Παναγιώτης Μαυροειδής

Από τον Τραμπ μέχρι την Λεπέν και την AfD

Η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Αναμφίβολα η τελευταία διετία, σφραγίστηκε από την ορμητική άνοδο μιας ποικιλόμορφης ή και φασιστικής ακροδεξιάς. Από την εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, δηλαδή στην ηγέτιδα δύναμη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου ως την είσοδο της Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και από την -για πρώτη φορά- είσοδο ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανική Βουλή ως την συγκυβέρνηση Δεξιάς και ακροδεξιάς στην Αυστρία, το μήνυμα είναι κοινό: Η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καθορίζει σε σημαντικό βαθμό  όχι απλά την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης, αλλά συχνά και τον ίδιο τον τύπο της ασκούμενης αστικής πολιτικής.

Η μετατόπιση που έχει συντελεστεί είναι ολοφάνερη: Το σημερινό πολιτικό πρόγραμμα της Ένωσης των Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών στη Γερμανία, μοιάζει λιγότερο με αυτό της Μέρκελ του 2015 και περισσότερο με αυτό της ακροδεξιάς Afd πριν ξεκινήσει την κούρσα εκλογικής ανόδου της.

Στις εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν σε 13  χώρες της Ευρώπης στο διάστημα από το 2009 ως το 2011,  τα ακροδεξιά κόμματα είχαν συγκεντρώσει συνολικά 5% των ψήφων και αυτό είχε τότε θορυβήσει πολλούς, καθώς αυτή η επίδοση αποτελούσε  ένα πραγματικό άλμα. Ωστόσο, μια σχετική ανάλυση του Bloomberg το 2017, ανέφερε ότι τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα σε 22 ευρωπαϊκές χώρες, έδιναν στην ακροδεξιά περίπου το 16% των ψήφων.

Συχνά υπερτονίζεται η επιρροή της ακροδεξιάς ή/και των φασιστών στην Ανατολική Ευρώπη, με εμβληματικά τα παραδείγματα των κυβερνήσεων σε Ουγγαρία και Πολωνία, που στηρίζονται από ξενοφοβικά  κόμματα  «Νόμου και της Τάξης», διαφόρων εκδοχών. Ας σημειωθεί ότι σε αυτές τις χώρες η μετανάστευση είναι ελάχιστη… Και όμως, αρκεί να παραθέσει κανείς μια ακόμη μεγαλύτερη επιρροή της τάξης του 20% της ακροδεξιάς σε πρώην προπύργια της σοσιαλδημοκρατίας όπως οι Σκανδιναβικές χώρες και η Ολλανδία για να ξεθωριάσει αυτή η πρόχειρη εκτίμηση.

Όπως συχνά επισημαίνει ο Κας Μούντε, πανεπιστημιακός και συστηματικός μελετητής του φαινομένου της ανόδου της ακροδεξιάς, δεν είναι αυτονόητα αποδείξιμος ο ισχυρισμός πως η ενίσχυσή της άσχετίζεται με την πρόσφατη οικονομική κρίση. Οι αυξητικές τάσεις της ακροδεξιάς προηγούνται της κρίσης και η σχετική συζήτηση-ατζέντα έχει μεγαλύτερο ιστορικό και κοινωνικό βάθος, το οποίο βέβαια εντάθηκε στο περιβάλλον της κρίσης.

Έχει σημασία στο σημείο αυτό να τονιστεί ότι το ζήτημα της οικονομίας, στο οποίο  ξεχωρίζουν οι γενικολογίες και ονειροφαντασίες περί «εθνικού καπιταλισμού» με ισχυρό κράτος, δεν είναι το μοναδικό ούτε ίσως και το κυρίαρχο στην πολιτική φιλολογία και την εναλλακτική απάντηση της ακροδεξιάς.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ακροδεξιός και γενικά ο ακραίος συντηρητικός λόγος, κυριαρχεί ακριβώς χάρη στη μετατόπιση του κεντρικού άξονα της πολιτικής αντιπαράθεσης από τη διχοτομία της ταξικής διαπάλης μεταξύ αστικής και εργατικής τάξης και μιας αντίστοιχης πολιτικής διχοτομίας δεξιάς και αριστεράς (έστω ψευδεπίγραφης), στη διχοτομία ανάμεσα από τη μια στον φιλελευθερισμό, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και των ατόμων και, από την άλλη, στην εθνική και πολιτιστική ομοιογένεια ενός «ισχυρού έθνους-κράτους» που δεν χωράει ούτε «ξένους», ούτε «ιδιαιτερότητες», ούτε «έκπτωση αξιών» ούτε και «ελευθερίες που ισοδυναμούν με αναρχία».

Συχνά, αυτή η «αντιπαράθεση» απεικονίζεται άμεσα στα πολιτικά προγράμματα, με πιο χαρακτηριστική ίσως τη μάχη μεταξύ ακραίου κεντροφιλελεύθερου αλλά και συχνά «εναλλακτικού» Μακρόν με την ξενοφοβική και μισαλλόδοξη Λεπέν – για να μη θυμίσουμε την μάχη μεταξύ Τραμπ και Κλίντον.  Αυτή η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.  Η άνοδος επομένως της ακροδεξιάς συνδέεται με πλήθος πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών  παραμέτρων που αφορούν το σύγχρονο καπιταλισμό και την πολιτική ζωή εντός του. Για άλλη μια φορά πρέπει να θυμηθούμε τα λόγια του Χορκχάιμερ πως «αν κάποιος δεν είναι έτοιμος να μιλήσει για τον καπιταλισμό, τότε ας μην ανοίξει τη συζήτηση και για το φασισμό».

Η ακροδεξιά ρητορική για την «ασφάλεια», τη «συνοχή του έθνους», το «ισχυρό κράτος», τον «κίνδυνο από τη μετανάστευση και ειδικά από το Ισλάμ», το «αντιπαραγωγικό τραπεζικό κεφάλαιο» και την «αδηφάγο παγκοσμιοποίηση», έχει όλο το περιθώριο να αποτελεί επαρκές υλικό για συγκρότηση ενός διακριτού πολιτικού/πολιτισμικού πόλου, ακριβώς επειδή στο «σκληρό» πεδίο της οικονομίας έχει εμπεδωθεί η αστική ηγεμονία και το δόγμα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» (ΤΙΝΑ).

Οι εικόνες είναι οπωσδήποτε παραστατικές: Πολλές έρευνες δείχνουν ότι  ένας στους πέντε Ευρωπαίους θεωρεί τη μετανάστευση ως πρώτο πρόβλημα στη χώρα του. Το ίδιο ποσοστό θεωρεί πως η «παγκοσμιοποίηση» αποδείχτηκε επιβλαβής και όχι ευκαιρία, ενώ δύο στους πέντε είναι σαφώς απαισιόδοξοι για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, δεν αποδεικνύεται εξίσου εύκολο να κοιτάξει κανείς και να δει το «υπόβαθρο» κάτω από αυτές τις εικόνες. Στην πραγματικότητα, η άνοδος του ακροδεξιού και νεοφασιστικού ρεύματος έρχεται να πιστοποιήσει αφενός την κρίση του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας και αφετέρου το έλλειμμα εργατικής πολιτικής και εναλλακτικής απάντησης.

