*Πηγή: kathimerini.gr

Το βίντεο ανέβηκε από το Bigwavemaster1 που εργάζεται στις πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου στη βόρεια θάλασσα και τραβήχτηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2016.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.

ΠΗΓΗ:  e-nautilia.gr

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

– Είναι τραγικό, δεν το χωράει το μυαλό μου. Πώς μπόρεσε και πλαστογράφησε το απολυτήριο; Και να πεις ότι είχε και τόσο μεγάλο όφελος! Ε, τι λες κι εσύ αγάπη μου;

– Μη μιλάς για όφελος σε τούτο το σπίτι της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας.

– Δε λέω, κι εσύ δεν πάτησες ποτέ σου σε πανεπιστήμιο, δεν έκανες ποτέ σου μεταπτυχιακό. Θυμάσαι χρυσέ μου που φρόντισε ο Μεγάλος και ο μπαμπάς και σου ήρθαν και τα δύο στο σπίτι; Θυμάσαι πόσο χαρήκαμε εκείνο το πρωινό; Αξέχαστο θα μου μείνει. Τι ρομαντική απόδραση στην Αίγινα! Ας είναι καλά ο θείος με το σκάφος.

– Άστα τώρα μην τα σκαλίζεις. Εγώ ήμουνα ταγμένος. Για το καλό της χώρας. Χωρίς αυτά δεν θα γινόμουνα ποτέ καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ούτε και υπουργός αργότερα όταν χρειάστηκε να παρθούν γενναίες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας. Τότε που τα χέρια των δειλών έτρεμαν για να βάλουν την υπογραφή τους σε οδυνηρές αποφάσεις, έπρεπε κάποιοι σαν και μας να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Και τι εισπράξαμε; Αχαριστία.

– Ας μην υπερβάλουμε γλυκέ μου. Δεν εισπράξαμε και λίγα. Τώρα έρχεστε πάλι στο προσκήνιο. Βλέπεις ο κόσμος και γρήγορα ξεχνάει και βαθιά δεν το ψάχνει. Άλλωστε, λίγοι ξέρουν την αλήθεια για σένα και όσοι την ξέρουν έχουν και τη δική τους τη φωλιά λερωμένη.

– Τι θες να πεις καλή μου;

– Τίποτα μην ταράζεσαι. Άλλωστε αν φτάσει ο κόμπος στο χτένι υπάρχει και η Τυφλή. Κανείς δεν αμφισβητεί την Τυφλή. Όλοι δηλώνουν πως την εμπιστεύονται απόλυτα.

– Λες για τον Μακρυκοσμά; Τι φταίει αυτός αν η Τυφλή έτσι αποφάσισε.

– Και γι’ αυτόν και για τον Λέσβιο και για τον Δήμαρχο και για πολλούς άλλους.

– Εμένα τώρα μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο ανόητος που έκλεψε μολύβια για το γιο του επειδή δεν είχε, λέει, να γράψει για το σχολείο. Μα είναι δυνατόν; Είναι λόγος αυτός για να κλέψεις, είναι λόγος να παρανομήσεις και να χαλάσεις το ποινικό σου μητρώο; Άσε το ρεζιλίκι του κόσμου!

– Έλα ντε. Κλέβεις μόνο αν αξίζει πραγματικά τον κόπο. Μόνο αν «είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Άλλωστε μόνο τότε είναι σχεδόν βέβαιο-τι το ήθελα το «σχεδόν»;- ότι όχι μόνο θα τη γλυτώσεις αλλά θα σε πούνε και μάγκα.

– Τι λες πάλι αγάπη μου; Ποιος είναι ο Άρης; Είπαμε, κάτι τέτοια ονόματα να μην λέγονται στο σπίτι. Ακούνε και τα παιδιά. Θα μας περάσουνε για Αριστερούς.

– Έχεις δίκιο. Θα τύχει καμιά φορά να συναντήσουν κανέναν πραγματικά Αριστερό και δεν θα τον αναγνωρίσουν. Θα τους φουσκώσει τα μυαλά και αλίμονο μας.

– Τι λες; Πάμε μια βόλτα στην παραλία τώρα που όλοι τρέχουν να χωθούν στα μαγαζιά σαν τα πρόβατα;

– Ναι χρυσέ μου πάμε. Αύριο σε περιμένει δύσκολη μέρα. Έχεις παράσταση πάλι, μην το ξεχνάς.

Σ.Σ
Όλα τα παραπάνω είναι αποκυήματα φαντασίας. Όπως έλεγε και ο Μποστ στη «Μήδεια»: «Εδώ δεν γίνονται αυτά…»

πηγή:  pandiera.gr

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών με καταλήψεις σχολείων και κινητοποιήσεις με αφορμή το «Μακεδονικό» καθώς και η προσπάθεια «Πανελλαδικού συντονισμού», φέρνουν στο προσκήνιο δύο βασικά ζητήματα με τα οποία πρέπει να αναμετρηθεί συνολικά η μαχόμενη Αριστερά: Το ζήτημα της ανόδου ενός ιδιότυπου εθνικιστικού, ακροδεξιού και με νεοφασιστικές τάσεις ρεύματος στην ελληνική κοινωνία καθώς και αυτό της μη επαρκούς ουσιαστικής παρέμβασης, ιδεολογικής και πολιτικής των δυνάμεών της Αριστεράς στη μαθητική νεολαία.

        Έχουμε για πρώτη φορά μαθητές να προχωρούν σε καταλήψεις σχολείων, να οργανώνουν συλλαλητήρια, να συντονίζονται σε επίπεδο πόλεων, νομών ακόμα και πανελλαδικά και στις 29 Νοεμβρίου, πρόκειται να οργανώσουν πανελλαδική μέρα κατειλημμένων σχολείων. Τα «αιτήματά» τους κινούνται γύρω από την συμφωνία για το όνομα της γειτονικής χώρας, τον θάνατο του Κατσίφα καθώς και γύρω από μία ασαφή και απροσδιόριστη υπεράσπιση των «Εθνικών θεμάτων» ενάντια στους γειτονικούς λαούς της Βόρειας Μακεδονίας, της Αλβανίας και της Τουρκίας. Η οργάνωση, η φυσιογνωμία και η αιτηματολογία αυτής της πρωτοφανούς, αντιδραστικής κι επικίνδυνης κίνησης, επικοινωνεί με νεοφασιστικές θέσεις και λογικές, βάζοντας στο στόχαστρο πρόσφυγες και μετανάστες ως υπαίτιους της κατάστασης που βιώνουν αλλά και ευρύτερα την ίδια τη «Δημοκρατία» που «πούλησε τη Μακεδονία».

