απεργία πείνας διάρκειας 18 ημερών που πραγματοποιεί ο ποιητής, ξεσηκώνουν κύμα διεθνούς συμπαράστασης. Ιδρύεται διεθνής επιτροπή με επικεφαλής τους Πάμπλο Πικάσο, Πολ Ρόμπσον και Ζαν Πωλ Σαρτρ που ενεργεί για την αποφυλάκιση του Χικμέτ. Το 1950 η κυβέρνηση Μεντερές παραχωρεί αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους και ο Ναζίμ Χικμετ, μετά από 12 χρόνια στα υγρά κελιά, είναι ελεύθερος αλλά ξένος στην ίδια του τη χώρα

Ο Χικμέτ καταφεύγει εκ νέου στη Σοβιετική Ένωση για την οποία στην κυριολεξία αποδρά εν μέσω καταιγίδας διαπλέοντας με κινηματογραφικό τρόπο τη Μαύρη Θάλασσα στην αρχή με μια βενζινάκατο και στη συνέχεια με ρουμάνικο εμπορικό πλοίο. Αυτός ο μεγάλος κομμουνιστής, ένας μεγάλος άνθρωπος, διεθνιστής και αγωνιστής της ειρήνης, άφησε τεράστια κληρονομιά στην ανθρωπότητα. Η πατρίδα του του στέρησε την υπηκοότητά του αλλά πατρίδα του έγινε κάθε γωνιά αυτής της γης που υπάρχουν καταπιεσμένοι. Κάθε σημείο αυτής της γης όπου υπάρχει έστω κάθε «ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει, ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»

πηγή: prin.gr

– του Γιώργου Καραγιάννη

Άς ξεκινήσουμε από τα γνωστά. Η αρχική επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος θα έρθει στην Ελλάδα για να μιλήσει σε δύο εκδηλώσεις. Για συνηθισμένη επίσκεψη δηλαδή, αφού ο πατριάρχης έχει κάνει το δρομολόγιο Κωνσταντινούπολη- Αθήνα και άλλες ελληνικές πόλεις, διαδρομή Πατήσια- Κυψέλη.

Όμως στην πορεία αρκετοί άρχισαν να ψυλλιάζονται και να το συνδέουν με μερικά άλλα πράγματα που κάθε άλλο παρά τυχαίες συμπτώσεις ήταν.

Τα αιτήματα στο Φανάρι

«Σύμπτωση» πρώτη: Το Μάρτιο ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ποροσένκο πήγε στο Φανάρι και ζήτησε από τον πατριάρχη να αναγνωρίσει το πλήρως ελεγχόμενο από την αμερικανοστημένη κυβέρνησή του, πατριαρχείο της Ουκρανίας, το οποίο καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει και το θεωρεί «σχισματικό». Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος τον καλοδέχτηκε και του είπε πως θα εξετάσει το αίτημα, μια δέσμευση την οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή απέφευγε να πάρει το Οικουμενικό πατριαρχείο, μπροστά στις αντιδράσεις του πατριαρχείου της Μόσχας στο οποίο υπάγονταν η Εκκλησία της Ουκρανίας ( και εξακολουθεί να υπάγεται το μεγαλύτερο μέρος της).

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/dsc_0340_iefimerida-300x200.jpg 300w, http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/dsc_0340_iefimerida-768x512.jpg 768w" data-lazy-sizes="(max-width: 419px) 100vw, 419px" height="279" width="419">

Από τη συνάντηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Ποροσένκο, στο Φανάρι, το Μάρτιο του 2018

«Σύμπτωση» δεύτερη: Στις 30 Μαΐου και σε μια στιγμή που οι συζητήσεις για το Σκοπιανό έμπαιναν σε καθοριστική  φάση, ανακοινώθηκε επισήμως, πως και η «σχισματική»,και μη αναγνωριζόμενη από καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία, «Εκκλησία της Μακεδονίας» έστειλε γράμμα στο Φανάρι , συνοδευόμενο  («υποστηριζόμενο», όπως ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση) και από προσωπική επιστολή του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζάεφ προς τον πατριάρχη Βαρθολομαίο. Με το γράμμα αυτό η Εκκλησία των Σκοπίων ζητούσε να υπαχθεί στο Οικουμενικό πατριαρχείο με το παλιό της όνομα της «Αρχιεπισκοπής Αχριδών» εγκαταλείποντας το σημερινό «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία- Αρχιεπισκοπή Οχρίδος».

Η απάντηση του Φαναρίου ήταν κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική: «Η Ιερά Σύνοδος, ανέφερε το επίσημο ανακοινωθέν, απεφάσισε να επιληφθή αυτού και να διενεργήση τα δέοντα υπό τους απαραβάτους όρους των ιστορικοκανονικών αρμοδιοτήτων και προνομίων του πρωτοθρόνου Οικουμενικού Πατριαρχείου».

«Σύμπτωση» τρίτη: Το πατριαρχικό ταξίδι γίνεται σε μια στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη η αμερικανική προσπάθεια για περιορισμό της επιρροής και στρατιωτική, οικονομική και πολιτική απομόνωση της Ρωσίας. Σημαντικούς παράγοντες σ’ αυτή την προσπάθεια  αποτελούν και η Ουκρανία και ( σε μικρότερο βαθμό βέβαια) η ΠΓΔΜ . Άλλωστε όλη αυτή η πρεμούρα που τους έπιασε όλους να λύσουν το Σκοπιανό, οφείλεται στην αμερικάνικη πίεση. Και όπως γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά τα πολιτικά ζητήματα συνδέονται τις περισσότερες φορές και με τα εκκλησιαστικά. Ειδικά για το θέμα των Σκοπίων, που μας ενδιαφέρει άμεσα, την εκκλησιαστική πτυχή του  είχαν επισημάνει από την αρχή των συζητήσεων και προσωπικά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καθώς και οι περισσότεροι μητροπολίτες.