Η «υπαρκτή αριστερά», με πλέον εξωνημένη μορφή αυτής της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όχι μόνο αποδεικνύεται ανίκανη να προβάλλει μια εναλλακτική κοινωνική προοπτική με πυρήνα την καθολική κομμουνιστική χειραφέτηση της εργασίας, αλλά, αντίθετα, εμφανίζεται συχνά ως  απολογητής  του σημερινού συστήματος, υπερασπίζοντας ένα όλο και μικρότερης αξίας «αριστερό άκρο» του. Ακόμη και ο σοσιαλδημοκράτης Πικετί, σε πρόσφατη μελέτη του, έχει καταδείξει τη σταδιακή μετατόπιση του κοινωνικού πεδίου αναφοράς αυτής της αριστεράς από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, σε ανώτερα μεσαία  στρώματα στη βάση κυρίως ενός «πολιτισμικού προτύπου» και αφηρημένου αλτρουισμού, παρά ταξικών συμφερόντων.

Αυτή ακριβώς η μετατόπιση της αριστεράς από την εργατική πολιτική και την ταξική διαπάλη, είναι που παρέχει το έδαφος στην ακροδεξιά όταν βρίσκεται (μαζί με τα κλασικά αστικά κόμματα) στην κυβέρνηση, όπως στην Αυστρία, να παίρνει ακραία αντεργατικά μέτρα (πχ 12ωρη εργασία), χωρίς αυτό να οδηγεί αυτόματα στην  πολιτική απαξίωσή της.

Όταν στη δεκαετία του 1970 η κρίση της Κευνσιανής ρύθμισης, φανέρωνε την κρίση του καπιταλισμού και την είσοδό του σε μια νέα επιθετική μορφή του, ισχυρές μερίδες του αστικού κόσμου, ενδεδυμένες με τις φορεσιές του νεοφιλελευθερισμού, παρίσταναν τους  «αντισυστημικούς» εκπροσώπους μιας νέας εποχής «ενάντια στην παρακμή του κράτους» και υπέρ του μαγικού ρόλου της «αγοράς». Σήμερα, στην εποχή της χρεωκοπίας της νεοφιλελεύθερης αστικής διαχείρισης, ισχυρά τμήματα του αστικού κόσμου, ειδικά στις πλέον ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, μέσω της ακροδεξιάς και των νεοφασιστών, ενδύονται τα ίδια ρούχα από την ανάποδη, μιλώντας για το «ισχυρό κράτος», τον συμπαγή και ανόθευτο εθνικά «λαό» ως δήθεν ενιαίο υποκείμενο (και φυσικά υποκείμενο σε κάποιο «ηγέτη» του) και την «παγκοσμιοποίηση» που αποτυγχάνει, για να διεκδικήσουν και πάλι ένα δήθεν «αντισυστημικό» ρόλο.

Στην ουσία, πρόκειται για «εσωτερικές επαναστάσεις», διαφορετικής σημασίας σε κάθε ιστορική περίοδο, αλλά κοινού στόχου που δεν είναι άλλος από την ανασυγκρότηση του καπιταλισμού που απειλεί πλέον την ανθρωπότητα όχι απλά με τη βαρβαρότητα, αλλά με την καταστροφή.  Η σημερινή τομή της ακροδεξιάς αλά Τραμπ – και όχι μόνο – είναι εξαιρετικά μεγάλου βάθους για να υποτιμηθεί. Η απάντηση στην σύγχρονη ακροδεξιά μπορεί και πρέπει να αναζητηθεί όχι σε διαταξικά και νεφελώδη «αντιφασιστικά μέτωπα» παλαιάς κοπής, αλλά στην ανασυγκρότηση και ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής στρατηγικής. Αυτός είναι ο αναγκαίος όρος, ακόμη και για την υπεράσπιση στοιχειωδών δημοκρατικών καταχτήσεων του εργατικού κινήματος που αυτό έχει αποσπάσει από την αστική δημοκρατία.

πηγη: prin.gr

Να λοιπόν που μια… αναπληρωματική «μεγάλη ιδέα» της ελληνικής πολιτικής ελίτ (διότι βασικότατη και αναντικατάστατη παραμένει ο «ευρωπαϊσμός») βγαίνει από τη ναφθαλίνη. Η «ιδέα», κοινός παρονομαστής αρκετών γεωπολιτικών αναλύσεων που εσχάτως δημοσιεύονται, φαντάζει  έτοιμη να προαναγγείλει ένα θριαμβευτικό σάλπισμα…

Σε ελεύθερη απόδοση: Λίγη υπομονή, ακόμη, αδέλφια… Αυτός ο ανερμάτιστος, κυκλοθυμικός, αντι- δυτικός Ερντογάν μας κάνει, άθελά του, μεγάλη εξυπηρέτηση. Εξοργίζει στο έπακρο τον Τραμπ και  «στέλνει» την Τουρκία στο άρμα της Ρωσίας. Έτσι, τώρα προκύπτει για την Ουάσιγκτον στρατηγικό κενό. Πού θα πάει; Αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα), αυτό το κενό οι ΗΠΑ θα το καλύψουν χρίζοντας την Ελλάδα βασικό στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή. Όρεξη να ‘χουμε να δρέπουμε τους καρπούς της εν λόγω αναβάθμισης, για την οποία μόχθησαν τόσες γενιές πολιτικών εκπροσώπων του ελληνικού κατεστημένου. Αυτή ήταν ανέκαθεν μια μεγάλη «εθνική προσδοκία». Τώρα πλησιάζει η ευόδωσή της…

Χαλάλι, λοιπόν, όλα!

Χαλάλι τα πάμπολλα χρήματα που, αν και χρεοκοπημένοι, δίνουμε για το ΝΑΤΟ, εξασφαλίζοντας τα «μπράβο» των Ομπάμα – Τραμπ.

Χαλάλι η «στρατηγική συμμαχία» με τη στυγνή αλλά … «καλή και συμφέρουσα» δικτατορία του Σίσι στην Αίγυπτο.

Χαλάλι και η «στρατηγική συμμαχία» με την «ούλτρα» ακροδεξιά ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου, της οποίας η κτηνώδης στάση εναντίον των Παλαιστινίων κάνει το απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής να μοιάζει με ανάμνηση σχεδόν «ανθρωπιστική»…

Χαλάλι η αμήχανη σιωπή και το «απορία ψάλτου βηξ» που βασιλεύουν, όταν ρωτούνται διάφοροι υποστηρικτές του προαναφερθέντος «άξονα»: αλήθεια, τι ακριβώς έχει να ωφεληθεί η χώρα από αυτόν, έστω και στο «ψυχρό» γεωπολιτικό επίπεδο, το απαλλαγμένο από «ηθικούς συναισθηματισμούς»; Τι κερδίζουμε, εκτός ίσως από τον κίνδυνο να τεθούμε, κάποια στιγμή, στο στόχαστρο φονταμενταλιστών;       

Χαλάλι και ο ζήλος κάποιων  αναλυτών ή «αναλυτών»,  των οποίων ο ατλαντικός οίστρος έφθασε τον περασμένο Δεκέμβριο σε αδιανόητα επίπεδα: επέκριναν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επειδή στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ η Ελλάδα συμπαρατάχθηκε με τις 127 χώρες που καταδίκασαν την αμερικανική αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως «πρωτεύουσας του Ισραήλ» κι όχι με τις 9 που την επαίνεσαν…

Χαλάλι, κυρίως, η διαχρονική ιδιότητα της Ελλάδας ως του πλέον φρόνιμου, υπάκουου, «σπασίκλα» μαθητή του ατλαντισμού, με ελάχιστες βραχύβιες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαίωναν το γενικό κανόνα. Χαλάλι, διότι πλησιάζει η ώρα της επιβράβευσης του αιώνιου  «σπασίκλα», βοηθούντος του Ερντογάν που «την σπάει» στον Τραμπ.

