Τα ερ­γο­στά­σια, τα με­γά­λα εμπο­ρι­κά κα­τα­στή­μα­τα, οι δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες εκ­παί­δευ­σης, νο­σο­κο­μεί­ων, οι υπη­ρε­σί­ες κλπ. λει­τούρ­γη­σαν σ’ ολό­κλη­ρη τη χώρα σαν να μην πραγ­μα­το­ποιού­νταν καμία πα­νελ­λα­δι­κή πα­νερ­γα­τι­κή απερ­γία. Η μο­να­δι­κή συμ­με­το­χή που κα­τα­γρά­φη­κε αφο­ρού­σε ένα μικρό τμήμα της φοι­τη­τι­κής νε­ο­λαί­ας, ένα εξαι­ρε­τι­κά πε­ριο­ρι­σμέ­νο τμήμα των συ­ντα­ξιού­χων,  όπως επί­σης ορι­σμέ­νων κα­θα­ρά πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής και της εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Αρι­στε­ράς.

Ο στρου­θο­κα­μη­λι­σμός χει­ρό­τε­ρη υπη­ρε­σία στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα

Από αυτή την άποψη προ­σφέ­ρουν την χει­ρό­τε­ρη υπη­ρε­σία στο ερ­γα­τι­κό συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα εκτι­μή­σεις που ανα­δει­κνύ­ο­νται από ορι­σμέ­νους πο­λι­τι­κούς φο­ρείς όπως και συν­δι­κα­λι­στι­κές πα­ρα­τά­ξεις, που πα­ρα­μυ­θιά­ζο­ντας τον εαυτό τους, και εκ­πέ­μπο­ντας ψευδή μη­νύ­μα­τα, κά­νουν λόγο για επι­τυ­χη­μέ­νη απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση που μπο­ρεί να ανα­τρέ­ψει την ασκού­με­νη κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή στο ασφα­λι­στι­κό ζή­τη­μα και τους κα­τα­να­γκα­σμούς που επι­χει­ρεί­ται να επι­βλη­θούν από τους ευ­ρω­παϊ­κούς θε­σμούς της ζώνης του ευρώ και τις διευ­θυ­ντι­κές ελίτ του ακραί­ου νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Όσοι ακο­λου­θούν αυτή την φα­ντα­σια­κή οδό της υπο­τι­θέ­με­νης αγω­νι­στι­κής απο­γεί­ω­σης του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, όχι μόνον δεν συμ­βά­λουν στην ανα­γνώ­ρι­ση της αλή­θειας και στην ανί­χνευ­ση δρό­μων απο­τε­λε­σμα­τι­κής κι­νη­το­ποί­η­σης της ερ­γα­τι­κής τάξης, αλλά συ­ντεί­νουν στην ανα­πα­ρα­γω­γή αυτής της στεί­ρας κοι­νω­νι­κής κα­τά­στα­σης.