          Ήδη από την περασμένη άνοιξη τα εθνικιστικά συλλαλητήρια θα έπρεπε να είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στις δυνάμεις του κινήματος: Η οργή κι η δυσαρέσκεια μεγάλης μερίδας της κοινωνίας εκφράστηκε με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών, βγήκε μαζικά στο προσκήνιο. Εκκλησία, ΜΜΕ, αστικά κόμματα και φασίστες ήταν εκεί, για να οργανώσουν, να κατευθύνουν και να αποσπάσουν πολιτική υπεραξία. Δυστυχώς η Αριστερά στο σύνολό της δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, είτε υποτιμώντας το ζήτημα εκκινώντας από έναν επικίνδυνο κοσμοπολίτικο διεθνισμό είτε αναπαράγοντας άνευ όρων, κριτηρίων κι αρχών την εθνικιστική προπαγάνδα και καταλήγοντας εξίσου επικίνδυνα σε ουρά των ρευμάτων που την εκφράζουν. Για εμάς ο ταξικός πατριωτισμός πρέπει να συνδυάζεται με τον ταξικό διεθνισμό και δεν έχει σχέση με την πατριδοκαπηλία και τον φασισμό.

             Μια ματιά άλλωστε στην διεθνή κατάσταση, αρκεί για να συνειδητοποιήσουμε ότι η άνοδος της ακροδεξιάς και η αξιοποίησή της ως εναλλακτικής διαχείρισης αστικής πολιτικής, συνιστά υπαρκτή τάση της εποχής που τείνει να γίνει κυρίαρχη. Το φαινόμενο που εκφράζουν οι Τραμπ, Μπολσονάρο, Όρμπαν και Σαλβίνι, δείχνουν ότι η  κρίση πολιτικής εκπροσώπησης του νεοφιλελευθερισμού οδηγεί τμήματα του συστήματος και του κεφαλαίου στην ενίσχυση της ακροδεξιάς διεθνώς. Ένα φαινόμενο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από αστική σκοπιά, αφού σε παγκόσμιο επίπεδο η σοσιαλδημοκρατία (όπως και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο) έχει ταυτιστεί στη συνείδηση των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων τόσο με την ίδια την καπιταλιστική κρίση, όσο και με την αδυναμία υπέρβασής της. Το φαινόμενο του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ χαρακτηριστικό.

           Στην Ελλάδα ήδη με το ξέσπασμα της κρίσης και την έναρξη και την συνέχιση των μνημονιακών αντιλαϊκών πολιτικών που καταβαράθρωσαν το βιοτικό επίπεδο της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας η Χρυσή Αυγή, εμφανιζόμενη ως μια αντισυστημική δύναμη που «θα διορθώσει τα κακώς κείμενα και θα επιβάλλει την τάξη», κερδίζει έδαφος εκλογικά, απήχηση πολιτικά και κυρίως γείωση κοινωνικά, ειδικά στις τάξεις της νεολαίας.  Σήμερα οι φασίστες της Χρυσής Αυγής και όχι μόνο, είναι εδώ για να αξιοποιήσουν την εθνικιστική ατζέντα για τη συμφωνία των Πρεσπών, τις ελληνοτουρκικές και ελληνοαλβανικές σχέσεις. Για να παρέμβουν, να οργανώσουν και να κατευθύνουν τους μαθητές να ξεσηκωθούν και να στήσουν καταλήψεις για το όνομα της Βόρειας Μακεδονίας! Θα ήταν φυσικά λάθος να εστιάσουμε μόνο στη Χρυσή Αυγή, στο κλίμα αυτό εμφανίζονται πολύμορφα ακροδεξιά, φασιστικά μορφώματα.

            Πρέπει να προβληματιστούμε σοβαρά όταν μεγάλες μερίδες της κοινωνίας θεωρούν «εθνική υποχώρηση» το όνομα της γειτονικής χώρας και όχι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τη μετατροπή της χώρας σε μια τεράστια αμερικανική βάση του ΝΑΤΟ και του ιμπεριαλισμού. Όταν για την ανεργία και την φτώχεια, φταίει ο πρόσφυγας και ο μετανάστης, κι όχι οι μνημονιακές κυβερνήσεις, η ΕΕ, το κεφάλαιο και η εργοδοσία. Να προβληματιστούμε λοιπόν γιατί οι μαθητές σήμερα δεν οργανώνουν, σε τέτοιον βαθμό, κινητοποιήσεις και καταλήψεις για να αντισταθούν στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, για να βρεθούν στις πλατείες ή για την δολοφονία του Αλέξη ή του Παύλου.

Πάνω από όλα να συνειδητοποιήσουμε πως η άνοδος του ρεύματος αυτού στηρίζεται στην εκμετάλλευση υπαρκτών θεμάτων και κοινωνικών προβλημάτων. Τα τελευταία χρόνια ο λαός μας βίωσε πρωτοφανή ταπείνωση: Καταστροφή του κοινωνικού ιστού και της προσωπικής ζωής που συνοδεύτηκε από προσβολές και περιφρονητικές δηλώσεις. Ξεπούλημα του πλούτου της χώρας και μετατροπή της σε ανυπόληπτο πιόνι των ΗΠΑ και της ΕΕ. Τα αισθήματα οργής που δικαιολογημένα γεννήθηκαν στην κοινωνία αντιμετωπίστηκαν από το μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς είτε με αδιαφορία είτε και περιφρονητικά, η θέληση του λαού να είναι στοιχειωδώς κύριος στον τόπο του βαφτίστηκε «εθνικισμός». Με τον «εθνικισμό» ταυτίστηκε και η έννοια του πατριωτισμού. Αντί να επιδιωχθεί η σύνδεση των πατριωτικών, αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του λαού και της νεολαίας με την αντικαπιταλιστική, διεθνιστική προοπτική, αφέθηκε ελεύθερο το πεδίο στους φασίστες να καρπωθούν τα αισθήματα αυτά.

              Για εμάς χρειάζεται εδώ και τώρα ριζική αναδιάταξη των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς και της στάσης μας απέναντι σε αυτό το εθνικιστικό, ακροδεξιό και με νεοφασιστικές τάσεις ρεύμα. Αντιπαράθεση με το φασιστικό φαινόμενο σε όλα τα επίπεδα, ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό. Με βαθιά επίγνωση ότι καμία αστική πολιτική δεν μπορεί να θέσει φραγμό σε αυτό το αναδυόμενο επικίνδυνο ρεύμα, το οποίο δεν μπορεί να ελέγξει και να αντιμετωπίσει. Με επίγνωση πως η αντιμετώπιση πάνω από όλα σημαίνει να δώσουμε απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα του λαού και της νεολαίας, να ξαναδώσουμε όραμα και προοπτική. Με επίγνωση πως ο αγώνας αυτός σημαίνει πρώτ’ από όλα αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ με την αντικοινωνική πολιτική της και την πλήρη υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κέντρα ενισχύει αντικειμενικά την άνοδο του ακροδεξιού, εθνικιστικού ρεύματος.

          Απαιτείται μέτωπο απέναντι στον σύγχρονο γκεμπελισμό κι ανορθολογισμό του. Το σκηνικό των τελευταίων ημερών με την ιδεολογική επίθεση της αντίδρασης πως δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο καθώς και της απαγόρευσης του εορτασμού του στην πλειοψηφία των ιδιωτικών σχολείων της χώρας. Η ιστορία και η συλλογική μνήμη είναι πεδία με τεράστια σημασία. Η απέναντι πλευρά το γνωρίζει καλά, χρόνια επενδύει σε αυτό.  