Η κυβέρνηση – πάντα κατά τους «πιστούς» της εν λόγω προσέγγισης- δεν έχει παρά να επεξεργαστεί κινήσεις, με τις  οποίες θα διευκολύνει και θα επισπεύσει την ανακήρυξη της χώρας σε νέο «χαλίφη» και  τοποτηρητή του ατλαντισμού. Και μάλιστα σε αιχμή του δόρατος της «πολιτισμένης Δύσης» απέναντι στο μέτωπο Μόσχας – Άγκυρας – Τεχεράνης. Έτσι, για να νιώσουμε και λίγο σαν… σταυροφόροι, βρε αδελφέ.

Οι «βεβαιότητες», όσα ακούγαμε το 1991-92 και η «οικονομική κατάρρευση τηςΤουρκίας»…   

Προτού δει κανείς τα πιθανά «δια ταύτα» μιας τέτοιας θεώρησης, οφείλει να εξετάσει σε πόσο στέρεα  «αξιώματα»  βασίζεται αυτή. Έπονται τέσσερις επισημάνσεις.

ΠΡΩΤΗ: Από την έναρξη του πολέμου στη Συρία, συνεχώς συγκροτούνται, διαφοροποιούνται και ανατρέπονται «μέτωπα», συμμαχίες, καιροσκοπικές «λυκοφιλίες». Απέναντι σε ένα τόσο ευμετάβλητο τοπίο, θα όφειλαν να είναι περισσότερο επιφυλακτικοί όσοι τώρα θεωρούν οριστική και τελεσίδικη τη ρήξη των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Όποιος πιστεύει ότι η τρέχουσα διπλωματική – πολιτική οξύτητα προδιαγράφει κάτι αμετάκλητο, ας θυμηθεί πχ τι συνέβαινε στις σχέσεις Μόσχας – Άγκυρας, έπειτα από την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού. Τότε που ο Πούτιν δήλωνε πως η Τουρκία είχε αποφασίσει «να φιλήσει τους Αμερικανούς σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος»!... Πριν από 2,5 χρόνια συνέβαιναν αυτά, όχι πριν από δέκα ή είκοσι.

ΔΕΥΤΕΡΗ: Από αναλυτικής, μεθοδολογικής πλευράς, το συμπέρασμα πως οι ΗΠΑ «ξεγράφουν» την Τουρκία θυμίζει τα ανάλογα βαρύγδουπα «αποφθέγματα» που διατυπώνονταν, εδώ στην Ελλάδα, ύστερα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Συμπεράσματα που εδράζονταν στο αξίωμα ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου επέφερε την κατακόρυφη πτώση του στρατηγικού ειδικού βάρους της Τουρκίας, η οποία έως τότε ήταν σημαντικός πυλώνας στην επιχείρηση «ανάσχεσης» της ΕΣΣΔ.

Τα απλοϊκά  «δια ταύτα» αυτής της θεώρησης ουδέποτε δικαιώθηκαν. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε περισσότερη σύνθετη και «ζόρικη». Εκτός αν κάποιος πιστεύει, πχ, ότι η στάση των ΗΠΑ στην κρίση των Ιμίων, το 1996, πρόδιδε… αδιαφορία για την Τουρκία. Σήμερα, λοιπόν, επανέρχεται στο προσκήνιο η «μεγάλη ιδέα» της αναγωγής μας σε ατλαντικό «πρωτοπαλίκαρο». Να «επιτύχουμε», δηλαδή, ό,τι  δεν συνέβη το 1991-92. Ποτέ δεν είναι αργά, ε;

ΤΡΙΤΗ: Για να ικανοποιηθούν οι οπαδοί των αναλύσεων που προαναφέραμε, άντε, ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις εφεξής θα είναι «μαύρες κι άραχλες», στο διηνεκές. Ε, και;

Τι θα σημάνει, δηλαδή, αυτό;

Ότι η Άγκυρα θα στερείται συμμάχων;

Ότι η ελληνική ατλαντική προσήλωση και ευλάβεια θα σταθεί αιτία να «ρισκάρουν» οι ΗΠΑ περιπέτειες και να «ανοίξουν μέτωπα» για χάρη μας; Έπειτα από το έργο πολιτικής φαντασίας που προβαλλόταν το 2014-15, αυτό που ήθελε τον Ομπάμα να «γίνεται μπίλιες» με τη Μέρκελ για χάρη των Ελλήνων μισθωτών και συνταξιούχων, θα έχουμε και τον Τραμπ σε ρόλο ασυμβίβαστου προστάτη του… γεωπολιτικού πεπρωμένου μας;  

Ειρήσθω εν παρόδω, κάτι τέτοια φαίνεται πως πίστευαν οι Κούρδοι του Ιράκ. Ήλπιζαν ότι η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ θα «έφερναν τον κόσμο ανάποδα», για να τους βοηθήσουν να συγκροτήσουν ανεξάρτητο κράτος. Φυσικά απογοητεύτηκαν και ένιωσαν «προδομένοι». Μόνο που θα έπρεπε να νιώσουν προδομένοι πρωτίστως από το δικό τους πολιτικό  ένστικτο. Δίδαγμα γενικής ισχύος, αυτό… Κι είναι αλήθεια ότι η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, κρίσεων και αναμετρήσεων  παρέχει άφθονα παρεμφερή διδάγματα, καθώς και κρούσματα στρατηγικών τυχοδιωκτισμών που πληρώθηκαν βαρύτατα,  με αίμα, δάκρυα προσφυγιά, συρρίκνωση (περισσότερα για αυτά, στη συνέχεια).      

ΤΕΤΑΡΤΗ:  Η αναπληρωματική «μεγάλη ιδέα» σηκώθηκε από τον πάγκο, αλλά όχι μόνη της. Ετοιμάζεται και μια συμπληρωματική προσδοκία να «κάνει παιχνίδι», προφανώς για να συνδυαστεί μαζί της: «Η οικονομία της Τουρκίας καταρρέει». Ως εκ τούτου, ο εριστικός, επιθετικός εξ ανατολών γίγαντας «στηρίζεται σε πήλινα πόδια», με όσα αυτό συνεπάγεται για τη θέση του στο διεθνές στερέωμα.

Βεβαίως, τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν ότι η πρόβλεψη περί επικείμενης κατάρρευσης της τουρκικήςοικονομίας ακροβατεί ανάμεσα στην χονδροειδή υπερβολή και τα προοίμια γραφικότητας. Προς το παρόν, ως γνωστόν, άλλη είναι η χώρα, η οποία έχει χάσει σε λίγα χρόνια το 25% του ΑΕΠ της, ξεπουλά βασικές υποδομές σε τιμές που ενίοτε δεν υπερβαίνουν …ρήτρες αποδέσμευσης ποδοσφαιριστών (σιδηρόδρομοι) και μετρά οδυνηρότατα τραύματα στον παραγωγικό της ιστό.