Οι συμπτώσεις και το πατριαρχικό ταξίδι

Όπως και να ‘χει το πράγμα μέσα στο πλαίσιο και των παραπάνω «συμπτώσεων» πρέπει να δούμε το πατριαρχικό ταξίδι στην Αθήνα και τις  επαφές του πατριάρχη, κυρίως με την Εκκλησία της Ελλάδος. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως βασική πυξίδα σε όλη την πολιτική των εκπροσώπων του Φαναρίου αποτελεί η πολιτική των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων, από τα πρώτα κιόλας  μεταπολεμικά χρόνια. Ο Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ στο εκκλησιαστικό εκφραζόταν και με την αντιπαράθεση μεταξύ των πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχα.

Τελευταίο  εκκλησιαστικό παράδειγμα της αντιπαράθεσης αυτής; Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το Φανάρι αναγνώρισε το 1996 την αυτονομία της Εκκλησίας της Εσθονίας και όρισε στην κορυφή της  τον Έλληνα (γεννημένο στο Κονγκό) μητροπολίτη Στέφανο Χαραλαμπίδη προκαλώντας την οργή του πατριαρχείου Μόσχας στο οποίο υπάγονταν μέχρι τότε εκκλησιαστικά η Εσθονία.

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/griniezakis3-300x199.jpg 300w, http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/griniezakis3-768x508.jpg 768w" data-lazy-sizes="(max-width: 568px) 100vw, 568px" height="376" width="568">

Λειτουργία στον καθεδρικό ναό του Ταλίν. Στο κέντρο ο πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο επίσκοπος Εσθονίας Στέφανος Χαραλαμπίδης.

Πρώτος στόχος των φαναριωτών είναι η «εναρμόνιση» της πολιτικής της Εκκλησίας της Ελλάδος με αυτή του πατριαρχείου  τόσο στο Σκοπιανό όσο και στο ζήτημα της Ουκρανίας.

Έτσι λοιπόν το Σκοπιανό σε πρώτη μοίρα και το ουκρανικό σε δεύτερη  κυριάρχησαν στη συνάντηση Βαρθολομαίου –Ιερώνυμου τη Δευτέρα.. Τον πατριάρχη τον απασχολεί κυρίως η στάση των μητροπολιτών της Βόρειας Ελλάδας  («Νέες Χώρες» που υπάγονται πνευματικά σ’ αυτόν αλλά διοικητικά στην Εκκλησία της Ελλάδος) οι οποίοι στο σύνολό τους είτε γιατί το πιστεύουν οι ίδιοι είτε γιατί επηρεάζονται από τις διαθέσεις των πιστών και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις. Από τη μεριά του ο αρχιεπίσκοπος παίρνει υπόψη του και το μετέφερε στον πατριάρχη  ότι στα Σκόπια αυτή τη στιγμή υπάρχει ο αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης που ορίστηκε από το πατριαρχείο Σερβίας, αναγνωρίζεται από όλες τις ορθόδοξες Εκκλησίες και έχει πολύ καλές προσωπικές σχέσεις με τους περισσότερους Έλληνες μητροπολίτες , οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν στα χρόνια που η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ τον είχε κλείσει στη φυλακή για υποκίνηση εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους και διχόνοιας.

Ισορροπία Ιερώνυμου σε τεντωμένο σχοινί

Μέσα στην αρχιεπισκοπή δεν ήμαστε για να σας πούμε τι ακριβώς ειπώθηκε. Όμως ξέρουμε τι είπε ο αρχιεπίσκοπος  μια μέρα μετά, την Τρίτη. Κλασσικός ισορροπιστής που κοιτάει να τους καλύπτει όλους, και την κυβέρνηση αλλά και τους ιεράρχες, ο αρχιεπίσκοπος για να καλυφθεί απέναντι στους δεύτερους επανέλαβε την γνωστή θέση της Ιεραρχίας πως  «η θέση της Εκκλησίας είναι σταθερή. Η Εκκλησία, είπε, το όνομα Μακεδονία δεν είναι εύκολο εμείς να το δανείσουμε, να το δώσουμε». Πρόσθεσε όμως , κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση, πως προσωπική του θέση είναι «ότι

τα θέματα δεν αντιμετωπίζονται με συλλαλητήρια, με φωνές κλπ. Υπεύθυνη είναι η Βουλή, αυτοί θα αποφασίσουνε, αυτοί θα αναλάβουν την ευθύνη. Και να πάμε λίγο περισσότερο; Η Βουλή δεν βγαίνει μόνη της, βγαίνει από τον λαό. Ο λαός λοιπόν πρέπει να σκεφτεί, να δει, να αποφασίσει και να κάνει».

Όσο για το θέμα της Ουκρανίας, η Εκκλησία της Ελλάδος έχει από καιρό κρατήσει στενές σχέσεις με το μητροπολίτη Ουκρανίας Oνούφριο, που υπάγεται στο πατριαρχείο της Μόσχας. Αυτό επανέλαβε και ο αρχιεπίσκοπος στον πατριάρχη επισημαίνοντάς του τους κινδύνους για την ενότητα των ορθοδόξων Εκκλησιών από μια νέα σύγκρουση  (και θα είναι πολύ σκληρή αυτή τη φορά) Φαναρίου-Μόσχας.