     Συλλογική υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων μας, μέσα από μια σύγχρονη, δημοκρατική, πολιτική κίνηση όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι στον φασισμό και στην μόνιμη αντιδημοκρατική εκτροπή που ζούμε. Ενίσχυση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα για την υπεράσπιση της ειρήνης απέναντι στα σύννεφα του πολέμου που φασισμός και ιμπεριαλισμός τα κάνουν να πυκνώνουν επικίνδυνα. Η ρήξη με το ΝΑΤΟ και το αίτημα «έξω οι Αμερικάνοι» γίνονται αιτήματα επιβίωσης. Για την υπεράσπιση της φιλίας και της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών απέναντι στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία.

               Να βάλουμε πλάτες για να γίνει η αντιφασιστική πάλη, υπόθεση του μαζικού κινήματος και να ενταχθεί οργανικά στην καρδιά του εργατικού κι ευρύτερα λαικού κινήματος, απέναντι τόσο σε λογικές υποτίμησης της ανάγκης οργανωτικής αντιπαράθεσης με τον φασισμό όσο και σε φαινόμενα αυτόκλητων σωτήρων και στρατών που αντιπαρατίθενται μαζί του πέρα κι έξω από τις συλλογικές διεργασίες. Μια πρώτη «δοκιμή» θα υπάρξει αυτήν τη βδομάδα: Η προσπάθεια των φασιστών πρέπει να αντιμετωπιστεί με την πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση, με τη λαϊκή μαζική αυτοάμυνα που θα οργανώνεται και θα ελέγχεται μέσα από κινηματικές διαδικασίες. Πρακτικές καταστολής ή ιδεολογήματα που χρησιμοποιεί το σύστημα απέναντι σε αγώνες των μαθητών θα είναι βούτυρο στο ψωμί στην προσπάθεια των φασιστών να νομιμοποιήσουν την παρουσία τους στα σχολεία. Πάνω από όλα, θα είναι τραγικό λάθος να ταυτίσουμε τους χιλιάδες μαθητές που πιθανόν να παρασυρθούν με τις φασιστικές οργανώσεις, να τους αντιμετωπίσουμε ως εχθρούς κόβοντας την επαφή μας με το κομμάτι αυτό. Πολλά από τα παιδιά αυτά είναι τα ίδια που διαδήλωναν για τη μνήμη του Φύσσα, τα ίδια που θα διαδηλώνουν σε λίγες μέρες για τα δικαιώματά τους.

       Να ενισχυθεί η παρέμβασή μας στα σχολειά, με πρόγραμμα και σχέδιο για τους μαθητές, που ζουν σε μια πραγματικότητα φτώχειας των οικογενειών τους και αδυναμίας περάτωσης των σπουδών τους, τελείως διαφορετική με ό,τι είχαμε συνηθίσει.  Μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε τον φασισμό, μόνο έτσι το μαθητικό κίνημα θα βγάλει στο προσκήνιο την υπεράσπιση των αναγκών και των δικαιωμάτων των ίδιων των μαθητών. Ταυτόχρονα, έστω και τώρα, να συνειδητοποιηθεί η τεράστιας κλίμακας ιδεολογική προπαγάνδα που, επίσημα και ανεπίσημα, γίνεται στους χώρους της εκπαίδευσης και η ανάγκη μετώπου εκπαιδευτικών και εκπαιδευόμενων για την αναγκαία αντιπαράθεση.

Το αυγό του φιδιού έχει σπάσει σε όλον τον κόσμο και στη χώρα μας. Κανείς δεν δικαιούται να παριστάνει πως δεν το βλέπει. Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει. Ο κοινός, ενωτικός αγώνας για να ηττηθεί το φασιστικό ρεύμα που σηκώνει κεφάλι θα είναι κι ο δρόμος για τον ανασχηματισμό της. Τώρα, αύριο θα είναι πολύ αργά…

Αγγελική Βατικιώτη, Σπύρος Αλεξίου, Πάνος Καλαβάνος

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Στις 26 του Νοέμβρη συμπληρώνονται 75 χρόνια από την εκτέλεση - δολοφονία των 118 πατριωτών στο Μονοδένδρι από τα Γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατοχής.

Η εκτέλεση των 118 δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Σήμερα είναι γνωστά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – εξόντωσης Άουσβιτς-Νταχάου, οι φούρνοι αερίων, η εξόντωση Εβραίων, Τσιγγάνων και αντιφασιστικών σ' όλη την Ευρώπη και τη Γερμανία.

Στην Ελλάδα τα φασιστικά στρατεύματα κατοχής (Γερμανικά - Ιταλικά- Βουλγαρικά) είχαν μετατρέψει τη χώρα σ' έναν απέραντο τόπο εκτελέσεων. Σκοπευτήριο Καισαριανής, Χαϊδάρι
«Παύλου Μελλά» Θεσσαλονίκη, Δομένικο Ελασσόνας, Μουσιώτισσα Ιωαννίνων Καμένο Άρτας, Δίστομο, Επαρχία Βιάννου Κρήτης, Προσφυγικά και Γηροκομείο Πάτρας, Δράκενα Πηλίου, Καλαμάτα. Όλοι οι εκτελεσμένοι ήταν άοπλοι ανάμεσά τους και γυναικόπαιδα.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι θηριωδίες γίνονται με κατεύθυνση του Γ’ Ράιχ του Χίτλερ και των επιτελείων του με στόχο να κάμφουν την Αντίσταση των λαών. Το 1943 μετά τη συντριβή των Γερμανικών στρατευμάτων στο Σταλινγκράντ και την παράδοσή τους στις 2 του Φλεβάρη, ο πόλεμος παίρνει άλλη τροπή, το πληγωμένο θηρίο γίνεται πιο επικίνδυνο. Ανάμεσα στα χιλιάδες θύματα και τόπους μαρτυρίων στη χώρα μας θα αναφέρουμε:

• Τους 800 και πλέον κρατούμενους στο ατμόπλοιο GITTA DIGENOVA που στην πλειοψηφία τους ήταν μόνιμοι και έφεδροι αξιωματικοί ανάμεσά τους και ο Κ. Δαβάκης, τους οποίους οι Ιταλοί μετέφεραν στην Ιταλία και βυθίστηκε στις 21 Γενάρη στα στενά του Τάραντα.
• Στις 16/2 στο Δομένικο Ελασσόνας δολοφονούν στο χωριό 150 άντρες από 17 χρονών και άνω.
• Στις 6/6 στο Κούρνοβο τουφεκίζουν 106 κρατούμενους σαν αντίποινα. Για τη σφαγή αυτή ο Γιάννης Ρίτσος έγραφε «όχι κραυγές και κλάματα ιερή σιγή να φέξει το χώρο ετούτο που έπεσαν οι Άγιοι 106 γερόντοι και ανταρτόπουλα παιδιά της Ρωμιοσύνης κάθε όνομα και ένα σπαθί και ένα άστρο αδερφοσύνης ωσότου να έρθει η Λευτεριά στάρι και ανθό να σπείρει και το θλιμμένο Κούρνοβο να στήσει πανηγύρι και οι 106 άδουλοι για πάντα αναστημένοι φρουροί του δίκιου να ορθωθούν μέσα στην οικουμένη».
• Στις 16/8 στο Καμμένο της Άρτας εκτέλεσαν 318 κατοίκους, αδιάκριτα παιδιά γυναίκες άντρες.
• ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ στις 13/12 τα Γερμανικά στρατεύματα που έκαναν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις έφτασαν στα Καλάβρυτα που ο ΕΛΑΣ είχε απελευθερώσει για μεγάλο διάστημα, αλλά δεν ήταν στην πόλη και αφού κύκλωσαν το χωριό και συγκέντρωσαν τους κατοίκους στην πλατεία, έκλεισαν τις γυναίκες και τα μικρά παιδιά στο σχολείο, έβαλαν φωτιά στο χωριό και με πολυβόλα δολοφόνησαν 742 άντρες από 12 χρονών και άνω.