Φοβερό δεν είναι; «Σφαχτήκαμε» οικονομικά και  κοινωνικά προκειμένου να… αγιάσουμε «ευρωπαϊκά», γίναμε αποικία χρέους, αλλά καλούμαστε να καθίσουμε αναπαυτικά στον μπαλωμένο καναπέ μας για  να παρακολουθήσουμε κάποια μελλοντική οικονομική καταβαράθρωση της Τουρκίας! Τόσο «σοφό»….

Τουλάχιστον η τωρινή ιλαροτραγωδία χαρακτηρίζει το πεδίο κάποιων αναλύσεων κι όχι αποφάσεων. Το σημειώνουμε, διότι η «επίσημη Ελλάς»  που το 1893 οδυρόταν για το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», το 1897 νόμισε πως μπορούσε να κερδίσει πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Όλοι γνωρίζουν τι επακολούθησε. Η στρατιωτική ήττα και ο ολέθριος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος.    

1922: Μια καταστροφή που έχει πολλά να διδάξει (και) για το σήμερα    

Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, το 1919, έγινε η εκστρατεία στη Μικρά Ασία που έμελλε να καταλήξει στην καταστροφή του 1922. Στη λήψη της σχετικής απόφασης δεν ανιχνεύεται μόνο το «μεθύσι» από την έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων (1912-13). Καταλυτικό ρόλο διαδραμάτισε η βεβαιότητα της τότε άρχουσας τάξης, στην Ελλάδα, πως οι «δυτικοί φίλοι και σύμμαχοι» θα στήριζαν με αποφασιστικότητα, μέχρι τέλους, την εκστρατεία για την υλοποίηση της ελληνικής «μεγάλης ιδέας».

Η επιδερμική θεώρηση των πραγμάτων – αλλά μόνον η επιδερμική- καθιστούσε λογική την αισιοδοξία, ή μάλλον σιγουριά, του τότε ελληνικού κατεστημένου. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε θρυμματιστεί. Η Ελλάδα ήταν «το καλό παιδί» για την «Αντάντ», δηλαδή τους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τόσο «καλό παιδί» φρόντιζε να είναι η Ελλάδα, ώστε ο Βενιζέλος στη χαραυγή του 1919 έστειλε στην Ουκρανία στρατό (και μάλιστα πολυάριθμο, 23.551 ανδρών) να βοηθήσει τις γαλλικές δυνάμεις στην – αποτυχημένη, τελικά-  απόπειρα να καταπνίξουν τη ρωσική επανάσταση.  

Ο «εθνάρχης» Βενιζέλος προτίμησε να παραδώσει τις ελληνικές κοινότητες της Νότιας Ρωσίας στην εχθρότητα των νικητών επαναστατών, την οποία ο ίδιος προκάλεσε με την επιλογή του, για να εξασφαλίσει τη στήριξη του «ευγνώμονος» Γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσό στα ελληνικά σχέδια στη Μικρά Ασία. Όσο για την Αγγλία του «φιλέλληνος» πρωθυπουργού Λόιντ Τζορτζ, τα… σαΐνια της ελληνικής  εξωτερικής πολιτικής θεωρούσαν ότι είχαν «στο τσεπάκι» την αμέριστη στήριξή της. Διαψεύστηκαν οικτρά. Με αποτελέσματα γνωστά και τραγικά.

Γιατί απέτυχαν - και μάλιστα παταγωδώς- στις διαγνώσεις τους οι τότε εκπρόσωποι της ελληνικής πολιτικής ελίτ; Διότι οι εκτιμήσεις τους ήταν  σχηματικές και απλουστευτικές, στοιχεία που ο προσεκτικός μελετητής θα διακρίνει και σε αναλύσεις των τελευταίων δεκαετιών ή και τελευταίων… ημερών.

Αν η ελληνική άρχουσα τάξη είχε κατανοήσει σε βάθος, πχ, τη βρετανική πίστη στο δόγμα του παλιού πρωθυπουργού λόρδου Πάλμερστον (1784 – 1865), πως  «τα έθνη έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα και όχι σταθερούς φίλους ή εχθρούς», τότε δεν θα ένιωθε βέβαιη πως ο Λόιντ Τζορτζ θα αποδεικνυόταν ένα είδος… μετεμψύχωσης του Λόρδου Μπάιρον.  Αν η Ελλάδα είχε αντιληφθεί σωστά την αγγλική πολιτική των ισορροπιών, θα περίμενε πως για το Λονδίνο οι Νεότουρκοι κι ο Ατατούρκ ήταν μια διαμορφωμένη πραγματικότητα, που δεν μπορούσε να αγνοηθεί.

Όπως σημειώνει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Ηλίας Θερμός: «Τα παραδοσιακά βρετανικά συμφέροντα στην περιοχή επέβαλλαν αφενός τη στήριξη της Τουρκίας και αφετέρου την άσκηση ελέγχου και την εξάρτηση από τη Βρετανία των νέων εθνικών κρατών που δημιουργήθηκαν μετά τον κατακερματισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Αλλά ο ελληνικός «μεγαλοϊδεατισμός», τότε, ήταν μακριά νυχτωμένος…  

1955, 1974: Ενώ «αναμενόταν»… ανταμοιβή  για τον τυφλό ατλαντισμό

Έπειτα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, ισχυρή έδειχνε στην Αθήνα η πεποίθηση ότι η απόλυτη ευθυγράμμιση με τα «θέλω» των ΗΠΑ, της «μεγάλης χώρας – προστάτιδος του ελευθέρου κόσμου», θα εξαργυρωνόταν σε «κερδισμένους πόντους» έναντι της Τουρκίας, ή τουλάχιστον σε παροχή προστασίας από κάθε  επιθετική κίνηση της Άγκυρας.

Η προσδοκία αυτή διαψεύστηκε τον Σεπτέμβριο του 1955, με το άγριο  πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.  Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζ. Φ. Ντάλλες κάλεσε «τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση», η δε τουρκική εφημερίδα «Radikal» θα δημοσίευε 53 χρόνια αργότερα (Αύγουστος 2008) ένα ενδιαφέρον στοιχείο:  Ότι οργανωτής του πογκρόμ  εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το «Ειδικό Γραφείο», μηχανισμός του ΝΑΤΟ που αποσκοπούσε στην «αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου».

Αξιοπρόσεκτο, μα ουδόλως ανεξήγητο: Όλα αυτά συνέβησαν όταν συμπληρωνόταν μια εξαετία, κατά την οποία το ελληνικό μετεμφυλιακό  κράτος είχε πράξει και είχε ανεχθεί... περισσότερα από όσα ήταν(ανθρωπίνως και θεσμικώς) δυνατόν να γίνουν,  ώστε να μετατραπεί σε «υπερήφανη», «ελεύθερη» μπανανία της αμερικανικής πολιτικής.

Ο διαβόητος διπλωμάτης Πιουριφόι υπαγόρευε… φανερά ακόμη και εκλογικά συστήματα. Κανόνιζε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη. Στον πόλεμο της Κορέας, για χάρη της αντιμετώπισης «του διεθνούς κομμουνισμού», η Ελλάδα θυσίασε 186 στρατιώτες και τέσσερα αεροσκάφη.  Αλλά η ατλαντική της «ευσυνειδησία» ουδόλως ανταμείφθηκε με παροχή ασπίδας στον ελληνικό πληθυσμό της Κωνστανινούπολης, το 1955.