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/kotzias-vartholomaios-300x201.jpg 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" height="422" width="630">

Από τη συνάντηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκο Κοτζιά, στο Φανάρι

Η συνάντηση του πατριάρχη με τον Τσίπρα ήταν πιο εύκολη. Ο Τσίπρας τον ευχαρίστησε για τις προσπάθειες επίλυσης των διαφορών με την «σχισματική» Εκκλησία των Σκοπίων, προσθέτοντας  ότι αυτό θα προσφέρει σταθερότητα στην περιοχή. Και ο πατριάρχης αναφέρθηκε στο αίτημα της μη αναγνωρισμένης Εκκλησίας σημειώνοντας πως «το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενεργεί στα πλαίσια των κανονικών υποχρεώσεων του, να αίρει τις διαφορές και τα σχίσματα όπου αυτά υπάρχουν».

Ο Κοτζιάς υπέρ Βαρθολομαίου

Καθαρά υποστηρικτική  στις κινήσεις του πατριάρχη ήταν η θέση που εξέφρασε στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ τη Δευτέρα ο υπουργός Εξωτερικών. Ο Κοτζιάς αναφερόμενος στους μητροπολίτες που αντιδρούν είπε ότι «δεν είναι δικό τους αντικείμενο διότι το αν θα αναγνωριστεί η Αυτοκεφαλία, και οτιδήποτε άλλο μιας Εκκλησίας αυτό είναι θέμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, δεν είναι θέμα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν είναι αντικείμενο τους». Για να προσθέσει: « ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει τη σοφία, την νηφαλιότητα και την ηρεμία να αναστοχαστεί πάνω σε αυτό το ζήτημα και νομίζω ότι και ο ίδιος μέσα του βαθιά, εν τη χριστιανική του πίστη, θα έχει καταλήξει, ότι αυτό που κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο ζήτημα της Εκκλησίας των Σκοπίων είναι καλό».

Αιτία πολέμου το ουκρανικό ζήτημα

Ηθικόν δίδαγμα που λέγαμε και όσοι από μας περάσανε από τα κατηχητικά: Πέρα από το πολιτικό μπέρδεμα είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε μπροστά και σε μία ανεξέλεγκτη κατάσταση στο χώρο των ορθοδόξων Εκκλησιών. Σε περίπτωση που αναγνωριστεί από το Οικουμενικό πατριαρχείο η έως σήμερα σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων , είναι σίγουρο πως θα αντιδράσει το πατριαρχείο της Σερβίας. Κι από κοντά και το πατριαρχείο της Μόσχας που φοβάται πως το σκοπιανό και ουκρανικό παράδειγμα θα μπορούσαν  να αποτελέσουν τη σπίθα για εκδήλωση ανάλογων φαινομένων σε χώρες που προήλθαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση και εξακολουθούν να υπάγονται εκκλησιαστικά ( κυρίως ρωσώφωνοι πληθυσμοί) σ’ αυτό. Ιδιαίτερα για τη Μόσχα το μεγάλο πρόβλημα είναι στην Ουκρανία. Εκεί οποιαδήποτε αναγνώριση αυτοκέφαλης Εκκλησίας θα αποτελέσει αιτία πολέμου με το Φανάρι.

Με δυο λόγια. Μην εκπλαγείτε αν μέσα στο γενικό χαμό γίνουν μαλλιά κουβάρια και στον εκκλησιαστικό χώρο… 

πηγή: imerodromos.gr

Στη δημοσιότητα βρίσκεται πλέον ο χάρτης με τις θάλασσες που συγκεντρώνουν μέδουσες.

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο Βιοποικιλότητας, δημοσιεύει χάρτη στον οποίο απεικονίζονται οι περιοχές στην Ελλάδα όπου έχουν εμφανιστεί μέδουσες. Πρόκειται για δεδομένα που συγκέντρωσαν μέχρι τώρα για τις μέδουσες στην Ελλάδα (για Απρίλιο και Μάιο) από το πρόγραμμα καταγραφής -«το σύστημα τραβάει αυτόματα την τοποθεσία, οπότε υπάρχει και περίπτωση ελάχιστων λαθών στα σημεία που έχουν μπει», όπως αναφέρουν.

Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι σε Ευβοικό κόλπο και Σαρωνικό εμφανίζονται οι μέδουσες Chrysaora hysoscella, ενώ στον κορινθιακό είναι πολύ μεγάλο το πρόβλημα με τις Pelagia noctiluca.

Πηγή: newsbeast.gr

Η λογοκρισία του facebook φτάνει πια τα όρια του φιλοναζισμού σημείωσε ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, μιλώντας σήμερα το πρωί στην ΕΡΤ1 και στην εκπομπή «Πρώτη Είδηση». 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος περιέγραψε τι συνέβη με το μπλοκάρισμα από τo Facebook του αντιναζιστικού άρθρου του «Τι κάνατε στην Κάνδανο, Κασιδιάρη;» στον «Ημεροδρόμο». Παράλληλα, τόνισε ότι οι μόνοι που θα μπορούσαν να ενοχληθούν και να καταγγείλουν στο Facebook το δημοσίευμα είναι οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής, μια ναζιστική συμμορία – όπως είπε – που παριστάνει το πολιτικό κόμμα.  

Δείτε το βίντεο:

http://www.imerodromos.gr/n-mpogiopoylos-mia-nazistiki-symmoria-paristanei-to-politiko-komma-vinteo/

Πηγή: imerodromos.gr

"Ψαλίδι" άνω των 8 δισ. ευρώ από μειώσεις συντάξεων, κατάργηση επιδομάτων και εξαφάνιση ΕΚΑΣ, στην τριετία 2019-2021 φέρνει ο νόμος Κατρούγκαλου.