Η Κατίνα Παΐζη έγραφε: «Τρεις μήνες τα Καλάβρυτα τους Ούνους πολεμάνε. Αητοί φωλιάζουν στις κορφές κι οχτρό δεν προσκυνάνε. Βαστούν στα χέρια τ' άρματα και το πικρό τ' αχείλι μηνά στους σκλάβους λευτεριάς να καρτερούν Απρίλη. Τρεις μήνες τα Καλάβρυτα στη φλόγα του πολέμου χτυπούσαν τα πλατειά φτερά στο πείσμα τ' άγριου ανέμου και των παλιών ελευθέρων η αγνή σπορά και γέννα έγραψε μ ' αίμα θρυλικό καινούργιο εικοσιένα».

• ΜΟΝΟΔΕΝΔΡΙ. Στις 26 Νοέμβρη 1043, έγινε εκτέλεση, αλλά αναδείχθηκε και ο ηρωισμός των 118 πατριωτών. Το τρομερό αυτό έγκλημα συντάραξε την ευρύτερη περιοχή, αλλά ταυτόχρονα δυνάμωσε και τη θέληση του λαού για δράση. Ο λαός τους έκλαψε και τους τραγούδησε:

Με το τραγούδι πέθανες

και δάκρυα δεν σου στέκουν

της λευτεριάς τα δάχτυλα

στεφάνι αγνό σου πλέκουν.

Το δράμα των εκτελεσμένων ηρώων είχε ξεκινήσει τη νύχτα της 23η Οκτώβρη 1943 όταν Γερμανοί και ταγματασφαλίτες του Λεωνίδα Βρεττάκου μπλόκαραν τη Σπάρτη και έκαναν συλλήψεις με βάση συγκεκριμένο κατάλογο που αφορούσε μέλη και συμπαθούντες του ΚΚΕ του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ. Αρκετοί γλύτωσαν γιατί δεν ήταν στα σπίτια τους, άλλοι κατάφεραν να διαφύγουν. Ανάμεσα στους συλληφθέντες αγωνιστές ήταν επιστήμονες, φοιτητές, μαθητές, εργάτες, αγρότες. Μεταξύ αυτών οι Γιατράκος Γ. πρόεδρος του Δικηγορικού συλλόγου, ο Καρβούνης Χρ. Χειρουργός, Ζερβομπεάκος Α. διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας, Φικιώρης Μελέτης πρώην υπουργός, όλοι τους μέλη της ΝΕ του ΕΑΜ. Οι 300 περίπου συλληφθέντες μεταφέρθηκαν στις φυλακές της Τρίπολης.

Στο Μονοδένδρι οι Γερμανοί έκαναν αρκετές ομαδικές και ατομικές εκτελέσεις. Αυτή των 118 την συνέδεσαν με τη μάχη στο «Λογγάκι» όπου στις 25 Νοέμβρη τμήμα του ΕΛΑΣ χτύπησε και εξολόθρεψε φάλαγγα με 40 Γερμανούς. Ανίκανοι να ανακόψουν το αντάρτικο κίνημα προχώρησαν για άλλη μια φορά στη λογική των αντιποίνων και στην εκτέλεση φυλακισμένων.

Η Γερμανική ανακοίνωση για την εκτέλεση περιελάμβανε τα ονόματα 100 φυλακισμένων Σπαρτιατών. Οι 18 είναι ή άλλοι φυλακισμένοι, ή εργαζόμενοι που βρέθηκαν στο δρόμο.

Οι παρακάτω αναφορές σχετικά με την εκτέλεση των 118, είναι τμήμα της περιγραφής του διερμηνέα των Γερμανών που δόθηκε στον ανακριτή του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, 8 μέρες μετά την εκτέλεση όταν δραπέτευσε και προσχώρησε στον ΕΛΑΣ.

Τα ξημερώματα στις 26 Νοέμβρη γερμανικά καμιόνια με τους κρατούμενους ξεκινάνε για το Μονοδένδρι. Δεμένοι δυο-δυο κατεβαίνουν από τα αυτοκίνητα. Ανάμεσά τους 2 αδέρφια Ανδριτσάκη, 3 αδέρφια Αλεμαγκίδη, 4 αδέρφια Τζιβανόπουλοι και άλλοι αγωνιστές του ΕΑΜ, πατριώτες, που είχαν πιαστεί στο μπλόκο της 23ης Οκτώβρη από τους μασκοφορεμένους Ταγματοασφαλίτες και τα Γερμανικά Ες-Ες.

Όταν κατέβηκαν όλοι από τα αυτοκίνητα, τους έβαλαν στη σειρά, απέναντι τους τα πολυβόλα, τους δήλωσαν ότι θα εκτελεσθούν. Τότε οι 117 με μια φωνή, φώναξαν «Να ζήσει ο γιατρός Καρβούνης». «ΟΧΙ! ΟΧΙ!» απάντησε ο Καρβούνης, «το αντίθετο πρέπει να γίνει». Όμως οι Γερμανοί, τον έβγαλαν από τη σειρά και τα πολυβόλα θέρισαν τους 117. «Εσύ θα ζήσεις» του είπαν οι Γερμανοί. Τότε ο γιατρός που ήξερε γερμανικά τούς έβρισε στη γλώσσα τους. Τον χτύπησαν στα χέρια και τα πόδια για να υποφέρει. Η απάντηση δόθηκε ακόμη μια φορά «Φασίστες Δολοφόνοι. Η Ελλάδα θα ζήσει λεύτερη. ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΑΜ».

Από τη στιγμή της σύλληψής τους γνώριζαν λίγο πολύ τι τους περιμένει. Αλώστε οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών ήταν σαφείς. «Αν θέλετε να σωθείτε, βοηθήστε τους Γερμανούς προστάτες μας στο έργο τους». Ένα ακόμη στοιχείο που αποδεικνύει την πατριωτική στάση των κρατουμένων ήταν σημείωμα που βρέθηκε ματωμένο στην τσέπη του Γ. Γιατράκου. Το είχε γράψει δυο μέρες πριν την εκτέλεση. «Πάντως από τη φυλακή δε βγαίνω (έγραφε) αν δε βγουν και οι υπόλοιποι διακόσιοι ενενήντα εννιά, από τους τριακόσιους που είμεθα. Όταν έρθει η ώρα μου θα πω (στο εκτελεστικό απόσπασμα) θα φωνάξω φεύγοντας: ΖΗΤΩ Η ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».