Προτού παρέλθει εικοσαετία, το 1974, ο τουρκικός «Αττίλας» και η μετέπειτα κατοχή της βόρειας Κύπρου συνέτριψαν – ηχηρότερα - το δόγμα, πως όσο πιο ενθουσιώδης είναι ο  φιλοαμερικανισμός μιας κυβέρνησης στην Αθήνα, τόσο ασφαλέστερα εξελίσσονται τα πράγματα…

Ο «αόρατος δικτάτορας» Ιωαννίδης που οργάνωσε το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, «φέρνοντας» έτσι τα τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, ενσάρκωνε στην εντέλεια αυτό το status. O«μαύρος ταξίαρχος» θα δίσταζε ίσως να πάει και στην τουαλέτα, αν δεν ενημέρωνε νωρίτερα τον επιτηρητή του στη CIA, τον Ελληνοαμερικανό Γκραστ Αμπρακώτος.

Ενδεικτικό της στενότατης επιτήρησης του Ιωαννίδη από τον Αμπρακώτος ήταν και ένα κωμικοτραγικό περιστατικό, το οποίο περιέγραψε ο Γ. Καράγιωργας, σε άρθρο του στην Καθημερινή, στις 21 Ιουλίου 1982.  

Αρχές Ιουλίου του 1974, ο «κόσμος είχε τούμπανο» την πρόθεση της χούντας να ανατρέψει με πραξικόπημα και να δολοφονήσει τον Μακάριο. Οι εφοπλιστές διαισθάνονταν ότι τα σχέδια του Ιωαννίδη θα μπορούσαν να επιφέρουν το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας κι αυτό δεν τους συνέφερε. Έτσι ο Αλ. Ωνάσης επισκέφθηκε τον «αόρατο δικτάτορα» και προσπάθησε να τον πείσει επιστρατεύοντας θεοσεβούμενη παραστατικότητα, συμβατή – ίσως- με τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεώδη: «Αυτά που πάτε να κάνετε με τον παπά, ξεχάστε τα. Αυτός μια ολόκληρη ζωή κουνάει το θυμιατήρι του και λέει χίλιες φορές την ημέρα ‘άκουσον Κύριε, και ελέησον Κύριε’… Ε, λοιπόν, μία φορά αν τον ακούσει, εσείς ξοφλήσατε…».

Ο Αμπρακώτος «κατσάδιασε» τον Ιωαννίδη επειδή δέχθηκε τον εφοπλιστή στη συγκεκριμένη συγκυρία. Και αξίωσε: «Αυτόν τον κομμουνιστή που σου ‘φερε εδώ τον Ωνάση για να σε μεταπείσει, να τον συλλάβεις αμέσως και να τον χώσεις φυλακή. Γιατί δεν είναι μόνο κομμουνιστής, αλλά δουλεύει και για τους Άγγλους».

Κάπως έτσι, βγήκε… φερέφωνο αγγλόφιλων κομμουνιστών ο Ωνάσης, ο δε ο Ιωαννίδης έπειτα από λίγες εβδομάδες έγινε άλλος ένας «προδομένος» από τους Αμερικάνους…

Από τις…  φουστανέλες του Κάρτερ στον «παρ’ ολίγο πόλεμο» του 1987

Το σοκ του Κυπριακού ήταν τόσο ισχυρό και η λαϊκή οργή τόσο έντονη και πιεστική, ώστε ο Κων. Καραμανλής αποφάσισε να αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Αυτό έγινε τον Αύγουστο του 1974, μία ημέρα αφ’ ότου «ναυάγησε» η διάσκεψη της Γενεύης κι ενώ οι «δυτικοί σύμμαχοι» παρακολουθούσαν απαθείς τον «Αττίλα 2».   

Η χώρα επανήλθε στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ τον Οκτώβριο του 1980. Πάλι επί κυβέρνησης ΝΔ, αλλά με πρωθυπουργό τον Γ. Ράλλη. Ο Καραμανλής είχε αναρριχηθεί ήδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας, αφήνοντας τον έως τότε «υπαρχηγό» του να άρει «εκκρεμότητες», αλλά και να υποστεί τη σίγουρη εκλογική ήττα (το 1981).

Προτού επιστρέψει η χώρα στον κανονικό, ολοκληρωμένο δρόμο της ατλαντικής…  αρετής, δηλαδή και στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, πρόλαβε να γεννηθεί και να διαψευστεί μια ακόμη προσδοκία: Ότι η εκλογική νίκη του Τζίμι Κάρτερ (1976) στις ΗΠΑ σήμαινε βέβαιη είσοδο «των σχέσεων Αθήνας – Ουάσινγκτον σε νέα εποχή», αλλά και απαρχή μιας θετικής αντίστροφης μέτρησης. Στο τέλος της θα βρίσκαμε, υποτίθεται, χαμογελαστή και καλοσυνάτη, μια «δίκαιη λύση» του Κυπριακού.

Λίγα χρόνια αργότερα, όποιος θα εντόπιζε έστω και ίχνη δικαίωσης στην ιδέα των Ελλήνων σκιτσογράφων να «βάλουν» φουστανέλα στον Κάρτερ, θα κινδύνευε να βρεθεί – ο ίδιος- ντυμένος με κάτι λιγότερο βολικό: με ζουρλομανδύα.

Η επάνοδος στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ νεκρανάστησε στις τάξεις της ελληνικής πολιτικής ελίτ ελπίδες για κάποιες «επιβραβεύσεις», με τη μορφή, αν μη τι άλλο, μιας «δικαιότερης» διαχείρισης των ελληνοτουρκικών διαφορών και του Κυπριακού, εκ μέρους της Ουάσιγκτον. Εάν οι προσδοκίες αυτές συμπεριλάμβαναν και  αμερικανικές πιέσεις προς την Άγκυρα, για να μην ανακηρυχθεί τουρκοκυπριακό «κράτος» στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, τότε προστέθηκε μία ακόμη διάψευση, στα μέσα Νοεμβρίου του 1983.  

Στη χαραυγή του 1987, οι ΗΠΑ δεν ανησυχούσαν πλέον μήπως ο Α. Παπανδρέου απομάκρυνε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ. Ωστόσο  η «διαιτησία» τους σε ολόκληρο το φάσμα των ελληνοτουρκικών θεμάτων γινόταν ολοένα και φιλικότερη προς τους σχεδιασμούς της Άγκυρας (η παράθεση και ανάλυση των λόγων υπερβαίνουν τα όρια του παρόντος σημειώματος).

Αποκορύφωμα αποτέλεσαν οι δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Κ. Ουάινμπεργκερ, στο Κογκρέσο. Σύμφωνα με αυτές, η μεν κατοχή της βόρειας Κύπρου ήταν δικαιολογημένη, η δε Άγκυρα χρησιμοποιούσε νομιμότατα την εξ Αμερικής στρατιωτική βοήθεια για τη συντήρηση των κατοχικών στρατευμάτων.