Στα σί­γου­ρα προ­φα­νώς κατ’ αυτό τον τρόπο της έλ­λει­ψης ερ­γα­τι­κής απερ­για­κής συμ­με­το­χής, που κυ­μάν­θη­κε σε πο­σο­στά που λίγο απέ­χουν από μη­δε­νι­κά επί­πε­δα, η ίδια η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ πα­ρα­φθεί­ρουν και ακυ­ρώ­νουν τον ίδιο  το θεσμό της πα­νερ­γα­τι­κής απερ­γί­ας, αν δεν επι­διώ­κουν αυτό ακρι­βώς το απο­τέ­λε­σμα. Σε καμία ευ­ρω­παϊ­κή χώρα, όπου συ­νή­θως λει­τουρ­γούν δια­φο­ρε­τι­κές ερ­γα­τι­κές συ­νο­μο­σπον­δί­ες, και που στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις συ­μπα­ρα­τάσ­σο­νται αγω­νι­στι­κά με­τα­ξύ τους, δεν βλέ­πει κα­νείς ένα τέ­τοιο φιά­σκο, μια πα­νερ­γα­τι­κή απερ­γία – οπε­ρέ­τα, που εξαγ­γέλ­λε­ται και πραγ­μα­το­ποιεί­ται στα χαρ­τιά των εγ­χώ­ριων συν­δι­κα­λι­στι­κών γρα­φειο­κρα­τιών. Και μόνον αυτό το γε­γο­νός θα έπρε­πε να οδη­γή­σει τις γρα­φειο­κρα­τι­κές ηγε­σί­ες των ερ­γα­τι­κών συ­νο­μο­σπον­διών ιδιω­τι­κού και δη­μό­σιου τομέα σε κα­θο­λι­κές πα­ραι­τή­σεις. Ωστό­σο είναι το μόνο που δεν μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς από τους κα­ρε­κλο­κέ­νταυ­ρους του ερ­γο­δο­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού (γνή­σια τέκνα της ρου­σφε­το­λο­γί­ας των αστι­κών κομ­μά­των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να στε­λε­χώ­νουν τις δη­μό­σιες επι­χει­ρή­σεις και υπη­ρε­σί­ες με υπαλ­λή­λους που για να διο­ρι­στούν είχαν υπο­γρά­ψει γραμ­μά­τια πί­στης εφό­ρου ζωής), που δεν δί­στα­σαν στο δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου να συ­ντα­χθούν ανοι­χτά με το μαύρο αστι­κό μέ­τω­πο του «ναι» στα μνη­μό­νια.

Κι’ αν έτσι έχουν τα πράγ­μα­τα για τον σύγ­χρο­νο συν­δι­κα­λι­στι­κό «μα­κρη­θε­ο­δω­ρι­σμό», μπο­ρούν δυ­νά­μεις του αρι­στε­ρού κι­νή­μα­τος να κλεί­νουν τα μάτια σε μια αλή­θεια που τρι­γυρ­νά­ει στους δρό­μους, και να συ­νε­χί­ζουν έτσι να συμ­βά­λουν στην ανα­πα­ρα­γω­γή της υπάρ­χου­σας κα­τά­στα­σης πραγ­μά­των ; Γιατί βέ­βαια για να επι­λύ­σεις ένα μεί­ζον κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα όπως είναι η μη­δε­νι­κή συμ­με­το­χή των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην πα­νερ­γα­τι­κή απερ­γία, χρειά­ζε­ται πρώτα να ανα­γνω­ρί­σεις αυτή την αλή­θεια, την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που έχεις μπρο­στά σου. Όταν όμως στρου­θο­κα­μη­λί­ζεις, αντι­κρύ­ζεις την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με όρους ιδε­ο­λη­πτι­κούς και φα­ντα­σια­κούς, προ­κει­μέ­νου να «δι­καιώ­σεις» τον δικό σου και μόνον υπο­κει­με­νι­σμό, τότε γί­νε­σαι μέρος του προ­βλή­μα­τος και όχι της επί­λυ­σής του. Ας σκε­φτεί κα­νείς και μόνον το γε­γο­νός ότι με τι σθέ­νος μπο­ρούν οι ερ­γα­ζό­με­νοι να κι­νη­το­ποι­η­θούν σε μια επό­με­νη πα­νερ­γα­τι­κή απερ­γία, όταν έχουν δια­πι­στώ­σει ότι η απερ­γία της 3ης Δε­κεμ­βρί­ου είχε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά φιά­σκου. Άλ­λω­στε οι πο­λι­τι­κές συν­θη­μα­το­λο­γί­ες, όσο αντι­μνη­μο­νια­κές, ρι­ζο­σπα­στι­κές, τα­ξι­κές, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κές και αν είναι, πα­ρα­μέ­νουν στο κενό όταν δεν μπο­ρούν να συν­δε­θούν αγω­νι­στι­κά και ορ­γα­νι­κά με την πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση και κί­νη­ση της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας στην κοι­νω­νι­κή πα­ρα­γω­γή.