Αυτό ήταν το όραμα των ηρώων, έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, για την Ελλάδα της ΛΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Έχουν γραφτεί ποιήματα, για το Χρήστο Καρβούνη, τη Τζιβανοπουλίνα μάνα, για τους 118. Ο λαός μας τους αποθανάτισε με το παρακάτω τραγούδι:

Τρεις περδικούλες κάθονται σε μοναχό κλαράκι,

έχουν λυπητερή λαλιά, πικρό το μοιρολόι.

Τι είναι το κακό που γίνηκε στο μαύρο Μονοδένδρι.

Γιατί 'ναι λιάστρα τα κορμιά και θάλασσα το αίμα.

Κι ανάμεσα απ' τα αίματα ψιλή φωνούλα βγαίνει.

Προδότες μας παρέδωσαν στων Γερμανών τα χέρια.

Η ιστορία έχει τοποθετήσει τους 118 μάρτυρες-ήρωες πλάι στους 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, στου Δαβάκη τ' άξια παλικάρια στην Πίνδο. Δεν ήταν βέβαια φοβεροί πολεμιστές. Ήταν όμως πατριώτες ασυμβίβαστοι πολέμιοι των φασιστικών στρατευμάτων κατοχής, ανίκητοι αγωνιστές της λευτεριάς.

Τα τελευταία χρόνια η μνήμη τους απολαμβάνει ΠΑΝΔΗΜΗ τιμή. Υπήρξαν όμως πολλά χρόνια που έγινε προσπάθεια να ξεχασθούν, που η τιμή και μνημόνευση των 118 εθεωρείτο ανθελληνική πράξη. Μετά από αυτή τη μαύρη περίοδο, σ’ ένα διάστημα πολιτικού ημίφωτος, οι 118 τιμήθηκαν το Νοέμβρη του 1963, στον τόπο της εκτέλεσης, με απουσία Δημοτικών, Κρατικών και Θρησκευτικών αρχών. Επιμνημόσυνη δέηση «υπέρ των δολοφονηθέντων και αγρίως κατακρεουργηθέντων», όπως είπε, έκανε ο παπά Καρβούνης.

Η παραπάνω στάση των αρχών και κυβερνήσεων αυτής της περιόδου, εξηγεί και γιατί ουσιαστικά δε διεκδικήθηκαν Γερμανικές αποζημιώσεις.

Νοέμβρης 2018                                                                                                                       

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Κίμων Ρηγόπουλος

Δυσανασχετούν οι γερομέντορες του Τσίπρα, επειδή τους εμπόδισαν να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Πνέουν μένεα εναντίον των «ιδιοκτητών» του Πολυτεχνείου, αυτοί που ιδιοκατοίκησαν στο χώρο της λαϊκής απόγνωσης και ελπίδας.

Θεματοφύλακες μιας αποστειρωμένης πολιτικής ορθότητας, που τους ξέβρασε η αλητεία τους στον Μαυρογιαλούρικο δικομματισμό

Πού ήταν όλοι αυτοί; Και πού κρυβόντουσαν τόσο καιρό; Για το γένος των αβύθιστων μιλάω, αν με εννοείτε. Το γένος των με το αζημίωτο. Διασχίζουν με το ύφος του εθνικού ευεργέτη τους δρόμους των καθημαγμένων ντυμένοι με μια σοβαροφάνεια, που είναι το ένδυμα της χαρτζιλικωμένης βαρβαρότητάς τους. Παπαδημούλη μ’ ακούς;

Όλοι αυτοί οι θεματοφύλακες μιας αποστειρωμένης πολιτικής ορθότητας, που τους ξέβρασε η αλητεία τους στον Μαυρογιαλούρικο δικομματισμό, από πού ξεφύτρωσαν; Αλέξη μ’ ακούς;

Αυτοί πού δεν ξέρουν τίποτα για το φόνο αλλά όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, τι σόι ανθρωπόμορφα είναι;

Χαριεντίζεται ο άχαρος και παίζει εν ου παικτοίς. Στην ορκωμοσία του ως υπουργός Εξωτερικών ο και πρωθυπουργός «πετάει» κι ένα: πάντα ονειρευόμουνα ένα υπουργείο και αυτό το θεωρεί αστείο. Και μένα μου έρχεται στο μυαλό μια παροιμία: Γελάει ο τρελός στ’ αγέλαστα. Και μου έρχεται στο στόμα και μια άλλη: Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει. Γιατί οι παροιμίες ενίοτε λαϊκίζουν ασύστολα. Γίνονται και υβριστικές οι παροιμίες για να περισώσουν ό,τι δεν ισοπεδώθηκε από την επέλαση της ύβρης.

Έχουν πέσει και πάλι με τα μούτρα στη δουλειά οι με το αζημίωτο. Ξανά μανά εξεταστικές επιτροπές και δώστου άνοιγμα λογαριασμών και «αν έχετε στοιχεία, στον εισαγγελέα» από τους βένετους απέναντι και πάει λέγοντας. Έχουμε πέσει τόσες φορές από τα σύννεφα ώστε αυτό έχει καταντήσει πια ένα ακίνδυνο σπορ. Πέφτεις έχοντας ήδη καταργήσει το νόμο της βαρύτητας. Τόσες φορές έχει παιχτεί αυτό το έργο και όμως κόβει ακόμα εισιτήρια. Πράγμα που κάτι πρέπει να σημαίνει και για τους σινεφίλ πελάτες, βέβαια. Οι παραγωγοί της αθλιότητας δεν έχουν ανάγκη ούτε το remake της ταινίας. Γιατί να μπαίνουν στον κόπο αφού πουλάει η κλασική, αν και φθαρμένη, κόπια τους;

Ενθρονίζονται εν τω μεταξύ η κουτοπονηριά και η ιδιοτέλεια ως τα ανώτατα στάδια της εξυπνάδας. Λυγίζουν οι λέξεις και οι έννοιες. Ακόμα και σε κάποιους αριστερούς εκτός ΣΥΡΙΖΑ, οι ασθματικοί τακτικισμοί επιβίωσης των κυβερνώντων θεωρούνται δείγματα πολιτικής ευστροφίας.

Επιμένουν οι παροιμίες: Αλλιώς μας τα’ λεγες παπά πριν σε χειροτονήσουν, φωνάζουν όσοι δεν έχουν παραδώσει ακόμα τις πινακίδες της μνήμης και της κρίσης τους. Δεν έγινα παπάς ν’ αγιάσω, μα για να καλοπεράσω, έρχεται η απάντηση των με το αζημίωτο.

Ξιφουλκεί εναντίον των Κασιδιάρηδων το Συριζολόι και συγχρόνως τους τρέφει και τους εκτρέφει με την πολιτική του που εκβάλλει στο ναζιστικό ιδεολόγημα: Όλοι τους ίδιοι είναι.