Ο Ουάινμπεργκερ βρισκόταν στην τουρκική πρωτεύουσα, όταν (19 Μαρτίου 1987) το τουρκικό σκάφος ωκεανογραφικών ερευνών Πίρι Ρέις ξεκίνησε για έρευνες στο βόρειο και ανατολικό Αιγαίο. Αντίστοιχα, ο Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ βρισκόταν στην Ουάσιγκτον, όπου ανάρρωνε έπειτα από επιτυχή εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.  

Ο Ουάινμπεργκερ υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία αυξημένη στρατιωτική βοήθεια, δηλαδή έμπρακτη ανατροπή της αναλογίας 7: 10 (Ελλάδα : Τουρκία) που ίσχυε τότε. Δεσμεύτηκε, επίσης, για χορήγηση 40 μαχητικών αεροσκαφών F4 –E,  πέραν των 160 συμφωνηθέντων και παραγγελθέντων  F-16.  

Τελικά η κρίση, που έφερε Ελλάδα και Τουρκία πολύ κοντά στο φάσμα  στρατιωτικής σύρραξης, εκτονώθηκε στις 28 Μαρτίου με τουρκική υποχώρηση. Το Σισμίκ, που είχε πάρει τη θέση του Πίρι Ρέις, απέφυγε να παραβιάσει την ελληνική υφαλοκρηπίδα, προτού επιστρέψει στα τουρκικά παράλια. Η Αθήνα επανέφερε την πρόταση να παραπεμφθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Η Άγκυρα αντιπρότεινε απευθείας διμερή διάλογο για την επίλυση του ζητήματος. Διατηρήθηκε έτσι η κατάσταση «μη πολέμου», κατά τη χαρακτηριστική έκφραση του Α. Παπανδρέου.

Αξίζει όμως να επισημανθεί κάτι, που συνέβη ακριβώς πριν από την αποτροπή του κινδύνου πολεμικής ανάφλεξης: Η κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, που – παρά τις παλιότερες διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ - δεν σκόπευε να αμφισβητήσει τη θέση της Ελλάδας στο «δυτικό σύστημα ασφάλειας», απείλησε ότι θα το έκανε, για να πιέσει  τον αμερικανικό παράγοντα.

Τα μεσάνυκτα της 27ηςπρος την 28ηΜαρτίου, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γ. Καψής ανακοίνωσε στον πρέσβη Ρ. Κίλι την αναστολή της λειτουργίας της αμερικανικής βάσης στη Νέα Μάκρη, βάσει του άρθρου 7 της σχετικής συνθήκης. Το Ιστορικό Λεύκωμα της εφημερίδας Καθημερινή σχολιάζει σχετικά, για τις δραματικές εκείνες ώρες:

«Ούτε λίγο ούτε πολύ η ελληνική κυβέρνηση υπονοεί ότι η τηλεπικοινωνιακή βάση της Νέας Μάκρης μπορεί να εμπλακεί σε ‘ηλεκτρονικό πόλεμο’ σε βάρος των εθνικών συμφερόντων,  ενώ ταυτόχρονα επισείει την απειλή της οριστικής απομάκρυνσης όλων των αμερικανικών βάσεων, της αποχώρησης από το ΝΑΤΟ και της αναζήτησης αμυντικών αντίβαρων στο σύμφωνο της Βαρσοβίας! Αν οι Αμερικανοί θέλησαν πράγματι να παίξουν με τον Ανδρέα Παπανδρέου το πολιτικό ‘πόκερ’ που υπονόησε ο Έλληνας ηγέτης, θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι για ένα σκληρό παιχνίδι, με έναν εξαιρετικά απρόβλεπτο ‘παίκτη’».

Φυσικά, έπειτα από την αίσια κατάληξη, ο Κίλι ενημερώθηκε πως η βάση της Νέας Μάκρης θα συνέχιζε κανονικά να λειτουργεί. Εν κατακλείδι, όσοι αξιολογούν στοιχεία από την ιστορία της«τριγωνικής σχέσης» Ουάσινγκτον – Άγκυρας – Αθήνας ας σημειώσουν πως δεν μας έπνιξαν σεισμοί και καταποντισμοί στα επτά χρόνια της απουσίας μας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (1974 – 1980). Αλλά ούτε κι όταν η Ελλάδα εξέπεμψε το μήνυμα (1987) πως η θέση της στο ατλαντικό σύστημα δεν θα έπρεπε να θεωρείται πάση θυσία δεδομένη.

Αντί επιλόγου, μια παρατήρηση για τη σημερινή εποχή: Όσο το τουρκικό κατεστημένο φλέρταρε με την ιδέα της «ευρωπαϊκής προοπτικής», εδώ ακούγαμε ότι θα βγαίναμε κερδισμένοι επειδή ο «ευρωπαϊκός δρόμος» θα… εξευγένιζε τον δύστροπο γείτονα. Τώρα που κατά τα φαινόμενα οι τουρκικές ελίτ (κι όχι μόνο ο Ερντογάν)  έχουν βάλει «στον πάγο» αυτήν την ιδέα, εμείς και πάλι ακούμε ότι θα κερδίσουμε, διότι θα μας δώσει ο Τραμπ το χρίσμα του αρχι- ιππότη της Δύσης στην περιοχή ανατολικής Μεσογείου, Βαλκανίων και περιχώρων. Μονά – ζυγά κερδισμένοι, έτσι, εύκολα κι απλά… Τι άλλο να ζητήσουμε από τη ευτυχή ζωή και μοίρα μας;

πηγή: kommon.gr

Από τις 19:08 σύμφωνα με έγγραφο που αποκαλύπτει ο Ελεύθερος Τύπος, ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Παναγιώτης Κουρουμπλής, είχε ενημέρωση για την ανάσυρση σορών θυμάτων στο Μάτι από τα πληρώματα 11 σκαφών του Λιμενικού Σώματος, που είχαν προσεγγίσει το λιμάνι της Ραφήνας.

Σύμφωνα με το σήμα - ντοκουμέντο, που δημοσιοποιεί η εφημερίδα, από το ημερολόγιο του Κεντρικού Λιμεναρχείου Ραφήνας προς τον Θάλαμο Επιχειρήσεων του Λιμενικού, τη συγκεκριμένη ώρα "πραγματοποιήθηκαν συνεχείς ροές διασωθέντων στον λιμένα Ραφήνας καθώς και ανευρεθέντων σορών ατόμων από την περιοχή έξωθεν λιμένα Ραφήνας και Ν.Ο. Μάτι Αττικής καθώς και της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής".

 

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Παρατείνεται μέχρι τις 25 Απριλίου 2019 η προθεσμία υποβολής ηλεκτρονικών αιτήσεων στο portal του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (www.oaed.gr) για τη ρύθμιση ληξιπρόθεσμων και μη οφειλών των οικιστών του τ. Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (τ.ΟΕΚ), στους οποίους έχουν χορηγηθεί οριστικοί τίτλοι παραχώρησης κατοικίας.

Η απόφαση δωδεκάμηνης παράτασης της προθεσμίας, που κανονικά θα έληγε στις 25/04/2018, ελήφθη από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και το δ.σ. του ΟΑΕΔ, µε στόχο την εξυπηρέτηση και διευκόλυνση των δικαιούχων, προκειµένου οι οικιστές να µπορέσουν να ωφεληθούν από τις ευνοϊκές ρυθµίσεις αποπληρωµής των οφειλών τους βάσει της υπουργικής απόφασης 13097/661/13.04.17 και να εξασφαλίσουν τη νέα ενιαία ανά την επικράτεια τιµή µονάδας παραχώρησης των εργατικών κατοικιών, η οποία έχει οριστεί στα 304,41 ευρώ ανά τετραγωνικό µέτρο.