Aποφάσεις Συνέλευσης Αγώνα 1 Ιουνίου 2018, Αθήνα

Με συμμετοχή εκπροσώπων και παρατηρητών από Εργατικά Σωματεία, Επιτροπές Αγώνα, Συλλογικότητες Γειτονιάς, Συντονισμούς και αγωνιστές του κινήματος, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018, η Συνέλευση Αγώνα που κάλεσε η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για Συντονισμό. Μετά τις τοποθετήσεις αγωνιστών από τους χώρους, η Συνέλευση κατέληξε και προτείνει τα παρακάτω:

1. Η Συνέλευση πραγματοποιήθηκε την ώρα που εξελισσόταν η απεργία των εργατών της COSCO στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ. Η Συνέλευση χαιρετίζει τον δίκαιο και σκληρό αγώνα των εργαζομένων, καταγγέλλει τις δικαστικές αποφάσεις να βγάλουν τις απεργίες παράνομες, καλεί όλα τα σωματεία να στηρίξουν έμπρακτα τους απεργούς και τον αγώνα τους, δηλώνει ότι θα σταθεί στο πλευρό των απεργών, ενώ αντιπροσωπεία της Πρωτοβουλίας παραβρέθηκε στη Συνέλευση των εργαζόμενων που πραγματοποιήθηκε την ίδια μέρα και αποφάσισε νέα απεργιακή κινητοποίηση για τις 6/6.

2. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμφώνησε ήδη σε ένα νέο δυσβάσταχτο πακέτο μέτρων για την συνέχιση των μνηνονίων ως το 2022 (απόφαση Eurogroup 24/5) και για σκληρή επιτροπεία επ΄ αόριστον. Στα μέσα Ιούνη θέλει να φέρει στη Βουλή προς ψήφιση όλα τα προαπαιτούμενα προκειμένου να κλείσει την 4η αξιολόγηση -μείωση του αφορολόγητου κατά 50% ακόμη και το 2019, νέα μείωση των συντάξεων από 1/1/2019 και πλήρης κατάργηση του ΕΚΑΣ, νέες αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ, πάγωμα των μισθών στο δημόσιο ως ποσοστό του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και ταβάνι στις προσλήψεις ως το 2020, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% ως το 2022, νέο χτύπημα των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει αναφερόμενη σε μια «καθαρή έξοδο» από τα Μνημόνια και σε μια επερχόμενη «ανάπτυξη». Ταυτόχρονα έχει συμφωνήσει για ενισχυμένη επιτροπεία με μόνιμη παρουσία τοποτηρητών της Ε.Ε. και των δανειστών και αξιολόγηση ανά τρίμηνο ως προς α) τον έλεγχο της υλοποίησης των ψηφισμένων μέτρων β) τον έλεγχο της μη ακύρωσης οποιονδήποτε περικοπών και μέτρων που συμφωνήθηκαν με τα προηγούμενα μνημόνια γ) την επιβολή νέων μέτρων που η κυβέρνηση οφείλει να λάβει με δική της πρωτοβουλία δεδομένων των δεσμεύσεών της για την τήρηση των πλεονασμάτων στο επίπεδο του 3,5% μέχρι το 2023 και του 2-2,5% έως το 2060. Είναι φανερό ότι η πολυδιαφημιζόμενη “ανάπτυξη” τους και η «έξοδος» από τα μνημόνια περνάει πάνω από την ισοπέδωση κάθε εργατικής κατάκτησης και δικαιώματος.

Με βάση τα παραπάνω η Πρωτοβουλία απευθύνει ενωτικό κάλεσμα αγώνα και ταξικής συμπόρευσης σε κάθε ταξικό Συνδικάτο και Ομοσπονδία και προτείνει την οργάνωση 24ωρης πανεργατικής απεργίας την Τρίτη 12/6 με απεργιακά συλλαλητήρια και διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Καλούμε το ΠΑΜΕ και κάθε άλλη αγωνιστική, ταξική δύναμη να ανταποκριθεί θετικά σε αυτή την αναγκαία απεργιακή μάχη. Με όσο το δυνατόν περισσότερες απεργιακές αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων, συνελεύσεων, ταξικών ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων. Με συγκρότηση απεργιακών επιτροπών στους χώρους δουλειάς. Σε κάθε περίπτωση η 12/6 πρέπει να είναι μέρα αγώνα.

3. Η Συνέλευση Αγώνα εκτιμά ότι απέτυχε η προσπάθεια μαχητικής στράτευσης των εργαζομένων στα αιτήματα της εργοδοσίας που έθεσε η «Κοινωνική Συμμαχία» ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-εργοδοτών! Η συμμετοχή μερικών εκατοντάδων στη φιέστα της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Κλαυθμώνος στις 30/5 το αποδεικνύει περίτρανα! Μια σειρά σωματείων με αποφάσεις ΔΣ και γενικών συνελεύσεων πήραν σαφείς αποφάσεις καταγγελίας. Στην Αθήνα και σε όλη την χώρα χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι, άνεργοι βρέθηκαν στον δρόμο και έστειλαν ένα πολύμορφο και ηχηρό μήνυμα ενάντια στην «κοινωνική συμμαχία», προτάσσοντας την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.