Ενω­τι­κά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά, με δια­φω­τι­σμό και αγω­νι­στι­κό­τη­τα

Εφό­σον ανα­γνω­ρί­ζε­ται αυτή η αλή­θεια, και εφό­σον καί­ρια ανα­γκαιό­τη­τα σε κάθε πε­ρί­πτω­ση είναι η ενερ­γός (πραγ­μα­τι­κή μα­ζι­κή) κι­νη­το­ποί­η­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης, των ανέρ­γων, των συ­ντα­ξιού­χων και της νε­ο­λαί­ας (είτε βρί­σκο­νται απέ­να­ντι σε αστι­κές μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις είτε απέ­να­ντι σε κε­ντρο­α­ρι­στε­ρές μορ­φές υλο­ποί­η­σης των μνη­μο­νια­κών κα­τα­να­γκα­σμών των θε­σμών εκ­προ­σώ­πη­σης του ευ­ρω­παϊ­κού χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού κε­φα­λαί­ου), τότε χρειά­ζε­ται, η ανα­φο­ρά σε ορι­σμέ­να ορό­ση­μα, με­τα­ξύ άλλων, για μια πο­ρεία ανά­τα­ξης του κι­νή­μα­τος των λαϊ­κών τά­ξε­ων. Προ­φα­νώς και είναι γνω­στή και δε­δο­μέ­νη η πο­λυ­διά­σπα­ση της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας και ο κα­τα­κερ­μα­τι­σμός των όποιων συν­δι­κα­λι­στι­κών εκ­προ­σω­πή­σε­ων, καθώς και η πα­ρα­λυ­τι­κή επί­δρα­ση της υπερ­με­γέ­θους ανερ­γί­ας, που συ­ντρί­βει τους ανέρ­γους και κα­θη­λώ­νει τους ενερ­γούς ερ­γα­ζό­με­νους. Εντού­τοις δεν είναι δυ­να­τό να κι­νη­θούν πλέον τα πράγ­μα­τα, απο­τε­λε­σμα­τι­κά και μα­ζι­κά, παρά ξε­περ­νώ­ντας αυ­τούς τους δια­χω­ρι­σμούς της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας σε δια­φο­ρε­τι­κούς κό­σμους.

Πρώτα από όλα η απόρ­ρι­ψη της μνη­μο­νια­κής, γρα­φειο­κρα­τι­κής και ερ­γο­δο­τι­κής συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας που κα­τα­πνί­γει κυ­ριο­λε­κτι­κά κάθε μορφή τα­ξι­κής και αγω­νι­στι­κής έκ­φρα­σης του κι­νή­μα­τος. Πώς Ερ­γα­τι­κά Κέ­ντρα και ΓΣΕΕ μπο­ρούν να διεκ­πε­ραιώ­σουν απο­τε­λε­σμα­τι­κά την κι­νη­το­ποί­η­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων για την προ­ά­σπι­ση του κοι­νω­νι­κού ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, τη στιγ­μή που βα­ρύ­νο­νται με την σύ­ντα­ξή τους με το αστι­κό μέ­τω­πο του «ναι» στο δη­μο­ψή­φι­σμα, τη συ­ναι­νε­τι­κή τους στάση σ’ ολό­κλη­ρη την προη­γού­με­νη πε­ντα­ε­τία της άγριας μνη­μο­νια­κής επέ­λα­σης, της πλή­ρους υπα­γω­γής τους στα κε­λεύ­σμα­τα της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης;