Σημειώνεται ότι προβλέπεται η δυνατότητα εξάμηνης παράτασης της προθεσμίας αυτής, υπό προϋποθέσεις.

Οι δικαιούχοι με προσωρινά παραχωρητήρια χρήσης έχουν τη δυνατότητα υπαγωγής μέχρι την έκδοση του οριστικού παραχωρητηρίου της κατοικίας τους.

Για τους δικαιούχους με προσωρινά παραχωρητήρια χρήσης που δεν έχουν υποβάλει αίτημα για υπαγωγή στις ρυθμίσεις εντός της προθεσμίας αυτής, παρέχεται η δυνατότητα, εντός εξαμήνου από την παραλαβή του τίτλου, να υποβάλουν ηλεκτρονική αίτηση υπαγωγής στις ρυθμίσεις.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν ηλεκτρονικά την αίτησή τους στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του portal του ΟΑΕΔ: Στο πεδίο «Κοινωνική Πολιτική» επιλέγουν «Ρύθμιση οφειλών δικαιούχων εργατικής κατοικίας στους οικισμούς του τ.ΟΕΚ» και στη συνέχεια ακολουθούν τις οδηγίες που δίνονται αναλυτικά  στον «Οδηγό Συμπλήρωσης Αίτησης Υπαγωγής για τις ρυθμίσεις».

Μετά την ολοκλήρωση της ηλεκτρονικής υποβολής της αίτησης, οι δικαιούχοι υποχρεούνται να προσκομίσουν στην αρμόδια Υπηρεσία τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, προς επαλήθευση των δηλούμενων στοιχείων, ώστε να οριστικοποιηθεί η καταχώρηση της αίτησής τους.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στον τηλεφωνικό αριθμό 11320 (ΟΑΕΔ call center).

πηγη: ergasianet.gr

"Η Μεσόγειος βρίσκεται σε καθεστώς υψηλού κινδύνου", δηλώνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Πάολο Λομπάρντι, διευθυντής του WWF Μεσογείου, προσθέτοντας ότι "η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα hot spot κλιματικής αλλαγής". Με δεδομένο ότι μόνο το 6% της θάλασσας Μεσογείου προστατεύεται, ενώ σε καθεστώς απολύτου προστασίας βρίσκεται μόλις το 1%, ο κ. Λομπάρντι, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, σε σχέση με τις νέες περιβαλλοντικές προκλήσεις της περιοχής, αλλά και την ανάγκη αποτελεσματικής εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Σημειώνεται, σύμφωνα με έκθεση του WWF, ότι η Μεσόγειος αντιπροσωπεύει μία αγορά της τάξης των 450 δισεκατομμυρίων ετησίως. Αν και αποτελεί το 1% του υδάτινου αποθέματος του πλανήτη, η οικονομία της φθάνει στο 20% της παγκόσμιας θαλάσσιας οικονομίας, η οποία και εξαρτάται απόλυτα από την περιβαλλοντική διατήρηση και προστασία.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Λομπάρντι, το διεθνές νομοθετικό πλαίσιο είναι αρκετά περιεκτικό, απ΄ τη στιγμή που καλύπτεται από τη Σύμβαση για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των παράκτιων περιοχών της Μεσογείου (Barcelona Convention), και τα πρωτόκολλά του.

Παρόλα αυτά, μένουν ακόμα πολλά να γίνουν σε επίπεδο εφαρμογής της νομοθεσίας, καθώς οι πιέσεις που ασκούνται, οι περιβαλλοντικές προκλήσεις, αλλά και οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, καθιστούν την περιοχή ιδιαίτερα ευάλωτη.

Ιδιαίτερα δε, σε ό,τι έχει να κάνει με τις Μεσογειακές χώρες τις ΕΕ, ο κ. Λομπάρντι τονίζει ότι αν και η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι αρκετά αυστηρή, και γίνονται σημαντικά βήματα απ τα κράτη μέλη, οι χώρες καλούνται να δημιουργήσουν ισχυρούς μηχανισμούς συμμόρφωσης, σε ήδη υπάρχοντα νομικά καθεστώτα, που έχουν να κάνουν με τις ευρωπαϊκές οδηγίες σε σχέση με τη διαχείριση των ακτών, τη θαλάσσια προστασία κ.ο.κ.

Παράλληλα, χώρες της Βορείου Αφρικής όπως το Μαρόκο και η Τυνησία, κάνουν σημαντικά βήματα συμμόρφωσης, όπως σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Λομπάρντι, προσθέτοντας, ότι απαιτείται πλήρης συμμόρφωση με ένα σύγχρονο πλαίσιο προστασίας των θαλασσίων υδάτων αλλά και της βιοποικιλότητας.

"Παραμένει μεγάλο πρόβλημα η εφαρμογή της νομοθεσίας", αναφέρει ο κ. Λομπάρντι, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου σε σχέση με τις νέες περιβαλλοντικές προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η περιοχή, όπως η εντατικοποίηση των τουριστικών δραστηριοτήτων, η ναυσιπλοΐα, οι υδατοκαλλιέργειες, καθώς και οι έρευνες για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. "Δραστηριότητες που σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την διατήρηση του περιβάλλοντος", και "που πρέπει να σταματήσουν άμεσα" αναφέρει χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, σημαντικές πρωτοβουλίες, σύμφωνα πάντα με τον κ. Λομπάρντι, πρέπει να αναληφθούν σε σχέση με τη διαχείριση των λυμάτων και των απορριμμάτων για την προστασία της Μεσογείου. "Η Μεσόγειος βρίσκεται σε κατάσταση υψηλού κινδύνου", αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του WWF Μεσογείου, καθώς επιπλέον "η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα hot spot κλιματικής αλλαγής", όπως τονίζει.

"Η Μεσόγειος αλλάζει. Υπερθερμαίνεται χρόνο με το χρόνο, τόσο σε επίπεδο επιφανειακό, όσο και σε βάθος". Ταυτόχρονα, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει. Επιπλέον, σε επίπεδο κατάστασης υδάτων, σημαντικές είναι οι πιέσεις που ασκούνται στους υδροβιότοπους, καθώς επίσης στα ποτάμια και στις λίμνες της Μεσογείου. Πιέσεις που προκαλούν σοβαρές επιπτώσεις και στη βιοποικιλότητα της περιοχής, όπως λέει, επισημαίνοντας παράλληλα, τις σοβαρές επιπτώσεις από την υπεραλίευση.

"Σημαντικές πρωτοβουλίες καλούνται να αναλάβουν οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις, αλλά και η κοινωνία των πολιτών, προκειμένου να αντιστρέψουν αυτό το αρνητικό κλίμα", δηλώνει ο διευθυντής του WWF Μεσογείου, επισημαίνοντας ότι "μπορούμε να βελτιώσουμε σημαντικά την κατάσταση στην περιοχή". Όπως λέει, "γίνονται σοβαρές προσπάθειες τόσο από την πλευρά των περιβαλλοντικών οργανώσεων, όσο και από την πλευρά της κοινωνίας των πολιτών", ενώ ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Ατζέντα 2030 και στους στόχους για τη βιώσιμη ανάπτυξη που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ, με βάση την οποία δημιουργείται ένα σοβαρό πλαίσιο, προκειμένου "να συνδυαστεί η οικονομική ανάπτυξη με την περιβαλλοντική προστασία".