Η συμβολή της Πρωτοβουλίας για το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου κι Ιδιωτικού Τομέα στην αποκάλυψη και την απονομιμοποίηση της «Κοινωνικής Συμμαχίας» ήταν πολύ σημαντική. Η καταγγελία του πλαισίου της Κοινωνικής Συμμαχίας και των δράσεών της, όπως η Πανεθνική Μέρα Δράσης στις 30/5, και οι κινητοποιήσεις στις 21/5 απέναντι στην φιέστα της ΓΣΕΕ στο Μέγαρο Μουσικής, στις 29/5 απέναντι στη ΓΣ του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) και στις 30/5 με δράσεις στα γραφεία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ καθώς και στα γραφεία του ΣΕΒ και η διαδήλωση στη βουλή, άνοιξαν τη συζήτηση για την Κοινωνική Συμμαχία και το ρόλο της, ανέδειξαν την αντεργατική τομή που επιχειρεί ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός και πρόβαλλαν τα εργατικά αιτήματα και τις διεκδικήσεις!

Σε όλες αυτές τις δράσεις και κινητοποιήσεις, οι δυνάμεις της Πρωτοβουλίας βρέθηκαν αντιμέτωπες με ισχυρές δυνάμεις καταστολής, με κορύφωση το χτύπημα της διαδήλωσης στις 30/5 στα γραφεία του ΣΕΒ! Σε αυτά ήρθε να προστεθεί η προσπάθεια εκ μέρους της Κυβέρνησης να στήσει βιομηχανία διώξεων και να στοχοποιήσει τους αγωνιστές που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Ήδη η ΓΑΔΑ έχει ξεκινήσει έρευνες για δήθεν ζημιές που προκλήθηκαν στα γραφεία της ΑΔΕΔΥ από διαδηλωτές, ενώ εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ στοχοποιούν τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που συμμετείχαν στην συγκέντρωση στα γραφεία της, αλλά και όσους έκαναν δυναμική παρέμβαση στην εξέδρα της Κλαυθμώνος στις 30 Μάη.

Καταγγέλουμε κάθε τέτοια απόπειρα! Δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε με αποφασιστικότητα τη συνδικαλιστική, πολιτική και ιδεολογική της αντιπαράθεση με το πλαίσιο της «Κοινωνικής Συμμαχίας».

Το αμέσως επόμενο διάστημα προχωρούμε στην έκδοση αφίσας μαζικής προπαγάνδισης καθώς και υλικά αποκάλυψης των ιδεολογημάτων της «κοινωνικής συμμαχίας».

4. Καλούμε σε νέα Συνέλευση αγώνα μέσα στον Ιούνιο σε ημερομηνία που θα δημοσιοποιηθεί άμεσα.

πηγή: prin.gr

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Από τότε που διαφάνηκε ως πιθανή μια συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ για το ονοματολογικό και όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που συνδέονται με αυτό, το ΚΚΕ προσάρμοσε την παλιά κλασική του θέση για το ζήτημα.

Στο παρελθόν το ΚΚΕ- ακόμη και πριν από ένα εξάμηνο- «είχε ταχθεί υπέρ μιας λύσης που θα προβλέπει σύνθετη ονομασία, υπό την προϋπόθεση ότι ο όρος Μακεδονία θα αποτελεί γεωγραφικό προσδιορισμό, θα σταματήσουν οποιεσδήποτε αλυτρωτικές αντιλήψεις και οι δύο χώρες θα συμφωνήσουν ότι δεν υπάρχει θέμα αλλαγής συνόρων» (βλέπε δηλώσεις του Θ. Παφίλη στον ραδιοσταθμό 9,84.

Η νέα θέση του ΚΚΕ, όπως διατυπώνεται το τελευταίο διάστημα- κι όπως την ανέλυσε ο Δ. Κουτσούμπας μιλώντας στην Καρδίτσα το περασμένο Σάββατο, έχει ως εξής: «Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να στηρίξει καμιά συμφωνία, η οποία θα ανοίγει τον δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και η οποία προφανώς θα είναι προϊόν και των ασφυκτικών πιέσεων των ΗΠΑ και της Ε.Ε.».

Η ανησυχία ενός κομμουνιστικού κόμματος- πόσο μάλλον του ΚΚΕ με τις δοσμένες ιστορικά σταθερές αντιιμπεριαλιστικές θέσεις του- για την επέκταση του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. στα δυτικά Βαλκάνια είναι απολύτως λογική και εξηγήσιμη. Θα ήταν επομένως εντελώς παράλογο να επικριθεί γι’ αυτό. Ένα κόμμα όμως δεν είναι επιστημονικός σύλλογος. Ένα κόμμα οφείλει να κάνει πολιτική.

Που σημαίνει πως η όποια ανάλυσή του πρέπει να οδηγεί σε συγκεκριμένη πολιτική θέση. Σε πολιτικό αίτημα και σε πολιτική διεκδίκηση. Αναφορικά με το θέμα της ΠΓΔΜ το ΚΚΕ λέει τι θα κάνει το ίδιο. Δεν θα στηρίξει καμία συμφωνία που θα ανοίγει τον δρόμο στη γειτονική χώρα να ενταχθεί στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Αυτό όμως πώς εκφράζεται απέναντι στην κυβέρνηση; Τι ζητάει το ΚΚΕ να κάνει η κυβέρνηση; Τι λέει στον ελληνικό λαό να απαιτήσει από την κυβέρνηση στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Να μην υπογράψει κανενός είδους συμφωνία με τη γείτονα, πράγμα που σημαίνει να σταματήσουν τώρα οι διαπραγματεύσεις, ή να σαμποτάρει τις διαπραγματεύσεις ώστε αυτές να οδηγηθούν σε ναυάγιο; Αν αυτό θέλει το ΚΚΕ, γιατί δεν το λέει ευθέως; Κι αν δεν το θέλει, ας μας πει τι ακριβώς ζητάει από την κυβέρνηση να πράξει.