Δυσανασχετούν οι γερομέντορες του Τσίπρα, επειδή τους εμπόδισαν να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Πνέουν μένεα εναντίον των «ιδιοκτητών» του Πολυτεχνείου, αυτοί που ιδιοκατοίκησαν στο χώρο της λαϊκής απόγνωσης και ελπίδας.

Ξέρουν όμως κι αυτοί από παροιμίες: Γέλασέ τον τον χωριάτη, να τον έχεις πάντα εργάτη, είναι το σύνθημα ενδοσυνεννόησης των με το αζημίωτο.

Εδώ είμαστε. Στο μη περαιτέρω μιας κανονικότητας που σκοτώνει. Και που διαιωνίζεται, δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, που λέει και ο Σαββόπουλος. Είναι η στιγμή που καμιά παροιμία δεν φαίνεται ικανό αγώι για να κινήσει τον αγωγιάτη. Και η μελαγχολία μάς καθηλώνει, ως ιδανικά θύματα, στο αναπηρικό καροτσάκι του ναρκισσισμού μας. Ίσως… Ίσως να χρειάζεται ένα αίσθημα προσωπικής προσβολής που γιγαντώνεται σε πληθυντική ευθιξία και ταξική φιλοτιμία. Ίσως να είναι ο στίχος του Καββαδία: Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει… Και εμείς, οι από ξένο άγος κηλιδωμένοι, να διαγράψουμε τα αποσιωπητικά και να συμπληρώσουμε τον εμποδισμένο στίχο με γεγονότα. Όχι για να αποκαταστήσουμε το αυτονόητο, όπως μας λένε ή μάθαμε να παπαγαλίζουμε. Αλλά για να το προσεγγίσουμε. Άλλωστε το αυτονόητο δεν είναι μια στατική έννοια, ούτε το ίδιο και το αυτό για την καθεμιά και τον καθένα μας. Έργο δικό μας είναι να επιτρέψουμε στο νοητό να αναπνεύσει, να προλάβουμε τη συρρίκνωση και τον μαρασμό του, απαλλάσσοντάς το από τα ασφυκτικά πολιτικά και κοινωνικά δεσμά του.

ΠΗΓΗ:  prin.gr/

«Όταν ήμουν παιδί, ένα κορίτσι απήχθη κοντά στο μέρος όπου ζούσαμε. Τη βίασαν και έμεινε έγκυος. Ήταν 12 ή 13 ετών. ‘Οταν η οικογένειά της τη βρήκε και παρατήρησε την εγκυμοσύνη της, τη σκότωσαν. Φοβήθηκα και θέλησα να δραπετεύσω από αυτή τη ζωή. Σκέφτηκα, είμαι η Αριάν, τι πρέπει να κάνω; Τι πρέπει να κάνω στο μέλλον; Τι είδος γυναίκας θέλω να είμαι; Σίγουρα, αν δεν πολεμήσεις για αυτόν τον σκοπό, θα ζήσεις σαν σκλάβα. Το λέω πάντα: ως γυναίκες δεν έχουμε άλλη επιλογή από αυτή τη ζωή (της μαχήτριας). Μαχόμαστε για να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν με την κουλτούρα τους και τα δικαιώματά τους»:  Με αυτές τις λίγες φράσεις, η διοικήτρια Αριάν εξηγεί στο ντοκιμαντέρ “Commander Arian” της Ισπανίδας Άλμπα Σοτόρα (Alba Sotorra) πώς αποφάσισε να πολεμήσει για τα δικαιώματα των γυναικών και τελικά να στραφεί στον ένοπλο αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS, DAESH) στη Ροζάβα (δυτικό Κουρδιστάν), μια de facto αυτόνομη περιοχή στη Βόρεια και Βορειοδυτική Συρία, στα δυτικά του ποταμού Τίγρη, εκεί όπου βρίσκονται τα πολύπαθα καντόνια του Κομπάνι και του Αφρίν.

Η στροφή της στον ένοπλο αγώνα παραλίγο να αποβεί μοιραία: η “havel” (“φίλη”, “σύντροφος”, “συνοδοιπόρος” στα κουρδικά) Αριάν δέχτηκε πέντε σφαίρες και κινδύνεψε να χάσει τη ζωή της. Καθώς μια γυναίκα φρόντιζε τις πληγές της, προσπαθώντας να την αποτρέψει από το να τις δει, της λέει «άσε με να δω, είναι το σώμα μου» και λίγο μετά συνειδητοποιεί πως η μυρωδιά της άλλαξε αφότου τραυματίστηκε. Για καιρό στεκόταν με δυσκολία στα πόδια της. «Οι γιατροί μού έλεγαν “θα πεθάνεις” και τους έλεγα “όχι, δεν μπορώ να πεθάνω! Έχω πολλά ακόμη να κάνω”» λέει. Πράγματι, παρά τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό της, εξακολουθεί να μάχεται καθημερινά για αυτό που οι άνθρωποι στη Ροζάβα θεωρούν μια τεράστια κοινωνική αλλαγή, επισημαίνοντας ότι κατάφεραν να εδραιώσουν ένα σύστημα συμπροεδρίας με απόλυτη ισοτιμία ανδρών και γυναικών και μέσα από αυτό να εισάγουν μια σειρά άλλων καινοτομιών, όπως η κοινωνική κατοικία των γυναικών, οι ακαδημίες, τα κέντρα υγείας και οι συνεταιρισμοί.

Περίπου έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου στη Συρία, το 2012-2013 συγκεκριμένα, μια ομάδα γυναικών της κουρδικής αντίστασης δημιούργησε τις Μονάδες Προστασίας Γυναικών, που έγιναν διεθνώς γνωστές με το αρκτικόλεξο “YPJ” (προϋπήρχαν οι YPG, μονάδες προστασίας του λαού). Και η Αριάν, γύρω στα 30 τότε, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του συριακού πολέμου, να διοικεί μια γυναικεία μονάδα καθοδόν προς το Κομπάνι. Στόχος της; Η ελευθερία από το Ισλαμικό Κράτος. Όχι μόνο η δική της, αλλά και της επόμενης γενιάς γυναικών. Χρειάζεται βέβαια να διευκρινιστεί ότι ο αγώνας των γυναικών της Ροζάβα δεν ήταν ένας αγώνας που “ξεπήδησε” αίφνης μέσα από τις στάχτες του πολέμου στη Συρία, αφού ο “σπόρος” προϋπήρχε, αναπτύχθηκε ιδεολογικά μέσα από πολλά χρόνια “πρακτικής επανάστασης”, όπως παρατηρεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σκηνοθέτιδα του ντοκιμαντέρ, Άλμπα Σοτόρα.