Άρα, κατά δεύ­τε­ρο, η ανά­δει­ξη ενός αγω­νι­στι­κού τα­ξι­κού με­τώ­που Ερ­γα­τι­κών Ομο­σπον­διών δη­μό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα, αντί­στοι­χων Ερ­γα­τι­κών Κέ­ντρων, καθώς και κάθε μορ­φής σω­μα­τεί­ου ή συν­δι­κα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης που κι­νού­νται σε πρω­το­βάθ­μιο επί­πε­δο. Η ανά­λη­ψη έτσι της κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης διε­ξα­γω­γής αυτής της τα­ξι­κής πάλης κατά τρόπο αυ­τό­νο­μο από αυτές τις ερ­γα­τι­κές ρι­ζο­σπα­στι­κές δυ­νά­μεις, θέ­το­ντας τε­λε­σί­δι­κα στο πε­ρι­θώ­ριο τις ερ­γο­δο­τι­κές γρα­φειο­κρα­τί­ες των τρι­το­βάθ­μιων συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Ο προ­γραμ­μα­τι­σμός έτσι κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων με πραγ­μα­τι­κούς όρους και όχι «στα χαρ­τιά», η ανά­δει­ξη μορ­φών κλι­μα­κω­μέ­νης διε­ξα­γω­γής των αγώ­νων, η επι­δί­ω­ξη επί­τευ­ξης συ­γκε­κρι­μέ­νης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας.

Κατά τρίτο, η επι­κέ­ντρω­ση στα καί­ρια ζη­τή­μα­τα αιχ­μής της συ­γκυ­ρί­ας που αφο­ρούν την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση (π.χ. συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό όριο στα 62 ή 65 και όχι στα 67, απο­τρο­πή του επα­νυ­πο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων στη βάση του Νόμου 3863/ 2010, κα­τάρ­γη­ση της ρή­τρας μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος, δια­τή­ρη­ση της κρα­τι­κής συμ­με­το­χής στους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων και όχι μεί­ω­σής της κατά τις επι­τα­γές του 3ου Μνη­μο­νί­ου κλπ.), πράγ­μα που θα ση­μα­το­δο­τού­σε, εφό­σον υλο­ποιού­νταν, μια τα­κτι­κή νίκη του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος απέ­να­ντι στις υπα­γο­ρεύ­σεις των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών και την συ­να­κό­λου­θη κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή. Στα σί­γου­ρα το αντι­κεί­με­νο μιας τέ­τοιας κι­νη­το­ποί­η­σης δεν μπο­ρεί να είναι στο άμεσο επί­πε­δο η απα­γκί­στρω­ση από την ζώνη του ευρώ ή η απο­χώ­ρη­ση από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, που αντι­προ­σω­πεύ­ουν ζη­τή­μα­τα στρα­τη­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα, το­πο­θε­τού­νται στο ευ­ρύ­τε­ρο πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό επί­πε­δο και εγκα­λούν σε συ­νο­λι­κό­τε­ρες ρι­ζο­σπα­στι­κές απα­ντή­σεις.

Τέλος, η δρο­μο­λό­γη­ση μιας συ­στη­μα­τι­κής εκ­στρα­τεί­ας δια­φω­τι­σμού και πρό­σκλη­σης σε κι­νη­το­ποί­η­ση σε όλους τους ερ­γα­σια­κούς χώ­ρους (βιο­μη­χα­νι­κούς, δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών, εμπο­ρί­ου κ.ά.), καθώς και στους δή­μους και συ­νοι­κί­ες των με­γά­λων αστι­κών συ­γκρο­τη­μά­των, έτσι ώστε να ανα­δει­χθεί μια αγω­νι­στι­κή πο­ρεία εν επι­γνώ­σει των ζη­τη­μά­των και των προ­ο­πτι­κών επί­λυ­σής τους.  Από αυτή την άποψη είναι αλή­θεια ότι μόνον οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας διορ­γα­νώ­νουν τέ­τοιου εί­δους συ­γκε­ντρώ­σεις δη­μό­σιου δια­λό­γου αυτή την πε­ρί­ο­δο, και θα ήταν ανα­γκαίο να διορ­γα­νώ­νο­νται τέ­τοιες πα­ρεμ­βά­σεις και από άλλες σχη­μα­το­ποι­ή­σεις της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς (λ.χ. Δι­κτύ­ω­ση Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, δυ­νά­μεις από τον κόσμο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κλπ.), και μά­λι­στα κατά τρόπο ενω­τι­κό και με­τω­πι­κό.

πηγη: rproject.gr