Ο Δ. Κουτσούμπας ισχυρίστηκε στην Καρδίτσα πως «δεν προκύπτει ότι η συμφωνία για το όνομα θα αφορά σύνθετη ονομασία με αυστηρά γεωγραφικό προσδιορισμό και για όλες τις χρήσεις, θα εξασφαλίζει την αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, ώστε να βάζει τέλος στους αλυτρωτισμούς, να κατοχυρώνει το απαραβίαστο των συνόρων, με σεβασμό της κυριαρχίας της κάθε χώρας».

Τη συμφωνία όμως δεν τη γνωρίζουμε- καθώς δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί-, για να αποφανθούμε αν ο γ.γ. της Κ.Ε. του κομμουνιστικού κόμματος έχει δίκιο ή άδικο. Τη γνωρίζει το ΚΚΕ και δεν μας το λέει; Αν δεν τη γνωρίζει, τι λόγο έχει να προτρέχει και να προεξοφλεί το περιεχόμενό της;

Η νέα θέση του ΚΚΕ για το ονοματολογικό της γείτονος - παρά το γεγονός ότι προκύπτει από εύλογες ανησυχίες- ουσιαστικά οδηγεί σε παραλογισμό. Αν η Ελλάδα δεν πρέπει να έρθει σε συμφωνία με την ΠΓΔΜ για να μην ενταχθεί η τελευταία στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., τότε η χώρα μας δεν θα πρέπει να αποχωρήσει ποτέ από αυτούς τους οργανισμούς, για να βάζει συνεχώς βέτο στην προσχώρηση των γειτόνων. Έχει το ΚΚΕ θέση ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι μόνιμα μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., για να εμποδίζει τη διεύρυνσή τους με χώρες που ακόμα δεν έχουν ενταχθεί; Το αντίθετο γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Ενα δεύτερο ερώτημα που το ΚΚΕ αποφεύγει να απαντήσει είναι το εξής: Πότε πιστεύει πως πρέπει να λυθεί το ζήτημα με την ΠΓΔΜ; Όταν αυτή η χώρα δεν θα θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. ή όταν αυτοί οι δύο οργανισμοί δεν θα τη θέλουν; Πότε πιστεύει το ΚΚΕ ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο; Στην πραγματικότητα η νέα θέση του ΚΚΕ οδηγεί τη λύση του προβλήματος στις ελληνικές καλένδες. Πράγμα που σημαίνει πως αν δεν υπάρξει λύση, η γειτονική χώρα θα αναγνωριστεί de facto με σκέτο το όνομα «Μακεδονία». Αυτό επιδιώκει το ΚΚΕ ή αδιαφορεί αν θα συμβεί;

Παρά το γεγονός ότι η ανησυχία του ΚΚΕ για την ενδεχόμενη ευρωατλαντική διεύρυνση στα δυτικά Βαλκάνια είναι κατανοητή, στην πράξη η νέα θέση του για το ονοματολογικό δεν εμποδίζει στο ελάχιστο αυτή τη διεύρυνση. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση -ακόμα κι αν ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις- να εμποδίσει τη γειτονική χώρα να ενταχθεί στους προαναφερόμενους -ή σε άλλους- διεθνείς οργανισμούς. Θυμίζουμε ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, από τον Δεκέμβριο του 2011, έχει καταδικάσει την Ελλάδα για παραβίαση της ενδιάμεσης συμφωνίας του 1995 επειδή η χώρα μας άσκησε βέτο για ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.

Πράγμα που σημαίνει ότι η γειτονική χώρα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή -αν το επιθυμούν νατοϊκοί και Ευρωπαίοι- να μπει στην ατλαντική συμμαχία, στην Ε.Ε. και οπουδήποτε αλλού, τουλάχιστον με το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Κι αν δεν υπάρξει συμφωνία θα μπει με σκέτο το «Μακεδονία», αφού πάνω από 140 χώρες την έχουν αναγνωρίσει με αυτό το όνομα και ανάμεσά τους οι ισχυρότερες του πλανήτη.

Ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι φύσει και θέσει διεθνιστικό. Δηλαδή στηρίζει την ενότητα, τη φιλία και τη συνεργασία των λαών και αγωνίζεται να ξεπερνιούνται οι διαχωρισμοί -ιδιαίτερα αυτοί που βασίζονται στον εθνικισμό, τον σοβινισμό, τον αλυτρωτισμό. Με τη νέα όμως θέση του ΚΚΕ για το ονοματολογικό της ΠΓΔΜ δεν αντιμετωπίζονται οι εθνικιστικού- αλυτρωτικού περιεχομένου και δράσης διαχωρισμοί ανάμεσα στον ελληνικό λαό και στον λαό της γείτονος.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η ενίσχυση της θέσης των εθνικιστών και στις δύο χώρες, που θέλουν να αποτρέψουν με κάθε τρόπο μια ενδεχόμενη συμφωνία. Το ΚΚΕ ουδέποτε στην ιστορία του έκανε εκπτώσεις στον εθνικισμό. Ουδέποτε αδιαφόρησε μπρος στο ενδεχόμενο της ενδυνάμωσης των κάθε λογής πατριδοκάπηλων και της εξυπηρέτησης των στόχων τους. Τώρα δεν βλέπει ότι τους αφήνει άπλετο χώρο;

Πηγή: efsyn.gr

«Κυβέρνηση και λαός που δεν θέτουν καθαρά το θέμα της εξόδου από την ΕΕ και της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τους θεσμούς του, και μιλούν για αλλαγές μέσω συναίνεσης ή ανοχής της αστικής τάξης, είναι καταδικασμένοι σε οικτρή αποτυχία», λέει στο Πριν ο Γιάννης Περακάκης, μηχανολόγος μηχανικός και μέλος του Συντονιστικού της πρωτοβουλίας αποδέσμευσης από την ΕΕ ΔιΕΕξόδου, μετά τις εξελίξεις στην Ιταλία.

Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό

Γίνεται συνείδηση πλέον ότι η ΕΕ δεν είναι ο παράδεισος της δημοκρατίας και της ευημερίας αλλά μια συμμαχία εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου

 Πως κρίνετε την άρνηση του ιταλού προέδρου της Δημοκρατίας να αποδεχθεί ως νέο υπουργό Οικονομικών τον Πάολο Σαβόνα, επειδή είναι αντίπαλος του ευρώ;

Η οικονομική πολιτική των ιταλικών κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια στηρίχθηκε στη γνωστή συνταγή της λιτότητας (λόγω και του τεράστιου δημόσιου χρέους ύψους 2,3 τρισ. ευρώ, 132% του ΑΕΠ), η οποία έπληξε τα λαϊκά στρώματα, τη στιγμή που το χρέος συνέχισε την ανοδική του πορεία. Τα αποτελέσματα ήταν η διαρκής ύφεση, μείωση εισοδημάτων και πτώση της κατανάλωσης. Τη δυσαρέσκεια του ιταλικού λαού εκμεταλλεύτηκαν το κίνημα διαμαρτυρίας Πέντε Αστέρια και το ακροδεξιό μόρφωμα της Λέγκας, που κατόρθωσαν να αποσπάσουν σημαντικά ποσοστά στις τελευταίες εκλογές.

Η σφικτή οικονομική πολιτική που εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες δεν έπληξε όμως μόνο τον ιταλικό λαό αλλά και την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η άρχουσα τάξη στην Ιταλία επιχειρεί να διασφαλίσει τα συμφέροντά της, αφού η διόγκωση του δημόσιου χρέους περιορίζει τις κρατικές χρηματοδοτήσεις και ενισχύσεις προς τους επιχειρηματίες, ενώ πρέπει να συνυπολογιστεί και η πολύ δύσκολη κατάσταση των ιταλικών τραπεζών που κατέχουν μεγάλους όγκους προβληματικών δανείων, καθώς η χώρα βρίσκεται σε πλήρη στασιμότητα εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Ήταν επόμενο λοιπόν η νέα υποψήφια κυβέρνηση συνεργασίας να θέσει ζητήματα πιθανής αναθεώρησης του βασικού νομοθετικού πλαισίου της ΕΕ και να ζητεί την κατοχύρωση της δυνατότητας στα κράτη – μέλη να αποσυρθούν από τη νομισματική ένωση (αν και μετά τις αντιδράσεις οι δύο ηγέτες έκαναν στροφή δηλώνοντας αποφασισμένοι να μην θέσουν υπό αμφισβήτηση το κοινό νόμισμα).

Η άρνηση του Ιταλού προέδρου να δεχθεί τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης δείχνει ότι μια ισχυρότερη μερίδα του ιταλικού κεφαλαίου είναι αποφασισμένη να ταυτίσει την πορεία της με το ευρώ και τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και δεν επιθυμεί καμία αλλαγή, ακριβώς όπως το επέλεξε και η αστική τάξη στην Ελλάδα. Το μεγάλο ιταλικό βιομηχανικό εξαγωγικό κεφάλαιο, που είναι συγκεντρωμένο στο Βορρά, είναι κερδοφόρο και έχει προσαρμοστεί στην ευρωζώνη, σε συνεργασία πάντα με το ξένο κεφάλαιο που έχει προσβάσεις στο ιταλικό πολιτικό σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα φερέφωνα της αστικής τάξης στην Γερμανία άρχισαν αμέσως να χαρακτηρίζουν τεμπέληδες και άχρηστους τους Ιταλούς, όπως ακριβώς έκαναν και για τους Έλληνες. Η αντιμετώπιση είναι ενιαία.

Τι σημαίνει αυτό για τη δημοκρατία στην ΕΕ; Είδαμε δημοψηφίσματα να επαναλαμβάνονται μέχρι να βγουν τα κατάλληλα αποτελέσματα, είδαμε άλλα να ακυρώνονται όπως στην Ελλάδα, τώρα βλέπουμε και εκλογές ουσιαστικά να αναιρούνται;

 Από την πλευρά της αστικής δημοκρατίας προφανώς και πρόκειται για πολιτικό πραξικόπημα γι αυτό και οι οργισμένες αντιδράσεις στην Ιταλία, που ζητούν την παραπομπή του προέδρου για εσχάτη προδοσία. Από την άλλη μεριά όμως όλοι γνωρίζουμε ότι διαχρονικά η αστική δημοκρατία, σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, χρησιμοποιεί κάθε τρόπο για να χειραγωγήσει τους πολίτες ώστε να εκφραστούν στις εκλογές όπως θα ήθελε η αστική τάξη. Όταν δεν το επιτυγχάνει τότε εγκαταλείπει τα προσχήματα και τους όρκους πίστης στους «θεσμούς», καταργεί και «ελευθερίες» και «δικαιώματα» και «εκλογές».