«Όσα έχουμε πετύχει απειλούνται. Ακούστε τη φωνή μας»

Το ντοκιμαντέρ «Commander Arian» της Άλμπα Σοτόρα προβλήθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλλες, σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου. Μετά την προβολή του, η Αριάν έκανε παρέμβαση μέσω Skype κι περιέγραψε την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ροζάβα λέγοντας ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες και οι επιθέσεις καθημερινές: «Πολεμάμε εδώ και έξι χρόνια με πολλές θυσίες όχι μόνο Κούρδων αλλά και από άλλες αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες. Ζητώ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ακουστεί η φωνή μας και από όλους τους πολιτικούς θεσμούς να δράσουν ώστε να σταματήσει αυτή η βαρβαρότητα εναντίον των Κούρδων. Πολεμήσαμε σκληρά εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και σχεδόν το νικήσαμε, όπως είδε όλος ο κόσμος. Όμως η Τουρκία μας επιτίθεται και ενισχύει έτσι το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο συνεχίζει τις σφαγές. Ζητούμε από όσους πιστεύουν στην ελευθερία και στην αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, να ενώσουν τις φωνές τους μαζί μας για να σταματήσουν αυτές οι βαρβαρότητες. Όλα όσα έχουμε πετύχει απειλούνται και δεν είναι σίγουρο ότι θα αντέξουν» είπε και ζήτησε ανθρωπιστική βοήθεια ενόψει του χειμώνα ώστε όλοι «να μπορέσουν να αντέξουν και να συνεχίσουν να μάχονται για τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές αξίες που παλεύουμε να προστατεύσουμε».

Η Άλμπα Σοτόρα έζησε επί χρόνια με τις γυναίκες του YPJ, προκειμένου να ολοκληρώσει το ντοκιμαντέρ της με κεντρικό πρόσωπο την Αριάν. «Φτιάχνοντας αυτή την ταινία έμαθα πολλά για το θάρρος και την κούραση. Πολλές φορές νόμιζα ότι δεν θα αντέξω, αλλά έβλεπα την Αριάν να συνεχίζει και να βοηθά. Να μην παραιτείται. Αυτά τα τρία χρόνια που πέρασα δίπλα στην Αριάν άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο και τη θέση μου σε αυτόν ως γυναίκα. Τώρα πια πιστεύω ότι εμείς οι γυναίκες μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο» δήλωσε η Σοτόρα.

«Είμαι γυναίκα, είμαι κινηματογραφίστρια, έχω καθήκον να βρεθώ εκεί!»

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Άλμπα Σοτόρα εξηγεί πώς αποφάσισε να ταξιδέψει στη Βόρεια Συρία, για να γυρίσει αυτό το ντοκιμαντέρ σε ένα περιβάλλον ακραίων συνθηκών, ζώντας επί τρία ολόκληρα χρόνια δίπλα στις παθιασμένες με τον σκοπό τους γυναίκες του UPJ: όπως λέει, αρχικά παρακολουθούσε τον YPJ μέσω των ειδησεογραφικών δελτίων, αλλά ένιωσε ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονταν οι γυναίκες αυτές ήταν λίγο επιπόλαιος και ίσως και λίγο λανθασμένος. «Σκέφτηκα “είμαι γυναίκα, είμαι κινηματογραφίστρια”, πρέπει να βρεθώ εκεί! Είχα δε συνδεθεί με τον κουρδικό αγώνα και το γυναικείο κίνημα στο Κουρδιστάν στο παρελθόν, με μια άλλη ταινία. Ήθελα λοιπόν να βρίσκομαι εκεί, το ένιωσα καθήκον μου ως γυναίκα, ως κινηματογραφίστρια και ως φεμινίστρια, θέλησα επίσης να βρίσκομαι εκεί προσωπικά, γιατί από μακριά όλο αυτό έμοιαζε απίστευτο, ακατανόητο. Τελικά, αυτή η ταινία ήταν μια από τις εντονότερες στιγμές της ζωής μου» μας λέει χαρακτηριστικά.

Τι είναι διατεθειμένοι να χάσουν οι άνθρωποι, για να κερδίσουν την ελευθερία;

Ερωτηθείσα τι -κατά τη γνώμη της- είναι διατεθειμένοι να χάσουν οι άνθρωποι, προκειμένου να κερδίσουν την ελευθερία τους, απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ χωρίς δεύτερη σκέψη: «Τα πάντα! Γιατί ο αγώνας σου δεν είναι για τη δική σου ελευθερία μόνο. Μάχεσαι για την ελευθερία της κοινότητάς σου, των συνανθρώπων σου, γα τους ανθρώπους γενικά. Οι γυναίκες αυτές είναι έτοιμες να δώσουν τη ζωή τους, ώστε η επόμενη γενιά γυναικών να ζει με διαφορετικό τρόπο, ώστε οι ίδιες οι συναγωνίστριές τους να ζουν με διαφορετικό τρόπο. Είναι ένας πολύ μεγάλος συμβιβασμός αυτός που κάνεις, αλλά ταυτόχρονα είναι ένας συμβιβασμός που γίνεται υπό συνθήκες πολύ- πολύ βαριάς αδικίας. Όταν λοιπόν νιώθεις ότι αυτή η αδικία δεν διαπράττεται μόνο σε βάρος σου, αλλά και σε βάρος των συνανθρώπων σου, νομίζω ότι τότε ακριβώς γίνεσαι πιο γενναίος και είσαι πιο έτοιμος να θυσιάσεις πολλά πράγματα για να σταματήσει η αδικία».

“Παρατώντας τα”. Όχι από φόβο, αλλά από εξάντληση

Πόσο νέες προσχωρούν στο YPJ οι Κούρδισσες; Και πόσες τελικά τα παρατούν από φόβο, όταν δουν τι συμβαίνει στην πρώτη γραμμή; «Στην πρώτη γραμμή» εξηγεί η Άλμπα Σοτόρα «δεν υπάρχουν γυναίκες κάτω των 18 ετών. Η …γηραιότερη ήμουν εγώ, που ήμουν 34-35 ετών το 2015. Τα κορίτσια κάτω των 18, που συνήθως προσχωρούν στον YPJ για να αποφύγουν γάμους ή ενδοοικογενειακή βία ή απλά συμμετέχουν γιατί νιώθουν έντονα αυτή την επιθυμία, κρατιούνται μακριά από την πρώτη γραμμή, κάπου όπου μπορούν για παράδειγμα να πάνε σχολείο (…). Δεν τα παρατούν τόσο πολλές στην πραγματικότητα. Κι αυτές που τα παρατούν, δεν το κάνουν τόσο από φόβο, όταν βλέπουν τη ζωή στην πρώτη γραμμή, έχω δει περισσότερες να τα παρατούν από εξάντληση. Για την ακρίβεια ένα από τα πιο σοκαριστικά πράγματα εκεί είναι η αντοχή τους, πώς κρατούν το ηθικό τους υψηλό, γιατί μερικές φορές η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Γιατί υπάρχουν στιγμές, όπως κατά την πρόσφατη τουρκική επίθεση στο Αφρίν, που πολλές φίλες και φίλοι σκοτώνονται, στιγμές που λες “γουάου, γιατί πολεμάμε, όλη αυτή η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι τόσο εύκολο να συντριβεί από ένα τόσο ισχυρό κράτος” και τότε, σε τέτοιες περιπτώσεις, κάποιοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον αγώνα». Κατά την Αριάν, πολλοί άνθρωποι στη Ροζάβα σήμερα χάνουν τη ζωή τους όχι από κάποια σφαίρα στη διάρκεια των συγκρούσεων, αλλά κυρίως εξαιτίας ναρκών. Υπάρχουν πολλές νάρκες, όπως παρατηρεί.