Ταυτόχρονα, όπως λέει, απαιτείται η σημαντική αύξηση των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, η αποτελεσματική προστασία των ακτών, και της ποιότητας των υδάτων. "Δεν έχουμε πολύ χρόνο. Εάν δεν δραστηριοποιηθούμε, το οικοσύστημα δεν θα μπορέσει να αντιδράσει και να επανακάμψει υπό αυτές τις πιέσεις", αναφέρει. Και συμπληρώνει: "Αν και η Ευρωπαϊκή πολιτική για το 2020 αναφέρει ρητά τη δέσμευση για καλή διατήρηση του οικοσυστήματος, οι χώρες είναι ακόμα πολύ πίσω". Σύμφωνα με τον κ. Λομπάρντι, αν και έχουν γίνει βήματα προς τα μπρος, "είναι πολλά αυτά που πρέπει ακόμα να γίνουν για τη Μεσόγειο, προκειμένου να παραδώσουμε ένα υγιές περιβάλλον και μία θάλασσα ευημερίας στους απογόνους μας".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

-του Δημήτρη Μηλάκα

Ο τρόπος με τον οποίο τα επικοινωνιακά συστήματα (επίσημοι και ανεπίσημοι μηχανισμοί επιρροής) επιχειρούν να κάνουν τη διαχείριση της συμφοράς της περασμένη Δευτέρας δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ουδείς ενδιαφέρεται σοβαρά για τις αιτίες της τραγωδίας οι οποίες άλλωστε είναι γνωστές και οφθαλμοφανείς. Η προσοχή τους είναι επικεντρωμένοι στις συνέπειες. Οι μεν θέλουν να τις εκμεταλλευτούν οι δε να τις επιμερίσουν…

Το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης είναι πως η κυβέρνηση έχοντας διαλύσει τα πάντα άφησε τελικά τους ανθρώπους να καούν. Από την πλευρά της η κυβέρνηση απαντά ότι παρέλαβε καμένη γη, ότι δεν ήταν σε θέση να διορθώσει στρεβλώσεις δεκαετιών και πως… φύσαγε πολύ εκείνη την αποφράδα μέρα.

Τα εν λόγω επιχειρήματα αν τα προσθέσει κανείς βλέπει να σχηματίζουν και τα δυο μαζί την μισή αλήθεια.

Πράγματι δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη για την ρυμοτομία στο Μάτι (και σ όλη την υπόλοιπη χώρα) για τις καταπατήσεις των δασών, για το μάντρωμα των ακτών. Η γη που παρέλαβε αν δεν ήταν ήδη καμένη ήταν καμένη είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καεί.

Από την άλλη πλευρά  ξεχειλίζουν από θράσος οι της αντιπολίτευσης, αυτοί που είτε ως πράσινη είτε ως γαλάζια παραλλαγή  κυβέρνησαν τον τόπο από την μεταπολίτευση μέχρι την χρεοκοπία. Ο τρόπος άλλωστε με τον οποίο χάθηκαν τόσοι άνθρωποι στο Μάτι (ή στη Μάνδρα) περιγράφει επ ακριβώς τη συνολική(οικονομική, πολιτική θεσμική) χρεοκοπία του τόπου.

Αυτό που ωστόσο αποκύπτεται από τα επικοινωνιακά επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αυτών που μας σώζουν αυτήν την περίοδο και αυτών που μας έσωσαν στο παρελθόν και είναι έτοιμοι να το ξανακάνουν, είναι ότι μοιάζουν με δυο σταγόνες νερό. Το πόσο πολύ μοιάζουν φαίνεται από την ευρεία πλειοψηφία με την οποία πέρασε το τελευταίο μνημόνιο (το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) στη Βουλή. Το ψήφισαν όλοι μαζί…

Εκεί, στα μνημόνια, μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει την κατανομή των πόρων του κράτους (με την διακομματική συμφωνία περί της προτεραιότητας που είναι η αιώνια αποπληρωμή χρεολυσίων και τόκων) και κοιτώντας στους προϋπολογισμούς που έχουν καταθέσει οι κυβερνήσεις  των δέκα τελευταίων ετών να διαβάσει τις κοινές τους επιλογές που συνεπάγονται τη διάλυση των κρατικών  μηχανισμών  μεταξύ των οποίων η πολιτική προστασία και η πυρόσβεση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε τη σκυτάλη της εξουσίας υποσχόμενος ότι θα βάλει ένα τέλος σε επαίσχυντες δεσμεύσεις προς το εξωτερικό που απομυζούν τον εθνικό πλούτο    και θα επιχειρήσει μια τομή σε όλα αυτά που διαμόρφωσαν το ελληνικό κράτος σε αποδοτικό τσιφλίκι αυτών που το διαχειρίζονταν τόσα χρόνια και τελικά το χρεοκόπησαν. Στην πράξη ωστόσο η προσαρμογή των «αριστερών» στις διαταγές των έξω και στα εγχώρια κατεστημένα συμφέροντα ήταν εντυπωσιακή. 

Ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΕΛ) συνέχισε την βασική μνημονιακή αποστολή (το ξεπούλημα) και την παλαιοκομματική πρακτική των προηγούμενων: Κατάλυση του κράτους με διανομή οφίτσιων με κριτήριο κομματικούς συσχετισμούς (είναι χαρακτηριστική η λεία που απέσπασε το ΠΡΑΤΩ του Κοτζιά στο ΥΠΕΞ, στο προστασίας του πολίτη και την πολιτική προστασία) και προσωπικές/ συγγενικές   σχέσεις.

Αν όπως είναι ολοφάνερο συμφωνήσουμε ότι:

• η τραγωδία της περασμένη Δευτέρας στο Μάτι, όπως και η προηγούμενη στη Μάνδρα ή η επόμενη που αργά ή γρήγορα θα έρθει είναι αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο των παθογενειών ενός χρεοκοπημένου/ υποθηκευμένου κράτους και όχι απλώς η διαχείριση των σαθρών μηχανισμών του κατά την διάρκεια μιας κρίσης
• ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η (αξιωματική)  αντιπολίτευση δεν έχουν τη διάθεση ή το σθένος να αμφισβητήσουν την έξωθεν επικυριαρχία και την εγχώρια κατεστημένη δύναμη

… τότε είναι ολοφάνερο ότι ο μεταξύ τους καβγάς δεν έχει παρά μόνο ένα αντικειμενικό στόχο: τη σκυτάλη της εξουσίας και ότι αυτή προσφέρει σ όσους την κρατούν, για όσο διάστημα την  κρατούν.

Μετά την περασμένη Δευτέρα, γίνεται σαφές ότι η εν λόγω σκυτάλη έχει πέσει από τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα. Περιχαρείς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να την αρπάξει κ οι τριγύρω του ονειρεύονται  τα μεγαλεία (και λίγο από τα παντεσπάνι) της εξουσίας… Η μάχη προβλέπεται λυσσώδης για το κουφάρι του Τιτανικού…

Πηγή: topontiki.gr

 του Θανάση Σκαμνάκη

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγή:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη: kommon.gr