Η αστική δημοκρατία δεν είναι δεδομένη αν απειληθούν έστω και ελάχιστα οι πυλώνες της στρατηγικής της και τα συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Υπέρμαχοι της ΕΕ υποστηρίζουν πως ήταν σωστή η αντίδραση του ιταλού προέδρου γιατί φράζει το δρόμο στην ακροδεξιά. Είναι έτσι;

 Μπορεί σήμερα όλο το υποτιθέμενο φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη να καταδικάζει υποκριτικά την ακροδεξιά, είμαστε σίγουροι όμως ότι όταν οι συνθήκες το επιβάλουν η ακροδεξιά θα επιστρατευτεί άμεσα για να χτυπηθεί κάθε λαϊκή διεκδίκηση. Ο Μακρόν στην Γαλλία, που ακολουθεί μια πλήρως αυταρχική και αντεργατική πολιτική χαρακτηρίζοντας ως τεμπέληδες όσους αντιδρούν, δεν μπορεί να μας πείσει για την δημοκρατική του ευαισθησία όπως ακριβώς δεν μπορεί να πείσει και ο Ιταλός πρόεδρος. Δεν είναι η ακροδεξιά στον στόχο τους αλλά οι ίδιοι οι λαοί.

Θεωρείτε πως έρχεται ξανά στην επικαιρότητα το αίτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ;

Ας δούμε τι περιελάμβανε (μεταξύ άλλων) το πρόγραμμα της συνεργασίας. Ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας, ειδικά υπέρ των οικονομικά αδύναμων. Επιλεκτική προστασία υπέρ των ιταλών παραγωγών και των αγροτών. Μείωση του δημόσιου χρέους όχι μέσω μέτρων λιτότητας αλλά με αύξηση της εσωτερικής ζήτησης. Καμία αύξηση του ΦΠΑ. Μείωση των φόρων επί των καυσίμων. Κούρεμα οφειλών των οικονομικά αδυνάμων προς την εφορία. Βασικό εισόδημα 780 ευρώ το μήνα για όλους. Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης. Περισσότερη χρηματοδότηση για τις τοπικές αστυνομικές δυνάμεις, αλλά και για τις ένοπλες δυνάμεις. Διεκδίκηση από την ΕΚΤ διαγραφής χρέους ύψους 250 δισ. ευρώ, το οποίο δημιουργήθηκε από την αγορά ιταλικών ομολόγων από την ΕΚΤ στο πλαίσιο της ποσοτικής χαλάρωσης.

Θυμίζει δηλαδή το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του οποίου όλοι γνωρίζουμε την κατάληξη. Είναι ενδεικτικό ότι μετά τις αντιδράσεις των Βρυξελλών και κυρίως του Βερολίνου πολλά από τα παραπάνω μέτρα άρχισαν να αμβλύνονται ή και να αναιρούνται.

Κυβέρνηση και λαός που δεν θέτουν καθαρά το θέμα της εξόδου από την ΕΕ και της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τους θεσμούς του, και όχι απλώς αλλαγών μέσω συναίνεσης ή ανοχής της αστικής τάξης, είναι καταδικασμένοι σε οικτρή αποτυχία.

Μήπως ο στόχος της εξόδου από την ΕΕ αποτελεί πλέον σχέδιο της εθνικιστικής ακροδεξιάς;

Πιστεύουμε ότι η στάση του κόσμου απέναντι στην ΕΕ έχει αρχίσει να αλλάζει ριζικά. Γίνεται κοινή συνείδηση πλέον ότι η ΕΕ δεν είναι ο παράδεισος της δημοκρατίας και της ευημερίας αλλά μια συμμαχία εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ιστορικά η ακροδεξιά ποτέ δεν ήταν εχθρός της ολιγαρχίας. Απλώς τώρα εκμεταλλεύεται την λαϊκή δυσαρέσκεια προς άγραν εκλογικής πελατείας και διεκδίκησης πολιτικού ρόλου.

 Μήπως για να επιτευχθεί ο στόχος της εξόδου πρέπει να τεθεί αταξικά, δηλαδή και από τη σκοπιά του εργαζόμενου λαού και από τη σκοπιά μερίδων του κεφαλαίου;

Ο συγχωρεμένος ο Λάσκαρης κατάργησε την πάλη των τάξεων από το 1976! Είναι χαρακτηριστικό ότι το επιχείρημα των απανταχού υπερασπιστών της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού είναι ότι επιχειρηματίες και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα! Όταν όμως μεγάλες επιχειρήσεις απολύουν μαζικά χιλιάδες εργαζόμενους (ακριβώς για να είναι ανταγωνιστικές) τότε σφυρίζουν αδιάφορα. Οι εργαζόμενοι έχουν μόνο ένα δρόμο. Να διεκδικούν μαχητικά αυτά που δεν θα τους χαρίσει κανείς.

 Ποια στάση οφείλει να κρατήσει η Αριστερά απέναντι στην ΕΕ;

Η ευρωπαϊκή και η ελληνική αριστερά αδυνατεί να διαδραματίσει τον ρόλο που θα μπορούσε παρόλο που έχει και τα θεωρητικά εργαλεία αλλά (τουλάχιστον στην Ελλάδα) και ρεαλιστικές προτάσεις για αλλαγή πορείας. Είναι ένα μεγάλο θέμα που κάποτε πρέπει να ανοίξει. Δυστυχώς η αδυναμία της αριστεράς αφήνει χώρο σε άλλες δυνάμεις να εμφανίζονται δήθεν ως αντισυστημικές και φιλολαϊκές.

Και η συμβολή της ΔιΕΕξόδου;

Η ΔιΕΕξοδος στηρίζει αυτό που είπαμε και παραπάνω. Ότι δηλαδή συναίνεση και συμμαχία με μερίδα του κεφαλαίου σημαίνει σίγουρη αποτυχία. Μόνος δρόμος η πάλη για έξοδο από την ΕΕ προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Τίποτε δεν χαρίζεται.

Πηγή: prin.gr