Μια ουτοπία που έγινε πραγματικότητα και κίνητρο αντίστασης

Από την άλλη όμως, παρατηρεί η Ισπανίδα κινηματογραφίστρια, τις περισσότερες φορές το ηθικό είναι υψηλό. Για παράδειγμα, «το Κομπάνι καταστράφηκε πριν λίγα χρόνια, αλλά σήμερα έχει ήδη ανοικοδομηθεί πλήρως και πολλά πράγματα συμβαίνουν εκεί, χάρη στην αντίσταση αυτών των ανθρώπων. Έσωσαν την πόλη και κατόρθωσαν να έχουν εκεί αυτό το σύστημα για το οποίο αγωνίζονται, ονομάζεται “δημοκρατικός συνομοσπονδισμός” και συνηγορεί υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών, της οικολογίας και της ισότητας. Και το σύστημα λειτουργεί, η ευκαιρία να εφαρμοστούν όλες αυτές οι ιδέες έμοιαζε ουτοπία πριν, αλλά τώρα λειτουργεί. Κι αυτό τις ενθαρρύνει να συνεχίζουν».

Πώς άλλαξε ο τρόπος που η κοινωνία στη Ροζάβα αντιμετωπίζει τις γυναίκες

Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία στη Ροζάβα αντιμετωπίζει τις γυναίκες; «Υπήρξε ριζικός μετασχηματισμός στην αντίληψη της κοινωνίας για τις γυναίκες, γιατί οι γυναίκες ηγούνται αυτής της επανάστασης. Οι βασικές διοικήτριες της αντίστασης στο Κομπάνι ήταν γυναίκες και στους πιο υψηλούς βαθμούς του στρατού οι γυναίκες κατέχουν ηγετικές θέσεις. Και οι άνθρωποι της περιοχής, που όχι απλά είδαν τις γυναίκες να μάχονται για τα εδάφη τους, αλλά και να τα κερδίζουν, δεν υπάρχει κάτι που να μπορούν να αμφισβητήσουν πλέον. Εννοώ, πώς μπορούν να αμφισβητήσουν τώρα το δικαίωμα των γυναικών να κάνουν επιλογές και να αποφασίζουν για το μέλλον τους και το μέλλον των συνανθρώπων τους; (…) Είναι εκπληκτικό το πόσα επετεύχθησαν μέσα σε λίγα χρόνια και υπό συνθήκες πολέμου, ιδίως σε όρους χειραφέτησης των γυναικών και διασφάλισης των δικαιωμάτων τους. Είναι εκπληκτικό ότι οι γάμοι παιδιών, που ήταν κάτι υπέρ-συνηθισμένο, σταματούν. Ότι οι γάμοι από εξαναγκασμό επίσης σταματούν. Ότι οι δολοφονίες τιμής, κάποτε κοινές στην περιοχή, έχουν καταλυθεί. Ότι η βία κατά των γυναικών, που ήταν “κανονικότητα”, τώρα είναι πλήρως ελεγχόμενη και παρακολουθείται, ότι υπάρχουν κοινωνικές κατοικίες για την προστασία των γυναικών, που ονομάζονται “malajin”, σε κάθε γειτονιά και διοικούνται από γυναίκες της γειτονιάς (…) Όλα αυτά είχαν τεράστιο αντίκτυπο στη θέση των γυναικών. Σήμερα, ακόμη και τα περιστατικά βίας εναντίον τους δεν είναι πολλά, γιατί οι άντρες φοβούνται πλέον και γνωρίζουν ότι δεν έχουν ασυλία όταν ασκούν βία» απαντά η Σοτόρο.

Γιατί βρίσκεσαι εδώ απόψε; είναι το τελευταίο ερώτημα προς την Ισπανίδα σκηνοθέτιδα. «Είμαστε εδώ για να ζητήσουμε την επίγνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της ΕΕ γενικά. Όταν έγινε η επίθεση στο Αφρίν, η ΕΕ γύρισε από την άλλη και δεν κατήγγειλε αυτό που γινόταν. Βρίσκομαι εδώ σήμερα, προκειμένου να ζητήσω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υψώσει τη φωνή του ενάντια στην αδικία και ιδίως ενάντια στην αδικία που διαπράττει το τουρκικό κράτος εναντίον της Ροζάβα» τονίζει.

«Ένα πρότυπο μοντέλο ειρήνης στη Μέση Ανατολή»

Το ντοκιμαντέρ “Commander Arian” είναι αφιερωμένο στην Άννα Κάμπελ, μια Βρετανίδα που στις 15 του περασμένου Μαρτίου έχασε τη ζωή της, σε ηλικία μόλις 26 ετών, στη διάρκεια βομβαρδισμού στο Αφρίν, όπου πήγε ως εθελόντρια να πολεμήσει στο πλευρό των Κουρδισσών. Ο πατέρας της, o μουσικός Ντιρκ Κάμπελ (Dirck Campbell), βρέθηκε κι αυτός στις Βρυξέλλες, για τον ίδιο λόγο με την Άλμπα Σοτόρα. «Εάν η Ροζάβα χαθεί μετά τον πόλεμο, εάν συντριβεί από τον Άσαντ, θα χαθεί μαζί της και ένα πρότυπο μοντέλο ειρήνης στη Μέση Ανατολή» δηλώνει.

«Δεν είμαι πια ο Ντιρκ Κάμπελ, αλλά ο πατέρας της Άννα και ο σκοπός της είναι ο σκοπός μου»

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ντιρκ Κάμπελ σημείωσε: «Βρίσκομαι σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο, γιατί θέλω να βοηθήσω τον κόσμο να καταλάβει την πολιτική κατάσταση εκεί. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για την κόρη μου, δεν γυρίζει πίσω. Ακόμη και το σώμα της κείτεται στο χώμα της Ροζάβα, πιθανότατα σε εκατοντάδες κομμάτια, και ακόμη δεν μπορώ να διεκδικήσω την επιστροφή του στην Αγγλία. Αυτό όμως, δεν είναι σημαντικό, δεν θα ήταν σημαντικό για την Άννα να επιστρέψει το σώμα της στην Αγγλία. Αυτό που θα ήταν σημαντικό για την Άννα θα ήταν να υποστηρίξει και ο υπόλοιπος κόσμος τον σκοπό για τον οποίο η ίδια και χιλιάδες Κούρδοι θα ήταν έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους. Θα έκανα οτιδήποτε στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μου, για να στρέψω την προσοχή εκεί. Αυτό μπορώ να κάνω για την Άννα τώρα. Δεν μπορούσα να την εμποδίσω να πάει, δεν μπορούσα να εμποδίσω το θάνατό της, αλλά μπορώ να κάνω τον σκοπό της σκοπό μου. Δεν είμαι πια ο Ντιρκ Κάμπελ. Είμαι ο πατέρας της Άννα και ο σκοπός της είναι ο σκοπός μου…»

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